25 March, 2019
Home / Διαφορα (Page 973)

…νίκησε και το νο3 στην παγκόσμια κατάταξη…

Απίστευτη ανατροπή! Ο Στέφανος Τσιτσιπάς βρέθηκε πίσω με με 6-3, 5-2 (!) και το γύρισε! Πέταξε έξω τον Σάσα Ζβέρεφ (Νο.3) και το όριό του είναι μόνο η…
κούπα και στο μέλλον ο… ουρανός!

Σβήνοντας δύο ματς πόιντ, ο κορυφαίος Έλληνας τενίστας πήρε τη νίκη με 3-6, 7-6(11), 6-4 και θα διεκδικήσει αύριο το εισιτήριο για τον τελικό του Rogers Cup στο Τορόντο κόντρα στον Κέβιν Άντερσον, τον φιναλίστ του Wimbledon και Νο.6 στον κόσμο! 

Ήταν η τρίτη σερί πρόκριση σε βάρος τενίστα του Top 10 (Τιμ, Τζόκοβιτς, Ζβέρεφ) και η μεγαλύτερη νίκη του με βάση το ranking! Και όλα αυτά την ώρα που όλα έδειχναν ότι ο αντίπαλός του θα έφτανε σε μια άνετη επικράτηση…

Θα ήταν, άλλωστε, φυσιολογικό να έχει «αδειάσει» μετά τον θρίαμβο επί του Νόβακ Τζόκοβιτς. Και μέχρι το 5-2 έτσι φαινόταν, ότι είχε μείνει από ενέργεια και ιδέες για να σταματήσει τον φιλόδοξο Σάσα…

Από το σημείο αυτό, ωστόσο, άρχισε να βρίσκει τα χτυπήματά του, να βελτιώνει το σερβίς του και στο τέλος κατάφερε να πάρει σχεδόν ανέλπιστα την τεράστια πρόκριση. Ούτε ο ίδιος φάνηκε να το πιστεύει στο φινάλε!

Με τη νίκη του επί του Ζβέρεφ, ο Στέφανος όχι μόνο θα παίξει στον πέμπτο (και μεγαλύτερο) ημιτελικό της καριέρας του (τέταρτο φετινό), αλλά και θα σκαρφαλώσει από το Νο.27 στο Νο.18 της παγκόσμιας κατάταξης!

Ποιος να το περίμενε πριν από έναν χρόνο, όταν βρισκόταν στο Νο168 του κόσμου χωρίς να έχει πετύχει νίκη στο tour…

Από τότε έχει πετύχει 29 (!) και δείχνει ότι οι τίτλοι και το Top 10 είναι πλέον θέμα χρόνου! 

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο παιχνίδι με τον Ζβέρεφ, ο οποίος παρότι έμεινε με το καλημέρα πίσω με μπρέικ (2-0), κατάφερε να βρει την άμεση απάντηση και να περάσει, μάλιστα, και μπροστά με 4-2. 

Ο Στέφανος… έψαχνε απεγνωσμένα το πρώτο σερβίς του και τελικά το σετ πήγε με αρκετή άνεση στα χέρια του Ζβέρεφ, που υπερασπιζόταν και τον τίτλο στην καναδική πόλη.

Ο 21χρονος Γερμανός μπήκε στη θέση του οδηγού και στο δεύτερο σετ, παίρνοντας προβάδισμα με 3-1 και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την εικόνα που παρουσίαζε ο Στέφανος, φαινόταν αγκαλιά με τη νίκη.

Τα πράγματα φάνηκαν να ξεκαθαρίζουν ακόμα περισσότερο όταν έφτασε να προηγηθεί με 5-2.

Παρά την πίεση, όμως, ο Στέφανος κράτησε το σερβίς του δείχνοντας σημάδια ανάκαμψης και ξαναμπήκε στο ματς με το μπρέικ στον Ζβέρεφ όταν εκείνος σέρβιρε για τη νίκη στο 5-3. 

Οι διαφορές τελικά λύθηκαν στο δραματικό τάι μπρέικ, όπου ο Τσιτσιπάς έσβησε δύο ματς πόιντ (5-6, 8-9) και τελικά εκμεταλλεύτηκε το πέμπτο σετ πόιντ του, βάζοντας φωτιά στο αγώνα!

Ο Ζβέρεφ ήταν αυτός που έκανε πρώτος το μπρέικ και στο τρίτο σετ (2-3), όμως παρά το γεγονός ότι φαινόταν κουρασμένος, ο Στέφανος το πήρε άμεσα πίσω. 

Άντεξε ο 20χρονος τενίστας παρά τα τρία μπρέικ πόιντ του Ζβέρεφ στο 4-4 (είχε συνολικά 1/8 στο τρίτο σετ) και στο αμέσως επόμενο γκέιμ έκανε το θαύμα του!

Τον βοήθησε, πάντως, λίγο και ο νευρικός γενικά Ζβέρεφ, που δεν επέλεξε να κάνει ένσταση σε ένα άουτ που (λανθασμένα) του δόθηκε στο 30-30, με αποτέλεσμα ο Στέφανος να φτάσει σε ματς πόιντ και να πάρει τελικά την πρόκριση με double fault του Σάσα, μετά από αγώνα διάρκειας σχεδόν 2,5 ωρών. 

Ήταν η έκτη νίκη του σε βάρος τενίστα του Top 10 και… πάμε για την έβδομη!

Μακάρι να μην είναι κουρασμένος στον πρώτο του ημιτελικό Masters κόντρα στον Άντερσον, που θα ξεκινήσει στις 22.00 το βράδυ!

Να σημειώσουμε ότι ο Νοτιοαφρικανός, τον οποίο είχε αποκλείσει ο Τσιτσιπάς φέτος στο Εστορίλ, έκανε σκόνη και θρύψαλα τον Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ, τον οποίο νίκησε 6-2, 6-2.

Με τις ήττες των Ζβέρεφ, Ντιμιτρόφ, νέο Νο.3 του κόσμου θα είναι τη Δευτέρα ο Χουάν Μαρτίν Ντελ Πότρο. 

