18 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 844)

Εδώ και χρόνια, επιστήμονες από όλο τον κόσμο προσπαθούν να προσδιορίσουν την ακριβή ημερομηνία έκρηξης του ηφαιστείου, η οποία έγινε αισθητή έως την…
Αίγυπτο και τη Μικρά Ασία, επειδή αποτελεί ορόσημο και σημείο αναφοράς για τη χρονολόγηση πολλών άλλων προϊστορικών συμβάντων και αρχαιολογικών ανακαλύψεων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τα ιστορικά-αρχαιολογικά δεδομένα «δείχνουν» μια ημερομηνία μετά το 1600 π.Χ., περίπου στα μέσα του 16ου αιώνα, ενώ άλλα επιστημονικά δεδομένα, όπως η δενδροχρονολόγηση, έως τώρα τοποθετούσαν τη φυσική καταστροφή λίγο παλαιότερα, κατά το τέλος του 17ου αιώνα. Μέχρι πρόσφατα, θεωρείτο ως πιο ακριβής η χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα ενός κλαδιού ελιάς που θάφτηκε στη Θήρα από την τέφρα και, με βάση το οποίο, η ημερομηνία της έκρηξης τοποθετείται μεταξύ 1627 και 1600 π.Χ., με πιο πιθανό το διάστημα μεταξύ 1613 και 1614 π.Χ..

Όμως η νέα αμερικανοβρετανική έρευνα, που βασίζεται σε νέες αναλύσεις δενδροχρονολόγησης, εκτιμά ότι η μινωική έκρηξη είναι κάπως πιο πρόσφατη, μετά το 1600 π.Χ.. Είχε προηγηθεί προ ημερών μια ισραηλινή μελέτη δενδροχρονολόγησης που κατέληγε σε ανάλογο συμπέρασμα, ότι η έκρηξη έγινε 40 έως 50 χρόνια αργότερα σε σχέση με την εκτίμηση για 1627-1600 π.Χ..

Αν όντως ισχύουν οι νέες εκτιμήσεις, τότε για πρώτη φορά η δενδροχρονολόγηση και η αρχαιολογία μιλάνε την ίδια περίπου «γλώσσα». Κάνοντας νέες μετρήσεις στον ραδιενεργό άνθρακα-14 εντός των δακτυλίων των δέντρων, τα οποία ζούσαν την ίδια εποχή με την έκρηξη του ηφαιστείου, οι ερευνητές συμπέραναν ότι η τελευταία συνέβη μεταξύ του 1600 και του 1525 π.Χ.. Αυτή η περίοδος επικαλύπτεται με τις ιστορικές-αρχαιολογικές εκτιμήσεις ότι η έκρηξη έγινε μεταξύ του 1570 και του 1500 π.Χ. (με βάση γραπτά κείμενα στην Αίγυπτο, κεραμικά από ανασκαφές κ.ά.).

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων Αριζόνα, Queen’s Μπέλφαστ και Σέφιλντ, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια δενδροχρονολόγησης του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, Σαρλότ Πίρσον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», ανέλυσαν την ετήσια ανάπτυξη των δακτυλίων 200 αιωνόβιων πεύκων που ζούσαν στις ΗΠΑ μεταξύ του 1700 και του 1500 π.Χ. και άλλων 85 βελανιδιών που ζούσαν στην Ιρλανδία την ίδια περίοδο. Επειδή τα δέντρα αυτά προσθέτουν ένα δακτύλιο κάθε χρόνο, αποτελούν ένα περιβαλλοντικό «αρχείο» μέσα στους αιώνες.

Η τρομερή έκρηξη της Θήρας θεωρείται δεδομένο ότι εκτόξευσε τόσα πολλά υλικά στην ατμόσφαιρα, που ψύχρανε όλη τη Γη για ένα διάστημα, πράγμα το οποίο θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στους δακτυλίους ακόμη και δέντρων μακρινών περιοχών, κάνοντάς τους πιο στενούς λόγω του ψυχρότερου κλίματος. Αυτό ακριβώς βρήκαν οι ερευνητές σε τέσσερις ξεχωριστούς δακτυλίους τεσσάρων διαφορετικών ετών οι επιστήμονες, κάτι που τους οδήγησε στις νέες εκτιμήσεις τους για τη μινωική έκρηξη.

«Η χρονολόγηση της έκρηξης της Θήρας μπορεί να δημιουργήσει ένα χρονολόγιο για την αρχαία Αίγυπτο, Ελλάδα, Τουρκία και την υπόλοιπη Μεσόγειο σε μια τόσο κρίσιμη καμπή του αρχαίου κόσμου. Αυτό που μπορούμε να πούμε τώρα, είναι ότι τα στοιχεία του ραδιενεργού άνθρακα είναι πια συμβατά με τα αρχαιολογικά στοιχεία για την έκρηξη της Θήρας τον 16ο αιώνα», δήλωσε η Πίρσον…

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή Αλλάζουν τα δεδομένα για το ηφαίστειο της Σαντορίνης…

Δεν ήταν καθήκον της – εθνικό θα λέγαμε – να έχει σήμερα ενημερωτική εκπομπή για την απελευθέρωση των δύο Ελλήνων Στρατιωτικών;..

Κρίμα. Ένας τέτοιος γίγαντας, σαν την ΕΡΤ, να μην μπορεί να κινητοποιήσει τον μηχανισμό της και να αφήνει την ενημέρωση, σ’ ένα τέτοιο μάλιστα ευαίσθητο θέμα, στα χέρια των ιδιωτικών καναλιών.

Τρία κανάλια κάλυψαν τη νύχτα – μέχρι…
τις 4 το πρωί – την απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών: Ο ΣΚΑΙ, Το «Έψιλον» και η ΕΡΤ.

Αλλά για την ΕΡΤ, η ενημέρωση σταμάτησε εκεί. Ο ΣΚΑΙ συνέχισε. Ο ΑΝΤ1 εμφανίστηκε στις 7 το πρωί. Η Δημόσια Τηλεόραση όμως ήταν απούσα. Δεν είχε προγραμματίσει, ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, ζωντανή ενημερωτική εκπομπή. Και τα γεγονότα της νύχτας δεν της έδωσαν το έναυσμα να κινητοποιήσει τον μηχανισμό της.

Πώς να πεις μετά απ’ αυτό, πως οι κακές συνήθειες του παρελθόντος ξεπεράστηκαν…

Πηγή ΕΡΤ, γιατί;..

Δεν ήταν καθήκον της – εθνικό θα λέγαμε – να έχει σήμερα ενημερωτική εκπομπή για την απελευθέρωση των δύο Ελλήνων Στρατιωτικών;..

Κρίμα. Ένας τέτοιος γίγαντας, σαν την ΕΡΤ, να μην μπορεί να κινητοποιήσει τον μηχανισμό της και να αφήνει την ενημέρωση, σ’ ένα τέτοιο μάλιστα ευαίσθητο θέμα, στα χέρια των ιδιωτικών καναλιών.

Τρία κανάλια κάλυψαν τη νύχτα – μέχρι…
τις 4 το πρωί – την απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών: Ο ΣΚΑΙ, Το «Έψιλον» και η ΕΡΤ.

