23 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 167)

Ο γιος του Andreas Graf, Julius, ήταν τριών ετών όταν διαγνώστηκε με τον θανατηφόρο καρκίνο του αίματος και παρέμεινε στο νοσοκομείο για εννέα εβδομάδες.

Την ώρα που το μικρό αγόρι επρόκειτο να επιστρέψει σπίτι του, στο Fronhausen, η μητέρα του πέθανε ξαφνικά από καρδιά.

Factory workers donated 3,300 hours of overtime so their colleague Andreas Graf, 36, could be with his young son Julius (pictured together) as he battled leukaemia
Ο 36χρονος έλαβε όλες τις άδειες που δικαιούταν από την εργασία του ως εργάτης σε εργοστάσιο στην κοντινή πόλη Marburg για να είναι μαζί με το γιο του.

Όμως, λίγες εβδομάδες άδειας δεν ήταν αρκετές και, εκτός του ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει την ασθένεια του γιου του και το θάνατο της συζύγου του, φοβόταν ότι θα έχανε και τη δουλειά του.

Andreas Graf and son Julius with colleagues who donated 3,264.5 hours of overtime, allowing Mr Graf to take more than a year off work
Η διευθύντρια προσωπικού Pia Meier, απευθύνθηκε στους εργάτες του εργοστασίου για να δωρίσουν τις υπερωρίες τους και όλοι οι 650 εργαζόμενοι δήλωσαν αμέσως συμμετοχή- ακόμη και εκείνοι που δεν τον είχαν συναντήσει ποτέ.

Μέσα σε δύο εβδομάδες, είχαν συγκεντρώσει 3.264 ώρες, τις οποίες η εταιρεία χάρισε στον κ. Graf για να λάβει άδεια μετ’ αποδοχών.

Στο σύνολό τους, έβγαιναν περισσότεροι από 18 μήνες και κατά μέσο όρο περίπου πέντε ώρες ανά εργαζόμενο.

After chemotherapy, Julius, who turned five at the end of February, was feeling well enough to be released home and hoped to return to nursery school soon
“Χωρίς αυτήν την τεράστια βοήθεια, θα είχα χάσει τη δουλειά μου,” είπε συγκινημένος ο κ. Graf.

Η κ. Meier είπε ότι είχε επίσης συγκλονιστεί από την ανταπόκριση των συναδέλφων του, επισημαίνοντας ότι δεν υπήρχε ούτε ένα άτομο που να μην έχει δωρίσει τις υπερωρίες του.

Χάρη στη γενναιοδωρία των συναδέλφων του, ο κ. Graf κατάφερε να πάρει άδεια περισσότερο από ένα χρόνο για να φροντίσει το γιο του.

HR manager Pia Meier (pictured) appealed to the factory's workers to donate overtime and all 650 immediately signed up - even those who had never met him
Μετά τη χημειοθεραπεία, ο Julius, ο οποίος γύρισε στο σπίτι του στο τέλος Φεβρουαρίου, νιώθει αρκετά καλά και ελπίζει να επιστρέψει σύντομα στο νηπιαγωγείο.

Ο κ. Graf είπε ότι θα είναι αιώνια ευγνώμων στους συναδέλφους του και την εταιρεία που εργάζεται.

Πηγή Εργάτες σε εργοστάσιο χάρισαν 3.300 υπερωρίες σε συνάδελφό τους για να μείνει με τον 3 ετών γιο του που παλεύει με τη λευχαιμία

Ο γιος του Andreas Graf, Julius, ήταν τριών ετών όταν διαγνώστηκε με τον θανατηφόρο καρκίνο του αίματος και παρέμεινε στο νοσοκομείο για εννέα εβδομάδες.

Την ώρα που το μικρό αγόρι επρόκειτο να επιστρέψει σπίτι του, στο Fronhausen, η μητέρα του πέθανε ξαφνικά από καρδιά.

