15 July, 2019
Home / Lifestyle (Page 122)

Οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ «Our Planet» πήγαν για το προγραμματισμένο τους γύρισμα, ωστόσο δεν περίμεναν να δουν εκατοντάδες θαλάσσιους ίππους να οδηγούνται στον θάνατο λόγω της κλιματικής αλλαγής. Σκληρές εικόνες.

Το ντοκιμαντέρ «Our Planet» του Netflix μας δείχνει μέσα σε 8 επεισόδια πόσο έχει επηρεάσει η ανθρώπινη δραστηριότητα το περιβάλλον μας και μας εξηγεί πώς μπορούμε ακόμα να δράσουμε για να προλάβουμε την ολική καταστροφή.

Μία από τις πιο συγκλονιστικές εικόνες καταγράφηκαν στο δεύτερο επεισόδιο «Frozen worlds».

Το επεισόδιο παρουσιάζει τις καταστροφικές συνέπειες που έχει η απώλεια πάγου σ’ αυτούς που εξαρτώνται από αυτόν.

Το crew βρέθηκε σε βορειονατολική ακτή της Ρωσίας σε μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις θαλάσσιων ίππων στον πλανήτη.

Πάνω από 100.000 ζώα συγκεντρώθηκαν σε μία μόνο παραλία, αφού οι πάγοι που θα έβρισκαν καταφύγιο είχαν λιώσει.

Τα απελπισμένα ζώα ήταν το ένα πάνω στο άλλο και προσπαθούσαν να προσαρμοστούν σε ένα άβολο περιβάλλον, χωρίς να έχουν άλλη επιλογή.

Αυτό που δεν περίμεναν να δουν στο συνεργείο ήταν εκατοντάδες ζώα ενός τόνου που έχουν συνηθίσει να ζουν στον πάγο να ανεβαίνουν σε γκρεμούς 80 μέτρων.

Μία επιστήμονας αναρωτιέται: «Δεν καταλαβαίνω. Γιατί ν’ ανέβει εκεί. Είναι πολύ απόκρημνο αυτό το κομμάτι. Θεέ μου! Ήρεμα… Θα πέσει ένας, είναι στην άκρη!».

Τότε, όταν τα ζώα έπρεπε να επιστρέψουν στην θάλασσα για να βρουν φαγητό όλο το συνεργείο ξέσπασε σε κλάματα.

Οι άνθρωποι έγιναν μάρτυρες στην πιο συγκλονιστική στιγμή που έπρεπε να κινηματογραφήσουν.

Οι απελπισμένοι θαλάσσιοι ίπποι έπεφταν ένας – ένας στον γκρεμό, εκεί που δεν θα έπρεπε ποτέ να σκαρφαλώσουν.

Σιωπή. Οι μάρτυρες αυτής της… αυτοκτονίας δεν είχαν λόγια: «Είναι ό,τι χειρότερο έχω καταγράψει ποτέ. Δεν είναι για γκρεμούς αυτά τα ζώα. Είναι η λιγότερο εξελικτική στρατηγική που έχω δει. Δεν το καταλαβαίνω. Είναι απαίσιο. Δεν ξέρει… δεν ξέρουν που είναι και πέφτουν. Απλώς πέφτει από τον γκρεμό. Υπάρχουν 300 νεκροί θαλάσσιοι ίπποι απλωμένοι σε 800 μέτρα παραλίας. Κολύμπησαν 160 χιλιόμετρα για να φάνε και να γυρίσουν, εδώ κοιμούνται για να ξεκουραστούν. Κοιμόντουσαν στον πάγο, βουτούσαν, έτρωγαν, εύκολο! Τώρα πέφτουν από τον γκρεμό; Δεν τους ορμούν καν οι πολικές αρκούδες, πέφτουν μόνοι τους! Δεν είναι φτιαγμένοι για να σκαρφαλώνουν γκρεμούς!», είπε με δάκρυα ο κάμεραμαν.

Μία συνάδελφός του με λυγμούς πρόσθεσε: «Είναι η λυπηρή πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής. Θα ήταν στον πάγο τώρα, αν μπορούσαν. Είναι σκληρό να το βλέπεις αυτό…».

