24 January, 2019
Home / Lifestyle (Page 100)

Αγία Βαρβάρα, 20-6-1996

Αγία Ηγουμένη, σας φιλώ το χέρι.

Είμαι μητέρα δύο παιδιών και πριν 16 χρόνια, ενώ ήμουν μια κοπέλα όλο ζωή(25), με έπιασε η καρδιά μου και έλεγα ότι η ζωή μου τελειώνει.

Ο άντρας μου αμέσως με πήγε στο Νοσοκομείο, μου έβγαλαν καρδιογράφημα και οι γιατροί μου είπαν ότι δεν είναι η καρδιά μου, αλλά τα νεύρα μου. Από τότε δεν μπορούσα να βγω, γιατί φοβόμουν ότι κάτι θα μου συμβεί. Σε κλειστό χώρο φοβόμουν, σε λεωφορείο δεν ανέβαινα, γιατί κάτι με έπνιγε. Η ζωή μου ήταν πολύ δύσκολη. Ένα να καταλάβετε, ότι ζούσα με ένα εφιάλτη ότι κάτι θα μου συμβεί.

Πήγα στον γιατρό ξανά και μου είπαν ότι έχω θυρεοειδή, ψυχρό όζο, και ότι όλα αυτά μου τα προκαλεί ο θυρεοειδής. Στις 23-9-1983 κάνω εγχείρηση θυρεοειδούς, όλα πήγαν καλά, εγώ όμως ήμουν όλο νεύρα και αυτό να με πνίγει στο λαιμό και το βάρος στο στήθος επί 24ώρου βάσεως το ένιωθα πολύ έντονα. Πάω ξανά στον παθολόγο, του το λέω. Μου λέει: «Θα σου δώσω ένα αγχολυτικό και θα σου περάσει».

Μου δίνει LEXOTANIL 3mg, έπινα μισό το πρωί, μισό το βράδυ, με αποτέλεσμα να νιώθω μεν μαζεμένη, πεσμένη η ενεργητικότητά μου, αλλά σιγά-σιγά μου έγινε απαραίτητο και, εάν δεν το έπινα, ένιωθα ότι χανόμουν και ότι αυτό το χάπι με στήριζε. Αλλά οι φοβίες ούτε που περνούσαν. Και πάλι σκεφτόμουν να κυκλοφορήσω μόνη μου και πάλι φοβόμουν τον κλειστό χώρο. Έτσι περνούσαν τα χρόνια με αυτόν το βραχνά.

Κάποια μέρα ένοιωθα τέτοιες ζαλάδες, που έλεγα χάνομαι. Πάω, κάνω εξετάσεις, μου βρίσκει ο μικροβιολόγος αναιμία πολλή, ο αιματοκρίτης μου κατεβασμένος στο 36. αμέσως πάω στον γιατρό, του δίνω τις εξετάσεις, μου δίνει σίδηρο(MICROFER), για να ανέβει ο αιματοκρίτης. Έπινα σίδηρο χρόνια, έκανα εξετάσεις, ίσα-ίσα που κρατούσε τον αιματοκρίτη εκεί, ώστε να μην πέσει στα χαμηλά όρια.

Επί δεκατρία χρόνια γινόταν αυτό το πράγμα, να ζω με φάρμακα και κάθε μέρα να είμαι άρρωστη. Να ξυπνώ το πρωί και η πρώτη μου δουλειά ήταν να πάρω τα φάρμακά μου, ένα για το θυρεοειδή, ένα LEXOTANIL, ένα MICROFER. Ένα φαρμακείο είχε γίνει το στομάχι μου και, όταν ήθελα να πάω κάπου, πρώτα σκεπτόμουν να βάλω τα φάρμακά μου στην τσάντα μου και μετά όλα τα άλλα. Περνούσαν τα χρόνια και εγώ στεναχωριόμουν για όλη την κατάσταση, τα παιδιά μου μου έλεγαν «πέταξε τα, μαμά, τα φάρμακα», εγώ όμως και με την ιδέα ότι δεν θα πιω τα φάρμακά μου, αρρώσταινα.

Το Φεβρουάριο του 1996 παρακαλούσα το γιατρό μας, τον Άγιο Εφραίμ, να με βοηθήσει να σταματήσω πια το LEXOTANIL που μου είχε γίνει συνήθεια, αλλά και με κατέστρεφε. Παρακαλούσα και έλεγα στον Άγιό μας να με βοηθήσει και να έλθω να Τον προσκυνήσω και, την ώρα που θα φεύγω, να πετάξω και ένα χάπι και να μην ξαναπάρω. Έκλαιγα και παρακαλούσα.

Μία ημέρα του ίδιου μήνα είπαμε με τους γονείς μου και την αδελφή μου, να έρθουμε να προσκυνήσουμε. Όπως είχα τάξει, έβαλα ένα χάπι LEXOTANIL σε αλουμινόχαρτο στην τσάντα μου. Ήλθαμε, προσκυνήσαμε με ευλάβεια, μας δεχτήκατε με αγάπη, Αγία Μητέρα, μας σταυρώσατε με το Άγιο λείψανο του πολυαγαπημένου μας Αγίου και την ώρα που με σταυρώνατε, ώ! τι θεία ευωδία! Σας κοιτώ και ξαναπροσκυνώ. Η ευωδία έντονη και γλυκειά. Σας λέω: «Αγία μητέρα, τι ευωδία είναι αυτή;» «Ο Άγιος» μου λέτε. Με κλάματα, με χαρά προσκυνούσα και παρακαλούσα να έχουμε την υγεία μας και να βοηθήσει τη μικρή μου κόρη στις Πανελλήνιες που δίνει φέτος. Η χαρά μου, η αγαλλίαση μου δεν περιγράφεται.