Χωρίς να θέλουμε να τον… γρουσουζέψουμε, να πούμε ότι την Κυριακή, την ημέρα του τελικού, ο Στέφανος θα γίνει 20 ετών!…

sdna.gr

Πηγή Απίστευτος Τσιτσιπάς…

Ολα φταίνε για τις φονικές πυρκαγιές, το ανθρώπινο λάθος, η ατελής πυροπροστασία, η ξηρασία, τα εύφλεκτα υλικά, οι ισχυροί άνεμοι, η…
κλιματική αλλαγή, η αυθαίρετη δόμηση, η άναρχη τυφλή ρυμοτομία παραθαλάσσιων οικισμών, η κερδοσκοπία, οι λειψές σωστικές δυνάμεις, οι κουτσουρεμένοι μηχανισμοί, τα αποδεκατισμένα μέσα, η πολυνομία, η πολυαρχία, η υποτίμηση του κινδύνου, η τσαπατσουλιά, η σύγχυση, η μοιρολατρία…

Οχι αποκλειστικά ένα ή λίγα από αυτά, όλα. Ομως οι πολιτικοί ιθύνοντες «ενοχοποιούν» μόνο εκείνα («τα παλιά», όπως είπε συγκυβερνήτης) που εξυπηρετούν στην «απενοχοποίησή» τους. Αίροντας το πλέγμα των λαθών στη βαθμίδα της μικρής εξαίρεσης. Εγκληματική η απουσία αντίληψης ότι διαχείριση κρίσεων σημαίνει θεραπεία πλήθους κινδύνων. Και αποκρουστική, μπροστά στον όλεθρο, η αντίδραση: όχι σιωπή και αυτοκριτική, αλλά ενοχοποίηση των θυμάτων, αλαζονεία, δημαγωγία, ασύμμετρη πολιτική.

Οι ειδικές δυνάμεις καθημερινά διαχειρίζονται κρίσεις, δρουν, δοκιμαζόμενες στο σχέδιο, την οργάνωση, τον συντονισμό, τις μεθόδους, τον έλεγχο, τον καθορισμό καθηκόντων, τον καταμερισμό ρόλων, συνήθως πρόχειρα, αυτοσχεδιαστικά, σπασμωδικά όπως λειτουργεί όλος ο κρατικός μηχανισμός. Ομως στις μεγάλες, αιφνίδιες, ταχύτατα κλιμακούμενες κρίσεις είναι σχεδόν βέβαιη η καταστροφή, γιατί υποτιμώνται σημαντικοί κρίκοι. Οπως το ότι η διαχείριση κρίσεων αρχίζει πριν από την εμφάνιση της καταστροφής και τελειώνει μόνο όταν έχει εκπονηθεί νέο σχέδιο ώστε να αποφευχθεί η επανάληψή της. Χωλαίνουμε δηλαδή στην αναστολή του κακού –δεν υπάρχει κρίση χωρίς πρόδρομο στάδιο–, στην έγκαιρη λήψη όλων των προειδοποιητικών μηνυμάτων, συνήθως γιατί αυτή δεσμεύει ανθρώπινο δυναμικό και πόρους (που ποτέ δεν έχουμε ακόμη κι όταν διαθέτουμε διότι δεν έχει γίνει ορθή επιλογή και κατανομή τους), αλλά και γιατί δεν προκαλεί ένα οφθαλμοφανές αποτέλεσμα (κι εμείς ζούμε μόνο για να προωθούμε έργα βιτρίνας). Χωλαίνουμε και στον περιορισμό της συμφοράς, στην προετοιμασία για την επόμενη.

Ομως οι πολιτικοί και επιχειρησιακοί μας υπεύθυνοι απωθούν με ένα μεταφυσικό διαζύγιο όλο το κουβάρι των παθολογιών που μας σφραγίζουν. Απλά δραπετεύουν από την πραγματικότητα που εκείνοι, σταδιακά, συνθέτουν…

Τασούλα Καραισκάκη

Πηγή Απόδραση από την πραγματικότητα…



Η απίστευτη ιστορία του Έλληνα που αποκάλυψε τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως και κέρδισε το Όσκαρ

O Λούι Ψυχογιός γεννήθηκε στην Αμερική από γονείς μετανάστες με καταγωγή από τη Σπάρτη. Η μεγάλη του αγάπη υπήρξε ανέκαθεν η φωτογραφία, την οποία από χόμπι στην αρχή τη μετέτρεψε με μεγάλη επιτυχία σε επάγγελμα. Οι φωτογραφίες του φιλοξενούνται σε δεκάδες περιοδικά, μεταξύ αυτών τα «Τime», «Νewsweek», «Fortune» και «Sports Ιllustrated».
Η απίστευτη ιστορία του Έλληνα που αποκάλυψε τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως και κέρδισε το Όσκαρ
Ωστόσο, ένα μάλλον τυχαίο περιστατικό, άλλαξε άρδην τον τρόπο επαγγελματικής του σκέψης, αλλά και τη ζωή του γενικότερα. Υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας σε μια σφαγή ζώων σε σφαγείο το 1986 και αποφάσισε ότι δεν πρόκειται να ξαναδοκιμάσει κρέας στη ζωή του.
Αναπτύσσοντας την οικολογική του συνείδηση, σήμερα βρίσκεται να οδηγεί μόνο ηλεκτρικό αυτοκίνητο, έχει εγκαταστήσει στο σπίτι του δεκάδες φωτοβολταϊκά πάνελ που καλύπτουν τις ενεργειακές ανάγκες της οικογένειάς του και χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του και την επαγγελματική του κατάρτιση, δημιούργησε την κινηματογραφική ταινία  ο  «Ορμος» (Τhe Cove), με την οποία παρουσίασε ένα τεράστιο οικολογικό έγκλημα.
Η απίστευτη ιστορία του Έλληνα που αποκάλυψε τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως και κέρδισε το Όσκαρ
Η πρώτη του κινηματογραφική δουλειά κατάφερε να αποσπάσει πάνω από 60 βραβεία και το 2010 του χάρισε το Οσκαρ στην κατηγορία καλύτερου ντοκιμαντέρ!
Όπως υποστηρίζει ο ίδιος, πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, το οποίο δεν έχει να κάνει μόνο με τη σφαγή των δελφινιών, αλλά και με την υγεία των ανθρώπων, καθώς στην Ιαπωνία τρώνε το κρέας του δελφινιού, το οποίο έχει αποδειχθεί από ειδικές μετρήσεις, ότι είναι ιδιαιτέρως τοξικό, αφού περιέχει υδράργυρο σε ποσότητες που είναι επικίνδυνες για παιδιά και εγκύους.
Σύμφωνα με το Λ. Ψυχογιό, οι ετικέτες στην αγορά της Ιαπωνίας δεν αναγράφουν την τοξικότητά του, πολλές φορές το κρέας δελφινιού πωλείται ως κρέας φάλαινας που είναι πιο ακριβό, ενώ σε ορισμένες περιοχές, οι γονείς αναγκάζουν τα παιδιά τους να το τρώνε από μικρά, για να συνηθίζουν στη γεύση.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο κ. Ψυχογιός αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες κατά την κινηματογράφηση του ντοκιμαντέρ. Στο Ταϊτζί, ένα μικρό ψαροχώρι στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου κανείς δεν μπορεί να φανταστεί το οικολογικό έγκλημα που συντελείται, τα πράγματα μπορούν να γίνουν αρκτετά επικίνδυνα. Στον όρμο που για έξι μήνες οι ντόπιοι σφάζουν τα δελφίνια, δεν μπορεί να πλησιάσει κανείς, καθώς φρουρείται από την τοπική αστυνομία.
Ο Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης  και οι συνεργάτες του αναγκάστηκαν να μεταμφιεστούν προκειμένου να μη γίνουν αντιληπτοί κατά την περίοδο της κινηματογράφησης, χρησιμοποίησαν μεθόδους πολέμου, θερμικές και κρυφές κάμερες, δύτες και στολές παραλλαγής, προκειμένου να συλλέξει το απαραίτητο υλικό.