Αλλά για την ΕΡΤ, η ενημέρωση σταμάτησε εκεί. Ο ΣΚΑΙ συνέχισε. Ο ΑΝΤ1 εμφανίστηκε στις 7 το πρωί. Η Δημόσια Τηλεόραση όμως ήταν απούσα. Δεν είχε προγραμματίσει, ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, ζωντανή ενημερωτική εκπομπή. Και τα γεγονότα της νύχτας δεν της έδωσαν το έναυσμα να κινητοποιήσει τον μηχανισμό της.

Πώς να πεις μετά απ’ αυτό, πως οι κακές συνήθειες του παρελθόντος ξεπεράστηκαν…

Πηγή ΕΡΤ, γιατί;..

Η πτώση της τουρκικής λίρας συνεχίζεται και αναστατώνει τα χρηματιστήρια. Η δραστική πτώση είχε ξεκινήσει ήδη την προηγούμενη εβδομάδα και την Κυριακή το δολάριο έφτασε στις 7,23 λίρες. 

Η κατιούσα του τουρκικού νομίσματος συνεχίστηκε και τη Δευτέρα.

Όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, από την αρχή της χρονιάς η λίρα έχασε σχεδόν το 50% της αξίας της. Στο μεταξύ ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα λέγοντας ότι η οικονομία της χώρας είναι ισχυρή. Για κρίση ούτε λόγος.

«Αρνείται την πραγματικότητα» σχολιάζει ο επικεφαλής οικονομολόγος της γερμανικής Commerzbank Γεργκ Κρέμερ. «Φυσικά και βρίσκεται η Τουρκία εν μέσω μιας πολύ μεγάλης κρίσης. Και είναι πολύ πιθανό όλο αυτό να καταλήξει σε ύφεση». Μια ύφεση που ο τούρκος πρόεδρος θέλει να αποφύγει με κάθε τρόπο. Γι’ αυτό και τους τελευταίους μήνες αύξησε την πίεση στην Κεντρική Τράπεζα της χώρας. Διότι κανονικά αυτή, αντιδρώντας όπως συνηθίζεται στην πτώση του νομίσματος και τον καλπάζοντα πληθωρισμό, θα έπρεπε να είχε αυξήσει σημαντικά τα επιτόκια.

Στη συνεδρίαση του Ιουνίου η Κεντρική Τράπεζα αύξησε το βασικό επιτόκιο από 16,5 στα 17,75%. Οι αυξήσεις όμως δεν αρέσουν καθόλου στον πρόεδρο Ερντογάν αφού τα χαμηλά επιτόκια είναι αυτά που τους τελευταίους μήνες ενισχύουν την αδύναμη οικονομία του.

Βαθιά το χέρι στην τσέπη

Η δύσκολη οικονομική συγκυρία δεν αποτυπώνεται μόνο στις αγορές αλλά και στις συνήθειες των πολιτών αφού και αυτοί αντιμετωπίζουν προβλήματα όσο ο πληθωρισμός αυξάνεται αλματωδώς. Οι άνθρωποι καλούνται να βάλουν για τα ψώνια τους το χέρι όλο και πιο βαθιά στην τσέπη.

Για να περιορίσουν την κρίση η κυβέρνηση και η Κεντρική Τράπεζα έλαβαν μια σειρά μέτρων. Από τη μια πλευρά η Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε ότι θα παράσχει όση ρευστότητα χρειάζονται οι τράπεζες της χώρας. Από την άλλη ο υπουργός Οικονομικών και γαμπρός του Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση έχει ετοιμάσει σχέδιο δράσης για να κατευνάσει τις αγορές.

Μέχρι τώρα πάντως τα μέτρα δεν φαίνεται να αποδίδουν. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι εκτός Τουρκίας εκτιμούν ότι χρειάζεται κυρίως αύξηση των επιτοκίων για να γίνει το νόμισμα πιο σταθερό.

«Το καλό σενάριο θα ήταν ο Ερντογάν να καταλάβει ότι έχει κάνει λάθος. Τότε μια ανεξάρτητη Κεντρική Τράπεζα θα μπορούσε να αποκαταστήσει και πάλι την εμπιστοσύνη ανεβάζοντας τα επιτόκια» επισημαίνει ο Γεργκ Κρέμερ.

Ραγδαίες οικονομικές εξελίξεις

Η κατάσταση είναι δύσκολη και αυτό φαίνεται και σε άλλους τομείς της αγοράς. Η Τουρκία καλείται να πληρώνει όλο και υψηλότερα επιτόκια ομολόγων. Η απόδοση του κρατικού ομολόγου αξίας 419 εκατομ. λιρών (περίπου 55 εκατομ. €) που εκδόθηκε τη Δευτέρα, ορίστηκε από το τουρκικό υπουργείο Οικονομικών στο 24,98%. Τον Ιούλιο η απόδοση αντίστοιχου ομολόγου κυμαινόταν στο 20,3% ενώ τον Μάρτιο στο 14%.

Ως μόνη λύση σ’ αυτές τις ραγδαίες εξελίξεις ο επικεφαλής οικονομολόγος της Commerzbank βλέπει τα capital control για να σταθεροποιηθεί και πάλι το νόμισμα. «Προς τα εκεί πάει. Διότι ο Ερντογάν δεν θα αλλάξει γνώμη. Στο τέλος θα υπάρξει μάλλον ύφεση δηλαδή μια βαριά οικονομική κρίση».

kontranews.gr

Πηγή DW: Προς capital controls οδεύει η Τουρκία;

Η πτώση της τουρκικής λίρας συνεχίζεται και αναστατώνει τα χρηματιστήρια. Η δραστική πτώση είχε ξεκινήσει ήδη την προηγούμενη εβδομάδα και την Κυριακή το δολάριο έφτασε στις 7,23 λίρες. 

Η κατιούσα του τουρκικού νομίσματος συνεχίστηκε και τη Δευτέρα.

Όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, από την αρχή της χρονιάς η λίρα έχασε σχεδόν το 50% της αξίας της. Στο μεταξύ ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα λέγοντας ότι η οικονομία της χώρας είναι ισχυρή. Για κρίση ούτε λόγος.

«Αρνείται την πραγματικότητα» σχολιάζει ο επικεφαλής οικονομολόγος της γερμανικής Commerzbank Γεργκ Κρέμερ. «Φυσικά και βρίσκεται η Τουρκία εν μέσω μιας πολύ μεγάλης κρίσης. Και είναι πολύ πιθανό όλο αυτό να καταλήξει σε ύφεση». Μια ύφεση που ο τούρκος πρόεδρος θέλει να αποφύγει με κάθε τρόπο. Γι’ αυτό και τους τελευταίους μήνες αύξησε την πίεση στην Κεντρική Τράπεζα της χώρας. Διότι κανονικά αυτή, αντιδρώντας όπως συνηθίζεται στην πτώση του νομίσματος και τον καλπάζοντα πληθωρισμό, θα έπρεπε να είχε αυξήσει σημαντικά τα επιτόκια.

