15 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 905)

Stelios Malandris Theotokis


Αν και δεν πιστεύω στα θαύματα η εικόνα μιλάει απο μόνη της. Αριστερά το πέρασμα της φωτιας, δεξια το σπιτι. Απο την αλλη μερια του σπιτιου η ίδια εικόνα.
Οσο παράξενο και αν ακούγεται το σπίτι σώθηκε απο την ίδια τη φύση. Περιμετρικά του σπιτιού έχω χαρουπιές, οι οποίες εκτος απο τις υπόλοιπες ευεργετικές ιδιότητες έχουν το πλεονέκτημα πως δεν καίγονται. Φυσικά δεν περίμενα ποτέ τετοια αντοχή μέχρι να το δω με τα ματια μου. Κυριολεκτικά τα ιδια τα δέντρα σώσανε το σπίτι. Δεν κάηκε ουτε μισο κλαδάκι παρα μόνο μερικά φύλλα.
Συνιστώ σε όλους ανεπιφύλακτα τωρα που θα ξαναφτιάξουμε το μέρος που μεγαλώσαμε απο την αρχή να φυτέψουμε πολλά τέτοια δεντράκια.





Βρέ Λες… Δείτε επίσης μερικά θέματα σχετικά με Χαρουπιές:

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του χαρουπιού

Η Χαρουπιά είναι το δέντρο εργοστάσιο, είναι ο χαμένος ελληνικός …

Φτιάχνω χαρουπάλευρο και χαρουπόμελο 

και όχι μόνο:

ΒΕΛΑΝΙΔΙΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΠΕΥΚΩΝΠηγή Χαρουπιές: Oι οποίες εκτος απο τις υπόλοιπες ευεργετικές ιδιότητες έχουν το πλεονέκτημα πως δεν καίγονται εύκολα..

μετά από αυτή τη μέρα…

Η επικοινωνιακή διαχείριση μιας εθνικής τραγωδίας, όπου οι ευθύνες διαχέονται και είναι διαχρονικές -όπως θα πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης- είναι ένα…
ακόμα έγκλημα καθώς συγκαλύπτει -για πολιτικά οφέλη- τις αιτίες αυτού που άλλαξε ή πρέπει να αλλάξει την Ελλάδα: η διαπίστωση πως μπορεί να είμαστε εμείς τα θύματα, αύριο, σε μια ανοχύρωτη, ανυπεράσπιστη χώρα. Πώς δεν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον κρατικό μηχανισμό, ούτε στα κόμματα που τον έφτιαξαν και τον συντηρούν, τη πολιτική νοοτροπία που κάνει αυτή τη χώρα αιωνίως θύμα.

Μαζί με τα απανθρακωμένα πτώματα η πυρκαγιά αποκάλυψε ένα απίστευτο πολιτικό μίσος στα όρια του Διχασμού αναζητώντας ενόχους πάντα στην αντίπαλη παράταξη που δεν είναι απλώς «ανίκανοι», αλλά και «δολοφόνοι».

Η αλήθεια μέσα σε τέτοιες συνθήκες όπου η ενημέρωση αντικαθίσταται από την προπαγάνδα δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί, αλλά ούτε ενδιαφέρει όσο η καταδίκη όσων ευθύνονται για την «άναρχη δόμηση» ή την καταδίκη της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού -που ήταν όμως από πριν «επικίνδυνος» και «δολοφόνος».

Η Δικαιοσύνη που θα αποδοθεί με ποινικές κι όχι πολιτικές ευθύνες αφορά όσους βρέθηκαν εκεί με ένα αδύναμο – ανίκανο – κρατικό μηχανισμό πολλές φορές αγνοώντας ότι έχουν και ποια ευθύνη. Ακόμα κι αν παραιτηθεί όχι ένας υπουργός, αλλά όλη η κυβέρνηση -όπως ζητούν συχνά μερικοί από όσους ευθύνονται για την κρατική ανικανότητα και την αυθαίρετη δόμηση, οι εκλογές δεν θα λύσουν, αλλά αντίθετα θα μεταθέσουν ένα πρόβλημα που δεν θέλουν να αγγίξουν γιατί θα οδηγήσει σε σκελετούς που έχουν στην δική τους πολιτική ντουλάπα.

Στην πραγματικότητα όσοι μπορούν να λύσουν το πρόβλημα και μιλούσαν από καιρό, αλλά δεν εισακούονται δεν ανήκουν στο κομματικό σύστημα και η εθνική τραγωδία που χρεώνεται φυσικά η κυβέρνηση -πολλοί θα πούνε άδικα- είναι η κατάρρευση όλου του πολιτικού συστήματος που δομήθηκε στο όνειρο μια θέση στο δημόσιο κι ένα σπιτάκι στο δάσος. Που εξυπηρέτησαν δεξιοί κομματάρχες, πασόκοι πολιτευτές κι αριστεροί αρχιτέκτονες και πάντα ο αιώνιος ψηφοφόρος, ο «πολίτης». Ο τελευταίος μπαίνει για πρώτη φορά στο κάδρο, πολλές φορές με ένα τρόπο πολιτικά χυδαίο και «κυνικό, ισοπεδωτικό.
Αυτός ήταν ο τρόπος που λειτουργούσε το σύστημα με λαδώματα, αυθαιρεσίες, διαφθορά, εμπρησμούς και καταπατήσεις και πάντα νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων σε μια πόλη χωρίς σχέδιο, χωρίς ατομική ευθύνη. Γιατί η «πολιτική ευθύνη» που άρχιζε με τις εξυπηρετήσεις του πελάτη συνιστά ένα συμβόλαιο που απαιτεί ο πολιτικός να αναλάβει τις ευθύνες του διεφθαρμένου ψηφοφόρου. Τελικά στο «εσύ φταις, γιατί ψήφισα», γιατί δεν με είχες προειδοποιήσει -εν προκειμένω γιατί δεν έκανες έγκαιρη εκκένωση του χώρου που κάηκε, που έπρεπε να ξέρεις ότι θα καεί.

Προφανώς το πολιτικό σύστημα που καλείται ένα λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα πέρα από τα όρια αυτή της τραγωδίας- γιατί θα ακολουθήσουν κι άλλες με άλλες κυβερνήσεις,αν δεν αλλάξει κάτι- δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Πολύ σύντομα όσοι υπουργοί ανακοίνωσαν κατεδαφίσεις θα βρεθούν μπροστά σε νομικές αδυναμίες, χάρη στους νόμους που αυτοί ή άλλοι ψήφισαν, το ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας σε λαϊκές κινητοποιήσεις, στην σύγκρουση με τους ψηφοφόρους τους.

Πάνω από όλα μια κυβέρνηση που θα επιχειρήσει να «σπάσει αυγά» θα βρεθεί απέναντι σε ένα κράτος- τώρα πια όχι κομματικό της «δεξιάς» ή του ΠΑΣΟΚ, αλλά τρικομματικό, έναν δαιδαλώδη σαν τους δρόμους στο Μάτι μηχανισμό που γνωρίζει να ξεφεύγει και να αδειάζει τους υπουργούς που έτσι κι αλλιώς «παρέρχονται» όπως θα πει στην ανακοίνωση του γνωστός τηλεοπτικός σταθμός που ανέλαβε να βρει τους ενόχους, πριν γίνει η έρευνα, να την κατευθύνει με αντίστοιχα οφέλη.

Αν εξαιρέσουμε τις αυξημένες περιπολίες στα δάση της Αττικής το πρόβλημα δεν φαίνεται να έχει εντοπισθεί, ούτε πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος που παραμονεύει: αν φταίνε τα αυθαίρετα για την εκκένωση του χώρου, δεν απαντάνε στο πρόβλημα της ίδιας της πυρκαγιάς ούτε στην αντιμετώπισή του. Το μόνο που φαίνεται καλά είναι ότι ορισμένοι κρατικοί αξιωματούχοι ούτε κατάλαβαν τι επρόκειτο να συμβεί, ούτε τι συνέβαινε και πολύ περισσότερο δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι συνέβη.

Αντίθετα οι θεωρίες περί εμπρησμού και η ενοχοποίηση των αυθαιρέτων συλλήβδην συγκαλύπτουν το πρόβλημα της απουσίας μηχανισμού για την προστασία του δάσους, όπως λέγαμε ως τώρα και τελικά την προστασία μας από το εχθρό – δάσος, που δεν φαίνεται να έχει πολιτικές προτιμήσεις, ιδιαίτερα το πεύκο.

Ο μηχανισμός ήταν αδύνατο να αντιμετωπίσει μια τέτοια πυρκαγιά γιατί ήταν σχεδιασμένος για μια άλλη πυρκαγιά, μιας άλλης εποχής, για ανέμους ως 7 μποφόρ, για πυρκαγιές που αν δεν είχαν θύματα έπαυαν να θεωρούνται τόσο μεγάλος κίνδυνος. Ο μηχανισμός αιφνιδιάστηκε γιατί δεν περίμενε να πάρει ποτέ φωτιά το Μάτι- που δεν είχε καεί ποτέ.

Κανείς δεν περίμενε να περάσει τη Λεωφόρο Μαραθώνος η φωτιά, δεν περιμένει πως αυτό θα συμβεί κάπου αλλού, ίσως και πολύ σύντομα. Μόνο τότε θα πάει εκεί- κατόπιν πυρκαγιάς, γιατί έτσι έχει μάθει να κάνει αιώνες. Γιατί τελικά για τις πυρκαγιές έφταιγε ο δικομματισμός και μια αριστερή κυβέρνηση δεν θάχε τέτοια προβλήματα, λόγω ηθικού πλεονεκτήματος, κάτι που μάλλον αγνοούνε οι άνεμοι που παίρνουν την μορφή των γνωστών σκοτεινών δυνάμεων που απειλούνε τη χώρα ή τη δημοκρατία.
«Ευτυχώς δεν κινδυνεύει η περιοχή γιατί είναι ήδη καμμένη» θα πει την ώρα της φωτιάς ένας ρεπόρτερ, πράγμα που σημαίνει ότι όλα αυτά τα χρόνια που καίγονται οι ίδιες περιοχές οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν έπαιρναν ημίμετρα με ένα απαρχαιωμένο σύστημα πυρόσβεσης, χωρίς πρόληψη, χωρίς την σκέψη πως κάποτε η φωτιά μπορεί να απειλήσει τα διυλιστήρια ή να κάψει το Μάτι.

Το ίδιο συνέβαινε και στην Οικονομία, η ανεμελιά συνεχίζεται με την εντύπωση πως βγαίνουμε από τα μνημόνια, άρα δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι, πέρα από το να περιμένουμε την ανάπτυξη, που δεν μπορεί κάποτε θάρθει. Κάθε χρόνο έχουμε χιλιάδες πυρκαγιές οι οποίες προαναγγέλλονταν κιόλας με δελτίο, αλλά μόνο όταν συμβαίνει το κακό- όπως και με τις πλημμύρες-ασχολούμαστε -αν υπάρχουν νεκροί-με το θέμα -για λίγες μέρες.

Ο λόγος των κομμάτων είναι πάντα ίδιος ξύλινος και γι΄αυτό απάνθρωπος -λες και έχουν έτοιμες ανακοινώσεις από καιρό ή αντιγράφουνε τις ανακοινώσεις των προηγούμενων: εξαίρουμε το έργο του κρατικού μηχανισμού, καταδικάζουμε την κυβέρνηση που έχει βαρύτατες ευθύνες για ολιγωρία, για αμέλεια και λοιπά και λοιπά, αλλά δεν ξέρουμε ακόμα ποιος και τι έφταιξε. Ίσως τελικά επειδή είναι αυτοί και όχι εμείς στην κυβέρνηση- πράγμα που συνιστά το αυταπόδεικτο αίσχος, την ντροπή- όπως θα πει η πρώην περιφερειάρχης και νυν αρχηγός κόμματος.

