22 March, 2019
Home / Διαφορα (Page 880)


«Θα έχει ενδιαφέρον για τις επερχόμενες δικαστικές εξελίξεις και πώς αυτές θα αντιμετωπιστούν από την κυβέρνηση, μια και πρόκειται για μια…
ξεκάθαρη «εισπήδηση» του μεγάρου Μαξίμου στον χώρο της Δικαιοσύνης», ήταν το σχόλιο αρθρογράφου στο ιστολόγιο του Β. Μαρινάκη (in.gr) σχετικά με την υπουργοποίηση του νομικού Μ. Καλογήρου.

Ευτυχώς, γιατί όταν ο εν ενεργεία δικαστής και πρώην πρόεδρος της ΕΔΕ, Χ. Αθανασίου, παραιτήθηκε για να γίνει αμέσως μετά υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Σαμαρά, ιδιοκτήτης του ΔΟΛ ήταν ακόμα ο Στ. Ψυχάρης, διαφορετικά όχι για απλή εισπήδηση αλλά πλήρη ταύτιση Μαξίμου και Δικαιοσύνης θα κατήγγελλε ο όμιλος Μαρινάκη την κυβέρνηση Σαμαρά!

Ή μήπως όχι;

Α.Ψ.

efsyn.gr

Πηγή Απορία…

Βρέθηκε ο τάφος του σωματοφύλακα του Μ. Αλεξάνδρου, Πευκέστα; Και τμήματα από το σπαθί και την ασπίδα του, που ήταν η ιερή και μυστηριώδης ασπίδα του Αχιλλέα; Ας σταθούν όλοι στο ύψος τους… Το θέμα είναι και εθνικό…



Μη γνωρίζοντας, έως τώρα, σε ποιον ανήκει, ένας από τους πολλούς αρχαίους μακεδονικούς τάφους που υπάρχουν γύρω από την αρχαία Μίεζα (*) της Ημαθίας, ελέγετο «Ο τάφος της Κρίσεως», διότι σε αυτόν εικονιζόταν ο νεκρός πολεμιστής να οδηγείται από τον ψυχοπομπό Ερμή στους Kριτές του Κάτω Κόσμου, Αιακό και Ραδάμανθυ… Και έτσι ελέγετο έως τώρα…Μόνο, που, κατά πληροφορίες, ευρέθη το όνομα του νεκρού…



Και μάλιστα μαζί με τμήμα της ασπίδος του, η οποία ήταν η ασπίς του Αχιλλέως. Είναι γνωστό ότι την κρατούσε. Εάν, λοιπόν, ετάφη όντως και με αυτήν, την αυθεντική μυστηριώδη ασπίδα του Αχιλλέως, τότε βρισκόμαστε ενώπιον ενός σπουδαίου ευρήματος, του μόνου γνωστού έως τώρα εκ των χειρών του θεού Ηφαίστου, το μόνο θεϊκό χειροποίητο τεχνούργημα / κατασκεύασμα που θα έχει βρεθεί επί γης!!!

Και κάτι τέτοιο θα πρέπει να εξετασθεί διεπιστημονικώς, και όχι μόνον αρχαιολογικώς!..


(*) Θυμίζω ότι για την αναφερομένη από τα αρχαία χρόνια Μίεζα (ήδη από τον Πολύβιο ακόμη), αποφάνθηκε επιτροπή σοφών (με επί κεφαλής τον καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη!) ότι είναι… σλαβικό τοπωνύμιο, διότι καταλήγει σε… -ζα!!! Κι έτσι το χωριό Κοπανός, όπου βρέθηκε η σχολή του Αριστοτέλους, δεν μετονομάσθη σε Μίεζα…


Έλληνες εναντίον Περσών και Κένταυροι εναντίον Λαπιθών…
Μια από τις παραστάσεις του τάφου…



Γράφει ο Α. Χοϊλούς:

«Και το όνομα αυτού, Πευκέστας»!!!

Πριν από δύο μήνες (περίπου) σας είχα πει ότι επισκέφθηκα τον Μακεδονικό Τάφο «Της Κρίσεως» στη Μίεζα[1] (κοντά στην Νάουσα). Εκείνη την ημέρα ήταν που πήρα την πληροφορία ότι ο συγκεκριμένος τάφος ανήκει στον Πευκέστα. Σύμφωνα με τις τελευταίες, πρόσφατες, ανασκαφές που έγιναν στο δάπεδο του τάφου βρέθηκαν τμήματα από το σπαθί και την ασπίδα του, στα οποία είναι χαραγμένο το όνομα του: Πευκέστας!

Ο Πευκέστας (4ος αιώνας) ήταν αξιωματικός στην υπηρεσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένας από τους σωματοφύλακες του, και ο μετέπειτα σατράπης της επαρχίας της Περσίας. Καταγόταν από τη Μίεζα κοντά στη σύγχρονη Νάουσα, το ίδιο μέρος όπου ο Αριστοτέλης είχε αναλάβει την διαπαιδαγώγηση του Αλεξάνδρου και των υπόλοιπων νέων της Μακεδονικής αριστοκρατίας (σχολή του Αριστοτέλη). Είχε διακριθεί για τις πολεμικές του αρετές, καθώς ήταν το πρόσωπο το οποίο ο Αλέξανδρος επέλεξε να τον συνοδεύει στη μάχη, με την – ιερή – ασπίδα που είχε αποκτηθεί από τον ναό της Αθηνάς στη Τροία (πρόκειται για την ασπίδα του Αχιλλέα που έχει κατασκευάσει ο Θεός Ήφαιστος, και ο Όμηρος αφιερώνει 134 στίχους στην Ιλιάδα, ραψωδία Σ, για να την περιγράψει). Ήταν επίσης δίπλα στον Αλέξανδρο κατά την επίθεση φρουρίου το -325 της Ινδικής φυλής των Μαλλών, κατά την οποία ο Αλέξανδρος βρέθηκε κάποια στιγμή να έχει πηδήξει από τις επάλξεις μέσα στο αντίπαλο φρούριο μόνος του έναντι πλήθους αμυνομένων. Όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς συμφωνούν πως η συμβολή του Πευκέστα ήταν ιδιαίτερα σημαντική ώστε να σωθεί η ζωή του Αλέξανδρου. Σε αυτή την περίπτωση ο Μέγας Αλέξανδρος τραυματίστηκε πολύ σοβαρά. Ο Πευκέστας τιμήθηκε με κάθε δυνατή τιμή από τον Αλέξανδρο, (επειδή τον έσωσε πέφτοντας από πάνω του, καλύπτοντας τον με την Ιερή Ασπίδα) ο οποίος τον έκανε πλέον και επίσημα έναν από τους σωματοφύλακες του, ρόλο που εποφθαλμιούσαν πολλοί Μακεδόνες αξιωματικοί. Κατά την επιστροφή του Αλέξανδρου στην Περσέπολη, απένειμε στον Πευκέστα την σημαντική σατραπεία της επαρχίας της Περσίας, καθώς και επιλέχθηκε ως ο πρώτος που του απονεμήθηκε χρυσό στέμμα, όπως σε όλους τους υπόλοιπους στρατιώτες που είχαν διακριθεί για τις υπηρεσίες τους.

Τώρα, το ερώτημα που γεννάται είναι το εξής:

Αν η ασπίδα που βρέθηκε στον συγκεκριμένο Μακεδονικό Τάφο (Της Κρίσεως) είναι η Ιερή Ασπίδα του Αχιλλέα με την οποία έσωσε τον Μέγα Αλέξανδρο στην μάχη των Μαλλών ο Πευκέστας; Διότι αν είναι όντως αυτή, (η ασπίδα) όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας, θα πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο και σπουδαίο εύρημα που θα αποδεικνύει ότι, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια υπάγονται στα Ιστορικά γεγονότα και όχι στη Μυθολογία, όπως ισχυρίζονται κάποιοι πονηροί σήμερα.

Καθώς και πολλά άλλα που δεν είναι του παρόντος.

Περιμένω από τους αρχαιολόγους να σταθούν στο ύψος τους και σύντομα να ανακοινώσουν και επίσημα ότι ο τάφος ανήκει στον Πευκέστα τον Μιεζεύ.

Καθώς επίσης και την αλήθεια για την ασπίδα που βρέθηκε.