Στη συνεδρίαση του Ιουνίου η Κεντρική Τράπεζα αύξησε το βασικό επιτόκιο από 16,5 στα 17,75%. Οι αυξήσεις όμως δεν αρέσουν καθόλου στον πρόεδρο Ερντογάν αφού τα χαμηλά επιτόκια είναι αυτά που τους τελευταίους μήνες ενισχύουν την αδύναμη οικονομία του.

Βαθιά το χέρι στην τσέπη

Η δύσκολη οικονομική συγκυρία δεν αποτυπώνεται μόνο στις αγορές αλλά και στις συνήθειες των πολιτών αφού και αυτοί αντιμετωπίζουν προβλήματα όσο ο πληθωρισμός αυξάνεται αλματωδώς. Οι άνθρωποι καλούνται να βάλουν για τα ψώνια τους το χέρι όλο και πιο βαθιά στην τσέπη.

Για να περιορίσουν την κρίση η κυβέρνηση και η Κεντρική Τράπεζα έλαβαν μια σειρά μέτρων. Από τη μια πλευρά η Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε ότι θα παράσχει όση ρευστότητα χρειάζονται οι τράπεζες της χώρας. Από την άλλη ο υπουργός Οικονομικών και γαμπρός του Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση έχει ετοιμάσει σχέδιο δράσης για να κατευνάσει τις αγορές.

Μέχρι τώρα πάντως τα μέτρα δεν φαίνεται να αποδίδουν. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι εκτός Τουρκίας εκτιμούν ότι χρειάζεται κυρίως αύξηση των επιτοκίων για να γίνει το νόμισμα πιο σταθερό.

«Το καλό σενάριο θα ήταν ο Ερντογάν να καταλάβει ότι έχει κάνει λάθος. Τότε μια ανεξάρτητη Κεντρική Τράπεζα θα μπορούσε να αποκαταστήσει και πάλι την εμπιστοσύνη ανεβάζοντας τα επιτόκια» επισημαίνει ο Γεργκ Κρέμερ.

Ραγδαίες οικονομικές εξελίξεις

Η κατάσταση είναι δύσκολη και αυτό φαίνεται και σε άλλους τομείς της αγοράς. Η Τουρκία καλείται να πληρώνει όλο και υψηλότερα επιτόκια ομολόγων. Η απόδοση του κρατικού ομολόγου αξίας 419 εκατομ. λιρών (περίπου 55 εκατομ. €) που εκδόθηκε τη Δευτέρα, ορίστηκε από το τουρκικό υπουργείο Οικονομικών στο 24,98%. Τον Ιούλιο η απόδοση αντίστοιχου ομολόγου κυμαινόταν στο 20,3% ενώ τον Μάρτιο στο 14%.

Ως μόνη λύση σ’ αυτές τις ραγδαίες εξελίξεις ο επικεφαλής οικονομολόγος της Commerzbank βλέπει τα capital control για να σταθεροποιηθεί και πάλι το νόμισμα. «Προς τα εκεί πάει. Διότι ο Ερντογάν δεν θα αλλάξει γνώμη. Στο τέλος θα υπάρξει μάλλον ύφεση δηλαδή μια βαριά οικονομική κρίση».

kontranews.gr

Πηγή DW: Προς capital controls οδεύει η Τουρκία;

Μπορεί να είχαν αμύθητη περιουσία αλλά πολλοί από αυτούς είχαν μάλλον άδοξο τέλος

Τον Ιούλιο του 1839 γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη – σε μικροαστική οικογένεια – ο Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ. Όταν πέθανε στις 23 Μαΐου 1937, σε ηλικία 98 ετών, ήταν ο πιο πλούσιος Αμερικανός όπως επίσης και ο πλουσιότερος άνθρωπος στη σύγχρονη ιστορία.

Γράφει η Ελένη Λογοθέτη

Η δυναστεία των Ροκφέλερ είχε μόλις ξεκινήσει. Οι Ροκφέλερς ζούσαν πάντα σε επαύλεις φρούρια, κινούνταν με δεκάδες σωματοφύλακες και ήταν γνωστοί φιλάνθρωποι (καθώς οι δωρεές εκατομμυρίων και η ίδρυση φιλανθρωπικών ιδρυμάτων αυτομάτων σήμαινε φοροαπαλλαγές και έμμεσο και διακριτικό τρόπο δωροδοκίας ή πίεσης). Μπορεί να είχαν αμύθητη περιουσία αλλά πολλοί από αυτούς είχαν μάλλον άδοξο τέλος.

Ο όχι και τόσο τίμιος Πατριάρχης

Ο πρώτος Ροκφέλερ – Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ – από λογιστής απέκτησε περιουσία δισεκατομμυρίων, ακολουθώντας το ρητό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Μέχρι το 1882 είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα από τα ισχυρότερα τραστ του κόσμου (πετρέλαια – ίδρυσε την Standard Oil Company – μεταφορές, σιδηρουργία, μεταλλουργία κ.α) και ίδρυσε το ίδρυμα Ροκφέλερ – σήμερα ένα από τα πλουσιότερα στον κόσμο με περιουσία άνω των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Όμως, όπως αποδείχτηκε, μέσω της εταιρείας του είχε εξαγοράσει πολλούς δικαστές και πολιτικούς ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον κατηγορούσαν για υπερβολικά σκληρή μεταχείριση προς τους χιλιάδες εργαζομένους του.

Ο ίδιος απέφευγε σε όλη του τη ζωή τις δημόσιες εμφανίσεις αλλά χαρακτηρίστηκε ως τσιγκούνης, αντικοινωνικός και μυστικοπαθής. Απέκτησε 5 παιδιά, εγγόνια, λίγους φίλους και πολλούς εχθρούς.

Η ανιψιά Μήδεια

Η Γουίνφρεντ Ένεμι – πρωτανηψιά του Τζον Ροκφέλερ, το 1951 σκότωσε τα δύο από τα παιδιά της και αυτοκτόνησε στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη.

Για την ακρίβεια, έβαλε τις δύο κόρες τις – 6 και 12 ετών – σε δύο αυτοκίνητα στης οικογένειας στο γκαράζ του σπιτιού, έβαλε τα οχήματα μπρος, αυτή ξάπλωσε στο έδαφος ανάμεσά τους και έπειτα από ώρες, η αστυνομία βρήκε τα πτώματά τους.

Μάνα και κόρες είχαν πεθάνει από ασφυξία, λόγω των αναθυμιάσεων των αυτοκινήτων.

Ο εγγονός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ

Ο Νέλσον Άλντριχ Ροκφέλερ γεννήθηκε τον Ιουλίου 1908 και ήταν ήταν γιος του επιχειρηματία Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ Τζούνιορ και της Άμπυ Αλντριχ, κόρης του γερουσιαστή Νέλσον Γουιμαρθ Άλντριχ.

Ως εγγονός Ροκφέλερ και διάδοχος της αμύθητης περιουσίας και γαμπρός γερουσιαστή, ήταν σχεδόν αναμενόμενο να φτάσει ψηλά – σίγουρα όχι με το σπαθί στο χέρι.

Διετέλεσε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (1974 – 1977) και κυβερνήτης της Νέας Υόρκης (1959 – 1973) και πέθανε τον Ιανουαρίο του 1979.

