16 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 880)

Οι επιστροφές φαίνεται πως έχουν γίνει της… μόδας το τελευταίο διάστημα στο μεγάλο Λιμάνι, καθώς ήδη έχουν πραγματοποιηθεί δύο το…
φετινό καλοκαίρι (Φετφατζίδης, Τοροσίδης), αλλά υπάρχουν διαρκώς σενάρια και για άλλες που πιθανώς να γίνουν. 

Το τελευταίο από αυτά εμπλέκει τους Γιάννη Μανιάτη και Ανδρέα Σάμαρη. Όπως αναφέρει το «Έθνος» ο Μανιάτης, που βαδίζει στα 32, έχει ρίξει «γέφυρες» προς το μεγάλο Λιμάνι κι επιθυμεί να επιστρέψει από την Τουρκία και την Αλάνιασπορ, μία σεζόν νωρίτερα από τη λήξη του συμβολαίου του. 

Την ίδια στιγμή φέρεται να υπάρχει κι ένα ακόμη πιο μεγάλο και δύσκολο πρότζεκτ, που αφορά τον Σάμαρη, ο οποίος επίσης μένει ελεύθερος σε έναν χρόνο από τη Μπενφίκα, αλλά από την πλευρά του δεν έχει εκδηλώσει τάσεις επιστροφής…

sdna.gr

Πηγή Σενάριο για Μανιάτη και Σάμαρη στον Ολυμπιακό…

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ & ΒΙΝΤΕΟ

Το τελευταίο επεισόδιο στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά ως όπλο την ατομική βόμβα, που πρώτοι αυτοί είχαν κατασκευάσει τον…
Ιούνιο του 1945, και σκόρπισαν τον όλεθρο σε δύο ιαπωνικές πόλεις, τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945). 

Αποτέλεσμα εικόνας για χιροσίμα

Με την ενέργειά τους αυτή, που βρήκε πολλούς επικριτές, κατόρθωσαν να επισπεύσουν το τέλος του πολέμου στα μέτωπα του Ειρηνικού και να ελαχιστοποιήσουν τις δικές τους απώλειες. Παράλληλα, δήλωσαν με εμφατικό τρόπο ποιος θα είναι το αφεντικό στις παγκόσμιες υποθέσεις μετά τη λήξη του πολέμου.

Αποτέλεσμα εικόνας για χιροσίμα

Το καλοκαίρι του 1945, τα τύμπανα του πολέμου είχαν σιγήσει στην Ευρώπη, ενώ παρά τη συνεχιζόμενη προέλαση των Συμμάχων στον Ειρηνικό, η μιλιταριστική Ιαπωνία αρνείτο να παραδοθεί. Ο αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν ήταν ανήσυχος για τις μεγάλες αμερικανικές απώλειες κατά την κατάληψη της Οκινάβας στις 22 Ιουνίου 1945 (12.000 νεκροί και 38.000 τραυματίες), που δημιουργούσαν το φόβο για μακροχρόνιο πόλεμο και τεράστιο αριθμό θυμάτων, σε περίπτωση που τα συμμαχικά στρατεύματα θα αποβιβάζονταν στα κύρια νησιά της Ιαπωνίας, όπου στάθμευαν 2 εκατομμύρια στρατιώτες. 

Αποτέλεσμα εικόνας για χιροσίμα

Ο στρατηγός Καρλ Σποτς, αρχηγός της αεροπορίας του Ειρηνικού, πρότεινε στον Τρούμαν τη ρίψη ατομικής βόμβας πάνω από μία πυκνοκατοικημένη ιαπωνική πόλη. Με την πρόταση Σποτς συμφώνησε και ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ, που έχει το γενικό πρόσταγμα στις επιχειρήσεις του Ειρηνικού.

Αφού πήραν το «πράσινο φως» από την πολιτική ηγεσία, οι στρατιωτικοί επέλεξαν την πόλη της Χιροσίμα (στο νότιο άκρο του Χόνσου, του μεγαλύτερου νησιού της μητροπολιτικής Ιαπωνίας), για τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας. Την επιχείρηση ανέλαβε ο σμήναρχος Πολ Τίμπετς, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί ειδικά γι’ αυτό το σκοπό. Οδήγησε ένα στρατηγικό βομβαρδιστικό τύπου B29, το οποίο έφερε την ονομασία Enola Gay (το όνομα της μητέρας του) και ακριβώς στις 8:15 το πρωί απελευθέρωσε πάνω από την πόλη τη βόμβα ουρανίου, που είχε την κωδική ονομασία Little Boy («Αγοράκι»). 45 δευτερόλεπτα αργότερα, η βόμβα εξερράγη 600 μέτρα πάνω από τη Χιροσίμα. Μία φωτεινή λάμψη τύφλωσε το πλήρωμα του βομβαρδιστικού και κατόπιν σχηματίστηκε πάνω από το σημείο της έκρηξης ένα κόκκινο νεφέλωμα σε σχήμα μανιταριού.