Τι λέει το υπουργείο Πολιτισμού

για τον «Τάφο της Κρίσεως»


Από τους σημαντικότερους και καλύτερα διατηρημένους μακεδονικούς τάφους, που έχουν έλθει στο φως μέχρι σήμερα, είναι αυτός »της Κρίσεως», ένα από τα ταφικά μνημεία της αρχαίας Μίεζας, που είχαν κατασκευασθεί στην πορεία του αρχαίου δρόμου που ένωνε την πόλη με την πρωτεύουσα του μακεδονικού βασιλείου, την Πέλλα. Οφείλει την ονομασία του στη μοναδική για την αρχαία τέχνη ζωγραφική παράσταση που τον διακοσμεί και έχει ως θέμα την κρίση του νεκρού. Χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αι π.Χ. και ξεχωρίζει ανάμεσα στους μακεδονικούς τάφους για τις μνημειώδεις διαστάσεις του και την επιβλητική του πρόσοψη.


Το μνημείο ανήκει στον τύπο του διθάλαμου μακεδονικού τάφου με καμαρωτή στέγη και καλυπτόταν με χωμάτινο τύμβο που είχε ύψος 1,50 μ. και διάμετρο 10 μ. Η πρόσοψή του είναι διώροφη, συνδυάζει το δωρικό με τον ιωνικό ρυθμό και δίνει την εντύπωση αρχαίου διώροφου κτηρίου με αετωματική επίστεψη. Ο »πρώτος όροφος» είναι δωρικού ρυθμού με τέσσερις ημικίονες (τετράστυλο πρόπυλο με παραστάδες στις άκρες), επάνω στους οποίους στηρίζεται το δωρικό γείσο. Αποτελείται από τρίγλυφα και 11 μετόπες, που διατηρούν τμηματικά την πολυχρωμία τους και διακοσμούνται με ένα πολύ γνωστό θέμα, την αναμέτρηση των Κενταύρων με τους Λαπίθες.


Έλληνες εναντίον Περσών και Κένταυροι εναντίον Λαπιθών…
Μια από τις παραστάσεις του τάφου…


Ταινία με σταγόνες και γραπτή ζώνη με άνθη και έλικες διαχωρίζουν τις μετόπες από την ιωνική ζωφόρο που ακολουθεί. Το θέμα του διακόσμου της είναι κάποια μάχη των Ελλήνων εναντίον των Περσών, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι οι μορφές που τη συνθέτουν είναι ανάγλυφες (stucco). Πάνω από το γείσο αναπτύσσεται ο »δεύτερος όροφος» της πρόσοψης. Αποτελείται από έξι μικρούς ιωνικούς ημικίονες με ύψος 1,46 μ., ανάμεσα στους οποίους υπάρχουν διαστήματα διαμορφωμένα ως ψευδόθυρες. Το αέτωμα πρέπει να διέθετε γραπτή διακόσμηση, όπως προκύπτει από διάφορα θραύσματα που έχουν έλθει στο φως. Ανάμεσα στις ακραίες παραστάδες και στους δωρικούς ημικίονες, που πλαισιώνουν τη θύρα, υπάρχουν τέσσερις ζωγραφικοί πίνακες, οι οποίοι αποτελούν ενιαία σύνθεση που απεικονίζει τη σκηνή της κρίσης του νεκρού. Ο νεκρός πολεμιστής οδηγείται από τον ψυχοπομπό Ερμή στους κριτές του Κάτω Κόσμου, Αιακό και Ραδάμανθυ, θέμα εξαιρετικά σπάνιο στην εικονογραφία, αλλά γνωστό από τον πλατωνικό διάλογο »Γοργίας».


Ο ψυχοπομπός Ερμής με το κηρύκειό του,
οδηγεί την ψυχή του νεκρού (Πευκέστα;)
στους κριτές, Ραδάμανθυ και Αιακό…
Μια από τις παραστάσεις του Τάφου της Κρίσης, στα Λευκάδια Ημαθίας…


Από τον τρόπο απόδοσης των μορφών προκύπτει ότι δύο ζωγράφοι συμμετείχαν στη διακόσμηση του τάφου. Ο προθάλαμος, αν και δεν έχει ανασκαφεί πλήρως, φαίνεται ότι δεν διέθετε γραπτές παραστάσεις. Αντίθετα, ο νεκρικός θάλαμος με την αρχιτεκτονική διάρθρωση των τοίχων θυμίζει έντονα τις εσωτερικές όψεις σπιτιών της Πέλλας και της Δήλου. Διαθέτει τοιχοβάτη, κυρίως τοίχο, παραστάδες στις γωνίες, θριγκό και καμαρωτή στέγη. Βαθύ γαλάζιο, κόκκινο και λευκό είναι τα χρώματα που έχουν χρησιμοποιηθεί στο θάλαμο, ενώ ιωνικά κυμάτια, ρόδακες και ταινίες διακοσμούν τα διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη.


Ο τάφος της Κρίσεως εντοπίσθηκε τυχαία το 1954 κατά τις εργασίες διάνοιξης επαρχιακού δρόμου και ανασκάφηκε από τον καθηγητή Φώτιο Πέτσα κατά τα έτη 1954-1964. Είχε υποστεί σοβαρές φθορές ήδη από την αρχαιότητα, τόσο στην καμάρα του προθαλάμου όσο και στην πρόσοψη. Εργασίες συντήρησης των κονιαμάτων και δομικής αποκατάστασης της πρόσοψης έγιναν το 1998, παράλληλα με ανασκαφή από τη Λ. Στεφανή, ενώ σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη το έργο ανάδειξης του μνημείου, που προβλέπει και νέα πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες.



ΣΗΜΕΙΩΣΗ:



[1] Σ.σ.: Για την ακρίβεια, ο τάφος είναι στο χωριό Λευκάδια, στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Μίεζας, όπου ήταν η Σχολή του Αριστοτέλους, όπου φοίτησαν ο Αλέξανδρος και τα άλλα πριγκηπόπουλα της Μακεδονίας.

arxeion-politismou.grΠηγή Βρέθηκε ο τάφος του σωματοφύλακα του Μ. Αλεξάνδρου, Πευκέστα; Και τμήματα από το σπαθί και την ασπίδα του, που ήταν η ιερή και μυστηριώδης ασπίδα του Αχιλλέα; Ας σταθούν όλοι στο ύψος τους… Το θέμα είναι και εθνικό…

Πυκνώνουν από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας οι καταγγελίες εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά του Αλέξη Τσίπρα με το επιχείρημα ότι η κυβέρνησή του είναι «σοβιετικού χαρακτήρα», ότι ο…
ίδιος εξακολουθεί να εφαρμόζει τα «διδάγματα του κομμουνισμού», ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αντιευρωπαϊκό μόρφωμα που καταλύει τους θεσμούς και περιφρονεί τη διάκριση των εξουσιών, επειδή η Αριστερά δεν σέβεται τη δημοκρατία.

Η γραμμή Μάκη-Αδώνιδος

Είναι προφανές ότι αυτή την αντιπολιτευτική στρατηγική έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, οι πατενταρισμένοι δηλαδή ακροδεξιοί του κόμματος και πρώτοι απ’ όλους οι ´Αδωνις Γεωργιάδης και Μάκης Βορίδης, που έχουν αποφοιτήσει από τη μεγάλη των εθνικολαϊκιστών σχολή του Γιώργου Καρατζαφέρη.

Ο κ. Βορίδης κωδικοποίησε τη νέα γραμμή του κόμματός του σε συνέντευξη που έδωσε στον Δημήτρη Κοτταρίδη για το ΑΠΕ/ΜΠΕ:

«Η τραγωδία που ζούμε αυτά τα τέσσερα χρόνια τελειώνει σύντομα. Και αφήνει μόνο ένα καλό: όλοι πια ξέρουν, όλοι κατάλαβαν τι είναι η Αριστερά. Και για αυτόν τον λόγο, ο λαός μας θα ψηφίσει ώστε να μην υπάρξει ποτέ ξανά Αριστερά στη διακυβέρνηση της χώρας. Σκληρό αλλά χρήσιμο και απαραίτητο μάθημα» (19.8.2018).

