25 April, 2019
Home / Διαφορα (Page 840)


Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποτινάξει την ακροδεξιά και αντιπροσφυγική σκόνη που το κόμμα του κουβαλά από την πρώτη κιόλας ημέρα της…
κρίσης που οδήγησε στη μαζική μετακίνηση εκατομμυρίων ανθρώπων από τη Συρία αλλά και άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Ασίας προς την Ευρώπη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πίστεψε ότι με ένα tweet μπορεί να απαλλαγεί από το πρόσφατο παρελθόν της Ν.Δ.

Με ένα tweet κατά του Όρμπαν, ο αρχηγός της Ν.Δ. επιχείρησε να διαγράψει από τη μνήμη μας ότι το κόμμα του από το ξεκίνημα της προσφυγικής κρίσης ήταν αυτό που πρωτοστάτησε στην πολιτική των κλειστών συνόρων προτού καν ο Όρμπαν κάνει την εμφάνισή του στο ευρωπαϊκό πολιτικό στερέωμα.

Το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν αυτό που παρουσίασε την αποτρεπτική πολιτική των απωθήσεων ως την πρέπουσα γραμμή άμυνας των Ευρωπαίων απέναντι στην “εισβολή” των “λαθρομεταναστών”. Η Νέα Δημοκρατία ήταν αυτή που διά των υπουργών της παρουσίαζε πολύ πριν την εμφάνιση των χωρών του Βίσεγκραντ την τακτική του “να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη ώστε να μη μας κουβαληθούν κι άλλοι”. Ήταν η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου αυτή που ύψωνε συρματοπλέγματα και φράχτες κατά μήκος του Έβρου πολύ πριν κλείσει για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ο δρόμος των δυτικών Βαλκανίων.

Όσα tweet και να κάνει σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όσες αποστάσεις κι αν προσπαθήσει να πάρει από τον Όρμπαν και τους ομοϊδεάτες του, κανείς δεν ξεχνά τα ακροδεξιά και ξενοφοβικά ανακλαστικά που το κόμμα του πρώτο επέδειξε από τη στιγμή που η πρώτη βάρκα με Σύρους πρόσφυγες επεχείρησε να προσεγγίσει τις ακτές των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Κανείς δεν ξεχνά τη σχεδόν πολεμική γραμμή που η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου επέβαλε στο Λιμενικό Σώμα, το οποίο και υποχρεώθηκε επί υπουργίας Βαρβιτσιώτη να υπερβάλει εαυτόν στη φύλαξη των θαλασσίων συνόρων μας από τις ορδές των “λαθροεποίκων” με τις οποίες ο φιλικός τους Τύπος τρομοκρατούσε την κοινή γνώμη.

Όσα tweet και να κάνει ο Κυρ. Μητσοτάκης κατά του Όρμπαν, δεν θα καταφέρει να σβήσει από τη μνήμη μας τη στήριξη που παρείχαν και παρέχουν οι βουλευτές τους στα ρατσιστικά πογκρόμ και στις ξενοφοβικές διαδηλώσεις στη Λέσβο. Γιατί με τα tweet δεν ξεπλένεται ο ρατσισμός.

Κατσάκος Πέτρος (H ΑΥΓΗ)

Πηγή Με τα tweets δεν ξεπλένεται ο ρατσισμός…

Τζανης Γκουσκος*

Το νου σας ρεμάλια…!!!

Πήγε σήμερα στην Κάνδανο και αφού κατέθεσε στεφάνι ο υποκριτής!, έκανε μετά δηλώσεις για τις Γερμανικές αποζημιώσεις…
«Είναι ιστορικό χρέος απέναντι σε αυτούς που έφυγαν αλλά και απέναντι στις επόμενες γενιές.
Μέχρι το τέλος του έτους θα έχουμε το πόρισμα για τις διεκδικήσεις, το οποίο θα έρθει μέχρι το τέλος του έτους στην Ολομέλεια της Βουλής για τις περαιτέρω κινήσεις μας με την ευρύτερη δυνατή συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων».
Θέλει και τη συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων! που λίγο – πολύ τάχουνε αρπάξει απ΄τους Γερμανούς, αυτοί, οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους! …oποία ειρωνεία!
Ποιος θα τολμήσει να πει όχι;;;
Πάμε στο ψητό :
Για τι ποσά μιλάει το πόρισμα της Επιτροπής της Βουλής;;;
…για 269,5 δισεκ. εκ των οποίων το κατοχικό δάνειο είναι 10,2 δισεκ. ευρώ.
Θα με βρείτε μπροστά σας ξεφτίλες της Βουλής μ’ ένα τεράστιο πανό απ’ έξω που θα γράφει :
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΜΕΙΟΔΟΤΕΣ…
415 ΚΑΙ ΟΧΙ 10,2 ΔΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ.
Κι’ όλοι εσείς, οι εκατοντάδες χιλιάδες, οι περί τ’ άλλα τυρβάζοντες πατριώτες, …αν λέω, αν, κιοτέψετε, ακόμα καλύτερα!
Ακόμα μια ευκαιρία για να ξεκαθαρίσει η ήρα απ’ το στάρι και ο προδότης απ’ τον πατριώτη.
Και έναντι των 300 της Βουλής, θα έχω δίπλα μου 30 ψυχάρες από χέρι, που δεν το βάζουμε κάτω και δεν προσκυνάμε τις κατουρημένες ποδιές της Μέρκελ και των δοσιλόγων της εδώ.


Υ.Γ. Περιττό βέβαια ν’ αναφέρω ότι πάνε εσκεμμένα να το κάψουν, όταν βάζουν στο ίδιο καλάθι, το θέμα των αποζημιώσεων – που εξαρτάται από μακροχρόνιες και αμφίβολες διεθνείς δικαστικές αποφάσεις – με το θέμα του κατοχικού δανείου που είναι άμεσα απαιτητό απ’ τη Γερμανία. καθ’ ότι …ληξιπρόθεσμο δάνειο…
ΣΧΟΛΙΟ : Η Διακρατική συμφωνία clearing, μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας (1942) που προβλέπει υπερτιμολόγηση κατά 300% των εισαγόμενων απ’ την Γερμανία προϊόντων, ώστε να επιδοτηθεί ο τιμάριθμος στη Γερμανία, αλλά και να πληρωθούν μέσω αυτών τα κατοχικά δάνεια….
Μιλάω ακόμα για την κατάθεση του Κούστε Ρόϊτερ (αυτός που κρατούσε τα μαύρα ταμεία της Ζήμενς) στην εισαγγελέα του Μονάχου το 2005, που λέει, με αναλογία 3/2/1 μερδικά, δίναμε τις μίζες στα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα.
Το ότι είναι διεφθαρμένοι το ξέρουμε, αλλά θα μιλάμε με αποδείξεις και μόνον.
Γιατί, μόνον έτσι θα τους καθίσουμε στο σκαμνί….


*ΤΖΑΝΗΣ ΓΚΟΥΣΚΟΣ
Οικονομολόγος – Συγγραφέας


ΠΗΓΗΠηγή 415 ΚΑΙ ΟΧΙ 10,2 ΔΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ!!!


«Και είναι απορίας άξιο -επαναλαμβάνω- πως ο Νίκος Παππάς δεν έβαλε σε τάξη τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση όταν το κατάφερε στην ιδιωτική τηλεόραση…»…
Η ΕΡΤ όχι μόνο δεν είναι αυτή που θέλουμε αλλά είναι ακόμα χειρότερη και από αυτή που δεν φανταζόμασταν. Και…

είναι να απορείς: πως το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής και ο ίδιος ο Νίκος Παππάς τα πήγαν τόσο καλά στην ιδιωτική τηλεόραση με τις τηλεοπτικές άδειες (τις πρώτες με τίμημα από γενέσεως ιδιωτικής τηλεοράσεως!) αλλά απέτυχαν στην ΕΡΤ…

Μία ΕΡΤ που διαθέτει στελέχη (όχι τον… Αλαφογιώργο) αλλά δεν διαθέτει υπόσταση. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ιδιαίτερη αξιοπιστία, μία ΕΡΤ ακυβέρνητη με τους καπεταναίους της να βρίσκονται στα χαρακώματα. Και είναι απορίας άξιο -επαναλαμβάνω- πως ο Νίκος Παππάς δεν έβαλε σε τάξη τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση όταν το κατάφερε στην ιδιωτική τηλεόραση, σε ένα πεδίο μάχης δηλαδή πολύ πιο δύσκολο και σαφώς πιο εχθρικό.

Φαίνεται πως η υπόθεση ΕΡΤ, το καθεστώς ΕΡΤ θα έλεγα καλύτερα, είναι πιο ισχυρό απ΄ όλα τα ιδιωτικά κανάλια μαζί. Κάστρο απόρθητο. Με τις λογικές και πρακτικές Καλφαγιάννη να ζουν και να βασιλεύουν.