Θα περίμενε κανείς ότι μετά από αυτή την πυρκαγιά που σκότωσε τόσους ανθρώπους, οι πολιτικοί θα σωπαίναν από μια αίσθηση γενικής ευθύνης, από σεβασμό, από μια ενοχή που μερικοί επιχειρούν να μεταβιβάσουν σε άλλους. Όπως ο υπουργός Άμυνας που είπε ότι «μετά από μια τέτοια τραγωδία ήρθε η στιγμή να καταλάβουν ότι είναι επικίνδυνο για αυτούς και τις οικογένειές τους να μην ακολουθούν τους νόμους και τους κανόνες. Επειδή έχτιζαν σπίτια ανάμεσα στα πεύκα και χωρίς άδειες».

Θα περίμενε κανείς -αφού μαζί με το δικομματικό κράτος, καταρρέει εν γένει το κράτος που δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των πολιτών του να μην υπάρχουν οι ίδιες πολιτικές και -ταξικές- αναλύσεις περί Δεξιάς ή περί «κτισμάτων -πολλά από τα οποία είναι πολυτελή με μάντρες»- όπως έκανε ένας άλλος υπουργός που θα βρεθεί σύντομα στην ανάγκη να γκρεμίσει και «λαϊκά σπίτια» πάνω στο ρέμα-να βρεθεί δηλαδή απέναντι στις θεωρίες του.

Την ώρα που καλούνται πρώτοι μάρτυρες, οι δήμαρχοι, φαίνεται πως δεν υπήρχε κανένα ενεργό σχέδιο για μια τέτοια πυρκαγιά, ούτε υπήρχε κανένα σχέδιο εκκένωσης, ούτε μπορούσε να εφαρμοσθεί: η απόπειρα εκκένωσης μιας περιοχής με πολλές χιλιάδες κατοίκους μέσα σε λίγη ώρα σε συνθήκες πανικού μπορεί να είχε περισσότερα θύματα.

Αν κάποιος υπουργός πιστεύει ότι πήγαν καλά τα πράγματα δεν έχει θέση στην κυβέρνηση. Αν κάποιος κρατικός αξιωματούχος αισθάνεται ότι έκανε το καθήκον του, δεν πρέπει να βρεθεί στην ίδια θέση στην επόμενη πλημμύρα ή πυρκαγιά ή άλλη θεομηνία. Αυτό που κατέρρευσε -όσο υπήρχε- είναι με την τραγωδία αυτή είναι η εμπιστοσύνη συνολικά στο κράτος και φυσικά στα πολιτικά κόμματα που εξ ορισμού ως κόμματα πελατειακά δεν μπορούν να βρουν λύση σε ένα πρόβλημα -που ως κόμματα εξουσίας έχουν δημιουργήσει.

Ένα εθνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων ουσιαστικά θέτει ζήτημα επανίδρυσης του κράτους πέρα από την κομματική λογική που οδηγεί σ΄αυτή τη χώρα να βρίσκεται ο κάθε ημέτερος σε λάθος θέση με το θλιβερό αποτέλεσμα που είδαμε στο Μάτι αν κάποιος βρεθεί τη λάθος μέρα, στο λάθος σημείο.

Προφανώς δεν είναι λύση να παραιτείται η κυβέρνηση κάθε φορά που συμβαίνει μια τέτοια τραγωδία -άλλωστε δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοια φαινόμενα ευθιξίας στο Σάμινα ή την Ηλεία- αλλά προφανώς από τη μέρα εκείνη κάτι πρέπει να αλλάξει με ριζοσπαστικές αλλαγές στο μηχανισμό, τη νομοθεσία, τον φορέα αντιμετώπισης θεομηνιών που δεν υπάρχει.

Γιατί δεν φταίνε τα ακραία φαινόμενα, ούτε είναι λύση να προσευχηθούμε για την Ελλάδα. Οι επόμενες τραγωδίες έχουν ήδη χώρο στα απροστάτευτα δάση, τους αυθαίρετους οικισμούς, το ανίκανο – εκ του αποτελέσματος- κράτους. Αυτό κατέρρευσε μαζί με την εμπιστοσύνη μας. Κι όσοι πιστεύουν πως κατέρρευσε η κυβέρνηση -που θα πληρώσει το κόστος πολύ σύντομα έτσι κι αλλιώς- δεν αντιλαμβάνονται πως αυτό που κατέρρευσε είναι η χώρα.

Μπορεί τα κανάλια να άλλαξαν πρόγραμμα αφού μας ενημέρωσαν με συγκλονιστικά ρεπορτάζ, αλλά τίποτα δεν είναι ίδιο από κείνη τη μέρα, την 23η Ιουλίου 2018, ή τουλάχιστο δεν πρέπει να είναι ίδιο κι αυτό είναι η πραγματική συλλογική ευθύνη.

Απέναντι σε μια τέτοια πολιτική συνείδηση βρίσκεται το σημείωμα που άφησε ο ιδιοκτήτης του μοιραίου οικοπέδου -πάνω στην παραλία, όπου πέθαιναν 26 άνθρωποι, την επόμενη της τραγωδίας: «Βάσει του άρθρου του Π.Κ. περί οικιακής γαλήνης απαγορεύεται η είσοδος σε όλους». Για την ακρίβεια όχι σε όλους. Μόνο στους άλλους…

Νίκος Λακόπουλος

Πηγή 3 Ιουλίου 2018: Τίποτα δεν πρέπει να είναι ίδιο…

 



Γιά τη φωτιά στην ανατολική Αττική…
Κατ’ αρχήν, τα θερμά μου συλληπητήρια στους ανθρώπους που έχασαν προσφιλή τους πρόσωπα – αν έχουν πλέον κάποια σημασία τα λόγια, διότι από λόγια χόρτασαν οι παθόντες.
α. Αίτια
Πολλά έχουν ήδη γραφεί περί των αιτίων της θανατηφόρας καταστροφής: ανικανότητα κυβέρνησης, ολιγωρία σωστικών δυνάμεων, πεπαλαιωμένα κι ανεπαρκή σωστικά μέσα, οικοπεδοφάγοι, άλλα οικονομικά συμφέροντα, κτλ κτλ· ωστόσο, αυτά όλα είναι μέν σωστά, πλήν όμως δεν είναι τα δέοντα. Δεν εξηγούν, δηλαδή, πλήρως όσα δραματικά γεγονότα έλαβαν χώραν. Αν θέλετε, πρόκειται γιά τις δικαιολογίες που επικαλέστηκαν οι (ο Θεός να τους κάνει!) “αρμόδιοι” μετά την καταστροφή, γιά να την επεξηγήσουν. Δεν είναι, όμως, οι πραγματικές αιτίες που την προκάλεσαν από πρίν.
Το χειρότερο όλων, δεν φάνηκε στον ορίζοντα κάποιος που να πάρει φόρα καί να εξεμέσει τα πραγματικά αίτια της συμφοράς στα μούτρα δικαίων καί αδίκων.
Τα πραγματικά αίτια της συμφοράς, λοιπόν, είναι (πάντα κατά τη γνωμάρα μου) τα εξής – στα ίσα:

  • Μία ακόμη ευκαιρία να δολοφονηθούν Έλληνες εν ψυχρώι με όπλα μή ανιχνεύσιμα, αλλά οι πραγματικοί ένοχοι να τη σκαπουλάρουν. (Κι όλοι οι πληγέντες να κοιτάζουν τον ουρανό – στην κυριολεξία!)
  • Μιά ακόμη ευκαιρία να δοκιμαστούν στην καμπούρα των Ελλήνων νέα είδη όπλων.
  • Μιά ακόμη ευκαιρία να τσακιστεί το ηθικό των Ελλήνων, καί ώς έναν βαθμό η χώρα (υποδομές, κτλ).
  • Τέταρτον, αλλά κυριώτερον: η επίδειξη δύναμης των ηπαπάρα προς το γελαδογλειμμένο. (Ακριβώς όπως έγινε με τον Καμμένο, που έριξαν το Μιράζ μπροστά στα μάτια του. Πιστεύω πως ήθελαν να τον “πείσουν” να μή μιλάει πολύ.)

Γιατί; Διότι “αυτοί” του είπαν του Αλεκσάκι να ξεκουμπιστεί, εφ’ όσον ο ρόλος του τελείωσε – να φεύγουν οι πρωϊνοί, παναπεί, γιά νά ‘ρθουν να κάτσουν στις καρέκλες οι απογευματινοί. (Οι επόμενοι που έρχονται, οι “απογευματινοί” -διάβαζε: “οικουμενική”-, θα είναι τρίς χειρότεροι καί θα διαπράξουν τρίς χειρότερες προδοσίες. Όσες προλάβουν, δηλαδή.) Αλλά το γελαδογλειμμένο προφανώς τσίνησε, οπότε του χρειαζόταν ο κατάλληλος συνετισμός.
Τσίνησε, διότι γλυκειά η καρέκλα, γάρ! Άσε που τόσο τους κόβει ολονών στο γκουβέρνο… δε λέν’ να καταλάβουν με τί γκάνγκστερς πήγαν κι έμπλεξαν. Ούτε το ότι οι εγχώριοι πωλητικοί πλέον τυγχάνουν αναλώσιμοι. (Το ίδιο καί τα εγχώρια κόμματα. Αναλώσιμα καί δαύτα.) Μιάς χρήσεως, όπως το κωλόχαρτο. Ποιά πολιτική καριέρα με απανωτές επανεκλογές, καί τρίχες κατσαρές – που ονειρεύονται μέσα στην ιδεοληπτική τους θολούρα! Πάν’ αυτά…
Τώρα, στην εποχή μας, ισχύουν τα: Χέσε προκαταβολικώς την όποια ομαλή πολιτική καριέρα νομίζεις πως σε περιμένει (που έτσι κι αλλοιώς δεν θά ‘ρθει, με όσα θα διαταχθείς να κάνεις – καί θα κάνεις), πάρε μαύρα λεφτά σε λογαριασμό στα νησιά Κάϋμαν (χρήματα που αναπληρώνουν άριστα τους μισθούς από 4-5 απανωτά βουλευτιλίκια, ή υπουργιλίκια), κάνε ό,τι ακριβώς σου λέμε, καί δίνε του! Θά ‘ρθει ο επόμενος “εκλεκτός” να συνεχίσει. Καί, κυρίως, σκάσε! Μή βγάζεις τσιμουδιά! Διότι αλλοιώς…
Δυστυχώς, πολύ φοβάμαι ότι λίαν συντόμως θα χρειαστεί καί δεύτερος “συνετισμός” του είδους, διότι το Αλεκσάκι καί σύσσωμη η φερόμενη ως κυβέρνηση διέν πιαίρνουν απού φλουϊέρα.
Παρένθεση: Τελικά, τα πάντα ξεκινάνε από την παιδική ηλικία. Δίκιο έχει η Ψυχολογία!
Το Αλεκσάκι δεν υπάκουσε στις εντολές των ηπαπαραίων αφεντικών του να φύγει απ’ την εξουσία, επειδή από μικρό έμαθε στην ατιμωρησία. Όπως τότε, που έκανε κατάληψη στο σχολείο του. (Οι καταλήψεις σχολείων είναι παράνομες, λέμε.) Οπότε, δικαιολογημένα σου λέει με το μυαλουδάκι του: δεν θα τους ακούσω, αλλά ποιός θα μου κάνει καί τί θα μου κάνει; (Ίσα-ίσα, που με την κατάληψη τον επιβράβευσαν, αφού τον έβγαλε στην τηλεόραση η αντιπαθέστατη κυράτσα με το άσπρο τσουλούφι. Μή καί χάσουν οι Έλληνες τις σοφίες του!) Έλα, όμως, που οι -φανεροί καί κρυφοί- αρχηγοί των ηπαπαραίων δεν είναι Έλληνες φουκαράδες εκπαιδευτικοί, να συγχωρούν εκόντες-άκοντες την απείθεια του κάθε τσόγλανου!… Εξ ού καί η πυρκαϊά στην ανατολική Αττική.
Μιά που τό ‘φερε η κουβέντα, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πόσα ταξίδια έκανε (αν έκανε) το Αλεκσάκι στις ηπαπάρα, πρίν γίνει είκοσι ετών; Καί γιά ποιό λόγο; Τό ‘ψαξε κανείς το θέμα;
(Τί ιδέες, όμως, μού ‘ρχονται κι εμένα ώρες-ώρες, έ;… Κάτι οπτασίες με πεταλούδες “Μονάρχης” φτερουγίζουν μέσα στη γκλάβα μου! Αλλά ζέστη κάνει, καύσωνας, πώς να δουλέψει καλά το έρμο το μυαλό; )
Τέλος παρενθέσεως.
Αυτά όλα δεν τα συνεπέρανα έτσι, γιούργια· είναι καθαρά θέμα λογικής (άρα, καλής εκτιμήσεως της πραγματικότητας) καί γνώσεων.
Το τρίτο αίτιο, λοιπόν, είναι σχεδόν αυτονόητο. Δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε.
Το πρώτο, μαζί με το δεύτερο, θα τα αναλύσω παρακάτω.
Καί το τέταρτο το εξήγησα ήδη – η εξήγησή του είναι αυτή ακριβώς που έγραψα, καί δεν υπάρχει άλλη.
Άσε που υπάρχει καί το τρομερό αυτοκόλλητο δήθεν των μπάχαλων (ναί! πώς;!), που έσκασε μύτη μιά μέρα πρίν τη συμφορά, καί γράφει: “Να καούν όλου του κόσμου οι Ελλάδες”!… (Είναι στίχος από τούτο εδώ το ξερατό κάποιων παρανοϊκών. Τά ‘παμε… όποιος χαλιέται με την Ελλάδα, αλλά εξακολουθεί να παραμένει εδώ, είναι κατ’ ευθείαν γιά ζουρλομανδύα. Καλύτερα, λοιπόν, να τον χώνουν στο κλουβί εγκαίρως, πρίν καταστεί επικίνδυνος.)
Κάτι λέγαμε πρόσφατα γιά …”Συμπαντικούς Νόμους” (κι άλλες παρόμοιες θρίχες περμανάντ), που -μήν έχετε αυταπάτες- χρησιμεύουν απλώς ως αναισθητικό της συνείδησης (της ποιάς;!) των υπερατλαντικών δολοφόνων. Οπότε, μας έσκασε μύτη ακόμη μία …”Συμπαντονομική” προειδοποίηση!
Κοιτάχτε, όμως, λεβέντες μου… Όλες οι Ελλάδες του κόσμου (ακόμη κι οι Άθενζ, Τζιόρτζια, να υποθέσω) μπορεί μέν να καούν, αλλά θα ξαναβλαστήσουν. Όταν, όμως, καεί (από τον μετεωρίτη) η μία καί μοναδική ηπαπάρα του κόσμου, αυτό θά ‘ναι το οριστικό της τέλος – καί δικό σας τέλος! Αυτή είναι η διαφορά μας.
Λός πούλος, κωλόπαιδα. Όποιοι καί νά ‘στε.
β1. Τρόπος
Ο τρόπος, με τον οποίο προκλήθηκε η συμφορά, είναι η χρήση οπλικών συστημάτων κατευθυνόμενης υπερυψηλής ενέργειας. Βέβαια, έφταιξε καί η διαχρονική βλακεία κι απρονοησία του ψευτο-Ρωμαίϊκου (σταθερή αξία!), αλλά ισχύει απολύτως η παροιμία πως ήτανε στραβό το κλήμα, τό ‘φαγε κι ο γάϊδαρος.
Να ξεκαθαρίσω πως καί η έναρξη της πυρκαϊάς είναι ύποπτη (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2 – ήδη παλιά δουλειά το ταχύτατο άναμμα πολλών εστιών με λέηζερ από δορυφόρο), αλλά η εξέλιξή της είναι ακόμη πιό ύποπτη. Σ’ αυτή τη δεύτερη αναφέρομαι παρακάτω.
Πώς καταλαβαίνουμε ότι χρησιμοποιήθηκαν τέτοια όπλα… τέτοια μέσα, αν θέλετε διαφορετική διατύπωση; Από δυό μεριές.

