21 March, 2019
Home / Διαφορα (Page 979)

…ελέγχονται μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου…

Κατηγορίες για ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος αντιμετώπισαν στο πρώτο εξάμηνο του έτους 896 φορολογούμενοι με…
μεγάλες οφειλές προς το Δημόσιο.

Σημειώνεται πως φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις που έχουν καθυστερήσει να πληρώσουν ποσά φόρων άνω των 50.000 ευρώ για περισσότερους από τέσσερις μήνες μετά την ημερομηνία λήξης των προβλεπόμενων προθεσμιών, βρίσκονται αντιμέτωπα με μηνυτήριες αναφορές από τις αρμόδιες ΔΟΥ για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο.

Εκτός από τις ποινικές διώξεις για τη μη πληρωμή των οφειλών τους στο Δημόσιο, πολλοί εξ αυτών κατηγορούνται και για το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, δηλαδή ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος.

Αυτό διότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (ν. 3691/2008), οι ΔΟΥ, τα Ελεγκτικά Κέντρα και το ΣΔΟΕ κάθε φορά που διαπιστώνουν φορολογικά αδικήματα που διώκονται ποινικά υποχρεούνται να υποβάλλουν αναφορές προς την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες προκειμένου οι κατηγορούμενοι να ελέγχονται και για το εάν διέπραξαν το αδίκημα του ξεπλύματος «μαύρου» χρήματος.

Στα τέλη Ιουνίου 2018 αντιμέτωποι με αυτή τη δυσμενή κατάσταση ήταν 896 φορολογούμενοι, που είχαν συνολικά ληξιπρόθεσμα χρέη 1,3 δισ. ευρώ προς το Δημόσιο…

cnn.gr

Πηγή Για ξέπλυμα χρήματος…

…στο Μικρό Θέατρο της Αμβρακίας…

Ψηφιδωτό δάπεδο, από τον 4ο π.X. αιώνα, που κοσμεί τον κυκλικό χώρο ενός λουτρού έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, κατά τις ανασκαφικές εργασίες του έργου «Εργασίες ανάδειξης και διαμόρφωσης του αρχαιολογικού χώρου του…
Μικρού Θεάτρου της αρχαίας Αμβρακίας» που εκτελείται από τη Εφορεία Αρχαιοτήτων ‘Αρτας, στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ 2014-2020.

Το βοτσαλωτό δάπεδο έχει κυκλικό σχήμα και καλύπτει το κεντρικό τμήμα χώρου του λουτρού που προϋπήρχε στην ίδια θέση, όπου αργότερα κατασκευάστηκε το Μικρό Θέατρο. Αποτελείται από μικρά λευκά, φαιοκίτρινα και σκουρόχρωμα ποταμίσια βότσαλα που απεικονίζουν σκηνές που σχετίζονται με το υγρό στοιχείο. Η διακόσμηση, περιλαμβάνει τρέχουσα σπείρα που οριοθετεί την παράσταση, στην οποία απεικονίζονται σκηνές ερωτιδέων που παίζουν διάφορα παιχνίδια με κύκνους, ερωτιδέας που ιππεύει δελφίνι, κύκνος που πετά, ψάρια, υδρόβια πτηνά και ένα χταπόδι.

Το βοτσαλωτό συνδέεται με ένα παρόμοιο δάπεδο, το οποίο εντοπίστηκε σε παλαιότερη ανασκαφή τη δεκαετία του ’70 και ήταν μερικώς καλυμμένο από το ανατολικό τμήμα του κοίλου του Μικρού Θεάτρου. Το δάπεδο αυτό είχε αποκολληθεί κατά τις ανασκαφές του 1976. Το παλαιότερο αυτό βοτσαλωτό απεικονίζει ανάλογες παραστάσεις με φτερωτούς ερωτιδείς, κύκνους και δελφίνια και βρίσκεται σήμερα στις αποθήκες του Αρχαιολογικού Μουσείου ‘Αρτας. Βάσει της αρχιτεκτονικής του μνημείου και των βοτσαλωτών των δαπέδων, που μοιάζουν με ανάλογο λουτρικό συγκρότημα από την αρχαία Κόρινθο, το Λουτρό του Κενταύρου, το ψηφιδωτό χρονολογείται γύρω στα μέσα του 4ου αι. π.Χ.

Στην ανακοίνωση της Εφορείας Αρχαιοτήτων ‘Αρτας, αναφέρεται ότι η ανασκαφική έρευνα γίνεται από το μόνιμο εργατοτεχνικό προσωπικό της Υπηρεσίας, τους Χρ. Νασιούλα, Π. Κατσαρό, και Β. Καραγιάννη, υπό την επίβλεψη του δρ αρχαιολόγου κ. Νεκτάριου – Πέτρου Γιούτσου. Τα πρώτα μέτρα προστασίας του ψηφιδωτού ελήφθησαν από τους συντηρητές της Υπηρεσίας, Κωνσταντίνο Υψηλό, Κατερίνα Μπασιάκου και Γεώργιο Μπισμπίκη, οι οποίοι έχουν ξεκινήσει τη σύνταξη μελέτης για τη συντήρηση και στερέωσή του.

Η ‘Αρτα είναι μια πόλη που κατοικήθηκε αδιάλειπτα από την αρχαιότητα έως σήμερα και τα επάλληλα ίχνη των προηγούμενων οικήσεων είναι ορατά σε διάφορα σημεία του σύγχρονου πολεοδομικού ιστού δημιουργώντας ένα παλίμψηστο τοπίο, όπου ενυπάρχουν παρελθούσες στιγμές και μορφές, προβολές των προηγούμενων οικήσεών της, αλλά και παλαιότερες και νεότερες ιστορικές μνήμες.