Το ωστικό κύμα της έκρηξης, σε συνδυασμό με τη θερμότητα που εκλύθηκε, κονιορτοποίησε τα πάντα σε μία περιοχή 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία μία και μόνη βόμβα δεν προκάλεσε τόσους πολλούς θανάτους. Επί τόπου σκοτώθηκαν πάνω από 20.000 στρατιώτες και 78.000 άμαχοι. Οι αγνοούμενοι ξεπέρασαν τις 13.000 και οι βαριά τραυματίες τις 10.000. Για πολλούς από τους επιζήσαντες η ζωή θα είναι μαρτυρική τα επόμενα χρόνια και αρκετές χιλιάδες θα πεθάνουν από καρκίνους.

Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ιαπωνίας δεν συνειδητοποίησε πλήρως τη σημασία του γεγονότος και συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις. Στο διπλωματικό πεδίο, το Τόκιο ζήτησε τη μεσολάβηση της Μόσχας, αλλά στις 8 Αυγούστου, ο Στάλιν, ενήμερος για τις κινήσεις των Αμερικανών, της κήρυξε τον πόλεμο και ο «Κόκκινος Στρατός» προέλασε στη Μαντζουρία.

Οι Αμερικανοί ανυπομονούσαν να τελειώσουν τον πόλεμο και στις 12 το μεσημέρι της 9ης Αυγούστου έριξαν και δεύτερη ατομική βόμβα, αυτή τη φορά στην πόλη Ναγκασάκι. Οι νεκροί έφθασαν τις 36.000 και οι τραυματίες τις 40.000. Το ωστικό κύμα κατέστρεψε εντελώς τα κτίρια της πόλης σε μία ζώνη 5 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Αποτέλεσμα εικόνας για χιροσίμα

Μόνο μετά και την καταστροφή του Ναγκασάκι οι Ιάπωνες κατανόησαν την ισχύ του νέου όπλου και τη δική τους αδυναμία να συνεχίσουν τον πόλεμο. Στις 10 Αυγούστου ξεκίνησε η διαδικασία παράδοσης της Ιαπωνίας, η οποία ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1945, με την επίσημη τελετή επί του αμερικανικού πολεμικού «Μιζούρι», που ναυλοχούσε στον κόλπο του Τόκιο…

sansimera.gr

Πηγή Σαν σήμερα η ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα…

Κατέληξε γυναίκα εγκαυματίας 95 ετών, που νοσηλευόταν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) του Θριασίου (Λάτσειο) ανεβάζοντας τον…
αριθμό των θυμάτων της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι σε 91.

Αυτή τη στιγμή, 36 εγκαυματίες νοσηλεύονται σε νοσοκομεία της Αττικής, εκ των οποίων οι 6 διασωληνωμένοι σε ΜΕΘ. Ένα παιδί εξακολουθεί να νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» σε καλή κατάσταση…

enikos.gr

Πηγή Στους 91 οι νεκροί…

Τούτος ο Αύγουστος έχει λίγο καλοκαίρι. Οι εικόνες θυμίζουν κατάλοιπα μάχης που δόθηκε και χάθηκε σε, σχεδόν θαλασσινό, παραθεριστικό τοπίο. Η…
σκιά πένθους και θλίψης πλανάται εξαιτίας ενός γεγονότος που δεν προέκυψε με λευκό μητρώο. Και ενώ ο κόσμος στάθηκε αλληλέγγυος σε όσους πονούν και δοκιμάζονται, αυτοί που από τις θέσεις ευθύνης τους θα έπρεπε να πάρουν κάποιο μάθημα, στρέφονται όλοι εναντίον όλων.

Μερικοί κρύβονται πίσω από ανακοινώσεις, δελτία, συσσίτια, φιλανθρωπίες και… μπουλντόζες. Και άλλοι παίζουν τη σάγκα της ευθύνης ξεχνώντας ότι ο πολιτισμός του ανθρώπου είναι κληρονομιά που προέκυψε και από τα συσσωρευμένα λάθη του. Αλλά, ποιος φταίει;

Η σάγκα είναι μια εξιστόρηση∙ μια αφηγηματική φόρμα που προσπαθεί κάτι να πει∙ κάτι να αναδείξει. Και, εδώ, η αναζήτηση της ευθύνης, εκτός από απαίτηση, στρατηγική, είναι και άλλοθι, αφού δεν θα γίνουν όλα από την αρχή. Λέω άλλοθι, γιατί η σάγκα της ευθύνης κρύβει πολλά. Π.χ., δεν μιλάει για τις αντισταθμίσεις των επιλογών μας, για τις επιλογές λιγότερου ή περισσότερου κράτους, την παρατεταμένη ύφεση με δημοσιονομικά ελλείμματα ή πλεονάσματα, τις επενδύσεις που σέβονται ή όχι το περιβάλλον κ.λπ. Ομως, όλα αυτά παράγουν συνέπειες.

Τα προηγούμενα χρόνια προκρίναμε «λιγότερο κράτος και περισσότερη αγορά». Και η επιλογή έγινε εις βάρος του κράτους οριζοντίως, χωρίς να είναι ξεκάθαρο -στην Ελλάδα τουλάχιστον- πού ακριβώς απέτυχε το κράτος και πού όχι, σε ποιους τομείς έκλεισε τον ιστορικό του ρόλο και σε ποιους όχι, πού και γιατί το χρειαζόμαστε περισσότερο και πού δεν το χρειαζόμαστε.

