21 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 970)

O Μάνος Ελευθερίου ήταν ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους μίας κατηγορίας ανθρώπων που φθίνει μέρα με τη μέρα: είναι οι…
άνθρωποι που μας μεγαλώνουν. Μερικές φορές δεν ξέρεις ότι υπάρχουν ή δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπό τους. 

Όμως αυτοί είναι εκεί, στο μέσον κάτι τεράστιων και αχανών χώρων, καθισμένοι μπροστά σε έναν αργαλειό, δουλεύουν το νήμα που μας δένει όλους μαζί, το ρούχο που ντύνει την κοινή μας συνείδηση. Τρεις γενιές Ελλήνων θα τις μεγάλωσε ο Ελευθερίου. Μας χάρισε χιλιάδες από εκείνες τις λέξεις που γίνονται μαντήλι του χορού, να πιαστούμε από τις άκρες του, ή μεγάλο, ατελείωτο σχοινί, να το περάσουμε στη μέση, να δεθούμε μεταξύ μας. 

Δεν είναι βέβαια ο μόνος. Η Παπαγιαννοπούλου, ο Γκάτσος, ο Παπαδόπουλος, η Νικολακοπούλου, ο Σαββόπουλος, ο Πυθαγόρας ακόμα και ο Άκης Πάνου, έχουν βάλει τα λόγια τους για να φτιάξουν αυτό που έρχεται και κολλάει στα χείλη. Και στον Ελευθερίου βλέπεις τον Λόγο να εξελίσσεται, να παίρνει τη φόρμα της εποχής, διατηρώντας την αγνότητά του. Αν βάλεις, ας πούμε, τον «Αμλετ της Βροχής» δίπλα στον «Αγιο Φεβρουάριο», εύκολα θα πιστέψεις ότι έχουν γραφτεί από διαφορετικό άνθρωπο. Αλλά σάμπως είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που γράφει το 1972 με τον άνθρωπο που γράφει το 2002; 

Παραδοσιακά οι στιχουργοί είναι από τους πιο αδικημένους της τέχνης. Στη συνείδηση των ακροατών το τραγούδι ανήκει πρώτα στον ερμηνευτή και, κατά δεύτερο λόγο, στο συνθέτη του. Όλοι τον τραγουδιστή αναγνωρίζουν, λιγότεροι τον συνθέτη και καμιά φορά κανείς τον στιχουργό. Επίσης ο στιχουργός παραδοσιακά εισπράττει και τη μικρότερη αμοιβή από το ταξίδι του τραγουδιού του. Και όχι μόνο οικονομική. Ακόμα και αυτός που τραγουδάει παθιασμένα ένα στίχο, το πιθανότερο είναι ότι αδυνατεί να κατονομάσει ή να αναγνωρίσει τον στιχουργό. 

Ο Μάνος Ελευθερίου, βέβαια, αν το επιθυμούσε μπορούσε να μπαινοβγαίνει από τη σκιά της διακριτικότητας στο φως της αναγνώρισης. Ήταν για δεκαετίες ο πιο γνωστός εν ζωή στιχουργός. Τα λόγια του έφτασαν στα αυτιά μας μέσα από τις συνθέσεις των επιφανέστερων και τις εκτελέσεις των πιο ταλαντούχων. 

Γλυκός, ταπεινός, συνεσταλμένος, λες και φοβόταν ή «ντρεπόταν» για την απήχηση της τέχνης του. Αλλά πάνω από όλα, ένας άνθρωπος από αυτούς που μας μεγαλώνουν. Και ήταν, αν θέλετε, ένας τυχερός άνθρωπος ο Ελευθερίου. Έφυγε πλήρης ημερών και θα αργήσει πολύ να γίνει ανάμνηση. Γιατί είναι λόγια πάνω σε χείλη, βγαίνουν μαζί με την αναπνοή, πατάνε σε νότες, ανοίγουν τα χέρια των ανθρώπων και τους κάνουν να ρίχνουν το κεφάλι πίσω, στέλνοντας τα μάτια στον ουρανό…

Κώστας Γιαννακίδης 

Πηγή Οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν…

Κ​​άθε Μουντιάλ και κάθε Ολυμπιάδα γίνoνται αφορμή να ξαναδούμε για έναν μήνα τον κόσμο στρογγυλό, με όλες τις ηπείρους του πάνω σ’ έναν χάρτη που συνήθως στενεύει τα πράγματα και περιορίζει το βλέμμα μας. Γίνονται αφορμή να…
μιλήσουμε για τον κόσμο αυτόν –και βέβαια όχι μόνο για τις αθλητικές του επιδόσεις– και να ενδιαφερθούμε για χώρες οι οποίες σπάνια βρίσκονται στο μενού που ετοιμάζουν και προσφέρουν στο οικουμενικό κοινό οι σεφ της επικαιρότητας.

Οι πλανητικού χαρακτήρα αθλητικές διοργανώσεις, και πρωτίστως οι ποδοσφαιρικές, γίνονται επίσης αφορμή για να τεστάρουμε τη μνήμη μας και να ξαναδούμε τον εαυτό μας με αναδρομική αυστηρότητα ή τρυφερότητα. Και σίγουρα με μελαγχολία. Γιατί δεν νοσταλγούμε την ωραία μπάλα που λέμε ότι παιζόταν άλλοτε (ούτε τα «ωραία φαγητά» του παρελθόντος, τα «ωραία νησιά» κ.ο.κ.)· τον τοτινό εαυτό μας νοσταλγούμε, το φρέσκο βλέμμα του, τη λιγότερη γκρίνια του, τις πολύ λιγότερες διαψεύσεις του, τη μεγαλύτερη όρεξή του.

Απολύτως δικαιολογημένη, λοιπόν, η μελαγχολία. Γιατί ακόμα και κατακτημένος αν υπήρξε ο παρελθών χρόνος, βαθιά γεωργημένος και εξαιρετικά καρποφόρος, δεν παύει να είναι χαμένος. Απλό φαίνεται το «χάσαμε ακόμα μια μέρα» που λέει κάθε σούρουπο ο ήρωας μιας λαϊκής ιστοριούλας, παρά τα κέρδη που του αποφέρει το κατάστημά του, αλλά τη φιλοσοφία του την έχει. Το πριν δεν πουλιέται, αυτό είναι το «ηθικό δίδαγμα». Σε κανένα παζάρι και με κανένα αντίτιμο.