Factory workers donated 3,300 hours of overtime so their colleague Andreas Graf, 36, could be with his young son Julius (pictured together) as he battled leukaemia
Ο 36χρονος έλαβε όλες τις άδειες που δικαιούταν από την εργασία του ως εργάτης σε εργοστάσιο στην κοντινή πόλη Marburg για να είναι μαζί με το γιο του.

Όμως, λίγες εβδομάδες άδειας δεν ήταν αρκετές και, εκτός του ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει την ασθένεια του γιου του και το θάνατο της συζύγου του, φοβόταν ότι θα έχανε και τη δουλειά του.

Andreas Graf and son Julius with colleagues who donated 3,264.5 hours of overtime, allowing Mr Graf to take more than a year off work
Η διευθύντρια προσωπικού Pia Meier, απευθύνθηκε στους εργάτες του εργοστασίου για να δωρίσουν τις υπερωρίες τους και όλοι οι 650 εργαζόμενοι δήλωσαν αμέσως συμμετοχή- ακόμη και εκείνοι που δεν τον είχαν συναντήσει ποτέ.

Μέσα σε δύο εβδομάδες, είχαν συγκεντρώσει 3.264 ώρες, τις οποίες η εταιρεία χάρισε στον κ. Graf για να λάβει άδεια μετ’ αποδοχών.

Στο σύνολό τους, έβγαιναν περισσότεροι από 18 μήνες και κατά μέσο όρο περίπου πέντε ώρες ανά εργαζόμενο.

After chemotherapy, Julius, who turned five at the end of February, was feeling well enough to be released home and hoped to return to nursery school soon
“Χωρίς αυτήν την τεράστια βοήθεια, θα είχα χάσει τη δουλειά μου,” είπε συγκινημένος ο κ. Graf.

Η κ. Meier είπε ότι είχε επίσης συγκλονιστεί από την ανταπόκριση των συναδέλφων του, επισημαίνοντας ότι δεν υπήρχε ούτε ένα άτομο που να μην έχει δωρίσει τις υπερωρίες του.

Χάρη στη γενναιοδωρία των συναδέλφων του, ο κ. Graf κατάφερε να πάρει άδεια περισσότερο από ένα χρόνο για να φροντίσει το γιο του.

HR manager Pia Meier (pictured) appealed to the factory's workers to donate overtime and all 650 immediately signed up - even those who had never met him
Μετά τη χημειοθεραπεία, ο Julius, ο οποίος γύρισε στο σπίτι του στο τέλος Φεβρουαρίου, νιώθει αρκετά καλά και ελπίζει να επιστρέψει σύντομα στο νηπιαγωγείο.

Ο κ. Graf είπε ότι θα είναι αιώνια ευγνώμων στους συναδέλφους του και την εταιρεία που εργάζεται.

Πηγή Εργάτες σε εργοστάσιο χάρισαν 3.300 υπερωρίες σε συνάδελφό τους για να μείνει με τον 3 ετών γιο του που παλεύει με τη λευχαιμία

Bίντεο ντοκουμέντο από τη μαφιόζικη εκτέλεση στην Καλλιθέα το βράδυ της Παρασκευής έξω από χαρτοπαικτική λέσχη παρουσιάζει το OPEN TV

Στις εικόνες, φαίνεται ο δράστης να πλησιάζει τρέχοντας τον 50χρονο κι αφού τον πυροβολεί τέσσερις φορές από απόσταση αναπνοής, απομακρύνεται από το σημείο και πάλι τρέχοντας.

Όπως αποκαλύπτει το βίντεο ντοκουμέντο από κάμερα ασφαλείας, το σχέδιο εκτέλεσης διήρκεσε μόλις 8 δευτερόλεπτα. Το θύμα βρέθηκε αιμόφυρτο ανάμεσα σε δύο ΙΧ, ενώ σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ. πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Δείτε το βίντεο: 

Πηγή Βίντεο ντοκουμέντο από τη μαφιόζικη εκτέλεση στην Καλλιθέα: Τον «τελείωσαν» σε 8 δευτερόλεπτα

Η Ελεονώρα Αντωνιάδου μας συστήνει την κούκλα αδερφή της!

