20 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 182)

Η σειρά «Είσαι το ταίρι μου» έχει ακόμη και σήμερα το δικό της φανατικό κοινό με τον έρωτα της «Στέλλας» και του «Σωτήρη» να γράφει τη δική του ιστορία.

Από τους βασικούς χαρακτήρες της σειράς ήταν ο «Νίκος» (Αλέκος Συσσοβίτης) και ο «Σωτήρης» (Αλέξης Γεωργούλης), που υποδύονταν τα αδέλφια Μπεζεντάκου.

Οι δυο ηθοποιοί και ζεν πρεμιέ, που αγαπήθηκαν και αγαπιούνται από το κοινό, διατηρούν φιλικές σχέσεις 17 χρόνια μετά το τέλος της σειράς.

Μάλιστα, το βράδυ της Τρίτης, συναντήθηκαν σε γνωστό Bar-Theatre στο κέντρο της Αθήνας και πόζαραν μαζί στον φακό. Την selfie τους πόσταρε σε InstaStory ο Αλέξης Γεωργούλης γράφοντας «Αφοί Μπεζεντάκου 17 χρόνια μετά».

Πηγή 17 χρόνια μετά το «Είσαι το ταίρι μου», Αλέκος Συσσοβίτης και Αλέξης Γεωργούλης ποζάρουν μαζί

Τι να τα κάνεις τα λεφτά, αν δεν έχεις την υγειά σου, λέει ο σοφός λαός και έχει βέβαια δίκιο. Για ένα ζευγάρι στο Νιου Τζέρσεϊ, αυτά ήρθαν… μαζί.

Την περασμένη Παρασκευή, ο Χάρολντ ΜακΝτάουελ άκουσε τα νέα που τόσο επιθυμούσε. Οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι η σύζυγός του «νίκησε» τον καρκίνο, έπειτα από διαδοχικές επεμβάσεις. Μία ημέρα αργότερα, ο 85χρονος έγινε εκατομμυριούχος!

Ο ΜακΝτάουελ πόνταρε 5 δολάρια σε παρτίδα πόκερ, σε καζίνο στο Ατλάντικ Σίτι και κέρδισε 1 εκατ. δολάρια. Δίπλα του ήταν η σύζυγός του, που σοκαρίστηκε περισσότερο από τον ίδιο περιέγραψε ο 85χρονος στη New York Post.

Πάντως, ο ηλικιωμένος άνδρας δήλωσε ότι για εκείνον τα πιο σημαντικά νέα ήταν εκείνα που αφορούσαν την υγεία της συζύγου του. «Τα χρήματα δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή», δήλωσε. Οσο για το τι θα κάνει με τα κέρδη του, είπε πως τα περισσότερα θα τα δώσει στα παιδιά του, αλλά μπορεί να πάει μια κρουαζιέρα με τη σύζυγό του.  

Πηγή Διπλή χαρά: Η γυναίκα του «νίκησε» τον καρκίνο, εκείνος κέρδισε 1 εκατ. δολάρια -Μέσα σε δύο ημέρες

Ο Αμάντο Καντελάριο δίσταζε να κάνει το… κλικ. Είχε γίνει δεκτός στο Χάρβαρντ; Η αγωνία του ήταν στο «κόκκινο».

Το βίντεο του νεαρού από το Σικάγο έγινε viral. Τη στιγμή που μαθαίνει ότι έγινε δεκτός από το πανεπιστήμιο των ονείρων του, δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματά του.

«Θεέ μου, με πήραν!», ουρλιάζει και χοροπηδάει, αδυνατώντας να πιστέψει ότι το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Ο Καντελάριο σκοπεύει να σπουδάσει πολιτικές επιστήμες.

Πηγή Ο τρελός πανηγυρισμός νεαρού μόλις μαθαίνει ότι έγινε δεκτός στο Χάρβαρντ

Όταν ακούς τη λέξη «λυπάμαι», μάλλον ακολουθούν δυσάρεστες ειδήσεις.

Σε πολύ σοβαρά περιστατικά, η λέξη «λυπάμαι» είναι σήμα συναγερμού καθώς αυτό που ακολουθεί σημαίνει πως θα αλλάξει τη ζωή σου μια για πάντα.

Όταν ο Ματ και η Τζόντι Πάρι άκουσαν και εκείνοι αυτή τη λέξη πριν 6 χρόνια περίπου στο νοσοκομείο, η καρδιά τους σφίχτηκε και πήγε να σπάσει.

Περίμεναν για δεύτερη φορά να γίνουν γονείς και ήταν τόσο ανήσυχοι όσο και ανυπόμονοι για το σπουδαίο γεγονός. Είχαν ήδη έναν υγιή γιο και ήταν προγραμματισμένο η Τζόντι να φέρει στον κόσμο δίδυμα.

Ωστόσο, η χαρά τους γρήγορα θα μετατρεπόταν σε αγωνία όταν ακόμη η εγκυμοσύνη ήταν σε εξέλιξη. Ένας γιατρός κάλεσε το ζευγάρι σε μια μικρή αίθουσα αναμονής και ψέλλισε μια λέξη που άλλαξε τον κόσμο γύρω τους: «Λυπάμαι…»

Οι γονείς πάγωσαν όταν ο γιατρός συνέχισε εξηγώντας πως τα δύο πρόωρα βρέφη που πρόκειται να γεννηθούν, η Άμπιγκεϊλ και η Άιζομπελ είχαν διαγνωστεί με το σύνδρομο Ντάουν.

Οι γονείς είχαν ήδη έναν μικρό γιο, τον Φίνλεϊ, αλλά προσπαθούσαν εδώ και καιρό να τεκνοποιήσουν για να αποκτήσουν ακόμη ένα παιδί.