Η απίστευτη ιστορία του Έλληνα που αποκάλυψε τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως και κέρδισε το Όσκαρ

Σύμφωνα με ακτιβιστές, συνολικά κάθε χρόνο 23.000 δελφίνια σφάζονται στον όρμο του Ταϊτζί. Όσα δεν τα σκοτώνουν τα πουλάνε σε πάρκα αναψυχής σε όλο τον κόσμο, με τις τιμές να κυμαίνονται από 145.000 έως 200.000 δολάρια ανά θηλαστικό.

Η απίστευτη ιστορία του Έλληνα που αποκάλυψε τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως και κέρδισε το Όσκαρ

Το 2005 ο Ψυχογιός συνίδρυσε την «Κοινότητα για την διατήρηση των Ωκεανών», ένα Μη Κυβερνητικό Οργανισμό, που έχει ως σκοπό να ενημερώνει το κοινό για την κατάσταση στο 70% της γης, τους ωκεανούς και να βοηθά ανθρώπους να αποκτούν οικολογική συνείδηση.

Ακολουθεί συνέντευξη του Λούι Ψυχογιού στο περιοδικό Vita

Γιατί περάσετε από τη φωτογραφία στο ντοκιμαντέρ;
Ήμουν για καταδύσεις στα νησιά Γκαλαμπάγκος με τον φίλο μου και επιχειρηματία Jim Clark (Silicon Graphics, Netscape, WebMD), όταν είδαμε έναν ψαρά να αλιεύει παράνομα σε ένα θαλάσσιο καταφύγιο. «Κάποιος πρέπει να κάνει κάτι για αυτό», μου είπε, και εγώ απάντησα: «Γιατί όχι εγώ κι εσύ;». Τότε ξεκινήσαμε την Oceanic Preservation Society (Σύλλογος Προστασίας των Ωκεανών), έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που χρησιμοποιεί τη φωτογραφία και την κινηματογράφηση προκειμένου να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να ασχοληθούν με την προστασία των ωκεανών.
Τι σημαίνει «Ο Όρμος» για εσάς;
«Ο Όρμος» είναι ένας μικρόκοσμος των όσων προκαλεί η ανθρώπινη αλαζονεία στους ωκεανούς. Αιχμαλωτίζουμε πλάσματα με μεγαλύτερο εγκέφαλο και πιο κοινωνικά από εμάς, με νευρώνες που επεξεργάζονται περίπλοκα συναισθήματα, και τα χρησιμοποιούμε για την ψυχαγωγία μας ή το κρέας τους. Είναι παράλογο το ότι ο μόνος τρόπος για να πείσουμε τους ανθρώπους να μη σκοτώνουν δελφίνια είναι να αποδείξουμε ότι έχουμε μολύνει τόσο πολύ το περιβάλλον που το κρέας τους είναι τοξικό για τον οργανισμό μας. Ωστόσο, η ιστορία του «Όρμου» είναι αρκετά ελπιδοφόρα, γιατί αποδεικνύει αυτό που η ανθρωπολόγος Margaret Mead είπε, ότι δηλαδή «…μερικοί σκεπτόμενοι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο».
Πρόκειται για ντοκιμαντέρ, οικολογικό θρίλερ ή κάτι που αφορά την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία και την προσωπική ηθική;
«Ο Όρμος» είναι μια περίπλοκη ταινία, στην οποία πλέκονται ιστορίες που αφορούν την προσπάθειά μας να διεισδύσουμε σε έναν μυστικό όρμο. Πρόκειται για οικολογικό θρίλερ, αλλά η έκβαση αυτή βοηθάει στην εξέλιξη της κεντρικής ιστορίας, καθώς κάθε φορά που επιστρέφουμε για να δούμε πώς η ομάδα διεισδύει στον όρμο, η ένταση κλιμακώνεται. Από την άλλη, είναι και ντοκιμαντέρ, δηλαδή είναι ταινία, που με τη σειρά της πρέπει πρώτα από όλα να είναι ψυχαγωγική. Δυστυχώς, τα περισσότερα ντοκιμαντέρ για μένα είναι σαν εγκυκλοπαίδειες, έχουν πολλές πληροφορίες, αλλά δεν υπάρχει μια ιστορία που να σε κάνει να γυρίσεις στην επόμενη σελίδα. Παράλληλα, τα φιλμ μπορούν να γίνουν και ένα πολύ ισχυρό όπλο. Μια καλή ταινία μπορεί να σε ταξιδέψει και να σου αλλάξει για πάντα τη ζωή.
Γιατί διαλέξατε να πείτε την ιστορία των δελφινιών;
Αρχικά ξεκίνησα να κάνω μία ταινία για την εξαφάνιση των ειδών στους ωκεανούς, που τελικά είναι η ταινία που γυρίζω τώρα. Στην πορεία, όμως, συνάντησα τον Ric O’Barry, τον π­­­ρωταγωνιστή της ταινίας μας και εκπαιδευτή του Flipper (από τη γνωστή ταινία). Έτσι, παρέκκλινα από το αρχικό σχέδιο. Αλλά τα ντοκιμαντέρ είναι ένα ταξίδι εξερεύνησης και ένας καλός ντοκιμαντερίστας πρέπει να είναι ευέλικτος, για να μπορεί να αλλάζει κατευθύνσεις και να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα που ανακαλύπτει.
Τι δυσκολίες συναντήσατε και πώς τις ξεπεράσατε;
Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα ξεκινώντας τον «Όρμο» ήταν ότι δεν είχα ιδέα για το πώς γυρίζεται μια ταινία. Έκανα ένα ταχύρρυθμο μάθημα τριών ημερών για το πώς να το κάνω και έπειτα μπήκα στο αεροπλάνο, πήγα στην Ιαπωνία και το έκανα. Πριν το ταξίδι μου είχα συναντήσει τον Steven Spielberg σε ένα σκάφος στην Καραϊβική, όπου ήμασταν διακοπές με την οικογένειά μας. Τον ρώτησα αν είχε καμια συμβουλή για έναν πρωτάρη και μου είπε: «Ποτέ μην κάνεις ταινίες με σκάφη ή ζώα». Θυμηθείτε ότι μόλις είχα ξεκινήσει την Oceanic Preservation Society και η ταινία μου θα περιλάμβανε -κατά το μεγαλύτερο μέρος- σκάφη και μεγάλα ζώα.
Επίσης, πολλοί ήταν εκείνοι (η ιαπωνική μαφία) που ήθελαν να σκοτώσουν τόσο το πλήρωμα όσο και εμένα και ταυτόχρονα η αστυνομία ήταν έτοιμη να μας συλλάβει κάθε φορά που προσπαθούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Τώρα, όμως, καταλαβαίνω ότι αυτός ήταν ο τέλειος τρόπος για να γίνει αυτή η ταινία, αθώος και αφελής. Ένα κανονικό κινηματογραφικό συνεργείο θα έφευγε εξαιτίας του κινδύνου. Στην περίπτωσή μας, λοιπόν, δεν χρειαζόμασταν κινηματογραφιστές, αλλά πειρατές. Ήμασταν μια ομάδα φίλων, ο καθένας επαγγελματίας στο είδος τους, που εμπιστευτήκαμε ο ένας τον άλλον, μαζευτήκαμε και μπήκαμε στη σπηλιά. Το αστείο είναι ότι όλοι ήμασταν επαγγελματίες, απλώς όχι σε αυτό που θα κάναμε.
Πέρα από τη δολοφονία των δελφινιών, ανακαλύψατε και ένα δεύτερο έγκλημα, την κατανάλωση μολυσμένου ψαριού. Ποιος ήταν ο αντίκτυπος της ανακάλυψης αυτής;
Το κρέας των δελφινιών έχει 5-5.000 φορές περισσότερο υδράργυρο από ό,τι επιτρέπει η ιαπωνική νομοθεσία και είναι άκρως επικίνδυνο για τα έμβρυα και τα μικρά παιδιά. Παρ’ όλα αυτά, η Ιαπωνία το έδινε για κατανάλωση στα σχολικά συσσίτια.
Από τη στιγμή που προβλήθηκε «Ο Όρμος» στην Ιαπωνία, ο δήμαρχος της Taiji δήλωσε ότι η ζήτηση για κρέας δελφινιού μειώθηκε περίπου κατά 50% και σταμάτησε η διάθεση μέσω των σχολικών γευμάτων. Όμως, το ιαπωνικό υπουργείο Υγείας ακόμα συστήνει το συγκεκριμένο κρέας ως πηγή πρωτεΐνης για τις εγκύους. Όπως στις περισσότερες βιομηχανικές χώρες, έτσι και εδώ, η κυβέρνηση προστατεύει τις διαφθαρμένες εταιρείες και το Fisheries Agency της Ιαπωνίας ίσως είναι από τις πιο διεφθαρμένες που υπάρχουν.
Στην Ευρώπη υπάρχουν παρόμοια προβλήματα;
Στα νησιά Φαρόες της Δανίας σκοτώνουν φάλαινες πιλότους με τον ίδιο απάνθρωπο τρόπο. Και στην περίπτωση της Ευρώπης θανατώνουν δελφίνια, που το κρέας τους όμως είναι μολυσμένο με υδράργυρο.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό πρόβλημα του πλανήτη;
Η χρήση ορυκτών καυσίμων, όπως ο άνθρακας και το πετρέλαιο, αποτελεί σημαντική πηγή ρύπανσης των ωκεανών, κάνοντας όχι μόνο τα δελφίνια και τις φάλαινες, αλλά και τα ψάρια τοξικά. Παλαιότερα το μόνο που έτρωγα για ζωική πρωτεΐνη ήταν ψάρι, μέχρι που ανακάλυψα ότι είχα πάθει δηλητηρίαση από υδράργυρο λόγω της μεγάλης κατανάλωσης. Πάντα πίστευα ότι τα ψάρια των ανοιχτών θαλασσών είναι πιο ασφαλή, αλλά τελικά φαίνεται ο τόνος, ο ξιφίας και τα marlin είναι μερικά από τα πιο βρόμικα στον κόσμο.
Επίσης, η χρήση ορυκτών καυσίμων οδηγεί στην αύξηση της οξύτητας των ωκεανών, σκοτώνοντας το πλαγκτόν, που πέρα από βάση της θαλάσσιας τροφικής αλυσίδας είναι και η μεγαλύτερη πηγή οξυγόνου στον πλανήτη. Παράγει περισσότερο οξυγόνο από όλα τα τροπικά δάση και τα φυτά του πλανήτη και είναι υπεύθυνο για κάθε δεύτερη ανάσα που παίρνουμε.
Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Αυτή την περίοδο εργαζόμαστε πάνω σε ένα άλλο οικολογικό θρίλερ, αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα. Η παρέα μαζεύτηκε ξανά, έχοντας δύο νέες αποστολές. Έχουμε καινούργιο κατασκοπευτικό εξοπλισμό και μία ακόμα μεγαλύτερη ιστορία, ίσως την πιο σημαντική ιστορία στον κόσμο.