  • Η πρώτη, επειδή απλούστατα το είπαν σχεδόν όλοι οι αυτόπτες. Με πολλούς τρόπους.

Εκφράσεις όπως: “– Η φωτιά έμοιαζε σα να βγαίνει από φλογοβόλο”, “- Η φωτιά ξεπεταγόταν εκεί που δεν την περιμέναμε”, “- Η φωτιά πηδούσε από πάνω μας”, “- Η φωτιά κατέκαψε δυό χιλιόμετρα σε τρία λεπτά”, καί λοιπές παρόμοιες, δείχνουν καθαρά χειρισμό του πυρός, καί δή από μακριά. (Λογικό! Ποιός θα έμπαινε μέσα στη φωτιά, γιά να τη χειριστεί; ) Με κάποιες συσκευές, εννοείται. Με κάποια όπλα.

  • Η δεύτερη πλευρά, που μάλιστα διαφωτίζει το πώς επετεύχθη ο χειρισμός της φωτιάς, υποστηρίζεται πέραν πάσης αμφιβολίας από τα διαθέσιμα βίντεο.

Όπως αυτό εδώ. Σας παρακαλώ, κάντε έναν κόπο να το παρακολουθήσετε. (Κι εδώ μιλάει ο ίδιος άνθρωπος, που το τράβηξε.)
Αυτό ακριβώς το συγκεκριμένο βίντεο ξεκαθάρισε στον γράφοντα το ότι η φωτιά ήταν κατευθυνόμενη, καθώς καί τα βασικά στοιχεία του οπλικού μηχανισμού που -μέσωι του χειρισμού του πυρός- δολοφόνησε τόσα άτομα.
Οι γλώσσες φωτιάς που βλέπουμε να ξεπετάγονται (φαίνονται καθαρά πχ από το 0’ 40’’ μέχρι το 1’ 05’’), επιτυγχάνονται μόνο μ’ έναν τρόπο: εάν κάποιο αίτιο θερμάνει απότομα το μέσον της γλώσσας φωτιάς, καί δή σε αρκετά υψηλότερη θερμοκρασία από την ίδια τη γλώσσα. Τότε, όντως θα ξεπεταχτεί απότομα μπροστά η φλόγα, καί θ’ ακουστεί αυτό το υπόκωφο “πούφ!”, που ακούγεται.
Πολύ χοντρικά, το φαινόμενο αυτό θυμίζει τους κεραυνούς (απότομη θέρμανση καί διαστολή του γύρω αέρα, που γίνεται αντιληπτή ως βροντή), ή τους σαλτιμπάγκους στα πανηγύρια, που πετάνε φωτιές απ’ το στόμα τους,

ή, τέλος, το φυσερό του μεταλλουργού.
Οι μηχανισμοί, τώρα, που μπορούν να επιτύχουν απότομη υψηλή άνοδο της θερμοκρασίας στο εσωτερικό μιάς πύρινης γλώσσας, είναι κατά βάσιν ένας: η εκπομπή δέσμης κυμάτων, που συγκεντρώνουν υψηλή ενέργεια. Δηλαδή: είτε εκπομπή λέηζερ, είτε μικροκυμάτων, είτε δέσμης ηλεκτρονίων.
Μερικές παρατηρήσεις επ’ αυτών:
Κατ’ αρχήν, τα λέηζερ πρέπει να είναι έξω απ’ το ορατό φάσμα. (Διότι κανένας αυτόπτης δεν παρατήρησε τέτοιες δέσμες.) Άρα είναι είτε υπέρυθρα, είτε υπεριώδη. Τα υπεριώδη σίγουρα συγκεντρώνουν περισσότερη ενέργεια από τα υπέρυθρα, άρα είναι προτιμητέα.
Τα λέηζερ, όμως, έχουν το “μειονέκτημα” ότι εκπέμπονται σε πολύ στενή δέσμη, αλλά εμείς στο βίντεο βλέπουμε γλώσσες φωτιάς πάχους αρκετών μέτρων. Άρα, αναγκαστικά πάμε στα μικροκύματα – σαν αυτά που έχουμε στην κουζίνα μας, στον σχετικό φούρνο. Ή σε δέσμη ηλεκτρονίων.
Όσον αφορά την τελευταία, έχω να πω πως η τεχνολογία σίγουρα έχει προχωρήσει πολύ από την εποχή των (μεγέθους δωματίου) κυκλικών επιταχυντών ηλεκτρονίων, άρα κάλλιστα θα μπορούσε να έχει κατασκευαστεί μιά μικρή συσκευή εκμπομπής δέσμης ηλεκτρονίων, καί δή με πανίσχυρη μπαταρία. Κάπως σαν φορητό αντιαρματικό.