Πηγή Η συγκλονιστική στιγμή που οι συντελεστές του «Our Planet» βλέπουν τους θαλάσσιους ίππους να οδηγούνται στον θάνατο (vid)

Ένας χρόνος και κάτι μήνες έχουν περάσει από το τροχαίο ατύχημα που τραυμάτισε σοβαρά τον Κωνσταντίνο Αγγελίδη. Ο γνωστός παρουσιαστής απέκτησε κινητικά προβλήματα και αναρρώνει σε κέντρο αποκατάστασης, έχοντας πάντα στο πλευρό του, ως άγγελο την σύζυγό του, Εβελίνα Βαρσάμη.

Να σου θυμίσουμε πως Κωνσταντίνος Αγγελίδης τραυματίστηκε σοβαρά με την μηχανή τα Χριστούγεννα του 2017, όταν οδηγός λεωφορείου αστικών συγκοινωνιών προσπάθησε αιφνιδιαστικά να διασχίσει σχεδόν κάθετα τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, με τον παρουσιαστή να «καρφώνεται» πάνω του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Real News, ο Κωνσταντίνος Αγγελίδης και η σύζυγός του Εβελίνα Βαρσάμη, εξέδωσαν αγωγή με την οποία ζητούν από τον οδηγό 3 εκατ. ευρώ ως αποζημίωση, αφού πλέον ο 44χρονος ζει μέσα στα νοσοκομεία και στα κέντρα αποκατάστασης.

Στην αγωγή που θα συζητηθεί την Δευτέρα στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και αποκαλύπτει η εφημερίδα, αναφέρεται: «Υπέστην και συνεχίζω να υφίσταμαι σωματικούς πόνους, ψυχική και σωματική ταλαιπωρία, άγχος για τη μελλοντική πορεία της υγείας μου και έχω περιέλθει σε δυσμενέστατη ψυχολογική κατάσταση, ιδίως λόγω της μόνιμης, ισόβιας και μη αναστρέψιμης αναπηρίας μου.

Συνεχίζω να έχω επιπλοκές από διάφορες μολύνσεις ή προκειμένου να πραγματοποιηθούν αναγκαίες θεραπείες αναγκάζομαι να εισάγομαι συνέχεια στα νοσοκομεία. Αδυνατώ να επικοινωνήσω ακόμα και με οικεία μου πρόσωπα. Αδυνατώ να αυτοεξυπηρετηθώ, αφού ούτε καν να σιτιστώ μόνος μου δεν μπορώ. Όλα τα ανωτέρω δυσμενή προς την υγεία και σωματική μου ακεραιότητα συνέβησαν σε πολύ νεαρή ηλικία (μόνο 43 ετών) και μάλιστα στη χρονική περίοδο που ήμουν στο απόγειο της καριέρας μου. Δε θα μπορέσω να έχω ποτέ ξανά ομαλή κοινωνική και οικογενειακή ζωή.

Δεν θα μπορέσω να έχω ουσιαστική επικοινωνία με την σύζυγό μου. Δεν θα μπορέσω να έχω ξανά επαγγελματική εξέλιξη. Έχω καταστεί μόνιμα ανάπηρος με πλήρη αδυναμία μετακίνησης αυτοσυντήρησης και επικοινωνίας με το περιβάλλον (…) Έχω πλήρη έκπτωση των νοητικών μου λειτουργιών. Σε γενικές γραμμές, έχω γίνει φυτό».

Επίσης, ζητά 2.796.000 ευρώ, ενώ η σύζυγός του 108.000 ευρώ για την ανατροφή του 8χρονου παιδιού τους μέχρι να συμπληρώσει το 22ο έτος της ηλικίας του.

Πηγή Κωνσταντίνος Αγγελίδης: Ζητά αποζημίωση ύψους 3 εκατ. ευρώ από τον οδηγό λεωφορείου!

Κέρδισε τα χρυσά μετάλλια σε ζετέ αλλά και στο σύνολο με 223 κιλά και χάρισε στην Ελλάδα τρία μετάλλια στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση

Τεράστια επιτυχία της ελληνικής άρσης βαρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξάγεται στο Μπατούμι της Γεωργίας.

Η Ελένη Κωνσταντινίδη κέρδισε στη κατηγορία 81 κιλών δύο χρυσά μετάλλια και ένα χάλκινο και εισέρχεται στο κλάμπ των καλυτέρων αθλητών του κόσμου.