Ο χώρος του Μικρού Θεάτρου στο κέντρο της πόλης αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της. Στόχος του έργου τής ανάδειξής του είναι να ενσωματωθεί ο νέος αυτός αρχαιολογικός χώρος στο σύγχρονο αστικό τοπίο και στην καθημερινότητά των κατοίκων…

Πηγή Βρέθηκε ψηφιδωτό από τον 4ο π.Χ. αιώνα…

Εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, παιδική πορνογραφία, οργανωμένο έγκλημα, απάτες και πάσης φύσεως παράνομες δραστηριότητες. Αυτός είναι εν ολίγοις ο…
κόσμος του Darknet, ένας «παράδεισος» των εγκληματιών… 

Τελευταία ιστορία φρίκης, που έκανε τον γύρο του κόσμου, είναι αυτή της Γερμανίδας μητέρας που εξέδιδε τον γιο της, μαζί με τον σύντροφό της, έναν γνωστό στις αρχές παιδεραστή, στο «σκοτεινό διαδίκτυο». Μια υπόθεση που έχει προκαλέσει οργή και ερωτηματικά στη Γερμανία για ενδεχόμενη αμέλεια των αρχών.

Πως λειτουργεί το Darknet;

Αν φανταστούμε το διαδίκτυο σαν μια «λεωφόρο πληροφοριών», τότε το darknet είναι ένας παράπλευρος δρόμος που δεν εμφανίζεται στο GPS σας. Ο «παράδρομος» αυτός, όμως, που είναι προσβάσιμος μόνο με τη βοήθεια ειδικά σχεδιασμένου λογισμικού στο οποίο πρέπει να είσαι γνώστης για να μπορείς να περιηγηθείς στον ιστότοπο. Το εργαλείο αναζήτησης της Google, αλλά και άλλων εταιρειών του διαδικτύου,  δεν μπορεί να δει τις πληροφορίες του darknet επειδή είναι γραμμένο σε διαφορετική «γλώσσα» από αυτήν που χρησιμοποιείται στον Παγκόσμιο Ιστό. Το darknet χρησιμοποιεί ένα είδος καταλόγου – αλλά ο κατάλογος με κανένα τρόπο δεν απαριθμεί όλες τις τοποθεσίες που περιέχει. Πάνω απ’ όλα, το «σκοτεινό δίκτυο» προορίζεται να προσφέρει ανωνυμία.

Αποκεντρωμένο και ανώνυμο

Σε αντίθεση με το κανονικό διαδίκτυο, το darknet είναι αποκεντρωμένο και πλήρως ανώνυμο – μια πολύ διαφορετική δομή. Το να σερφάρει κανείς στον σκοτεινό ιστό, καθώς και το να μετάσχει στο σύνολο των παράνομων δραστηριοτήτων που αυτός περιλαμβάνει, δεν ήταν ποτέ ευκολότερο. Στο Facebook, οι χρήστες συνδέονται και δημοσιεύουν κείμενα ή εικόνες. Οι άλλοι χρήστες του διαδικτύου πρέπει να είναι εγγεγραμμένοι και γενικά συνδεδεμένοι στο Facebook, επίσης, για να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις πληροφορίες. Οι διακομιστές του Facebook είναι τα που αποθηκεύονται όλες οι πληροφορίες των χρηστών. Σχετικά με την προστασία της ιδιωτικής ζωής των δεδομένων, είναι το πιο ευάλωτο σημείο του δικτύου: Όποιος έχει πρόσβαση στους διακομιστές  μπορεί να δει τους χρήστες κάθε συγκεκριμένου δικτύου, γεγονός που έχει δείξει και καταγγείλει ο Edward Snowden.

Αντίθετα το darknet λειτουργεί χωρίς κεντρική δομή. Κάθε υπολογιστής λειτουργεί επίσης ως διακομιστής, αλλά αποθηκεύει μόνο κομμάτια πληροφοριών που κωδικοποιούνται με πληροφορίες. Η μεταφορά δεδομένων μεταξύ των διαφόρων υπολογιστών στο σκοτεινό δίκτυο είναι επίσης ανώνυμη, επομένως παρατηρητές – για παράδειγμα, μια υπηρεσία πληροφοριών – ενδέχεται να είναι σε θέση να λαμβάνουν δεδομένα, αλλά δεν θα ξέρουν τι να κάνουν με αυτά.

Ακόμα και τα μεταδεδομένα δεν είναι αποκαλυπτικά

Κάνοντας τα μεταδεδομένα άχρηστα για τους ξένους, οι κατασκευαστές του darknet έχουν επινοήσει ένα ακόμη τέχνασμα για να κρατήσουν τα πράγματα ανώνυμα. Συνήθως, τα μεταδεδομένα παρέχουν πληροφορίες σχετικά με τον υπολογιστή – αποστολέα και δέκτη. Στο κανονικό δίκτυο, οι ροές των δεδομένων εντοπίζονται μεταξύ δύο υπολογιστών. Ακόμα κι αν τα δεδομένα είναι κρυπτογραφημένα, μπορούν να προσδιοριστούν οι εμπλεκόμενοι υπολογιστές και ο όγκος των δεδομένων, αφήνοντας πολλά περιθώρια για να σε παρακολουθήσει κάποιος ηλεκτρονικά.

Αντίθετα, στο σκοτεινό δίκτυο, αποστέλλονται μεμονωμένα πακέτα δεδομένων μέσω τριών τυχαία επιλεγμένων υπολογιστών (σταθμός). Κάθε σταθμός που περνάει δίνει στα δεδομένα μια νέα διεύθυνση προέλευσης και στο τέλος, είναι αδύνατο να πούμε από πού ξεκίνησε πραγματικά. Αυτή η διαδικασία διανομής δεδομένων είναι ο λόγος για τον οποίο το darknet λειτουργεί πιο αργά από τον παραδοσιακό Παγκόσμιο Ιστό.

Αδυναμία εντοπισμού

Το darknet είναι ένα παράλληλο δίκτυο που προσελκύει εγκληματίες, κακοποιούς και τρομοκράτες. Όπλα, ναρκωτικά και άλλα παράνομες υπηρεσίες, προσφέρονται από διάφορες διαδικτυακές «εταιρείες» μαύρης αγοράς όπως η «Silk Road» και η «Black Market Reloaded». Σύμμαχος και βοηθός αυτών των σκοτεινών δοσοληψιών φυσικά είναι το bitcoin, το οποίο θεωρείται πως διευκόλυνε όσο τίποτα άλλο τους χρήστες του διαδικτύου να πραγματοποιούν ανώνυμες συναλλαγές καλύπτοντας τα ίχνη τους. 