Η Τζόντι είχε μια σειρά από αποβολές μετά τη γέννηση του Φίνλεϊ και πίστευε ότι τα δυσάρεστα νέα θα είχαν πάλι να κάνουν με κάτι τέτοιο. Αν ήταν αυτό, μπορούσε να το αντέξει.

Αλλά τα λόγια του γιατρού την άφησαν άφωνη.

Πέρα από τη σημασία αυτών των πολύ σημαντικών που ήθελε να πει ο γιατρός, ο τρόπος που προσπαθούσε να περάσει το μήνυμα δεν άφηνε κανένα περιθώριο ελπίδας και αισιοδοξίας.

Σύμφωνα με την Τζόντι, ο γιατρός έκανε τη διάγνωση να ακουστεί σαν «ισόβια τιμωρία».

Τα δυο κοριτσάκια γεννήθηκαν πρόωρα και έπρεπε να μείνουν στη μονάδα εντατικής νοσηλείας νεογνών για τέσσερις εβδομάδες. Τα πράγματα δεν φαίνονταν να είναι καθόλου καλά.

«Εκείνη την ημέρα δεν ένιωσα μητέρα. Ήμουν σαν χαμένη και αισθανόμουν μπερδεμένη. Η προοπτική για το μέλλον ήταν στενόχωρη. Πίστευα πως θα έπρεπε να έχουμε τον ρόλο του νοσηλευτή μέχρι να πεθάνουμε,» εξήγησε η Τζόντι.

Από στατιστική άποψη, η Άμπιγκεϊλ και η Άιζομπελ είναι εξαιρετικά σπάνια περίπτωση.

Οι πιθανότητες να γεννηθούν δίδυμα που και τα δύο θα έχουν το σύνδρομο Ντάουν είναι μια στο εκατομμύριο.

Πέρα από αυτό, τα κοριτσάκια γεννήθηκαν και με μια σειρά από άλλα προβλήματα υγείας. Η Άμπιγκεϊλ δεν ακούει από το ένα αυτί, ενώ η Άιζομπελ γεννήθηκε με μια τρύπα στην καρδιά της.

Ασφαλώς, τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήθελε να ακούσει ένας γονιός από το στόμα του γιατρού. Πολύ σύντομα, ο Ματ και η Τζόντι θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα.

Υπάρχει όμως πολύ λίγη πληροφόρηση διαθέσιμη για τους γονείς που καλούνται να σηκώσουν το βάρος ενός παιδιού με σύνδρομο Ντάουν.

Κανένας, για παράδειγμα, δεν τους είχε πει πως θα μπορούσαν να ζήσουν μια κανονική ζωή και να έχουν πάρα πολλές ευτυχισμένες στιγμές όλοι μαζί, όπως σε κάθε άλλη οικογένεια.

Σαν αποτέλεσμα, ο Ματ και η Τζόντι ήταν πάρα πολύ φοβισμένοι για το μέλλον.

Δεν ήξεραν αν οι κόρες τους θα μπορούσαν να πάνε σχολείο όπως τα κανονικά παιδιά. Είχαν αμφιβολίες αν τα παιδιά τους καταφέρουν κάποτε να μιλήσουν.

Η οικογένειά τους θα έπρεπε να βρει τον δρόμο της χωρίς ουσιαστική βοήθεια. Έπρεπε να τα καταφέρουν μόνοι τους.

Υπήρχαν πάντα αυτοί που έβλεπαν με συμπάθεια τα δύο κορίτσια. Στην πραγματικότητα, έδειχναν ενδιαφέρον επειδή ένιωθαν λύπη για αυτά.

Όμως, η Άμπιγκεϊλ και η Άιζομπελ καταφέρνουν να ξεπερνούν τα εμπόδια χάρη στην απεριόριστη αγάπη που τους δίνουν όσοι είναι πολύ κοντά στην οικογένεια.

«Όταν ο γιατρός μάς κάλεσε απόμερα για να μας πει τα αποτελέσματα των εξετάσεων, είπε πως λυπάται που η Άμπιγκεϊλ και η Άιζομπελ έχουν το σύνδρομο Ντάουν.

Μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσα να καταλάβω για ποιον λόγο λυπόταν», είπε η Τζόντι σύμφωνα με το κανάλι BarcroftTV.

«Και πιστεύω πως αν τον έβλεπα πάλι σήμερα, θα του έδειχνα την Άμπιγκεϊλ και την Άιζομπελ και θα του έλεγα: Γιατί είπες πως λυπάσαι; Εμείς δεν θα αλλάζαμε την Άμπιγκεϊλ και την Άιζομπελ για τον κόσμο ολόκληρο.»

Σήμερα, περίπου έξι χρόνια μετά τη γέννησή τους, τα κορίτσια αποδεικνύουν πόσο λάθος και επικίνδυνες είναι οι απόλυτες προκαταλήψεις και η άγνοια.

Μια ανθρώπινη ύπαρξη, ανεξάρτητα από τα δεινά που μπορεί να υποφέρει, αξίζει να έχει μια ευκαιρία στη ζωή όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι.

Η Άμπιγκεϊλ και η Άιζομπελ το αποδεικνύουν αυτό καθημερινά.

Κοιτάξτε αυτή την οικογένεια. Ποιος θα μπορούσε να πει πως δεν είναι ευτυχισμένοι;

Όλοι μας μπορούμε να μάθουμε ένα μάθημα από τον Ματ και την Τζόντι:

Μπορείς να χτίσεις τη δικιά σου ευτυχία ακόμη και αν η κοινωνία λέει πως δεν είσαι «τέλειος».