Η Ελεονώρα Αντωνιάδου, η οποία υποδύεται τη Νικόλ στη σειρά «Το τατουάζ» έχει μία υπέροχη αδερφή!

Η Ελεονώρα απόλαυσε τις γιορτές με την οικογένειά της και δημοσίευσε και μμια τρυφερή φωτογραφία με την αδελφή της, Ζέφη.

Οι δυο τους πόζαραν αγκαλιασμένες μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και η ηθοποιός έγραψε: «Ευτυχία είναι να είσαι με ανθρώπους που αγαπάς! Καλή Χρονιά σε όλους! Να είστε χαρούμενοι! #happynewyear #newyear #2019 #sisters #family #love #happy».

Όπως θα δείτε και εσείς μοιάζουν πολύ!

Ελεονώρα Αντωνιάδου: Θα πάθετε πλάκα με την κούκλα αδερφή της πρωταγωνίστριας του Τατουάζ

Πηγή Ελεονώρα Αντωνιάδου: Θα πάθετε πλάκα με την κούκλα αδερφή της πρωταγωνίστριας του Τατουάζ

Ένα βίντεο δείχνει τη στιγμή που ένα άλογο καταρρέει στο έδαφος λόγω του βάρους του παχύσαρκου αναβάτη του.

Το βίντεο δείχνει έναν άνδρα χωρίς μπλούζα να προσπαθεί να ανέβει στο άλογο από έναν πέτρινο τοίχο.

Όταν ο άντρας καταφέρνει να καθίσει στο άλογο, το ζώο σκοντάφτει προς τα πίσω, αφού δεν μπορεί να ισορροπήσει με το βάρος του άντρα στις πλάτες του.

Ένας άλλος άντρας στέκεται μπροστά στο άλογο και προσπαθεί να το κρατήσει σταθερό καθώς ο φίλος του αρπάζει τα ηνία.

Αλλά το ζώο φαίνεται να προσπαθεί να πετάξει τον βαρύ αναβάτη από την πλάτη του, αφού πρώτα έκανε ανεπιτυχείς προσπάθειες να κρατήσει την ισορροπία του.

Ο άντρας που τραβάει το βίντεο γελάει καθώς ο αναβάτης πέφτει στο έδαφος, ενώ ο άλλος άντρας τραβάει από τα χαλινάρια το άλογο για να το κάνει να σηκωθεί και να σταθεί στα πόδια του.

Μόλις ο αναβάτης σηκώνεται, και οι τρεις τους ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Πολλοί ήταν αυτοί που μπήκαν στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης για να σχολιάσουν τη σκληρή αυτή πράξη.

“Αυτός ο άντρας είναι πιο βαρύς από το άλογο!” έγραψε ένας χρήστης του ίντερνετ, ενώ ένας άλλος είπε, “Δεν κατάλαβε πως το καημένο το άλογο δεν μπορούσε να τον κουβαλήσει;;”

Πηγή Παχύσαρκος άντρας καβάλησε άλογο κι όταν το ζώο κατέρρευσε από το βάρος αυτός χαζογελούσε

Όσοι ανήκετε σε αυτές τις ηλικίες θα καταλάβετε…

«H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή, περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να…μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.

Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.

Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.

Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε..

Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.

Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο!

Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.

Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας « ; ) : D : P ».

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια!

Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…»! Πηγή: true.gr

Πηγή Τα υπέροχα παιδικά χρόνια για όσους γεννήθηκαν μέχρι το 1985

Η αεροπορική εταιρεία ζήτησε συγγνώμη για την εκτροπή της πτήσης Λονδίνο-Θεσσαλονίκη στην Τιμισοάρα της Ρουμανίας

Συγγνώμη ζητά η Ryanair για την εκτροπή στην Τιμισοάρα της πτήσης από το Λονδίνο Στάνστεντ προς τη Θεσσαλονίκη στις 4 Ιανουαρίου , εξαιτίας των ακραίων καιρικών συνθηκών στη Θεσσαλονίκη.