Και χάθηκε μία χρυσή ευκαιρία για μία νέα, ανεξάρτητη, δημιουργική ΕΡΤ. Μία ΕΡΤ πέραν από κόμματα και κυβερνήσεις. Και ήταν ευκαιρία γι αυτή την κυβέρνηση που πήρε μία ΕΡΤ κλειστή, έτοιμη για επανεκκίνηση. Μία ΕΡΤ για την οποία κανένας νεοφιλελεύθερος (αυτή η μάστιγα…) δεν θα μπορούσε να ζητήσει λουκέτο.

Καταλαβαίνω, ήταν δύσκολο να φτιάξεις κάτι πάνω στα αποκαΐδια της ΝΕΡΙΤ, πάνω σε αυτό το άρρωστο και ιογενές μόρφωμα των Σαμαρά-Βενιζέλου. Αλλά από τότε έχουν περάσει και τρία χρόνια, αρκετός χρόνος για να γίνουν πράγματα.

Ήταν λανθασμένες και οι επιλογές προσώπων. Στην πρώτη περίοδο τσακώνονταν μεταξύ τους ο πρόεδρος της ΕΡΤ Διονύσης Τσακνής και ο Διευθύνων Σύμβουλος Λάμπης Ταγματάρχης και στη δεύτερη τσακώνονται ο Διευθύνων Σύμβουλος Βασίλης Κωστόπουλος και ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος Γιώργος Θαλασσινός. Τέτοια δίδυμα είναι δύσκολο να τα πετύχεις ακόμα και αν το προσπαθήσεις…

Υπάρχει χρόνος να παρουσιάσει (μέχρι τις εκλογές) το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής μία καινούργια ΕΡΤ όπως αυτή πρέπει να είναι; Υπάρχει, αλλά απαιτούνται ριζικές αποφάσεις. Μπορούν να τις πάρουν; Δεν το πιστεύω…

Ετσι η ΕΡΤ θα γίνει βορά στους εχθρούς της. Και είναι πολλοί. Με υστεροβουλία και προσωπικές επιδιώξεις. Γιατί τους κάνουν τη χάρη;

Δημήτρης Κανελλόπουλος (e-tetradio.gr)

Πηγή Η πολιτική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ που λέγεται ΕΡΤ…

Αστυνόμευση και παιδεία ταυτόχρονα!

«Ζηλεύω την ολλανδική αστυνομία….
Ο γιος μιας φίλης μου σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο του Βαχνιγκεν.
Πήγε η φίλη μου επίσκεψη να τον δει με τον άντρα της.
Ο μικρός καβάλησε το ποδήλατο του και ξεκίνησε με χαρά να πάει να συναντήσει τους γονείς του στο ξενοδοχείο τους. Όμως…… Στον δρόμο τον σταματάει ολλανδός τροχονόμος και τον ρωτάει γιατί αγόρι μου δεν έχεις άσπρο και κόκκινο αναλαμπον φως στο ποδήλατο;
Έχω κύριε αστυνόμε αλλά τα ξέχασα στο σπίτι όπως έφυγα βιαστικός να πάω να δω τους γονείς μου που ήρθαν πριν λίγο να με δουν, σπουδάζω εδώ στο Πανεπιστήμιο.
Δώσε μου τη φοιτητική σου ταυτότητα.
Την παίρνει, χτυπάει στο κομπιούτερ του κάτι τον βρίσκει και του λέει, θα σου έρθει στο μεηλ σου κλήση να πληρώσεις 50€ για να μάθεις να μην κυκλοφορείς χωρίς φώτα στο ποδήλατο. Είναι πολύ επικίνδυνο και μπορεί να σκοτωθείς.
Το ξέρω ότι είναι αρκετά λεφτά για έναν φοιτητή αλλά η ζωή σου είναι πιο σπουδαία.

Πάει να φύγει ο μικρός. Που πας του λέει έλα εδώ μαζί μου. Πάνε μαζί στο βανακι του αστυνομικού, του δίνει ένα άσπρο και ένα κόκκινο φώς και του λέει κουμπωσε τα τώρα στο ποδήλατο.
Αύριο από 09:00 – 21:00 να έρθεις στο αστυνομικό τμήμα εδώ που γράφει η κάρτα. Το πρωί θα είμαι εγώ μέχρι τις 14:00 μετά θα ζητήσεις τον αστυφύλακα Βαν κάτι. Θα του επιστρέψεις αυτά τα δύο φώτα που σου δίνω και εκείνος θα ελέγξει αν φοράς τα δικά σου φώτα, αυτά που λες ότι ξέχασες σπίτι σου. Αν δεν έρθεις τότε θα σου έρθει νέο μέηλ με 500€ πρόστιμο γιατί είπες ψέματα και για τα φώτα μας.
Καλώς δέχθηκες τους γονείς σου και να τους πεις ότι η ολλανδική αστυνομία φροντίζει να είσαι ασφαλής όσο σπουδάζεις και μένεις εδώ.
Πήγαινε τώρα γιατί άργησες …..
Έμεινα έκπληκτος από το γεγονός που μου περιέγραψε…..»


Γιάννης Μανώλης


ΠΗΓΗΠηγή Αστυνόμευση και παιδεία ταυτόχρονα!


Αλήθεια; Οι εργαζόμενοι φταίνε για την κρίση και την ανεργία;…
Διαβάσαμε ένα «ρεπορτάζ» της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» με τίτλο «Το “δράμα” ενός…
ιδιοκτήτη καφέ, εδώ και δύο μήνες ψάχνει ντελιβερά και δεν βρίσκει!» και πραγματικά εξοργιστήκαμε!

Στο «ρεπορτάζ» λοιπόν αυτό, παρουσιάζεται συνέντευξη ενός επιχειρηματία, ιδιοκτήτη καφέ στο Νέο Ηράκλειο, που παραπονιέται ότι ενώ έχει βάλει αγγελία εδώ και δύο μήνες ψάχνοντας να βρει υπάλληλο διανομέα, δεν βρίσκει και αναγκάζεται να παραδίδει τις παραγγελίες μόνος του.

Όπως μας πληροφορεί το «Πρώτο Θέμα»: «οι Έλληνες προτιμούν την ανεργία από το να μοιράζουν καφέδες»!

Ποιος φταίει για την ανεργία;

Στο τέλος του άρθρου, παρατίθενται στοιχεία για την ανεργία στη χώρα μας, ώστε να βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα στους αναγνώστες: η ανεργία είναι υψηλή γιατί οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να δουλέψουν, και όχι γιατί οι εργοδότες δεν προσλαμβάνουν. Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης μάλιστα μας λέει ότι

«Έρχονται νέοι 19-22 χρονών και ζητάνε να εργαστούν μόνο 2-3 ώρες, ίσα, ίσα δηλαδή για να βγάλουν τα έξοδα για τα τσιγάρα και τον καφέ τους. Μόλις τους λες για οκτάωρη απασχόληση, όπου φύγει φύγει! Προφανώς τα υπόλοιπα έξοδα τους καλύπτονται από τους γονείς τους και έτσι δεν δείχνουν διάθεση να εργαστούν για περισσότερες από τρεις ώρες».

Η γνωστή λοιπόν προπαγάνδα για τους «τεμπέληδες» Έλληνες που «πίνουν καφέδες», που ακούγαμε στην αρχή της κρίσης από τον Σόιμπλε, τους Ευρωπαίους ακροδεξιούς και τα συστημικά ΜΜΕ, επανέρχεται και πάλι.



Αλήθεια; Οι εργαζόμενοι φταίνε για την κρίση και την ανεργία;

Οι εργαζόμενοι φταίνε για όλες τις επιχειρήσεις που έκλεισαν;

Οι εργαζόμενοι φταίνε που τα ωράρια έχουν γίνει λάστιχο με συνέπεια όσοι δουλεύουν να εξοντώνονται και να μην δημιουργούνται θέσεις εργασίας;

Οι εργαζόμενοι φταίνε για «την μεγαλύτερη ύφεση στην ιστορία σε καιρό ειρήνης», κατά το περιοδικό Forbes;

Οι εργαζόμενοι φταίνε που η ελληνική οικονομία είχε την 5η χειρότερη πτώση στην παγκόσμια οικονομία, ακολουθώντας χώρες όπως η Λιβύη και η Υεμένη που είχαν πολέμους, η Βενεζουέλα και η Ισημερινή Γουϊνέα;

Μάλλον ως εργαζόμενοι πρέπει να πίνουμε πολλούς καφέδες για να έχει η συμπεριφορά μας τέτοια καταστροφικά αποτελέσματα…

Τι σημαίνει 4€ την ώρα;

Ο ιδιοκτήτης του καφέ παραπονιέται ότι ο μισθός που προσφέρει είναι 4€ την ώρα, που το θεωρεί «ικανοποιητική αμοιβή». Δεν μας ξεκαθαρίζει όμως κάποια πράγματα, που είναι πολύ συνηθισμένα στο επάγγελμα του «ντελιβερά»:

Ο μισθός που δίνει περιλαμβάνει πλήρη ασφάλιση; Γιατί σε πολλά μαγαζιά κυριαρχεί η μαύρη αδήλωτη εργασία, ή το να κολλάει ο εργοδότης «ενδεικτικά» κάποια ένσημα
Ο μισθός περιλαμβάνει τις βενζίνες;
Ο μισθός που δίνει αφορά εργασία με μηχανάκι της επιχείρησης ή με μηχανάκι ιδιοκτησίας του διανομέα; Γιατί προφανώς όταν ο διανομέας βάζει το μηχανάκι του στη δουλειά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπολογίσει το κόστος της φθοράς και της απόσβεσης του. Επίσης πρέπει να υπολογίσει ότι όταν χαλάει το μηχανάκι και μέχρι να φτιαχτεί δεν θα έχει δουλειά.
Ο μισθός περιλαμβάνει τις υπερωρίες; Και αν όχι, οι υπερωρίες πληρώνονται προσαυξημένες με βάση το νόμο ή με το βασικό ωρομίσθιο; Ο μισθός περιλαμβάνει δώρα, είναι προσαυξημένος για Κυριακές και αργίες;
Η επιχείρηση παρέχει τα ατομικά μέσα ασφαλείας που είναι απαραίτητα (κράνος, κτλ) ή αυτά πρέπει να τα αγοράσει ο διανομέας;
Και αν βάλουμε όλα αυτά, τι μένει στο τέλος; Μένει ένα ποσό που μπορεί να αντιστοιχεί και σε 2-2,5€ την ώρα!

Δηλαδή 16 με 20 ευρώ το 8ωρο, 320 με 400 ευρώ το μήνα, αν δουλεύει κάποιος 5ήμερο-8ωρο!

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Νικου Αναστασιάδη, ΕΔΩ

πηγη net.xekinima.org

Πηγή Πρώτο ψέμα…

Ολόκληρη η διάλεξη του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη στην Σχολή Εφαρμογών Υγειονομικού του 401 Σ.Ν, με τίτλο «Η Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου». (Εδώ με αγγλικούς υπότιτλους https://youtu.be/KuglHhTBpks )


https://www.youtube.com/watch?v=FtOdw4oDhTAΠηγή Δημήτρης Λιαντίνης – "Η Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου"


Σε νέο μπαράζ προκλήσεων πάνω από το Αιγαίο προχώρησε σήμερα η Τουρκική πολεμική αεροπορία, καθώς…
δεκάδες ήταν για ακόμη μια φορά οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου ένω σε μια περίπτωση η διαδικασία της αναχαίτισης εξελίχθηκε σε εικονική αερομαχίου μεταξύ ελληνικών και τουρκικών αεροσκαφών . 

Πιο σύγκεκριμένα, τα τουρκικά αεροσκάφη προχώρησαν σε 43 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου σε Βορειοανατολικό, Κεντρικό και Νοτιοανατολικό Αιγαίο, ενώ σημειώθηκε και μία εικονική αερομαχία μεταξύ ελληνικών και τουρκικών μαχητικών.

Συνολικά 13 τουρκικά αεροσκάφη (έξι F-16 που πετούσαν σε τρεις σχηματισμούς, δύο CN-235, ένα Τ-38 και τέσσερα ελικόπτερα) προέβησαν επίσης σε 12 παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών.

Οι 35 παραβιάσεις έγιναν απο τα 2 κατασκοπευτικά CN-235, 3 παραβιάσεις έγιναν από το Τ-38 και 5 από τους σχηματισμούς των F-16.

Δύο τουρκικά μαχητικά ήταν οπλισμένα.

Τα παραπάνω αεροσκάφη σύμφωνα με το ΓΕΕΘΑ αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες

Πηγή Αερομαχίες πάνω απο το Αιγαίο…


Του Νεοκλή Σαρρή από το Άρδην τ. 38 – 39

Ο Douglas Dakin, δια­τυ­πώ­νο­ντας τα συ­μπε­ρά­σμα­τα στα ο­ποί­α κα­τα­λή­γει στο γνω­στό και α­δια­φι­λο­νί­κη­του κύ­ρους έρ­γου του “Η Ε­νο­ποί­η­ση της Ελ­λά­δος 1773-1923”, προ­βαί­νει σε μια σύ­γκρι­ση με την α­ντί­στοι­χη ι­στο­ρι­κή έκ­βα­ση της ε­νο­ποί­η­σης της Ι­τα­λί­ας. Η πα­ραλ­λη­λί­α και σύ­γκρι­ση δεν εί­ναι κα­θό­λου τυ­χαί­α, δε­δο­μέ­νου ό­τι εί­ναι δή­λη η κε­ντρι­κή ι­δέ­α που κα­θο­δη­γεί τη σκέ­ψη του. Οι δύ­ο ε­θνό­τη­τες, η Ι­τα­λι­κή και η Ελ­λη­νι­κή, εμ­φα­νί­ζουν κοι­νά ή ι­σο­δύ­να­μα στοι­χεί­α ι­στο­ρι­κής, ό­σο και γε­ω­πο­λι­τι­κής και πο­λι­τι­στι­κής δυ­να­μι­κής. Ί­σως, τη σκέ­ψη του συγ­γρα­φέ­α κα­θο­δη­γεί η προ­βο­λή στη σύγ­χρο­νη ε­πο­χή της δι­χο­το­μί­ας του Ρω­μα­ϊ­κού κρά­τους σε Δυ­τι­κό και Α­να­το­λι­κό.
Α­πό την α­νά­γνω­ση και μό­νο του κει­μέ­νου προ­κύ­πτει ό­τι συ­γκρί­νει ι­σο­δύ­να­μα με­γέ­θη. Και η πρώ­τη του πα­ρα­τή­ρη­ση α­να­φέ­ρε­ται στο ό­τι, «ε­νώ η Ρώ­μη πέ­ρα­σε σχε­τι­κά εύ­κο­λα στους Ι­τα­λούς ε­θνι­κι­στές, η νέ­α Ρώ­μη, η Κων­στα­ντι­νού­πο­λη, δεν έ­πε­σε πο­τέ στα χέ­ρια των Ελ­λή­νων. Ί­σως οι Έλ­λη­νες να εί­χαν δύ­ο φο­ρές την ευ­και­ρί­α να κα­τα­λά­βουν την Ιε­ρή Πό­λη τους: πρώ­τη φο­ρά, τον Ιού­λιο του 1922, και τη δεύ­τε­ρη φο­ρά, τον Μά­ιο του 1923. Και στις δυο πε­ρι­πτώ­σεις φά­νη­καν δι­στα­κτι­κοί»1. Η δι­στα­κτι­κό­τη­τα αυ­τή που κα­λύ­πτε­ται α­πό ό­λο το φά­σμα των Ελ­λή­νων ι­στο­ρι­κών α­πο­κα­λύ­πτει τη δο­μι­κή α­νε­πάρ­κεια του σύγ­χρο­νου ελ­λη­νι­κού κρά­τους σε σχέ­ση προς τη νε­ο­ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νί­α και τις δυ­νά­μεις της.

Η Ελ­λά­δα γεν­νή­θη­κε ως έ­να προ­τε­κτο­ρά­το των “Με­γά­λων Δυ­νά­μων’, ε­κεί­νων που α­πο­κλή­θη­καν και “ευερ­γέ­τι­δες”. Και πα­ρα­μέ­νει προ­τε­κτο­ρά­το, του­λά­χι­στον στη συ­νεί­δη­ση ε­κεί­νων που κα­τά και­ρούς κυ­βέρ­νη­σαν και ε­κεί­νων που φι­λο­δο­ξούν να την κυ­βερ­νή­σουν, υ­πό την έν­νοια της ρι­ζω­μέ­νης βα­θιά πί­στης ό­τι, πριν ε­ξα­σφα­λί­σει κα­νείς την λα­ϊ­κή υ­πο­στή­ρι­ξη, θα πρέ­πει να έ­χει ε­ξα­σφα­λί­σει το χρί­σμα α­πό ξέ­να κέ­ντρα που έ­χουν θέ­σει “υ­πό την προ­στα­σί­α τους” την Ελ­λά­δα.

Η Ελ­λά­δα, ό­ταν ι­δρύ­θη­κε ως κρά­τος, δεν κά­λυ­πτε πα­ρά έ­να μι­κρό τμή­μα της (νέ­ο) ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Το πό­σο έ­ντε­χνο ή­ταν το κρα­τι­κό αυ­τό μόρ­φω­μα φαί­νε­ται και α­πό το γε­γο­νός ό­τι η κοι­νω­νί­α α­να­πτυσ­σό­ταν αυ­τό­νο­μα, μη (α­να)γνω­ρί­ζο­ντας τα ε­κά­στο­τε ε­πί­ση­μα σύ­νο­ρα: οι δια­κι­νή­σεις των ελ­λη­νι­κών πλη­θυ­σμών γίνονταν α­νε­ξάρ­τη­τα και πέ­ραν της με­θο­ρί­ου που χα­ρασ­σό­ταν α­πό σχε­τι­κές διε­θνείς συν­θή­κες.