Εννοείται ότι όλες οι συζητήσεις ξεκινούν από τα καθαυτό ποδοσφαιρικά, συμμετέχουν δε σε αυτές ακόμα και άνθρωποι που συνήθως, στην «κανονική» ζωή τους, αδιαφορούν για τα τερτίπια της μπάλας, αν δεν χλευάζουν τη στρογγυλή θεά και τους πιστούς της. Για όποιον λόγο κι αν αρχίζουμε πάντως το κουβεντολόι, για ένα πέναλτι που ήταν – δεν ήταν, για το VAR και την πιθανότητα να το ετυμολογήσουμε στη χώρα μας από το αγαπημένο μας «βαράτε» (τον διαιτητή), για τα λεπτά (περίπου δεκατέσσερα) που πέρασε συνολικά ξαπλωμένος στο χορτάρι ο Νεϊμάρ, σπαταλώντας στον θεατρινισμό το ταλέντο του, για τον Μέσι, που μας άφησε όλους παραπονεμένους, κάποια στιγμή θα περάσουμε φυσικότατα στα πολιτικά. Κι εκεί θα κολλήσουμε. Και μπορεί και να τσακωθούμε, χωρίς να περιμένουμε, βέβαια, να λήξει το παιχνίδι. Ετσι κι αλλιώς, όλες τις τελετές, και τις ιερότερες, τις εκκλησιαστικές, θορυβωδώς τις παρακολουθούμε. Πάππου προς πάππου.

Δεν είναι «ελληνική ιδιαιτερότητα» η αθλητικοπολιτικολογία. Πολιτικότατο φαινόμενο είναι, άλλωστε, το ποδόσφαιρο. Δεν παίζεται σε γυάλα ή σε αποστειρωμένο χώρο. Πολιτική είναι η αρκετά παλιά απόφαση της FIFA να χρωματίζει αντιρατσιστικά τους αγώνες, αφού πολλά γήπεδα, είτε για τα εθνικά πρωταθλήματα μιλάμε είτε για τις διεθνείς διοργανώσεις, λειτουργούν σαν θερμοκήπιο ναζιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων. Πολιτική είναι και η τωρινή απόφασή της να συστήσει στους εικονολήπτες να αποφεύγουν τα σεξιστικών συνυποδηλώσεων ενσταντανέ, με «καυτές γυναικείες παρουσίες» ή απλώς «χαριτωμένες», σύμφωνα με τη στερεοτυπική λεζάντα, που συνηθίζεται δεκαετίες τώρα και στα ελληνικά κανάλια. «Πουριτανισμός», όπως αποφαίνονται όσοι ψιλοτσαντίζονται με τον «δικαιωματισμό» εν γένει, θεωρώντας τον πολιτισμική οπισθοδρόμηση; Ούτε λόγος…

Βεβαίως, αποφάσεις όπως αυτές δεν καθαγιάζουν την πανίσχυρη FIFA, που τα σκάνδαλα είναι η φυσικότητά της. Πολιτική ήταν λοιπόν και η απόφασή της να δώσει το φετινό Μουντιάλ στη Ρωσία, αδιαφορώντας για το χαμηλό επίπεδο της εκεί δημοκρατίας, το δε επόμενο στο Κατάρ της ανύπαρκτης δημοκρατίας και των μεσαιωνικών συνθηκών εργασίας που έχουν επιβάλει οι σεΐχηδες στους μετανάστες που χτίζουν τα στάδια. Η Human Rights Watch πάντως, σε έκθεσή της, είχε καταγγείλει και την κακομεταχείριση όσων εργάζονταν για την κατασκευή των σταδίων στις έντεκα μουντιαλικές ρωσικές πόλεις, και την καταπίεση της ΛΟΑΤ κοινότητας στη Ρωσία, και τη βάναυση φαλκίδευση της ελευθερίας του λόγου.

Οι καταγγελίες αυτές όμως, μολονότι τεκμηριωμένες, δεν άλλαξαν τη γνώμη των αρχόντων του ποδοσφαίρου. Και δεν επηρέασαν τα αισθήματα των οπαδών που συνέρρευσαν στη Ρωσία από κάθε χώρα, βαμμένοι στα εθνικά τους χρώματα και φορώντας «παραδοσιακές» στολές που αδιαφορούσαν για το κιτς, ούτε τα αισθήματα των εκατομμυρίων τηλεθεατών όπου γης – ακόμα και στην καθημαγμένη και κατερειπωμένη (και με ρωσική «συνδρομή») Συρία. Στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία του θεάματος οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι και η ανατροπή της διανομής τους μοιάζει κάθε μέρα και πιο δύσκολη, έτσι όπως νέες διαψεύσεις και απογοητεύσεις προστίθενται στις παλιές.

Μονάχα τα τέσσερα μέλη του φεμινιστικού-ακτιβιστικού συγκροτήματος «Pussy Riot» αποπειράθηκαν να τρυπήσουν την μπάλα, εισβάλλοντας στο στάδιο «Λουζνίκι» της Μόσχας, στο 53ο λεπτό του τελικού ανάμεσα στη Γαλλία και την Κροατία. Σαν να το διαισθάνονταν ότι μετά το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα έλεγε ότι η διοργάνωση κατέρριψε πολλούς μύθους για τη Ρωσία, με την εισβολή τους στον «ναό» κατέρριψαν πράγματι τον μύθο για την παντοδυναμία τής υπό τον Ρώσο πρόεδρο μετα-KαΓκεΜπε. Η κάμερα δεν στράφηκε στο πρόσωπο του Πούτιν την ώρα του επεισοδίου και δεν γνωρίζουμε αν ο πάγος πάνω του έσπευσε να μειώσει ακόμα περισσότερο τη θερμοκρασία του. Είδαμε όμως, σαν μέλη του οικουμενικού χωριού, την εντελώς διαφορετική υποδοχή που επιφύλαξαν στις εισβολείς, μεταμφιεσμένες σε αστυνομικούς, δύο ποδοσφαιριστές, ένας Γάλλος και ένας Κροάτης, μάλιστα αρκετοί έκριναν ότι και μόνο αυτή η διαφορά αρκούσε για να δικαιώσει την επιλογή τους να ταυτιστούν με τη Γαλλία παρά με την Κροατία. Ο Κιλιάν Εμπαμπέ λοιπόν, ο εξαιρετικός δεκαεννιάχρονος Γάλλος, έκανε χαμογελαστός χάι-φάιβ με μία εισβολέα, και με την κίνησή του αυτή ήταν σαν να ’δειχνε ότι εκτός από το ποδόσφαιρο υπάρχουν κι άλλα πράγματα που δικαιούνται να φανούν, να ειπωθούν και ν’ ακουστούν. Αντίθετα, ο Κροάτης Ντέγιαν Λόβρεν, ίσως επειδή παίζει αμυντικός, επέλεξε να κάνει τάκλιν για να βουτήξει μια άλλη εισβολέα.