Το κρυπτονόμισμα έχει ήδη αντικαταστήσει κάθε άλλη μορφή πληρωμής όπως κλεμμένες πιστωτικές κάρτες, τραπεζικά εμβάσματα και πληρωμή μέσω PayPal. Οι κυβερνοεγκληματίες μέσω ενός ειδικού λογισμικού περνούν τα bitcoin τους στην αφάνεια κάνοντας τα μη ανιχνεύσιμα. Στη συνέχεια, τα μετατρέπουν σε πραγματικό χρηματικό ποσό μιά φορά στο λογαριασμό Bitcoin ενός ατόμου.

Και μια θετική πτυχή…

Το «σκοτεινό δίκτυο» είναι επίσης δημοφιλές σε ακτιβιστές που ζουν σε απολυταρχικά καθεστώτα. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν την ελευθερία της έκφρασης, οργανώνονται και βοηθούν να έρθουν στο φως συνταρακτικά ντοκουμέντα, χωρίς τον φόβο όσων πως θα διωχθούν ποινικά. Ενδεικτικά, στο Darknet έχουν κατά καιρούς φιλοξενηθεί αντίγραφα του GlobalLeaks και του Wikileaks.

Παραδοσιακές πρακτικές κόντρα στο ψηφιακό έγκλημα

Επομένως, τί μπορεί να κάνει η αστυνομία και τα διεθνή δίκτυα καταπολέμησης του εγκλήματος για την καταπολέμηση του σκοτεινού δικτύου; Σύμφωνα με τη Deutsche Welle, κάποιες τακτικές είναι εκπληκτικά παλιομοδίτικες. Η πρώτη τακτική  είναι, η αγορά ενός  πράνομου προϊόντος από μια αγορά darknet και στη συνέχεια να αναλυθεί το πακέτο και τα περιεχόμενά του όταν φτάσειι στο ταχυδρομείο. Αν τα στοιχεία είναι αρκετά, η αστυνομία μπορεί να επιδείξει την πηγή του πακέτου. Μια άλλη τακτική είναι να χτίσουμε μια σχέση με τον ιδιοκτήτη του ιστοτόπου – για παράδειγμα με έναν έμπορο ναρκωτικών- και να ζητήσουμε μια συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο για την ανταλλαγή των προϊόντων…

tvxs.gr

Πηγή Darknet: Η σκοτεινή πιάτσα του διαδικτύου…

Το αγωνιστικό μπάτζετ της φετινής σεζόν μπορεί να χρηματοδοτήσει μέσα από το τηλεοπτικό συμβόλαιο και τη…
συμφωνία με τον ΟΠΑΠ ο Παναθηναϊκός, ο οποίος δεν αποκλείεται να έχει και πλεόνασμα.

Η χθεσινή (7/8) θετική εξέλιξη όσον αφορά την τηλεοπτική στέγη του «τριφυλλιού» και την συμφωνία καταβολής 4.2 εκατομμυρίων ευρώ από την ΕΡΤ, επιτρέπει στους «πράσινους» να εξασφαλίσουν ένα πολύ σημαντικό έσοδο μέσω του οποίου ουσιαστικά ισοφαρίζουν το αγωνιστικό μπάτζετ της ομάδας του Γιώργου Δώνη.

Στο παραπάνω ποσό, πρέπει να προστεθεί και η χορηγική συμφωνία περίπου 2 εκατομμυρίων ευρώ που αποκόμισε από τον ΟΠΑΠ, συνεπώς μπορεί να ειπωθεί ότι υπάρχει ισοσκελισμός εσόδων-εξόδων και ενδέχεται μάλιστα να προκύψει ακόμα και κερδοφορία…

sdna.gr

Πηγή «Έβγαλε» το μπάτζετ με το τηλεοπτικό συμβόλαιο…

…μέσα στο γραφείο του στην Ξάνθη…

Μυστήριο καλύπτει τη δολοφονία ασφαλιστή μέσα στο γραφείο του στην Ξάνθη την Τρίτη.

Τον…
55χρονο βρήκε η κόρη του και αμέσως κλήθηκε η αστυνομία.

Ο ασφαλιστής βρέθηκε γύρω στις 3 μ.μ. πεσμένος μπρούμυτα στο γραφείο του.

Τη σκηνή του εγκλήματος εξέτασε άμεσα συνεργείο της σήμανσης, ενώ λίγο πριν τις 7 μ.μ. έφτασε ο ιατροδικαστής Νίκος Κιφνίδης, ο οποίος διαπίστωσε ότι το θύμα πυροβολήθηκε γύρω στις 10 το πρωί στη θωρακική χώρα, ακριβώς στην καρδιά.

Σύμφωνα με το xanthi2.gr, το χτύπημα χαρακτηρίζεται από πηγές της Αστυνομίας «επαγγελματικό».

Από τα πρώτα ευρήματα φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε 22άρι όπλο, το οποίο δεν βρέθηκε στον χώρο του εγκλήματος.

Η Αστυνομία αναζητά οπτικό υλικό από την κίνηση στην είσοδο του κτιρίου, καθώς και άλλα στοιχεία προκειμένου να φθάσει στον δράστη…

newsbeast.gr

Πηγή Θρίλερ με δολοφονία ασφαλιστή…

…για την αιχμαλωσία των δύο Ελλήνων στρατιωτικών…

Ολοκληρώθηκε, κατατέθηκε στο ΓΕΕΘΑ και αξιολογείται, η ΕΔΕ για την υπόθεση αιχμαλωσίας των δύο στρατιωτικών μας από τους Τούρκους. Η πρώτη αίσθηση που υπάρχει για τα…
όσα περιλαμβάνει η ΕΔΕ, είναι πως τα πιο ενδιαφέροντα από τις καταθέσεις που υπάρχουν είναι αυτά που έχουν ειπωθεί από τους γονείς των δύο στρατιωτικών.

Υπενθυμίζουμε ότι την πρώτη φορά που κατατέθηκε το πόρισμα της ΕΔΕ, το ΓΕΕΘΑ το επέστρεψε μαζί με ένα ερωτηματολόγιο 14 σελίδων. Από τις πληροφορίες που υπάρχουν προκύπτει ότι οι πολλές ερωτήσεις που είχε υποδείξει το ΓΕΕΘΑ δεν έχουν απαντηθεί επαρκώς.