Αλλά, πραγματικά, ας κοιτάξουμε όλοι μας καλά τον εαυτό μας στον καθρέφτη και ας αναλογιστούμε. Είμαστε εμείς άραγε αψεγάδιαστοι για να βλέπουμε με περιφρόνηση ή με λύπηση τους άλλους γύρω μας;

Έχουμε δικαίωμα ακόμη και να βάζουμε στο μυαλό μας την ιδέα ότι ο άλλος «δεν μπορεί» ή «διαφέρει» επειδή πράγματι η ζωή τού επιφύλαξε να κουβαλάει έναν δικό του ξεχωριστό και ασήκωτο σταυρό;

Οι άνθρωποι με σύνδρομο Ντάουν θα πρέπει να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες όπως όλοι οι άλλοι.

Παρακαλούμε κοινοποιήστε την ιστορία της Άμπιγκεϊλ και της Άιζομπελ αν συμφωνείτε πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα ίδια δικαιώματα στη ζωή και την ευτυχία, χωρίς προκαταλήψεις ή διακρίσεις υπέρ ή κατά.

Πηγή Ζευγάρι ξεχειλίζει από χαρά για τη γέννηση δίδυμων κoριτσιών, μετά ο γιατρός μπαίνει μέσα και λέει: «Λυπάμαι»

Μια δυσάρεστη έκπληξη κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Μικαέλα Φωτιάδη όταν η κάμερα της εκπομπής Happy Day την «τσάκωσε» εντελώς αμακιγιάριστη τη στιγμή που δεν το περίμενε!

Η αντίδρασή της μόλις είδε τις κάμερες; Τα είπε όλα!

Η Μικαέλα, βλέπετε, δεν… τρελάθηκε στην ιδέα να κάνει δηλώσεις εντελώς ανεπιτήδευτη, ωστόσο μη μπορώντας να κάνει αλλιώς, μίλησε στη Μαρία Αντωνά για όσα βίωσε μέσα στο σπίτι του GNTM.

«Είμαι πολύ καλά. Είχα πολλή πίεση εκεί μέσα. Δεν μπορούσα να ανασάνω ελεύθερα. Δεν ήταν οι κοπέλες το θέμα που έλεγα συνέχεια, απλά ήμουν κλειδωμένη μέσα σε ένα σπίτι, χωρίς την οικογένεια μου, χωρίς επικοινωνία, ήταν πολύ δύσκολα. Είχα ένα ιατρικό θέμα.

Είχα διακοπή περιόδου δύο μήνες λόγω στεναχώριας. Για αυτό και πάχυνα. Είχα άγχος, στεναχώρια. Οπότε έπρεπε να πάω να με δει γιατρός οπωσδήποτε. Ήταν λίγο δύσκολο να βγεις έξω να πας στο γιατρό ενώ είσαι μέσα σε ένα παιχνίδι. Αλλά ευτυχώς με πήγαν και όλα καλά», την ακούσαμε να λέει.

Όσο για τη διαφορά στο πρόσωπό της σε σχέση με όσα βλέπαμε στο παιχνίδι; Μεγάλη. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αρνητικό.

Αλήθεια, πόσο μικρότερη μοιάζει η Μικαέλα χωρίς μακιγιάζ;

Πηγή «Ωχ, έτσι θα με δείξετε;»: Η Μικαέλα Φωτιάδη χωρίς Μακιγιάζ είναι άλλος άνθρωπος

Είναι σίγουρα η πιο τρυφερή στιγμή των παιδιών της Ελένης!

Η προτεραιότητα της Ελένης Μενεγάκη είναι τα τέσσερα παιδιά της… ο Άγγελος, η Λάουρα, η Βαλέρια και η μικρή Μαρίνα, που είναι καρπός του έρωτά της από τον Μάκη Παντζόπουλο. Η παρουσιάστρια πολλές φορές μέσα από την εκπομπή της τονίζει ότι θα ήθελε να περνά ακόμα περισσότερο χρόνο με τα αγγελούδια της.

Η Ελένη πια ανεβάζει στον προσωπικό λογαριασμό της στο instagram διάφορες φωτογραφίες με τα παδιά της δίχως να δείχνει τα πρόσωπά τους, όμως την πιο τρυφερή φωτογραφία την πόσταρε σ’ ένα instastory του ο γιος της, Άγγελος.

Ο Άγγελος δημοσίευσε μία φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται να κρατά σφιχτά στην αγκαλιά του τη μικρή του αδερφή, Μαρίνα και να της δίνει ένα μεγάλο φιλί! Είναι δύο υπέροχα και αγαπημένα αδέρφια και σ’ αυτή τη φωτογραφία αποτυπώνεται ξεκάθαρα το γνωστό ρητό “μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις”.

Πηγή Ελένη: Η πιο τρυφερή στιγμή των παιδιών της – Ο Άγγελος κρατά σφιχτά στην αγκαλιά του τη Μαρίνα

Το νέο παγκόσμιο οδικό δίκτυο ετοιμάζει η Ρωσία, με δρόμο που θα ξεκινά από το Λονδίνο και θα φτάνει μέχρι και τη Νέα Υόρκη διασχίζοντας 10 ευρωπαϊκές χώρες και σχεδόν όλη την Ασιατική ήπειρο, καλύπτοντας περίπου 20.777 χιλιόμετρα.

Σύμφωνα με δήλωση του προέδρου του Ρωσικού Σιδηρόδρομου Vladimir Yakunin, υπάρχουν σχέδια για τη δημιουργία ενός οδικού δικτύου που θα καλύπτει την ευρωπαϊκή, την ασιατική και το βόρειο κομμάτι της αμερικανικής ηπείρου.

Το δίκτυο αυτό, σύμφωνα με τα σχέδια, θα ξεκινά από το Λονδίνο, θα καταλήγει στη Μόσχα, θα διασχίζει την ασιατική ήπειρο και, τέλος, θα καταλήγει στην βόρεια Αμερική και την Αλάσκα.

“Πρόκειται για ένα διακρατικό και διαπολιτισμικό εγχείρημα” τονίζει ο Vladimir Yakunin, που εκτιμά ότι η υλοποίησή του θα κάνει τη ζώνη από όπου θα πέρνα το κέντρο του μελλοντικού κόσμου.