Δείτε το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ στο βίντεο που ακολουθεί





Πληροφορίες: ellines, vita, dinfo.gr



Διαβάστε επίσης:

Συγκλονιστική ιστορία μαζικής δολοφονίας δελφινιών καταγράφεται…

Ξεκίνησε το ετήσιο ΑΙΣΧΟΣ σφαγής δελφινιών στην Ιαπωνία

Παγκόσμια αηδία για τη σφαγή των δελφινιών στην ΙαπωνίαΠηγή Η απίστευτη ιστορία του Έλληνα που αποκάλυψε τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως και κέρδισε το Όσκαρ (βίντεο)


Η ζωή και το μαγικό μυστήριο συγχρονικότητας

Οι σημαντικοί άνθρωποι, έρχονται στη ζωή σου με τρεις τρόπους

Αν ποτέ κάνεις μάθημα σεναρίου, θα μάθεις για τους ρόλους-καταλύτες. Είναι οι άνθρωποι που έρχονται στην πλοκή, που εμφανίζονται για ελάχιστα λεπτά και που αλλάζουν τη ζωή του ήρωα και την πορεία του έργου. Σίγουρα αν ψάξεις και στη δική σου ιστορία, θα βρεις τους ανθρώπους που σε επηρέασαν βαθιά και που άλλαξαν τη ζωή σου. Σε γενικές γραμμές, αυτοί οι άνθρωποι εμφανίζονται με τρεις διαφορετικούς τρόπους αλλά με έναν σκοπό: Να ζήσεις τη ζωή σου όπως σου αξίζει.

Πάντως, όπως λέγαμε κι εδώ στις «Αδελφές ψυχές και στον τρόπο που εμφανίζονται στη ζωή σου», λίγοι είναι οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας για να μείνουν για πάντα. Πολλές φορές έρχονται για να εκπληρώσουν κάποιο σκοπό και εξαφανίζονται.
Μπορείς να κάνεις ένα γρήγορο πέρασμα από τη ζωή σου και να καταλάβεις ποιος ήταν η αφορμή για τις μεγαλύτερες αλλαγές και τις πιο σημαντικές αποφάσεις σου. Μετά αναλογίσου τον δικό σου ρόλο στις ζωές των ανθρώπων μέχρι τώρα.

Για ποιους ήσουν το… ξυπνητήρι, για ποιους ο καταλύτης και για ποιους ο… αιώνιος;
Οι άνθρωποι που σε αφυπνίζουν

Είναι από τους ανθρώπους που έρχονται για να μείνουν στη ζωή σου για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πολλές φορές δε θυμάσαι καν την πρώτη φορά που τους είδες. Ή πολύ πιθανό, την πρώτη φορά που γνωριστήκατε να σας κατέκλυσε η αίσθηση της απόλυτης οικειότητας. Το “Είναι σαν να ξέρω χρόνια”, είναι η πιο συνηθισμένη ατάκα σε αυτές τις περιπτώσεις. Είναι οι άνθρωποι που σου διδάσκουν πώς είναι να ζεις, να σκέφτεσαι, να αγαπάς, αν αποδέχεσαι και να ελευθερώνεις.

Αν πιστεύεις στα συμβόλαια της ψυχής, είναι πολύ πιθανό με αυτούς τους ανθρώπους να έχετε συμφωνήσει τη γήινη συνάντηση σας για να κάνετε το ταξίδι της ζωής παρέα και να πάρετε πολύτιμα, ήπια αλλά και επώδυνα, μαθήματα. Γονείς, φίλοι, δάσκαλοι, σύντροφοι, παιδιά ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Μαζί τους έρχονται στιγμές που τα καμπανάκια της αφύπνισης γίνονται… καμπάνες που είναι αδύνατον να τις αγνοήσεις. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους πετυχαίνετε παρέα στόχους ζωής.
Οι άνθρωποι που σου θυμίζουν ποιος είσαι

Πολλές φορές, καθώς προχωράς στη ζωή σου ξεχνάς ποιος πραγματικά είσαι, για ποιο λόγο και για ποιο σκοπό ήρθες σε αυτή τη ζωή. Ενώ είσαι ένα πλάσμα γεμάτο αγάπη, δημιουργικότητα και ικανότητες μπλέκεσαι με τα καθημερινά, τη ρουτίνα ή με επιβλαβείς ασχολίες και ξεχνάς αυτό για το οποίο ήρθες και που θα σε κάνει ευτυχισμένο. Έτσι λοιπόν, έρχονται στη ζωή σου συγκεκριμένοι άνθρωποι για να σε… ξυπνήσουν. Έρχονται με φόρα για να σου δείξουν ποιος είσαι. Κι αν έχεις λοξοδρομήσει για να σε βάλουν στο δρόμο σου και πάλι.

Αυτό κάποιες φορές γίνεται με ήπιο τρόπο και κάποιες άλλες με τρόπο που θα σε ταράξει και θα σε ξεβολέψει. Ο διευθυντής που σε απολύει, σύντροφοι που σε χωρίζουν, το παιδί που κάνεις, η φίλη που κυνηγάει το όνειρο της ενώ εσύ όχι, όλοι έρχονται στη ζωή σου, όχι τυχαία αλλά, για να σου θυμίσουν ποιος είσαι. Όσο πιο πολύ έχεις ξεχάσει το ποιος είσαι, τόσο πιο “δυνατή” ίσως και επίπονη θα είναι η εμπειρία που θα ζήσεις για να επανέλθεις στο δρόμο σου.
Οι άνθρωποι-καταλύτες

Για να παίξει κάποιος έναν σημαντικό ρόλο στη ζωή σου, δε χρειάζεται να μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα ή για πάντα. Πόσα παιδιά δε γεννήθηκαν μετά από μια τυχαία συνεύρεση και πόσοι άνθρωποι δεν έχασαν τη ζωή τους μετά από ένα ατύχημα με έναν άγνωστο; Δε χρειάζεται να συμβεί κάτι τόσο ακραίο, αλλά με την υπερβολή γίνεται πιο κατανοητός ο ρόλος αυτής της κατηγορίας ανθρώπων.