Σε ανακοίνωσή της η Ryanair αναφέρει ότι: 

«Το αεροσκάφος προσγειώθηκε κανονικά στην Τιμισοάρα και οι πελάτες μας είτε μεταφέρθηκαν με λεωφορείο που οργανώθηκε άμεσα προς τη Θεσσαλονίκη ή οι πελάτες μπορούσαν να περιμένουν να οργανωθεί μια εναλλακτική πτήση. Όσοι επέλεξαν να μην επωφεληθούν από τη μεταφορά με πούλμαν, τους προσφέρθηκε διαμονή σε ξενοδοχείο στην Τιμισοάρα. Έκτοτε οι πελάτες αποχώρησαν αεροπορικώς ή επωφελήθηκαν από την εναλλακτική μεταφορά που οργανώθηκε και θα φτάσουν στη Θεσσαλονίκη αργότερα σήμερα το απόγευμα. Η Ryanair ζητά ειλικρινά συγγνώμη για την εκτροπή της πτήσης αυτής, η οποία ήταν εξ ολοκλήρου εκτός ελέγχου μας».

Πηγή «Συγγνώμη» της Ryanair για το χάος με την πτήση στην Τιμισοάρα

Σου ‘χει τύχει ποτέ να βρεθείς ανάμεσα σε δύο ανθρώπους; Σου ‘χει τύχει ποτέ εκεί που μόλις έκανες μια νέα αρχή, να εμφανίζεται απ’ το πουθενά το παρελθόν σου;

Όχι οποιοδήποτε παρελθόν, αλλά εκείνος ο ένας που μιλάνε γι’ αυτόν όλα τα τραγούδια κι όλα τα μεθυσμένα ξενύχτια σου. Εκείνος που έβριζες, έκραζες, –τάχα– σιχαινόσουν κι ορκιζόσουν πως ούτε με υπουργικό διάταγμα δε θα ‘σουν ξανά μαζί του. Εκείνος που ούτε οι φίλοι ούτε η οικογένεια εγκρίνουν, που σου φωνάζουν να μην ξανά ασχοληθείς μαζί του. «Μαλάκα» τον ανεβάζουν, «αχάριστο» τον κατεβάζουν, αφού εξαιτίας του σε είδαν στα χειρότερά σου.

«Ποτέ ξανά» λες αλλά το «ποτέ» –όπως και το «πάντα»– είναι ύπουλες λέξεις. Πονάνε εκείνον που τις ακούει αλλά κι εκείνον που τις ξεστομίζει. Δεν είναι ψέμα, τις εννοείς όταν τις λες, ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις, απλώς είμαστε πολλοί μικροί μπροστά στην αιωνιότητα, τελικά, κι έτσι καταλήγουν να γελούν μαζί μας.

Μη νομίζεις πως σου έλεγα ψέματα όταν με κοίταζες στα μάτια και με ρώταγες τι θα κάνω ποτέ αν γυρίσει. Δε σε κορόιδευα, δεν ήθελα να γυρίσει. Ήθελα να ξεχάσω, δεν ήθελα να σ’ αφήσω, δεν ήθελα να σε πληγώσω. Προσπαθούσα μαζί με σένα να πείσω τον εαυτό μου πως όλο αυτό είχε τελειώσει. Το έκανα τόσο καλά μάλιστα, που στο τέλος όντως το πίστεψα το ψέμα μου.

Κι είμαι ευγνώμων για όσα ζήσαμε, όσα είσαι κι όσα μου πρόσφερες, για το πόσο μου στάθηκες. Ακόμη θυμάμαι τα βράδια μας, τα γέλια, τις βόλτες, τα ποτά, τις διακοπές, τις ζήλιες και τις ανασφάλειές σου. Θυμάμαι να σου λέω με υπεροψία πως δεν είμαι σαν τις άλλες κι εσύ να μη βγάζεις άχνα, δε με επιβεβαίωνες ούτε με αναιρούσες.