Να προσθέσω ότι η εκπομπή (από μιά τέτοια συσκευή) θετικών φορτίων (δηλαδή πρωτονίων) δεν συμφέρει από ενεργειακής πλευράς, διότι τα πρωτόνια είναι πολύ βαρύτερα από τα ηλεκτρόνια. Άρα, μένουμε στα ηλεκτρόνια.
Η συσσωρευμένη ενέργεια που κουβαλάνε αυτές οι δέσμες, είτε όντως μπορεί να θερμάνει υπερβολικά -καί τάχιστα- το εσωτερικό της πύρινης γλώσσας (άρα, να έχουμε ως αποτέλεσμα αυτό που δείχνει το βίντεο), είτε στην περίπτωση των ηλεκτρονίων να προκαλέσει απότομη απώθηση της πύρινης μάζας, με τα ίδια αποτελέσματα. (Ως γνωστόν, τα ομώνυμα φορτία απωθούνται.) Βέβαια, τα λέηζερ καί τα μικροκύματα μπορεί να έχουν συνδυασμένη δράση: καί θέρμανση, καί εξιονισμό της μάζας αέρα που στοχεύουν (άρα παραγωγή πληθυσμού ομωνύμων φορτίων, κτλ).
Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες· αλλά εν πάσει περιπτώσει, ο βασικός μηχανισμός του όπλου που σκότωσε τόσο κόσμο, είναι αυτός που περιέγραψα. Φυσικά, γιά να δώσω στον αναγνώστη μιά κάπως υποφερτή εικόνα, πρέπει να πω κι άλλα – όπως πχ πόση ενέργεια απαιτείται γιά να λειτουργήσει ένα τέτοιο όπλο. Αν ενδιαφέρεστε, κάποια σχετική πληροφορία έχει φτάσει έτοιμη σε φίλια ιστολόγια (πχ εδώ), πλην όμως δεν έχω χρόνο γιά μεγάλες αναλύσεις, κι εννοείται πως δεν έχω ούτε πρόσβαση σε εξειδικευμένο εργαστήριο – γιά να επιβεβαιώσω ή ν’ απορρίψω τα σχετικά.
Δεν γνωρίζω πολλά άλλα, όμως γνωρίζω το εξής: η κατεύθυνση των πυρίνων γλωσσών δείχνει πως αυτές δεν τις χειριζόντουσαν ούτε δορυφόροι, ούτε drones. Αλλά άνθρωποι χειριστές των όπλων ενεργειακής δέσμης, ευρισκόμενοι σε απόσταση κάποιων χιλιομέτρων καί ενδεχομένως σε κάποιο λοφάκι ύψους δέκα-είκοσι μέτρων.
Όπως προείπα, όμως, δεν έχω χρόνο να ψάξω στον χάρτη το πού συγκλίνουν οι ευθείες από τις πύρινες γλώσσες… κι επομένως, πόσα καθήκια σκότωσαν τον κόσμο. Πράγμα που θα μας έδειχνε κι άλλα!
Ένας ή δύο δράστες θα έδειχναν ότι ίσως καί να επρόκειτο γι’ ανεξέλεγκτα στελέχια των “υπερεσιώνε”, που κάναν όσα κάναν γιά δικούς τους λόγους καί χωρίς επίσημη έγκριση. Οπότε, ένα διπλωματικό άγριο τράβηγμα αυτιού (μιά που δεν είμαστε καί κότες, έ Νικολάκη; ) θα (μισο)έβαζε τα πράγματα στη θέση τους.
Αλλά τέσσερεις,… πέντε,… έξι,… δράστες (καί περισσότεροι), θα έδειχναν καθαρά οργανωμένο σχέδιο, το οποίο 1000% θα ήταν σε γνώση …”κάποιων”. (Αλλοιώς, δεν θα λάμβανε χώραν.)
Οι οποίοι “κάποιοι”, μετά από τέτοιες “γνώσεις”, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως θάπρεπε να γυρίσουν στην πατρίδα τους οριζόντιοι.
β2. Στάση γιά φτύσιμο
Μερικές φορές, χρειάζεται καί η αγένεια αυτού του επιπέδου. Αν καί απαισιοδοξώ πως θα συνεφέρει κανέναν.
Ο γράφων έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι είναι ένας άνθρωπος με πολλές γνώσεις καί υψηλό iq μέν, αλλά επίσης καί πολλές υποχρεώσεις καί καθόλου χρόνο. Επομένως, όσο κοφτερό μυαλό καί να διαθέτει, είναι αδύνατον να δίνει εσαεί έτοιμες επεξεργασμένες καί σωστές λύσεις διά πάσαν νόσον καί πάσαν μαλακίαν. Αυτό το καθήκον αντικειμενικά πέφτει στις πλάτες άλλων.
Ας δούμε ποιών.
Κατά καιρούς, έχουν έρθει εδώ να κοροϊδέψουν / πουλήσουν εξυπνάδα (λες κι έβαλα ταμπέλα πως ενδιαφέρομαι ν’ αγοράσω) αρκετοί. Καί θα έρθουν άλλοι τόσοι καί περισσότεροι στο μέλλον.
Δεν μ’ απασχολεί το ζήτημα αυτό, ούτε έχω κανένα αρρωστημένο κόλλημα με τον εγωϊσμό μου. Άλλο με απασχολεί εμένα! Το ότι κανείς δεν σκέφτεται πως, γιά να κοροϊδέψεις κάποιον, πρέπει να σε παίρνει να το κάνεις. Σειρά μου, λοιπόν, να κοροϊδέψω άγρια – διότι εμένα με παίρνει.
Έχω εδώ καί καιρό αναφέρει πως η Ελλάδα σήμερα πάει κατά διαβόλου, διαθέτοντας κάπου δυόμιση εκατομμύρια πτυχιούχους. (Λέγεται πως κι ο Μεγαλέξανδρος είχε πεί κάτι παρόμοιο, πως πεθαίνει με τη βοήθεια πολλών γιατρών.) Όμως, όσες φορές το έγραψα αυτό, ξέχασα να διασαφηνίσω πως πρόκειται γιά τους πτυχιούχους των εγχωρίων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Άρα, στον συγκεκριμένο αριθμό πρέπει να προσθέσω τους Έλληνες πτυχιούχους ξένων πανεπιστημίων, πράγμα που ανεβάζει το σύνολο κάπου στα τέσσερα μύρια! Εν πάσει περιπτώσει, βλέπω ότι άρχισαν να με μιμούνται (κάπου πήρε το μάτι μου πρόσφατα σε “έγκριτο” site μιά αναφορά σε δύο μύρια πτυχιούχους ψηφοφόρους), κι η συνειδητοποίηση της εθνικής ανοησίας μας (πτυχία-ξεπτυχία) είναι καλό πράγμα.
Όμως…
…Ας πάρουμε μιά οποιαδήποτε ειδικότητα· καλύτερα τους “δικούς μου”, τους Φυσικούς, που τους έχω ζήσει καί τους ξέρω. Στα εγχώρια Φυσικά τμήματα εισάγονται κατ’ έτος περίπου 1,100 άτομα αρχικά. (Εδώ η περισυνή διακήρυξη του ΥΠΕΠΘ, κάντε λογαριασμό με τα κομπιουτεράκια.) Τα οποία στην πορεία (με μεταγραφές κτλ) θα γίνουν άλλα τόσα.
Αυτά σε μιά δεκαετία συμποσούνται σε δεκαπέντε χιλιάδες άτομα περίπου, που τελικά παίρνουν το πολυπόθητο χαρτί. Λοιπόν, ρωτάω: πόσοι απ’ αυτούς ήθελαν πράγματι να γίνουν Φυσικοί; Ας μήν κρυβόμαστε, μονάχα κάπου το ένα δέκατο ήθελε. (Σκάστε, διότι η Γκαουσσιανή κατανομή δεν κάνει λάθος! Έτσι είναι, σας αρέσει δέ σας αρέσει.) Οι υπόλοιποι απλά είδαν φώς καί μπήκαν. (Δήλωσαν είκοσι σχολές καί τους έκατσε το Φυσικό, πήραν μεταγραφή από απίθανα πανεπιστήμια εξωτερικού λόγωι αδερφιών καί πολιτικών μέσων, παρ’ ό,τι κούτσουρα, δώσαν πεντέξη φορές εισαγωγικές εξετάσεις καί τους έκατσε το Φυσικό, απλά πιάσαν τα “sos” θέματα, μπήκαν επειδή τους πίεζαν ο μπαμπάς κι η μαμά, αν καί δεν το ήθελαν -”επαναστάτες”, γάρ-, κτλ κτλ κτλ.)
Το κριτήριο: “περνάω τις εξετάσεις, άρα μπαίνω σε σχολή / παίρνω πτυχίο” είναι τελείως παρωχημένο γιά τον 21ο αιώνα. Αλλά δεν αντικαθίσταται, επειδή υπάρχουν συμφέροντα. Σε τυχούσα συζήτηση, πολλοί θα σας φέρουν ψευτοεπιχειρήματα υπέρ των εξετάσεων (καί ξερό ψωμί), πχ θα σας πούνε ότι το να σου αρέσει μιά επιστήμη δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος. (Γι’ αυτό καί δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν.)
Δεν είμαι δικτάτορας αυτής τη χώρας, να δείς γιά πότε μετριέται καί το αν “ τό ‘χεις” ένα γνωστικό αντικείμενο· ή, γιά πότε ξεκολλάνε αυτά τα τσιμπούρια απ’ την ανώτατη εκπαίδευση, ή γιά πότε ακυρώνονται πτυχία αναδρομικώς (ακούς, Αλεκσάκι; )… Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας.
Είναι στο ότι, απ’ το ενάμισυ χιλιάρικο άτομα, που μέσα σε δέκα χρόνια γούσταραν κατ’ αποκλειστικότητα σπουδές στη Φυσική, το αντικείμενο “τό ‘χουν” οι μισοί. Οι υπόλοιποι, απλά καταλαβαίνουν τί γράφει ο καθηγητής στον πίνακα. (Καί το: “οι μισοί”, γράφεται χαριστικώς. Σύμφωνα με τη Γκαουσσιανή, το ένα τρίτο – γιά να είμαστε ακριβείς.)
Έ, λοιπόν, αυτά τα εφτακόσια πενήντα άτομα, που καί κόβει το μυαλό τους στον συγκεκριμένο τομέα, καί μπορούν να προσφέρουν, είναι τελείως αόρατα!!! Όσα δεν έχουν φύγει έξω (επειδή δεν βρίσκουν δουλειά “αναλόγως προσόντων” εδώ), προτιμούν να κοπροσκυλιάζουν στις καφετέριες (ελπίζοντας σε κάποιο μέλλον που δεν θά ‘ρθει ποτέ), παρά να ξοδέψουν ένα μέρος του προσωπικού τους χρόνου, γιά να κάνουν κάτι ουσιαστικό γιά την πατρίδα τους· καί δή, έτσι γιά το κέφι τους. Χωρίς αμοιβή, ούτε κάν ηθική.
Λοιπόν; Τί περιμένει η Ελλάδα; Να κάνει τα πάντα ο -πνιγμένος στις υποχρεώσεις- πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης γράφων, ευρισκόμενος μακρυά από οποιασδήποτε μορφής εργαστήριο καί με τη βιβλιοθήκη του φύρδην-μίγδην σε χαρτόκουτα, ή να στρώσουν κώλο οι νέοι της επιστήμονες, μπας καί ξελασπώσουμε;
Διότι ναί μέν, παραδέχομαι πως -γιά μερικούς- πλάκα έχει να κάθομαι να γράφω εγώ, καί να διαβάζει τα γραπτά μου ο κάθε Διαδικτυακός τεμπέλαρος (αδιάφορο πόσο έξυπνος είναι), κάνοντας αφ’ υψηλού κριτική (ανάμεσα σε ρεψίματα καί χασμουρητά). Αλλά δέκα φορές πλάκα έχει η ανυπαρξία των νέων επιστημόνων της χώρας μας! Που, ό,τι κάνουν, το κάνουν μονάχα αν υπάρχει προσωπικό τους συμφέρον. Αλλοιώς, απαξιούν ν’ ασχοληθούν… οι γιαλαντζή αυτοκράτορες.
Δέκα φορές πλάκα έχει, αλλά δεν μπορώ να γελάσω. Διότι είναι εκατό φορές τραγικό.
Ήδη, με τις “περίεργες” φωτιές στην ανατολική Αττική καί τις ”‘περίεργες” καλοκαιρινές θύελλες σ’ όλη την Ελλάδα, θά ‘πρεπε να έχουν …πάρει φωτιά οι αξιόλογοι πτυχιούχοι μας των θετικών επιστημών. (Μπας καί δούμε πώς θ’ αντιμετωπίσουμε μελλοντικές επιθέσεις των σατανικών αυτών όπλων, που προκαλούν αυτές τις “φυσικές” καταστροφές.) Αλλά, δέ βαρυέσαι αδερφέ… Ας κάτσει ο εξής ένας παλαβός στις τρείς η ώρα τη νύχτα, να μας γράφει αναλύσεις να γελάμε! Ποιός να ζοριστεί να σκεφτεί, τώρα;!
Τα ίδια σκατά με τους ανύπαρκτους των θετικών επιστημών, καί οι παπυρούχοι των ανθρωπιστικών σπουδών! Φιλόλογοι, ψυχολόγοι, δημοσιογράφοι, καί λοιποί… εντελώς αδρανείς μπροστά στους έντρομους αυτόπτες μάρτυρες. Δεν βρήκα πουθενά ούτε μία -λεκτική, υφολογική, ή ο,τιδήποτε άλλο- ανάλυση των λεγομένων αυτών των ανθρώπων! Έστω, ψυχολογική ανάλυση. Διότι, πχ ακόμη κι αν η κλασική Ψυχολογία επέμενε πως όλοι αυτοί πάθαν ομαδική παράκρουση (η εύκολη καί πρόχειρη ερμηνεία!), όλοι αυτοί που μιλούσαν γιά φλογοβόλα, τα βίντεο θα το διέψευδαν κατηγορηματικώς! (Διότι οι βιντεοκάμερες δεν παθαίνουν ομαδική παράκρουση.) Έτσι, θα προέκυπτε μιά πολύ ενδιαφέρουσα συνδυασμένη έρευνα, με εξ ίσου ενδιαφέροντα συμπεράσματα.
Δυστυχώς, μονάχα ένα άτομο (των ανθρωπιστικών) γνωρίζω, που είχε την υπομονή να κάτσει να σκαλίσει όλο το οπτικοακουστικό υλικό γιά τη φωτιά, καί να βγάλει συμπεράσματα – λόγωι παρόμοιας μούρλας με τη δική μου. Οι υπόλοιποι, πού; Μόνο στα επιδοτούμενα σεμινάρια ξέρουν να τρέχουν.
Ή, έστω, να πεί κάποιος κάτι γιά τη γάτα που πρωταγωνιστεί στο βίντεο που σας πρότεινα να δήτε. Η συμπεριφορά της γάτας είναι εντελώς αφύσικη (έχω μεγαλώσει με γάτες, καί γνωρίζω άριστα τον χαρακτήρα τους)· το γατί είναι παραζαλισμένο απ’ τις ακτινοβολίες που δέχεται στο κεφάλι του. Δεν δουλεύει ούτε ο προσανατολισμός του, ούτε η περίφημη γατίσια τηλεπάθεια. Αλλά ποιός να τα ψάξει αυτά… καλύτερη είναι η τεμπελιά, ως φαίνεται.
Γι’ αυτό πάμε κατά κρημνών.
Τέλος τα λόγια. Όποιος επιστήμων θέλει να ξυπνήσει καί να καταλάβει καί να βοηθήσει τη χώρα καί τον λαό μας, καλώς. Αλλοιώς, ας ρίξει το πτυχίο του στον καταστροφέα εγγράφων.
γ. Αντίδραση
Τα πράγματα είναι απλούστατα:
Αν δεν αρχίσουμε να στέλνουμε τους ενόχους πελατεία στους νεκροθάφτες, η πελατεία των νεκροθαφτών θα συνεχίσουμε να είμαστε εμείς.
Ακούστε με, που σας λέω. Ήπιες καί κόσμιες διαμαρτυρίες μυρίζουν μπαγιάτικο πλέον.
Ατύπως (προς το παρόν), αλλά εξ ονόματος της Ελλάδος, επαναφέρουμε καί επιβάλλουμε τη θανατική ποινή, αφού καταστήσουμε ιδιώνυμα μερικά κακουργήματα, όπως πχ τον εμπρησμό δασών.
δ. Το άμεσο μέλλον
Η ενεργοποίηση ΟΛΩΝ των διαθεσίμων συν-Ελλήνων, καί στον σωματικό, καί στον πνευματικό,καί στον ψυχικό τομέα, είναι εκ των ούκ άνευ.
Αν θέλουμε να έχουμε μέλλον ως λαός.
Υγ: Το ότι το γκουβέρνο τό ‘πιασε κωλοπιλάλα να ξεπουλήσει προδοτικώς ολόκληρα κομμάτια της Ελλάδας, δείχνει σαφέστατα πως οι ηπαπαραίοι εντολοδότες του βιάζονται τρομερά να καλύψουν τον κώλο τους, εν όψει επερχομένων γεγονότων. Γιατί, όμως;
Απλούστα, διότι η Ρωσσία πλέον έχει ξεφύγει αρκετά μπροστά τους στην υπεροπλία, κι η Κίνα τους έχει πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής.
Αυτό, τώρα, συνεπάγεται πως, όπου νά ‘ναι, σκάει ο Γ’ ΠΠ. (Διότι, αν δεν σκάσει, σε λίγο θα είναι πολύ αργά γιά τους υπερατλαντικούς.) Κανείς δεν θα περιμένει μέχρι το 2024, ορόσημο της άτυπης “συμφωνίας κυρίων” γιά ν’ αρχίσουν οι εχθροπραξίες. Κι αυτό σημαίνει πως ναί μέν, η Ελλάδα πληρώνει τώρα γιά όσα δεν φταίει, αλλά σύντομα θα πληρώσουν πανάκριβα κι οι κακοί της δαίμονες γιά όσα φταίνε.
Αυτά τα χαριτωμένα σχεδιάκια, δηλαδή το ότι εμείς κάνουμε την πάπια, αφήνοντας τον καιρό να κυλάει καί την Ελλάδα ν’ αργοπεθαίνει, θα είναι παρελθόν πρίν τη νέα χρονιά.