Με χαρά φύγαμε από τον Άγιο τόπο για το σπίτι μας. Εγώ ξέχασα να πετάξω το χάπι και την επιστροφή το θυμήθηκα και λέω μόνη μου: «Άσε, δεν πειράζει». Όποτε όμως έπαιρνα το χάπι(το LEXOTANIL), μου ερχόταν αναγούλα. Ωστόσο εξακολουθούσα να παίρνω τα χάπια μου, όπως πριν. Ένα βράδυ στον ύπνο μου βλέπω ένα παλληκάρι να μου λέει: «Σταμάτα πια τα χάπια! Δεν σου είπα ότι θα σε βοηθήσω εγώ; Σταμάτα!». Το πρωί ξυπνώ και λέω το όνειρό μου στα παιδιά μου. Από εκείνη την ημέρα έκοψα σαν με μαχαίρι τα χάπια, ούτε που ξαναπήρα LEXOTANIL, που εγώ, για να ξυπνήσω, έστω και στην αυλή που έβγαινα, έπρεπε το χάπι να πιω πρώτα.

Δοξασμένο το όνομά Του, Τον δοξάζω και Τον ευχαριστώ. Πέταξα και LEXOTANIL και MICROFER, έκανα εξετάσεις αίματος και ο αιματοκρίτης μου 45. δοξασμένο να είναι το όνομά Του, δεν θέλω να τα βλέπω τα φάρμακα, νιώθω, όπως πριν με πιάσουν τα νεύρα μου, όλο ζωή, λες και δεν έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου φάρμακο.

Τον δοξάζω και Τον ευχαριστώ, γιατί το LEXOTANIL μου κατέβαζε τον αιματοκρίτη και τώρα ζω μια καινούργια ζωή, γεμάτη ενέργεια, χωρίς φόβους ούτε ζαλάδες, χάρη στη βοήθεια του Αγίου μας.

Δοξασμένο να είναι το όνομά Του, χίλιες δόξες να έχει. Σε ευχαριστώ, Αγιέ μου, Σε ευχαριστώ και Σε δοξάζω.

Αγία Ηγουμένη, την ευχή σας.
Ειρήνη Οικονόμου

Πηγή «Σταμάτα πια τα χάπια! Δεν σου είπα ότι θα σε βοηθήσω εγώ; Σταμάτα!»…

Τον Μάιο του 2017 ο 16χρονος Vanya Krapivin γυρίζοντας από το σχολείο του στην πόλη Severodvinsk, στη βορειοδυτική Ρωσία, βρέθηκε μπροστά σε μια τρομακτική σκηνή. Ένας γείτονας προσπαθούσε να βιάσει την μητέρα του, Natalia Krapivina 43 ετών, με την απειλή μαχαιριού.

Ο Pronin, 37 ετών, ο οποίος φυλακίστηκε για 14 χρόνια και τώρα αντιμετωπίζει μια πρόσθετη κατηγορία δολοφονίας, μετά το θάνατο του παιδιού, άφησε προς στιγμήν την μητέρα κι επιτέθηκε με βιαιότητα στο αγόρι, το οποίο προσπάθησε να σώσει τη μητέρα του. Χτυπούσε αλύπητα τον 16χρονο με ένα βαράκι γυμναστικής τριών κιλών στο κεφάλι.Γείτονες που άκουσαν τις κραυγές εντόπισαν το παιδί αιμόφυρτο και λιπόθυμο. Ο άνδρας είχε φύγει από το σημείο πιστεύοντας πως είχε σκοτώσει το παιδί. Τελικά ο 16χρονος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μαζί με τη μητέρα του που είχε μαχαιρωθεί 27 φορές. Το παιδί έπεσε σε κώμα ενώ η μητέρα ανάρρωσε και πήρε εξιτήριο.

Οι χειρουργοί αφαίρεσαν ένα μέρος του εγκεφάλου και έβαλαν κομμάτια τιτάνιου στο κρανίο. Ένα χρόνο μετά την επίθεση, το παιδί έδειξε σημάδια καλυτέρευσης ξεκινώντας να τρώει πολτοποιημένο φαγητό και αναγνωρίζοντας τη νοσοκόμα που τον φρόντιζε.

Το δραματικό της υπόθεσης είναι πως μόλις η μητέρα του πήρε εξιτήριο, δεν επισκέφτηκε τον γιο της ούτε μία φορά, ουσιαστικά τον εγκατέλειψε. Η γυναίκα έγινε αντικείμενο σφοδρής κριτικής στη Ρωσία με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να μιλήσει δημόσια και να ισχυριστεί ότι έχει προβλήματα με το αλκοόλ. Μάλιστα είπε πως είχε τύψεις γι’ αυτό που είχε πάθει ο γιος της και γι’ αυτό δεν μπορούσε να τον επισκεφτεί.

Απλοί πολίτες μάζεψαν χρήματα προκειμένου να στείλουν τον 16χρονο σε κέντρο αποκατάστασης στην Ισπανία. Δυστυχώς η υγεία του παιδιού επιδεινώθηκε με αποτέλεσμα να αφήσει την τελευταία του πνοή την Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου.