Όσον αφορά την υλοποίησή του, αναφέρει ότι πολλοί από τους δρόμους που υπάρχουν ήδη στη Ρωσία αλλά και τις υπόλοιπες περιοχές από όπου θα περνά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να διασυνδέσουν τα νέα κομμάτια που εκτιμάται ότι θα δημιουργηθούν.

Παράλληλα, στα ερωτήματα που εγείρονται για το πως θα διασχίζουν οι οδηγοί τον Ωκεανό που διαχωρίζει την Ασία και την Αμερική, απαντά ότι “οι οδηγοί θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πλοία που θα τοποθετηθούν για αυτό τον σκοπό”.

Παράλληλα, αναφέρονται πολλά προβλήματα στα οποία θα πρέπει να δοθεί λύση προτού δημιουργηθεί το οδικό δίκτυο, όπως είναι οι ακραίες θερμοκρασίες, ιδιαίτερα στη Σιβηρία και την Αλάσκα ή τα απαγορευτικά ύψη στις ορεινές περιοχές των χωρών που θα διασχίζει.

Σχετικά με τη χρηματοδότηση του έργου αφήνονται υπόνοιες ότι ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν θα καλύψει ένα σημαντικό μέρος των εξόδων του γιγαντιαίου έργου.

Το σίγουρο είναι πως, αν υλοποιηθεί το συγκεκριμένο εγχείρημα, το οδικό δίκτυο θα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και τα πιο ιστορικά έργα που έχουν δημιουργηθεί ποτέ, καθώς θα παρέχει τη δυνατότητα στους ταξιδιώτες να διασχίσουν με τα αυτοκίνητά τους ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του σύγχρονου κόσμου.

Πηγή H Ρωσία ετοιμάζει αυτοκινητόδρομο που θα ενώνει το Λονδίνο με τη Νέα Υόρκη

Ο Κάρολος Ντίκενς, ο σημαντικότερος Βρετανός συγγραφέας της Βικτωριανής εποχής μέσα από τα βιβλία του δημιούργησε χαρακτήρες που άντεξαν στον χρόνο.
Ένας από αυτούς είναι ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ο τσιγκούνης και γεροξεκούτης πλούσιος που στα τελευταία χρόνια της ζωής του άφησε το Πνεύμα των Χριστουγέννων να τον συνεπάρει και να μάθει έννοιες όπως συμπόνια και γενναιοδωρία.

Τον 17ο αιώνα έζησε ένας άνθρωπος που έμοιαζε αρκετά με τον χαρακτήρα του Ντίκενς και πολλοί αναγνώστες του βιβλίου υποστήριξαν ότι ο Κάρολος Ντίκενς δανείστηκε τα χαρακτηριστικά του Σκρουτζ, από τον υπαρκτό Τζον Μέγκοτ.

Ορφανός από μικρός

Ο Τζον Ελβς, ο πραγματικός Εμπενίζερ Σκρουτζ.
Ο Τζον Ελβς, ο πραγματικός Εμπενίζερ Σκρουτζ.

Ο Τζον Μέγκοτ γεννήθηκε τον Απρίλη του 1714 στην Αγγλία.
Ο πατέρας του Τζον ήταν ξακουστός ζυθοποιός και η μητέρα του καταγόταν από οικογένεια πολιτικών .
Στα τέσσερά του, ο Τζον έχασε τον πατέρα του και λίγο αργότερα πέθανε και η μητέρα του.
Μπορεί ο Τζον να ορφάνεψε από πολύ μικρή ηλικία, αλλά η περιουσία που του άφησαν ήταν αρκετή για να ζήσει πλουσιοπάροχα.
Ο Τζον φοίτησε ως εσωτερικός σε ιδιωτικό σχολείο, το Westminster School, έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο στην Ελβετία, ενώ μέχρι τα τριάντα του ζούσε με όλες τις ανέσεις, σύχναζε στα καλύτερα σαλόνια του Λονδίνου, ντυνόταν με τα ακριβότερα υφάσματα και δεν φοβόταν να χάσει χιλιάδες λίρες σε χαρτοπαιξίες.
Επιπλέον, δάνειζε πάντα μεγάλα ποσά σε φίλους του, χωρίς ποτέ να τα πάρει πίσω, αρκεί κάποιος να τα επέστρεφε εθελοντικά!

Η μεταστροφή του νεαρού

Κανείς δεν πίστευε πως ο Μέγκοτ, περνώντας την τέταρτη δεκαετία της ζωής του θα ακολουθούσε τα χνάρια της μητέρας και του θείου του.

Όταν πέθανε η μητέρα του, είχε καταφέρει να δημιουργήσει περιουσία αξίας 100 χιλιάδων λιρών χωρίς να σπαταλήσει ούτε μια λίρα κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Αρνιόταν να πληρώσει για να θρέψει την οικογένεια της και πέθανε εξαιτίας της κακής διατροφής.
Ο θείος του Τζον, ο Χάρβεϊ, είχε το ίδιο σκεπτικό.

Άφησε τη μεγάλη ακίνητη περιουσία του να ρημάξει, ντυνόταν με ρούχα πεθαμένων συγγενών και τρεφόταν μόνο με ότι έπιανε στο κυνήγι.

Καθώς ο Χάρβεϊ ήταν ανύπαντρος και δεν είχε παιδιά, ο Τζον τον επισκεπτόταν με σκοπό να κληρονομήσει την περιούσια του.

Μάλιστα, άλλαξε το επώνυμο του από Μέγκοτ σε Ελβς, που ήταν το επώνυμο του θείου του για να του αποδείξει ότι το όνομά του θα συνέχιζε να υπάρχει και μετά το θάνατό του.
Το 1763,ο Χάρβεϊ πέθανε και ο Τζον κληρονόμησε 350.000 λίρες.