  
Ο Μάικλ Ροκφέλερ που τον έφαγαν κανίβαλοι

Γιος του Νέλσον και γόνος της πλουσιότερης οικογένειας στον κόσμο, η μυστηριώδης εξαφάνιση του Μάικλ Ροκφέλερ το 1961 παραμένει ένα από τα άλυτα μυστήρια που συγκλόνισαν την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Ο 23χρονος τότε Μάικλ ταξίδεψε στη Νέα Γουινέα για να μελετήσει τους ιθαγενείς και να συλλέξει υλικό για ένα ντοκιμαντέρ. Στις 17 Νοεμβρίου το πλοίο στο οποίο επέβαινε ανατράπηκε λόγω τρικυμίας. Παρά τα τεράστια ποσά που δαπανήθηκαν από τον πατέρα του, δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του.

Ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και ερευνητής Καρλ Χόφμαν – σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 2013 «Savage Harvest» – ισχυρίζεται ότι ο Μάικλ έπεσε θύμα φυλής ιθαγενών της Νέας Γουινέας, μέλη της οποίας τον δολοφόνησαν με τελετουργικό τρόπο και τον έφαγαν, για λόγους εκδίκησης, επειδή οι Ολλανδοί είχαν διατάξει την εκτέλεση πέντε ανδρών της φυλής πριν από μερικά χρόνια.

Πτώμα πάντως δεν βρέθηκε ποτέ και η οικογένειά του ενημερώθηκε επισήμως ότι πνίγηκε.

Ντέιβιντ Ροκφέλερ: Ο μεγιστάνας εγγονός που κινούσε τα νήματα διεθνώς

Ο τραπεζίτης Ντέιβιντ Ροκφέλερ, τελευταίος εγγονός του Τζον Ντ. Ροκφέλερ, πέθανε τον Μάρτιο του 2017 σε ηλικία 101 ετών, δίπλα στο σπίτι του αδελφού του Νέλσον.

Η επιρροή του στην οικονομική και πολιτική σκηνή – τόσο των ΗΠΑ όσο και διεθνώς – ήταν τόσο μεγάλη που οι πιο διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας τον ήθελαν να έχει ηγετικό ρόλο στην οργάνωση των Illuminati (Πεφωτισμένων), στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ, στην Τριμερή Επιτροπή (Ροκφέλερ, Κίσινγκερ, Μπρεζίνσκυ), ακόμα και στην μυστική οργάνωση του Βατικανού Opus Dei, προωθώντας τη «Νέα Παγκόμια Τάξη» (New World Order), την οποία και ο ίδιος εκθείαζε ανοικτά.

Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ διηύθυνε για 35 χρόνια, έως το 1980, την Chase Manhattan Bank, που εξελίχθηκε στην JP Morgan Chase. Μάλιστα, η δύναμη, οι ικανότητες και οι διασυνδέσεις του ήταν τέτοιες που δύο Αμερικανοί πρόεδροι, ο Δημοκρατικός Τζίμι Κάρτερ και ο Ρεπουμπλικάνος Ρίτσαρντ Νίξον, του πρότειναν την θέση του υπουργού Οικονομικών, την οποία και αρνήθηκε.

Ο μεγιστάνας τραπεζίτης έμεινε στην ιστορία για τον τρόπο που κινούσε τα νήματα στις διεθνείς εξελίξεις: Είχε μφιλεγόμενες κατά πολλούς επαφές με πάνω από 200 ηγέτες κρατών, τόσο με την αμερικανική κυβέρνηση όσο και με τους σοβιετικούς ηγέτες Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ – μάλιστα, επί της δικής του ηγεσίας η Chase άνοιξε το πρώτο κατάστημά της στην ρωσική πρωτεύουσα.

Επίσης, αν και το εμπάργκο στην Κούβα ήταν στο απόγειό του, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ λέγεται ότι συναντούσε τον ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο. Επιπλέον, το 1991 ήταν από τους πρώτους αμερικανούς μεγιστάνες που έκανε άνοιγμα στην αγορά της Κίνας.

Ρίτσαρντ Ροκφέλερ: Το άδοξο τέλος ενός καλού Ροκφέλερ

Ο 65χρονος δισέγγονος του πατριάρχη Ροκφέλερ – γιος και και διάδοχος του Ντέιβιντ Ροκφέλερ – ήταν ένας διακεκριμμένος παιδιάτρος, γνωστός για τη φιλανθρωπική δράση του. Μάλιστα υπηρέτησε ως επικεφαλής της οργάνωσης Γιατροί Χωρίς Σύνορα, στο τμήμα των ΗΠΑ, από το 1989 έως το 2010.

Ο Ρίτσαρντ σκοτώθηκε τον Ιούνιο του 2014 όταν το μονοκινητήριο αεροσκάφος του συνετρίβη έξω από τη Νέα Υόρκη, εν μέσω ομίχλης καθώς επέστρεφε από τα γενέθλια του 99χρονου πατέρα του…

news.gr

Πηγή Αλήθειες, ψέματα και θεωρίες συνωμοσίας για τη μυθική δυναστεία των Ροκφέλερ

Μπορεί να είχαν αμύθητη περιουσία αλλά πολλοί από αυτούς είχαν μάλλον άδοξο τέλος

Τον Ιούλιο του 1839 γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη – σε μικροαστική οικογένεια – ο Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ. Όταν πέθανε στις 23 Μαΐου 1937, σε ηλικία 98 ετών, ήταν ο πιο πλούσιος Αμερικανός όπως επίσης και ο πλουσιότερος άνθρωπος στη σύγχρονη ιστορία.

Γράφει η Ελένη Λογοθέτη

Η δυναστεία των Ροκφέλερ είχε μόλις ξεκινήσει. Οι Ροκφέλερς ζούσαν πάντα σε επαύλεις φρούρια, κινούνταν με δεκάδες σωματοφύλακες και ήταν γνωστοί φιλάνθρωποι (καθώς οι δωρεές εκατομμυρίων και η ίδρυση φιλανθρωπικών ιδρυμάτων αυτομάτων σήμαινε φοροαπαλλαγές και έμμεσο και διακριτικό τρόπο δωροδοκίας ή πίεσης). Μπορεί να είχαν αμύθητη περιουσία αλλά πολλοί από αυτούς είχαν μάλλον άδοξο τέλος.

Ο όχι και τόσο τίμιος Πατριάρχης

Ο πρώτος Ροκφέλερ – Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ – από λογιστής απέκτησε περιουσία δισεκατομμυρίων, ακολουθώντας το ρητό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Μέχρι το 1882 είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα από τα ισχυρότερα τραστ του κόσμου (πετρέλαια – ίδρυσε την Standard Oil Company – μεταφορές, σιδηρουργία, μεταλλουργία κ.α) και ίδρυσε το ίδρυμα Ροκφέλερ – σήμερα ένα από τα πλουσιότερα στον κόσμο με περιουσία άνω των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Όμως, όπως αποδείχτηκε, μέσω της εταιρείας του είχε εξαγοράσει πολλούς δικαστές και πολιτικούς ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον κατηγορούσαν για υπερβολικά σκληρή μεταχείριση προς τους χιλιάδες εργαζομένους του.