Το γε­γο­νός ό­τι ο ρω­μαί­ι­κος πλη­θυ­σμός της στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη, κα­τά την α­να­κή­ρυ­ξη της α­νε­ξαρ­τη­σί­ας, ή­ταν δε­κα­πε­ντα­πλά­σιος α­πό τον πλη­θυ­σμό της Α­θή­νας εί­ναι έ­να σο­βα­ρό ε­πι­χεί­ρη­μα, το ο­ποί­ο ε­νι­σχύ­ε­ται α­πό το ό­τι ο πλη­θυ­σμός αυ­τός αύ­ξα­νε δυ­σα­νά­λο­γα προς την αύ­ξη­ση του πλη­θυ­σμού της Α­θή­νας. Τον Ο­κτώ­βριο του 1922, λί­γες μέ­ρες με­τά την κα­τα­στρο­φή της Σμύρ­νης, ό­πως κα­τα­γρά­φε­ται στα πρα­κτι­κά της Συν­διά­σκε­ψης για την Ει­ρή­νη της Λο­ζάν­νης, σε έ­να ε­κα­τομ­μύ­ριο πε­ρί­που πλη­θυ­σμό οι 400.000 ή­ταν Έλ­λη­νες2, δη­λα­δή πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ροι α­πό ό­,τι συ­γκέ­ντρω­νε την ε­πο­χή ε­κεί­νη η Α­θή­να.

Η Ελ­λά­δα, πα­ρό­τι με την ί­δρυ­σή της προ­κά­λε­σε μια βα­θύ­τα­τη πα­ρέμ­βα­ση στην ορ­γά­νω­ση της (νέ­ο)ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, τό­σο ε­ντός της δι­κής της ε­πι­κρά­τειας, ό­σο και στην ε­κτός αυ­τής ρω­μιο­σύ­νη (δη­λα­δή το τμή­μα ε­κεί­νο που δια­βιού­σε ε­ντός των κόλ­πων της πο­λυε­θνι­κής Ο­σμα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας), δεν μπό­ρε­σε να α­να­κό­ψει τις κοι­νω­νι­κές και οι­κο­νο­μι­κές διερ­γα­σί­ες στο σύ­νο­λο της γε­ω­πο­λι­τι­κής πε­ριο­χής στην ο­ποί­α οι Έλ­λη­νες, α­νε­ξάρ­τη­τα που δια­βιού­σαν, συ­νέ­χι­ζαν την πο­ρεί­α του κοι­νω­νι­κού των εκ­συγ­χρο­νι­σμού.

Με την έκ­φρα­ση “κοι­νω­νι­κός εκ­συγ­χρο­νι­σμός” εν­νο­εί­ται η με­τά­βα­ση της κοι­νω­νί­ας α­πό το πα­ρα­δο­σια­κό της μόρ­φω­μα στον τύ­πο της τε­χνο­κρα­τού­με­νης κοι­νω­νίας δια­μέ­σου της δια­μόρ­φω­σης α­στι­κής και στη συ­νέ­χεια ερ­γα­τι­κής τά­ξης. Μια πα­ρό­μοια πα­ρέμ­βα­ση του Ελ­λη­νι­κού κρά­τους για τις πε­ριο­χές στις ο­ποί­ες ε­κτει­νό­ταν το ί­διο υ­πήρ­ξε και για α­ντι­κει­με­νι­κούς λό­γους πε­ριο­ρι­σμέ­νη. Έ­τσι, α­νά­πτυ­ξη α­στι­κής τά­ξης (με την ε­πι­στη­μο­νι­κή ση­μα­σί­α της λέ­ξης) δεν ση­μειώ­θη­κε σε υ­πο­λο­γί­σι­μη κλί­μα­κα. Οι πε­ρι­πτώ­σεις της Σύ­ρας (με την οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή συ­γκρό­τη­ση που ορ­γά­νω­σαν οι πρό­σφυ­γες Χιώ­τες) και της Πά­τρας εί­ναι οι πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές. Πα­ράλ­λη­λα, το Ελ­λη­νι­κό κρά­τος, δια­μέ­σου των Ι­δε­ο­λο­γι­κών του Μη­χα­νι­σμών, ε­πε­ξερ­γά­στη­κε τα πλαί­σια της ταυ­τό­τη­τας ό­χι μό­νο των δι­κών του «πο­λι­τών» αλ­λά και της ρω­μιο­σύ­νης. Συ­να­κό­λου­θη υ­πήρ­ξε η δια­μόρ­φω­ση μιας τά­ξης γρα­φειο­κρα­τών, στην ο­ποί­α υ­πά­γο­νται και οι έ­νο­πλες δυ­νά­μεις, με δά­νεια α­στι­κή συ­νεί­δη­ση.

Ω­στό­σο, προ­κει­μέ­νου να α­ντι­λη­φθεί κα­νείς το μέ­γε­θος της ε­ξέ­λι­ξης που εί­χε ο ελ­λη­νι­σμός (υ­πό τη μορ­φή της “ρω­μιο­σύ­νης”) υ­πό τη σκέ­πη του Ο­σμα­νι­κού κρά­τους, θα πρέ­πει να λά­βου­με υπό­ψη μας ό­τι το 1914 (δη­λα­δή με­τά δύ­ο του­λά­χι­στον χρό­νια σκλη­ρών διωγ­μών α­πό το νε­ο­τουρ­κι­κό κα­θε­στώς), η ει­κό­να της βιο­μη­χα­νί­ας στο σύ­νο­λο της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας εμ­φά­νι­ζε την α­κό­λου­θη ει­κό­να α­πό πλευ­ράς κε­φα­λαί­ου και ερ­γα­σί­ας3.

Λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψη τα με­γέ­θη της Ελ­λά­δας και της Ο­σμα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας το 1914, η α­νά­γνω­ση του πί­να­κα α­φή­νει να εν­νο­η­θεί ό­τι, την ί­δια ε­πο­χή, η ελ­λη­νι­κή α­στι­κή τά­ξη ε­κτει­νό­ταν ε­κτός του ελ­λη­νι­κού κρά­τους (έ­στω και δι­πλά­σιου σε έ­κτα­ση α­πό ε­κεί­νο που εί­χε κα­τά την ί­δρυ­σή του). Το ί­διο μπο­ρεί κα­νείς να συ­μπε­ρά­νει και για την ερ­γα­τι­κή τά­ξη. Η ει­κό­να ό­μως εί­ναι α­τε­λής, δε­δο­μέ­νου ό­τι οι χρι­στια­νι­κοί πλη­θυ­σμοί εί­χαν κά­τω α­πό τον έ­λεγ­χό τους τις ει­σα­γω­γές και τις ε­ξα­γω­γές, αλ­λά και το τρα­πε­ζι­τι­κό κε­φά­λαιο κα­τά τα τέσ­σε­ρα πέ­μπτα. Αυ­τό το συσ­σω­ρευ­μέ­νο τρα­πε­ζι­τι­κό κε­φά­λαιο σε με­γά­λο πο­σο­στό δεν εί­χε ε­πεν­δυ­θεί στη βιο­μη­χα­νί­α, αλ­λά κι­νού­νταν μέ­σα στα πλαί­σια της οι­κο­νο­μί­ας της χώ­ρας, με το­κο­γλυ­φι­κούς ό­ρους. Ε­πει­δή μά­λι­στα δεν εί­χε κα­μιά ε­μπι­στο­σύ­νη στο δε­σπο­τι­κό κα­θε­στώς, α­νέ­με­νε εύ­κρα­τες πο­λι­τι­κές συν­θή­κες προ­κει­μέ­νου να ε­πεν­δυ­θεί. Αυ­τός εί­ναι και ο ου­σια­στι­κός λό­γος για τον ο­ποί­ο η ρω­μιο­σύ­νη στο σύ­νο­λό της, με πρώ­τους τους α­στούς και ι­διαί­τε­ρα ε­κεί­νους που διέ­θε­ταν κε­φά­λαια, βρή­καν στο πρό­σω­πο του Ε­λευ­θέ­ριου Βε­νι­ζέ­λου τον άν­θρω­πο που μπο­ρού­σε, ε­πω­φε­λού­με­νος α­πό τις διε­θνείς συ­γκυ­ρί­ες, να δώ­σει την ευ­και­ρί­α προ­κει­μέ­νου να πραγ­μα­τω­θεί η «α­νά­στα­ση του Γέ­νους».

Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση η «α­νά­στα­ση» ή­ταν ταυ­τό­ση­μη προς τη φά­ση της οι­κο­νο­μι­κής α­πο­γεί­ω­σης. Φρο­νώ ό­τι έ­νας πρό­σθε­τος λό­γος για τον ο­ποί­ο ο Dakin προ­βαί­νει σε σύ­γκρι­ση της Ι­τα­λί­ας με την Ελ­λά­δα εί­ναι αυ­τός. Ε­πη­ρε­α­σμέ­νος προ­φα­νώς α­πό τους ο­ρα­μα­τι­σμούς του Λλό­υ­ντ Τζώρ­τζ, κα­τά τους ο­ποί­ους η Ελ­λά­δα προ­ο­ρι­ζό­ταν για μια δύ­να­μη στην πε­ριο­χή ι­σό­τι­μη με την Ι­τα­λί­α, ο συγ­γρα­φέ­ας υ­πο­γραμ­μί­ζει την α­ντι­πα­λό­τη­τα Α­θη­νών/Κων­στα­ντι­νού­πο­λης α­πό μια άλ­λη πλευ­ρά που έ­χει ά­με­ση σχέ­ση με το ό­λο θέ­μα. Η α­ντι­πα­λό­τη­τα συν­δέ­ε­ται με τις α­ντι­κει­με­νι­κές α­δυ­να­μί­ες που α­ντι­με­τώ­πι­ζε μια ε­πε­κτα­τι­κή πο­λι­τι­κή της Α­θή­νας, αλ­λά και με τη μη δυ­να­τό­τη­τα με­τε­ξέ­λι­ξης του Ο­σμα­νι­κού δε­σπο­τι­σμού στον ο­ποί­ο η ρω­μιο­σύ­νη πα­ρέ­με­νε δέ­σμια ε­νός θε­ο­κρα­τι­κού κα­θε­στώ­τος που α­φο­ρού­σε την ί­δια. Α­να­φέ­ρο­μαι στο Πα­τριαρ­χεί­ο Κων­στα­ντι­νού­πο­λης το ο­ποί­ο εί­χε ε­πω­μι­στεί την πο­λι­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση ε­νώ­πιον της Πύ­λης των «ρω­μαί­ων ορ­θο­δό­ξων χρι­στια­νών». Εί­ναι ε­ξαι­ρε­τι­κά εν­δια­φέ­ρον το γε­γο­νός ό­τι το Κόμ­μα Έ­νω­ση και Πρό­ο­δος των νε­ό­τουρ­κων ε­πί­ση­μα δι­καιο­λο­γού­σε τον ε­αυ­τό του ως το α­νά­λο­γο του Πα­τριαρ­χεί­ου για το «τουρ­κι­κό έ­θνος».

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, εί­χαν πε­τύ­χει τον κοι­νω­νι­κό εκ­συγ­χρο­νι­σμό τους οι χρι­στια­νι­κοί πλη­θυ­σμοί (και ό­χι οι μη μου­σουλ­μά­νοι γε­νι­κώς, δε­δο­μέ­νου ό­τι οι ε­βραί­οι εί­χαν κα­θυ­στε­ρή­σει εμ­φα­νώς) με τη μορ­φή του «εκ­δυ­τι­κι­σμού» (west­erni­zation) , ή α­πλώς του «ε­ξευ­ρω­πα­ϊ­σμού». Πρα­κτι­κά αυ­τό σή­μαι­νε βαθ­μιαί­α ε­γκα­τά­λει­ψη του πα­ρα­δο­σια­κού μορ­φώ­μα­τος της κοι­νω­νί­ας και υ­ιο­θέ­τη­ση του τε­χνο­κα­τι­κού μορ­φώ­μα­τος, στο ο­ποί­ο ο τρι­το­γε­νής το­μέ­ας αυ­ξά­νε­ται σε βά­ρος του πρω­το­γε­νούς, με α­πο­τέ­λε­σμα τη γε­νί­κευ­ση της εκ­παί­δευ­σης. Έ­τσι ερ­μη­νεύ­ε­ται και η έ­κρη­ξη που ση­μειώ­θη­κε τέ­λος 19ου και αρ­χές 20ού αιώ­να στην εκ­παί­δευ­ση του ελ­λη­νι­σμού της καθ’ η­μάς Α­να­το­λής.

Έ­τσι, το 1895, σ ό­λη την έ­κτα­ση της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, υ­πήρ­χαν 33.469 μου­σουλ­μά­νοι μα­θη­τές που φοι­τού­σαν σε 426 γυ­μνά­σια. Τον ί­διο χρό­νο οι μη μου­σουλ­μά­νοι μα­θη­τές (στην πλειο­νό­τη­τα Έλ­λη­νες) ή­ταν 76.359 που φοι­τού­σαν σε 687 σχο­λεί­α δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκ­παί­δευ­σης. Ε­κτός αυ­τού λει­τουρ­γού­σαν 76 ξέ­να σχο­λεί­α με 6.557 μα­θη­τές που και αυ­τοί ή­ταν μη μου­σουλ­μά­νοι. Υ­πήρ­χαν ό­μως και 8.247 μα­θη­τές των στρα­τιω­τι­κών γυ­μνα­σί­ων που ή­ταν μου­σουλ­μά­νοι. Συ­νο­λι­κά δη­λα­δή, στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση υ­πήρ­χαν 41.716 μου­σουλ­μά­νοι μα­θη­τές έ­να­ντι 82.916 μη μου­σουλ­μά­νων. Δη­λα­δή οι δεύ­τε­ροι ή­ταν δι­πλά­σιοι των πρώ­των. Αν ό­μως λά­βου­με υ­πό­ψη μας ό­τι, με βά­ση τις ε­πί­ση­μες α­πο­γρα­φές, σε ό­λη την έ­κτα­ση του Ο­σμα­νι­κού κρά­τους το 1897 υ­πήρ­χαν 14.212.000 μου­σουλ­μά­νοι έ­να­ντι 4.838.000 μη μου­σουλ­μά­νων, η πα­ρα­πά­νω α­να­λο­γί­α γί­νε­ται έ­νας προς έ­ξι4.

Η βά­ση ό­μως του εκ­συγ­χρο­νι­σμού ή­ταν ο ρό­λος που α­νέ­λα­βαν στην οι­κο­νο­μί­α της χώ­ρας. Και αυ­τό διότι οι κρα­τού­σες δυ­νά­μεις της ο­σμα­νι­κής στρα­το­γρα­φειο­κρα­τί­ας ε­λά­χι­στα εν­δια­φέρονταν για την οι­κο­νο­μί­α (ό­πως δεν εν­δια­φε­ρό­ταν και για την κοι­νω­νί­α), αλ­λά συ­γκέ­ντρω­ναν την προ­σο­χή τους στα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά (δη­λα­δή την ά­ντλη­ση πό­ρων για τις δα­πά­νες του κρά­τους, το μέ­γι­στο των ο­ποί­ων α­φιε­ρω­νό­ταν σε στρα­τιω­τι­κούς ή πο­λε­μι­κούς σκο­πούς). Και αυ­τούς τους πό­ρους ε­ξα­σφά­λι­ζαν κα­τά βά­ση οι μη μου­σουλ­μά­νοι μέ­σω της εμ­φα­νούς ή α­φα­νούς φο­ρο­λο­γί­ας. Πο­λύ αρ­γά δια­πί­στω­σαν πως το κρα­τι­κό μόρ­φω­μα που θα έ­πρε­πε να ε­φαρ­μό­σουν, προ­κει­μέ­νου να “ε­ξευ­ρω­πα­ϊ­σθεί” η χώ­ρα τους, η ε­ξου­σί­α πη­γά­ζει α­πό την οι­κο­νο­μί­α και κατ’ ε­πέ­κτα­ση α­πό την κοι­νω­νί­α.
Στην ί­δια ευ­θεί­α οι χρι­στια­νι­κές ε­θνό­τη­τες ή­ταν ε­πό­με­νο, εφ’ ό­σον κα­τεί­χαν τα σκή­πτρα στην οι­κο­νο­μί­α, να ζη­τή­σουν ου­σια­στι­κό με­ρί­διο στην ά­σκη­ση της πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Σύντομα δια­πιστώθη ό­τι κά­τι πα­ρό­μοιο δεν ή­ταν ε­φι­κτό – η διά­λυ­ση των φα­ντα­σιώ­σε­ων ή­ταν πο­λύ σύ­ντο­μη, κρά­τη­σε τρεις πε­ρί­που μή­νες, α­πό τον Αύ­γου­στο μέ­χρι τον Ο­κτώ­βριο του 1908, ό­σο α­κό­μη διαρ­κού­σε η πο­μπω­δώς δια­κη­ρυ­χθεί­σα ι­σο­νο­μί­α και δι­καιο­κρα­τί­α που ε­παγ­γέλονταν με την πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κή ε­πα­να­φο­ρά του Συ­ντάγ­μα­τος του 1876 οι νε­ό­τουρ­κοι, κά­τω α­πό το ψευ­δε­πί­γρα­φο τρί­πτυ­χο «δι­καιο­σύτ­νη, ι­σό­τη­τα, α­δελ­φο­σύ­νη» (adalet, musavat, uhuvet). Το ι­δα­νι­κό των νε­τούρ­κων καθίσταται πλέον απροκάλυπτα η συ­γκρό­τη­ση ε­νός κοι­νο­βου­λί­ου δί­χως τις λοι­πές ε­θνό­τη­τες και κυ­ρί­ως την ελ­λη­νι­κή. Ου­σια­στι­κά η ε­θνο­κά­θαρ­ση προ­σλαμ­βά­νει πο­λι­τι­κή μορ­φή πριν ε­ξε­λι­χθεί σε γε­νο­κτο­νί­α:

Ο θε­ω­ρη­τι­κός της νε­ο­τουρ­κι­κής ι­δε­ο­λο­γί­ας (του λε­γό­με­νου “τουρ­κι­σμού”) Ζι­γιά Γκιο­κάλ­π, στο ποί­η­μά του “Πα­τρί­δα” ο­ρα­μα­τί­ζε­ται μια Τουρ­κί­α στην ο­ποί­α:

Στο κά­θε ά­το­μο έ­να θα εί­ναι το ι­δα­νι­κό, η γλώσ­σα, τα έ­θι­μα, η θρη­σκεί­α θα εί­ναι έ­να…

Οι βου­λευ­τές της θα εί­ναι κα­θα­ροί, κι’ οι Μπού­σιοι δεν έ­χουν λό­γο…

Ο Γε­ώρ­γιος Μπού­σιος υ­πήρ­ξε βου­λευ­τής Σερ­βί­ων στην Ο­θω­μα­νι­κή Βου­λή και μα­χη­τι­κός υ­πέρ­μα­χος των δι­καί­ων των ρω­μιών συ­μπα­τριω­τών του. Ο α­πο­κλει­σμός, λοι­πόν, των μη Τούρ­κων α­πό το κοι­νο­βού­λιο και γε­νι­κά α­πό τον πο­λι­τι­κό βί­ο ή­ταν το ζη­τού­με­νο (το ο­ποί­ο πραγ­μα­το­ποί­η­σε σε υ­περ­θε­τι­κό βαθ­μό ο Μου­στα­φά Κε­μάλ, με τα συ­νέ­δρια Σε­βά­στειας και Ερ­ζου­ρού­μης το 1919 και με τη συ­γκρό­τη­ση της “Με­γά­λης Τουρ­κι­κής Ε­θνο­συ­νέ­λευ­σης” το 1920. Η πρα­κτι­κή δεν ή­ταν και­νο­φα­νής, για­τί οι Έλ­λη­νες και οι μη μου­σουλ­μά­νοι, γε­νι­κώς, μό­νο δια­κο­σμη­τι­κό ή βο­η­θη­τι­κό ρό­λο έ­παι­ζαν στο ο­σμα­νι­κό σύ­στη­μα, τε­λού­ντες πά­ντα σε υ­πο­τέ­λεια.

Άλ­λω­στε, έ­να α­πό τα ά­με­σα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της δη­μιουρ­γί­ας του Ελ­λη­νι­κού κρά­τους σε έ­να τμή­μα μό­νο α­πό τις πε­ριο­χές στις ο­ποί­ες κα­τοι­κού­σαν οι ελ­λη­νι­κοί πλη­θυ­σμοί, εί­χε ως α­πο­τέ­λε­σμα, ό­σοι πε­ρι­λαμ­βάνονταν στο ο­σμα­νι­κό κρά­τος, ε­πει­δή δεν μπο­ρού­σαν να έ­χουν την αί­σθη­ση πο­λι­τι­κής συμ­με­το­χής, να ζουν και να α­να­πνέ­ουν με δά­νειους πο­λι­τι­κούς πνεύ­μο­νες. Ο έ­νας ή­ταν, ό­πως α­να­φέρ­θη­κε, το Πα­τριαρ­χεί­ο, ο δεύ­τε­ρος το Ελ­λη­νι­κό κρά­τος. Τε­λι­κά αμ­φό­τε­ροι οι “πνεύ­μο­νες” υ­πέ­στη­σαν “πνευ­μο­θώ­ρα­κα” και ο ελ­λη­νι­σμός της καθ’ η­μάς Α­να­το­λής την α­πο­κα­λού­με­νη «Μι­κρα­σια­τι­κή Κα­τα­στρο­φή». Η στε­ρού­με­νη τουρ­κι­κή στρα­το­γρα­φειο­κρα­τί­α, ο­λο­κλή­ρω­σε την ε­θνο­κά­θαρ­ση των χρι­στια­νι­κών πλη­θυ­σμών κά­τω α­πό την ψευ­δε­πί­γρα­φη ο­νο­μα­σί­α της «α­να­γκα­στι­κής α­νταλ­λα­γής» (πρώ­τα εκ­διώ­χθη­καν βί­αια και με­τά κα­λύ­φθη­κε α­πό τις σχε­τι­κές δια­τά­ξεις της Συν­θή­κης της Λο­ζάν­νης). Ε­θνο­κά­θαρ­ση α­νά­μι­χτη με γε­νο­κτο­νί­α ( για τους Αρ­με­νί­ους δεν υ­πάρ­χει ού­τε το α­πα­τη­λό άλ­λο­θι της “α­νταλ­λα­γής”). Και έ­χο­ντας τη στρα­τιω­τι­κή/ πο­λι­τι­κή ι­σχύ, υ­πο­κα­τέ­στη­σε τους εκ­διω­χθέ­ντες στην Οι­κο­νο­μία, λε­η­λα­τώ­ντας τις ε­πι­χει­ρή­σεις και τον πλού­το τους.

Με τα πα­ρα­πά­νω δε­δο­μέ­να θα πρέ­πει να α­ξιο­λο­γή­σει κα­νείς τα α­κό­λου­θα, ε­πα­κό­λου­θα της α­πο­κα­λού­με­νης «Μι­κρα­σια­τι­κής Κα­τα­στρο­φής»:

Πρώ­τον: Συ­γκλί­νου­σες οι α­πό­ψεις Ελ­λή­νων συγ­γρα­φέ­ων εκ δια­μέ­τρου α­ντί­θε­της ι­δε­ο­λο­γί­ας φέ­ρουν ως «πε­ρι­πέ­τεια» κα­τα­δι­κα­σμέ­νη α­πό την αρ­χή, την προ­θυ­μί­α με την ο­ποί­α η Ελ­λά­δα εί­χε α­να­δε­χτεί την ε­ντο­λή των συμ­μά­χων, με­τά το πέ­ρας του Πρώ­του Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου, να προ­α­σπί­σει τους ο­μο­γε­νείς της που εί­χαν δει­νο­πα­θή­σει και ε­ξα­κο­λου­θού­σαν να δει­νο­πα­θούν α­πό τα α­πο­μει­νά­ρια των ε­γκλη­μα­τιών πο­λέ­μου του “Έ­νω­ση και Πρό­ο­δος”. Προ­θυ­μί­α που έ­φτα­νε μέ­χρι του ση­μεί­ου να κα­τα­στεί­λει την “α­νταρ­σί­α του Κε­μάλ” προ­κει­μέ­νου να ε­φαρ­μο­στούν οι δια­τά­ξεις της Συν­θή­κης των Σε­βρών. Ό­λες οι υ­πάρ­χου­σες ει­δή­σεις που α­να­φέ­ρο­νται στο α­ντί­πα­λο στρα­τό­πε­δο, και εί­ναι στη διά­θε­ση των ε­ρευ­νη­τών στις μέ­ρες μας, συ­νη­γο­ρούν ό­τι η ε­πι­τυ­χί­α ή­ταν πλέ­ον ή βέ­βαι­η, στην πε­ρί­πτω­ση που θα υ­πήρ­χε μια έλ­λο­γη και νου­νε­χής η­γε­σί­α του πο­λι­τι­κού κό­σμου στο σύ­νο­λό του.