Έχουν περάσει ήδη 161 ημέρες από την σύλληψη των στρατιωτικών μας. Η ένταση που επικρατεί στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας για την υπόθεση του Αμερικανού πάστορα που ο Ερντογάν αρνείται να απελευθερώσει έχει περιπλέξει ακόμη περισσότερο την κατάσταση…

Πηγή: militaire.gr

Πηγή Κατατέθηκε η ΕΔΕ…

Πολύ πριν διαπιστώσουμε τι ακριβώς έγινε στο Μάτι στις 23 Ιουλίου βγάλαμε τα πορίσματα, έγιναν τηλεδίκες κι αποδόθηκαν οι πρώτες ευθύνες με μια τραγική διαπίστωση: όλα…
γίνονται μπροστά στις κάμερες, για τις κάμερες.Κρατάνε όσο η επικαιρότητα με τα μέσα ενημέρωσης να υποκαθιστούν την έρευνα ή να την κατευθύνουν, να δικάζουν και να καταδικάζουν, να υπαγορεύουν και να αποφασίζουν -μέχρι να γίνει είδηση η επόμενη συγκλονιστική τραγωδία.

Η πολιτική εκμετάλλευση αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε όριο με κραυγές και προσωπικές με επιθέσεις, με μίσος και μισαλλοδοξία, με απαίτηση για πολιτικό αίμα και ανθρωποφαγία. «Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο: Αλέξης Τσίπρας. Όσο και αν επιχειρεί ο Πρωθυπουργός μέσα στην ταραχή του να διασωθεί απομακρύνοντας τους επικεφαλής της ΕΛΑΣ και της Πυροσβεστικής, οι Έλληνες ξέρουν ότι ο ίδιος και η κυβέρνηση του βρίσκονται σε αποδρομή» είναι το σχόλιο της ΝΔ».

Είναι σαφές ότι φταίει η κυβέρνηση και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας. «Εις μάτην όμως νομίζουν ότι έτσι θα απαλλάξουν από τις ευθύνες τους τον κ. Τσίπρα και την ανίκανη Κυβέρνησή του. Έχουν τελειώσει. Απομένει η τυπική πράξη με την καταδίκη των πολιτών στις εκλογές» θα προσθέσει το Κίνημα Αλλαγής.

Η λύση είναι η παραίτηση της κυβέρνησης και οι εκλογές για την αντιπολίτευση που περιμένει με ανυπομονησία τις δημοσκοπήσεις. «Η καθυστερημένη αποπομπή του κυρίου Τόσκα δεν πρόκειται, όμως, να ξεγελάσει κανένα. Αναλάβετε την πολιτική ευθύνη για την ανείπωτη τραγωδία στην Ανατολική Αττική και παραιτηθείτε. Αν φυσικά έχετε φιλότιμο και τσίπα».

Τα δύο κόμματα δεν έμαθαν τίποτα από τραγωδίες που συνέβησαν επί κυβερνήσεων τους -όπου δεν παραιτήθηκε κανένας, ούτε αισθάνονται την ανάγκη για αυτοκριτική καθώς κυβέρνησαν αυτή τη χώρα σαράντα χρόνια και παρά τις ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης, όπως είπε προς στιγμήν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υπάρχουν «διαχρονικές ευθύνες».

Αν δεν αποδεχθούμε τις θεωρίες περί αναπότρεπτου και δεν αρκεστούμε σε υποκειμενικές ευθύνες αξιωματούχων που έκαναν λάθος ή δεν έκαναν αυτό που έπρεπε θα φτάσουμε σε ένα πλέγμα προβλημάτων. Που ξεκινούν από την πρόληψη, τη νομοθεσία που διαχέει ευθύνες σε έναν πολυνομικό λαβύρινθο. Τις αδυναμίες του συστήματος πολιτικής προστασίας και την ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού που μάλιστα έκανε «επιτυχείς» ασκήσεις ετοιμότητας πρόσφατα τόσο στο Νταού, όσο και στο …Μάτι, όπου οι υπεύθυνοι αλληλοσυνεχάρησαν ο ένας τον άλλον.

«Η ​​τραγική εμπειρία στο Μάτι ανέδειξε και πάλι την αδυναμία του διοικητικού συστήματος Πολιτικής Προστασίας (Π.Π.). Η έλλειψη προληπτικών δράσεων (σχεδιασμός, σενάρια και χαρτογράφηση κινδύνου, ασκήσεις ετοιμότητας, ενημέρωση πληθυσμού), αλλά και η απουσία ενός αποτελεσματικού κεντρικού συντονιστικού «εγκεφάλου», δεν επέτρεψαν να γίνει συντεταγμένη εκκένωση, η οποία ασφαλώς θα έσωζε αρκετές ζωές» θα συμπεράνει ο δρ Γεράσιμος Παπαδόπουλος, διευθυντής Ερευνών του Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Η αλήθεια είναι πως σε ένα ανεπαρκή μηχανισμό έτυχαν ‘ακραία καιρικά φαινόμενα» κι έτσι ήταν «ανθρωπίνως αδύνατο» να αντιμετωπισθεί η φονική πυρκαγιά που θα μπορούσε να έχει περισσότερα θύματα. Αν δεν έκλεινε την Λεωφόρο Μαραθώνος, όπως είπε ο αρχηγός της Αστυνομίας, θα υπήρχαν άλλα 400 καμμένα αυτοκίνητα εκεί με ανυπολόγιστο αριθμό θυμάτων.

Αν στο Μάτι ο εγκλωβισμός συνέβαινε νωρίτερα θα υπήρχαν περισσότερα θύματα. Κι αν η φωτιά η οποία ποτέ δεν νικήθηκε, αλλά υποχώρησαν οι άνεμοι, προχωρούσε στον Άγιο Ανδρέα, στις παιδικές κατασκηνώσεις, κανείς δεν ξέρει τι θα συνέβαινε: η εκκένωση, αν και υπήρχε σχέδιο, κράτησε πολλές ώρες.