Η 24χρονη πρωταθλήτρια, κόρη του βετεράνου αθλητή Χρήστου Κωνσταντινίδη και προπονητή ξεκίνησε τις προσπάθειες της στο αρασέ με 93 κιλά και συνέχισε επιτυχώς με 97κ, επίδοση που της χάρισε το χάλκινο μετάλλιο.

Τα καλύτερα δεν είχαν έρθει όμως ακόμα στον αγώνα της Κωνσταντινίδη που πέρσι είχε πάρει την 4ηθέση (κατ.+90κ) στο αντίστοιχο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα της Ρουμανίας.

Πηγή Τεράστιο Μπράβο: Πρωταθλήτρια Ευρώπης στην Άρση Βαρών η Ελένη Κωνσταντινίδη!

Κέρδισε τα χρυσά μετάλλια σε ζετέ αλλά και στο σύνολο με 223 κιλά και χάρισε στην Ελλάδα τρία μετάλλια στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση

Τεράστια επιτυχία της ελληνικής άρσης βαρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξάγεται στο Μπατούμι της Γεωργίας.

Η Ελένη Κωνσταντινίδη κέρδισε στη κατηγορία 81 κιλών δύο χρυσά μετάλλια και ένα χάλκινο και εισέρχεται στο κλάμπ των καλυτέρων αθλητών του κόσμου.

Η 24χρονη πρωταθλήτρια, κόρη του βετεράνου αθλητή Χρήστου Κωνσταντινίδη και προπονητή ξεκίνησε τις προσπάθειες της στο αρασέ με 93 κιλά και συνέχισε επιτυχώς με 97κ, επίδοση που της χάρισε το χάλκινο μετάλλιο.

Τα καλύτερα δεν είχαν έρθει όμως ακόμα στον αγώνα της Κωνσταντινίδη που πέρσι είχε πάρει την 4ηθέση (κατ.+90κ) στο αντίστοιχο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα της Ρουμανίας.

Πηγή Τεράστιο Μπράβο: Πρωταθλήτρια Ευρώπης στην Άρση Βαρών η Ελένη Κωνσταντινίδη!

Δεν γνωρίζει σχεδόν κανείς από τους μόνιμους κατοίκους ότι ο Νίκος Παπαναστασίου έχει μετακομίσει εκεί.

Εδώ και αρκετό καιρό συνάδελφοί του που τον αγαπούν και τον σέβονται αναρωτιούνται πού βρίσκεται Δεν μαθαίνουν νέα του, δεν υπάρχει κάποιος να τους πει πού είναι, γιατί έχει χαθεί από προσώπου γης. Ο Νίκος Παπαναστασίου τραβά εδώ και καιρό τον δικό του μοναχικό δρόμο. Έναν δρόμο που στοίχειωσε η αυτοκτονία της κόρης του Εύας.

Όπως αποκαλύπτει ο Νίκος Νικόλιζας στην εφημερίδα Espresso, το περασμένο καλοκαίρι ο Νίκος Παπαναστασίου πήρε τη μεγάλη απόφαση, μάζεψε τα πράγματά του από το σπίτι του στα νότια προάστια, όπου έμενε με την πρώην σύζυγό του Κατερίνα Ζόγκα και το μοναχοπαίδι τους πλέον Αλέξανδρο και αναχώρησε για τον Επτάλοφο Φωκίδας, τη γνωστή Αγόριανη που βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού.

Άνθρωπος από το φιλικό περιβάλλον του ηθοποιού λέει στην εφημερίδα πως έχει απομονωθεί εντελώς. Το τζάκι στο πανέμορφο πετρόχτιστο σπίτι του ανάβει νυχθημερόν. Στους τοίχους δεν θα δεις φωτογραφίες ή αφίσες από τις δεκάδες ταινίες στις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει. «Αυτά έχουν περάσει ανεπιστρεπτί», φέρεται να λέει ο ίδιος όταν τον ρωτούν.

Χωρίς να γνωρίζει σχεδόν κανείς από τους μόνιμους κατοίκους ότι ο Νίκος Παπαναστασίου έχει μετακομίσει εκεί, ο ίδιος προσπαθεί να περνά σχεδόν απαρατήρητος. Η καθημερινότητά του στην Αγόριανη είναι εντελώς διαφορετική από αυτή της Αθήνας. Διάβασμα με αναμμένο τζάκι, ποδήλατο, καφές στην πλατεία και τζόκινγκ.