Πηγή Πέθανε ο μικρός ήρωας που έσωσε τη μητέρα του από βιασμo κι εκείνη τον παράτησε αβοήθητο στο νοσοκομείο

Αρχές Δεκέμβρη∙ το καλοκαίρι κι οι αναμνήσεις του που στριμώχτηκαν στο φθινόπωρο, έχουν πια ξεθωριάσει για τα καλά, όπως και το μαυρισμένο σου δέρμα. Πέρασε σχεδόν ακόμα ένας χρόνος απ’ την τελευταία φορά που βγήκες στο μπαλκόνι, συντροφιά με τον εαυτό σου, για να ανασάνεις το πρώτο παγωμένο αεράκι και να χαζέψεις τα φωτισμένα λαμπιόνια. Αυτή η βραδινή ψύχρα, ανατριχιάζει σκέψεις και κορμί, όσο χαϊδεύει το πρόσωπό σου σκορπώντας το γλυκό άρωμα του αναμμένου τζακιού. Είναι ακριβώς η ίδια αίσθηση με πέρσι. Μόνο που φέτος είναι όλα διαφορετικά.

Ένα χρόνο ακριβώς πριν. Πόσα μπορούν να αλλάξουν, αλήθεια, μέσα σε ένα χρόνο; Τα πάντα, ακόμα κι αυτοί που αγαπάς! Με ποιους καθόσουν στη βεράντα και γελούσες μέσα στη νύχτα, ποιοι σου έδιναν υποσχέσεις τσουγκρίζοντας ποτήρια γεμάτα ποτά κι όνειρα, με ποιους μοιραζόσουν τις στιγμές σου, με ποιους έκανες σχέδια για το μέλλον; Πού είναι τώρα όλοι εκείνοι;

Τι σου είναι ο άνθρωπος, όμως, ε; Μην τους γρατσουνίσεις λίγο τον εγωισμό τους, τα ξεχνάνε όλα. Και τα γέλια, και τις χαρές, και τα τσουγκρίσματα και τις υποσχέσεις. Διαγράφουν μαζί κι όλα όσα τους έδωσες. Κρατούν μόνο το δικό τους εγώ. Και για μία στιγμή δική τους, καταστρέφουν με ευκολία και καμία ενοχή δέκα δικές σου. Όλα τα ξεχνάνε.

Μα εσύ κοίτα μέσα σε όλο αυτό το χάος να παραμείνεις ακέραιος. Να ξέρεις ότι είχες να δώσεις κι έδωσες. Κι ας μην πήρες σχεδόν τίποτα πίσω. Ότι χάρισες ένα κομμάτι του εαυτού σου τόσο εκθαμβωτικό που επισκίαζε τον δικό τους.  Ότι δε μοιράζουν όλοι έτσι απλόχερα αληθινά χαμόγελα. Να μάθεις ότι δεν είναι όλοι προορισμένοι για να ζήσουν τις δικές σου στιγμές. Παρ’ όλα αυτά, κακία να μην κρατήσεις σε κανένα. Μεγαλύτερη μαγκιά απ’ το να είσαι σωστός απέναντί τους δεν υπάρχει. Τους ενοχλεί. Πολύ. Κι όταν σε ρωτάνε πώς νιώθεις, θα απαντάς «ανώτερος».  Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα.

Κι έτσι, αθόρυβα και σιωπηλά, θα ξεκινήσεις να απομακρύνεσαι σιγά-σιγά, αφήνοντας πίσω σου ένα κενό πασπαλισμένο με χρυσόσκονη, να γυαλίζει για να τους θυμίζει ότι η απουσία σου θα είναι κάτι παραπάνω από αισθητή. Είναι η στιγμή που εσύ καταλαβαίνεις ότι άξιζες περισσότερο από αυτό που σου έδωσαν. Το πιο πιθανό είναι ότι κάπου-κάπου θα σε ψάχνουν, είτε γιατί όντως τους λείπεις είτε για τα επιφανειακά τους προσχήματα, ίσως επειδή κατάλαβαν ότι κάπου είχαν λάθος.  Το θέμα είναι ότι εσένα δε θα σου λείπει κανείς.

Γιατί σε ένα χρόνο ακριβώς από τώρα εσύ θα κάθεσαι στο μπαλκόνι, θα τσουγκρίζεις ποτήρια και θα γελάς μέσα στη νύχτα με όλους εκείνους που οι στιγμές τους ήταν και δικές σου κι οι στιγμές σου ήταν και δικές τους. Με εκείνους που θέλουν ένα κομμάτι του εαυτού σου για να νιώθουν ασφάλεια κι ηρεμία, και το εκτιμούν κιόλας. Με εκείνους που είναι άξιοι να σου δώσουν λίγη απ’ τη χρυσόσκονή τους για να φτιάξεις τα δικά σου όνειρα.

Βλέπεις, τα πάντα μπορούν να αλλάξουν σε ένα χρόνο. Ακόμα κι οι άνθρωποι που αγαπάς!

pillowfights.gr

Πηγή Όλα αλλάζουν σ’ ένα χρόνο∙ ακόμα κι οι άνθρωποι που αγαπάς

Σε φιλικό κλίμα η κοινή συνέντευξη Τύπου μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ρωσία, με τις ερωτήσεις για την… γραβάτα να μην λείπουν!

Για τρίτη φορά ως πρωθυπουργός επισκέφθηκε την Ρωσία ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος βρέθηκε στο Κρεμλίνο για να συναντηθεί με τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν.

Μια συνάντηση που ήταν η πρώτη μετά την πρόσφατη κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις και είχε πολλά ενδιαφέροντα κομμάτια.