Ξαφνικά, κυρίως όσοι από πολύ πριν είχαν κάνει τα πάντα για να καταστήσουν το κράτος ανυπόληπτο, ισχνό και μικρότερο, ανακάλυψαν πως το χρειαζόμαστε ισχυρό και πανταχού παρόν. Αίφνης επιχειρηματολογούν ότι όχι μόνο θέλουμε το κράτος, αλλά το θέλουμε απολύτως ορθολογικό, με όλες τις βέλτιστες πρακτικές και με όλους τους μηχανισμούς του σε πλήρη ετοιμότητα και διαθεσιμότητα για να αντιμετωπίσει την κάθε δύσκολη στιγμή.

Αλλά αυτό που θέλουμε –και ας μην το λέμε με το όνομά του– είναι το κοινωνικό κράτος που επιλέξαμε να μικρύνουμε.

Η σάγκα της ευθύνης συσκοτίζει το βάθος, τα πραγματικά αίτια αλλά και τους λοιπούς περιορισμούς. Μένει στην αφορμή. Και παίζεται κυρίως από τα μίντια εκείνα των οποίων η ευθύνη απέναντι στην ελληνική κοινωνία και στους κρατικούς θεσμούς φτάνει μέχρι εκεί που φτάνουν τα συμφέροντά τους. (Θυμηθείτε ότι πρόκειται για υποδειγματικούς τζαμπατζήδες και νομείς ενός δημόσιου αγαθού για το οποίο δεν έχουν πληρώσει τίποτα και αρνούνται να πληρώσουν.) Σε ορισμένα μίντια η αναζήτηση και η απόδοση της ευθύνης έχει αναχθεί σε ιερή υποχρέωση.

Στον βαθμό που υποκαθιστούν τους λοιπούς κοινωνικούς θεσμούς και, σε κάθε περίπτωση, αμφισβητούν ευθέως την αποτελεσματικότητα των κρατικών μηχανισμών, ορισμένα κανάλια, τα οποία πιστεύουν ακράδαντα ότι εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα, διδάσκουν στον λαό την επωδό ότι τίποτε δεν λειτούργησε και τίποτε δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Και όλα αυτά με την εμπειρική επιφύλαξη ότι -μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση και να ξαναπιάσουμε το Μακεδονικό- θα πορευτούμε για να συναντήσουμε την επόμενη καταστροφή, έναν πιθανό σεισμό, μια νέα Ηλεία, μια νέα Μάνδρα ή ένα νέο Μάτι.

Η σάγκα της ευθύνης, εκτός από αντιπολιτευτική υποχρέωση, παίζεται και ως εθνικό παραμύθι. Κλείνει με τη συνήθη αντίδραση της εκάστοτε κυβέρνησης να αποδίδει τη δική της αποτυχία σε δυνάμεις που βρίσκονται πέρα από τον έλεγχό της (και εδώ καμία πρωτοτυπία), ανοίγοντας την πόρτα σε κόσμους σύγχυσης, τραγικής επαναληπτικότητας, μέτρησης του πολιτικού κόστους και κέρδους.

Η σάγκα πλάθει την αφήγηση έτσι ώστε η μοιρολατρία, η έμμονη ατολμία, η κατόπιν εορτής σπουδή να ανάγονται σε αρχετυπικά εθνικά καλούπια, πλάι στους περιορισμούς των πλέον ορθολογικών προβλέψεων. Δεν λέει ότι οι προβλέψεις δεν απαλλάσσουν κανέναν από μελλοντικούς κινδύνους του κοινωνικο-οικονομικού ή και του φυσικού κόσμου. Ούτε λέει τι ακριβώς θα κάνουμε αν κάτι, απίθανο, ξαφνικά σαρώσει ανθρώπους, παιδιά, ζωντανά του θεού και δώσει ξανά τη διάσταση της δαντικής κόλασης στο νερό, στη λάσπη, στον άνεμο ή, τέλος, στις φλόγες της φωτιάς.

Και, τελικά, ποιοι ήταν οι θετικοί ήρωες και ποιοι οι αρνητικοί της υπόθεσης; Και πώς θα ξεχωρίσουν οι ήρωες και τα λαμόγια, όταν τα πολιτικά καπρίτσια απευθύνονται στα συναισθήματα με τον φανατισμό «της αποκάλυψης, της αλήθειας και της ενημέρωσης»;

Χωρίς πολιτική ύλη, ενάντια στην πολιτική κοινωνία, με γενικεύσεις, θα είμαστε όλοι ένοχοι αδιαφορίας, άγνοιας και πολιτικής σκοπιμότητας. Και, αλήθεια, τι θα πετύχουμε αν καταπιούμε αμάσητη τούτη τη σάγκα της ευθύνης εις βάρος λίγων συγκεκριμένων και όχι εναντίον όλων εκείνων που εργάστηκαν για να θεμελιώσουν το υπόδειγμα της εθνικής ανικανότητας και ανημπόριας;

Με τέτοιες λογικές, ας αναρωτηθούμε, εκατό φορές κι όχι μία, από ποιον, από ποιους και πώς θα πρέπει να ξεκινήσουν οι καθοριστικές παρεμβάσεις που έχει ανάγκη ο τόπος;..