Ξέρω πως τώρα πια όταν κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου, όταν βγαίνεις για ποτό και μεθάς πιστεύεις πως, τελικά, ήμουν κι εγώ σαν όλες τις άλλες που πέρασαν απ’ τη ζωή σου -αν όχι χειρότερη. Μόνο που εγώ σου σερβίρω τη γυμνή αλήθεια μου κι έχω τα κότσια να στα πω όλα, κι αυτό ίσως με κάνει κάπως διαφορετική. Άλλωστε, ξέρω πως κι εσύ πονάς και πως με σκέφτεσαι -κι ας το κρύβεις.

Δε θα σου ζητούσα ποτέ να με αφήσεις να το ζήσω, δε θα σου έλεγα ποτέ να με περιμένεις να γυρίσω. Μόνο που μ’ άγγιξε άλλος, για εσένα τελείωσα, το καταλαβαίνω. Αυτό ήθελα, να φύγεις από εμένα, αφού δεν μπόρεσα στιγμή να σου δώσω όσα μου έδωσες εσύ. Και πώς να στα ‘δινα, μωρέ; Μεταξύ μας, κοροϊδευόμαστε; Ξέρεις καμία καρδιά ταγμένη να μπορεί να χτυπήσει για άλλο σώμα;

Γνώριζες τι ήταν εκείνος για εμένα, όλα στα είχα πει. Θυμάσαι τι μου είχες πει κάποτε; «Μετά από αυτόν, να πας πού;». Τότε δεν είχα καταλάβει τι εννοούσες, τώρα το ζω. Ήξερες ότι είχε γυρίσει στη ζωή μου κι ας μη στο έλεγα. Έβλεπες να με παίρνει μέσα απ’ τα χέρια σου και δεν έκανες τίποτα. Σου φώναζα, είχα νεύρα, εξαφανιζόμουν για να σκεφτώ, αρνούμουν να ‘ρθω να σε βρω κι εσύ έκανες πως τάχα μου δεν καταλαβαίνεις.

Τον απέφυγα όσο μπορούσα, έκανα τη σκληρή, αδιαφόρησα, τα έβαλα κάτω, το συζήτησα, μα όταν με κοίταξε στα μάτια, ένιωσα πως μετά από καιρό ζω ξανά. Είχες δίκιο. Πού πάω;

Αν νομίζεις πως αυτή η απόφαση μου ήταν εύκολη, μάθε πως δεν ήταν. Πως έχω τύψεις, πως πονάω για ό,τι σου προκάλεσα, πως το τελευταίο που ήθελα ήταν να σε πληγώσω, πως δεν είμαι, ρε γαμώτο, ένα ρομπότ χωρίς αισθήματα, όπως ίσως να νομίζεις. Γιατί κι εγώ ένιωσα, γιατί κι εγώ σε αγάπησα, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να σε ερωτευτώ.

Μακάρι να μπορούσα γυρίσω το χρόνο πίσω και να μη σου έλεγα ούτε μία λέξη, από αυτές τότε ξεστόμιζα αβέρτα. Να μην είχα δει τι είσαι πραγματικά, να μην το είχαμε ζήσει όλο αυτό, να μη σε γνώριζα, να μη σε άφηνα, να μη σε πλήγωνα.