Ο ίδιος απέφευγε σε όλη του τη ζωή τις δημόσιες εμφανίσεις αλλά χαρακτηρίστηκε ως τσιγκούνης, αντικοινωνικός και μυστικοπαθής. Απέκτησε 5 παιδιά, εγγόνια, λίγους φίλους και πολλούς εχθρούς.

Η ανιψιά Μήδεια

Η Γουίνφρεντ Ένεμι – πρωτανηψιά του Τζον Ροκφέλερ, το 1951 σκότωσε τα δύο από τα παιδιά της και αυτοκτόνησε στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη.

Για την ακρίβεια, έβαλε τις δύο κόρες τις – 6 και 12 ετών – σε δύο αυτοκίνητα στης οικογένειας στο γκαράζ του σπιτιού, έβαλε τα οχήματα μπρος, αυτή ξάπλωσε στο έδαφος ανάμεσά τους και έπειτα από ώρες, η αστυνομία βρήκε τα πτώματά τους.

Μάνα και κόρες είχαν πεθάνει από ασφυξία, λόγω των αναθυμιάσεων των αυτοκινήτων.

Ο εγγονός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ

Ο Νέλσον Άλντριχ Ροκφέλερ γεννήθηκε τον Ιουλίου 1908 και ήταν ήταν γιος του επιχειρηματία Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ Τζούνιορ και της Άμπυ Αλντριχ, κόρης του γερουσιαστή Νέλσον Γουιμαρθ Άλντριχ.

Ως εγγονός Ροκφέλερ και διάδοχος της αμύθητης περιουσίας και γαμπρός γερουσιαστή, ήταν σχεδόν αναμενόμενο να φτάσει ψηλά – σίγουρα όχι με το σπαθί στο χέρι.

Διετέλεσε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (1974 – 1977) και κυβερνήτης της Νέας Υόρκης (1959 – 1973) και πέθανε τον Ιανουαρίο του 1979.

  
Ο Μάικλ Ροκφέλερ που τον έφαγαν κανίβαλοι

Γιος του Νέλσον και γόνος της πλουσιότερης οικογένειας στον κόσμο, η μυστηριώδης εξαφάνιση του Μάικλ Ροκφέλερ το 1961 παραμένει ένα από τα άλυτα μυστήρια που συγκλόνισαν την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Ο 23χρονος τότε Μάικλ ταξίδεψε στη Νέα Γουινέα για να μελετήσει τους ιθαγενείς και να συλλέξει υλικό για ένα ντοκιμαντέρ. Στις 17 Νοεμβρίου το πλοίο στο οποίο επέβαινε ανατράπηκε λόγω τρικυμίας. Παρά τα τεράστια ποσά που δαπανήθηκαν από τον πατέρα του, δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του.

Ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και ερευνητής Καρλ Χόφμαν – σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 2013 «Savage Harvest» – ισχυρίζεται ότι ο Μάικλ έπεσε θύμα φυλής ιθαγενών της Νέας Γουινέας, μέλη της οποίας τον δολοφόνησαν με τελετουργικό τρόπο και τον έφαγαν, για λόγους εκδίκησης, επειδή οι Ολλανδοί είχαν διατάξει την εκτέλεση πέντε ανδρών της φυλής πριν από μερικά χρόνια.

Πτώμα πάντως δεν βρέθηκε ποτέ και η οικογένειά του ενημερώθηκε επισήμως ότι πνίγηκε.

Ντέιβιντ Ροκφέλερ: Ο μεγιστάνας εγγονός που κινούσε τα νήματα διεθνώς

Ο τραπεζίτης Ντέιβιντ Ροκφέλερ, τελευταίος εγγονός του Τζον Ντ. Ροκφέλερ, πέθανε τον Μάρτιο του 2017 σε ηλικία 101 ετών, δίπλα στο σπίτι του αδελφού του Νέλσον.

Η επιρροή του στην οικονομική και πολιτική σκηνή – τόσο των ΗΠΑ όσο και διεθνώς – ήταν τόσο μεγάλη που οι πιο διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας τον ήθελαν να έχει ηγετικό ρόλο στην οργάνωση των Illuminati (Πεφωτισμένων), στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ, στην Τριμερή Επιτροπή (Ροκφέλερ, Κίσινγκερ, Μπρεζίνσκυ), ακόμα και στην μυστική οργάνωση του Βατικανού Opus Dei, προωθώντας τη «Νέα Παγκόμια Τάξη» (New World Order), την οποία και ο ίδιος εκθείαζε ανοικτά.

Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ διηύθυνε για 35 χρόνια, έως το 1980, την Chase Manhattan Bank, που εξελίχθηκε στην JP Morgan Chase. Μάλιστα, η δύναμη, οι ικανότητες και οι διασυνδέσεις του ήταν τέτοιες που δύο Αμερικανοί πρόεδροι, ο Δημοκρατικός Τζίμι Κάρτερ και ο Ρεπουμπλικάνος Ρίτσαρντ Νίξον, του πρότειναν την θέση του υπουργού Οικονομικών, την οποία και αρνήθηκε.

Ο μεγιστάνας τραπεζίτης έμεινε στην ιστορία για τον τρόπο που κινούσε τα νήματα στις διεθνείς εξελίξεις: Είχε μφιλεγόμενες κατά πολλούς επαφές με πάνω από 200 ηγέτες κρατών, τόσο με την αμερικανική κυβέρνηση όσο και με τους σοβιετικούς ηγέτες Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ – μάλιστα, επί της δικής του ηγεσίας η Chase άνοιξε το πρώτο κατάστημά της στην ρωσική πρωτεύουσα.

Επίσης, αν και το εμπάργκο στην Κούβα ήταν στο απόγειό του, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ λέγεται ότι συναντούσε τον ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο. Επιπλέον, το 1991 ήταν από τους πρώτους αμερικανούς μεγιστάνες που έκανε άνοιγμα στην αγορά της Κίνας.

Ρίτσαρντ Ροκφέλερ: Το άδοξο τέλος ενός καλού Ροκφέλερ

Ο 65χρονος δισέγγονος του πατριάρχη Ροκφέλερ – γιος και και διάδοχος του Ντέιβιντ Ροκφέλερ – ήταν ένας διακεκριμμένος παιδιάτρος, γνωστός για τη φιλανθρωπική δράση του. Μάλιστα υπηρέτησε ως επικεφαλής της οργάνωσης Γιατροί Χωρίς Σύνορα, στο τμήμα των ΗΠΑ, από το 1989 έως το 2010.

Ο Ρίτσαρντ σκοτώθηκε τον Ιούνιο του 2014 όταν το μονοκινητήριο αεροσκάφος του συνετρίβη έξω από τη Νέα Υόρκη, εν μέσω ομίχλης καθώς επέστρεφε από τα γενέθλια του 99χρονου πατέρα του…

news.gr

Πηγή Αλήθειες, ψέματα και θεωρίες συνωμοσίας για τη μυθική δυναστεία των Ροκφέλερ

Η ελληνική κυβέρνηση ήταν έτοιμη να γυρίσει σελίδα και να πανηγυρίσει την έξοδο από τα μνημόνια όταν ξέσπασε μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά με δεκάδες θύματα. Η…
πολιτική αντιπαράθεση πάνω από τα απανθρακωμένα πτώματα μαζί με την μισαλλοδοξία ανέδειξε και την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αντιληφθεί τι συνέβη.