Τα περί ταυτίσεως με την εθνική μιας ξένης χώρας ίσως ακούγονται βαριά, πάντως δύσκολα παρακολουθείς με πραγματικό ενδιαφέρον μια αναμέτρηση, σε οποιοδήποτε άθλημα, δίχως να αποφασίσεις, έστω με λογικές ακροβασίες και αισθηματικές υπερβολές, ότι είσαι με τον έναν ή τον άλλον. Για παράδειγμα, ήμασταν με τη Γαλλία γιατί πιστεύαμε ότι η συγκρότηση της εθνικής της είναι ένας θρίαμβος των μεταναστών και της ανοιχτής, ανεκτικής κοινωνίας. Στο βάθος του μυαλού μας όμως ο δαιμονάκος της αμφιβολίας μονολογούσε ότι και το 1998, επί Ζιντάν – Τουράμ – Καρεμπέ, τα ίδια πιστεύαμε. Στην εικοσαετία που πέρασε η Γαλλία δεν έπαψε να έχει τους πολλούς λεπενιστές της και τους πάμπολλους κοινωνικά αποκλεισμένους της…

Παντελής Μπουκάλας

Πηγή Ο πλανήτης Μπάλα και οι δορυφόροι του…

Όταν την Πρωτοχρονιά του 2001, έβλεπα τον Πρόδρομο Καθηνιώτη και τον Γιώργο Τσάκα να περιμένουν τον Ανδρέα Μικρούτσικο να ανακοινώσει τον νικητή, στο…
θρυλικό «Βig brorher», το πρώτο ριάλιτι που μονοπώλησε το ενδιαφέρον του λελληνα τηλεθεατή, δεν πίστευα ότι μετά από δύο δεκαετίες θα επιστρέφαμε ξανά στην εποχή των ριάλιτι. 

Γιατί να μην επιστρέφαμε να μου πεις, και η τηλεοπτική ιστορία κύκλους κάνει. Να ‘μαστε λοιπόν, περικυκλωμένοι ξανά από ριάλιτι, ριαλιτοπαιχνίδια κατά κύριο λόγο, απ’ τα οποία βέβαια, αν το θες, μπορείς να γλιτώσεις. Απλώς αλλάζεις κανάλι. Το θέμα είναι βέβαια, ότι και στο άλλο κανάλι που θα πας, πολύ πιθανόν να πέσεις πάνω σε παίκτες ριάλιτι. Γιατί είναι πια παντού. Όπου και να γυρίσεις το τηλεκοντρόλ σου, όποια τηλεοπτική πέτρα και να σηκώσεις, κι ένας από κάτω. 

Κι άντε πες, να είναι κάπου καλεσμένοι, πάει στο διάολο. Θα τα πουν, θα τελειώσουν, θα περάσουμε στον επόμενο. Το θέμα είναι όμως ότι δεν τους βλέπεις πια μόνο ως καλεσμένους σε εκπομπές, κάτι που εν μέρει είναι λογικό και επόμενο να γίνεται, το θέμα είναι ότι τους βλέπεις και ως οικοδεσπότες εκπομπών, ως παρουσιαστές, πανελίστες, σχολιαστές. Είναι μια μόδα που τείνει να παγιωθεί. Βγαίνεις από ριάλιτι; Μπαίνεις σε εκπομπή. 

Δεν συμβαίνει βεβαίως με όλους τους παίκτες, δεν καταλαμβάνουν όλοι τηλεοπτικό πόστο, αλλά συμβαίνει πια σε τόσους, ώστε να λένε κι οι τηλεθεατές: ήμαρτον! Φτάνει! Λυπηθείτε μας! Γιατί είναι άλλο να βλέπεις τους παίκτες στο ριάλιτι, και άλλο να τους βλέπεις σε άλλη εκπομπή, σε άλλο ρόλο, στον οποίο μάλιστα οι περισσότεροι δεν μπορούν ν’ ανταπεξέλθουν. Υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις, αλλά ας μη γελιόμαστε, ο κανόνας είναι: μπάτε στην τηλεόραση παίκτες του ριάλιτι, αλέστε. Είσαι ο γυμνασμένος ή η ομορφούλα του παιχνιδιού; Σας περιμένει θέση σε πάνελ. Είστε ζευγάρι ριάλιτι; Εδώ έχουμε τζακ ποτ! Μέχρι και εκπομπή θα σας δώσουν. Βγήκαν νικητές η Στέλλα Μιζερακη και ο Πάνος Ζάρλας απ’ το «Power of Love», να τους σε καλοκαιρινή εκπομπούλα. Κι ας μην μπορούν να σταθούν σαν παρουσιαστές, κι ας μιλούν σαν να έμαθαν ποίημα και το λένε παπαγαλία. Αυτοί οι δύο ειδικά, είναι το αποκορύφωμα της τηλεοπτικής ανταλαντοσύνης. Το ότι είναι τόσο άχαροι σαν παρουσιαστές, θα έλεγα ότι είναι ο μόνος λόγος να παρακολουθήσεις το Σκάσε και Κολυμπά, την εκπομπή που παρουσιάζουν. 

Το παρακολουθείς και τους σχολιάζεις στα σόσιαλ μίντια, έτσι αποκτά κάποιο ενδιαφέρον όλο αυτό το κακό συναπάντημα, που κανονικά δεν έχει λόγο να καταλαμβάνει τηλεοπτικό χρόνο. Γινόταν και παλιά; Έβγαιναν απ’ τα ριάλιτι και τους έδιναν εκπομπές; Συνέβαινε. Ένα ιστορικό γκουγκλάρισμα σε ενημερώνει, αν δεν τα θυμάσαι, ότι και ο Πρόδρομος ήταν σε πάνελ (στο «Η Ελλάδα παίζει», με τη Μαριέττα Χρουσαλά), και η Μαίρη Σκόρδου είχε εκπομπή (το «B&B»), και ο Νότις Χριστοδούλου, νικητής του Fame Story 1, βρέθηκε σε διάφορες τηλεοπτικές θέσεις και η Καλομοίρα κ.α. 