Θανάσης Βασιλείου

Πηγή Η σάγκα της ευθύνης…


Σε αυτό το βίντεο συλλέχθηκαν κάποιες μεταγενέστερες δηλώσεις πολιτικών προσώπων που σε συνδιασμό με την εξέλιξη των γεγονότων, δείχνουν ότι μάλλον οι δηλώσεις της Μπενάκη επαληθεύονται…

ΓΕΛΛΑΣ
Λίγο πολύ όλοι είχαμε ακούσει τα όσα είχε πει η Άννα Ψαρούδα Μπενάκη το 2005 στον Κάρολο Παπούλια, για τις ενδεχόμενες μεταβολές που θα υποστούν στα επόμενα χρόνια τα Εθνικά σύνορα, η Εθνική Κυριαρχία και τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Όταν αργότερα ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους, απάντησε πως οι προβλέψεις της δεν ήταν προφητείες, αλλά η περιγραφή της κατάστασης και η προοπτική της.

Σε αυτό το βίντεο συλλέξαμε κάποιες μεταγενέστερες δηλώσεις πολιτικών προσώπων που σε συνδιασμό με την εξέλιξη των γεγονότων, δείχνουν ότι μάλλον οι δηλώσεις της Μπενάκη επαληθεύονται…




ΠΗΓΗΠηγή ΕΛΛΗΝΑ ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ… – ΒΙΝΤΕΟ –

Η Ανθρωπότητα Πολύ Σύντομα θα Βιώσει την «Ημέρα της Αναμέτρησης»
Γράφει ο Σπύρος Μακρής
Βρισκόμαστε σε μία δεδομένη στιγμή που όσοι έχουν την οξυδέρκεια να παρατηρούν ή να διαισθάνονται, να συγκρίνουν, να κρίνουν και να αμφισβητούν, να ψάχνουν και να ελέγχουν ή να ερευνούν, τότε, αντιλαμβάνονται ότι ένα αόρατο «κύμα δύναμης” σαρώνει τα πάντα.
Η αποκαλούμενη «Μάχη του Αρμαγεδδώνα” που περιγράφεται συμβολικά στο βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννου, έχει ήδη ξεκινήσει. Άρχισε λίγο πριν από την αλλαγή του αιώνα. Δεν είναι όμως ο πόλεμος που πολλοί λανθασμένα πιστεύουν. Είναι ένας πνευματικός αγώνας ανάμεσα στις αποκαλούμενες «Δυνάμεις του Φωτός” και τις «Δυνάμεις του Σκότους” που θα συνεχιστούν για πολύ καιρό στην Γη.
Οι περισσότεροι υπερεκτιμούν τη δύναμη του φυσικού κόσμου και των ηγετών του, όμως, αν παρατηρήσετε καλύτερα θα διαπιστώσετε πως ολοένα και μεγαλώνουν τα ποσοστά των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται ότι έχουν την δύναμη στα ίδια τους τα χέρια και στην πνευματική του διάσταση.
Επιπλέον, αόρατες «ουράνιες” δυνάμεις συμβάλλουν στο να ξεπεραστούν τα σκοτάδια του κόσμου που φέρνει ο εγωισμός και κάθε είδους αρνητική ενέργεια και σκέψη που μεταμόρφωνε αυτό το βασίλειο για χιλιάδες χρόνια.
Οι ψυχές με χαμηλές δονήσεις, που είναι εγωιστικές, άσχημες και κακές και που έχουν ένα μεγάλο καρμικό βάρος από προηγούμενες ζωές, δεν θα μπορούν να εισέλθουν στον φυσικό χώρο ξανά.
Με απλά λόγια, οι καλοί άνθρωποι θα έχουν την ευκαιρία να τελειοποιήσουν τον εαυτό τους και να φτάσουν στην πνευματική τελειότητα χωρίς το βάρος των εγωισμών, των απατεώνων, των ελεγκτών, των ελαττωματικών γραφών και των εσφαλμένων ιερατείων που τους εκμεταλλεύεται καθυστερώντας την πνευματική τους εξέλιξη.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο φυσικός κόσμος, επί του παρόντος, ελέγχεται κυρίως από εγωιστές διανοούμενους και άπληστους ελεγχόμενους φορείς (το σκοτάδι).
Όμως, η ανθρωπότητα πολύ σύντομα θα βιώσει την «ημέρα της αναμέτρησης». Θα είναι μία αναμέτρηση καταρχάς με τον ίδιο μας τον εαυτό, μέχρι να ξυπνήσει μέσα μας ο ευαισθητοποιημένος, ο ευγενής, ο συμπονετικός, και σταδιακά ο ανώτερος εαυτός μας, ο άνθρωπος.
Οι «Πύλες του Μαργαριταριού” θα ανοίξουν και οι «Φύλακες της Πύλης” θα ξεχωρίσουν την ήρα από το σιτάρι.
Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο θα κυβερνούν τον κόσμο μερικές ακόμα εγωιστικές ψυχές, που όμως θα είναι και οι τελευταίες. Προκειμένου, όμως, να διατηρηθούν στην σκοτεινή εξουσία τους μέχρι να φύγουν από τη Γη, θα υπάρξουν παγκόσμια γεγονότα που πολλοί θα περιγράψουν ως «αποκαλυπτικά”, αλλά θα είναι μια περίοδος εκκαθάρισης και μπορεί να περιλαμβάνει δυσάρεστες καταστάσεις όπως οικονομική κατάρρευση μα και κοινωνικοπολιτικές αναταραχές. Η Γη θα συμμετέχει σε αυτή την εκκαθάριση, γιατί πολλοί την έβλαψαν και την απαξίωσαν, παρουσιάζοντας μία άλλη ως καλύτερη από αυτήν.
Κάθε Ψυχή που έχει ενσαρκωθεί από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα ή τις αρχές αυτού που βρισκόμαστε, ανήκει σε αυτή την πνευματικά προχωρημένη ομάδα, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζει συνειδητά.
Δεν είναι άνθρωποι που έχουν μια πνευματική εμπειρία. Είναι πνευματικά όντα που θα ανυψώσουν την ανθρώπινη εμπειρία.
Δεν χρειάζονται μεσάζοντες όπως ιερείς, δάσκαλους, ραβίνους, παπάδες, πολιτικούς, ηγέτες ή πρεσβύτερους. Ούτε περίεργα τελετουργικά ή σύμβολα. Η πνευματική τους διαίσθηση και κατανόηση είναι μια εσωτερική γνώση.
Ο Edgar Cayce, γνωστός και ως «κοιμώμενος προφήτης’ ένας ψυχικός και πνευματικός δάσκαλος, θεραπευτής και προφήτης, καθώς και ο Jon Peniel «Ο αγαπημένος μου αδερφός”, προέβλεπαν ότι ο «Λόγος” θα επέστρεφε το 1998-9, το ίδιο και ο Νοστράδαμος. Αυτός ο «Λόγος” είναι η Παγκόσμια Συνείδηση. Και τότε…
Η ανθρωπότητα πολύ σύντομα θα βιώσει την «ημέρα της αναμέτρησης».
humansarefree.com
Ελεύθερη Απόδοση diadrastika
Διαβάστε επισης:

Πηγή Η Ανθρωπότητα Πολύ Σύντομα θα Βιώσει την «Ημέρα της Αναμέτρησης»

Αν και βρισκόμουν ήδη στην Πορτογαλία για διακοπές, τα πρώτα νέα για τον καύσωνα που επρόκειτο να πλήξει την Ιβηρική Χερσόνησο ήρθαν από την Ελλάδα. 

Η…
μητέρα μου, συγγενείς και φίλοι άρχισαν να με βομβαρδίζουν με μηνύματα ή να με καλούν στο τηλέφωνο (τώρα που η περιαγωγή δεν χρεώνεται επιπλέον) ρωτώντας εναγωνίως «πώς είστε;», δίνοντας συμβουλές – «μην περπατάτε πολύ έξω», «να πίνετε υγρά και να φοράτε καπέλο» κ.λπ. – ακόμα και… επιπλήττοντας με: «μα στην Πορτογαλία βρήκες κι εσύ να πας καλοκαιριάτικα;». 

Οι γνωστές ελληνικές υπερβολές σκέφτηκα, επειδή όμως και εγώ ανησύχησα όταν μου είπαν πως ακούστηκε κάτι για 48 και για 50 βαθμούς, αναζήτησα ενημέρωση στην τηλεόραση. Οπου το θέμα του καύσωνα ήταν πρώτη είδηση, με τους δημοσιογράφους να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στον κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιών. Φυσικό ήταν, δεδομένου ότι η κατακαμμένη Πορτογαλία, όπως διαπίστωσα και κατά την περιήγησή μου στα πέριξ της Λισαβόνας και στον νότο της χώρας, έχει τα τελευταία χρόνια θρηνήσει και πολλούς νεκρούς από τη φωτιά. Αυτή τη φορά αισθανόσουν πως έπαιρνε τα μέτρα της. 

Το διαπίστωσα και όταν ένα πρωί που ο υδράργυρος έδειχνε 41 βαθμούς, ήρθε στο κινητό μου ένα μήνυμα στην αγγλική γλώσσα, το οποίο προειδοποιούσε για αυξημένο κίνδυνο φωτιάς σε διάφορες περιοχές της χώρας. Μέσα σε μισή ώρα το ίδιο μήνυμα είχαν λάβει όλοι οι φίλοι που ταξιδεύουμε μαζί και που ορισμένοι είχαν διαφορετικό πάροχο από τον δικό μου. Αρχικά απορήσαμε. Πού βρήκαν τα κινητά μας; Μετά καταλάβαμε πως η ειδοποίηση είχε σταλεί από τις εταιρείες τηλεφωνίας σε όλους του πελάτες τους αλλά καθώς και στους τουρίστες που τις χρησιμοποιούσαν δια της περιαγωγής και που βρέθηκαν στην Πορτογαλία τις ημέρες του καύσωνα. Το μυαλό μου πήγε εκεί που θα πήγαινε το μυαλό καθενός από εμάς. 