Μετά την κατ’ ιδίαν συνάντησή τους, Τσίπρας και Πούτιν στάθηκαν απέναντι στους δημοσιογράφους, για να απαντήσουν στις ερωτήσεις τους.

Φυσικά μεγάλο κομμάτι αφιερώθηκε στο ζήτημα των απελάσεων, το οποίο ο Ρώσος πρόεδρος χαρακτήρισε “μαύρη σελίδα”! ενώ χαρακτήρισε “σαχλαμάρες” το ότι η Ρωσία θα μπορούσε να παίξει παιχνίδια σε βάρος της Ελλάδας.

Στο τέλος, πάντως, των ερωτήσεων, όταν το κλίμα ήταν πια χαλαρό, ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Αλέξη Τσίπρα για την περιβόητη… γραβάτα.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός σημείωσε πως… κάποιος είναι ανενημέρωτος, αφού “το στοίχημα το κέρδισα, την φόρεσα τη γραβάτα”, ωστόσο συνέχισε λέγοντας πως δεν την φορά καθώς παραλλήλισε την γραβάτα με τα μνημόνια, κάνοντας λόγο για θηλιά στον λαιμό του ελληνικού λαού.

Ο πρόεδρος Πούτιν άκουγε την μετάφραση και τότε ο Αλέξης Τσίπρας είπε αστειευόμενος πως εάν ο “τσάρος” του κάνει δώρο μια γραβάτα ίσως θα το… ξανασκεφτεί να την φορέσει.

Ο αστεϊσμός αυτός μάλλον άφησε… αδιάφορο τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος φάνηκε να μην… κρατιέται να βγάλει το ακουστικό από το αυτί του και να… τελειώνει!

Δείτε την “παγωμένη” αντίδραση του Πούτιν στο αστείο του Τσίπρα

Πηγή Ο Πόυτιν δεν γέλασε με το αστείο του Τσίπρα για την γραβάτα

Μετά την απολογία τους και την κατ’ αντιπαράσταση εξέτασή τους, με ομόφωνη απόφαση της τακτικής ανακρίτριας Ρόδου και του εισαγγελέα Πλημμελειοδικών του νησιού – Κατηγορούνται για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση κατά συναυτουργία και για βιασμό από κοινού

Προσωρινά κρατούμενοι κρίθηκαν, πριν από λίγα λεπτά, μετά την απολογία τους και την κατ’ αντιπαράσταση εξέτασή τους και με ομόφωνη απόφαση της τακτικής ανακρίτριας Ρόδου και του εισαγγελέα Πλημμελειοδικών του νησιού, οι δύο κατηγορούμενοι για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση κατά συναυτουργία και για βιασμό από κοινού.

Πρόκειται για τον 19χρονο Αλβανό και τον 21χρονο ημεδαπό, που δολοφόνησαν την 21χρονη φοιτήτρια του τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου Ελένη Τοπαλούδη του Ιωάννη.

Σύμφωνα με τη «Δημοκρατική», στο δικαστικό μέγαρο Ρόδου συγκεντρώθηκε από το πρωί πλήθος κόσμου και προκλήθηκαν μικροεπεισόδια, τα οποία δεν πήραν έκταση, εξαιτίας της παρουσίας ισχυρής δύναμης αστυνομικών και λιμενικών πέριξ και εντός του κτιρίου.

Σημειώνεται ότι τα μέτρα φύλαξης των δύο δολοφόνων ήταν δρακόντεια.

Την έριξαν στη θάλασσα και γύρισαν σπίτι για να καθαρίσουν

Σε επίσημες ανακοινώσεις στον Τύπο προχώρησε νωρίτερα σήμερα το Λιμενικό Σώμα αναφορικά με την εξιχνίαση της δολοφονίας της 21χρονης φοιτήτριας που σπούδαζε στο πανεπιστήμιο της Ρόδου.

Ο υποναύαρχος του Λιμενικού Σώματος και Διευθυντής Ασφάλειας και αστυνόμευσης, κ. Ιωάννης Αργυριου, ο πλοίαρχος και Διευθυντής Ασφαλείας και προστασίας θαλάσσιων συνόρων Ιωάννης Τζαμουράνης και ο πλοίαρχος και Εκπρόσωπος Τύπου του Λιμενικού Σώματος Νίκος Λαγκαδιανός διευκρίνισαν πως το πτώμα της φοιτήτριας δεν βρέθηκε δεμένο στα πόδια, όπως ανάφερε χθες ο συνήγορος της οικογένειας Αλέξης Κούγιας, αλλά δέθηκε στη συνέχεια από ειδικά εκπαιδευμένους δύτες προκειμένου να ανασυρθεί η σορός.

Ακόμη έγινε σαφές πως στην απολογία του 19χρονου φαίνεται πως το θύμα εξαναγκάστηκε σε πράξεις χωρίς τη θέληση του, ανέφερε ο πλοίαρχος και Διευθυντής Ασφαλείας και προστασίας θαλάσσιων συνόρων Ιωάννης Τζαμουράνης.

Οι δράστες όπως αναφέρθηκε, «έριξαν την κοπέλα στη θάλασσα, γύρισαν σπίτι καθάρισαν, πήγαν ξανά στο σημείο πέταξαν κάποια αντικείμενα και επέστρεψαν πάλι πίσω».

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, έχουν βρεθεί ρούχα και αλλά αντικείμενα, τα οποία εξετάζονται στα εργαστήρια των εγκληματολογικών ερευνών της ΕΛΑΣ.