Πηγή Νίκος Παπαναστασίου: Μετά την αυτοκτονία της κόρης του ζει απομονωμένος σε ορεινό χωριό

Αν και περνάμε περιόδους κατά τις οποίες δεν επικοινωνούμε συχνά, η αλήθεια είναι ότι η αδελφή μας θα είναι πάντα εκεί όταν τη χρειαζόμαστε. Μπορούμε να βασιζόμαστε πάντα στην παρουσία της.

Η αδελφή μας είναι κάτι περισσότερο από φίλη. Ο δεσμός που έχουμε μαζί της ξεπερνά τη συγγένεια. Είναι σαν ένας στυλοβάτης καθημερινής υποστήριξης στον οποίο μπορούμε πάντα να βασιζόμαστε.

Παρά τις διαφορές μεταξύ μας και μια παιδική και εφηβική ηλικία που ήταν γεμάτες ανταγωνισμό, τσακωμούς, μοίρασμα ρούχων και κρυφή ζήλια, τελικά τα χρόνια μάς έχουν διδάξει τη σημασία αυτού του δεσμού.

Συχνά λέγεται ότι εμείς επιλέγουμε την αληθινή μας οικογένεια χωρίς να είναι απαραίτητο να υπάρχουν κοινά γονίδια. Είναι αλήθεια, όλοι το ξέρουμε. Ωστόσο, πολλές φορές ο δεσμός ανάμεσα σε αδελφές είναι πιο ισχυρός από κάθε άλλου είδους σχέση.

Πρόκειται για μια στενή βιολογική και συναισθηματική σύνδεση η οποία όλες όσες είναι τυχερές να έχουν μια αδελφή ξέρουν ότι πρόκειται για έναν πραγματικό θησαυρό στη ζωή τους.

Η σχέση ανάμεσα σε αδελφές, ο δεσμός που ξεπερνά τη συγγένεια

Ίσως έχει περάσει καιρός από τότε που μιλήσατε με την αδελφή σας. Η ζωήμερικές φορές μάς φέρνει σε άβολες καταστάσεις στις οποίες η υπερηφάνεια μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο ή να υπάρχουν διαφωνίες που προκλήθηκαν από μια προσωρινή έλλειψη διακριτικότητας.

Ωστόσο, παρά την απόσταση, το θυμό και τις πληγωμένες καρδιές, είναι πραγματικά δύσκολο να χωριστούμε από την αδελφή μας. Τελικά πρόκειται για τη μικρή μας αδελφή ή τη μεγάλη μας αδελφή, που μας προσφέρει καθοδήγηση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ένα τηλεφώνημα, λίγα γέλια, μια κοινή ανάμνηση -και η σύνδεση που δεν μπορεί ποτέ να διακοπεί ανανεώνεται, παρά την απόσταση και τα σκληρά λόγια.

Ας ρίξουμε μια ματιά στον ιδιαίτερο δεσμό ανάμεσα σε αδελφές.

Η ίδια ανατροφή αλλά πολύ διαφορετικές προσωπικότητες

Είναι εκπληκτικό το πώς, μερικές φορές, παρά το γεγονός ότι οι αδελφές είχαν την ίδια εκπαίδευση και έχουν ζήσει σχεδόν τα ίδια πράγματα, η μία είναι τελικά πολύ διαφορετική από την άλλη.

Υπάρχει ο επαναστατικός και αντιδραστικός τύπος, που μας μαθαίνει να υπερασπιζόμαστε τον προσωπικό μας χώρο, το δικαίωμά μας να έχουμε άποψη και να επιλέγουμε αυτό που είναι το καλύτερο για μας.
Ένας άλλος τύπος, από την άλλη πλευρά, είναι η αδελφή η οποία είναι ένας ωκεανός γαλήνης που μας προσφέρει παρηγοριά και καταφύγιο. Χάρη στην υποστήριξή της αισθανόμαστε ότι κάποιος μας ακούει και μας καταλαβαίνει όταν έχουμε μια άσχημη μέρα.

Τα αδέλφια δεν έχουν ποτέ τις ίδιες προσωπικότητες. Τα παιδιά δεν είναι ποτέ αντίγραφα των γονιών τους. Τα αδέλφια συχνά έχουν πολύ διαφορετικά ενδιαφέροντα και τις δικές τους ξεχωριστές αντιδράσεις στα ίδια πράγματα.