Πέρα από τις ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης οι ευθύνες όλων των κυβερνήσεων της μεταπολεμικής Ελλάδα είναι εμφανείς τόσο για την άναρχη δόμηση που πλέον σκοτώνει, όσο και για την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να παρέχει ασφάλεια και προστασία στους πολίτες που για πρώτη φορά φαίνεται να καταλαβαίνουν πως οι ένοχοι δεν μπορούν να εντοπισθούν τόσο εύκολα με όρους μιας πολιτικής αντιπαράθεσης που γίνεται με μίσος και εκμετάλλευση της τραγωδίας για πολιτικά οφέλη.

Σε μια έρευνα δέκα μέρες μετά στο ερώτημα «ποιος θεωρείτε ότι ήταν ο σημαντικότερος λόγος για το μέγεθος της τραγωδίας στο Μάτι» οι ερωτώμενοι απάντησαν «η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού» σε ποσοστό 48,31%, «οι ανεπαρκείς διέξοδοι διαφυγής» σε ποσοστό 28,73%, «οι δυνατοί άνεμοι και η ταχύτητα της φωτιάς» σε ποσοστό 19,98% και «η γεωμορφία του εδάφους (πυκνότητα δένδρων)» σε ποσοστό 1,79%.

Η κυβέρνηση μοιράζεται τις ευθύνες με τις προηγούμενες – 28% έναντι 23%, δηλαδή φταίνε όλοι- αλλά και την αυτοδιοίκηση 12% και τους «πολίτες που δόμησαν αυθαίρετα» (11%). «Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο: Αλέξης Τσίπρας» έλεγε η ΝΔ. «Εις μάτην όμως νομίζουν ότι έτσι θα απαλλάξουν από τις ευθύνες τους τον κ. Τσίπρα και την ανίκανη Κυβέρνησή του. Έχουν τελειώσει. Απομένει η τυπική πράξη με την καταδίκη των πολιτών στις εκλογές» θα προσθέσει το Κίνημα Αλλαγής.

Τα δύο κόμματα δεν έμαθαν τίποτα από τραγωδίες που συνέβησαν επί κυβερνήσεων τους -όπου δεν παραιτήθηκε κανένας, ούτε αισθάνονται την ανάγκη για αυτοκριτική. Μαζί με την ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού δεν κατέρρευσε, αν υπήρχε, η εμπιστοσύνη του κόσμου στο κράτος, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα. Ο κομματισμός, η αντίληψη πως φταίνε οι άλλοι και πως το πρόβλημα θα λυθεί αν αλλάξει η κυβέρνηση.

Η διάκριση της κυβέρνησης από την διοίκηση δεν υπάρχει αφού ο αρχηγός π.χ. της Πυροσβεστικής ή ο γενικός γραμματέας πολιτικής προστασίας επιλέγεται με κομματικά κριτήρια. Πιθανόν έτσι να μπορεί η αντιπολίτευση να θεωρεί υπεύθυνη την κυβέρνηση -και προσωπικά τον πρωθυπουργό- ώσπου να αλλάξουν ρόλους, αλλά δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ σύστημα πολιτικής προστασίας που να μην εξαρτάται από το αν είναι καλός -δηλαδή δεξιός ή αριστερός- ο πρωθυπουργός.

Από το 1993 όταν μια διακομματική επιτροπή ομόφωνα έκρινε πως πρέπει να υπάρχει ενιαίος φορέας δασοπυρόσβεσης έχουν περάσει εικοσιπέντε χρόνια. Από το 1983 όταν ψηφίστηκε ο Νόμος Τρίτση, αλλά ο ίδιος αποπέμφθηκε με συγχαρητήρια -Αντώνη έγραψες Ιστορία- έχουν περάσει τριανταπέντε. Έφταιγε η Δεξιά, η Χούντα, το ΠΑΣΟΚ, τώρα όμως φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ που βλέπει τις παλιά του κείμενα να εκτοξεύονται εναντίον του.

Τα κόμματα στην Ελλάδα δεν κοιτάζουν το μέλλον. Υπόσχονται να διορθώσουν το παρελθόν, να τιμωρήσουν, να φέρουν την Κάθαρση. Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι η πολιτική υπανάπτυξη που κάνει τα κόμματα -ως εκφραστές συντεχνιών με μόνο στόχο την κατάληψη του κράτους- μαζί με τα συνδικάτα να είναι οι βασικές αιτίες της εθνικής κακοδαιμονίας.

Τα πολιτικά προγράμματα δεν περιέχουν οράματα ή παραγωγικές προτάσεις ανάπτυξης. Είναι λίστες με παροχές, συλλογικά ρουσφέτια και εκλογικά δώρα. Το σπίτι, μαζί με το πτυχίο και μια θέση στο δημόσιο είναι τα πολιτικά φετίχ του νεοελληνικού κράτους.

Μαζί με ένα πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης αυτή τη φορά αναδύεται από την τελευταία εθνική τραγωδία ένας νέος τύπος πολίτη που δεν πιστεύει στα κόμματα, δεν εμπιστεύεται τα μέσα ενημέρωσης και κατανοεί πως όλο αυτό το μεταπολεμικό μοντέλο στηρίζεται σε μια λέξη που λέγεται διαφθορά. Το κράτος που δεν λειτουργεί συνυπάρχει με ένα παρακράτος, την παραοικοκονομία, την κακή διαχείριση του περιβάλλοντος -που σημαίνει ότι κάποιοι πλούτισαν όλα αυτά τα χρόνια από τα καμμένα δάση.

«Το δάσος καίγεται, οι άνθρωποι πεθαίνουν, οι εργολάβοι χτίζουν, και οι ψήφοι κερδίζονται» θα γράψει ο I. Givalos στον Ιnpependent. «Όποια και αν είναι η σπίθα, η πηγή της τρομερής τραγωδίας της Ελλάδας και πολλοί άλλοι σαν αυτήν, δεν είναι πράξη του Θεού. Είναι αποτέλεσμα μιας ανέντιμης πολιτικής τάξης εξαγοράς ψήφων. Πρόκειται για θεσμοθετημένη τραγωδία, η οποία συνδέει ένα αρπακτικό κράτος με έναν συνένοχο πληθυσμό».

Το παρασιτικό, διεφθαρμένο, κερδοσκοπικό και τελικά δολοφονικό και αυτοκαταστροφικό μοντέλο επέκτασης της πόλης έχει κομματικά ονοματεπώνυμα, όπως και όσοι έγιναν εύκολα ιδιοκτήτες μετατρέποντας δάση σε βίλες αγοράζοντας συχνά από την Εκκλησία. Δίπλα στον εμπρηστή ο οικοπεδοφάγος και παραδίπλα ο βουλευτής, το κόμμα που θα φέρει στη Βουλή τον νόμο.