Εκ του αποτελέσματος τίθεται το ερώτημα γιατί δεν εκκενώθηκε το Μάτι για να δοθεί η απάντηση πως δεν υπήρχε χρόνος. Η αλήθεια είναι πως με στροβιλιζόμενους άνεμους και με την εκτίμηση πως θα πήγαινε στο Διόνυσο αυτός που θα διέταξε εκκένωση θα έπρεπε να το κάνει σε μια ευρύτερη περιοχή κι όχι μόνο στο Μάτι υπό συνθήκες πανικού με ανυπολόγιστα αποτελέσματα.

Η πιο τραγική αλήθεια είναι πως από τότε ως τώρα πέρα από τις περιπολίες και απαγόρευση της κίνησης στα επικίνδυνα δάση δεν έχει αλλάξει κάτι στην πολιτική προστασία, την επάρκεια του μηχανισμού και την πρόληψη. Προφανώς δεν είναι μόνο το Μάτι και ο κίνδυνος δεν έχει περάσει, αλλά θα ασχοληθούμε με αυτόν μόνο αν υπάρχουν θύματα κι αν το θέμα γίνει είδηση.

Ούτε η παραίτηση ενός υπουργού ή όλης της κυβέρνησης θα είναι η λύση του προβλήματος, αν και η αντιπολίτευση -χωρίς άλλες προτάσεις- πιστεύει πως η απάντηση σε μια φονική πυρκαγιά είναι οι εκλογές. Ή, όπως φαίνεται, η κυβέρνηση -προς τον παρόν- απαντά πως όταν καιγόμαστε κάνουμε …ανασχηματισμό της κυβέρνησης και κοιτάζουμε τις δημοσκοπήσεις.

Μαζί με την ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού δεν κατέρρευσε, αν υπήρχε, η εμπιστοσύνη του κόσμου στο κράτος -που επαιτεί για την καταστροφή στο Μάτι, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα. Ο κομματισμός, η αντίληψη πως φταίνε οι άλλοι και πως το πρόβλημα θα λυθεί αν αλλάξει η κυβέρνηση.

Ένα μοντέλο «ανάπτυξης» κατέρρευσε μαζί με το μικροαστικό όνειρο «ένα σπίτι στο δάσος» καθώς για πρώτη φορά ενοχοποιείται και ο «πολίτης» που μπαζώνει το ρέμα και φωνάζει «που είναι το κράτος». Ο ψηφοφόρος που πολλές φορές αντάλλαξε τη ψήφο του με ρεύμα στο αυθαίρετο, ο «πολίτης» που καμιά φορά λάδωσε την Πολεοδομία. Ο καταναλωτής που αγόρασε ένα προϊόν επικίνδυνο και τον εξαπάτησαν, πάντα αθώος, ανεύθυνος και προδομένος.

Η απάντηση σ΄αυτή την τραγωδία, καθώς έχουν προαναγγελθεί οι επόμενες που μπορεί να οφείλονται σε πλημμύρες όπως η αναδόμηση του συστήματος προστασίας μαζί με τις κατεδαφίσεις, αλλαγές στην νομοθεσία και την φονική πολυνομία, οι τομές στην γραφειοκρατία και την δικαιοσύνη -που εμπλέκεται άμεσα, θα πάρουν πολλά χρόνια. Θα απαιτήσουν πολλές κυβερνήσεις -που πρέπει να κινηθούν στην ίδια γραμμή με ένα εθνικό σχέδιο, που δεν φαίνεται να υπάρχει με αυτές τις πολιτικές αντιλήψεις.

Πιθανόν ο Πρωθυπουργός, πολιτικός μηχανικός ο ίδιος, όταν κάλεσε δυο επιστήμονες στο Μέγαρο Μαξίμου να έχει αντιληφθεί ότι αν και το πρόβλημα είναι πολιτικό -με πολλαπλό τρόπο- δεν μπορούν να το λύσουν τα πολιτικά κόμματα.Ούτε αυτά που πιστεύουν ότι φταίει το κράτος της Δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ, ούτε αυτά που πιστεύουν πως «χωρίς μπάζωμα, δεν υπάρχει ανάπτυξη», πως φταίει η κυβέρνηση, αλλά όχι αν είναι δική μας.

Υπάρχουν και επιστήμονες που δεν ανήκουν σε κόμματα ή δεν βγαίνουν στα κανάλια, που για την θεαματικότητα ή άλλα συμφέροντα σύντομα θα βρεθούν στο πλευρό του «πολίτη» που του κατεδαφίζουν το σπίτι. Αυτοί μπορούν να δώσουν λύσεις κι επειδή το πρόβλημα δεν αφορά μια ανύπαρκτη γενική γραμματεία, αλλά τα μισά υπουργεία, ο επόμενος ανασχηματισμός ας τους συμπεριλάβει.

Ας μην είναι κομματικός, ούτε «αριστερός» ή «κεντροαριστερός»ο ανασχηματισμός. Δεν χρειαζόμαστε μια»αριστερή», αλλά μια ικανή κυβέρνηση. Ας μην αφήσουμε τη δίψα των ΜΜΕ για αίμα και καυτά ρεπορτάζ να ορίσουν τι πρέπει να γίνει.

Η τραγωδία αυτή δεν έχει έναν δολοφόνο-εμπρηστή και τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν αυτή τη χώρα αντί να αποδίδουν ευθύνες, ας της αναλάβουν. Η απάντηση είναι ριζικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα από τον κρατικό μηχανισμό, ως την «ανάπτυξη» που θέλουμε, τον τρόπο που χτίζουμε για τον οποίο δεν φταίει ούτε η Μοίρα, ούτε ο Θεός, ούτε το Δάσος, ούτε το Μνημόνιο -όπως έχει ειπωθεί, ούτε ο …Καπιταλισμός.

Δεν φτάνει η αναδόμηση της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού, αλλά όλης της χώρας που καθώς τα πράγματα αλλάζουν όχι μόνο με κλιματικές αλλαγές, έχει μείνει πίσω με την οργάνωση μιας άλλης εποχής, τις ανάγκες και τις αντιλήψεις μιας άλλης εποχής. Όπως ο παππάς στο Μάτι που μπροστά στον κίνδυνο, πήγε να χτυπήσει -φιλότιμα- την καμπάνα. Αλλά είχε κοπεί το ρεύμα.