Αυτό βοηθάει τα αδέλφια να εξελιχθούν καθώς αλληλοσυμπληρώνονται από πολλές απόψεις.

Όταν δεν χρειάζονται λόγια

Συνήθως δεν χρειάζεται να πείτε στην αδελφή σας ότι κάτι δεν πάει καλά, η αδελφή σας μπορεί να το καταλάβει κοιτάζοντας απλώς το πρόσωπό σας. Οι δεσμοί του συναισθήματος και του αίματος και η εμπειρία την κάνουν να διαισθάνεται σχεδόν αμέσως ότι κάτι συμβαίνει.

Η εγγύτητα και η οικειότητα μάς εξασφαλίζουν παρηγοριά.

Αν και όλοι έχουμε φίλους, συντρόφους και γονείς για να στηριχτούμε, μια αδελφή μοιράζεται μαζί μας τις ιστορίες και τις εμπειρίες της και καταλαβαίνει και ξέρει ακριβώς πώς να μας βοηθήσει.

Οι διαφορές και οι αποστάσεις δεν έχουν σημασία. Πηγή: newsone.gr

Πηγή Η αδελφή μας δεν είναι απλώς φίλη είναι το μισό της καρδιάς μας

Σε πόσες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης διατηρείτε προφίλ; Πόσες ώρες ξοδεύετε συνολικά την ημέρα για να «σερφάρετε» σε αυτές;

Αναμφίβολα ζούμε στην εποχή των social media και των έξυπνων τηλεφώνων.

Οι περισσότεροι από εμάς το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν ανοίξουμε τα μάτια μας είναι να κοιτάξουμε το κινητό, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας, αποτελεί το βασικό μας εργαλείο, με το οποίο επικοινωνούμε με φίλους, ψυχαγωγούμαστε, απαντάμε σε mail ή απλά χαζεύουμε.

Τον Μάρτιο προκλήθηκε αναστάτωση διεθνώς, όταν ξαφνικά διακόπηκε η πρόσβαση στη δημοφιλή πλατφόρμα των γνωστών μέσων κοινωνικής δικτύωσης Facebook και Instagram, σε πολλά σημεία του πλανήτη.

Όπως έκανε γνωστό το Facebook, το πρόβλημα – το πιο μακρόχρονο στην ιστορία του – οφειλόταν σε ένα ανθρώπινο λάθος προγραμματισμού σε έναν υπολογιστή-εξυπηρετητή (server) του δικτύου του, κάτι που είχε αλυσιδωτές επιπτώσεις τύπου «ντόμινο».

Αυτές οι λίγες ώρες που παρουσιάστηκε το πρόβλημα ήταν αρκετές να δημιουργήσουν αναστάτωση σε πολλούς χρήστες.

Πόσο εξαρτημένοι είμαστε τελικά από τα social media;
«Οι νέες γενιές μεγαλώνουν με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενταγμένα στον τρόπο ζωής τους, ενώ αυτό που κάνει πλέον τη διαφορά είναι ότι δεν υπάρχει καμία διάκριση της πραγματικής ζωής από την εικονική ζωή», αναφέρει στο Newsbomb.gr ο κύριος Νίκος Βασιλάκος, πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Xρηστών Internet.

«Ειδικά τα νέα παιδιά περνούν πάρα πολλές ώρες συνδεδεμένα στα social media για να επικοινωνούν με φίλους, για να παρατηρούν τις ζωές των άλλων ή για να ποστάρουν τη δική τους ζωή. Αυτό είναι το νέο πρόβλημα του εικονικού εαυτού, δηλαδή ότι είναι άλλος ο πραγματικός μας εαυτός και άλλος ο εικονικός μας εαυτός ή ότι ταυτίζεται ο εικονικός μας εαυτός με τον πραγματικό μας εαυτό. Αυτό ως εξέλιξη έχει δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα».

Μπορούμε να καταλάβουμε ότι ένα παιδί ή ένας ενήλικας είναι εθισμένος, όταν παραλείπει βασικές λειτουργίες επιβίωσης επειδή πρέπει να ποστάρει!

«Η χρήση της συσκευής γενικότερα, το να είσαι παραγωγικός, το να ποστάρεις δημιουργικά, το να μπορείς να προσέχεις κι άλλα πράγματα ενώ χρησιμοποιείς τη συσκευή είναι το πιο σημαντικό», προσθέτει ο κ. Βασιλάκος.