Μαζί με τα χρήματα όμως, φαίνεται ότι καθώς μεγάλωνε κληρονόμησε και κάποιες συνήθειες του θείου του.

Αν και όταν ήταν νέος λάτρευε τις πολυτέλειες, στην ώριμη ηλικία δεν σπαταλούσε πλέον τίποτα για τον εαυτό του.

Προτιμούσε το «κέρασμα». Συνέχισε πάντως να δανείζει πολλά χρήματα και να στοιχηματίζει ακόμη περισσότερα σε τυχερά παιχνίδια.

Παρόλα αυτά, άφησε τα ακίνητα του που είχαν ξεπεράσει τα 100 στην απόλυτη παρακμή, ντυνόταν σαν ζητιάνος και δεν χρησιμοποιούσε μεταφορικό μέσο.

Στη διάθεση του είχε μόνο ένα άλογο που το χρησιμοποιούσε μόνο όταν έβρεχε και το έδαφος ήταν μαλακό, ώστε να μην χρειαστεί να το πεταλώσει.

Δεν παντρεύτηκε, καθώς ένας γάμος κόστιζε πάρα πολύ, αλλά απέκτησε δύο νόθους γιους και αρνήθηκε να πληρώσει για την εκπαίδευση τους.

Ο φτωχότερος πολιτικός

Το 1774, ο Ελβς εκλέχθηκε στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, αλλά αρνήθηκε όλα τα κοινοβουλευτικά προνόμια και την χρηματοδότηση για την καθιερωμένη καμπάνια των πολιτικών.

Τα μόνα χρήματα που ξόδευε ήταν για το μεσημεριανό του.

Τα 12 χρόνια που έμεινε στο αξίωμα, κυκλοφορούσε σχεδόν ρακένδυτος και έτρωγε πάρα πολύ λιτά.
Από την πολιτική αποσύρθηκε, καθώς δεν ήθελε να δώσει ούτε μια λίρα στην εκστρατεία για επανεκλογή.
Συνέχισε να δίνει χρήματα σε αυτούς που του ζητούσαν και υπολογίζεται ότι μέχρι το 1786 είχε δανείσει πάνω από 150 χιλιάδες λίρες.

Η περιουσία του ξεπερνούσε το 1 εκατομμύριο λίρες, αλλά πέθανε ως ο φτωχότερος άνθρωπος.

Προς το τέλος της ζωής του, ο χρόνιος υποσιτισμός και οι βασανιστικές δοκιμασίες που ο Ελβς επέβαλλε στον εαυτό του, κλόνισαν την ψυχική του υγεία.

Υπήρχαν φορές που αγόραζε ολόκληρο γουρούνι και το έτρωγε για μέρες. Επειδή δεν υπήρχαν ακόμη τότε τα ψυγεία με τον πάγο, ο Ελβς μπορούσε να φάει ακόμη και χαλασμένο κρέας προκειμένου να μη δώσει λεφτά για φρέσκο κρέας ή λαχανικά.

Έφτασε στο εξωφρενικό σημείο να τρέφεται από πεθαμένα πουλιά που άρπαζε από πεινασμένους αρουραίους.

Ο Ελβς, όπως ο Σκρουτζ, φύλαγε τα λεφτά του και φοβόταν μήπως κάποιος του κλέψει την περιουσία
Ο Ελβς, όπως ο Σκρουτζ, φύλαγε τα λεφτά του και φοβόταν μήπως κάποιος του κλέψει την περιουσία

Η συνολική του περιουσία άγγιζε το 1 εκατομμύριο λίρες, αλλά ο ίδιος μάζευε ένα ένα τα νομίσματα, τα τύλιγε σε χαρτοπετσέτες και τα έκρυβε σε κάθε γωνιά του σπιτιού του. Τα βράδια έμενε ξύπνιος προσπαθώντας να θυμηθεί πού τα είχε κρύψει, ενώ παράλληλα φώναζε σε ανύπαρκτους ληστές ότι κανείς « δεν θα κλέψει την περιουσία του και θα κρατήσει τα λεφτά του».
Τον Νοέμβριο του 1789, ο Ελβ αρρώστησε βαριά και έπειτα από οκτώ μέρες πέθανε.
Έγραψε στους γιους του ένα γράμμα «πιστεύοντας πως τους άφησε αυτό που ήθελαν». Κληρονόμησε στον καθένα 500 χιλιάδες λίρες.

mixanitouxronou.gr

Πηγή Είχε τεράστια περιουσία, αλλά έτρωγε χαλασμένο κρέας και ψόφια πουλιά, ενώ δάνειζε χρήματα που δεν τα ζήταγε πίσω

Πρώτοι αναδείξαμε την περιπέτεια της κoρης του νεαρού τραγουδιστή. Και πρώτοι σας μεταφέρουμε πληροφορίες από το ταξίδι της οικογένειας στην Αμερική.

Το κoριτσάκι του Ηλία, η Κλεοπάτρα χειρουργήθηκε σε κλινική στην οποία οι γιατροί του εξειδικεύονται στον παιδικό καρκίνο.

Το χειρουργείο κράτησε συνολικά 6 ώρες. Η μικρή Κλεοπάτρα βγήκε νικήτρια. Οι εξετάσεις έπειτα από την επέμβαση έδειξαν πώς το κoρίτσι είναι «καθαρό» κι αυτό γέμισε χαρά στους γονείς του.