Θα τα πούμε καλά, παλιοκουφάλες!


Πηγή ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ….

Περίεργη είδηση!!!Επιστήμονας δημοσιεύει φωτογραφίες απόκοσμων οντοτήτων άλλων διαστάσεων μέσω δικής του τεχνολογικής εφεύρεσης!!!!

Daniel Nemes το όνομα του εφευρέτη που παρουσίασε η εφημερίδα Juarez Times και πρόκειται για μια προσωπικότητα «μυστήριο» εφόσον ισχυρίζεται πως μπορεί με τη μηχανή που κατασκεύασε να καταγράψει όντα άλλων παράλληλων συμπάντων!…



https://www.dailymotion.com/video/x6qx946Πηγή Περίεργη είδηση!!!Επιστήμονας δημοσιεύει φωτογραφίες απόκοσμων οντοτήτων άλλων διαστάσεων μέσω δικής του τεχνολογικής εφεύρεσης!!!!

Αν πάρει κανείς στα σοβαρά την κυβέρνηση και τους ανθρώπους που κινούνται γύρω από τον κυβερνητικό πυρήνα εξουσίας, την…
Μαύρη Δευτέρα 23 Ιουλίου που κάηκε το Μάτι, ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε καλά, πλην όμως η καταστροφή ήταν αναπόφευκτη η δε τραγωδία θα ήταν μεγαλύτερη εάν οι υπουργοί που διαχειρίστηκαν την κρίση με τους αρχηγούς του συντονιστικού έκαναν άλλες επιλογές.

Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, δεν έγιναν λάθη, δεν υπήρξαν ολιγωρίες, δεν παρουσιάστηκε πρόβλημα συντονισμού. Όλα έγιναν όπως έπρεπε αλλά η δύναμη του φαινομένου ήταν υπέρτερη από τις δυνάμεις της χώρας, ασύμμετρη κατά την ορολογία του πρωθυπουργού.

Στην περίπτωση αυτή η πολιτική ευθύνη, που δήλωσε ότι αναλαμβάνει ο πρωθυπουργός πέντε ημέρες μετά την τραγωδία, αφορά στον άνεμο και τίποτε παραπάνω. Για τα αδιέξοδα της περιοχής (τις λογής-λογής αυθαιρεσίες, την έλλειψη στοιχειώδους ρυμοτομίας κά) οι ευθύνες χαρακτηρίζονται διαχρονικές, ευθύνονται δηλαδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις, οι δημοτικές αρχές και οι ίδιοι οι κάτοικοι.

Ας πούμε ότι είναι έτσι -και μη χειρότερα καθώς ορισμένοι βλέπουν ευθύνες και στα ίδια τα θύματα. Και να ενισχύσουμε περαιτέρω την κυβερνητική θεώρηση, παίρνοντας ως δεδεομένο το ενδεχόμενο εμπρησμού και μάλιστα με σκοπό την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης, όπως αρχικά υπονόησαν στη σειρά κυβερνητικοί παράγοντες (από τον Δ.Τζανακόπουλο μέχρι τον Π. Καμμένο) και στη συνέχεια κομματικοί ινστρούκτορες και άλλοι λάτρεις μυθιστοριών συνωμοσίας.

Ακόμη λοιπόν και αν ισχύουν όλα τα παραπάνω, απαλλάσσεται η κυβέρνηση από τις δικές της ευθύνες; Όσο κυλούν οι μέρες και προστίθενται κρίσιμες πληροφορίες για τα γεγονότα της Μαύρης Δευτέρας τα ερωτήματα γίνονται περισσότερα.

Το ερώτημα που κυριαρχεί τώρα δεν είναι τι έγινε και τι δεν έγινε, αλλά αν γνώριζε ο πρωθυπουργός, αν γνώριζαν οι υπουργοί και οι αρχηγοί, την έκταση της καταστροφής σε πραγματικό χρόνο και μπορούσαν να αντιληφθούν το μέγεθος της τραγωδίας. Δηλαδή, τα αίτια της τραγωδίας έχουν επισκιαστεί από το ζήτημα συγκάλυψης των πραγματικών περιστατικών που έχει δημιουργηθεί.

Από τους διαλόγους στην μεσονύχτια επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Συντονιστικό η εντύπωση που δόθηκε ήταν ότι «το φαινόμενο είναι σε ύφεση» και «ολοκληρώνεται η επιχείρηση μεταφοράς των εγκλωβισμένων από το λιμανάκι». Αν αυτό επεδίωκε το Συντονιστικό το πέτυχε. Η πραγματικότητα όμως διέψευσε τραγικά την εικόνα του Συντονιστικού. Και εδώ αρχίζει το ασύμμετρο πρόβλημα της κυβέρνησης.

Σύμφωνα με το νέο αφήγημα υπουργών που συμμετείχαν στη σύσκεψη, (Τζανακόπουλος, Σκουρλέτης, Σπίρτζης, Πολάκης, Κουρουμπλής), οι πρώτες αναφορές για θύματα στο Ν. Βουτζά και στο Μάτι έφθασαν στο Συντονιστικό μόλις έφυγαν οι κάμερες της ΕΡΤ. Οι πληροφορίες ήταν ανεπιβεβαίωτες (πάλι καλά δεν περίμεναν την ταυτοποίηση) όπως είπαν, για δύο ανθρώπους.

Το Μαξίμου δεν λέει πότε ακριβώς ενημερώθηκε ο πρωθυπουργός για νεκρούς και τραυματίες, αλλά σε προηγούμενη ανακοίνωση, διέψευδε με οργή τα ερωτήματα που εγείρονται για την αλληλουχία των γεγονότων.

Πως γίνεται όμως η φωτιά να ολοκλήρωσε το καταστροφικό έργο μέσα σε μιάμιση ώρα, όπως λένε οι αρχηγοί και ο πολιτικός τους προϊστάμενος Ν. Τόσκας, αλλά το Συντονιστικό πέντε ώρες αργότερα να μην είχε εικόνα της τραγωδίας, δεν έχει ακόμα απαντηθεί.

Η σύγχυση της κυβέρνησης και ο πανικός ορισμένων κυβερνητικών παραγόντων είναι ως ένα βαθμό κατανοητός. Ποιός λογικός άνθρωπος θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση τους τέτοιες ώρες. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί υπεκφυγές δια μέσου της γενίκευσης η οποία άλλωστε σε τέτοιες συνθήκες δεν αντέχει. Και να φταίει η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όλοι όσοι είχαν ασκήσει εξουσία τα προηγούμενα χρόνια (για τα αυθαίρετα, τις υπηρεσίες, το κράτος), την κρίση στο Μάτι την διαχειρίστηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Η σημερινή κυβέρνηση λοιπόν οφείλει να απαντήσει στα ερωτήματα με στοιχεία, που είναι άλλωστε καταγεγραμμένα στο Συντονιστικό. Ειδάλλως, αν ακολουθήσουμε την συλλογιστική της αναδρομής στο παρελθόν, κινδυνεύουμε να χαθούμε στον κυκεώνα της άρνησης, της άρνησης της πραγματικότητας και των ευθυνών. Ακολουθώντας τυφλά την συλλογιστική της κυβέρνησης θα πρέπει να αποδεχθούμε και την χειρότερη εκδοχή της συλλογικής ευθύνης, τη φασιστική.

Καμία τραγωδία και κανένα έγκλημα δεν έγινε άλλωστε στο κενό, όλα τα αρνητικά κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας έχουν σκοτεινό υπόθαθρο, άρα η ευθύνη είναι τροπον τινά όλων. Και από εκεί που κάποτε «όλοι μαζί τα φάγαμε» θα φθάσουμε τώρα στο «όλοι μαζί το κάψαμε».

Οι άνθρωποι που είναι γύρω από τον πρωθυπουργό, στην κυβέρνηση αλλά και πιό κοντά στο γραφείο του, μέχρι τώρα δεν έχουν δώσει πειστικές εξηγήσεις. Το αντίθετο μάλιστα, καταφεύγουν συνεχώς σε υπεκφυγές και γενικεύσεις. Τι εννοεί ο διευθυντής του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού Θ. Καρτερός όταν λέει ότι «οι αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό, εξαιτίας της τραγωδίας, συνδέονται, και δεν μπορούσε να είναι αλλιώς, με τη μεγάλη εικόνα της μεγάλης αναμέτρησης ανάμεσα στην Αριστερά και στους ακροδεξιούς κυρίως αντιπάλους της. Ανάμεσα στην παράταξη που προσπαθεί, με δυσκολίες, προβλήματα, και λάθη ακόμα, να σπρώξει τη χώρα ένα βήμα μπρος. Και σε όλους εκείνους που προσπαθούν να τη σπρώξουν δυο βήματα πίσω. Ή και ακόμα παραπίσω. Με όλα τα μέσα, από τα οποία εντιμότερο το ψέμα και η τοξική δυσφήμιση».

Και συνεχίζει στο άρθρο του στην Κυριακάτικη Αυγή: «Δεν πρόκειται για μάχη επικοινωνίας, προπαγάνδας, λέξεων. Το διακύβευμα είναι απείρως δυσκολότερο. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να στηριχτεί και να πετύχει. Πρέπει να ολοκληρώσει τη θητεία και το έργο της. Πρέπει να αποδειχτεί άξια όλων εκείνων που έδωσαν τα πάντα για να έχει όχι η Αριστερά, αλλά η χώρα, μια ευκαιρία».