Δε ζητάω καμιά συγχώρεση, αν υπάρχει κάρμα, όπως λένε, θα ‘ρθει κάποια στιγμή να με βρει και τότε θα το πληρώσω και θα του αφήσω και τα ρέστα. Ούτε στιγμή, όμως, δε μετανιώνω γι’ αυτό που έκανα κι ας πονάει, γιατί δεν έχει βρεθεί ακόμη ο άνθρωπος που δε θα χώριζα για να ‘μαι μαζί του…

Μάρω Καλλιοντζή – pillowfights.gr

Πηγή Δεν υπάρχει κανείς που να μην άφηνα για να ‘μαι μαζί του

Σου ‘χει τύχει ποτέ να βρεθείς ανάμεσα σε δύο ανθρώπους; Σου ‘χει τύχει ποτέ εκεί που μόλις έκανες μια νέα αρχή, να εμφανίζεται απ’ το πουθενά το παρελθόν σου;

Όχι οποιοδήποτε παρελθόν, αλλά εκείνος ο ένας που μιλάνε γι’ αυτόν όλα τα τραγούδια κι όλα τα μεθυσμένα ξενύχτια σου. Εκείνος που έβριζες, έκραζες, –τάχα– σιχαινόσουν κι ορκιζόσουν πως ούτε με υπουργικό διάταγμα δε θα ‘σουν ξανά μαζί του. Εκείνος που ούτε οι φίλοι ούτε η οικογένεια εγκρίνουν, που σου φωνάζουν να μην ξανά ασχοληθείς μαζί του. «Μαλάκα» τον ανεβάζουν, «αχάριστο» τον κατεβάζουν, αφού εξαιτίας του σε είδαν στα χειρότερά σου.

«Ποτέ ξανά» λες αλλά το «ποτέ» –όπως και το «πάντα»– είναι ύπουλες λέξεις. Πονάνε εκείνον που τις ακούει αλλά κι εκείνον που τις ξεστομίζει. Δεν είναι ψέμα, τις εννοείς όταν τις λες, ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις, απλώς είμαστε πολλοί μικροί μπροστά στην αιωνιότητα, τελικά, κι έτσι καταλήγουν να γελούν μαζί μας.

Μη νομίζεις πως σου έλεγα ψέματα όταν με κοίταζες στα μάτια και με ρώταγες τι θα κάνω ποτέ αν γυρίσει. Δε σε κορόιδευα, δεν ήθελα να γυρίσει. Ήθελα να ξεχάσω, δεν ήθελα να σ’ αφήσω, δεν ήθελα να σε πληγώσω. Προσπαθούσα μαζί με σένα να πείσω τον εαυτό μου πως όλο αυτό είχε τελειώσει. Το έκανα τόσο καλά μάλιστα, που στο τέλος όντως το πίστεψα το ψέμα μου.

Κι είμαι ευγνώμων για όσα ζήσαμε, όσα είσαι κι όσα μου πρόσφερες, για το πόσο μου στάθηκες. Ακόμη θυμάμαι τα βράδια μας, τα γέλια, τις βόλτες, τα ποτά, τις διακοπές, τις ζήλιες και τις ανασφάλειές σου. Θυμάμαι να σου λέω με υπεροψία πως δεν είμαι σαν τις άλλες κι εσύ να μη βγάζεις άχνα, δε με επιβεβαίωνες ούτε με αναιρούσες.

Ξέρω πως τώρα πια όταν κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου, όταν βγαίνεις για ποτό και μεθάς πιστεύεις πως, τελικά, ήμουν κι εγώ σαν όλες τις άλλες που πέρασαν απ’ τη ζωή σου -αν όχι χειρότερη. Μόνο που εγώ σου σερβίρω τη γυμνή αλήθεια μου κι έχω τα κότσια να στα πω όλα, κι αυτό ίσως με κάνει κάπως διαφορετική. Άλλωστε, ξέρω πως κι εσύ πονάς και πως με σκέφτεσαι -κι ας το κρύβεις.