Δύο μέρες αργότερα, ο Βορίδης επανέλαβε πως «δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλες οι κυβερνήσεις ευθύνονται για τη χρεοκοπία αλλά περισσότερο απ’ όλα η ηγεμονία της ιδέας της Αριστεράς ότι δεν πρέπει να υπάρχει δημοσιονομική πειθαρχία. Είναι κάτι βαθύτερο. Ενα ιδεολογικό υπόστρωμα και αίτημα με μεγάλη δύναμη, πέρα και πάνω από το εκλογικό ποσοστό που είχε η Αριστερά. […] Η Αριστερά θέλει να ανατρέψει τη λειτουργία της ελεύθερης οικονομίας. Αν αυτό δεν γίνει μέσα στην ίδια την κοινωνία, αν ο πολίτης δεν καταλάβει ότι αυτές οι ιδέες είναι εσφαλμένες, δεν θα έχουμε στρατηγική ήττα της Αριστεράς. Το πρόβλημα βρίσκεται στις ίδιες τις ιδέες της Αριστεράς, αυτές είναι λάθος και αποστερούν την κοινωνία από τη δύναμή της» (συνέντευξη στο «Ραδιόφωνο 24/7», 21.8.2018).

Οι δηλώσεις φυσικά απαντήθηκαν από τον Νίκο Ξυδάκη εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η νέα αυτή γραμμή εκπονείται από τους επιτελείς του κόμματος του κ. Μητσοτάκη τη στιγμή που η κυβέρνηση εμφανίζεται να υλοποιεί τον στόχο που είχε εξαγγείλει από τις τελευταίες εκλογές και η κομματική εφημερίδα της κυκλοφορούσε με το πρωτοσέλιδο «Η Αριστερά μπορεί» («Η Αυγή», 21.8.2018).

Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη νέα γραμμή είχε εξαγγείλει πριν από δύο χρόνια ο Αδωνις Γεωργιάδης.

Ηταν τον Οκτώβριο του 2016, τότε που από τη Χίο δεν δίστασε να πει δημόσια όσα η Δεξιά έχει πάψει να υποστηρίζει εδώ και δεκαετίες:

«Πάντα έλεγα ότι οι αριστεροί δεν είναι δημοκράτες και με έλεγαν υπερβολικό. Σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και αν πας, όταν πεις ότι είσαι κομμουνιστής σε βάζουν φυλακή. Στην Ελλάδα γίνεται το αντίθετο. Η χώρα είναι στα πρόθυρα εκτροπής και ο Τσίπρας δεν διστάζει να κάνει τα πάντα για να μείνει στην εξουσία. Δεν τους ενδιαφέρει το καλό της χώρας παρά μόνο η παραμονή τους. Ομως κάνει ένα καλό ο Τσίπρας. Το μοναδικό καλό για την Ελλάδα. Εξευτελίζει την ιδεολογία της Αριστεράς και μετά από αυτόν δεν θα τολμάει κανείς να δηλώσει αριστερός αφού θα είναι ο περίγελος της παρέας του».

Οπως είναι σαφές, αυτά που λέει σήμερα ο κ. Βορίδης αποτελούν επανάληψη των απόψεων Γεωργιάδη για την Αριστερά και τις ιδέες της.

Η διαφορά είναι ότι τότε η επίσημη Νέα Δημοκρατία είχε σπεύσει να διαφοροποιηθεί από το στέλεχός της. Ο εκπρόσωπος του κόμματος Γιώργος Κουμουτσάκος δεν δίστασε να γράψει στο τουίτερ: «Ηταν μια λάθος δήλωση».

Πρωτοφανές να αδειάζει ο εκπρόσωπος τον αντιπρόεδρο του κόμματος. Ακόμα πιο έντονη ήταν η καταγγελία κατά Γεωργιάδη στις εφημερίδες που σήμερα αποτελούν οχήματα της άποψης Γεωργιάδη-Βορίδη.

Πρώτα πρώτα το συγκρότημα Μαρινάκη, που τότε δεν είχε ακόμα αλλάξει επίσημα ιδιοκτήτη.

Οι δηλώσεις Βορίδη φιλοξενούνται σήμερα στα «Νέα», ενώ το 2016 οι ανάλογες δηλώσεις Γεωργιάδη γίνονταν αντικείμενο σφοδρής κριτικής από το «Βήμα»:

«Τι κι αν ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυρ. Μητσοτάκης τον κάλεσε και του ζήτησε διευκρινίσεις. Τι κι αν ο εκπρόσωπος του κόμματος Γ. Κουμουτσάκος δήλωσε πως “ήταν μια λάθος δήλωση” και επιχείρησε να μαζέψει τα αμάζευτα του Αδ. Γεωργιάδη, ότι δηλαδή αλλού τους κομμουνιστές τούς φυλακίζουν. Ο Αδωνις επιμένει (όχι θα χάσει, νομίζετε, τέτοια ευκαιρία) και συνεχίζει να δηλώνει: “Φταίω εγώ που στα πρώην κομμουνιστικά καθεστώτα έχουν απαγορεύσει τον κομμουνισμό;” και ακόμα “τι φταίω εγώ που το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει απαγορεύσει διά ροπάλου δύο σύμβολα, αυτό με τον ναζιστικό σταυρό και αυτό με το σφυροδρέπανο;”. Δεν καταλαβαίνει τίποτα ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ., παρά το γεγονός ότι ενώπιον του προέδρου του κόμματος είπε ότι δεν το είπε έτσι ακριβώς, ότι παρεξηγήθηκε. Εμαθα ότι ο κ. Μητσοτάκης πνίγει λόγω της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση (να μην τους δώσει δηλαδή όπλα για κριτική) την οργή του για τον Αδωνι. Και έχει δίκιο, αφού η παράταξή του ήταν αυτή (με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή) που νομιμοποίησε το ΚΚΕ. Αμ το άλλο; Του ανοίγει μέτωπο και με το ΚΚΕ. Γι’ αυτό έβαλε τον κ. Κουμουτσάκο να δηλώσει ότι δεν αποκλείει συνεργασία με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς» (εφ. «Το Βήμα», 26.10.2016).

Η νέα στρατηγική της Ν.Δ.

Τι άλλαξε από το 2016 μέχρι σήμερα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσχώρησε στην αντικομμουνιστική ρητορική του κ. Γεωργιάδη; Τι μεσολάβησε; Ασφαλώς έπαιξε ρόλο η σύγκρουση κυβέρνησης-αντιπολίτευσης για το ζήτημα των σκανδάλων και ειδικά της Novartis, καθώς και η ανάμιξη στις υποθέσεις αυτές ορισμένων ηγετικών στελεχών του κόμματος.

Στη διαχείριση της κομματικής τακτικής ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος ανακάλεσε στη μνήμη του τα διδάγματα του Ευάγγελου Αβέρωφ, γνωστού και από το μυθιστόρημά του «Φωτιά και τσεκούρι». Από κοντά και ο κ. Γεωργιάδης που είχε το μυαλό του και στο ΚΕΕΛΠΝΟ.

Αλλά ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης μέχρι πολύ πρόσφατα τηρούσε τουλάχιστον τα προσχήματα. Στις αρχές Μαΐου αντέκρουε την κοινή πεποίθηση για δεξιά στροφή του κόμματός του:

«Κατ’ αρχάς δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση ότι η Νέα Δημοκρατία έχει μετατοπιστεί επί δικών μου ημερών πιο δεξιά. Διαφωνώ με αυτή την εκτίμησή σας. Το αντίθετο θα σας έλεγα. Θεωρώ ότι η Νέα Δημοκρατία επί δικών μου ημερών αρθρώνει έναν λόγο πιο μετριοπαθή, πιο φιλελεύθερο, πιο κεντρογενή. Σεβόμενος απόλυτα ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ως πρόεδρος αυτής της μεγάλης παράταξης ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κεντροδεξιό κόμμα στο οποίο πρέπει να συνυπάρχουν αρμονικά πολίτες οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως παραδοσιακοί λαϊκοί δεξιοί και πολίτες οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροφιλελεύθεροι» (συνέντευξη στο «Ράδιο Θεσσαλονίκη», 4.5.2018).