Στην μεταπολεμική Ελλάδα ο δοσίλογος προνομιακά θα χειριστεί τις κρατικές δωρεές σε ποικίλους παρακρατικούς οργανισμούς -συχνά οικοδομικούς συνεταιρισμούς- που ανταμείβουν την εθνικοφροσύνη με ιδιοκτησίες και δάνεια. Στη Χούντα έγιναν τα καλύτερα ξενοδοχεία πάνω στη θάλασσα.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα καλύτερα οικόπεδα έχουν κομματικά στελέχη όλων των εποχών. Το ΠΑΣΟΚ που ανήλθε χτυπώντας τον παλαιοκομματισμό διπλασίασε τους αυθαιρετούχους, έγινε γραφείο ευρέσεως εργασίας και υπηρέτησε το νέο πελατειακό μοντέλο με στόχο μια ευημερία που περιλάμβανε και ένα σπίτι κατά προτίμηση μέσα στο δάσος που θα «τακτοποιούσε».

Τώρα η κυβέρνηση φαίνεται αδύναμη απέναντι σε μια κρατική γραφειοκρατία και κατηγορείται κιόλας ως δολοφόνος από αυτούς που λένε καθαρά πως «δε γίνεται ανάπτυξη, αν δεν μπαζώσεις ρέμα». Ένας υπουργός ζητά να ανοίξουν οι φάκελλοι της Πολεοδομίας. Η αντιπολίτευση ζητά εκλογές: ο καλύτερος τρόπος για να ξεχαστεί το θέμα και να μη γίνει πάλι τίποτα.
Προφανώς αυτή η κυβέρνηση μπορεί να ψάξει την άκρη του νήματος και να συγκρουστεί με το …Κράτος, αλλά θα χρειαστούν πολλές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν το Τέρας. Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, η νέα εποχή που έτσι κι αλλιώς έρχεται απαιτεί νέα κόμματα, νέες πολιτικές και μάλλον ο «πολίτης» που μπαζώνει το ρέμα και φωνάζει «πού είναι το κράτος» ανήκει σε άλλη εποχή.

Τα νέα κόμματα θάναι «οικολογικά» με συνθήματα όπως να ξεμπαζώσουμε τα ρέματα. Θα κερδίσει όποιος γκρεμίσει και ο Αλέξης Τσίπρας -πολιτικός μηχανικός κιόλας- έχει πεδίο δόξας λαμπρό μπροστά του αν τολμήσει κι αν μπορέσει. Το Τέρας είναι ο δολοφόνος, αλλά αλλάζει εύκολα πρόσωπο και ψάχνει κι αυτό ανάμεσα στα αποκαΐδια και τα πτώματα τον δολοφόνο.
Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πιο σοβαρά ώστε δεν περνάνε μικροπολιτικά παιχνίδια. Για πρώτη φορά απειλείται η Πόλη που είναι ανυπεράσπιστη απέναντι σε νέες τραγωδίες. Τα πολιτικά κόμματα που έφεραν την χώρα ως εδώ δεν μπορούν να δώσουν λύση. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης κι ένα άλλο πολιτικό σύστημα πέρα από αυτό που στηρίχτηκε στο λάδωμα, το μπαξίσι και το ρουσφέτι.

Αν δεν υπάρξει οι τραγωδίες, νέες χρεοκοπίες, πυρκαγιές, πλημμύρες, την περιμένουν και δεν θα φταίει ο Θεός, οι «ασύμμετρες» απειλές, οι Ξένοι, οι Άλλοι. Γιατί από καιρό Εμείς είμαστε οι Άλλοι…

Νίκος Λακόπουλος

Πηγή Σημεία και… τέρατα!..

Η ελληνική κυβέρνηση ήταν έτοιμη να γυρίσει σελίδα και να πανηγυρίσει την έξοδο από τα μνημόνια όταν ξέσπασε μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά με δεκάδες θύματα. Η…
πολιτική αντιπαράθεση πάνω από τα απανθρακωμένα πτώματα μαζί με την μισαλλοδοξία ανέδειξε και την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αντιληφθεί τι συνέβη.

Πέρα από τις ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης οι ευθύνες όλων των κυβερνήσεων της μεταπολεμικής Ελλάδα είναι εμφανείς τόσο για την άναρχη δόμηση που πλέον σκοτώνει, όσο και για την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να παρέχει ασφάλεια και προστασία στους πολίτες που για πρώτη φορά φαίνεται να καταλαβαίνουν πως οι ένοχοι δεν μπορούν να εντοπισθούν τόσο εύκολα με όρους μιας πολιτικής αντιπαράθεσης που γίνεται με μίσος και εκμετάλλευση της τραγωδίας για πολιτικά οφέλη.

Σε μια έρευνα δέκα μέρες μετά στο ερώτημα «ποιος θεωρείτε ότι ήταν ο σημαντικότερος λόγος για το μέγεθος της τραγωδίας στο Μάτι» οι ερωτώμενοι απάντησαν «η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού» σε ποσοστό 48,31%, «οι ανεπαρκείς διέξοδοι διαφυγής» σε ποσοστό 28,73%, «οι δυνατοί άνεμοι και η ταχύτητα της φωτιάς» σε ποσοστό 19,98% και «η γεωμορφία του εδάφους (πυκνότητα δένδρων)» σε ποσοστό 1,79%.

Η κυβέρνηση μοιράζεται τις ευθύνες με τις προηγούμενες – 28% έναντι 23%, δηλαδή φταίνε όλοι- αλλά και την αυτοδιοίκηση 12% και τους «πολίτες που δόμησαν αυθαίρετα» (11%). «Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο: Αλέξης Τσίπρας» έλεγε η ΝΔ. «Εις μάτην όμως νομίζουν ότι έτσι θα απαλλάξουν από τις ευθύνες τους τον κ. Τσίπρα και την ανίκανη Κυβέρνησή του. Έχουν τελειώσει. Απομένει η τυπική πράξη με την καταδίκη των πολιτών στις εκλογές» θα προσθέσει το Κίνημα Αλλαγής.

Τα δύο κόμματα δεν έμαθαν τίποτα από τραγωδίες που συνέβησαν επί κυβερνήσεων τους -όπου δεν παραιτήθηκε κανένας, ούτε αισθάνονται την ανάγκη για αυτοκριτική. Μαζί με την ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού δεν κατέρρευσε, αν υπήρχε, η εμπιστοσύνη του κόσμου στο κράτος, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα. Ο κομματισμός, η αντίληψη πως φταίνε οι άλλοι και πως το πρόβλημα θα λυθεί αν αλλάξει η κυβέρνηση.

Η διάκριση της κυβέρνησης από την διοίκηση δεν υπάρχει αφού ο αρχηγός π.χ. της Πυροσβεστικής ή ο γενικός γραμματέας πολιτικής προστασίας επιλέγεται με κομματικά κριτήρια. Πιθανόν έτσι να μπορεί η αντιπολίτευση να θεωρεί υπεύθυνη την κυβέρνηση -και προσωπικά τον πρωθυπουργό- ώσπου να αλλάξουν ρόλους, αλλά δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ σύστημα πολιτικής προστασίας που να μην εξαρτάται από το αν είναι καλός -δηλαδή δεξιός ή αριστερός- ο πρωθυπουργός.