Δε θα σου ζητούσα ποτέ να με αφήσεις να το ζήσω, δε θα σου έλεγα ποτέ να με περιμένεις να γυρίσω. Μόνο που μ’ άγγιξε άλλος, για εσένα τελείωσα, το καταλαβαίνω. Αυτό ήθελα, να φύγεις από εμένα, αφού δεν μπόρεσα στιγμή να σου δώσω όσα μου έδωσες εσύ. Και πώς να στα ‘δινα, μωρέ; Μεταξύ μας, κοροϊδευόμαστε; Ξέρεις καμία καρδιά ταγμένη να μπορεί να χτυπήσει για άλλο σώμα;

Γνώριζες τι ήταν εκείνος για εμένα, όλα στα είχα πει. Θυμάσαι τι μου είχες πει κάποτε; «Μετά από αυτόν, να πας πού;». Τότε δεν είχα καταλάβει τι εννοούσες, τώρα το ζω. Ήξερες ότι είχε γυρίσει στη ζωή μου κι ας μη στο έλεγα. Έβλεπες να με παίρνει μέσα απ’ τα χέρια σου και δεν έκανες τίποτα. Σου φώναζα, είχα νεύρα, εξαφανιζόμουν για να σκεφτώ, αρνούμουν να ‘ρθω να σε βρω κι εσύ έκανες πως τάχα μου δεν καταλαβαίνεις.

Τον απέφυγα όσο μπορούσα, έκανα τη σκληρή, αδιαφόρησα, τα έβαλα κάτω, το συζήτησα, μα όταν με κοίταξε στα μάτια, ένιωσα πως μετά από καιρό ζω ξανά. Είχες δίκιο. Πού πάω;

Αν νομίζεις πως αυτή η απόφαση μου ήταν εύκολη, μάθε πως δεν ήταν. Πως έχω τύψεις, πως πονάω για ό,τι σου προκάλεσα, πως το τελευταίο που ήθελα ήταν να σε πληγώσω, πως δεν είμαι, ρε γαμώτο, ένα ρομπότ χωρίς αισθήματα, όπως ίσως να νομίζεις. Γιατί κι εγώ ένιωσα, γιατί κι εγώ σε αγάπησα, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να σε ερωτευτώ.

Μακάρι να μπορούσα γυρίσω το χρόνο πίσω και να μη σου έλεγα ούτε μία λέξη, από αυτές τότε ξεστόμιζα αβέρτα. Να μην είχα δει τι είσαι πραγματικά, να μην το είχαμε ζήσει όλο αυτό, να μη σε γνώριζα, να μη σε άφηνα, να μη σε πλήγωνα.

Δε ζητάω καμιά συγχώρεση, αν υπάρχει κάρμα, όπως λένε, θα ‘ρθει κάποια στιγμή να με βρει και τότε θα το πληρώσω και θα του αφήσω και τα ρέστα. Ούτε στιγμή, όμως, δε μετανιώνω γι’ αυτό που έκανα κι ας πονάει, γιατί δεν έχει βρεθεί ακόμη ο άνθρωπος που δε θα χώριζα για να ‘μαι μαζί του…

Μάρω Καλλιοντζή – pillowfights.gr

Πηγή Δεν υπάρχει κανείς που να μην άφηνα για να ‘μαι μαζί του

O χιονιάς που έπληξε τη Λάρισα ακινητοποίησε όπως ήταν λογικό όλα τα μηχανάκια delivery, εκτός από ένα. Δείτε την πατέντα που κατασκεύασε ένας 42χρονος προκειμένου να μη χάσει ούτε ένα μεροκάματο.

Να που ο χιονιάς δεν έφερε μόνο προβλήματα αλλά και πρωτότυπες και πρακτικές ιδέες. Ένας 42χρονος ντελιβεράς στη Λάρισα έκανε πράξη κάτι που μπορεί και άλλοι να το είχαν σκεφτεί νωρίτερα αλλά δεν το επιχείρησαν. Χρησιμοποίησε κάποιες τεχνικές γνώσεις με μοναδικό στόχο να μην χάσει ούτε ένα μεροκάματο λόγω των σπάνιων και έντονων καιρικών συνθηκών.

Με γνώσεις σιδερά κατάφερε να φτιάξει μέσα σε μια ημέρα αντιολισθητικές αλυσίδες για το μηχανάκι του και βγήκε στους δρόμους. Και όχι μόνο βγήκε αλλά δούλεψε κιόλας χωρίς να σταματήσει ούτε μια ημέρα. Άλλωστε γι’ αυτό τις έφτιαξε.