Αυτό είναι το πρόβλημα; Τι σχέση έχει η τραγωδία στο Μάτι και η επίθεση που δέχεται η κυβέρνηση από την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ, με τους ανθρώπους που έδωσαν τα πάντα για την Ελλάδα ή για την Αριστερά. Όση και ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Και πως προέκυψε το συμπέρασμα ότι όλοι όσοι επικρίνουν την κυβέρνηση είναι ακροδεξιοί ή για να το τραβήξουμε και άλλο ακολουθώντας και την συλλογιστική του υπουργού Άμυνας Π. Κάμμένου έχουν σχέση με τα CDs, το Νοοr και την Τουρκία; Σιγά μην έχουν σχέση και με τους ψεκασμούς.

Τι σχέση έχει η Αριστερά με αυτή την ανερμάτιστη λογική και τί όφελος μπορεί να περιμένει η χώρα; Θα πρέπει να αναλάβει και τις προσωπικές αθλιότητες κάθε κυβερνητικού παράγιοντα και συμβούλου, να λειτουργεί εν τέλει σαν πλυντήριο;

Η διατύπωση ερωτήσεων ακόμα και στις πιό τραγικές στιγμές είναι βασικό χαρακτηριστικό μίας δημοκρατικής κοινωνίας. Ακόμη και αν οι ερωτήσεις είναι ωμές ή προκλητικές, παραγνωρίζουν τον πόνο των ανθρώπων που έχασαν τους δικούς τους στο Μάτι. Δεν είναι οι ερωτήσεις που οδηγούν σε επικοινωνιακή τυμβωρυχία, όπως νομίζει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Είναι η έλλειψη πειστικών απαντήσεων.

Και περισσότερο η έλλειψη συναίσθησης προσωπικής ευθύνης και κατ΄επέκταση κοινωνικής και πολιτικής. Δεν μπορεί να θεωρείται καρατόμηση η αντικατάσταση των προσώπων που κλήθηκαν να διαχειριστούν την κρίση και απέτυχαν. Ακόμη και αν τα λάθη που έγιναν είναι συγγνωστά, το βάρος της τραγωδίας είναι τεράστιο για να συνεχίσουν να το φέρουν στους ώμους τους, στις θέσεις που βρίσκονται.

Το πρόβλημα της κυβέρνησης, η ολέθρια διαχείριση της πυρκαγιάς στο Ν. Βουτζά και το Μάτι και τώρα της πολιτικής κρίσης, αφορά τα πρόσωπα που συγκροτούν την κυβέρνηση και προωτίστως τον πρωθυπουργό και τους συμβούλους του. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλημα όλων των πολιτών ή αυτών που ψήφισαν την κυβέρνηση, της Αριστεράς ή της Δεξιάς.

Αν υπάρχει και άλλη συνωμοσία, μετά τις συνωμοσίες των εμπρηστών, πρακτόρων και άλλων εχθρών, η κυβέρνηση ας βγει να το πει ευθέως. Αλλά να φτιάχνει κλίμα μαγισσσών, τέτοιο που ο πρωθυπουργός στην ανάληψη της πολτικής ευθύνης της τραγωδίας υπογράμμισε πως δεν πρόκειται να δεχθεί, είναι άκρως επικίνδυνο.

Ο μόνος εχθρός της κυβέρνησης είναι ο ίδιος της ο εαυτός. Μέχρι τώρα δεν έχει βρει ψέματα στις μαρτυρίες των ανθρώπων που βρίσκονταν στο Μάτι, ανθρώπων που είδαν τους δικούς τους να χάνονται, αλλά αυτή επιμένει πως λέει την αλήθεια και χαρακτηρίζει τυμβωρυχεία κάθε άλλη οπτική. Ή μήπως λένε ψέματα τώρα και οι πυροσβέστες, διασώστες, νοσηλευτές, λιμενικοί, στρατιωτικοί και όλοι όσοι έδιναν μάχη;

Αν κάτι μπορούσε να λειτουργήσει κατευναστικά στην πληγή που προκάλεσε η λαίλαπα στο Μάτι, πληγή ανθρώπινη, κοινωνική και εθνική, είναι η ευθιξία που απέμεινε σε όσους είχαν την ευθύνη της διαχείρισης, να την αναλάβουν. Τα λάθη, μικρά ή και μεγάλα, κάποια στιγμή θα συγχωρεθούν. Η αλαζονεία που προσομοιάζει πια με άκαμπτη αναλγησία, δεν πρόκειται να συγχωρεθεί ποτέ…

Μπάμπης Αγρολαμπος

Πηγή Τα λάθη θα συγχωρεθούν, η αλαζονεία ποτέ…

Μετά την τραγωδία ανακαλύψαμε κάτι που δεν μας είχε περάσει από το μυαλό. Τα…
αυθαίρετα είναι αυτοφυή. Φυτρώνουν μόνα τους, νομιμοποιούνται μόνα τους και μες τη μοναξιά τους προκαλούν την καταστροφή…

Από το altsantiri.gr

Πηγή Αυτοφυή αυθαίρετα…

κατά Πουλή…

Σκληρή ανακοίνωση επιφύλασσε το γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, Παύλου Πολάκη, σε…
δημοσιεύματα και δημόσιες δηλώσεις του προέδρου των εργαζομένων στο ΚΕΕΛΠΝΟ, Σταμάτη Πουλή, ο οποίος άσκησε κριτική για τους χειρισμούς του υπουργείου Υγείας την ημέρα της μεγάλης πυρκαγιάς στο Μάτι.

Το γραφείο του Πολάκη αναφέρει ότι «αναφορικά με δημοσιεύματα και δημόσιες δηλώσεις που θέλουν τον Σταμάτη Πουλή να περιφέρει την ιδιότητά του ως «Πρόεδρος του Σωματείου των εργαζομένων και δι’ αυτής να εξαπολύει ανήθικα και ανυπόστατα ψεύδη κατά της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας, αναφερόμενος σε δήθεν παραπλάνηση του κοινού για την τραγωδία από τις πυρκαγιές, διευκρινίζουμε προς τα ΜΜΕ που φιλοξενούν δηλώσεις του αλλά και ευρύτερα, τα εξής:

• Ο εν λόγω «συνδικαλιστής» έχει ήδη απολυθεί από το ΚΕΕΛΠΝΟ, ως εκ τούτου δεν δύναται να εκπροσωπεί δημόσια καμία δράση του Φορέα και κανέναν από τους σημερινούς εργαζόμενους. Πόσο μάλλον να (αυτό)αποκαλείται «Πρόεδρος των εργαζομένων». «Πρόεδρος των απολυμένων» θα ταίριαζε καλύτερα…

• Ο Σταμάτης Πουλής δεν απολύθηκε από έναν δημόσιο οργανισμό για την συνδικαλιστική του δράση, αλλά σαφώς επειδή εμπλέκεται και διώκεται επίσημα από την Δικαιοσύνη για σοβαρά κακουργήματα, που όπως αναφέρει η σχετική δικογραφία είναι: α) άμεση συνέργεια σε απιστία στην Υπηρεσία από κοινού και κατ’ εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος, β) ψευδής βεβαίωση από κοινού σε βαθμό κακουργήματος και το γ) αδίκημα της συμμορίας.

• Ο Σταμάτης Πουλής βρίσκεται σε αναμονή κι άλλων εξελίξεων από τη δικαστική έρευνα και πιθανών νέων διώξεων για περισσότερα αδικήματα που σχετίζονται μεταξύ άλλων και με διασπάθιση δημόσιου χρήματος.

• Το ΚΕΕΛΠΝΟ εκπροσωπείται δημόσια από τη νόμιμη Διοίκησή του και την αρμόδια Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας του Υπουργείου, που είναι υπεύθυνες για τις δράσεις αρωγής, υποστήριξης και ανακούφισης των θυμάτων της πρόσφατης πυρκαγιάς και των οικείων τους»…

Πηγή Πολάκης μαινόμενος…


Αυτοί οι ελεεινοί σε λένε φασίστα

Ύβρις → Άτη → Νέμεσις → Τίσις


Συνήθως προτιμώ να καλύπτω τα ονόματα τους για να τους προστατέψω καθώς είμαι της άποψης πως στόχος μας πρέπει να είναι η αποδόμηση της ιδεολογίας και των επιχειρημάτων τους και όχι οι προσωπικές επιθέσεις και η διαπόμπευση, παρότι οι αναρτήσεις γίνονται σε δημόσιο βήμα. Και έχω κατηγορηθεί γι αυτό.

Η πρωτοφανής αυτή τραγωδία, εκτός του ότι απανθράκωσε κορμιά ανθρώπων και ζώων, έκανε και κάτι άλλο. Έβγαλε στην επιφάνεια την πραγματική φύση εκείνων που μείναμε πίσω.
Σε κάποιους έβγαλε τον ατρόμητο ήρωα που δε διστάζει να πέσει στις φωτιές για να σώσει ένα καναρίνι, μια χελώνα.
Σε άλλους ξύπνησε το ένστικτο του εθελοντή, σε άλλους του προστάτη, σε άλλους την συμπόνια και την διάθεση της προσφοράς.
Όλοι αυτοί οι συνήθως σιωπηλοί, υπομονετικοί άνθρωποι μόλις συνειδητοποίησαν αυτό το γεγονός-καταλύτη ενεργοποιήθηκαν και αντέδρασαν αστραπιαία.



Ύβρις
Είναι όμως και κάποιοι άλλοι. Κάποια φωνακλού μειοψηφία που εδώ και καιρό, εκμεταλλευόμενη της προβολής που απολαμβάνει από τα σάπια media, διαμαρτύρεται για το κάθε τι, διεκδικεί, κατηγορεί τους πάντες, κολλάει ταμπέλες και όλα αυτά, στο όνομα της συμπόνιας, της αγάπης και της ανεκτικότητας.
Σε αυτούς τους ανθρώπους, οι φλόγες στο Μάτι έκαναν κάτι μοναδικό. Τους έκαψαν το φερετζέ του ηθικού πλεονεκτήματος, τους άφησαν μόνους μέσα τη μιζέρια, τα αποκαΐδια, το διχασμό και το μίσος για κάθε τι αγνό.
Ηθικά χρεωκοπημένους και αυτό τους αποκτήνωσε.


Άτη
Αυτές τις μέρες μέσω των social media, οι ανισόρροποι αυτοί αλληλέγγυοι των 0,60, οι επαγγελματίες δικαιωματιστές των ανοικτών συνόρων και μεταμεσονύκτιοι συχνάζοντες πλατειών, οι πολεμιστές του ουράνιου τόξου που εύχονται έρπη/ψόφο/καρκίνο σε όποιον δεν τους ζητά αυτόγραφο και προδότες της Μακεδονίας, έχουν λυσσάξει εξαπολύοντας έναν οχετό χυδαιοτήτων κατά των συνανθρώπων μας που χάθηκαν. Κατά των νεκρών.

Η οργή ξεχειλίζει και η αστική ευγένεια πλέον εκλαμβάνεται σαν ένδειξη δειλίας.

Νέμεσις
Σας παραθέτω την πρώτη και πιο φρέσκια, από τις εικόνες που αυτές τις ημέρες έχω με πόνο καρδιάς συλλέξει.

Οι συγκεκριμένες κυρίες ειρωνεύονται μια ακομμάτιστη σιωπηλή συγκέντρωση εις μνήμην των νεκρών. Των νεκρών.

Μετράνε κορμιά παρευρισκομένων και τα βρίσκουν λίγα.
Μετράνε απανθρακωμένα κορμιά και τα κρίνουν ένοχα.

Ξέρω πως φτάσαμε εκεί.
Ξέρουμε όλοι.

Όταν ο άνθρωπος δεν έχει φόβο Θεού, γίνεται κτήνος και τρέφεται από τις σάρκες του.

ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΛΕΝΕ ΦΑΣΙΣΤΑ

Μέχρι την ώρα της Τίσεως.