Προφανώς η κυβέρνηση έχει και τη φθορά και την ευθύνη, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι τα παλιά κόμματα θα πάρουν αυτό που ζητούν, καθώς ο επαρκής πολίτης αντιλαμβάνεται τις δικές τους ευθύνες. «Τα λόγια είναι λίγο άσχετα αυτή τη στιγμή» θα πει ο καθηγητής Βιολογίας της Κλιματικής Αλλαγής Ντέιβιντ Μπάουμαν. «Η προσαρμογή θα συμβεί είτε οι πολιτικοί κατανοούν την κλιματική αλλαγή είτε όχι»…

Νίκος Λακόπουλος

Πηγή Δεν φτάνει να ξαναφτιάξουμε το Μάτι…

Το κέντρο ελέγχου της ταυτότητας, το ανατομικό κέντρο της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου, είναι μια περιοχή του εγκεφάλου που ευθύνεται για τη συγγραφική ιδιότητα, η οποία γεννά την ιστορία την οποία ονομάζουμε «ο εαυτός μας». Είναι εκεί που το δικό μου και μόνο το δικό μου προφίλ θυμάται ότι ονομάζομαι Jay Lombard, ότι είμαι νευρολόγος και ότι τώρα συγγράφω ένα βιβλίο για τη νευροεπιστήμη, την πίστη και την ανθρώπινη ψυχή.

Εδώ είναι, μέσα σε μια συγκεκριμένη ομάδα εγκεφαλικών κυκλωμάτων και οδών, που θυμάμαι ότι αγαπώ τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Και μέσω αυτών των ανυπολόγιστων βασικών διεργασιών των νευρώνων γεννιούνται και παραμένουν στον νου μου οι πιο προσωπικές μου σκέψεις, τα αισθήματα και οι ελπίδες μου, δημιουργώντας και καταγράφοντας τη δική μου ιστορία και όχι την ιστορία κάποιου άλλου. Ο εγκέφαλος είναι ένας εκπληκτικός παραμυθάς, και μέσα σε αυτά τα ανατομικά όρια έχουμε τη δυνατότητα να πλάθουμε και να αφηγούμαστε την προσωπική μας ιστορία. Μπορούμε να δούμε αυτή τη βάση ως την πηγή απ’ όπου εκπορεύεται η ικανότητα να σκεφτόμαστε και να φανταζόμαστε, η δύναμη και η βούληση να δημιουργούμε, να υπερβαίνουμε τα όρια της ύπαρξής μας, να επιλέγουμε μόνοι μας αυτό που πιστεύουμε.

Είμαστε Homo Sapiens – «ο άνθρωπος που γνωρίζει», γεννημένος με τη δυνατότητα της αυτοκριτικής και του αυτοκαθορισμού. Το να λειτουργούμε με έναν καθορισμένο σκοπό σημαίνει ότι διαθέτουμε μια αέναη επίγνωση του ότι, μαζί με τον Θεό, συνδημιουργούμε μέσα από την ικανότητα διαμόρφωσης μιας κοινής εκδοχής της πραγματικότητας. Ποτέ δεν ξέρουμε ποιο είδος πεταλούδας θα βγει μέσα από αυτό το κουκούλι• αυτό το σύμπαν είναι ένας Προμηθέας Λυόμενος. Από τη στιγμή που ο ανθρώπινος νους και οι ανθρώπινες σκέψεις δεν μειώνονται, δεν περιορίζονται και δεν είναι καταφανείς, δεν μπορούμε να επαληθεύσουμε αν οι άλλοι άνθρωποι έχουν νου• μπορούμε μόνο να συμπεράνουμε σιωπηλά την ύπαρξη του νου των συνανθρώπων μας βασιζόμενοι στις δικές μας εμπειρίες, τις οποίες αποκτήσαμε με τον δικό μας νου.

Γι’ αυτό και αναφέρουμε την ύπαρξη του νου ως «θεωρία». Όπως επισημάνθηκε, η ικανότητα να συνάγουμε συμπεράσματα για τη νοητική κατάσταση των άλλων περιλαμβάνεται στη θεωρία του νου. Γνωρίζουμε ότι και οι άλλοι πιστεύουν επειδή πιστεύουμε κι εμείς, καθώς και ότι οι άλλοι αισθάνονται επειδή αισθανόμαστε κι εμείς. Πώς όμως συνδέονται όλα αυτά με την ελευθερία του καθενός από εμάς; Ο Simon Baron-Cohen, καθηγητής Εξελικτικής Ψυχοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, έχει διατυπώσει τη θεωρία ότι ο αυτισμός είναι ένα έλλειμμα της θεωρίας του νου, μια αδυναμία να αντιληφθούμε πλήρως και σε όλη της την έκταση την οπτική γωνία ενός άλλου ανθρώπου. Στο ανατομικό επίπεδο, έχει υποστηριχτεί ότι η ελαττωματική μετα-αναπαράσταση του αυτισμού οφείλεται επίσης σε σχετικό περιορισμό της λειτουργικής συνδεσιμότητας και στους υπολογισμούς που σχετίζονται με τη θεωρία του νου, οδηγώντας σε μια κατάσταση «νοητικής τύφλωσης».

Ίσως κάποιοι υποθέτουν εσφαλμένα ότι αυτή η συνθήκη μπορεί να καταστήσει κάποιον ανίκανο να αντιληφθεί τι και πώς αισθάνεται ένα άλλο άτομο. Ωστόσο, ο ανθρώπινος νους αρνείται να γίνει δέσμιος της προέλευσής του, και η ανατομία δεν εξισώνεται σε καμιά περίπτωση με το πεπρωμένο ενός ανθρώπου. Ο Naoki Higashida, ένα δεκατριάχρονο αυτιστικό αγόρι από την Ιαπωνία, χρησιμοποιεί τον γραπτό λόγο για να εκφράσει τη φωνή του. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι ακόμα σε θέση να μιλήσει, έχει γράψει ένα βιβλίο που σημειώνει υψηλότατες πωλήσεις και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Αυτό το αυτιστικό παιδί, το φαινομενικά ανίκανο να συλλάβει την πραγματική πρόθεση ή το συναίσθημα των άλλων, παρατήρησε τα εξής σχετικά με όσους από εμάς φερόμαστε να έχουμε μια θεωρία του νου: «Νομίζω ότι οι άνθρωποι με αυτισμό έχουν γεννηθεί έξω από τη σφαίρα του πολιτισμού… ως αποτέλεσμα όλων αυτών των πολέμων, των θανάτων και του εγωιστικού σχεδίου απερήμωσης του πλανήτη που εκπόνησε η ανθρωπότητα… ο αυτισμός φαίνεται να προέβαλε από αυτή την κατάσταση. Μοιάζουμε με ταξιδιώτες που έρχονται από ένα πολύ μακρινό παρελθόν». Τα άτομα με αυτισμό, φαινομενικά αποσυνδεδεμένα από εμάς, είναι σαν τα καναρίνια σε ένα ανθρακωρυχείο.