Μάλιστα βρέθηκαν και κηλίδες αίματος στους χώρους της οικίας και πρόκειται να εξεταστούν. Σύμφωνα με το λιμενικό, έχουν κατασχεθεί δυο υπολογιστές και τρία κινητά τηλέφωνα, ενώ το τηλέφωνο της άτυχης  Ελένης, δεν έχει βρεθεί. 

Το λιμενικό έχει στη διάθεση του, εκτός από το βασικό βίντεο που έχει καταγραφεί έξω από το σπίτι της Ελένης και όλα τα βίντεο που έχουν καταγράφει από κλειστά κυκλώματα ασφάλειας από το σπίτι της φοιτήτριας μέχρι τους Πεύκους.

Στην παραλία, όπως έγινε γνωστό, βρέθηκαν και αντρικά ρούχα και παπούτσια, εκτός από τα παπούτσια και τα ρούχα του θύματος, μια σφουγγαρίστρα και διάφορα αλλά αντικείμενα που σχετίζονται με την υπόθεση.

Έγκλημα στη Ρόδο: οι φονιάδες οδηγούνται στον ανακριτή

Πηγή Ρόδος: Προσωρινά κρατούμενοι ο Αλβανός και ο Έλληνας για τη δολοφονία της 21χρονης φοιτήτριας

Ευτυχισμένα είναι τα ζευγάρια που πέρασαν δύσκολα αλλά τα κατάφεραν

Yπάρχουν πραγματικά ευτυχισμένα ζευγάρια. Δεν είναι πρωταγωνιστές μιας ρομαντικής ταινίας, ούτε λογοτεχνικοί ήρωες. Τους συναντάμε καθημερινά. Είναι εκείνο το ζευγάρι γονέων που περπατάει αγκαλιασμένο κρατώντας στο κάθε χέρι από ένα παιδί και είναι και αυτά τα ασπρομάλλικα παππούδια που κάνουν πρωινούς περιπάτους και χαζογελούν σαν έφηβοι. Το νιώθεις ότι είναι ευτυχισμένοι από την ηρεμία στο βλέμμα και την τρυφερότητα που πλανάται στον αέρα.

Όσο πιο πολλά χρόνια είναι μαζί ένα ζευγάρι, τόσες περισσότερες διαβαθμίσεις έχει περάσει η σχέση του. Από τον τρελό έρωτα και το καρδιοχτύπι σε κάθε τους συνάντηση, μέχρι τον νιοστό καυγά τους, βίωσαν μια πληθώρα συναισυθημάτων, χαράς και λύπης. Υπήρχαν καλές μέρες, αλλά και άσχημες. Λόγια πικρά που δοκίμασαν τη σχέση τους. Κι όμως είναι ακόμη μαζί, δυνατοί. Γιατί ήξεραν και ξέρουν ότι καμία σχέση δεν είναι τέλεια, ούτε υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι. Και η πραγματική ευτυχία κρύβεται σε αυτήν την γνώση.

Πέρασαν δύσκολα, πληγώθηκαν και απογοήτευσαν ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, μέσα από αυτές τις δυσκολίες έμαθαν να συγχωρούν και να αποδέχονται τα ελαττώματά τους. Δεν ήταν εύκολο, αλλά τα κατάφεραν γιατί ήξεραν ότι βρίσκονται στην ίδια ομάδα και όχι σε αντίπαλα στρατόπεδα. Επέλεξαν συνειδητοποιημένα να συμπορεύονται και να μοιράζονται τις καλές και κακές στιγμές του κοινού βίου, χωρίς να εγκαταλείπουν.

Τσαλάκωσαν την εικόνα τους και τσακώθηκαν πολλές φορές. Δεν φοβήθηκαν να εκφράσουν τα αληθινά τους συναισθήματα και παράπονα, ούτε ντράπηκαν να κλάψουν. Όμως ακόμη και στους επικούς καυγάδες τους υπήρχε σεβασμός. Δεν προσέβαλαν ο ένας τον άλλον ούτε χρησιμοποίησαν ύπουλους εκβιασμούς για να «κερδίσουν». Δεν πέρασαν ποτέ αυτή την κόκκινη γραμμή. Γιατί ήξεραν ότι ο εγωισμός δεν άξιζε για να χαλάσουν αυτό που με κόπο είχαν χτίσει.

Δεν υπάρχουν σχέσεις χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις και αυτό το ξέρουν καλά. Θα χρειαστεί αρκετές φορές να πεις «όχι» στο εγώ και τα θέλω σου για το καλό της σχέσης, των παιδιών σου, για να μπορέσεις να συνυπάρξεις με άλλον άνθρωπο. Κανένας δεν ίδιος με κανέναν. Και κανένας δεν γεννιέται υποχρεωμένος να καλύπτει τις ανάγκες κάποιου άλλου. Μπορούμε να νικήσουμε τον εγωκεντρισμό μας αρκεί να επιδιώκουμε την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη.

Ευτυχισμένα ζευγάρια υπάρχουν, είναι εκείνα που πέρασαν δύσκολα αλλά τα κατάφεραν. Δεν το έβαλαν στα πόδια στις δυσκολίες. Ούτε φυσικά είχαν τον δρόμο τους στρωμένο με ροδοπέταλα. Θεμελίωσαν τη σχέση τους μέσα από τις δοκιμασίες, θεράπευσαν τις πληγές τους και δημιούργησαν κάτι ουσιαστικό και ατόφιο. Στο κάτω- κάτω, όπως είχε πει και ένας σοφός, «η ευτυχία είναι ένα πράγμα της ψυχής και όχι του σώματος. Η πηγή της βρίσκεται στην αφοσίωση και όχι στην ηδονή, στην αγάπη και όχι στην τέρψη.»