Οι επιπτώσεις στην ψυχολογία μας
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ως πρώτο βαθμό, κάλυψη ψυχολογικών αναγκών.

«Τα social media καλύπτουν κάποιο κενό. Αυτό το κενό είτε έχει να κάνει με μία πραγματική ανάγκη κοινωνικής δικτύωσης, είτε έχει να κάνει με συναισθηματική ανάγκη», αναφέρει στο Newsbomb.gr η κυρία Αναστασία Καρκάνη, πρόεδρος της εταιρείας Ψυχολογικής Ψυχιατρικής Ενηλίκου και Παιδιού και Λέκτορας ψυχολογίας.

«Σίγουρα έχουν φέρει «κοντά» πολύ κόσμο, όμως δεν μπορούν να έχουν την ίδια συναισθηματική δύναμη όσο ένα βίωμα», προσθέτει.

Και συμπληρώνει: «Ωστόσο, μπορεί να είναι και μια κοινωνική συνήθεια: «αφού όλοι σε ένα μεγάλο βαθμό είναι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα πρέπει να ‘μαι και εγώ»».

Ποια τα συμπτώματα και πώς αντιμετωπίζεται η εξάρτηση
«Η εξάρτηση στα social media εντοπίζεται όταν κάποιος θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση να βρίσκεται συνέχεια σε αυτά. Όμως, αν δεν συμβεί αυτό από κάποιο επείγον περιστατικό, για παράδειγμα κάποια δουλειά ή κάποια άλλη απασχόληση, εκδηλώνεται μία νευρικότητα, ένας θυμός και γενικά μία συμπεριφορά ταραχώδης, πολλές φορές με πανικό», δηλώνει στο Newsbomb.gr o κύριος Δημήτρης Μπούκουρας, κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής.

«Ο άνθρωπος αποδιοργανώνεται. Αυτό τον κάνει να αισθάνεται ότι είναι «δεμένος» από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».

Σύμφωνα με τον κ. Μπούκουρα, πιο εύκολο είναι να λυθεί το πρόβλημα με έναν ειδικό, εάν συνειδητοποιήσει κάποιος ότι χάνει ευκαιρίες στη ζωή του, για παράδειγμα μία πρόταση να βγει έξω ή μια επιχειρηματική δραστηριότητα και όλα αυτά τα κάνει κατ’ εξακολούθηση χωρίς να τα θέλει με τη δικαιολογία ότι θέλει να παρακολουθήσει τα social media.

Ένας, ακόμη, τρόπος να αντιμετωπιστεί η εξάρτηση από τα social media είναι ο διάλογος με έναν φίλο, με το να του εξηγήσει ότι αυτό που κάνει τον απορροφά από κάτι καλύτερο, από την ίδια του τη ζωή. Πηγή: newsbomb.gr

Πηγή «Κλείνουν για ένα μήνα Instagram και Facebook»: Σενάριο τρόμου ή «λύτρωση»;

Κάπου διάβασα πως ο χειρότερος θάνατος είναι όταν χάσεις την ελπίδα σου…
Η ζωή δεν είναι καθόλου εύκολη. Είναι γεμάτη δυσκολίες, εμπόδια, αδιέξοδα, θλίψεις, δοκιμασίες τρομερές. Είναι αντίστροφη πορεία. Πορεία φθοράς…

Εκεί, όμως, που όλα οδηγούν στο θάνατο, στο μηδέν, εκεί τότε έρχεται Εκείνος που είναι πανταχού παρών. Τότε, όταν θα νιώσεις πως όλα χάνονται, όταν νιώσεις τον πόνο και τα δάκρυα να πνίγουν την ψυχή σου, έρχεται ο Χριστός με το βλέμμα Του γεμάτο αγάπη. Και σου απλώνει το χέρι, όπως στον Πέτρο στην φουρτουνιασμένη θάλασσα… Και σε κοιτάζει γεμάτος στοργή και σε γεμίζει ειρήνη και σιγουριά.

Είσαι παιδί Του. Και Αυτός πατέρας σου.