Από το 1993 όταν μια διακομματική επιτροπή ομόφωνα έκρινε πως πρέπει να υπάρχει ενιαίος φορέας δασοπυρόσβεσης έχουν περάσει εικοσιπέντε χρόνια. Από το 1983 όταν ψηφίστηκε ο Νόμος Τρίτση, αλλά ο ίδιος αποπέμφθηκε με συγχαρητήρια -Αντώνη έγραψες Ιστορία- έχουν περάσει τριανταπέντε. Έφταιγε η Δεξιά, η Χούντα, το ΠΑΣΟΚ, τώρα όμως φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ που βλέπει τις παλιά του κείμενα να εκτοξεύονται εναντίον του.

Τα κόμματα στην Ελλάδα δεν κοιτάζουν το μέλλον. Υπόσχονται να διορθώσουν το παρελθόν, να τιμωρήσουν, να φέρουν την Κάθαρση. Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι η πολιτική υπανάπτυξη που κάνει τα κόμματα -ως εκφραστές συντεχνιών με μόνο στόχο την κατάληψη του κράτους- μαζί με τα συνδικάτα να είναι οι βασικές αιτίες της εθνικής κακοδαιμονίας.

Τα πολιτικά προγράμματα δεν περιέχουν οράματα ή παραγωγικές προτάσεις ανάπτυξης. Είναι λίστες με παροχές, συλλογικά ρουσφέτια και εκλογικά δώρα. Το σπίτι, μαζί με το πτυχίο και μια θέση στο δημόσιο είναι τα πολιτικά φετίχ του νεοελληνικού κράτους.

Μαζί με ένα πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης αυτή τη φορά αναδύεται από την τελευταία εθνική τραγωδία ένας νέος τύπος πολίτη που δεν πιστεύει στα κόμματα, δεν εμπιστεύεται τα μέσα ενημέρωσης και κατανοεί πως όλο αυτό το μεταπολεμικό μοντέλο στηρίζεται σε μια λέξη που λέγεται διαφθορά. Το κράτος που δεν λειτουργεί συνυπάρχει με ένα παρακράτος, την παραοικοκονομία, την κακή διαχείριση του περιβάλλοντος -που σημαίνει ότι κάποιοι πλούτισαν όλα αυτά τα χρόνια από τα καμμένα δάση.

«Το δάσος καίγεται, οι άνθρωποι πεθαίνουν, οι εργολάβοι χτίζουν, και οι ψήφοι κερδίζονται» θα γράψει ο I. Givalos στον Ιnpependent. «Όποια και αν είναι η σπίθα, η πηγή της τρομερής τραγωδίας της Ελλάδας και πολλοί άλλοι σαν αυτήν, δεν είναι πράξη του Θεού. Είναι αποτέλεσμα μιας ανέντιμης πολιτικής τάξης εξαγοράς ψήφων. Πρόκειται για θεσμοθετημένη τραγωδία, η οποία συνδέει ένα αρπακτικό κράτος με έναν συνένοχο πληθυσμό».

Το παρασιτικό, διεφθαρμένο, κερδοσκοπικό και τελικά δολοφονικό και αυτοκαταστροφικό μοντέλο επέκτασης της πόλης έχει κομματικά ονοματεπώνυμα, όπως και όσοι έγιναν εύκολα ιδιοκτήτες μετατρέποντας δάση σε βίλες αγοράζοντας συχνά από την Εκκλησία. Δίπλα στον εμπρηστή ο οικοπεδοφάγος και παραδίπλα ο βουλευτής, το κόμμα που θα φέρει στη Βουλή τον νόμο.

Στην μεταπολεμική Ελλάδα ο δοσίλογος προνομιακά θα χειριστεί τις κρατικές δωρεές σε ποικίλους παρακρατικούς οργανισμούς -συχνά οικοδομικούς συνεταιρισμούς- που ανταμείβουν την εθνικοφροσύνη με ιδιοκτησίες και δάνεια. Στη Χούντα έγιναν τα καλύτερα ξενοδοχεία πάνω στη θάλασσα.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα καλύτερα οικόπεδα έχουν κομματικά στελέχη όλων των εποχών. Το ΠΑΣΟΚ που ανήλθε χτυπώντας τον παλαιοκομματισμό διπλασίασε τους αυθαιρετούχους, έγινε γραφείο ευρέσεως εργασίας και υπηρέτησε το νέο πελατειακό μοντέλο με στόχο μια ευημερία που περιλάμβανε και ένα σπίτι κατά προτίμηση μέσα στο δάσος που θα «τακτοποιούσε».

Τώρα η κυβέρνηση φαίνεται αδύναμη απέναντι σε μια κρατική γραφειοκρατία και κατηγορείται κιόλας ως δολοφόνος από αυτούς που λένε καθαρά πως «δε γίνεται ανάπτυξη, αν δεν μπαζώσεις ρέμα». Ένας υπουργός ζητά να ανοίξουν οι φάκελλοι της Πολεοδομίας. Η αντιπολίτευση ζητά εκλογές: ο καλύτερος τρόπος για να ξεχαστεί το θέμα και να μη γίνει πάλι τίποτα.
Προφανώς αυτή η κυβέρνηση μπορεί να ψάξει την άκρη του νήματος και να συγκρουστεί με το …Κράτος, αλλά θα χρειαστούν πολλές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν το Τέρας. Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, η νέα εποχή που έτσι κι αλλιώς έρχεται απαιτεί νέα κόμματα, νέες πολιτικές και μάλλον ο «πολίτης» που μπαζώνει το ρέμα και φωνάζει «πού είναι το κράτος» ανήκει σε άλλη εποχή.

Τα νέα κόμματα θάναι «οικολογικά» με συνθήματα όπως να ξεμπαζώσουμε τα ρέματα. Θα κερδίσει όποιος γκρεμίσει και ο Αλέξης Τσίπρας -πολιτικός μηχανικός κιόλας- έχει πεδίο δόξας λαμπρό μπροστά του αν τολμήσει κι αν μπορέσει. Το Τέρας είναι ο δολοφόνος, αλλά αλλάζει εύκολα πρόσωπο και ψάχνει κι αυτό ανάμεσα στα αποκαΐδια και τα πτώματα τον δολοφόνο.
Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πιο σοβαρά ώστε δεν περνάνε μικροπολιτικά παιχνίδια. Για πρώτη φορά απειλείται η Πόλη που είναι ανυπεράσπιστη απέναντι σε νέες τραγωδίες. Τα πολιτικά κόμματα που έφεραν την χώρα ως εδώ δεν μπορούν να δώσουν λύση. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης κι ένα άλλο πολιτικό σύστημα πέρα από αυτό που στηρίχτηκε στο λάδωμα, το μπαξίσι και το ρουσφέτι.

Αν δεν υπάρξει οι τραγωδίες, νέες χρεοκοπίες, πυρκαγιές, πλημμύρες, την περιμένουν και δεν θα φταίει ο Θεός, οι «ασύμμετρες» απειλές, οι Ξένοι, οι Άλλοι. Γιατί από καιρό Εμείς είμαστε οι Άλλοι…

Νίκος Λακόπουλος

Πηγή Σημεία και… τέρατα!..