Στα μηνύματα που δεν εστάλησαν, στις σειρήνες και στις καμπάνες που δεν χτύπησαν στο Μάτι. Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσο πιο έτοιμο για να αντιμετωπίσει μια μεγάλη φωτιά είναι το πορτογαλικό κράτος από το (επιβεβαιωμένα ανέτοιμο) ελληνικό κράτος. 

Αυτό όμως το τυποποιημένο μήνυμα, με έκανε να αισθανθώ πως κάποιος ενδιαφέρεται, ακόμα και για εμένα που είμαι ένας περαστικός. Με έκανε να νιώσω με έναν τρόπο πιο ασφαλής. Και αυτό, η αίσθηση της ασφάλειας, είναι εξαιρετικά σημαντικό όταν είσαι ξένος σε μια άλλη χώρα. Οπως είναι σημαντικό και για να μην αισθάνεσαι ξένος και αναλώσιμος στη χώρα σου. 

(Παρεμπιπτόντως, μέχρι σήμερα, 4 Αυγούστου, η ζέστη είναι πράγματι πολλή, ομολογώ όμως πως τα πράγματα δεν είναι τόσο δραματικά όσο τα προέβλεπαν από την Αθήνα. Και κάτι φωτιές άναψαν, όχι όμως μεγάλες ως τώρα. Ας είναι όλες κι όλες αυτές!)…

Κοσμάς Βίδος

Πηγή Η Πορτογαλία μας κλείνει το… Μάτι!..

Απογοητευτικός ο Παναθηναϊκός στο φιλικό με την Ομόνοια στη Λευκωσία. Οι πράσινοι ηττήθηκαν με 1-0 αλλά η γενικότερη εικόνα τους ήταν κάτω του μετρίου και…
σίγουρα δημιουργεί προβληματισμό σε Δώνη και οπαδούς.

Η διάταξη

O Γιώργος Δώνης επέλεξε τον Κότσαρη κάτω από τα δοκάρια, στην άμυνα τους Γιόχανσον, Θεοχάρη και Οικονόμου. Φουλ μπακ έπαιξαν Κουλιμπαλί και Χατζηθεοδωρίδη, στον άξονα τοποθετήθηκαν ο Στάικος με τον Κάτσε, μπροστά τους Δώνης και Χατζηγιοβάνης και στην κορυφή ο Ρεγκάκος ολοκλήρωνε το 3-4-3 του Έλληνα τεχνικού.

Το ματς

Στο πρώτο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός παρουσίασε πολλά προβλήματα, τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά. Μπροστά δεν μπορούε να αναπτυχθεί και πίσω έμπαζε από τα άκρα, αφού η τριπλέτα της άμυνας δεν μπορούσε να υποστηρίξει το πλάνο του Δώνη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Κύπριοι να κάνουν πολλές ευκαιρίες. Συν τοις άλλοις περιόρισαν δημιουργικά την ελληνική ομάδα.

Η Ομόνοια ήταν καλύτερη κάτι που φάνηκε από τον επιθετικό της μονόλογο στα πρώτα 45 λεπτά. Η κυπριακή ομάδα απείλησε για πρώτη φορά στο 13′ με το σουτ του Ντάρμπισιρ να περνά εκατοστά δίπλα από το αριστερό δοκάρι του Κότσαρη. Στο 18′ ο Μόντες έπιασε δυνατό σουτ εντός περιοχής, αλλά ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού απέκρουσε εντυπωσιακά σε κόρνερ. Ένα λεπτό αργότερα ο Ντάρμπισιρ άνοιξε το σκορ με κεφαλιά. Η τελευταία φάση στο πρώτο μέρος καταγράφηκε στο 33′ όταν ο Λόπες βγήκε τετ α τετ με τον Κότσαρη, αλλά ο τελευταίος απέκρουσε με τα πόδια.

Στο δεύτερο μέρος η είσοδος του Κουρμπέλη βοήθησε πολύ στο δέσιμο του κέντρου του Παναθηναϊκού αλλά δεν ήταν αρκετό. Οι πράσινοι ναι μεν δεν αντιμετώπισαν τόσους κινδύνους στην άμυνά τους, αλλά στην επίθεση δεν μπορούσαν να φτιάξουν φάση. Θεατής παρέμεινε ο Μεχίας σε όλο το παιχνίδι με εξαίρεση δύο φάσεις που έγιναν στο τέλος. Στο 85′ ο Μπουζούκης στην πρώτη ευκαιρία του Τριφυλλιού απέτυχε να ισοφαρίσει, όπως και στο 87′ ο Πίσπας.

Έτσι παρέμεινε το 1-0 υπέρ των Κύπριων.