Η φωτογραφία του Ηλία με όλη την οικογένεια φανέρωσε την διάθεση όλων…

Ευχόμαστε το θαύμα αυτό… να αποτελέσει την αρχή μιας νέας ζωής γεμάτης χαμόγελα και ευτυχία…

Δείτε την ανάρτηση:

Πηγή Χριστουγεννιάτικο θαύμα: «Καθαρή» από τον καρκίνο η κoρη του Ηλία Καμπακάκη

Στη μεγαλύτερη ενιαία σιδηροδρομική γραμμή στον κόσμο συνομιλείς με αγνώστους, περνάς τα βράδια πίνοντας βότκα και χάνεις την αίσθηση του χρόνου

Ο Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος είναι ένα από τα τρένα σταρ που πρωταγωνιστούν σε πολλά bucketlists ανθρώπων που ονειρεύονται να διασχίσουν τη Ρωσία με τρένο. Φωτογραφία του Sergey Kozmin από το βιβλίο του Γιώργου Πιτροπάκη «Υπερσιβηρικός, ένα τρένο που το λένε Ρωσία».

Πώς είναι να ταξιδεύεις με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο; Πόσες ημέρες μπορείς να αντέξεις χωρίς να κατέβεις από το τρένο; Χωρίς να κάνεις μπάνιο, χωρίς να ξαπλώσεις σε ένα κανονικό κρεβάτι;

Τι κόσμο μπορεί να έχεις άραγε στην καμπίνα σου ως συνοδοιπόρους και πόσο θα αντέξεις μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου;

Ο Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος είναι ένα από τα τρένα σταρ που πρωταγωνιστούν σε πολλά bucketlists ανθρώπων που ονειρεύονται να διασχίσουν τη Ρωσία με τρένο. Είναι εκείνο το τρένο που διασχίζει το ⅓ του πλανήτη, ουσιαστικά ξεκινάει από τη μία πλευρά της Ρωσίας και καταλήγει στην άλλη (Μόσχα-Βλαδιβοστόκ) ενώ μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή αυτού είναι και ο Υπερμογγολικός ο οποίος από το τέλος της Σιβηρίας συνεχίζει περνώντας από Μογγολία και καταλήγει στο Πεκίνο, στην Κίνα.

Καθώς το τρένο διασχίζει τη Ρωσία μια τόσο τεράστια και αχανή έκταση, αλλάζουν παράλληλα και τα time zones. Όσο και να θέλει κανείς να παρακολουθήσει την ώρα δηλαδή, θα βρει μια μικρή δυσκολία. Μετά από τρεις ημέρες στο τρένο όμως, δε σε νοιάζει και πολύ τι ώρα είναι. Απλά αφήνεσαι να σε πάει εκείνο όπου θέλει.

Η διαδρομή σε κάθε περίπτωση ξεπερνά τα 9.000 χιλιόμετρα και τα 8 διαφορετικά time zones και για πάρα πολλά χρόνια εξυπηρετούσε τις καθημερινές μετακινήσεις των Ρώσων στην τεράστια αυτή έκταση γης αλλά ήταν και ο συνδετικός κρίκος για την ενίσχυση και ένωση της Ευρωπαϊκής Ρωσίας με τη Σιβηρία και στη συνέχεια για τη διακίνηση εμπορίου στην Κίνα.

Η ολοκλήρωσή του έγινε το 1916 και μέχρι εκείνη τη χρονική περίοδο, δημιουργήθηκαν και οι συνδέσεις μέσω Μογγολίας και Ματζουρίας.

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά κυρίως στο κομμάτι του κόσμου που ταξιδεύει με το συγκεκριμένο τρένο.

Ανάμεσα στους κατοίκους των μικρών ρωσικών πόλεων που μετακινούνται καθημερινά ή τους Μογγόλους πωλητές που ταξιδεύουν για να πουλήσουν ή να αγοράσουν προϊόντα από τη μία χώρα στην άλλη, θα βρεις τουρίστες που ανυπομονούν να ζήσουν την εμπειρία του Υπερσιβηρικού, με τις φωτογραφικές τους μηχανές και τα τεράστια σακίδια.

Και όμως ο συνδυασμός ντόπιου με τουρίστα και η αναγκαστική συγκατοίκηση και αλληλεπίδραση αυτών μέσα στον Υπερσιβηρικό, δεν έχει καμία κακοφωνία, όλα γίνονται φυσικά.

Ακόμα και να μην υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας, κοινή γλώσσα που μπορούν να μιλήσουν και να καταλάβουν και οι δύο πλευρές, η ζωή στο τρένο σε συνδυασμό με την άφθονη βότκα και τις πολλές ώρες ταξιδιού, βοηθά άμεσα στο να ξεκινήσουν συζητήσεις ακόμα και να αναπτυχθούν φιλίες μεταξύ ανθρώπων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους αλλά με ένα σημαντικό κοινό, τη μετακίνηση τους με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο.

Μόσχα – Ιρκούτσκ

Από τη Ρωσία στη Σιβηρία

Το τρένο ξεκινάει από τον κεντρικό σταθμό στη Μόσχα, επιβιβαζόμαστε στο βαγόνι 7 και ψάχνουμε το κουπέ που θα περάσουμε τις επόμενες τέσσερις βραδιές μας.

Ο Υπερσιβηρικός αποτελείται από δίκλινα κουπέ που αντιστοιχούν στην Α’ θέση, από τετράκλινα κουπέ Β’ θέσης και από την τρίτη θέση που υπάρχουν σαράντα θέσεις-κρεβάτια στον ίδιο χώρο.

Τα τετράκλινα κουπέ που ήταν και η επιλογή μας αποτελούνται από τέσσερα σχετικά μικρά και στενά κρεβάτια με τη μορφή κουκέτας, δύο δεξιά και δύο αριστερά.

Στη μέση υπάρχει ένα τραπεζάκι όπου εκεί συνήθως είναι ο κοινόχρηστος χώρος που θα μοιραστείς το φαγητό σου και το ποτό σου με τους «γείτονές σου».