Simple Man, kostasxanΠηγή Αυτοί οι ελεεινοί σε λένε φασίστα

Ειδικός Συνεργάτης για το Geopolitics & Daily News

Το πρώτο μέρος της ανάλυσης μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: Α Μέρος 




Γεωστρατηγικοί Παράγοντες
Συρία:
Η παραδοσιακά κοσμική Αραβική Δημοκρατία απορροφήθηκε εντός του ευρέως εφαρμοζόμενου θεάτρου επιχειρήσεων της Έγχρωμης Επανάστασης που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ, όταν η «Αραβική Άνοιξη» ξέσπασε το 2011. Συνοψίζοντας τα στρατηγικά θεμέλια αυτής της μεγαλοπρεπούς επιχείρησης, βλέπουμε ότι το εγχείρημα για τις ΗΠΑ ήταν να βοηθήσουν μια διακρατική κλίκα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ώστε να ανέλθει στην εξουσία από την Αλγερία μέχρι τη Συρία, μέσω μιας σειράς συγχρονισμένων επιχειρήσεων ανατροπής του καθεστώτος σε αντίπαλα κράτη (Συρία), αναξιόπιστους εταίρους (Λιβύη), και στρατηγικής σημασίας κράτη διαμεσολάβησης (proxy) που αναπόφευκτα έπρεπε να αλλάξουν ηγεσία (Αίγυπτο. Υεμένη). Το προκύπτον στρατηγικό περιβάλλον έπρεπε να μοιάζει σε αυτό της εποχής του Ψυχρού Πολέμου στην Ανατολική Ευρώπη, ως προς το σημείο πως κάθε ένα από τα μέλη θα καθοδηγούνται από το ίδιο κόμμα (η Μουσουλμανική Αδελφότητα αντί του Κομμουνιστικού Κόμματος) και θα ελέγχονται από μία proxy δύναμη που λειτουργεί για λογαριασμό ενός εξωτερικού προστάτη, σε αυτήν την περίπτωση ενός κοινού μετώπου συγκυριαρχίας, στο οποίο προήδρευε η Τουρκία και το Κατάρ, αλλά παρασκηνιακά ήλεγχαν οι ΗΠΑ.
Αυτή η χαλαρά οργανωμένη ιδεολογική «συνομοσπονδία» διατηρείτο ελαφρώς ασύνδετη, προκειμένου να είναι διαχειρίσιμη, μέσω της απλής τακτικής «διαίρει και βασίλευε» (εμποδίζοντας έτσι την ανεξαρτησία της οργάνωσης και ενδεχόμενη στροφή ενάντια στη Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου), αλλά εύκολα προκάλεσε τη θρησκευτική έχθρα για την κινητοποίηση κατά του Ιράν και των περιφερειακών συμφερόντων του, καθιστώντας έτσι το μπλοκ Τουρκίας – Κατάρ ένα εξαιρετικά ευέλικτο εργαλείο για την προώθηση της αμερικάνικης μείζονας στρατηγικής στη Μέση Ανατολή. Λαμβάνοντας υπόψη τη χαοτική προέλευση αυτού του γεωπολιτικού τεχνάσματος, ήταν προκαθορισμένο ότι οι επιμέρους αντικειμενικοί σκοποί του δεν θα υλοποιηθούν σύμφωνα με το σχέδιο και ότι μόνο η μερική υλοποίηση θα μπορούσε ρεαλιστικά να συμβεί κατά την πρώτη προσπάθεια. Αυτό ακριβώς σημειώθηκε όταν μεγάλο μέρος του συριακού λαού αντιστάθηκε προκλητικά στον Υβριδικό Πόλεμο και την επίθεση που δέχτηκε εναντίον του πολεμώντας σθεναρά για την υπεράσπιση της κοσμικής ιδιότητας του κράτους και της κουλτούρας του. Η μεγαλύτερη απόδειξη είναι η διατήρηση της εξουσίας Assad, γεγονός που δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί απλά και μόνο με τη ρωσική υποστήριξη.
Μπορεί να υποστηριχθεί ότι η Συρία θεωρείτο πάντα ως το πιο στρατηγικό βραβείο από όλα τα κράτη που επηρεάστηκαν από την «Αραβική Άνοιξη», και αυτό αποδεικνύεται από τον απεγνωσμένο, πεντάχρονο Υβριδικό Πόλεμο που οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν εναντίον της, σε απάντηση της αρχικής αποτυχίας ανατροπής του καθεστώτος. Συγκριτικά, η Αίγυπτος, το πιο πυκνοκατοικημένο αραβικό κράτος, γενέτειρα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, χρειάστηκε να ασχοληθεί με χαμηλού επιπέδου τρομοκρατία, κατευθυνόμενη από το Κατάρ, στο Σινά, από τότε που ανέτρεψε την επιβαλλόμενη, από τις ΗΠΑ, κυβέρνηση Morsı. Ο λόγος για αυτή την κραυγαλέα διαφορά της σημασίας των συσχετισμών για τους αμερικανικούς μείζονες στρατηγικούς στόχους είναι οι γεω-οικονομικοί καθοριστικοί παράγοντες πίσω από τον πόλεμο στη Συρία, οι οποίοι σύντομα θα γνωρίσουν γενικότερη αποδοκιμασία.
Ουκρανία:

Οι καθοριστικοί παράγοντες γεωστρατηγικής πίσω από τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι πολύ πιο απλοί από ό,τι εκείνοι πίσω από τον πόλεμο στη Συρία, και έχουν ως επί το πλείστον ήδη αναλυθεί στο πρώτο μέρος με την περιγραφή του δόγματος «Reverse Brzezinski» στη γεωπολιτική παγίδευση. Ένα από τα κίνητρα πίσω από την ανατροπή καθεστώτος της ουκρανικής κυβέρνησης και της εγκαινίασης του επερχόμενου αντιρωσικού πογκρόμ ήταν να δελεάσει τη Ρωσία σε μια παρεμβατική παγίδα a la 1979, στο Αφγανιστάν και ο πόλεμος στο Donbass ήταν η επιτομή αυτής της προσπάθειας. Η Ουάσινγκτον απέτυχε να επιτεύξει το στόχο της, αλλά ήταν πολύ πιο επιτυχής στο να στρέψει ολόκληρη την επικράτεια της Ουκρανίας ως ένα γεωπολιτικό όπλο κατά της Ρωσίας. Ο Brzezinski είχε περίφημα ευφυολογήσει πως «χωρίς την Ουκρανία, τη Ρωσία παύει να είναι μία ευρασιατική αυτοκρατορία», και ενώ είχε μια εντελώς διαφορετική αντίληψη στο μυαλό όταν δήλωσε το ανωτέρω (η αρχική σκέψη ήταν πως η Ρωσία θα προσπαθήσει να σοβιετοποιήσει ιμπεριαλιστικά την περιοχή), από γεωπολιτικής απόψεως, η δήλωση αυτή κατέχει μία θεμελιώδη αλήθεια.
Η ρωσική εθνική ασφάλεια καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα γεγονότα στην Ουκρανία, ιδίως όσον αφορά την ευρεία δυτική περιφέρειά της, και μια εχθρική κυβέρνηση στο Κίεβο που διαφαίνεται πως δέχεται τη φιλοξενία των υποδομών της αμερικανικής «αντιπυραυλικής ομπρέλας» (η οποία είναι επί του παρόντος ένας ευφημισμός για την αύξηση των πιθανοτήτων των ΗΠΑ εξουδετέρωσης δεύτερης πυραυλικής επίθεσης της Ρωσίας και αντιμετώπισης ενός πυρηνικού εκβιασμού) θα έθετε μια σημαντική στρατηγική απειλή. Αναδιατυπώνοντας τον Brzezinski, ώστε να κάνουμε το λόγο του πιο ακριβή, θα λέγαμε πως «Αν η Δύση καταφέρει να χειριστεί την Ουκρανία ώστε μακροπρόθεσμα να γίνει μια εχθρός της Ρωσίας, τότε η Μόσχα θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα σημαντικό γεωπολιτικό εμπόδιο για τις μελλοντικές πολυπολικές φιλοδοξίες της. »
Το σοβαρό σενάριο της ουκρανικής φιλοξενίας της «αντιπυραυλικής άμυνας» των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ έχει μειώσει αισθητά τα ποσοστά επιβεβαίωσής του, αλλά η χώρα εξακολουθεί να κάνει άλματα προς την κατεύθυνση του σκιώδους μέλους του ΝΑΤΟ, θέτοντας εαυτόν ένα de-facto μέλος της Συμμαχίας, χωρίς τις επίσημες εγγυήσεις αμοιβαίας άμυνας. Η αυξημένη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Κιέβου και Ουάσιγκτον, και κατ ‘επέκταση, μεταξύ της Ουκρανίας και του ΝΑΤΟ, θέτει ως βάση τους επιθετικούς ελιγμούς εναντίον των ρωσικών στρατηγικών συμφερόντων. Παρ ‘όλα αυτά, το ενδεχόμενο δεν είναι τόσο δυσμενές για τη Μόσχα όσο θα μπορούσε να ήταν, αφού οι αμερικανοί στρατηγικοί σχεδιαστές είχαν αφελώς υποθέσει ότι το Πεντάγωνο θα είχε ήδη τον έλεγχο της Κριμαίας και ως εκ τούτου θα ήταν σε θέση να τοποθετήσει μονάδες «αντιπυραυλικής άμυνας» και άλλους αποσταθεροποιητικούς μηχανισμούς ακριβώς στο κατώφλι της Ρωσίας. Η απόλυτη πλάνη στον τρόπο σκέψης της Δύσης κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών του Υβριδικού Πολέμου ήταν ότι η Ρωσία θα υποχωρήσει από την υπεράσπιση των πολιτισμικών, ανθρωπιστικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων της στην Κριμαία (δόγμα «Reverse Brzezinski»), η οποία, όπως η ιστορία τώρα πιστοποιεί, ήταν μια επικά λανθασμένη εκτίμηση, η χειρότερη που οι ΗΠΑ έχουν κάνει ποτέ.
Γεω-οικονομικοί παράγοντες

Συρία:
Η Συρία είναι τόσο σημαντική από την άποψη της αμερικανικής μείζονος στρατηγικής, επειδή είναι ο τερματικός σταθμός για τον Friendship Pipeline (επίσης γνωστός ως σιιτικός αγωγός) τον οποίο μοιράζονται Ιράν και Ιράκ. Η διαδρομή του φυσικού αερίου θα μπορούσε να επιτρέψει στο Ιράν να έχει πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά και να ακυρώσει εντελώς το καθεστώς κυρώσεων που οι ΗΠΑ είχαν χτίσει εναντίον του στο συγκεκριμένο διάστημα. Ταυτόχρονα με το έργο αυτό υπήρχε μία ανταγωνιστική πρόταση ενός άλλου αγωγού από το Κατάρ για τη μεταφορά του δικού του φυσικού αερίου μέσω της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας, της Συρίας, και εν συνεχεία στην ΕΕ, είτε μέσω υγροποιημένου φυσικού αερίου είτε μέσω της Τουρκίας. Ο Πρόεδρος Assad απέρριψε συνετά την πρόταση του Κόλπου διατηρώντας την πίστη του, στον από καιρό, ιρανικό σύμμαχο της χώρας του. Από τη στιγμή που η Έγχρωμη Επανάσταση απέτυχε ο μετά-«Αραβικής Άνοιξης» Υβριδικός Πόλεμος, που υποστηρίχτηκε από τις ΗΠΑ και τις χώρες του Κόλπου απέδειξε πως ο σουνιτικός άξονας, λειτουργώντας σε παραλληλία με την Ουάσινγκτον, επιχείρησε να τιμωρήσει τη Δαμασκό για την άρνησή της να γίνει ένας μονοπολικός δορυφόρος.