πηγή : mama365.gr

Πηγή Ευτυχισμένα είναι τα ζευγάρια που πέρασαν δύσκολα αλλά τα κατάφεραν

Η Πατρινή γιατρός Μαρία Θέμελη, η οποία ψηφίστηκε γυναίκα της χρονιάς το 2017 στην Ολλανδία, είναι πρωτοπόρος στον τομέα της ανοσοθεραπείας για τη θεραπεία του καρκίνου.

Ως ερευνητής, πρώτα στο Memorial Sloan Kettering Cancer Center της Νεας Υόρκης και τώρα στο VUmc Amsterdam (Free University of Amsterdam Medical Center), ανέπτυξε μια μέθοδο για την παραγωγή λεμφοκυττάρων για την καταπολέμηση του καρκίνου χρησιμοποιώντας ως πηγή πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα.

Για αυτή την έρευνα βραβεύτηκε στο Διαγωνισμό που διοργανώνει το περιοδικό VIVA στην Ολλανδία στην κατηγορία «Έξυπνα Κεφάλια».

O πατέρας της Παναγιώτης Θέμελης μιλώντας στο thebest.gr αναφέρει ότι δεν περίμενε ο ίδιος αλλά ούτε η Μαρία αυτή τη διάκριση γιατί οι συνυποψήφιοί της ήταν πρόσωπα που είναι ευρέως γνωστά στην Ολλανδία. Ο κ. Θέμελης πάντως δεν κρύβει τη χαρά του και την υπερηφάνια του και λέει με διάθεση χιούμορ «έχω πει στους φίλους μου να με συγκρατήσουν για να μην την ψωνίσω».

Η Μαρία Θέμελη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα. Αποφοίτησε πρώτη από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών και στη συνέχεια εκπόνησε διδακτορική διατριβή στον τομέα της μεταμόσχευσης αιμοποιητικών κυττάρων, με επιβλέποντα τον καθηγητή Αλέξανδρο Σπυριδωνίδη.

Αργότερα, μετακόμισε για μεταδιδακτορική εκπαίδευση στο Κέντρο Καρκίνου Memorial Sloan Kettering στη Νέα Υόρκη για να εργαστεί στο εργαστήριο του Dr. Michel Sadelain.

Στο εργαστήριό του εκπαιδευτηκε σε βάθος στον σχεδιασμό, την ανάπτυξη, την κατασκευή και τις κλινικές εφαρμογές της ανοσοθεραπειας με λεμφοκύτταρα, των λεγομένων κυττάρων CAR-T. Η δουλειά της οδήγησε σε ανακαλύψεις υψηλού αντίκτυπου στον τομέα της ανοσοθεραπείας με κύτταρα CAR-T. Περιέγραψε για πρώτη φορά τη χρήση των πολυδύναμων βλαστικών κύτταρων ως πηγή για τη δημιουργία στο εργαστήριο κυττάρων CAR-T με αντικαρκινική δράση. Η μέθοδος αυτή έχει κατοχυρωθεί με πατέντα.

Για την έρευνα της έχει λάβει πολλές διακρίσεις όπως η υποτροφία Druckenmiller από το New York Stem Cell Foundation Το 2015 έλαβε μια υποτροφία Marie Curie από την Ευρωπαϊκή Ένωση και επέστρεψε στην Ευρώπη, στο τμήμα αιματολογίας στο VUmc Cancer Center του Άμστερνταμ, όπου πήρε πρόσφατα θέση επίκουρου καθηγητή. Στην ομάδα VUmc η ομάδα της έχει αναπτύξει και προληπτικά αξιολογήσει τη χρήση των CAR-T για τη θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος. Συνεχίζει επίσης να βελτιώνει τη χρήση των πολυδύναμων κυττάρων ως απεριόριστη πηγή θεραπευτικών κυττάρων CAR-T με στόχο την ευρύτερη εφαρμογή, προσβασιμότητα και αποτελεσματικότητα της μεθόδου.

Η ίδια σε ερώτηση που της έγινε για την παιδεία και την έρευνα στην Ελλάδα, είπε:

«Εγώ τελείωσα το Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, δεν πλήρωσα για την εκπαίδευσή μου κι αυτό το οφείλω στον Έλληνα φορολογούμενο και βλέπω ότι με τα καλά του και τα άσχημα, αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα έχει τη δυνατότητα να εξάγει καταρτισμένους ανθρώπους και μπορούμε να αποφύγουμε την εξαγωγή των μυαλών μας, διότι ο λόγος που φεύγουν είναι πως δεν υπάρχει μέλλον μετά την εκπαίδευσή τους, και στην έρευνα και στο να ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι».

Πηγή Η Ελληνίδα γιατρός από την Πάτρα που ψηφίστηκε Γυναίκα της χρονιάς στην.. Ολλανδία

Μία συγκλονιστική αποκάλυψη για την άτυχη 21χρονη που δολοφονήθηκε στη Ρόδο, έκανε μία επιστήθια φίλη της.

Όπως κατέθεσε η φίλη της άτυχης Ελένης Τοπαλούδη, πριν από έναν χρόνο η κοπέλα είχε βιασθεί ξανά από τρία άτομα, και μάλιστα η πράξη είχε βιντεοσκοπηθεί.