Ο όρος αυτισμός προέρχεται από τη λέξη «εαυτός» και χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη συμπεριφορά ανθρώπων που δείχνουν αποκομμένοι και αποσυνδεδεμένοι από τους συνανθρώπους τους. Ένα σύνηθες σύμπτωμα του αυτισμού είναι ο έντονος φόβος απέναντι σε ξένα πρόσωπα. Αλλά ποιος φοβάται περισσότερο τον άλλο, το αυτιστικό παιδί ή η κοινωνία μέσα στην οποία ζει αυτό το παιδί; Μήπως θα ήταν σωστό να πούμε ότι ζούμε στην Εποχή του Αυτισμού, όπου η αποξένωση και η δυσπιστία είναι πανταχού παρούσες, και εμείς έχουμε σταδιακά απαξιώσει την εσωτερική υποκειμενικότητά μας; Έχουμε γίνει «αυτιστικοί»: οι τεχνολογίες που υποτίθεται ότι θα μας υπηρετούσαν λειτουργούν πλέον ως όργανα καταπίεσης. Βιώνουμε ένα επίπεδο παράνοιας και δυσπιστίας μεταξύ μας, το οποίο αντικαθίσταται από μια πανοπτική κοινωνία και μια σχεδόν απόλυτη λεκτική επιτήρηση.

Αυτή είναι η ελευθερία; Αν είμαστε πραγματικά ελεύθεροι, τότε ποια είναι η ευθύνη μας; Ποια μαθήματα πρέπει να πάρουμε και πώς πρέπει να λειτουργήσουμε με βάση αυτά, διαθέτοντας έναν εγκέφαλο που έχει σχεδιαστεί και προορίζεται για την ελευθερία – και πώς πρέπει εμείς να ανταποκριθούμε; Με άλλα λόγια, αν είμαστε ελεύθεροι, τι είμαστε ελεύθεροι να πράξουμε; Ελεύθερη βούληση είναι η ικανότητά μας να δομούμε το δικό μας αφήγημα για το νόημα και τον σκοπό της ζωής μας. Είμαστε ελεύθεροι να πιστεύουμε στον Θεό ή να αρνούμαστε την ύπαρξη ενός Δημιουργού. Είμαστε ελεύθεροι να ενεργούμε με βάση έναν κώδικα ηθικής ή χωρίς αυτόν. Μόνο οι άνθρωποι έχουν αυτό το χάρισμα ή την ικανότητα να πηγαίνουν πέρα από τα όρια της ύπαρξής τους, να επιλέγουν ελεύθερα τον δρόμο που θα ακολουθήσουν.

Επιπλέον, μπορούμε να λειτουργήσουμε και με τρόπο απάνθρωπο. Αυτές τις αλήθειες τις θεωρούμε αυταπόδεικτες: ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναζητεί τη δική του ελευθερία, θέλει να είναι αυτόνομος, ελεύθερος να δημιουργήσει το δικό του πεπρωμένο, και όχι δέσμιος ενός απόλυτα βιολογικού ντετερμινισμού. Αν φανταστούμε τον κόσμο σε μια κλίμακα όπου οι ανθρώπινες ενέργειες μπορούν να ορίσουν την ανώτατη βαθμίδα της προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση –δηλαδή ότι το συλλογικό πεπρωμένο μας επαφίεται στην ευθύνη που έχουμε ο ένας για τον άλλο – τότε η πρώτη δημιουργική πράξη ελευθερίας πρέπει να είναι η συγχώρεση.

Πιστεύουμε ότι η ζωή μας βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στη σχέση αιτίου και αποτελέσματος. Είμαστε προγραμματισμένοι να αντιδρούμε: αν πονέσουμε, είναι φυσιολογικό να αναζητήσουμε εκδίκηση ή αποκατάσταση. Αυτή η τάση βασίζεται στην ντετερμινιστική φύση μας, την εξαρτημένη και αναμενόμενη. Ένα πολύ μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας βασίστηκε σε αυτή την αρχή, στην αναμενόμενη αντίδραση σε μια προσβολή. Ωστόσο, η εκδίκηση δεν δείχνει να έχει κερδίσει έδαφος. Δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερη βούληση χωρίς τη συγχώρεση. Ιταλοί ερευνητές, οι οποίοι έχουν μελετήσει ενδελεχώς τη λειτουργία των περιοχών του εγκεφάλου που συνδέονται με τη δημιουργία του προσωπικού αφηγήματος και την ταυτότητα, κατέληξαν σε ένα εντυπωσιακό συμπέρασμα που συνάδει με τη θεωρητική βάση της θεολογίας.

Ο Emiliano Ricciardi του Πανεπιστημίου της Πίζα και οι συνεργάτες του εξέτασαν με τη χρήση απεικονιστικού ελέγχου (fMRI) τη σύνδεση του εγκεφάλου με τη συγχώρεση. Διαπίστωσαν ότι ένα συστατικό στοιχείο μιας συγκεκριμένης περιοχής του εγκεφάλου μπορούσε να ενεργοποιηθεί μόνο όταν τα άτομα ήταν σε θέση να βιώσουν ενσυναίσθηση και συνεπώς να συγχωρήσουν τους «άλλους». Ελεύθερη βούληση σημαίνει ότι έχω τη θέληση να λειτουργήσω ανεξάρτητα και όχι υπό όρους, την ικανότητα να υπερβώ τους περιορισμούς της αιτιότητας και κατά συνέπεια να ζήσω μέσα στην ελευθερία και τη δυναμική του Θεού. Η διαδικασία της συγχώρεσης αποτελεί τη μόνη πραγματική ελευθερία. Μας εξοπλίζει με τη δυνατότητα να λειτουργήσουμε κατά τρόπο εντελώς ανεξάρτητο.