Ομόνοια (Κάρλος Ολίβα): Μεχίας, Βύντρα, Γκαφούρ, Κουσουλός, Λόπες, Ενρίκες, Σοάρες (69′ Ζαρκίνιο), Μόντες, Χριστοφή, Ζίβετς (52′ Λόε), Ντάρμπισιρ (43′ Ραμίρες)

Παναθηναϊκός (Γιώργος Δώνης): Κότσαρης, Γιόχανσον (65′ Μαυρομάτης), Θεοχάρης, Οικονόμου, Κουλιμπαλί (74′ Οικονομόπουλος), Χατζηθεοδωρίδης (Κουντουριώτης), Στάικος (46′ Κουρμπέλης), Κάτσε (65′ Τζανδάρης), Δώνης (70′ Εμμανουηλίδης), Χατζηγιοβάνης (46′ Μπουζούκης), Ρεγκάκος (46′ Σέχου)

sportdog.gr

Πηγή Απογοήτευση ο Παναθηναϊκός…

Έχουν περάσει 10 ημέρες από την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά, η οποία άφησε πίσω της εκατόμβη νεκρών, εκατοντάδες άστεγους και…
πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της μεγαλύτερης τραγωδίας που έχει πλήξει την Ελλάδα τουλάχιστον τα τελευταία 40 χρόνια πιθανόν και να μη γίνει ποτέ γνωστός, όπως και οι ταυτότητες αυτών οι οποίοι χάθηκαν, αφού, όπως παραδέχονται όλοι οι αρμόδιοι φορείς, σε μια «ανοικτή λίστα» αγνοουμένων, όπου κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πόσοι ήταν, πιθανόν ορισμένες σοροί να μην βρεθούν ποτέ ή να μην αναγνωριστούν…

Δεν ήταν η πρώτη φορά όπου στη συγκεκριμένη περιοχή, και συγκεκριμένα στα όρια της Καλλιτεχνούπολης με τον Νέο Βουτζά, έπιανε φωτιά.
Συνέβαινε σχεδόν κάθε χρόνο, άλλοτε σε μεγαλύτερη και άλλοτε σε μικρότερη έκταση. Οι δε καταστροφές που προκαλούνταν αποτυπώνονταν σε εκατοντάδες καμένα στρέμματα δάσους και υλικές ζημιές σε αγροικίες, στάνες ή και αυθαίρετα οικήματα μέσα στο δάσος της Πεντέλης.
Σπάνια, με τελευταία φορά το 2013, οι φλόγες έφθαναν στον οικιστικό ιστό και ποτέ δεν υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες.

Καλή τύχη τέλος
Η φωτιά, απόρροια είτε ενός βραχυκυκλωμένου καλωδίου της ΔΕΗ, κεραυνού ή ακόμα και ως προϊόν εμπρησμού από πρόθεση ή αμέλεια, σταματούσε πάντα πριν από τη Λεωφόρο Πεντέλης. Το κατ’ ευφημισμόν σύνορο μεταξύ του δάσους και του κύριου κομματιού των οικισμών στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά. Την αποκαλούμενη και «Ριβιέρα της Ανατολικής Αττικής».

Ήταν όμως ο αποτελεσματικός σχεδιασμός της Πυροσβεστικής που τα προηγούμενα χρόνια απέτρεπε τις φλόγες να περάσουν το τεχνητό σύνορο της περιοχής προς τα σπίτια;
«Ότι το κακό που συνέβη την περασμένη Δευτέρα στο Μάτι δεν είχε συμβεί νωρίτερα οφείλεται καθαρά στις διαθέσεις και τη φορά του ανέμου, καθώς και στην καλή μας τύχη όλο τον προηγούμενο καιρό», ήταν η αφοπλιστική απάντηση σε σχετική ερώτηση του «Ποντικιού» ενός πολύ έμπειρου αξιωματικού της Πυροσβεστικής, ο οποίος υπηρετεί στα νότια προάστια και κατά το παρελθόν είχε συμμετάσχει σε όλες τις μεγάλες πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν στη χώρα μας τα τελευταία 30 χρόνια.

Κι όμως, η φύση μάς είχε έγκαιρα, από τον περασμένο Αύγουστο (σ.σ.: ίσως και νωρίτερα), προειδοποιήσει για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει στο εγγύς μέλλον, σχετικά με την εκδήλωση ακραίων καιρικών φαινομένων.
Αρχικά η μεγάλη πυρκαγιά στην περιοχή του Γραμματικού, όπου φανερώθηκε η ένδεια του κρατικού μηχανισμού, και στη συνέχεια η φονική πλημμύρα στη Μάνδρα, με τουλάχιστον 25 νεκρούς και τεράστιες καταστροφές, φανέρωσαν τη σχεδόν πλήρη απουσία υποδομών και πρόληψης για την αποτροπή φυσικών καταστροφών καθώς και την πλήρη μεταβολή που έχει επέλθει στις κλιματολογικές συνθήκες στη χώρα μας, εξαιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Ακολούθησε ένας ασυνήθιστα ξηρός χειμώνας, όπου τα ποσοστά βροχόπτωσης ήταν πολύ πιο χαμηλά απ’ ό,τι συνήθως, ενώ και τα έντονα τοπικά πλημμυρικά φαινόμενα περισσότερες καταστροφές προκάλεσαν παρά συνέβαλαν στην ανάπλαση του εδάφους από ένα αρκετά ζεστό και ξηρό καλοκαίρι, όπως αυτό του ’17.