Για παράδειγμα, μια συζήτηση που άκουσες, ένα βιβλίο που αγάπησες, ένα άρθρο που διάβασες, η έκφραση ενός αστέγου, η ιστορία ενός αγνώστου, η εμπειρία ενός συναδέλφου, ο θάνατος ενός σταρ να σε έκαναν να δις τη ζωή διαφορετικά και να πήρες αποφάσεις που σε έκαναν διαφορετικό άνθρωπο. Πολλές φορές, οι άνθρωποι-καταλύτες δεν έχουν ιδέα για την επίδραση που είχαν στη ζωή σου. Σκέψου όμως πόσο έχει ισχύσει και το αντίθετο. Πόσο με τις λέξεις, τη ζωή και τις εμπειρίες σου έχεις επηρεάσει ανθρώπους χωρίς να το έχεις καταλάβει. Κάνε το καλό και το καλό θα βρει το δρόμο πίσω σε εσένα και σε αυτή την περίπτωση.


Από την Καίτη Φαρμάκη


anewlife.grΠηγή Οι σημαντικοί άνθρωποι, έρχονται στη ζωή σου με τρεις τρόπους


Αποστομωτική απάντηση στη σκοπιανή ρητορική δίνει η έγκριτη καναδική εφημερίδα National Post.

Η εφημερίδα φιλοξενεί στην ηλεκτρονική της έκδοση ταξιδιωτικού χαρακτήρα άρθρο του Μπερτ Άρτσερ με τίτλο «Yours to conquer: Macedonia is in the midst of an Alexander The Great rebranding», το οποίο αναφέρεται στις προσπάθειες οικειοποίησης των ονομάτων και των συμβόλων της αρχαίας Μακεδονίας από πλευράς ΠΓΔΜ.

Σύμφωνα με το άρθρο, «το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρει κάποιος για την Μακεδονία είναι ότι δεν είναι η Μακεδονία», επισημαίνοντας ότι «η πραγματική Μακεδονία, αυτή με την οποία μεγαλώσαμε, βρίσκεται στην Ελλάδα, νότια της χώρας που ονομάζεται ΠΓΔΜ, η οποία εορτάζει την ανεξαρτησία της στις 8 Απριλίου».

«Ονομάζεται αρχαιοποίηση και είναι μια διασκεδαστική άποψη αυτού του ιδιαίτερου Βαλκανικού κρατιδίου. Με βάση την άποψη ότι οι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες και παρά το γεγονός ότι είτε ήταν είτε δεν ήταν, σίγουρα δεν ζούσαν εκεί, η τωρινή εθνικιστική κυβέρνηση αναζητεί λαϊκή υποστήριξη και μια τουριστική αγορά, στην πλάτη του Φιλίππου και Υιού, στήνοντας αγάλματα σε όλη τη χώρα, και κάνοντάς τα επίκεντρο αυτού που αποκαλούν Σκόπια 2014, που δεν είναι τίποτε άλλο από την αναδόμηση του κέντρου της πόλης, το οποίο καταστράφηκε από σεισμό κατά την περίοδο της Γιουγκοσλαβίας», σημειώνει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος.

Παράλληλα, ο συντάκτης αναφέρει ότι το καθεστώς της ΠΓΔΜ χρησιμοποιεί ως προσπάθεια ανάδειξης της ταυτότητάς της χώρας την ιστορία του μεγάλου Αλεξάνδρου και τις αναφορές στο αρχαίο παρελθόν καθώς και την ανέγερση συναφών μνημείων-κατασκευών.

Επισημαίνει ότι τα Σκόπια είναι η πόλη στην οποία γεννήθηκε η Μητέρα Τερέζα και ότι το ομώνυμο Μουσείο ήταν άδειο όταν το επισκέφθηκε με τον σύντροφό του, σε αντίθεση με το μνήμα της Μητέρας Τερέζας στην Καλκούτα, το οποίο ήταν κατάμεστο από κόσμο.

Υπογραμμίζονται επιπλέον οι φυσικές ομορφιές, τα μοναστήρια και τα ψηλά βουνά της χώρας (τονίζεται ότι η χώρα έχει 16 βουνά πάνω από 2000 μέτρα και ότι δίνεται μεγάλη έμφαση στον τουρισμό «περιπέτειας») ενώ τέλος αναφέρεται ότι η ταυτότητα της χώρας είναι ρευστή.

Ενδεικτικά ο δημοσιογράφος τονίζει ότι η σημερινή κυβέρνηση προτιμά για την ταυτότητα της χώρας την προσέγγιση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κάποια άλλη ίσως προτιμήσει την Μητέρα Τερέζα ή την ιστορία της ως τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ή ίσως το ρόλο της στην (πρώην) Γιουγκοσλαβία.

diaforetiko.grΠηγή Οι Καναδοί κλείνουν το στόμα των Σκοπίων: «Η Μακεδονία είναι ελληνική»

Θέλω να μπορώ ανενόχλητα να μείνω ένα παιδί που μετράει τα άστρα.
 