Ο Υπερσιβηρικός διασχίζει το ⅓ του πλανήτη, ουσιαστικά ξεκινάει από τη μία πλευρά της Ρωσίας και καταλήγει στην άλλη (Μόσχα-Βλαδιβοστόκ)

Οι πρώτες στιγμές στο κουπέ είναι περίεργες, σχεδόν άβολες. Προσπαθείς να χωρέσεις και να τακτοποιήσεις τη ζωή και τα πράγματά σου σε έναν πολύ μικρό χώρο τον οποίο μάλιστα τις περισσότερες φορές μοιράζεσαι με ξένους.

Το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να γνωριστείς με τους νέους συγκατοίκους σου, άλλωστε με κάποιους από αυτούς θα μοιραστείς non-stop πολύ περισσότερες ώρες κοινής ζωής από ό,τι με άλλους.

Μετά από λίγο, η υπεύθυνη βαγονιού (provodnika) έρχεται να δώσει σε όλους μας σεντόνια και πετσέτες και χαμογελαστά θα πει διάφορες πληροφορίες στα ρωσικά που θεωρεί δεδομένο ότι εμείς οι υπόλοιποι θα καταλάβουμε.

Το τρένο ξεκινάει, εμείς έχουμε στρώσει τα σεντόνια μας, έχουμε πει τις πρώτες κουβέντες με τους νέους συνταξιδιώτες μας και βγαίνουμε για λίγα λεπτά στο διάδρομο, το σημείο που θα περάσουμε τις περισσότερες ώρες.

Λειτουργεί σαν χώρος αναμονής, κουβέντας με τους περαστικούς και φυσικά σαν μπαλκόνι. Η θέα που σου χαρίζει όσο το τρένο μετακινείται, είναι καταπληκτική.

Στις δύο άκρες κάθε βαγονιού βρίσκονται δύο κοινόχρηστα μπάνια με τα απολύτως απαραίτητα, μία λεκάνη δηλαδή και έναν νιπτήρα. Για ντουζιέρα ούτε λόγος.

Τα μπάνια σε κάθε στάση σε σταθμό τρένου κλειδώνονται από την υπεύθυνη του βαγονιού και ξανανοίγουν αφού φύγουμε από τον σταθμό, γεγονός που πρέπει να έχει κανείς στον νου του γιατί δεν είναι δεδομένο ότι μπορείς να πας στην τουαλέτα οποιαδήποτε στιγμή θέλεις.

Τα τετράκλινα κουπέ που ήταν και η επιλογή μας αποτελούνται από τέσσερα σχετικά μικρά και στενά κρεβάτια με τη μορφή κουκέτας. Φωτογραφία του Sergey Kozmin από το βιβλίο του Γιώργου Πιτροπάκη «Υπερσιβηρικός, ένα τρένο που το λένε Ρωσία».

Η πρώτη ημέρα μάς βρίσκει αρκετά νωχελικούς. Το χαρακτηριστικό κούνημα του τρένου στις ράγες αλλά και ο ήχος του δημιουργούν στον ταξιδιώτη ένα αίσθημα υπνηλίας.

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου και αφού έχεις πασχίσει να βολευτείς με τις διαστάσεις του, σε παίρνει ο ύπνος. Δεν το επιδιώκεις, απλά συμβαίνει.

Στην αρχή κάθε βαγονιού, απέναντι από την κουκέτα της υπεύθυνης, υπάρχει ένας τεράστιος βραστήρας, αυτός ο βραστήρας θα γίνει ο καλύτερος φίλος σου.

Με τη βοήθειά του θα φτιάξεις τον πρωινό καφέ, το μεσημεριανό φαγητό σου (συνήθως νουντλς), το απογευματινό σου τσάι και εκεί μπροστά του θα πιάσεις κουβέντα με αγνώστους όσο περιμένετε τη σειρά σας για να γεμίσετε με καυτό νερό τα ποτήρια σας.

Επιστροφή στην κουκέτα, άνοιγμα βιβλίου, χάζεμα στον υπολογιστή ή το κινητό. Η πρόσβαση στο ίντερνετ γίνεται μόνο με 3G καθότι δεν υπάρχει Wi-Fi στο τρένο. Λίγη κουβέντα με τους συνεπιβάτες και πάλι ύπνος.

Ο διάδρομος λειτουργεί σαν χώρος αναμονής, κουβέντας με τους περαστικούς και φυσικά σαν μπαλκόνι. Η θέα που σου χαρίζει όσο το τρένο μετακινείται, είναι καταπληκτική.

Η δεύτερη ημέρα έχει περισσότερο ενδιαφέρον. Αφού μετά το πρώτο εικοσιτετράωρο έχει κανείς εξοικειωθεί με τη νέα πραγματικότητα, ξεκινάνε οι βόλτες στα άλλα βαγόνια. Το βαγόνι ρεστοράν είναι επίσης μια καλή και ενδιαφέρουσα στάση όχι μόνο για φαγητό αλλά και για κουβέντα με αγνώστους.

Τα τοπία αρχίζουν να έχουν πολύ ενδιαφέρον ενώ μέσα στα βαγόνια τα πρώτα σφηνάκια βότκας αρχίζουν να ρέουν. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος άλλωστε για να αρχίσει να δημιουργείται μια σχετική οικειότητα με τους συνταξιδιώτες.

Το τρένο κάνει στάσεις, άλλοτε δίλεπτες άλλοτε λίγο μεγαλύτερης διάρκειας. Κόσμος ανεβαίνει και κατεβαίνει, Ρωσίδες γιαγιάδες διαλαλούν έξω από τα παράθυρα την πραμάτεια τους.

Πολλές μάλιστα μπαίνουν και μέσα στο βαγόνι με τα τεράστια καλάθια τους γεμάτα από πιροσκί και οι μυρωδιές στον αέρα σε προκαλούν να τα δοκιμάσεις. Φυσικά και πρέπει να δοκιμάσεις.