Δηλαδή, πέρασε ένας χειμώνας «δίχως τις ευεργετικές συνέπειες της ποτιστικής βροχής με αποτέλεσμα όταν η θερμοκρασία άγγιξε πριν από λίγες ημέρες τους 40 βαθμούς Κελσίου, σε συνδυασμό με την ξηρή επιφάνεια του εδάφους, τα ακαθάριστα οικόπεδα, την πευκόφυτη περιοχή και την έλλειψη επαρκούς οργάνωσης και προετοιμασίας από την πλευρά της Πυροσβεστικής και της πολιτείας, να συμβεί ό,τι τελικά συνέβη… Ήταν σα να ανάβεις σπίρτο σε πυριτιδαποθήκη», επισήμαναν στο «Ποντίκι» στελέχη της Πυροσβεστικής.

Ορθή διαχείριση
Από την πλευρά του ο Νίκος Χαραλαμπίδης, πρόεδρος του Ελληνικού Παραρτήματος της Greenpeace, υποστηρίζει ότι «την ώρα που ακόμα δεν έχει αποσαφηνιστεί ο αριθμός των θυμάτων και άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούνται, θα ήταν τουλάχιστον ατυχές να αποδώσουμε τα αίτια της συγκεκριμένης πυρκαγιάς στην κλιματική αλλαγή ή τους λάθους χειρισμούς των επικεφαλής της Πυροσβεστικής».

«Η αναδάσωση και η ορθή διαχείριση των δασών θα μπορούσαν να συνδράμουν έτσι ώστε το έδαφος να αποκτήσει περισσότερη ανθεκτικότητα σε μεγάλες περιόδους ανομβρίας, καύσωνα, ξηρασίας και μεγάλων πυρκαγιών» προσέθεσε ο Ν. Χαραλαμπίδης.
Από την πλευρά του ο πρόεδρος των Εργαζομένων στο ΕΚΑΒ Γιώργος Μαθιόπουλος, ο οποίος από την πρώτη στιγμή βρισκόταν στο κέντρο επιχειρήσεων προσπαθώντας να κατευθύνει όσο καλύτερα μπορούσε τις ηρωικές προσπάθειες των συναδέλφων του διασωστών, για την περισυλλογή και ασφαλή μεταφορά των εκατοντάδων τραυματιών από το Μάτι και τον Νέο Βουτζά, αποδίδει το μέγεθος της καταστροφής στην έλλειψη συντονισμού μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων φορέων.

«Γύρω στις οκτώ παρά τέταρτο το βράδυ της περασμένης Δευτέρας ενημερωθήκαμε από την Πυροσβεστική ότι είχε εντοπιστεί ένα απανθρακωμένο άτομο στην περιοχή του Νέου Βουτζά. Μέσα στην επόμενη ώρα είχαμε περισυλλέξει τέσσερις σορούς πριν αναλάβει την επιχείρηση το Στρατηγείο Διαχείρισης Κρίσεων και Φυσικών Καταστροφών.

Ήδη όμως είχαμε αρχίσει να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της καταστροφής.
Εν τω μεταξύ, ενώ οι κλήσεις για την παροχή πρώτων βοηθειών ήταν εκατοντάδες, τα περισσότερα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ παρέμεναν εγκλωβισμένα στη Λεωφόρο Μαραθώνος, αφού εξαιτίας της μεγάλης πυρκαγιάς που μαινόταν στο Μάτι ήταν αδύνατο και εξαιρετικά επικίνδυνο για τον οποιονδήποτε να επιχειρήσει να προσεγγίσει την περιοχή. Όταν πλέον η πυρκαγιά οριοθετήθηκε και εξασφαλίστηκε ένα μίνιμουμ επίπεδο ασφάλειας για τους πυροσβέστες και τα σωστικα συνεργεία, συνεχίσαμε την περισυλλογή των τραυματιών και τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

Έως και τις πέντε – έξι το πρωί το 166 δεχόταν διαρκώς κλήσεις για τραυματίες από διάφορα σημεία στην ευρύτερη περιοχή» είπε ο Ν. Μαθιόπουλος στο «Ποντίκι».
Καταλήγοντας πως την κρίσιμη ώρα έλειπε ο άνθρωπος ο οποίος θα είχε το γενικό πρόσταγμα για τον συντονισμό όλων των υπηρεσιών (Πυροσβεστική, Αστυνομία, ΕΚΑΒ, Στρατό, Τοπικές Δημοτικές Αρχές) τόσο για την έγκαιρη εκκένωση των περιοχών που επλήγησαν από τη φωτιά όσο και για τη διάσωση αυτών οι οποίοι παρέμεναν εγκλωβισμένοι…

topontiki.gr

Πηγή Καλή τύχη τέλος…

Ο Ψινάκης αναμφίβολα έχει χάσει τον έλεγχο. Αυτόν που ποτέ δεν είχε.

Αλλά είπαμε, οι…
κάτοικοι θέλουν τον σαχλό, τον μέτριο, τον ανώδυνο, αλλά όταν έρθουν τα δύσκολα ψάχνουν τον ικανό.

Χρειάστηκαν 100 νεκροί για να καταλάβουν ότι ο Ψινάκης δεν κάνει.

Φταίει ο Ψινάκης για το πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ τη διοίκηση της περιοχής σου;..

Από το altsantiri.gr

Πηγή Αυτός φταίει;..