Αλλά το φαινόμενο δεν είχε τέτοια έκταση αφενός, αφετέρου η τηλεόραση είχε περισσότερες επιλογές, είχε μια θέση για όλους. Ενώ τώρα, τι υπάρχει για να δεις στην τηλεόραση; Οι επιλογές έχουν περιοριστεί σε δυο βασικούς άξονες: ριάλιτι ή εκπομπές με πάνελ σχολιασμού. Και στα δύο, ο παίκτης ριάλιτι είναι πια ο βασικός πρωταγωνιστής. Αν δεν θες να πατήσεις off στο τηλεκοντρόλ, θα τον βρεις μπροστά σου θες δεν θες. Δηλαδή: Σκάσε και Κολύμπα, τηλεθεατή… 

ΥΓ. Κουράγιο. Μόδα είναι θα περάσει…

Λίλα Σταμπούλογλου

Πηγή Σκάσε και κολύμπα, τηλεθεατή!..

Και… ξαφνικά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης «ξετρύπωσαν» την περασμένη εβδομάδα πληροφορίες για τη δράση Ρώσων κατασκόπων, οι οποίοι μαζί με…
φιλορώσους επιχειρηματίες οργανώνουν σε Αθήνα και Σκόπια σχέδια για τον τορπιλισμό της συμφωνίας των Πρεσπών που υπέγραψαν πριν από λίγο καιρό η Ελλάδα με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Πριν ξεκινήσει η διασπορά των πληροφοριών και τα εκτενή δημοσιεύματα με λεπτομέρειες για τη δράση των «κατασκόπων», υπήρξε ακριβώς τη μέρα που ξεκινούσε η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ η διοχέτευση σε εφημερίδα («Καθημερινή») της πληροφορίας ότι η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στην απέλαση δύο Ρώσων διπλωματών και στην απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα σε δύο ακόμη.

Ήταν, όπως φάνηκε εκ των υστέρων, το σύνθημα για να αρχίσει η διοχέτευση του μπαράζ των πληροφοριών. Στην Αθήνα, οι σχετικές πληροφορίες μεταφέρθηκαν στον Τύπο από κυβερνητικές προφανώς πηγές. Στα Σκόπια ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ προχώρησε σε καταγγελίες για τη δράση Ελλήνων επιχειρηματιών, οι οποίοι επιχείρησαν να χρηματίσουν πολίτες της ΠΓΔΜ προκειμένου να ενισχύσουν το «όχι» στο επικείμενο δημοψήφισμα με το οποίο η γειτονική χώρα θα εγκρίνει ή θα απορρίψει τη συμφωνία με την Ελλάδα. Μετά την καταγγελία Ζάεφ, ΜΜΕ της ΠΓΔΜ ανέλαβαν να ονοματίσουν (τον Ιβάν Σαβίδη, ο οποίος διέψευσε και κινείται ήδη νομικά εναντίον αυτών που τον ενέπλεξαν) τους επιχειρηματίες τους οποίους εννοούσε στις δηλώσεις του ο πρωθυπουργός της χώρας.

Διπλωματικές «υπηρεσίες»
Όσοι δεν πέφτουν από τα σύννεφα μπορούν να κατανοήσουν ότι η δράση μυστικών υπηρεσιών είναι μια κοινή πρακτική ενίσχυσης των προσπαθειών επίτευξης μεγάλων (ή ακόμη και μικρών) στόχων. Και από τη στιγμή που στην περιοχή των Βαλκανίων βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μεγάλο παιχνίδι σύγκρουσης ισχυρών συμφερόντων (κατά κύριο λόγο αμερικανικών και ρωσικών), η δράση υπηρεσιών και πρακτόρων είναι αναμενόμενη, όπως αναμενόμενες είναι και οι προσπάθειες αλληλοεξουδετέρωσης αυτών των δράσεων μέσω αποκαλύψεων στον Τύπο.

Μια συνοπτική εξιστόρηση όσων έχουν συμβεί τους προηγούμενους μήνες είναι απαραίτητη, ώστε να γίνει λίγο πιο καθαρό το τοπίο δράσης των μυστικών υπηρεσιών.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τις πληροφορίες που έχει εδώ και μήνες στη διάθεσή της η ελληνική κυβέρνηση, το περασμένο καλοκαίρι ενεργοποιήθηκε με ένταση ο αμερικανικός παράγοντας με αποστολές κλιμακίων από «υπηρεσιακούς παράγοντες», συμπεριλαμβανομένων και διπλωματών (που χαρακτηρίζονται… «killer» υπό την έννοια της ικανότητάς τους να φέρνουν σε πέρας δύσκολες υποθέσεις) σε Σκόπια και Τίρανα. Στόχος των αποστολών αυτών ήταν η άσκηση πίεσης για να γίνει ό,τι είναι απαραίτητο ώστε οι χώρες αυτές να προχωρήσουν απρόσκοπτα σε ένταξη στις ευρωατλαντικές δομές.

Ειδικότερα στα Σκόπια, όπως εδώ και μήνες έχει περιγράψει σε δημοσιεύματά του (και) το «Ποντίκι», ο αμερικανικός παράγοντας φρόντισε την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού με τρόπο που να είναι δεκτικός σε έναν συμβιβασμό με την Ελλάδα. Με αυτήν τη βοήθεια «ωρίμασε» και προετοιμάστηκε για να δεχτεί μερικούς μήνες αργότερα τη συμφωνία των Πρεσπών. Περιττό είναι να σημειώσουμε ότι αυτή η αμερικανική δραστηριότητα εξελίχθηκε «διά πυρός και σιδήρου», καθώς είχε να αντιμετωπίσει τη δράση ανάλογων ρωσικών «δυνάμεων», οι οποίες είχαν προσβάσεις στην ΠΓΔΜ.

Παράλληλα, εκείνη ακριβώς την εποχή οι Αμερικανοί είχαν αρχίσει έντονες διαβουλεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση για την προετοιμασία της επίσκεψης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον. Πρωτοστάτης αυτών των προετοιμασιών υπήρξε ο υπερδραστήριος και έμπειρος σε τέτοιες «λεπτές» υποθέσεις (θητεία στην Ουκρανία) «ήσυχος Αμερικανός» πρεσβευτής στην Αθήνα.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας έφτασε στην Ουάσιγκτον, τον περασμένο Οκτώβριο, ήταν όλα έτοιμα, Εκεί, στην αμερικανική πρωτεύουσα, ανάμεσα σε άλλα, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην περιοχή και δεσμεύτηκε να επιδείξει τη μέγιστη δυνατή ευελιξία προκειμένου αυτοί οι σχεδιασμοί να υλοποιηθούν. Από το σημείο αυτό και έπειτα οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν, καθώς η ελληνική πλευρά… επιβιβάστηκε στο αμερικανικό όχημα και εκτίμησε (ορθά όπως αποδείχθηκε) ότι η Ουάσιγκτον θα μπορέσει τελικά να υποχρεώσει το πολιτικό σύστημα στα Σκόπια να υιοθετήσει μια συμβιβαστική στάση στο πρόβλημα της ονομασίας.