Άσε λοιπόν, την ελπίδα σου στον Χριστό. Προχώρα μπροστά και μη φοβάσαι! Όρθωσε το βλέμμα σου στο γεμάτο φως πρόσωπό Του και μη λυγίζεις! Αυτός θα σε σηκώνει, όταν πέφτεις. Αυτός θα σε παρηγορεί, όταν θλίβεσαι. Είναι ο παντοδύναμος Θεός. Ο Ων. Το Α και το Ω. Πηγή: true.gr

Πηγή Μη φοβάσαι τίποτα… Ο Χριστός είναι κοντά σου!

Σε ποιον όροφο μένεις;» με ρωτά ο Aντωνάκης από δίπλα. «Στον τέταρτο» απαντώ κι ανοίγω την πόρτα του ασανσέρ.

«Να πατήσω το κουμπί;» ξαναρωτά με μάτια όλο προσδοκία. Τρία χρόνια τώρα, ο ίδιος διάλογος, την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος. Ο Αντώνης από απέναντι έχει σύνδρομο Down και είναι το πιο γλυκό παιδί που έχω γνωρίσει.

Περιμένει κάθε μεσημέρι την ώρα που γυρίζω από τη δουλειά, απλά για να πατήσει το κουμπί του ασανσέρ. Τον ξέρει τον όροφό μου απ’ έξω κι όμως κάθε φορά ρωτάει. Ένα μικρό καθημερινό τελετουργικό, ένα παιχνίδι, η δική μας επικοινωνία. Ένα παραπανίσιο χρωμόσωμα του έχει δημιουργήσει μια νοητική και κινητική δυσλειτουργία. Αυτό είναι όλο. Κατά τα άλλα είναι ένα πλάσμα αξιαγάπητο και χαμογελαστό, που λατρεύει τις αγκαλιές και του αρέσει να πατάει τα κουμπιά του ασανσέρ.

Μια και μοναδική φορά, το βρήκα να κλαίει το μικρό μου γείτονα. Μόλις με είδε έτρεξε στην αγκαλιά μου και πάτησε τα κλάματα. Αφού τον ηρέμησα, με κοίταξε σοβαρά και μου είπε «Με κοροϊδεύουν». Αυτό μόνο. Και μέσα σε δυο λέξεις έκλεισε όλο του το παράπονο για τη σκληρότητα, την αμάθεια και την απανθρωπιά του κόσμου. Κι έμεινα εγώ να προσπαθώ να μπαλώσω τα αμπάλωτα, να ντρέπομαι και να θυμώνω με τον εαυτό μου και με τον κόσμο που φτιάξαμε.

Γιατί μάθαμε το διαφορετικό να τ’ απορρίπτουμε, χωρίς να του δώσουμε ποτέ την ευκαιρία να συστηθεί. Να το διώχνουμε από φοβία μήπως είναι κολλητικό και πάθουμε τίποτα. Και μπορεί να μην το ρίχνουμε πια το διαφορετικό στον Καιάδα κυριολεκτικά, αλλά έχουμε πετάξει με διακριτικότητα –μη μας πουν και ρατσιστές- χιλιάδες από τους «άλλους» στον Καιάδα της εποχής.

Κι έπειτα διαλαλούμε με υπερηφάνεια το πόσο ανοιχτόμυαλοι είμαστε. Αυτούς τους «άλλους» που επιλέγουμε ξανά και ξανά να τους στήνουμε απέναντί μας και όχι δίπλα μας, τους έχουμε αναγκάσει να ανεβαίνουν καθημερινά το δικό τους, φτιαγμένο από τα χεράκια μας, Γολγοθά. Να ξέρεις ότι εσύ κι εγώ είμαστε εν μέρει υπεύθυνοι για το Γολγοθά του Αντώνη, και κάθε Αντώνη.

Η συχνότητα εμφάνισης του συνδρόμου Down είναι μια στις επτακόσιες γεννήσεις. Ένα στα επτακόσια παιδιά δεν έχει ειδικές ανάγκες, αλλά ειδικές ικανότητες. Ήξερες εσύ ότι τα παιδιά με σύνδρομο Down έχουν κλίση στο ρυθμό και τη μουσική; Εγώ πάντως όχι. Γιατί ποτέ δεν το έψαξα. Βλέπεις, το πρόβλημα δεν ήταν στην πόρτα μου, ήταν δίπλα. Χρειάστηκε ένας Αντώνης με κλάματα και μια μεγάλη αγκαλιά για να καταλάβω πόσο λάθος είμαι και να πάρω μπρος. Έστω κι αργά.