Μία εβδομάδα μετά, όπως σημειώνει η φίλη της, η Ελένη συνοδευόμενη από τρεις φίλες της πήγαν στο αστυνομικό τμήμα προκειμένου η κοπέλα να καταγγείλει το βιασμό. Σύμφωνα με τη φίλη της 21χρονης, η απάντηση που έλαβαν από την αστυνομία ήταν «Τώρα είναι αργά». Έκτοτε η κοπέλα ήταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, Ντρπόταν πολύ γι’ αυτό, έκοψε τα μαλλιά της, ενώ είχε ζητήσει και ψυχολογική στήριξη, όπως υποστηρίζει η φίλη της.

Σύμφωνα με την εκπομπή «Μαζί σου», η αστυνομία Ρόδου διαψεύδει το συγκεκριμένο περιστατικό.

Πηγή Εγκλημα στη Ρόδο: «Η Ελένη είχε βιασθεί από 3 άτομα και την είχαν βιντεοσκοπήσει», λέει φίλη της

Σίγουρα ξέρετε ποιος είναι αυτός ο άντρας. Ο Zach Galifianakis είναι ο αξιαγάπητα χαζός, παράξενος, ανακατωσούρης σε πολλές από τις αγαπημένες σου ταινίες, από την τριλογία του «Hangover» μέχρι το γοητευτικό του talk show «Between Two Ferns» που κέρδισε το βραβείο Emmy.

Κανείς δεν μπορεί να χορτάσει τον χαριτωμένο, γεροδεμένο κωμικό. Αλλά φαίνεται ότι η εγκάρδια ιδιοσυγκρασία του δεν είναι θεατρικό κόλπο. Αυτή η ιστορία θα μπει κατευθείαν στην καρδιά σου.

Αυτή είναι η Mimi Haist, μια 87χρονη γυναίκα από το Λος Άντζελες που δουλεύει εθελοντικά στο αυτόματο πλυντήριο. Ζει με φιλοδωρήματα που της δίνουν οι πελάτες.

Όταν η Mimi αναγκάστηκε να ζει στους δρόμους στα 50 της, έκανε σπίτι της το χώρο ανάμεσα σε δυο σειρές πλυντηρίων στο αυτόματο πλυντήριο της Santa Monica. 20 χρόνια πριν περίπου ο Galifianakis μπαίνει στην ιστορία της.

Ο Zach ήταν ένας άγνωστος κωμικός το 1994 όταν πρωτογνώρισε την Mimi. Ζούσε στο αυτόματο πλυντήριο βοηθώντας τους νεαρούς ηθοποιούς που προσπαθούσαν να γίνουν γνωστοί, να πλύνουν τα ρούχα τους.

Ο Galifianakis ήταν εντυπωσιασμένος και κατάπληκτος από το πνεύμα και τη ζωντάνια της γυναίκας – παρόλο που ήταν άστεγη- και οι δυο τους ξεκίνησαν μια φιλία που ποτέ δε θα φανταζόταν.

Όταν ο Galifianakis έγινε γνωστός τελικά χάρη στο «Hangover» το 2009, ο ηθοποιός σταμάτησε να συχνάζει στο αυτόματο πλυντήριο. «Μάλλον έχει δικό του πλυντήριο και στεγνωτήριο τώρα», σκέφτηκε η Haist. Παρόλα αυτά, ο Galifianakis δεν ξέχασε τη Mimi ποτέ.

Οι δυο τους έχασαν επαφή μέχρι 4 χρόνια πριν, το 2011, όταν έμαθε ότι η Mimi είχε διωχτεί από το αυτόματο πλυντήριο. Τότε ο Zach πήρε μια γενναία και ανιδιοτελή απόφαση. Η Mimi θα έπαιρνε ένα πραγματικό σπίτι.

Ο Zach της αγόρασε ένα διαμέρισμα και ζήτησε τη βοήθεια της Renee Zellweger για να το επιπλώσει. Ο Zach πληρώνει επίσης τους λογαριασμούς της. Αλλά όχι μόνο. Έπρεπε να διασφαλίσει ότι η Mimi νιώθει σαν σταρ, αφού είναι. Ο Zach την έχει πάρει μαζί του σε αρκετές πρεμιέρες ταινιών, με πιο πρόσφατη το «The Hangover Part 2».

«Ντύνομαι ωραία και μια φίλη με βοηθά με το μακιγιάζ. Είναι διασκεδαστικό, είναι κάτι που ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα ζήσω. Η λιμουζίνα με γυρνάει σπίτι μετά.»

Η ιστορία της Mimi και του Zach Galifianakis μας θυμίζει να μην τα παρατάμε ποτέ. Μερικές φορές, στα χειρότερα, βρίσκουμε τους πιο ανεβαστικούς ανθρώπους. Τους ανθρώπους που ακόμα και όταν χάσουν τη τύχη τους, συνεχίζουν να κοιτάνε τα αστέρια.

Αυτή η ιστορία καλής πράξης με άγγιξε πραγματικά. Αν σας εντυπωσίασε η ιστορία του σούπερ σταρ κωμικού με τη χρυσή καρδιά όσο εμένα, τότε μοιραστείτε τη με όλους όσους ξέρετε. Ο Zach είναι πραγματικός ήρωας.

Πηγή Γνώρισε μια άστεγη γυναίκα στα δημόσια πλυντήρια. 20 χρόνια μετά άλλαξε τη ζωή της για πάντα!