Λίγες μέρες αργότερα, πάντως, ο κ. Μητσοτάκης δεν απέδιδε ακόμα στον ΣΥΡΙΖΑ σαφή ιδεολογική ταυτότητα, αλλά έκανε το πρώτο βήμα προς τη σημερινή γραμμή Βορίδη:

«Ο κ. Τσίπρας έχει κάνει απελπισμένες προσπάθειες να παρουσιαστεί ως κεντροαριστερός. Ως ένα ακραίο κόμμα, το οποίο μεταμορφώνεται σε κάτι το οποίο προσομοιάζει στην ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία. Είναι μια προσπάθεια καταδικασμένη σε αποτυχία. Ο κ. Τσίπρας είναι ένας άνθρωπος ο οποίος αγαπάει πάρα πολύ την καρέκλα. Είναι κυνικός στο πώς θα παραμείνει στην καρέκλα. Δεν έχει κανέναν ξεκάθαρο ιδεολογικό μπούσουλα. Το ίδιο του το κόμμα είναι ένα κόμμα το οποίο έχει ξεκάθαρες ιδεολογικές αναφορές στη ριζοσπαστική Αριστερά. Αρα τι μου λέτε να μετακινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά, όταν η ίδια του η συμπεριφορά δεν είναι συμβατή σε πολλά επίπεδα με αυτό το οποίο αναγνωρίζουμε ως βασικό πυρήνα αξιών για το πώς λειτουργεί η δημοκρατία μας;» (συνέντευξη στον «Σκάι», 27.5.2018).

Το αποφασιστικό βήμα έγινε από τον κ. Μητσοτάκη μόλις πριν από λίγες βδομάδες. Οσο πλησίαζε η σημαδιακή 20ή Αυγούστου ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας έβλεπε να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια του.

Οσα επιχειρήματα είχε καταθέσει ο ίδιος, ποντάροντας στην αποτυχία της κυβέρνησης, έμοιαζαν να στρέφονται εναντίον του.

Κατ’ αρχάς, ενώ οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ευνοϊκά στοιχεία για το κόμμα του, από πουθενά δεν προέκυπτε κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ. Και, κυρίως, στις επαφές του με τους εταίρους και τους συμμάχους, διαπίστωνε με φρίκη ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει αρχίσει να αντιμετωπίζεται διεθνώς ως σοβαρός, αξιόπιστος και ικανός συνομιλητής.

Ο διπλός στόχος του κ. Μητσοτάκη

Η εφαρμογή της νέας στρατηγικής του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας ξεκίνησε από το εξωτερικό.

Σε συνέντευξή του σε γερμανική εφημερίδα ο κ. Μητσοτάκης δεν δίστασε πριν από έναν μήνα να προβάλει το ακόλουθο επιχείρημα: «Το πιο σημαντικό είναι ότι ο κ. Τσίπρας αδιαφορεί για την προστασία των συνόρων της Ε.Ε. Αυτό μπορεί να οφείλεται στις αριστερές του καταβολές ή στο γεγονός ότι είναι όμηρος συγκεκριμένων αριστερών ομάδων. Συνεπώς, δεν είναι αξιόπιστος συνομιλητής» (εφ. «Süddeutsche Zeitung», 20.7.2018).

Ηταν στην ίδια συνέντευξη που παραδέχτηκε αυτό που στο εσωτερικό πεισματικά αρνείται, δηλαδή ότι η χώρα βρίσκεται πλέον εκτός μνημονίων.

Η νέα στρατηγική του κ. Μητσοτάκη έχει διπλό στόχο. Στο εσωτερικό μέτωπο, η αντικομμουνιστική ρητορική συσπειρώνει βέβαια το πιο συντηρητικό κομμάτι του εκλογικού ακροατηρίου της Δεξιάς και αναπαράγει τα εμφυλιοπολεμικά ανακλαστικά που οι προηγούμενες κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Κώστα Καραμανλή, είχαν τουλάχιστον υποβαθμίσει.

Περιττό να σημειώσει κανείς το γεγονός ότι ο πρώτος που πήρε το μήνυμα ήταν ο «Φίρερ» της Χρυσής Αυγής, ο οποίος αντέγραψε σχεδόν κατά λέξη τους Γεωργιάδη-Βορίδη: «Η Χρυσή Αυγή θα συνεχίσει να αγωνίζεται για να πέσει αυτή η κυβέρνηση, η οποία αποτελεί ιστορικό παράδοξο. Την ίδια ώρα που τα σοβιέτ έχουν πέσει σε ολόκληρη την Ευρώπη, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ηπείρου την οποία κυβερνούν κομμουνιστές».

Η γραμμή Μπαλτάκου επανέρχεται από το παράθυρο στη Νέα Δημοκρατία.

Ο δεύτερος –και ίσως κύριος– στόχος της νέας πολιτικής του κ. Μητσοτάκη είναι να πείσει τον «ξένο παράγοντα» ότι πρέπει να ρίξει το βάρος του υπέρ της Νέας Δημοκρατίας, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερός, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Το 2015 είχε επιχειρήσει κάτι ανάλογο μέσω του συνθήματος «Μένουμε Ευρώπη», που στόχο είχε να παρουσιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως τριτοκοσμικό και αντιευρωπαϊκό πολιτικό ρεύμα.

Ομως η προσπάθεια αυτή απέτυχε, ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ υποχρεώθηκε να λύσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις και να αποδειχτεί συνεπής στην ευρωπαϊκή στρατηγική που είχε χαράξει.

Ακροδεξιές… προσομοιώσεις

Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι ο τρόπος που πολιτεύεται τον τελευταίο καιρό η Νέα Δημοκρατία (σκληρός αντικομμουνισμός, ακραίος εθνικισμός, αντιπροσφυγική ατζέντα) προσομοιάζει περισσότερο σε ευρωσκεπτικιστικά ακροδεξιά μορφώματα, παρά στη συντηρητική ευρωπαϊκή Δεξιά, όπου υποτίθεται ότι ανήκει. Και αντί να εκθέσει τον ΣΥΡΙΖΑ, εκτίθεται η ίδια.

Το έχουν παραδεχτεί επισήμως τα δημοσιογραφικά της όργανα, οδυρόμενα για την καλή σχέση του κ. Τσίπρα με την κυρία Μέρκελ ή τον κ. Γιούνκερ και τον κ. Μοσκοβισί.

Από την άλλη μεριά, η κυβέρνηση για πρώτη φορά μπορεί να αρχίσει να σχεδιάζει χωρίς τον βραχνά των θεσμών και να προχωρά σε κάποια πραγματικά φιλολαϊκά μέτρα.

Είναι σίγουρη άραγε η Νέα Δημοκρατία ότι καταγγέλλοντας αυτά τα μέτρα ως «αριστερά», θα πείσει τους πολίτες για τη δική της νεοφιλελεύθερη εναλλακτική ατζέντα;

Μ’ άλλα λόγια, η νέα στρατηγική του κ. Μητσοτάκη μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Τελικά το «Μένουμε Ευρώπη» κινδυνεύει να καταντήσει «Μένουμε Πειραιώς»…

Δημήτρης Ψαρράς

Πηγή Φαντάσματα…

Όσο και να θέλουν να μας διαλύσουν δεν μπορούν να το πετύχουν!

ΔΕΝ απογοητευόμαστε! Δεν τα παρατάμε! Μένουμε όρθιοι!

Όσο και να θέλουν να μας διαλύσουν σαν έθνος και σαν κράτος οι ξένοι εχθροί μας με τους ντόπιους προδότες, δεν μπορούν να το πετύχουν!

Όσο και να θέλουν να ξεφύγουν από εμάς, δεν μπορούν, γιατί χωρίς εμάς …δεν υπάρχουν!

Γιατί:

”Αξιοθαύμαστον όντως το ελληνικόν έθνος, όπερ επί χρονικού διαλείμματος εικοσιτεσσάρων αιώνων, υπήρξεν εν τοις γράμμασι και τω πολιτισμώ απαράμμιλον και ανυπέρβλητον πρότυπον.

Οι Έλληνες ελεύθεροι μεν όντες και αυτόνομοι, διέδοσαν την ελληνική παιδείαν ανά πάσαν την Ασίαν και την Λιβύην. Υπόδουλοι δε, εγένοντο πάλιν διδάσκαλοι των άλλων εθνών.

Επί τρεισκαιδέκα εκατονταετηρίδες, διέσωσαν ακμαίον και σχεδόν ειπείν αδιάκοπον την πνευματικήν αυτών ηγεμονίαν, επί ένδεκα πάλιν εκατονταετηρίδας επαιδαγώγησαν βαρβάρους ή απαιδεύτους λαούς. Επί των σταυροφοριών αι Ελληνικαί πόλεις, μεσταί περικαλλών κτιρίων, ναών και ευρυπέδων και παντοίων άλλων αρχιτεκτονικών και καλλιτεχνικών ιδρυμάτων απέσπασαν τον θαυμασμόν των αξέστων και αφιλανθρώπων εκ της Εσπερίας αγωνιστών.