Dimitris Nomikos

Ξημερώθηκα και σήμερα και έτρεξα και άνοιξα το παράθυρο.
Όχι, ο κόσμος δεν είχε αλλάξει!
Οι ίδιες σκοπιμότητες, τα ίδια παιχνίδια, οι ίδιες αδικίες, ο πόνος και η λύπη σε όλα τα βλέμματα. Βασανισμένες ψυχές, στο απόηχο μιας καλοστημένης εταιρίας εκμετάλλευσης της ελπίδας. Ο κόσμος των μεγάλων!
Ένας κόσμος που μετράει τα πάντα με τα αποκτήματα. Πόσα έχεις, πόσα βγάζεις, πόσα έφτιαξες, πόσα αγόρασες, πόσα κατανάλωσες. Και όταν έρθει η ώρα της αποπληρωμής του στημένου παιχνιδιού, τρέχα να δεις πόσα θα μπορέσεις να κρατήσεις από αυτά τα παιχνιδάκια, μέχρι να σου πάρουν τελείως και το μυαλό.
Ο κόσμος των μεγάλων. Κάθε βλέμμα, αναλύεται και στο χρηματικό του αντίκρισμα. Κάθε χειραψία, κλείνει σιωπηρά συμφωνίες, συμβιβασμούς και συμμαχίες. Κάθε κουβέντα, δηλώνει και κάποια σχέση ισχύος ή αδυναμίας.
Χαμογελάω στον ήλιο, και ποτίζω τη γλάστρα μου. Της χαϊδεύω τα φύλλα. Είναι έτοιμη να πετάξει ένα λουλούδι. Κατεβάζω κάτω το περίσσευμα από το φαγητό και ταΐζω τα αδέσποτα που ζουν στο δρόμο. Θα ορκιζόμουν ότι χαμογελάνε! Δεν ανήκουν στον κόσμο των μεγάλων αυτά!
Χαιρετώ τη γειτόνισσα που με καλημέρισε. Η καλημέρα έλεγε η γιαγιά μου, είναι του Θεού. Ας την πάρει λοιπόν και ας την κάνει ότι θέλει! Δίνω και ένα φρούτο που έχω πάνω μου σε αυτόν που τον τελευταίο καιρό τριγυρνάει επαιτώντας στη γειτονιά. Χαμογελάει και αυτός. Μάλλον έχει βγει από το σύστημα των μεγάλων και ξαναθυμήθηκε το αυτονόητο της ευχαριστίας για κάτι που ποτέ δεν ήταν δεδομένο.
Και η μέρα κυλάει βλέποντας σε κάθε στιγμή της το θαύμα της ζωής και της δημιουργίας γύρω μου. Ναι, έχει πολύ τσιμέντο η πόλη μου, αλλά τα φυτά εξακολουθούν να ανθίζουν, τα πουλιά να κελαηδούν στον ουρανό, οι γάτες να λιάζονται ανέμελες, τα παιδιά να παίζουν στις πλατείες ξεφωνίζοντας, και τα ζευγαράκια να κρατούν σφιχτά τα μυστικά τους στην αγκαλιά τους. Ούτε αυτοί ανήκουν στον κόσμο των μεγάλων.
Και το βράδυ σαν φτάνει, τα φώτα αυτής της πόλης δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα, μάλλον σε αυτούς που μπορούν να το δουν. Γιατί όπως λέει και ο λαός, σε ένα αγρό, θα πάνε και οι μέλισσες και οι μύγες. Οι μέλισσες στα άνθη και οι μύγες στις ακαθαρσίες. Ο αγρός, ένας είναι. Και η πόλη μου, μία είναι. Οι άνθρωποι όμως, από μέλισσες μεταλλάσσονται σε μύγες!
Και σε αυτά τα βράδια, μένω κοιτάζοντας τα άστρα, να φαντάζομαι έναν κόσμο γεμάτο μέλισσες, ένα κόσμο με λιγότερα “θέλω να έχω” και με περισσότερα “δίνω”, ένα κόσμο που για να φτιάξει το μελίσσι του, θα έχει πρώτα γονιμοποιήσει το λουλούδι και όχι θα το έχει κόψει για να το πάρει μαζί του, ένα κόσμο που θα χαμογελάει γιατί τιτιβίζουν τα πουλιά, ένα κόσμο που θα ποτίζει το λουλούδι που αγαπάει και δεν θα το καταδικάζει μέσα σε ένα βάζο.
Ένα κόσμο, όχι όπως των μεγάλων, αλλά σαν αυτό των παιδιών, που τους τον στερούμε, και τα βιάζουμε να γίνουν σαν εμάς. Τον κόσμο της καρδιάς, της αγνότητας και της φαντασίας.


Όχι, και τώρα που το βράδυ έχει πέσει, ο κόσμος δεν άλλαξε.


Αλλά μπορώ ανενόχλητα να μένω ένα παιδί που μετράει τα άστρα.
Πηγή Θέλω να μπορώ ανενόχλητα να μείνω ένα παιδί που μετράει τα άστρα.

Λίγο φως στη γκρίζα ελληνική πραγματικότητα…

Μέσα στα 10 χρόνια της κρίσης υπάρχει ένας τομέας στον οποίο δεν έχουμε υποχωρήσει. Μπορεί το βιοτικό μας επίπεδο να υποχώρησε κατά το ¼ περίπου, αλλά ο ελληνικός αθλητισμός δεν…
έχει σταματήσει να φέρνει επιτυχίες. Το βλέπουμε και τις τελευταίες μέρες που οι αθλητές μας ανοίγουν μια ρωγμή να μπει λίγο φως στη γκρίζα ελληνική πραγματικότητα. Σε διάφορα αθλήματα φωνάζουν ένα ηχηρό «παρών», πολλές φορές δυσανάλογα δυνατό σε σχέση με το μέγεθος της χώρας μας. Τόσο σε επίπεδο συλλόγων, όσο και σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Γιατί συμβαίνει αυτό το «παράδοξο»; Τι έχουν τα έρμα και «δεν ψοφάνε»;

Πιστεύω ότι οι βασικοί λόγοι που επιβιώνει στην κρίση ο ελληνικός αθλητισμός, μέσα σε ένα διεθνές και έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον είναι ότι υπάρχουν μέσα στη χώρα μας οικοσυστήματα που δουλεύουν με τις κατάλληλες προδιαγραφές. Και ακριβώς οι αρετές που πρεσβεύει ο αθλητισμός όπως το ότι «τα αγαθά κόποις (και όχι τρόποις) κτώνται», ο σεβασμός των κανόνων, ότι δεν απαγορεύεται να αποτύχεις αλλά απαγορεύεται να μην προσπαθήσεις, ότι επιτρέπεται να πέσεις αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς, είναι ακριβώς οι αρετές που χρειαζόμαστε ως χώρα.