Για εσένα γράφω, που κάθε μέρα καταλήγεις να έχεις νεύρα επειδή τα παιδιά δεν σε ακούνε, δεν τρώνε, δεν διαβάζουν, που κάθε βράδυ κλαις κρυφά από τον άνδρα σου και τα παιδιά σου, γιατί πιστεύεις ότι κάνεις λάθος, που βάζεις τα κλάματα όταν τα παιδιά σου, σου μιλούν άσχημα και νιώθεις ανήμπορη να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Δεν είσαι μόνη. Ξέρω ότι αγαπάς τα παιδιά σου και ότι πρέπει να μείνεις εκεί. Είσαι η μαμά τους. Όσο και αν σου λένε ότι δεν σε θέλουν, στην κυριολεξία σου λένε ότι θέλουν να τα αγκαλιάσεις και να τους πεις ότι τα αγαπάς.

Ναι, για εσένα γράφω, που έκλεισες την πόρτα σου κλαίγοντας πριν μερικές ημέρες γιατί δεν αντέχεις άλλο!

Για εσένα γράφω μάνα, που νιώθεις ότι κάνεις τα πάντα κάθε μέρα στο σπίτι σου και τελικά δεν κάνεις τίποτε.

Καθαρίζεις, συγυρίζεις, μαζεύεις, σκουπίζεις, καθαρίζεις τον πάγκο της κουζίνας, αδειάζεις και γεμίζεις το πλυντήριο πιάτων, τρέχεις για όλες τις εξωτερικές δουλειές και φροντίζεις ένα, δύο, τρία ή και τέσσερα παιδιά.

Για εσένα γράφω, που το βράδυ κοιτάς το σπίτι σου, που αν και το μάζεψες μέσα στη μέρα μοιάζει βομβαρδισμένο. Ψίχουλα στο πάτωμα, ρούχα πεταμένα στον καναπέ, παπούτσια στην είσοδο, παιχνίδια αριστερά και δεξιά, πιάτα στο τραπέζι, κατσαρόλες και τηγάνια στο νεροχύτη και την άλλη μέρα «φτου» και απ’ την αρχή!

Για εσένα γράφω, που κάθε μέρα καταλήγεις να έχεις νεύρα επειδή τα παιδιά δεν σε ακούνε, δεν τρώνε, δεν διαβάζουν.

Για εσένα γράφω, που κάνεις τα πάντα (τουλάχιστον έτσι πιστεύεις) για να μεγαλώσουν σωστά και καταλήγουν να σε φωνάζουν, να βγάζουν γλώσσα, να σου λένε λέξεις που ξέρουν ότι σε πληγώνουν, ακόμη και να σε χτυπάνε.

Για εσένα γράφω, που κάθε βράδυ κλαις κρυφά από τον άνδρα σου και τα παιδιά σου, γιατί πιστεύεις ότι κάνεις λάθος.

Για εσένα γράφω, που ο άνδρας σου δεν σου συμπαραστέκεται, δεν κρατά τη στάση που θα ήθελες να έχει όταν βρίσκεσαι σε μια αντιπαράθεση με τα παιδιά σου.

Για εσένα γράφω, που βάζεις τα κλάματα όταν τα παιδιά σου, σου μιλούν άσχημα και νιώθεις ανήμπορη να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου.

Ναι, για εσένα γράφω, που θα ‘θελες όλα να αλλάξουν ώστε να έχεις μια πιο ήσυχη και πιο ήρεμη ζωή.

Για εσένα γράφω, που χτύπησες την πόρτα πίσω σου αρπάζοντας τα κλειδιά και την τσάντα, αφήνοντας πίσω σου ένα «χάος», για να περπατήσεις και να ηρεμήσεις.

Για εσένα γράφω και θέλω να ξέρεις ένα πράγμα. Δεν είσαι μόνη.

Πολλές γυναίκες εκεί έξω, νιώθουν όπως νιώθεις εσύ. Θέλουν στην κυριολεξία να τα βροντήξουν όλα κάτω και να φύγουν. Να τα παρατήσουν. Να παρατήσουν τις υποχρεώσεις τους, τη γκρίνια, το σπίτι, τα κακομαθημένα παιδιά τους.

Η φυγή από τα προβλήματα όμως, δεν είναι λύση! Ξέρω ότι αγαπάς το παιδί σου ή τα παιδιά σου περισσότερο απ’ ό,τιδήποτε άλλο στον κόσμο και ξέρω ότι νιώθεις ενοχές για όλα τα παραπάνω.

Επίσης ξέρω ότι δεν νιώθεις έτσι τις περισσότερες φορές, αλλά ξέρω ότι νιώθεις έτσι κάποιες φορές. Επίσης ξέρω ότι πρέπει να μείνεις εκεί. Στο σπίτι. Στην οικογένειά σου. Στα παιδιά σου, που όσο κι αν σου κάνουν τη ζωή δύσκολη, σε αγαπάνε μωρέ. Είσαι η μαμά τους. Όσο και αν σου λένε ότι δεν σε θέλουν, στην κυριολεξία σου λένε ότι θέλουν να τα αγκαλιάσεις και να τους πεις ότι τα αγαπάς.

Γλυκιά μου μάνα, κάνεις καταπληκτική δουλειά και να θυμάσαι… δεν είσαι μόνη!

Πηγή: mothersblog.gr

Πηγή Ένα γράμμα σε εσένα μαμά, που κάποιες φορές θέλεις να τα βροντήξεις όλα κάτω και να φύγεις