Επί τέλους δε, καθ’ ήν χρόνου στιγμήν έμελλον να περιέλθωσιν εις ζυγόν βάρβαρον και να αποβάλλωσιν όνομα και ύπαρξιν, ανέπεμψαν την εσχάτην λάμψην σβεννυμένης φλογός, αποδείξαντες μεγαλοφυείς άνδρας, ανταξίους των παλαιών χρόνων, αλλά και μετά την πτώσιν αυτών φεύγοντες της πατρίδος τον όλεθρον, εγένοντο αύθις ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ!»

Αυτά αναφέρονται στην εισαγωγή του έργου του Πλήθωνος, από τον σημαντικότερο Ιταλό ποιητή της Αναγεννήσεως, τον Λεοπάρντι (Δ. Θερειανού, βιογραφία Αδ. Κοραή, 1890).

Είμαστε εδώ! Ενώνουμε δυνάμεις!! Ενημερωνόμαστε, πιστεύουμε, αγωνιζόμαστε, νικάμε!



Νίκος Ταμουρίδης Αντιστράτηγος (ε.α)
– Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
Αντιπρόεδρος Ελεύθερης Πατρίδας



yiorgosthalassisΠηγή Όσο και να θέλουν να μας διαλύσουν δεν μπορούν να το πετύχουν!

Δώδεκα χρόνια μακριά από την ευρωπαϊκή ελίτ ήταν πολλά για την ΑΕΚ! Μπορεί στο τέλος να αγχώθηκε λίγο όμως τα κατάφερε. Η…
Ένωση επιστρέφει στους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Το 1-1 με την Βίντι στο ΟΑΚΑ σε συνδυασμό με την νίκη της πριν από έξι βράδια στη Βουδαπέστη της δίνει το εισιτήριο για τις 32 καλύτερες ομάδες της Γηραιάς Ηπείρου.

Το πρώτο μέρος κύλησε χωρίς πολλές συγκινήσεις με τις δύο ομάδες να δημιουργούν ελάχιστες καλές φάσεις μπροστά στις δύο εστίες. Στην επανάληψη, η ΑΕΚ ευτύχησε να σκοράρει νωρίς με τον Πέτρο Μάνταλο από το σημείο του πέναλτι όμως η Βίντι κατάφερε να αντιδράσει και να φέρει το ματς στα ίσια. Οι Ούγγροι πίεσαν στο τέλος όμως, παρά το γεγονός πως έπαιξε και με παίκτη λιγότερο για δέκα λεπτά λόγω αποβολής του Λόπες, η ΑΕΚ κατάφερε να κρατήσει το 1-1 και έτσι να σκέφτεται ήδη την κλήρωση των ομίλων το απόγευμα της Πέμπτης…

Πηγή Στα αστέρια η ΑΕΚ!..


«Καλημέρα θλίψη»! Συχνά κάμποσοι πολιτικοί χάνουν την αίσθηση του μέτρου. Τους ζαλίζει η δύναμη της εξουσίας

Από τον
Σαράντο Ι. Καργάκο*

Συμπτώματα εἰδοποιά τῆς σχιζοφρένειας εἶναι ἡ διαταραχή τῆς σκέψης, ἡ ἀδυναμία τοῦ λογικοῦ εἱρμοῦ, ἡ στρέβλωση τῆς πραγματικότητας καί οἱ παραισθήσεις. Θαρρῶ ὅτι πολύ πρίν ἀπό τήν κρίση ἕνα σύννεφο σχιζοφρένειας εἶχε πλακώσει τή χώρα μας καί ὅτι ἡ κρίση ἦταν ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ σχιζοφρενικοῦ πνευματοπλακώματος. Μοιάζαμε μέ τήν Κοκκινοσκουφίτσα πού πῆρε τό δρόμο γιά τό δάσος, μά φύσηξε δυνατός ἀέρας καί μιά ριπή τοῦ ἀνέμου σκέπασε τό μονοπάτι μέ τά φύλλα κι ἔτσι χάσαμε τόν προσανατολισμό. Ὁ λύκος ὅμως ὄχι. Καί δυστυχῶς εἶναι καί γκρίζος!
Ὅταν ἀνῆλθε στήν ἐξουσία ἡ νέα κυβέρνηση τῆς δῆθεν Νέας Ἀριστερᾶς κάποιοι ἀφελεῖς πίστεψαν πιό ἀφελῶς κι ἀπό φελλό ὅτι ἕνας θαυματοποιός γλομποκέφαλος ὑπουργός, σάν τόν θαυματοποιό τῶν λαϊκῶν πανηγυριῶν, θά μᾶς βγάλει ἀπό τήν κρίση ἀλλά αὐτός μᾶς πῆγε πιό βαθειά.
Ὁ πρωθυπουργός μετά ἀπό νέα ἐκλογική νίκη τόν ἄλλαξε μέ κάποιον πού ἐμφανισιακά θυμίζει τσαλακωμένο πουκάμισο. Ἄλλα ὅπως λέει ἡ παροιμία «τί νά κάνει ὁ κρύος τοῦ παγωμένου»; Ἁπλούστατα προσέθεσε κάποιες ρυτίδες στό πρόσωπό του καί περισσότερες στό δικό μας. Κάθε πρωί χαιρετίζουμε τήν αὐγή μέ τόν τίτλο τοῦ μυθιστορήματος τῆς Φρανσουάζ Σαγκάν: «Καλημέρα θλίψη»!

Τόν τελευταῖο καιρό ὁ πρωθυπουργός, ἐν ὄψει ἐκλογῶν, προσφέρει ὅπως στά συσσίτια μερίδες αἰσιοδοξίας. Ἔχω βαρεθεῖ νά τόν βλέπω στήν τηλοψία μέ ἕνα «εὐφρόσυνο» χαμόγελο πού λές καί εἶναι βγαλμένο ἀπό τήν κατάψυξη. Ὑπόσχεται ἐπενδύσεις. Καί δέν θά πῶ ὅτι σταμάτησαν ποτέ οἱ ἐπενδύσεις ἀλλά, ἄν ὄχι ὅλες, εἶναι στηριγμένες στή σπέκουλα. Πρό πολλῶν μηνῶν δέχτηκα, παρόλο πού δέν εἶμαι καθόλου κοσμικός, νά παραβρεθῶ σέ μιά δεξίωση ἑνός τέτοιου ἐπενδυτῆ. Μπῆκα στό χῶρο κι ἔνιωσα σάν νά μέ εἶχαν ὁδηγήσει στόν τοῖχο τοῦ Τουταγχαμών. Τόσο ὁλόχρυσα ἀλλά καί ἀλλόκοσμα φαίνονταν ὅλα γύρω μου. Ὁ στολισμός μοῦ ἔφερνε στό νοῦ τή μεγαλομανία τοῦ Μουσσολίνι. Ἄν ἔμενα κι ἄλλο ἐκεῖ, θά ἔνιωθα ὅτι ἐργαζόμουν σέ μαυσωλεῖο. Πάντως πολυτελές μαυσωλεῖο! Ὅπως μοῦ ἔχουν πεῖ ὅσοι τόν ἔχουν ἐπισκεφθεῖ, ἀνάλογη αἰσθητική πολυτέλεια ἀποπνέει καί τό γραφεῖο κάποιου ὑπουργοῦ. Δέν ἐκπλήττομαι. Συχνά κάμποσοι πολιτικοί χάνουν τήν αἴσθηση τοῦ μέτρου. Τούς ζαλίζει ἡ δύναμη τῆς ἐξουσίας καί συμπεριφέρονται σάν ἄρχοντες ἑνός λιλιπούτειου ἐνυδρείου· ὄχι βέβαια τοῦ ὠκεανοῦ.