Σκληρό «παιχνίδι»
Η επιτυχής αμερικανική διπλωματική (με την ευρεία έννοια του όρου) δραστηριότητα ήταν φυσικό και αναμενόμενο να εντείνει τις προσπάθειες αντίδρασης της άλλης (ρωσικής) πλευράς. Άλλωστε το παιχνίδι δεν αφορούσε μια προσπάθεια διευθέτησης της διαφοράς μεταξύ δύο «μικρών» — για τα αμερικανικά και ρωσικά δεδομένα – χωρών, της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ. Το παιχνίδι αφορούσε την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν την ένταξη ολόκληρης της χερσονήσου (πλην της Σερβίας) στη Συμμαχία. Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ, έχοντας συμφωνήσει με την Ελλάδα για την αξιοποίηση της Αλεξανδρούπολης ως σταθμού μεταφοράς αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου και ως στρατιωτικής βάσης, δημιουργούν θεόρατο τείχος ανάσχεσης στη ρωσική προσπάθεια δημιουργίας νότιου ενεργειακού δρόμου μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω της Βαλκανικής.

Δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει όλο το εύρος των ρωσικών προσπαθειών προκειμένου να ανατραπεί ο αμερικανικός σχεδιασμός. Αυτό το γνωρίζουν οι μυστικές υπηρεσίες – κατά κύριο λόγο των ΗΠΑ –, οι οποίες εφοδίασαν την ελληνική κυβέρνηση με πληροφορίες και στοιχεία, κάποια από τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας, προκειμένου να δικαιολογηθεί η απόφαση για την απέλαση των Ρώσων διπλωματών.

Πού σταματά και πότε αυτό το παιχνίδι; Σ’ αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει απάντηση, παρά μόνο μια κοινή και ταυτόχρονα ανησυχητική διαπίστωση: Δεν είναι φρόνιμο για τα βατράχια να βρίσκονται εκεί που παλεύουν τα βουβάλια. Δυστυχώς, στην προκειμένη περίπτωση τα βουβάλια παλεύουν εκεί απ’ όπου δεν είναι δυνατό να φύγουμε. Στη γειτονιά μας…

topontiki.gr

Πηγή Μακεδονική… ρουλέτα…

Σαρωτικά πέρασε από το μπαράζ για την πρόκριση στους «8» του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της Βαρκελώνης η Εθνική πόλο Ανδρών.

Το…
σύνολο του Θοδωρή Βλάχου αντέδρασε μετά την ήττα από την Κροατία και επιβλήθηκε 13-5 της Γερμανίας, σφραγίζοντας το εισιτήριο για την τελική φάση της διοργάνωσης.

Το ματς έγινε ντέρμπι, αλλά… μόνο στο πρώτο οκτάλεπτο. Η Γερμανία πήρε προβάδισμα δύο γκολ στα πρώτα λεπτά του ματς, όμως Αργυρόπουλοις και Σκουμπάκης κατάφεραν να ισοφαρίσουν μέχρι τα μέσα της περιόδου και ο Μουρίκης έδωσε το προβάδισμα (3-2) τεσσεράμισι λεπτά πριν το φινάλε.

Σειρά πήραν οι Κολόμβος και Βλαχόπουλος, που διεύρυναν το προβάδισμα, με τους Γερμανούς να διαμορφώνουν στα 20 δευτερόλεπτα το 5-3 του πρώτου οκταλέπτου.

Στη συνέχεια και μέχρι το ημίχρονο, η ελληνική άμυνα κράτησε το «0» και ένα σερί τριών τερμάτων έστειλε το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα στο +5 (8-3).

Αντίστοιχη ήταν η εικόνα και στο δεύτερο ημίχρονο του παιχνιδιού. Κολόμβος και Φουντούλης άνοιξαν την ψαλίδα στα έξι τέρματα (10-4), ενώ Νικολαΐδης και Αργυρόπουλος την εκτόξευσαν στα οκτώ (12-4), με τον Σκουμπάκη να διαμορφώνει το τελικό 13-5.

Τα οκτάλεπτα: 3-5, 0-3, 1-2, 1-3

Γερμανία: Σένκελ, Ράιμπελ, Φαν Ντερ Μπος, Ρεάλ 1, Πρόις, Γιούνγκλινγκ, Ζεκ, Σουλτς 1, Σταμ 2, Στρέλετσκιτς 1, Ρέστοβιτς, Άιντνερ, Γκετς.

Ελλάδα: Φλέγκας, Γενηδουνιάς 2, Σκουμπάκης 2, Νικολαΐδης 1, Φουντούλης 1, Καπότσης 1, Δερβίσης, Αργυρόπουλος – Κανακάκης 2, Μουρίκης 1, Κολόμβος 2, Γούνας, Βλαχόπουλος 1, Ζερδεβάς…

Πηγή «Έπνιξε» τη Γερμανία και πέρασε στους «8» η Εθνική…

Θερινή επίθεση σε όλα τα μέτωπα με έμφαση στην κατάρριψη του λεγόμενου ηθικού πλεονεκτήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Σε…
αυτή τη φράση συνοψίζεται η αντιπολιτευτική τακτική που έχει επιλέξει ο ηγετικός πυρήνας της Ν.Δ. για το επόμενο διάστημα. Για τον λόγο αυτό, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει εστιάσει στην ανάδειξη της υπόθεσης των δημοσιευμάτων που αφορούν συγγενικά πρόσωπα του Αλέξη Τσίπρα.