«Με πήρε τηλέφωνο το αφεντικό και μου είπε πως δεν βγαίνουμε στον δρόμο λόγω καιρικών συνθηκών και πως σταματάνε οι διανομές» εξηγεί στην «Ε» ο Βασίλης καθώς σκύβει για να τις δέσει και να μας κάνει μια μικρή επίδειξη.

«Όμως εγώ είπα πως κάτι πρέπει να γίνει. Τα μεροκάματα φεύγουν και είμαστε ένα επάγγελμα που αν δεν δουλέψεις απλά δεν πληρώνεσαι. Έψαχνα να αγοράσω κάτι για το μηχανάκι αλλά δεν έβρισκα πουθενά.

Γι’ αυτό πήγα και πήρα αλυσίδα κουλούρα με το κιλό και κάθισα και σκέφτηκα. Το μελέτησα αρκετά και το αποφάσισα. Μέτρησα, έκοψα και έδεσα. Στην αρχή μέτρησα τη ζάντα και μετά το λάστιχο».

Αφού μας δείχνει τις λεπτομέρειες το βάζει μπροστά και ξεκινάει. Καθώς κάνει την πρώτη γύρα χωρίς ομολογουμένως να γλιστρήσει μας λέει για το πόσο δύσκολο ήταν: «Το πρώτο λάστιχο με δυσκόλεψε πολύ.

Το δεύτερο όμως το έκανα πιο γρήγορα και πιο εύκολα. Η δυσκολία είναι να γίνει η αρχή. Θέλει 5-6 ώρες. Τώρα το περνάς όπως είναι. Είναι λίγο πιο μπελαλίδικο απ’ ό,τι οι αλυσίδες του αυτοκινήτου».

Οι περαστικοί τον κοιτάνε με περιέργεια. Είναι και ο θόρυβος που κάνει. Ακούγεται πολύ και λέει με περηφάνια: «Ήταν το μοναδικό μηχανάκι που κυκλοφορούσε. Έκανα παραγγελίες όλες αυτές τις ημέρες.

Γύρισα όλη τη Λάρισα. Το κουτί ήταν γεμάτο και όλο γυρνούσα. Οι άλλοι έπαθαν πλάκα. Με ρωτούσαν από πού τις αγόρασα για να αγοράσουν κι αυτοί. Όμως όταν τους έλεγα πως τις έφτιαξα μόνος μου δεν το πίστευαν».

Φυσικά η μεγάλη έκπληξη ήταν για όσους ήταν στο σπίτι και έπαιρναν τις παραγγελίες στην πόρτα τους παρά τα χιόνια, σύμφωνα με τον ίδιο. «Όταν μου άνοιγαν στα σπίτια και με έβλεπαν με το μηχανάκι έμεναν με το στόμα ανοιχτό. Με ρωτούσαν, καλά ήρθες με το μηχανάκι;

Και τους έλεγα ναι και τους έδειχνα τις αλυσίδες. Κάποιοι μάλιστα τις φωτογράφιζαν για να τις βάλουν στο ίντερνετ. Η πιο δύσκολη περιοχή ήταν κάτι στενά στο Αβέρωφ. Παγοδρόμιο ήταν εκεί.

Δεν υπήρχε χιόνι αλλά μόνο πάγος». Τον ρωτάμε το πιο φυσιολογικό: «Έπεσες καμία φορά;» και απαντάει «Με τα πόδια έφαγα τούμπα. Με το μηχανάκι όχι». Έτοιμος και δοκιμασμένος δηλώνει λοιπόν ο Βασίλης. Τώρα το μόνο που θέλει είναι να κατοχυρώσει και την πατέντα.

Πηγή Ντελιβεράς στη Λάρισα Έφτιαξε Μόνος του αλυσίδες χιονιού για το μηχανάκι