Αυτά λοιπόν τα χαρακτηριστικά βοήθησαν τον αθλητισμό να μην καταρρεύσει στα χρόνια της κρίσης, γιατί ήταν οι πρωταγωνιστές του μαθημένοι στη δουλειά, στις διδακτικές ήττες και στις αντιξοότητες. Τα μικρά αυτά οικοσυστήματα που είναι διάσπαρτα σε όλη την Ελλάδα, είτε σε μεγάλους συλλόγους που πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη σε διάφορα αθλήματα, είτε σε εθνικές ομάδες ομαδικών αθλημάτων ακόμα και μικρών κατηγοριών, είτε σε ατομικά αθλήματα, έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Αυτά είναι η εγγενής αξιοκρατία, η σκληρή δουλειά με σχέδιο και τεχνογνωσία και τέλος η καθημερινή αξιολόγηση. «Στον αθλητισμό είσαι τόσο καλός, όσο την τελευταία φορά», λένε. Δεν μπορείς να αναπαυθείς στις δάφνες σου, δεν μπορούν οι γνωριμίες σου και το μέσον να σε οδηγήσουν στην κορυφή, η μεζούρα και το χρονόμετρο δεν λένε ποτέ ψέματα. Με λίγα λόγια, ο αθλητισμός δεν σηκώνει πελατειασμό, λαϊκισμό, υποσχέσεις και μεγάλα λόγια, αλλά έργα και μετρήσιμα αποτελέσματα.

Στις αθλητικές επιτυχίες βλέπουμε πάντα τον πολιτικό κόσμο να συγχαίρει τους πρωταγωνιστές και να τους επικαλείται ως παράδειγμα προς μίμηση. Όμως,το μάθημα πίσω από αυτές τις επιτυχίες δεν φαίνεται να το καταλαβαίνουν. Γιατί την επόμενη μέρα πάλι θα λαϊκίσουν, πάλι θα κοιτάξουν να βολέψουν τους δικούς τους, πάλι θα βάλουν τρικλοποδιά στην αξιοκρατία και στη αξιολόγηση που δυσαρεστούν τους «αρεστούς». Μια ομάδα όμως που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το πώς θα παίξει «ο ανιψιός του Προέδρου», «ο γιoς του Εφόρου» και όχι ο καλύτερος, είναι καταδικασμένη να φυτοζωεί και όχι να πρωταγωνιστεί. Ελπίζω να μην είμαστε αυτή η περίπτωση, αν και το φοβάμαι…

athensvoice.gr

Πηγή Γιατί ο ελληνικός αθλητισμός αντέχει;..

Την πρώτη θέση στον τελικό του τριπλούν στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου που διεξάγεται στο Βερολίνο, χάρισε στην Ελλάδα η Βούλα Παπαχρήστου με άλμα στα 14.60μ.

Πρόκειται για…
το τρίτο χρυσό μετάλλιο που κατακτά η χώρας μας στο Βερολίνο…

Πηγή Πρωταθλήτρια Ευρώπης στο τριπλούν η Βούλα Παπαχρήστου…

Η πραγματική Ελλάδα

Η Ελλάδα δεν είναι αυτή που θέλουν κάποιοι να μας πείσουν. Τόσο εντός όσο και εκτός χώρας. Η πραγματική Ελλάδα είναι αυτή του Λευτέρη Πετρούνια, της Κατερίνας Στεφανίδη του Μίλτου Τεντόγλου, του Απόστολου Χρήστου, των παιδιών που ξεχώρισαν σε διεθνείς μαθησιακούς διαγωνισμούς, όλων αυτών των Ελλήνων που μας κάνουν περήφανους, χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες.

Η πραγματική Ελλάδα σίγουρα δεν είναι αυτή της καμένης γης στο Μάτι ούτε κρύβεται βέβαια στις απίστευτες ύβρεις πολιτικών, οι οποίοι το μόνο που καταφέρνουν είναι να δηλητηριάζουν τις ψυχές των Ελλήνων και να καταστρέφουν τον τόπο.

Η καρδιά της Ελλάδας χρόνια τώρα χτυπά αλλού. Και τα παιδιά αυτά απλώς μας θυμίζουν πού μπορούμε να φτάσουμε βάζοντας πάνω από όλα τον προγραμματισμό, την προσωπική δουλειά, τη συνέπεια, το ήθος, την αγάπη γι’ αυτό που κάνουν και για την πατρίδα τους.

Αυτή η Ελλάδα, που ό,τι και να κάνουν Ούνοι, Βότθοι, Βησιγότθοι και… Εφιάλτες θα συνεχίσει να υπάρχει, να λάμπει, να ξεχωρίζει. Κοντά στα Μνημόνια, στις στερήσεις, στην κομματική μισαλλοδοξία. Αυτά τα παιδιά είναι ένα γνήσιο μνημόσυνο σε όλους αυτούς που χάθηκαν στις πρόσφατες πυρκαγιές. Αποτελούν τη μεγάλη ελπίδα μιας πραγματικής και ουσιαστικής αλλαγής που χρειάζεται ο τόπος. Αυτά τα παιδιά αποτελούν τον «στρατό», την ομάδα, τη μαγιά ενός ηγέτη, που χρειάζεται αυτός ο τόπος για να σηκωθεί λίγο ψηλότερα.


Δεν ξέρουμε τι σκέφτονται σήμερα -πλην των εθιμοτυπικών ανακοινώσεων που έβγαλαν- τα πολιτικά κόμματα και οι ηγεσίες τους. Δεν ξέρουμε κατά πόσον είναι έτοιμα να αποδεχτούν τον αξιακό κώδικα αυτών των παιδιών· να παραδειγματιστούν από τον αγώνα τους. Και να καταλάβουν ότι για να πάει ο τόπος μπροστά δεν χρειάζονται ούτε κόκκινα ούτε ροζ ούτε πράσινα ούτε μπλε κομματικά στρατόπεδα. Δεν χρειάζονται λογικές του τύπου «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας». Να καταλάβουν ότι ο τόπος με πρόγραμμα, δουλειά και αξιοποίηση των ικανών μπορεί να πάει μπροστά. Όλα τα άλλα ευθύνονται για εδώ που φτάσαμε. Σε μια πατρίδα που κονταίνει, λιγοστεύει και χάνεται.



ΔημοκρατίαΠηγή Η πραγματική Ελλάδα


Η Ελλάδα της Στεφανίδη, της Κυριακοπούλου, της Σάκκαρη, του…
Τσιτσιπά, του Γκολομέεβ, του Τεντόγλου, του Πετρούνια, της Παπαχρήστου, του Λάζαρου, του Φορτούνη και η Ελλάδα της Αυλωνίτου και των λοιπών συναδέλφων της -πρωταθλητών στην παπαρολογία…

ΠΙΤΤΑΚΙΟΝ – Matrix24

Πηγή Υπάρχουν δύο Ελλάδες…