Τα παιδιά αυτά έχουν αργή και καθυστερημένη ανάπτυξη. Και ναι, αυτό δεν είναι φυσιολογικό, ούτε εύκολο, ούτε όμορφο.

Ωστόσο λόγω αυτής της καθυστέρησης, αντιμετωπίζουν το καθετί με έναν τρόπο θαυμαστά απλοϊκό, αθώο και παιδικό. Έχουν την ιδιότητα να αντιλαμβάνονται την ευτυχία και να την εντοπίζουν σε στιγμές που εσύ προσπερνάς και τη χάνεις. Σε μια ζωγραφιά, σε μια αγκαλιά, στο ρυθμό μιας μουσικής.

Δε ζητούν τίποτα άλλο από λίγη αγάπη, αν σου περισσεύει. Διψούν γι’ αυτή όπως όλοι μας, την έχουν ανάγκη πολύ περισσότερο από τον καθένα και δυστυχώς τη λαμβάνουν πολύ λιγότερο από τον καθένα.

Η μεγαλύτερη επανάσταση θα επιτευχθεί όταν αγαπήσουμε και σεβαστούμε την ποικιλομορφία. Όταν κατανοήσουμε τη διαφορετικότητα του άλλου όπως αυτή είναι, χωρίς να κρίνουμε και να συγκρίνουμε.

Στην αγάπη την πραγματική, την χωρίς όρια και περιορισμούς αγάπη, τις ιδιαιτερότητες του άλλου τις αγκαλιάζεις και τις αποδέχεσαι. Όποιες κι αν είναι αυτές. Δεν τρομάζεις από το άγνωστο, αλλά βουτάς μέσα του και προσπαθείς να το γνωρίσεις. Και αν τέλος πάντων για οποιοδήποτε λόγο δε μπορείς να τα αγαπήσεις αυτά τα παιδιά, μάθε να μη στέκεις εμπόδιο στο δρόμο τους και την πορεία που χαράσσουν. Δε χρειάζονται και το δικό σου Γολγοθά, τους φτάνει ο δικός τους.

«Σε ποιον όροφο μένεις;» με ρωτά χαμογελαστός ο Αντωνάκης.

«Στον τέταρτο» αποκρίνομαι.

«Έλα να πατήσεις το κουμπί». Έλαμψε ολόκληρος και μαζί του κι εγώ.

Γράφει η Σοφία Καλπαζίδου

Πηγή Αγκαλιάστε σφιχτά τα Παιδιά με το ένα χρωμόσωμα παραπάνω

Μια συγκινητική εξομολόγηση για την υιοθεσία έκανε η Ευδοκία Ρουμελιώτη. Η ηθοποιός, που έκανε αίσθηση πριν από λίγες εβδομάδες όταν γνωστοποίησε την απόφαση της ίδιας και του συζύγου της να υιοθετήσουν ένα παιδί, σε συνέντευξή της στο Hello, επισημαίνει πώς προέκυψε η εν λόγω απόφαση.

Μάλιστα, υπογραμμίζει πως δεν σκέφτονταν την υιοθεσία, όμως συνάντησαν το εν λόγω παιδί μόνο σε ένα νοσοκομείο και δέθηκαν πολύ μαζί του. Μάταια επιχείρησαν να του βρουν οικογένεια και μη μπορώντας να το αποχωριστούν, αποφάσισαν να τον κρατήσουν:

«Η αλήθεια είναι ότι τόσο εγώ, όσο και ο σύζυγός μου, δεν σκεφτόμασταν την υιοθεσία. Το παιδάκι αυτό το συναντήσαμε σε ένα νοσοκομείο και δεθήκαμε μαζί του πολύ. Ψάξαμε να του βρούμε οικογένεια, αλλά ήταν δύσκολο. Και μετά, με ένα μαγικό τρόπο, δεν μπορούσαμε να το αποχωριστούμε. Οπότε, δεν υπήρχε επιλογή. Είπαμε “Είναι δικός μας”».

Δείτε την σχετική ανάρτηση:

Πηγή Ρουμελιώτη για τον υιοθετημένο γιο της: «Ήταν μόνος στο νοσοκομείο. Δεν υπήρχε επιλογή. Είπαμε “Είναι δικός μας”»