Ἕνα παράδειγμα: Τήν Κυριακή τῆς 1ης Ἀπριλίου τοῦ τρέχοντος ἔτους τό ἄλλοτε ἐργατικό Λαύριο δέχθηκε τήν ἐπίσκεψη τοῦ κ. πρωθυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος θά μιλοῦσε σέ συνέδριο πού γινόταν στή Γαλλική Ἑταιρεία. Ἡ ἐν λόγω Γαλλική Ἑταιρεία ἦταν κάποτε μιά σφριγῶσα βιομηχανική μονάδα· τώρα ἔχει γίνει μουσειακός καί συνεδριακός χῶρος. Ὅσοι κατοικοῦμε μόνιμα ἤ ἡμιμόνιμα στό Λαύριο ταλαιπωρηθήκαμε αἰσχρά. Διότι ἡ Ἑταιρεία ἐλέγχει τήν εἴσοδο τῆς πόλης. Ἀπό τό πρωί μέχρι ἀργά τό βράδυ ὅπου -ἐπί τέλους!- ὁμίλησε ὁ πρωθυπουργός, τό Λαύριο -τουλάχιστον ὡς πρός τήν εἴσοδο- ἦταν ὑπό τόν ἔλεγχο 600 ἀστυνομικῶν καί τῶν διαδηλωτῶν τοῦ ΠΑΜΕ. Μοιραῖα μιά πολιτιστική τοπική ἐκδήλωση πού θά ἄρχιζε στίς 8 μετακινήθηκε πρός τίς 10.30΄ μέχρι νά τελειώσει τήν ὁμιλία του ὁ πρωθυπουργός. Τί χρειαζόταν ὅλη αὐτή ἡ ἀστυνομική κινητοποίηση σ’ ἕναν -ὑποτίθεται- λαϊκό ἡγέτη;

Εἶπε, καθώς μοῦ εἶπαν, πολλά γενικά καί νεφελώδη γιά τήν παραγωγική ἀνάπτυξη. Ἀλλά, γιά ὄνομα τοῦ Θεοῦ!, στό Λαύριο βρισκόταν, ἀκριβῶς στόν κάποτε οἰκονομικό πνεύμονα τῆς περιοχῆς. Δέν μποροῦσε νά πεῖ ὅτι ὁ τεράστιος αὐτός χῶρος μέ τίς καλά διατηρούμενες μηχανές, οἰκίες, συσκευές κ.λπ. πρέπει νά δοθεῖ σέ ἕνα ἰδιωτικό βιομηχανικό πανεπιστήμιο, πού νά γίνει ἡ θερμοκοιτίδα γιά τήν ἀτροφική τώρα βιομηχανία μας; Ὅλα εἶναι ἐκεῖ. Ἀκόμη καί τεράστιοι χῶροι προσφερόμενοι γιά διδασκαλία. Ἕνας ἰδιωτικός πανεπιστημιακός φορέας θά δημιουργοῦσε μέσα σέ λίγα χρόνια τήν ἀναγκαία «κρίσιμη μᾶζα» γιά μία νέα πορεία ἀναδημιουργίας. Ἀντί λοιπόν νά φτιάχνουμε ἀνεργοποιητικές νομικές σχολές στή Δυτική Ἀττική εἶναι καλύτερο νά λειτουργήσει μιά ὄντως βιομηχανική σχολή στίς ἐγκαταστάσεις τῆς Γαλλικῆς Ἑταιρείας. Δέν μᾶς λείπουν οἱ νομικοί· τό καλά ἐκπαιδευμένο τεχνικό προσωπικό εἶναι αὐτό πού μᾶς λείπει. Ἀπό αὐτό ἐν πολλοῖς καί ἡ στασιμότητά μας σέ θέματα παραγωγῆς. Ἀπό καιρό ἔχει διαπιστωθεῖ ὅτι ἡ στασιμότητα ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό τή «θρησκεία» τῆς εὐέλικτης καί μεταβαλλόμενης παραγωγῆς.

Πρέπει μέ σκληρή σπουδή καί μελέτη νά ξαναβροῦμε τίς παραγωγικές μας ἱκανότητες πού θαυματουργοῦν στό ἐξωτερικό, ὄχι ὅμως καί ἐδῶ ὅπου τό οἰκονομικό κλῖμα εἶναι πνιγηρό. Ὅπως λέει ὁ Ρίλκε, ὅταν χάνουμε κάτι αὐτό διαγράφει ἕναν κύκλο γύρω μας καί μᾶς ἐγκλωβίζει μέσα σ’ αὐτόν. Πρέπει νά σπάσουμε αὐτόν τόν κύκλο γιά νά ξαναδοῦμε φῶς, ἔτσι πού ἡ ζωή τῶν νέων νά μήν ξεκινᾶ κάθε πρωί μέ ἕνα χαιρετισμό πρός τή θλίψη!


*Ιστορικός, συγγραφέας, www.sarantoskargakos.grΠηγή «Καλημέρα θλίψη»! Συχνά κάμποσοι πολιτικοί χάνουν την αίσθηση του μέτρου. Τους ζαλίζει η δύναμη της εξουσίας

Κάθε στιγμή της ζωής μας κρέμεται από λέξεις. Η ευτυχία και η δυστυχία μας εξαρτάται από τις λέξεις των άλλων κι από αυτές που θα πούμε. Πολλές φορές μία λέξη είναι αρκετή για ν’ ανατρέψει τα πάντα. Μία λέξη που ειπώθηκε την κατάλληλη στιγμή, μια λέξη που δεν ειπώθηκε ποτέ όταν θέλαμε να την ακούσουμε. Ναι, ακόμη και οι λέξεις που δεν βρίσκουν ποτέ το δρόμο τους από το μυαλό στο στόμα μας, πληγώνουν ή λυτρώνουν.

Nα λέμε αυθόρμητα ό,τι νιώθουμε ή να φιλτράρουμε τις σκέψεις μας προτού τις εκφράσουμε; Ποιο είναι τελικά το σωστό; Έχει σημασία τι είναι σωστό ή τι είναι αληθινό; Κι αν ο τρόπος που εκφραζόμαστε είναι λάθος; Αν δεν έχουμε την ευχέρεια του λόγου; Αν δεν ξέρουμε να βρούμε τις σωστές λέξεις για να τις βάλουμε στη σωστή σειρά; Τότε αυτά που θέλουμε να πούμε δε βγαίνουν ποτέ σωστά από μέσα μας. Τότε καλύτερα είναι να σκεφτόμαστε καλά πριν μιλήσουμε.

Οι λέξεις προηγούνται των πράξεων ή τις συνοδεύουν. Κάποιες απ’ αυτές έχουν μεγάλη επιρροή από εμάς, γιατί μας μένουν καρφωμένες στο μυαλό. Άλλες μας βασανίζουν κι άλλες μας κάνουν να γελάμε. Οι αναμνήσεις μας είναι έντονα συνδεδεμένες με τα αισθήματα που μας προκάλεσαν οι λέξεις που ανταλλάξαμε με άλλα πρόσωπα. Οι λέξεις ντύνουν τα αισθήματά μας, κάποτε όμορφα κάποτε άσχημα. Έχουν σημασία και βαρύτητα. Μπορούν να μας σώσουν από μία δύσκολη κατάσταση αλλά και να μας καταστρέψουν.

Με τους ανθρώπους που εκφραζόμαστε ελεύθερα, χωρίς ν’ αγχωνόμαστε για την κάθε λέξη που θα πούμε, μ’ αυτούς ανήκουμε. Μ’ αυτούς που δεν παρεξηγούμαστε. Μ’ αυτούς που ο διάλογος παίρνει μία όμορφη διάσταση. Που μας εξιτάρει ν’ ακούμε και ν’ ανταλλάζουμε απόψεις. Που γινόμαστε χαζά παιδιά λέγοντας βλακείες, που βρίζουμε χωρίς να φοβόμαστε. Με τους ανθρώπους που νιώθουμε ότι έχουμε απόλυτη ελευθερία λόγου και έκφρασης, μ’ αυτούς ανήκουμε.

Τις αγαπάω τις λέξεις. Γι’ αυτό και τις γράφω, δεν τις λέω. Δεν τις χαραμίζω. Προτιμώ να τις γράφω γιατί είναι ένα υπέροχο παιχνίδι που δε βαριέμαι ποτέ. Γιατί οι λέξεις έχουν χιλιάδες συνδυασμούς που μπορεί να γραφτούν. Υπάρχουν λέξεις ακόμη και μετά από τόσα χρόνια που κανείς δεν σκέφτηκε να βάλει δίπλα.

Υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ιστορίες και χιλιάδες σκέψεις που περιμένουν να ειπωθούν. Υπάρχουν ακόμη λέξεις που περιμένω να πεις και δεν είπες. Κι άλλες που τόλμησες να πεις μια φορά και μετά τις ξέχασες. Κρέμομαι από τα χείλη σου κάθε φορά, όχι μόνο γιατί με ηρεμεί απόλυτα το να μου μιλάς, αλλά και γιατί περιμένω ν’ ακούσω από σένα αυτές τις λυτρωτικές λέξεις που κάθε τρελά ερωτευμένος δε χορταίνει ν’ ακούει.