Παράλληλα, σε εκλογική ετοιμότητα έθεσε το κόμμα και τα γαλάζια στελέχη ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματος. Στην τοποθέτησή του μάλιστα ο «γαλάζιος» αρχηγός ανακοίνωσε ότι την προεδρία του επικείμενου συνεδρίου της Ν.Δ., το οποίο θα διεξαχθεί στα μέσα Δεκεμβρίου, αναλαμβάνει ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.
«Αυτό που διανύουμε είναι το τελευταίο καλοκαίρι του δίδυμου Τσίπρα-Καμμένου στην εξουσία. Όλοι το βλέπουν, όλοι το αναγνωρίζουν ότι έχουμε μπει για τα καλά σε εκλογικό κύκλο. Θερινή ραστώνη δεν υπάρχει για εμάς» ανέφερε χαρακτηριστικά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην τοποθέτησή του. «Όποτε και αν γίνουν εκλογές, θα τις κερδίσουμε» τόνισε και πρότεινε στον Αλέξη Τσίπρα να προκηρύξει τις εκλογές πριν από τη ΔΕΘ, λέγοντας πως «έτσι θα βρει και ένα καλό άλλοθι να γλιτώσει την επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη».
Ρίχνοντας τα βέλη του στον πρωθυπουργό ο Μητσοτάκης σημείωσε χαρακτηριστικά πως «ας κάνει όσες φιέστες θέλει ο κ. Τσίπρας. Οι πολίτες δεν τον ακούν, δεν τον πιστεύουν και δεν θα του δώσουν άλλη ευκαιρία. Τα ψέματα τελείωσαν». Και εκτίμησε ότι ο δρόμος για τις κάλπες δεν προβλέπεται ομαλός καθώς, όπως είπε, «ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛΛ πολιτεύονται με όρους επικίνδυνου τυχοδιωκτισμού».

Διασπορά… υποσχέσεων
Ο Μητσοτάκης δεσμεύθηκε ότι η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού θα είναι από τα πρώτα μέτρα που θα νομοθετήσει η Ν.Δ. ως κυβέρνηση και ταυτόχρονα κατηγόρησε την κυβέρνηση λέγοντας ότι φοβάται την κρίση των νέων που ζουν στο εξωτερικό. Επανέλαβε τις δεσμεύσεις του για τη μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών, τη μείωση του ΕΝΦΙΑ 30%, μείωση του φόρου στις επιχειρήσεις και στα μερίσματα, αλλά και για την επιστροφή του ΦΠΑ στην εστίαση στο 13%, ενώ δεσμεύθηκε προσωπικά πως κάθε παιδί θα έχει θέση σε παιδικό σταθμό.
Ανεβάζοντας τους τόνους κατά του Αλέξη Τσίπρα ο αρχηγός της Ν.Δ. υποστήριξε ότι ο πρωθυπουργός «επιβάλλει διαρκή λιτότητα σε όλους τους Έλληνες για να ακούσει τα λόγια των ξένων. Τα λόγια τους όμως είναι εύκολα και λέγονται δωρεάν. Τα πληρώνει όμως ο λαός». Ο Μητσοτάκης έκανε λόγο για έλλειψη στρατηγικού σχεδίου εκ μέρους της κυβέρνησης σημειώνοντας ότι καταφεύγει σε τακτικισμούς με «θολές υποσχέσεις, όπως δεσμεύσεις και επιδόματα, για να εξασφαλίσει λίγο χρόνο στην εξουσία».
Ο «γαλάζιος» πρόεδρος μίλησε για ακόμη μια φορά για «τέταρτο μνημόνιο» σημειώνοντας πως «ο δρόμος των μνημονίων και της επιτήρησης μέχρι το 2060 είναι μακρύς. Η κυβέρνηση έχει υπογράψει μόνη της το τέταρτο μνημόνιο. Όσο κι αν θέλουν να αποφύγουν τις συνέπειες της ενοχής τους, θα πληρώσουν τον λογαριασμό εις ολόκληρον στην κάλπη».

Το «χαρτί» των Πρεσπών
Αναφερόμενος στη συμφωνία των Πρεσπών ο Μητσοτάκης υποστήριξε ότι η χώρα μας βιώνει ήδη τα αρνητικά τετελεσμένα της συμφωνίας, τετελεσμένα για τα οποία η Ν.Δ. είχε προειδοποιήσει. «Κάθε μέρα οι Σκοπιανοί επικαλούνται τη μακεδονική εθνότητα και γλώσσα, αλλά και την ένταξη στο ΝΑΤΟ που τους έδωσαν οι Τσίπρας, Καμμένος και Κοτζιάς, εγκαταλείποντας το πιο αποτελεσματικό όπλο που είχαμε στη διάθεσή μας και που χρησιμοποίησε ο Κώστας Καραμανλής στο Βουκουρέστι» ανέφερε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Δίνοντας τον τόνο της αντιπαράθεσης με το κυβερνητικό στρατόπεδο ο Μητσοτάκης εκτίμησε ότι πηγαίνοντας προς τις κάλπες «η ατμόσφαιρα θα είναι γεμάτη παγίδες και δηλητήριο». Όπως χαρακτηριστικά είπε: «Η κυβέρνηση θα συνεχίσει να κατασκευάζει εχθρούς, θα επινοήσει σκάνδαλα, θα κάνει καθημερινότητα τα βρόμικα χτυπήματα, ο καθεστωτισμός θα φθάσει στα άκρα. Μάταιος ο κόπος της, εμείς θα συνεχίσουμε να μιλάμε για το μέλλον και δεν πρόκειται να βουλιάξουμε στη λάσπη τους. Αν, όμως, συνεχίσουν, τους προειδοποιώ ότι θα βγουν ζημιωμένοι, θα απαντάμε με στιβαρότητα και με στοιχεία σε κάθε επίθεση. Αυτοί που επικαλέστηκαν ηθικά πλεονεκτήματα βρέθηκαν από κατηγορούμενοι απολογούμενοι».

Σε αυτό το πλαίσιο, αιχμή του «γαλάζιου» δόρατος, όπως όλα δείχνουν, για το προσεχές θερινό διάστημα θα είναι η υπόθεση των συγγενικών προσώπων του πρωθυπουργού, για την οποία η Ν.Δ. υποστήριξε σε ανακοίνωσή της, δίνοντας στη δημοσιότητα σχετικά έγγραφα, ότι «η εταιρεία της οικογένειας Τσίπρα, εν πλήρει γνώσει της, διεκδίκησε ένα δημόσιο έργο ύψους 1,1 εκατ. ευρώ καταθέτοντας – και μάλιστα δύο φορές στις αρμόδιες αρχές – πλαστή ασφαλιστική ενημερότητα». Σύμφωνα μάλιστα με την εκπρόσωπο Τύπου της Ν.Δ., «εξηγήσεις για το σκάνδαλο της οικογένειάς του οφείλει, πλέον, να δώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός».