Δεύ­τε­ρον: Η δε­σπό­ζου­σα ι­δε­ο­λο­γί­α στην Ελ­λά­δα α­ξιο­λό­γη­σε α­πό την αρ­χή μο­νο­διά­στα­τα τη Μι­κρα­σια­τι­κή εκ­στρα­τεί­α και την ήτ­τα. Η α­ρι­στε­ρά α­να­φέρ­θη­κε και α­να­φέ­ρε­ται σε «ι­μπε­ρια­λι­στι­κή» ε­πι­χεί­ρη­ση, η δε­ξιά σε α­να­ζή­τη­ση «α­ποι­κιών». Η Ελ­λά­δα των δύ­ο η­πεί­ρων και των πέ­ντε θα­λασ­σών, α­κό­μη και α­πό με­τριο­πα­θείς συγ­γρα­φείς θε­ω­ρεί­ται ως η κο­ρω­νί­δα του ελ­λη­νι­κού ε­θνι­κι­στι­κού τυ­χο­διω­κτι­σμού, λη­σμο­νώ­ντας ό­τι, σε πο­σο­στά, με τη Συν­θή­κη των Σε­βρών κα­το­χυ­ρω­νό­ταν στην Ελ­λά­δα (Α­να­το­λι­κή Θρά­κη και πε­ριο­χή της Ιω­νί­ας) το 4,8% των ε­δα­φών της ση­με­ρι­νής Τουρ­κί­ας, ε­νώ σε πο­σο­στό του πλη­θυ­σμού οι Έλ­λη­νες συ­γκέ­ντρω­ναν, με τους τουρ­κι­κούς υ­πο­λο­γι­σμούς, το 16 % του συ­νο­λι­κού. (Έ­χο­ντας υπ’ ό­ψη τις προ­τά­σεις του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέ­α του Ο­Η­Ε για την ε­πί­λυ­ση του Κυ­πρια­κού, οι προ­νο­μί­ες που α­πο­κτά το 18 % του πλη­θυ­σμού της Με­γα­λο­νή­σου και σε ε­δα­φι­κή έ­κτα­ση και σε έ­λεγ­χο του πε­ρί­ερ­γου κρα­τι­κού μορ­φώ­μα­τος που προ­τεί­νε­ται, οι διεκ­δι­κή­σεις της Ελ­λά­δας το 1920 φα­ντά­ζουν ως α­στεί­ες. Ω­στό­σο κα­νείς απ’ αυ­τούς που κα­τη­γο­ρεί ως “ι­μπε­ρια­λι­στι­κή” τη Μι­κρα­σια­τι­κή Εκ­στρα­τεία δεν σκέ­πτε­ται να χα­ρα­κτη­ρί­σει πα­ρό­μοια την προ­τει­νό­με­νη λύ­ση στην Κύ­προ).

Α­ντι­κει­με­νι­κά ε­ξε­τα­ζό­με­νη, η έ­κτα­ση δεν υ­περ­βαί­νει το 14 % της ση­με­ρι­νής έ­κτα­σης της Ελ­λά­δας. Ω­στό­σο ή­ταν α­κρι­βώς ε­κεί­νο το μι­κρό τμή­μα που έ­κρι­νε στη γε­ω­πο­λι­τι­κή και γε­ω­στρα­τη­γι­κή ζυ­γα­ριά την Ελ­λά­δα ως μια χώ­ρα ι­κα­νή να α­πο­βάλει το σύν­δρο­μο της ε­ξαρ­τη­μέ­νης χώ­ρας, και α­πο­κτώ­ντας αυ­το­πε­ποί­θη­ση, να α­πο­τι­νά­ξει τη μεμ­ψι­μοι­ρί­α που συ­νε­πά­γε­ται η “προ­στα­σί­α” των ξέ­νων δυ­νά­με­ων.

Τρί­τον: Η υ­πο­χρε­ω­τι­κή και με βί­αιο τρό­πο με­τα­φο­ρά στην Ελ­λά­δα των ελ­λη­νι­κών πλη­θυ­σμών εί­χε ως α­πο­τέ­λε­σμα πε­ρισ­σό­τε­ρο να αλ­λά­ξει ο ε­κλο­γι­κός χάρ­της της χώ­ρας και λι­γό­τε­ρο η πλη­θυ­σμια­κή ή ε­θνο­λο­γι­κή σύν­θε­ση. Η ε­γκα­τά­στα­ση των προ­σφύ­γων συ­νή­θως α­κο­λού­θη­σε τη κομ­μα­τι­κή λο­γι­κή, εφ’ ό­σον στην μέ­γι­στή τους πλειο­ψη­φί­α ή­ταν προσ­δε­μέ­νοι στο άρ­μα του Βε­νι­ζε­λι­σμού. Αυ­τό φαί­νε­ται κα­τά κύ­ριο λό­γο με τους συ­νοι­κι­σμούς που ι­δρύ­θη­καν στην Α­θή­να και Θεσ­σα­λο­νί­κη, αλ­λά και σε άλ­λες πό­λεις. Πα­ράλ­λη­λα, εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ό­τι η ε­γκα­τά­στα­ση των προ­σφύ­γων συ­νο­δεύ­τη­κε και α­πό την ου­σια­στι­κή διά­λυ­ση συ­μπα­γών ε­θνι­κο­το­πι­κών κοι­νο­τή­των, ό­πως η δι­χο­το­μί­α μι­κρα­σια­τι­κών χω­ριών και η α­πο­στο­λή του κα­θε­νός τμή­μα­τος σε δια­φο­ρε­τι­κό ση­μεί­ο της ε­πι­κρά­τειας, με δή­λο ή λαν­θά­νο­ντα σκο­πό την α­πώ­λεια της ει­δι­κής ταυ­τό­τη­τας και της δυ­να­τό­τη­τας που θα εί­χε στην τε­λι­κή δια­μόρ­φω­ση της συ­νο­λι­κής ε­θνι­κής ταυ­τό­τη­τας. Ου­σια­στι­κά ε­πρό­κει­το για το έ­να τρί­το του συ­νο­λι­κού πλη­θυ­σμού, το ο­ποί­ο κυ­ριο­λε­κτι­κά έ­μει­νε ε­κτός των πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δρώ­με­νων, λει­τουρ­γώ­ντας μό­νο ως ου­ρα­γός. Ο Γε­ώρ­γιος Μπού­σιος, τον ο­ποί­ο ή­θε­λε να α­πο­βάλ­ει α­πό την Ο­θω­μα­νι­κή Βου­λή ο Ζι­γιά Γκιο­κάλ­π, τε­λι­κά έ­μει­νε ε­κτός του ελ­λη­νι­κού κοι­νο­βου­λί­ου ή α­πέ­τυ­χε στην πο­λι­τι­κή.

Τέ­ταρ­τον: Το τι­μο­λό­γιο της πε­ρι­λά­λη­της “ελ­λη­νο­τουρ­κι­κής φι­λί­ας” του 1930 κα­τέ­βα­λαν κυ­ριο­λε­κτι­κά οι πρό­σφυ­γες. Και αυ­τό εφ’ ό­σον το κύ­ριο σκέ­λος της συμ­φω­νί­ας τό­τε α­να­φε­ρό­ταν στον δια­κα­νο­νι­σμό των α­πο­ζη­μιώ­σε­ων για τις ε­γκα­τα­λει­φθεί­σες α­πό τους πρό­σφυ­γες πε­ριου­σί­ες, ό­πως προ­έ­βλε­πε η Συν­θή­κη της Λο­ζάν­νης. Ε­νώ η Ελ­λά­δα σε μέ­γι­στο βαθ­μό εί­χε κα­τα­βά­λει τις α­πο­ζη­μιώ­σεις για τους μου­σουλ­μά­νους που α­νταλ­λά­χτη­καν, η Τουρ­κί­α εί­χε αρ­νη­θεί πει­σμα­τι­κά να πρά­ξει το α­ντί­στοι­χο. Ο Βε­νι­ζέ­λος κυ­ριο­λε­κτι­κά χά­ρι­σε στην Τουρ­κί­α τις ο­φει­λές της (έ­να­ντι αυ­τού έ­λα­βε την πλή­ρη κυ­ριαρ­χί­α του Αι­γαί­ου) και τό­τε οι πρό­σφυ­γες, για πρώ­τη φο­ρά, α­ντι­λή­φθη­καν ό­τι δεν θα ε­πέ­στρε­φαν πο­τέ στις πα­τρί­δες τους. Η συ­μπε­ρι­φο­ρά αυ­τή του Βε­νι­ζέ­λου τον α­πο­ξέ­νω­σε α­πό έ­να πο­λύ με­γά­λο τμή­μα των προ­σφύ­γων που, ξε­ρι­ζω­μέ­νοι και α­πό­τα­κτοι, έ­σπευ­σαν να στε­λε­χώ­σουν την Α­ρι­στε­ρά. Ω­στό­σο και αυ­τή δεν ή­ταν η Α­ρι­στε­ρά που εί­χαν θε­με­λιώ­σει στο­χα­στές και α­γω­νι­στές ό­πως οι Σκλη­ρός, Γιαν­νιός, Δ. Γλυ­νός, Σ. Μά­ξι­μος, Θ. Πα­πα­δη­τρί­ου κ.ά. ού­τε οι α­νώ­νυ­μοι συν­δι­κα­λι­στές στη Σμύρ­νη και την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη. Άλ­λο δρό­μο έ­μελ­λε να α­κο­λου­θή­σει η Α­ρι­στε­ρά. Άλ­λω­στε ο εν­θου­σια­σμός που ξε­σή­κω­σε η Ο­κτω­βρια­νή ε­πα­νά­στα­ση ή­ταν τέ­τοιος που α­πορ­ρό­φη­σε τις τα­κτι­κές τις ο­ποί­ες α­κο­λού­θη­σε ο Λέ­νιν, για την ε­δραί­ω­ση του κα­θε­στώ­τος των μπολ­σε­βί­κων. Τα­κτι­κές ερ­χό­με­νες σε με­γά­λο βαθ­μό σε α­ντί­θε­ση προς το κοι­νό συμ­φέ­ρον (και ό­χι α­πλώς ε­θνι­κό) των Ελ­λή­νων πέ­ρα­σαν α­πα­ρα­τή­ρη­τες και με­τα­βλή­θη­καν, στα στε­νό­καρ­δα πλαί­σια της ελ­λα­δι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, σε θέ­σφα­τα που ως κα­τά­ρα α­κο­λου­θούν τη δια­νό­η­ση και το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα ως τις μέ­ρες μας.