Μια φορά μου είπες να μην έχω ανάγκη τις λέξεις. Μου είπες να μην εξαρτώμαι απ’ αυτές. Μου είπες ότι είναι μεγάλη αδυναμία να θέλει κανείς ν’ ακούει τα αυτονόητα. Κι εγώ που έχω τόση ανάγκη ν’ ακούω να λες ότι μ’ αγαπάς πρέπει ν’ αρκεστώ στις πράξεις. Οι πράξεις θα ‘πρεπε να μου ήταν αρκετές. Όμως, εγώ αγαπώ τις λέξεις περισσότερο από τις πράξεις. Ίσως γιατί είμαι τεμπέλα και οκνηρή. Προτιμώ να γράφω παρά να αθλούμαι ή να ξαπλώνω στο κρεβάτι και να σ’ ακούω να μιλάς, παρά να κάνουμε έρωτα.

Υπάρχουν ακόμη λέξεις που υπάρχουν μέσα σου και με ψάχνουν. Που αν τις πεις, θα απελευθερωθείς και θα ξαλαφρώσεις. Να είσαι σίγουρος πως μαζί μου οι λέξεις σου θα είναι ασφαλείς. Έχω φυλάξει γι’ αυτές την πιο όμορφη και ζεστή γωνιά του μυαλού μου. Μη μου θυμώνεις που πάντα προσπαθώ να βρω τρόπους να στις κλέψω. Είναι κι αυτό ένα παιχνίδι του έρωτα. Έτσι να το βλέπεις. Ένα παιχνίδι που θέλω να κερδίσω γιατί έτσι θα κερδίσουμε κι οι δυο. Στον έρωτα όταν και οι δύο αγαπούν το ίδιο, κανείς δεν βγαίνει χαμένος.



Πράξια Αρεστή – Photo: Author/Depositphotos


enallaktikidrasi.comΠηγή Ανήκουμε εκεί που μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα

Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη αρκετά μακριά από τις κεφαλαιαγορές, εκτιμά η οικονομική Handelsblatt, ενώ η εβδομαδιαία εφημερίδα Der Freitag κάνει λόγο για το…
πλήγμα της ελληνικής κρίσης στον πολιτισμό.

Η Handelsblatt επιχειρεί να αποδομήσει το αφήγημα του έλληνα πρωθυπουργού για την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια. Η οικονομική εφημερίδα του Ντύσελντορφ κάνει λόγο για «επίπονη επιστροφή στις κεφαλαιαγορές» και σχολιάζει: «Ο Αλέξης Τσίπρας γιορτάζει το τέλος των προγραμμάτων βοήθειας ως ‘λύτρωση’. Η χώρα θα πρέπει όμως να περιμένει ακόμη μέχρι να λάβει άφεση αμαρτιών από τις κεφαλαιαγορές».

Ο ανταποκριτής της HB στην Αθήνα σημειώνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να πορευθεί προς το παρόν με τα χρήματα του δημοσιονομικού αποθέματος. «Διότι η χώρα είναι ακόμη αρκετά μακριά από την προσδοκώμενη επιστροφή στις κεφαλαιαγορές. Τη Δευτέρα η απόδοση του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου βρέθηκε στο 4,19%. Συγκριτικά: Το δεκαετές ομόλογο της Πορτογαλίας αποδίδει 1,83% στους επενδυτές, το ισπανικό 1,42%. Μεταξύ των πέντε κρατών της ευρωζώνης που υπήχθησαν από το 2010 σε προγράμματα στήριξης, η Ελλάδα παραμένει ακόμη ειδική περίπτωση. Η χώρα έμεινε στον μηχανισμό διάσωσης πάνω από οκτώ χρόνια ενώ οι υπόλοιπες χώρες το πολύ τρία. Η ελληνική διάσωση απορρόφησε περισσότερα κεφάλαια από ό,τι το σύνολο των προγραμμάτων των υπόλοιπων χωρών μαζί. Και κανένα κράτος της ευρωζώνης δεν έχει υψηλότερο χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ», επισημαίνει η οικονομική εφημερίδα.

Η Πορτογαλία χρειάστηκε χρόνια

Η HB παραθέτει παραδείγματα άλλων χωρών του ευρώ που είχαν χάσει την πρόσβασή τους στις αγορές για να καταδείξει ότι ο δρόμος για της επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές είναι ακόμη μακρύς: «Η Κύπρος ολοκλήρωσε πρόωρα το πρόγραμμά της το 2016, ακόμη όμως βρίσκεται στην κατηγορία των χωρών που τα ομόλογά τους αξιολογούνται ως σκουπίδια. Η Πορτογαλία μπόρεσε να βγει με το 2014 από τον μηχανισμό διάσωσης, χρειάστηκε να περιμένει όμως μέχρι το 2017 για να επιστρέψει στην ‘επενδυτική βαθμίδα’ Οι αναλυτές της Citigroup εκτιμούν στην τελευταία στρατηγική τους ανάλυση για την παγκόσμια οικονομική εξέλιξη ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να ανακτήσει το συντομότερο σε τέσσερα χρόνια το στάτους της ‘επενδυτικής βαθμίδας».

Ο γερμανός ανταποκριτής επισημαίνει ότι η Ελλάδα «θα πρέπει το συντομότερο δυνατό να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών με δοκιμαστική έκδοση ομολόγων, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για διαρκή επιστροφή της στις κεφαλαιαγορές. Το αν θα επιτευχθεί αυτό εξαρτάται από εξωγενείς παράγοντες, που η Αθήνα αδυνατεί να επηρεάσει, αλλά και από τη μελλοντική πολιτική της κυβέρνησης».

Η ελληνική κρίση χτύπησε και τον πολιτισμό

Ρεπορτάζ για το πως η κρίση στην Ελλάδα έπληξε σοβαρά και τον χώρο του πολιτισμού δημοσιεύει η εβδομαδιαία εφημερίδα Der Freitag. «Όπως ολόκληρη η χώρα, έτσι και τα πολιτιστικά ιδρύματα στην Αθήνα δίνουν μάχη επιβίωσης», επισημαίνει το άρθρο της Έλενα Σμιθ, ανταποκρίτριας της βρετανικής εφημερίδας Guardian στην ελληνική πρωτεύουσα. Η δημοσιογράφος παραθέτει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, τον αρχαιότερο του είδους στην Ελλάδα. «Ο σύλλογος που έλαβε το όνομά του από την κατοικία των Μουσών ιδρύθηκε το 1865 ‘με σκοπό την πνευματική κοινωνική και ηθική βελτίωση’ του έθνους. Η προσφάτως απελευθερωθείσα από τα δεσμά της οθωμανικής κυριαρχίας Ελλάδα προσπαθούσε να μοιάσει σε άλλα κράτη της Ευρώπης. Ο Παρνασσός ήταν το σημείο συνάντησης συγγραφέων, το μέρος όπου τραγούδησε η Μαρία Κάλλας, όπου καλλιτέχνες εγκαινίαζαν εκθέσεις και μέλη βασιλικών οικογενειών απηύθυναν χαιρετισμούς. Η μοίρα του Παρνασσού τα τελευταία χρόνια αντικατοπτρίζει την αντίστοιχη των Ελλήνων», σημειώνει το δημοσίευμα. «Περάσαμε δύσκολους καιρούς. […] Μπορεί να πει κανείς ότι ήταν μια εποχή κατάρρευσης. Αλλά τέτοιες περίοδοι συνοδεύονται πάντα από μια αναγέννηση, την οποία προσδοκούμε τώρα’», σχολιάζει ο γενικός γραμματέας του συλλόγου Λεωνίδας Γεωργόπουλος.