Η συγχώρεση δεν είναι αναμενόμενη. Στο βιβλίο της The Human Condition, η Hannad Arendt γράφει ότι η συγχώρεση είναι μια «αντίδραση η οποία δεν περιορίζεται μόνο στο να αντιδρά, αλλά δρα εκ νέου, ανεξάρτητη από την πράξη που την προκάλεσε, και κατ’ αυτό τον τρόπο απελευθερώνει από τις συνέπειες τόσο αυτόν που συγχωρεί όσο και αυτόν που συγχωρείται». Αυτό το επίπεδο ελευθερίας είναι η αποδέσμευση από τον αναπόφευκτο αυτοματισμό της δράσης και της αντίδρασης, από το ερέθισμα και την αντίδραση – έναν κύκλο που, υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν φαύλος.

Βιώνουμε την αληθινή ελευθερία όταν είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε ότι ενσυναίσθηση σημαίνει πεπρωμένο. Όταν μπορούμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τη ματιά των άλλων, όταν μπορούμε να φανταστούμε και να συνδεθούμε με ό,τι αυτοί αισθάνονται, όταν μπορούμε να τους αποδώσουμε νοητικές καταστάσεις και να αισθανθούμε ότι αυτές είναι τόσο πραγματικές όσο και οι δικές μας –μέσα στον Νου του Θεού– τότε θα είμαστε αληθινά ελεύθεροι.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Jay Lombard «Ο νους του Θεού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο 

enallaktikidrasi.com Πηγή Ελευθερία είναι η ικανότητα να επιλέγουμε το δικό μας νόημα και σκοπό ζωής

Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί η Νέα Δημοκρατία και το πολυπληθές επικοινωνιακό της επιτελείο να εκμεταλλευτεί ψηφοθηρικά οτιδήποτε συμβαίνει ξεπερνά τα…
όρια του αστείου. Όχι ότι παρακολουθούσαμε κάτι διαφορετικό τους προηγούμενους μήνες, αλλά τώρα οι συνθήκες απαιτούν, δεδομένου ότι χάθηκαν τουλάχιστον 91 άνθρωποι, μια άλλη αντιπολίτευση. Πιο σοβαρή, πιο υπεύθυνη.

Φυσικά και υπάρχουν ευθύνες για ό,τι έγινε στο Μάτι και πρέπει ν’ αποδοθούν. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Όποιος φταίει, όποιος δεν έκανε σωστά τη δουλειά του πρέπει να πάει σπίτι του και οι Εισαγγελείς να εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο και των ποινικών ευθυνών. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη σημερινή κυβέρνηση, ούτε με τη χθεσινή, ούτε με την αυριανή. Αυτό πρέπει να συμβαίνει πάντα σε μια κανονική χώρα. Τέλος.

Από εκεί και πέρα, όμως, δεν γίνεται να «ψαρεύεις» με τον πιο άθλιο τρόπο ψήφους πάνω στα φέρετρα ανθρώπων που κάηκαν ζωντανοί. Δεν γίνεται να κάνεις μικροπολιτική, με συμμάχους βεβαίως βεβαίως και αρκετούς δημοσιογράφους, όταν έχουν χαθεί τόσοι άνθρωποι. Λίγο σεβασμό στους νεκρούς και στις οικογένειές τους που προσπαθούν να σταθούν όρθιες.

Ανακοινώσεις για γέλια και τοποθετήσεις βουλευτών και εκπροσώπων του Τύπου για κλάματα. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να κάτσουν και πάλι στην καρέκλα για να κάνουν αυτά που έκαναν όλα τα προηγούμενα χρόνια που κυβέρνησαν. Τόσα άτομα απαρτίζουν το επικοινωνιακό τιμ του Κυριάκου Μητσοτάκη (γνωστοί και άγνωστοι). Ένας δεν σκέφτηκε να πει: «Ώπα ρε παιδιά, έχουμε νεκρούς. Αυτή τη φορά ας είμαστε πιο σοβαροί. Αυτή τη φορά ας βοηθήσουμε και έχουμε χρόνο για πολιτικές αντιπαραθέσεις». Όχι, δεν βρέθηκε κι αν βρέθηκε η φωνή αυτή πνίγηκε απ’ όλες τις υπόλοιπες.

Η Νέα Δημοκρατία ζήτησε παραιτήσεις – γιατί μόνο η κυβέρνηση Τσίπρα φταίει για την πύρινη τραγωδία και όχι και οι προηγούμενες που νομιμοποιούσαν τα αυθαίρετα στο πλαίσιο των πελατειακών σχέσεων που είχαν με τους πολίτες – και αφού για πρώτη φορά έγιναν, αμέσως άλλαξε «δίσκο» και ξεκίνησε το τραγούδι: «ο Τσίπρας παίζει μουσικές καρέκλες». Είναι αυτή αντιπολίτευση; Αλήθεια. Δηλαδή, αυτός που σκέφτηκε την ατάκα «ο Τσίπρας παίζει μουσικές καρέκλες» με αφορμή την καρατόμηση των αρχηγών της Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας, πήγε μετά στο μεγάλο γραφείο του αρχηγού για να πάρει τα εύσημα;

Τη Δευτέρα ο Γιάννης Ταφύλης ανέλαβε τη θέση του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας και η Νέα Δημοκρατία τον έβγαλε άχρηστο. Πριν καν καλά καλά συμπληρωθεί ένα 24ωρο.

Την περασμένη Παρασκευή μεταφέρθηκε ο Δημήτρης Κουφοντίνας στις φυλακές Βόλου και βγήκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μας πει ότι η μεταγωγή έγινε «στα μουλωχτά». Δηλαδή, όλες οι προηγούμενες συνοδεύτηκαν από δελτία Τύπου, συνεντεύξεις Τύπου και δημοσιοποίηση των αποφάσεων του τμήματος μεταγωγών;

Ας είμαστε σοβαροί. Τουλάχιστον τώρα. Για λίγο…

Μανώλης Καλουδάς

Πηγή Ψηφοθηρία…