Αν είχε ολοκληρωθεί, ο «Friendship Pipeline» θα ήταν ένα από τα πιο σημαντικά πολυπολικά διακρατικά συνδετικά έργα στον κόσμο, υπό την έννοια ότι θα είχε προκαλέσει αναταράξεις στην περιφερειακή γεωπολιτική, παρέχοντας ένα ενεργειακό και επενδυτικό διάδρομο που θα συνέδεε το Ιράν με την ΕΕ. Εκ των ων ουκ άνευ συνεπάγεται πως θα προκαλείτο μια σημαντική μεταβολή στην ισορροπία εξουσίας στη Μέση Ανατολή με την πλάστιγγα να γέρνει εις βάρος των ΗΠΑ και των συμμάχων της στον Κόλπο, λαμβάνοντας υπόψη όχι μόνο την αντιπαλότητα στους σχεδιασμούς του σουνιτικού και του σιιτικού αγωγού, αλλά και τον ανταγωνισμό που θα προέκυπτε με τον αγωγό Nabucco, και την οικονομική καταστροφή του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο θα έπεφτε ως ώριμο φρούτο στην αγκαλιά της Μόσχας.
Κατανοώντας την οξεία απειλή που θέτει ο εν λόγω αγωγός στην, επί δεκαετίες, ηγεμονική κυριαρχία πάνω στην περιοχή, οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν να εξασφαλίσουν πως το έργο δεν θα υλοποιηθεί επουδενί, όθεν ένας από τους λόγους πίσω από τη δημιουργία του ISIL, ακριβώς στη μέση της αναμενόμενης ζώνης διέλευσης. Υπό αυτή την οπτική διαφαίνεται σαφέστερα ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ επέδειξαν μεγαλύτερη προτεραιότητα στην αποσταθεροποίηση της Συρίας, παρά σε αυτή της Αιγύπτου, και ήταν πρόθυμες να σπαταλήσουν αμέτρητους πόρους σε αυτήν την προσπάθεια και να οργανώσουν μια παγκόσμια συμμαχία με proxy μέλη για την επίτευξή του.
Ουκρανία:

Η αποφασιστικότητα της Ουάσινγκτον στην κατάληψη της Ουκρανίας δεν έλαβε την έμπνευση απλά από μία γεωστρατηγική σκέψη, δεδομένου ότι οι επιτακτικές ανάγκες διασταυρώνονταν ταυτόχρονα με τη γεω-οικονομική πραγματικότητα. Κατά τη στιγμή που η αστική τρομοκρατική εκστρατεία, ευρέως γνωστή ως «Euromaidan», ξεκίνησε, η Ουκρανία εξαναγκάστηκε από τις ΗΠΑ σε μια τεχνητή «Πολιτισμική Επιλογή» μεταξύ της ΕΕ και της Ρωσίας. Η Μόσχα είχε προωθήσει τρία αλληλένδετα πολυπολικά διακρατικά συνδετικά έργα – πωλήσεις φυσικού αερίου και πετρελαίου στην ΕΕ, την Ευρασιατική Ένωση, και την Ευρασιατική Land Bridge (ενεργειακό, θεσμικό και οικονομικό project αντίστοιχα) – τα οποία η Ουάσιγκτον ήταν πρόθυμη να αποδυναμώσει με κάθε κόστος. Υπενθυμίζοντας την προαναφερόμενη ρήση του ευφυολογήματος Brzezinski για την Ουκρανία και την αναδιατύπωση από μέρους μου, οι λέξεις αποκτούν μία μεγαλύτερη λογική υπόσταση, καθώς χωρίς την Ουκρανία, ως μέρος αυτού του διασυνδεδεμένου δικτύου έργων, ολόκληρο το σύνολο γίνεται αισθητά πιο αδύναμο.
Όπως αναφέρεται σε κάθε ένα από τα έργα η αφαίρεση της Ουκρανίας από την εξίσωση:

  1. παρεμποδίζει τη διενέργεια του εμπορίου της Ρωσίας-ΕΕ δημιουργώντας απροσδόκητες επιπλοκές για τις δύο πλευρές
  2. αφήνει μια σημαντική αγορά και το εργατικό δυναμικό εκτός του πεδίου εφαρμογής της τελωνειακής ένωσης
  3. και απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό υποδομών ο οποίος αφορά αποκλειστικά χώρες που, συγκριτικά με την Ουκρανία, χαρακτηρίζονται μικρότερες και λιγότερο, οικονομικά, σημαντικές, όπως η Λευκορωσία.

Τοιούτο τρόπο η Ουκρανία μετατρέπεται σε ένα γεωπολιτικό σημείο συμφόρησης το οποίο προσμετρείται, έτι περισσότερο, στους αντι-ρωσικούς σχεδιασμούς της Δύσης.






Ως ένα πρόσθετο «όφελος» της λαθροθηρίας της Ουκρανίας από τη ρωσική σφαίρα επιρροής, χαρακτηρίζεται το γεγονός πως οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να θέσουν σε κίνηση μια αλυσίδα θεματικών προδεδικασμένων εκδηλώσεων (με εξαίρεση την επανένωση της Κριμαίας, φυσικά) που υποκινούσαν το νέο Ψυχρό Πόλεμο τον οποίο ήταν πρόθυμες να προκαλέσουν. Οι ενέργειες έλαβαν χώρα, προκειμένου να δημιουργηθούν φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ, γνωρίζοντας ότι τα αναμενόμενα διλήμματα ασφαλείας (από στρατιωτικής, ενεργειακής, οικονομικής και στρατηγικής άποψης) θα εμπόδιζαν σημαντικά τη μεταξύ τους συνεργασία και καθιστούσαν τις Βρυξέλλες όλο και πιο ευάλωτες στο δέλεαρ της προστασίας τους από την αμερικανική ογκώδη μονοπολική δύναμη και τα γεωστρατηγικά παιχνίδια, που το Καπιτώλιο σχεδίαζε. Προκειμένου να διατηρήσει την ηγεμονική της θέση στην Ευρώπη, η Ουάσινγκτον έπρεπε να κατασκευάσει ένα σενάριο που θα μπορούσε να χωρίσει τη Ρωσία και την ΕΕ για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και με έντονο τρόπο, έτσι ώστε να αυξήσει τις πιθανότητες επιβολής των ακόλουθων τριών κατηγοριών προγράμματος ελέγχου για την Ευρώπη:

  1. μόνιμη on-alert εξάπλωση και εγκατάσταση του ΝΑΤΟ στα ανατολικά (στρατιωτικό πρόγραμμα)
  2. αμερικανικά ελεγχόμενες εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου προς την ΕΕ και η προσφυγή της τελευταίας σε νέες ελκυστικές μη ρωσικές ενεργειακές οδούς, όπως ο Southern Gas Corridor (ενεργειακό πρόγραμμα)
  3. και η συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων Εταιρικής Σχέσης TTIP, η οποία, μεταξύ άλλων προνομίων που χορηγεί στις ΗΠΑ, καθιστά αδύνατο για τις Βρυξέλλες να διεξάγουν περαιτέρω συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών (FTA’s) χωρίς την αμερικανική έγκριση (οικονομικό πρόγραμμα).

Συνολικά, οι τρεις αυτοί αλληλένδετοι παράγοντες προορίζονται να ενισχύσουν το μεγαλύτερο από τους στρατηγικούς στόχους των ΗΠΑ, και ταυτόχρονα αυξάνουν τις προοπτικές για τη δική τους επιτυχία. Αυτή είναι η τεχνική της τεχνητής «σύγκρουσης πολιτισμών », μεταξύ της Δύσης και της Ευρασίας και της Ρωσίας, σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ αναμένουν εφεξής από την ΕΕ να τρομοκρατηθεί υπό το φόβο της ρωσικής αρκούδας και, κατά συνέπεια, να τρέξουν στην αγκάλη Άμυνας του Θείου Σαμ ως «υπερασπιστή του δυτικού πολιτισμού».
Αυτό είναι το απόλυτο σχέδιο που οι ΗΠΑ θέλουν να εκπληρώσουν στην Γηραιά Ήπειρο, δεδομένου ότι η επιτυχής εφαρμογή του μαζί με τα τρία βασικά συστατικά (στρατιωτική, ενεργειακή και οικονομική εξάρτηση που περιγράφηκαν νωρίτερα) θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την, επί γενεών, ηγεμονική κυριαρχία πάνω από την Ευρώπη, και ως εκ τούτου θα εκτόξευε τις πιθανότητες ότι η πολυπολική αντεπίθεση ενάντια στην αμερικανική υπερδύναμη θα παρατεινόταν, μετατρέποντας αυτή μία υπόθεση δεκαετιών. Κάπως έτσι εξηγούνται και οι φωνές διαφωνίας εντός της Ε.Ε. περί ευρωστρατού, ενεργειακής τροφοδοσίας, κυρώσεων εναντίον Ρωσίας, συμφωνίας για τον TTIP κτλ.

Τέλος Β΄Μέρους 

Eπιμέλεια:Geopolitics Editorial TeamΠηγή O Yβριδικός Πόλεμος (μέρος δεύτερο)

…ξανά στην επικαιρότητα… 

Η φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική αλλά και οι επαναλαμβανόμενες πλημμύρες στο Λεκανοπέδιο ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα ένα άλλο σοβαρό ζήτημα που απασχολεί εδώ και χρόνια το Πέραμα, αλλά και την ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.

Ο λόγος για τα…
περίπου 100 «καζάνια του θανάτου», όπως τα αποκαλούν, που βρίσκονται διασκορπισμένα δεξιά κι αριστερά στον μοναδικό άξονα από τη Δραπετσώνα έως το Πέραμα.

Υπενθυμίζεται ότι δημοτικές αρχές και κάτοικοι είχαν πρόσφατα ξεσηκωθεί μετά την ψήφιση του άρθρου 70 στον νόμο για το κλείσιμο της τέταρτης αξιολόγησης, το οποίο, όπως καταγγέλλουν, αντί να δίνει λύση, διαιωνίζει το πρόβλημα και αφήνει τις ρυπογόνες βιομηχανίες στο Κερατσίνι, τη Δραπετσώνα και το Πέραμα για άλλα 20 χρόνια.

Χθες ο αντιπεριφερειάρχης Πειραιά, Γιώργος Γαβρίλης, με παρέμβασή του επισήμανε ότι είναι η στιγμή που «πρέπει να σταματήσουμε να κρύβουμε προβλήματα δεκαετιών κάτω απ’ το χαλί», εξηγώντας ότι ο τρόπος που αναπτύχθηκε το Λεκανοπέδιο Αττικής είναι γνωστός: άναρχος, χωρίς κανέναν ενιαίο πολεοδομικό σχεδιασμό, με την αυθαιρεσία, την εξαίρεση και την παρέκκλιση να αποτελούν το σημείο τομής μικρών και κυρίως μεγάλων συμφερόντων.

Ολα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την απουσία σύγχρονου και οργανωμένου σχεδίου πυροπροστασίας, τις ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα σύγχρονης πυρόσβεσης, τη διαλυμένη Δασική Υπηρεσία, ανεβάζουν τον βαθμό επικινδυνότητας της Αττικής στο κόκκινο.

Σήμερα, όπως ανέφερε, είναι η στιγμή να μιλήσουμε και για έναν άλλο κίνδυνο, αυτόν ενός μείζονος σημασίας βιομηχανικού ατυχήματος μέσα στον οικιστικό ιστό. Ενα ατύχημα στην περιοχή αυτή θα δημιουργήσει συνθήκες Αποκάλυψης, αφού η πρόσβαση στη θάλασσα είναι πρακτικά ανύπαρκτη και από την άλλη πλευρά υπάρχει το βουνό.

Ο Γ. Γαβρίλης τόνισε ότι τα «καζάνια» δεν φτιάχτηκαν χτες. Οι εταιρείες πετρελαιοειδών εγκαταστάθηκαν εκεί από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η περιοχή αυτή πρακτικά δεν είχε αστική κατοίκηση. Ομως, παράλληλα με τις δεξαμενές, η ευρύτερη περιοχή εξελίχθηκε και σήμερα πλέον είναι μια πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή με χρήση κατοικίας σε επαφή με τους μαντρότοιχους των εταιρειών και τα καζάνια σε απόσταση μόλις 15 μέτρων. Αυτή η σκληρή πραγματικότητα μας υπαγορεύει να αναζητήσουμε λύσεις τώρα.

«Είναι η στιγμή που πρέπει να υπάρξει αποφασιστική λύση, ειδικά για την κατηγορία εκείνη των εταιρειών που υπάγονται από πλευράς επικινδυνότητας στην κατηγορία Seveso» αναφέρει, ζητώντας την άμεση απομάκρυνσή τους, πράξη που, όπως σχολιάζει, προϋποθέτει πολιτική απόφαση. Διαφορετικά, όσα σχέδια ή ασκήσεις κι αν κάνουμε, πάντα ο κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά σε μια πρωτοφανή καταστροφή θα ελλοχεύει, υποστηρίζει.

Χριστίνα Παπασταθοπούλου (efsyn.gr)

Πηγή Τα «καζάνια του θανάτου» στο Πέραμα…