Η αρθρογράφος αναφέρει τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός ως περίπτωση «αφαίμαξης» στο πλαίσιο της πολιτικής λιτότητας στην Ελλάδα. «Εξαιτίας των συρρικνούμενων προϋπολογισμών έπρεπε να απολυθούν δύο άτομα του προσωπικού ασφαλείας, δύο εργαζόμενοι στην υποδοχή, δύο άτομα από την υπηρεσία καθαρισμού και δύο λογιστές. Ο Παρνασσός παλεύει μέχρι σήμερα κάθε μήνα για να μπορέσει να πληρώσει τους λογαριασμούς του. Εξαιτίας της ελλιπούς χρηματοδότησης πλήττεται η συλλογή βιβλίων του συλλόγου, μια από τις καλύτερες και παλαιότερες στην Ελλάδα. Στο υπόγειο του κτηρίου όπου στεγάζεται ο Παρνασσός χοντρά παλιά βιβλία ξεχειλίζουν από παραφορτωμένα ξύλινα ράφια. Οι λεπτές ράχες βιβλίων του 18ου και 19ου αιώνα έχουν μερικώς καταστραφεί από τη σκόνη, την υγρασία και τους σοβάδες που πέφτουν», αναφέρει μεταξύ άλλων το δημοσίευμα…

Πηγή: DW

Πηγή Η Ελλάδα παραμένει ειδική περίπτωση…

Το στόρι πάει κάπως έτσι, για όποιον δεν έτυχε να το «απολαύσει» διαδικτυακώς: πριν από λίγες μέρες, ο Δήμος Βερύκιος πόσταρε μια φωτογραφία στο twitter, η οποία προκάλεσε τα…
χρηστά ήθη και θεωρήθηκε βλάσφημη. 

Συνόδευσε ένα πολιτικό μήνυμα με μια εικόνα, που απεικόνιζε την Παναγία και τον Ιησού με πρόσωπα αρουραίων. «Διαβάζω πύρινα Αυγουστιάτικα άρθρα κατά Καρτερού και Μαξίμου από την Παναγιά την Αρουραία, προφανώς γραμμένα στον ιδιόκτητο δρυμό που απόκτησε με τη βοήθεια εθνικού εργολάβου… 

Χίλιες φορές με τον “φευγάτο” Καρτερό παρά με τη φιλάργυρη αρουραία…» έγραφε. Μετά τον σάλο που προκάλεσε η δημοσίευσή του (μέχρι και που τον αφόρισε ο Αμβρόσιος!) ο Βερύκιος αφαίρεσε την εικόνα: «Δεν έχω χρόνο να κυνηγώ ανεμόμυλους & να αντιπαλεύω τον κομματικό & θρησκευτικό φανατισμό. Βλέπετε δεν τους απασχολεί να μάθουν ποια είναι η Αρουραία με τα πύρινα Αυγουστιάτικα άρθρα από τον ιδιόκτητο Δρυμό! Στρουθοκάμηλοι» πόσταρε. 

Και μετά, ήρθαν.. οι συγνώμες. Την πρώτη τη ζήτησε απ’ τους πιστούς που προσέβαλε: «Με πόνο ψυχής και πραγματική συντριβή αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγνώμη πρώτα και πάνω από όλους, από τον Τριαδικό Θεό και την Υπεραγία Θεοτόκο..», «Η ευσπλαχνία της, είμαι σίγουρος, για ακόμη μια φορά πως θα αποτελέσει σωσίβιο στην τρικυμία που βρίσκομαι, μετά από μια μεγάλη πλάνη, από την οποία παρασύρθηκα, αναζητώντας στο Διαδίκτυο εικόνα της Παναγίας…», «Ένα μεγάλο συγνώμη όμως, οφείλω και στον πιστό λαό του Θεού, που σκανδαλίστηκε…» μερικά απ’ τα καλύτερα μέρη της συγνώμης του (όλη εδώ). 

Να σε ταξιδέψω χιλιόμετρα; Πατήστε εδώ Και πάνω που έλεγες εδώ τελειώνει το στόρι, διαβάζεις ότι ο Βερύκιος έστειλε επιστολή και στην Ιερά Σύνοδο, ζητώντας και τη δική της συγχώρεση: «Μακαριώτατε Πάτερ και Δέσποτα… Με πόνο ψυχής και ειλικρινή συντριβή καρδίας απευθύνομαι προς το Σεπτό πρόσωπό Σας, ύστερα από τον έντονο σκανδαλισμό τον οποίο, άθελά μου, προκάλεσα προς το Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας, με ανάρτησή μου σε μέσω κοινωνικής δικτύωσης, σχετιζόμενης με το πρόσωπο της Παναγίας μας…» ξεκινά την επιστολή του (όλη εδώ), η οποία είναι ένα αληθινό κομψοτέχνημα μεταμέλειας, δεν το συζητώ. 

Τη διαβάζεις κι έχεις την αίσθηση ότι εκείνος που τη γράφει, ταυτόχρονα αυτομαστιγώνεται. Δεν θα πω ψέματα, γέλασα πολύ με τις συγγνώμες του Δήμου Βερύκιου. Τις φαντάστηκα κιόλας σε σκηνή θεάτρου ή στον κινηματογράφο, σκέφτηκα μάλιστα ότι θα ήταν ένα τέλειο μέρος μιας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου. 

Οι συγγνώμες του είναι ο ορισμός της υπερβολής. Τις διαβάζεις και λες, δεν μπορεί να τα έγραψε όλα αυτά στα σοβαρά ο άνθρωπος, μας τρολάρει. Απ’ την άλλη, βλέπεις τον κακό χαμό που προκάλεσε μια ανάρτηση για την Παναγία στα σόσιαλ μίντια, που έφτασε μέχρι και σε αφορισμό, και αναρωτιέσαι πώς θα μπορούσε κάποιος να ηρεμήσει τα πνεύματα. 

Πώς θα καλμάρεις πιο γρήγορα το αγριεμένο θυμικό του hardcore πιστού που σου αφήνει οργισμένα σχόλια στο προφίλ; Πώς θα καταφέρεις να σε ξε-αφορίσουν; Πώς θα επανακτήσεις την ισορροπία με τους πιστούς και την Εκκλησία τέλος πάντων; 

Ο πιο γρήγορος τρόπος, αν υπέπεσες σε αμάρτημα που έγινε viral και σ’ έβαλαν στην μαύρη λίστα, είναι να σε δουν πεσμένο στα γόνατα να εκλιπαρείς να σου δώσουν τη συγχώρεσή τους. Λιθοβολισμό αυτοί; Αυτομαστίγωμα εσύ. Οργή και αφορισμοί αυτοί; Εκατό συγγνώμες εσύ. Απ’ το Θεό, την Παναγία, τους ιεράρχες, τον πιστό λαό, τους πάντες. Γιατί η υπερβολή καλμάρεται με υπερβολή, πώς να το κάνουμε. 

Μελετήστε τη μεταμέλεια του Βερύκιου. Αν σας την πέσουν για βλασφημία και θέλετε να το διορθώσετε, do it σαν κι αυτόν. Πιάνει. 

Υ.Γ.: Για του λόγου το αληθές, και για να μην αγωνιάτε, η Ιερά Σύνοδος δέχτηκε τη συγγνώμη του…

Λίλα Σταμπούλογλου 

Πηγή Αυτομαστίγωμα μέχρι… δακρύων!..

«Χείμαρρος» ο Ραγκούσης μετά τον ανασχηματισμό…

«Άστραψε και βρόντηξε» μέσω του λογαριασμού στο Twitter o Γιάννης Ραγκούσης, μετά την ανακοίνωση της σύνθεσης του νέου κυβερνητικού σχήματος, εξαπολύοντας επίθεση κατά «γαλάζιων» στελεχών και…
δημοσιογράφων για τα σενάρια που εξύφαναν το τελευταίο διάστημα σχετικά με το πολιτικό του μέλλον.

«Ελπίζω να συμφωνούμε πως έγινε ο ανασχηματισμός και ότι-όπως είχα πει-δεν είμαι υπουργός.
Ε λοιπόν, για όσους έχουν κάνει την κακοήθεια επάγγελμα-και τώρα που δεν μπορούν να μου αποδώσουν ιδιοτέλεια-επαναλαμβάνω:
η ημέρα που έφερε το τέλος των μνημονίων ήταν μία ιστορική ημέρα», έγραψε ο κ. Ραγκούσης στο Twitter, ενώ στη συνέχεια επανήλθε με νέα ανάρτηση, σημειώνοντας:

«Σιγά μη μου ζητήσουν συγνώμη για τις προσβολές τους όλοι αυτοί που βρωμίζουν τη δημόσια ζωή με την κακοήθειά τους.Ειδικά κάποιοι π.υπουργοί και υφυπουργοί του Σαμαρά ή υπάλληλοι του Ψυχάρη-Μαρινάκη,που με τη διαπλοκή τους εκμαυλίζουν για πολλά χρόνια πολιτικούς και δημοσιογράφους»…

Πηγή Σιγά μη μου ζητήσουν συγγνώμη…