Σε επόμενες στάσεις κόσμος βγαίνει τρέχοντας φορώντας μπουφάν από πάνω και σαγιονάρα από κάτω. Αν υπάρχει χρόνος, χρειάζονται να περπατήσουν λίγο στην αποβάθρα, να ξεπιαστούν, να καπνίσουν.

Σε επόμενες στάσεις κόσμος βγαίνει τρέχοντας φορώντας μπουφάν από πάνω και σαγιονάρα από κάτω. Φωτογραφία του Sergey Kozmin από το βιβλίο του Γιώργου Πιτροπάκη «Υπερσιβηρικός, ένα τρένο που το λένε Ρωσία».

Η τρίτη ημέρα είναι λίγο περίεργη. Έχουμε περάσει ήδη δύο εικοσιτετράωρα χωρίς να κάνουμε μπάνιο. Τα τοπία βέβαια βοηθούν στο να ξεχνιόμαστε έστω και για λίγο.

Οι ώρες ύπνου μειώνονται πλέον, έχουμε την ανάγκη να ρουφήξουμε όσο περισσότερες εικόνες μπορούμε. Τα πρώτα χαρακτηριστικά χρωματιστά σπιτάκια από ξύλο στη Σιβηρία έχουν αρχίσει να εμφανίζονται εδώ και εκεί.

Καθώς το τρένο διασχίζει τη Ρωσία μια τόσο τεράστια και αχανή έκταση, αλλάζουν παράλληλα και τα time zones. Όσο και να θέλει κανείς να παρακολουθήσει την ώρα δηλαδή, θα βρει μια μικρή δυσκολία.

Μετά από τρεις ημέρες στο τρένο όμως, δεν σε νοιάζει και πολύ τι ώρα είναι. Απλά αφήνεσαι να σε πάει εκείνο όπου θέλει.

Ένα ποτήρι ζεστού στιγμιαίου καφέ δίνει τη θέση του σε ένα δυνατό σφηνάκι βόλτας. Έτσι διατηρείται χαλαρή και χαρούμενη η ατμόσφαιρα στο τρένο. Σαν μια καθημερινότητα κομμένη και ραμμένη για τον επιβάτη του Υπερσιβηρικού.

Φαγητό, κουβέντα, βιβλίο, κινητό, χάζεμα θέας, ύπνος, βόλτα στα βαγόνια, στάση για κουβέντα με αγνώστους που πλέον γνωρίζεις αρκετά καλά μετά από τρία εικοσιτετράωρα στον ίδιο χώρο, ώρα για τσάι, φωτογραφίες των τοπίων, τσιμπολόγημα, χαρτιά με τους διπλανούς, μουσική στα αυτιά, βιβλίο στο χέρι, ώρα για να κρατήσεις και κάποιες σημειώσεις και πάλι ύπνος.

Το τρένο ησυχάζει όλο το βράδυ και «ανοίγει και πάλι τα μάτια του» όταν οι πιο ρομαντικοί θα ξυπνήσουν πρωί πρωί για να δουν την Ανατολή του ήλιου.

Η τέταρτη ημέρα είναι γεμάτη με ανάμεικτα συναισθήματα. Νιώθεις την ανάγκη να φτάσεις στον προορισμό σου για να κάνεις ένα διήμερο μπάνιο αλλά από την άλλη μεριά νιώθεις πως το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό φτάνει στο τέλος του και κάπως στεναχωριέσαι.

Κόσμος ανεβοκατεβαίνει, μικροπωλητές φωνάζουν από τα παράθυρα να ψωνίσεις τα καλούδια τους, σε κάποια άλλη στάση τρέχεις έξω να πάρεις παγωτό ή να αγοράσεις νερό μιας και οι προμήθειες φτάνουν και αυτές στο τέλος τους.

Είναι η ώρα που αρχίζουμε να οργανώνουμε και πάλι τη βαλίτσα μας ή το backpack μας καθώς μετά από τέσσερις ημέρες τα πράγματα πρέπει και πάλι να πακεταριστούν.

Λίγος ύπνος και πάλι, κουβέντα με τον απέναντι με τη βοήθεια του Google translate, ζεστό τσάι, φαγητό, λίγο διάβασμα, κέρασμα βότκας από τη δίπλα κουκέτα και η ημέρα φτάνει στο τέλος της.

Το ηλιοβασίλεμα εν κινήσει μονοπωλεί το ενδιαφέρον όλων λίγο πριν σκοτεινιάσει και ο καθένας μαζευτεί στην κουκέτα του. Φυσικά, η ημέρα δεν τελειώνει για όλους εδώ. Για πολλούς, οι μπίρες και οι βότκες δίνουν και παίρνουν και το βράδυ.

Την επόμενη ημέρα το πρωί, η υπεύθυνη του βαγονιού περνάει από τα κουπέ και ζητάει -πάντα στα ρωσικά- να ξεστρώσουμε τα κρεβάτια και να τις δώσουμε τα σεντόνια μας. Το ταξίδι φτάνει στο τέλος του, η εμπειρία στον Υπερσιβηρικό επίσης.

Οι βαλίτσες γεμίζουν και κλείνουν. Μετά από τέσσερις ημέρες στο τρένο όμως, είναι πιο βαριές από πριν. Μαζί τους αυτή τη φορά κουβαλούν όλες αυτές τις νέες εικόνες, τα καινούρια πρόσωπα, τις διαφορετικές προσεγγίσεις ζωής, τα μοναδικά τοπία που μόνο με τρένο θα μπορούσε κανείς να τα προσεγγίσει και να τα θαυμάσει.

Για κάποιους το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό έφτασε στο τέλος του. Για κάποιους άλλους θα συνεχιστεί με ένα διαφορετικό τρένο αυτό του Υπερμογγολικού που φτάνει μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα μέχρι την Κίνα.

Πηγή Η ζωή στο τρένο: Διασχίζοντας το 1/3 του πλανήτη με τον Υπερσιβηρικό