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκτός της σκληρής αντιπαράθεσης με το κυβερνητικό στρατόπεδο οι «γαλάζιες» μηχανές δουλεύουν φουλαριστές το τελευταίο διάστημα και στους υπόλοιπους τομείς της πολιτικής με τους τομεάρχες του κόμματος να παρουσιάζονται ιδιαίτερα δραστήριοι. Είναι ενδεικτικό ότι έχουν εκδοθεί τρεις αναλυτικές ανακοινώσεις για τα ζητήματα της Εργασίας, του Τουρισμού και της Υγείας. Ο Μάνος Κόνσολας αναφέρει ότι φέτος 61 λιγότερα πλοία κρουαζιέρας θα πλεύσουν στο λιμάνι του Πειραιά. Ο Γιάννης Βρούτσης τονίζει ότι είναι δημιουργία Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ η γενιά των «φτωχών» εργαζομένων των 317 ευρώ, ενώ ο Βασίλης Οικονόμου τονίζει ότι το περίφημο σύστημα του οικογενειακού γιατρού έχει μείνει στα χαρτιά, αφού οι ιδιώτες γιατροί δεν αποδέχονται τις συμβάσεις του υπουργείου Υγείας…

topontiki.gr

Πηγή Σε εκλογική ετοιμότητα…

Ο ξενοφοβικός κατήφορος της Ευρώπης συνεχίζεται ενώ οι κυρίαρχες δυνάμεις, όπως και η Κομισιόν, παρακολουθούν αδύναμες να αντιδράσουν, εγκλωβισμένες στα…
δικά τους αδιέξοδα. Τα προηγούμενα χρόνια εξάντλησαν το πολιτικό τους κεφάλαιο στις πολιτικές της λιτότητας, απελευθερώνοντας τις δυνάμεις που σήμερα απεργάζονται την καταστροφή της Ε.Ε.

Πρόσφατα, ο ακροδεξιός πρώην σύμβουλος του Τραμπ, Στήβ Μπάνον (σημ: φωτογραφία), γνωστοποίησε την έναρξη μιας ευρωπαϊκής του εκστρατείας με στόχο τη δημιουργία ενός ακροδεξιού δικτύου για την προώθηση της ακροδεξιάς ατζέντας στην Ε.Ε.. Επιδίωξή του, όπως λέει, να στήσει ένα ιδεολογικό αντίβαρο στις δημοκρατικές δυνάμεις.

Η φιλελεύθερη και ανοιχτή αντίληψη της Ευρώπης έχει περιπέσει σε έντονη κρίση από την ενίσχυση των ξενοφοβικών δυνάμεων, ειδικά στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη που ουδόλως πλήττονται από κάποια προσφυγική κρίση, αλλά και στην Ιταλία του Νότου, που σπρώχνει τους πρόσφυγες στο βυθό της Μεσογείου. Από την άλλη, οι ακρότητες χωρών όπως η Ουγγαρία, μπορεί να φαντάζουν περιθωριακές, αλλά όλο και περισσότερες συντηρητικές δυνάμεις γοητεύονται από τον ανέξοδο ακροδεξιό λαϊκισμό του Όρμπαν και τα μικροκομματικά ωφέλη του. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά για να το επιβεβαιώσουμε.

Στην ουσία καλλιεργείται ένας φαντασιακός κίνδυνος προσφυγικής κρίσης, που επιχειρεί να απομονώσει στα κράτη από τις πολιτικές που παραμένουν κοινές και ευρωπαϊκές εδώ και 20 χρόνια. Τα τείχη και οι φράκτες μικρή πρακτική σημασία έχουν ως αποτρεπτική πολιτική αλλά συμβολίζουν τους εθνικούς απομονωτισμούς στην εποχή παγκοσμιοποίησης.

Είναι στην ουσία τα ίδια τείχη, οι ίδιες αντιλήψεις, που αιματοκύλισαν τη γηραιά ήπειρο τον 20ο αιώνας. Με πρόσχημα το μεταναστευτικό οι ακροδεξιοί επιχειρούν να διαλύσουν την ΕΕ επιδιώκοντας μια νέα εποχή εθνικισμών. Για την Ευρώπη δύο είναι οι άξονες που απειλούν τη συνοχή και το δημοκρατικό μέλλον των λαών της, η λιτότητα και η ξενοφοβία. Και από τον τρόπο που θα τις αντιμετωπίσει θα κριθεί το κοινό της μέλλον…

tvxs.gr

Πηγή Όλα τα’χε η Μαριορή…

Παραλήρημα Τζήμερου για τα περί συμφωνίας του με ΝΔ…

Μια ημέρα μετά τη δημοσίευση της πληροφορίας πως ο Θάνος Τζήμερος είναι κοντά σε συμφωνία με τη ΝΔ, ο ίδιος, με το…
γνωστό παραληρηματικό του λόγο, έσπευσε σήμερα να βγάλει ανακοίνωση στο λογαριασμό του στο Facebook και να διαψεύσει τη συμφωνία.

Μάλιστα, ο Θ. Τζήμερος αιτιολόγησε τη διαρροή περί συμφωνίας, ως φόβο του «συστήματος» επειδή ανεβαίνει δημοσκοπικά το νεοφιλελεύθερο μόρφωμα που έχει δημιουργήσει, το «Δημιουργία Ξανά».

Διαβάστε παρακάτω την ανακοίνωση του Θ. Τζήμερου (και θα σας φτιάξει τη διάθεση)…


Πηγή Τον συκοφαντούν επειδή…ανεβαίνει!..


Ο δημοσιογράφος και σύμβουλος τέχνης Νικόλαος Σταθούλης «ανέβασε» στη σελίδα του στο Facebook το ποίημα που είχε γράψει ο Μάνος Ελευθερίου για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη τον Μάρτιο του 2015.

Διαβάστε το ποίημα, το οποίο, όπως έγραψε ο κ. Σταθούλης «θα…
μελοποιηθεί στον ουρανό»,

Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας.

Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς.

Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας

Μα οι εχθροί μας πίνουν μόνο αγιασμούς.

Των δράκων γάλα, δηλαδή. Και το φαρμάκι.

Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη.

Στους ουρανούς θ’ αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν.

Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό.

Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν

κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό.


Οχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα.

Μ’ ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα.

Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες, στους βάλτους

να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό

κυνηγημένος απ΄το σώμα σου κοντά τους

αλλά ποιος δαίμονας ξορκίζει το κακό.

Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ περάτων

Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων.

Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως

στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά.

Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος

μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά.

Επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις.

Λυσσάς και ράβεις και κεντάς κι όλο σπαράζεις.

Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει.

Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά.

Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει

την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά.

Σ’ άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες.

Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες.

Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων.

Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ,

δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων

γι’ αυτούς που ζούνε συντροφιά μ’ έναν χαφιέ.

Λυσσούν να σ’ έβρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι.

Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι.

Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία

αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής.

Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία.

Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής.

Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία.

Μας περιμένουν τα τσιγγέλια στα σφαγεία.

Μάνος Ελευθερίου

Μάρτης 2015

enikos.gr

Πηγή Το ποίημα του Μάνου Ελευθερίου για τον Γιακουμάκη…

Αντρέα Καμιλέρι
«Ο εσωτερικός σας διάλογος σταματά», «Οι αρνητικές αντιδράσεις λιγοστεύουν», «Αντιστέκεστε και ελέγχετε πιο εύκολα τις παρορμήσεις σας», «Μεγαλώνει η αίσθηση του νοήματος». Αυτά θυμάμαι, αυτά γράφω. Ο τύπος είπε κι άλλα, πολλά. Ψάχνοντας για…
κάτι άλλο (σίγουρα όχι για την ευτυχία), έπεσα πάνω του. Ελεγε ακριβώς αυτό: πώς θα βρούμε την ευτυχία. Βρες λες, λέω. Και κάθομαι να τον ακούσω.

Δεν είν’ κακό να είσαι ανοιχτός σε μία νέα άποψη. Ακόμα και αν ξέρεις πως για να σταματήσει ο «εσωτερικός σου διάλογος» πρέπει να λάβεις νάρκωση για εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Οσο για τις αρνητικές αντιδράσεις, αφού με ξεφώνισε ως «κουμάσι της Αριστεράς» ακόμα και το «Μακελειό» του Χίου, πόσο μεγαλύτερη δικαίωση να προσδοκώ πια;

Τι μένει; Η αντίσταση και ο έλεγχος των παρορμήσεων. Ασ’ το, επόμενο θέμα… Οσο για την αίσθηση του νοήματος, αυτήν δεν την έχω χάσει ακόμα. Μηδενίστρια δεν είμαι. Ούτε της λογικής «όλοι τα ίδια είναι – όλοι τα ίδια κάνουν – τίποτα δεν αλλάζει». Πάντα τρέφω βαθιά στον κόρφο μου την ελπίδα πως ναι, μπορούμε και χειρότερα.

Αυτά σκεφτόμουν, όταν τον ακούω να λέει το απόλυτο: «Εάν πραγματικά θέλετε να γίνετε ευτυχισμένοι, να αποκτήσετε πλούτο, αφθονία και γαλήνη δεν πρέπει να διαβάζετε τα βιβλία που διαβάζουν οι… φτωχοί!».

Πάρε τώρα μια παρόρμηση που θα ‘ναι όλη δικιά σου: Μπα, που να ξεραθείς και φύτρο να μη βγάλεις. Μπα, που να με πάρει και να με σηκώσει που έχασα τον νευρωτικό μου χρόνο για να ακούσω τις καπιταλιστικές σου νουθετήσεις. Μπα, που να σου σκάσουν και τα τέσσερα λάστιχα της Πόρσε και να μην έχεις εύκαιρη ρεζέρβα. Μη συνεχίσω με το ευχολόγιο, το πιάσατε το νόημα.

Το νόημα, του οποίου η αίσθηση όταν μεγαλώνει, γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι. Δηλαδή, ανθρωπινότεροι. Ερχόμαστε πιο κοντά στη φύση μας, διεκδικώντας ακριβώς αυτό: το να είμαστε άνθρωποι. Να ρίχνουμε πού και πού ένα βλέμμα κάπου εκεί πιο «ψηλά».

Εχει μαλλιάσει η γλώσσα διανοητών και συγγραφέων που γράφουν τα «βιβλία των φτωχών» (που μόνο πτωχούς τω πνεύματι δεν δημιουργούν) να το λένε. Κάποιοι από δαύτους το ‘καναν και πράξη. «Η συγκατάθεση των Ιταλών στις πιο ακραίες θέσεις αποκαλύπτει τη χειρότερη πλευρά μας, ξεκινώντας από τον ρατσισμό», είπε τις προάλλες ο Καμιλέρι στη La Repubblica. «Στα 93 μου, ευρισκόμενος σε απόσταση αναπνοής από τον θάνατο, αφήνω μια χώρα που δεν περίμενα. Και για τον λόγο αυτό αισθάνομαι ότι απέτυχα ως Ιταλός πολίτης».

Διάσημος έγινε ο 93χρονος με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο που δημιούργησε ως ήρωα των μυθιστορημάτων του. Στα 60 του άρχισε να γράφει. Εξήντα είναι και τα τσιγάρα που καπνίζει κάθε μέρα. Αν και τυφλός πλέον, βλέπει πολύ καθαρά. Και τα τωρινά και τα αλλοτινά (που ξαναγίναν τωρινά). Το φασισμό στην Ιταλία τον βίωσε ήδη από το σχολείο. Τον απέβαλαν γιατί πέταξε ένα αυγό σε ένα σταυρό. Ωστόσο, τελικά πήρε απολυτήριο γιατί δεν έδωσε εξετάσεις, ένεκα που έγινε η επέμβαση των συμμάχων στη Σικελία (απ’ όπου κατάγεται) την ίδια περίοδο. Την εξεταστική.

Ε, μετά από αυτό ακόμα κι εγώ θα γινόμουν μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτό έκανε και γι’ αυτό δουλειά δεν βρήκε. Κάποια στιγμή άρχισε και να γράφει.

Σήμερα, με το ένα πόδι στον τάφο (που ζωή να ‘χει ο άνθρωπος, δεν λέω), τολμάει να πάρει πάνω του την ευθύνη για την «κατάντια του έθνους του». Δεν ξαποσταίνει στις δάφνες του ένδοξου παρελθόντος του, ούτε αναμασάει αντιδραστικά τσιτάτα μόνο και μόνο για το χάζι. Αναλαμβάνει ευθύνη. Του αντιστοιχεί, δεν του αντιστοιχεί, διόλου τον ενδιαφέρει. Φέρει την αίσθησή της. Και είναι καλά μ’ αυτό.

Σε τοπική διάλεκτο έγραφε (και γράφει) ο Καμιλέρι. Στη γλώσσα των «φτωχών». «Κανείς δεν θα σε καταλαβαίνει» του είχε πει ο εκδότης του. «Ας με καταλαβαίνουν 500 άνθρωποι, δεν πειράζει» είχε απαντήσει. Και τον διαβάζουν εκατομμύρια… Σου φτάνει αυτό για «ευτυχία», κύριε τάδε μου, ή μήπως να σ’ το εξηγήσω «παρορμητικά»;

Νόρα Ράλλη

Εφημερίδα των Συντακτών

Πηγή Τα βιβλία των φτωχών…