Πέ­μπτον: Το συσ­σω­ρευ­μέ­νο τρα­πε­ζι­τι­κό κε­φά­λαιο της Σμύρ­νης και ι­δί­ως του Χα­βια­ρό­χα­νου της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, με το ο­ποί­ο θα μπο­ρού­σε να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η α­πο­γεί­ω­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, δεν ε­πεν­δύ­θη­κε πο­τέ τη βιο­μη­χα­νί­α (πα­ρά έ­να μι­κρό του τμή­μα) .Ό­,τι πε­ρι­σώ­θη­κε, πα­ρέ­με­νε σε θυ­ρί­δες ή σε κα­τα­θέ­σεις τρα­πε­ζών στην Ελ­βε­τί­α και την Αγ­γλί­α ή με­τα­τρά­πη­κε σε α­κί­νη­τα στο Μό­ντε Κάρ­λο, τη Νί­καια, το Πα­ρί­σι και το Λον­δί­νο, και στην καλ­λί­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση στην Α­θή­να. Η α­στι­κή τά­ξη της Σμύρ­νης, αλ­λά και της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, ξε­κομ­μέ­νη α­πό τους συ­μπα­τριώ­τες τους των “κα­τω­τέ­ρων” τά­ξε­ων, που σε τα­πει­νές συν­θή­κες συ­ντρί­βο­νταν στις ά­θλιες συν­θή­κες κά­ποιων συ­νοι­κι­σμών, ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε στην ψευ­τί­ζου­σα α­θη­να­ϊ­κή α­στο­κρα­τί­α. Πα­ρό­μοια ή­ταν και η τύ­χη των προ­σφύ­γων που α­νή­καν στην ερ­γα­τι­κή τά­ξη που δεν κα­τόρ­θω­σαν να εν­στα­λά­ξουν ορ­θο­λο­γι­κά την πί­κρα και την ορ­γή τους, σαν μια συ­νέ­χεια των πο­λύ­φη­μων τα­ξι­κών α­γώ­νων τους σε πά­τρια ε­δά­φη. Η ι­στο­ρι­κή συ­νέ­χεια βί­αια δια­κό­πη­κε. Ί­σως κά­ποια α­πό τα ρε­μπέ­τι­κα να τρα­γου­δούν την κα­ρα­τό­μη­ση μιας κοι­νω­νί­ας που έ­γι­νε αν ό­χι συ­νει­δη­τά, πά­ντως α­συ­νεί­δη­τα, πε­ριο­ρί­ζο­ντάς της τους ή­δη γι’ αυ­τήν κλει­στούς ο­ρί­ζο­ντες. Και, με­τά το έ­πος του 40, την με­γά­λη α­ντί­στα­ση και τον εμ­φύ­λιο, μα­κρο­πρό­θε­σμα, ε­ξα­φα­νί­ζο­ντας γι’ αυ­τήν μια με­γα­λό­πνο­η ελ­πί­δα.

freepen.grΠηγή Μικρασιατική Καταστροφή: Η καρατόμηση της ελληνικής κοινωνίας από το εθνικό κράτος


Το 2020 στις αγορές (ΒΙΝΤΕΟ)…
Συνέντευξη στην ελληνική υπηρεσία του Euronews και την δημοσιογράφο Έφη Κουτσοκώστα παραχώρησε, με την ευκαιρία της παρουσίας και της ομιλίας του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο, ο Αλέξης Τσίπρας.


Η…
συνέντευξη, αποσπάσματα της οποίας είχαν κυκλοφορήσει στο Διαδίκτυο τις προηγούμενες ημέρες, μεταδίδεται απόψε ολόκληρη. Σε αυτήν, και ερωτηθείς εάν μπορεί να πει καθαρά ότι δεν θα περικοπούν οι συντάξεις, ο κ. Τσίπρας υπογραμμίζει: «Το λέω καθαρά, αν πετύχουμε τους στόχους, στον βαθμό που πετυχαίνουμε τους στόχους, θεωρώ ότι θα καταφέρουμε να αποφύγουμε ένα μέτρο που και αχρείαστο είναι και αντιαναπτυξιακό είναι, αλλά και μη διαρθρωτικό είναι».

«Αν δεν τους πιάνουμε;» ερωτάται ο κ. Τσίπρας, για να απαντήσει πως, «αν δεν τους πιάνουμε τους στόχους, βεβαίως και θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο θα τους πιάσουμε». «Αυτό είναι υποχρέωσή μας» συνεχίζει, προσθέτοντας ότι «όταν μια χώρα έχει υποχρεώσεις, όπως και ένα νοικοκυριό έχει υποχρεώσεις, θα πρέπει να βρει τον τρόπο να εξοικονομεί τα χρήματα να πληρώνει αυτές τις υποχρεώσεις».

Ο πρωθυπουργός σχολιάζει ότι, δυστυχώς, οι προηγούμενες κυβερνήσεις άφησαν μια χώρα χρεοκοπημένη, ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει 180% του ΑΕΠ χρέος και πως «αυτό που καταφέραμε εμείς, είναι να καταστήσουμε βιώσιμη την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους».

«Αυτό, λοιπόν, είναι που έχει δημιουργήσει ασφάλεια στις αγορές, ασφάλεια στους επενδυτές, συν το γεγονός ότι φτιάξαμε και αυτό το «μαξιλάρι» ρευστότητας των 30 περίπου δισ. ευρώ, που μας δίνει τη δυνατότητα να επιλέξουμε εμείς μέχρι και το 2020 πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να πάρουμε ζεστό χρήμα από τις αγορές με χαμηλά επιτόκια» προσθέτει ο κ. Τσίπρας, «επισημοποιώντας» επί της ουσίας ότι η χώρα μας δεν πρόκειται να βγει στις αγορές νωρίτερα από το 2020…

«Σιβυλλική» δήλωση για τον χρόνο των εκλογών

Ο πρωθυπουργός ερωτάται και για τον χρόνο διεξαγωγής των εθνικών εκλογών, τονίζοντας ότι ήταν ξεκάθαρος στη Θεσσαλονίκη, κατά την παρουσία του στην 83η Διεθνή Έκθεση. «Είπα ότι ο στόχος και η στρατηγική της κυβέρνησης είναι να ολοκληρώσει την τετραετία και μάλιστα εξήγησα το πόσο μας συμφέρει πολιτικά αυτή η εξέλιξη, στο βαθμό που στις ευρωπαϊκές εκλογές που μεσολαβούν, θα έχουμε τη δυνατότητα να καταγράψουμε τους πραγματικούς συσχετισμούς που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία που δεν έχουν καμία σχέση με τις διαρκώς υποτιμημένες -εγώ δεν θα πω εσκεμμένα, ίσως για μεθοδολογικούς λόγους- δημοσκοπικές μετρήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας» υπογραμμίζει.

Και συνεχίζει: «Συνεπώς, θα επαναλάβω αυτό που είπα: στόχος και στρατηγική της κυβέρνησης είναι η ολοκλήρωση της 4ετίας και οι εκλογές τον Οκτώβριο του 2019». «Δεν αποτελεί στόχο ούτε στρατηγική ούτε επιθυμία μας να έχουμε τριπλές εκλογές» σημειώνει, ερωτηθείς εάν αποκλείει το σενάριο των τριπλών εκλογών τον Μάιο.

Η δήλωση αυτή του κ. Τσίπρα προκαλεί προβληματισμό, καθώς, κατά τη συνέντευξη Τύπου στην 83η ΔΕΘ, την περασμένη Κυριακή, είχε αφήσει ανοιχτό, για πρώτη φορά, το ενδεχόμενο να μην εξαντλήσει η κυβέρνηση την τετραετία, ενισχύοντας έτσι το σενάριο που, αυτήν την στιγμή, φαντάζει ως επικρατέστερο: τριπλές κάλπες -ευρωεκλογές, αυτοδιοικητικές και εθνικές εκλογές- τον Μάιο του 2019.

Ενδέχεται ωστόσο να κρύβει και ένα στοιχείο αιφνιδιασμού, καθώς η δήλωση του πρωθυπουργού δεν αποκλείει το σενάριο της διεξαγωγής εθνικών εκλογών νωρίτερα από τον Μάιο του ερχόμενου έτους και, πάντως, όχι μαζί με τις ευρωεκλογές και τις εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ερωτηθείς, δε, για τη φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου στο Μάτι και για το αν νιώθει την ανάγκη να ζητήσει «συγγνώμη» από τους ανθρώπους που βίωσαν την τραγωδία, ο πρωθυπουργός δίνει την δική του εκδοχή: «Συγγνώμη ζήτησα έμπρακτα και όχι επικοινωνιακά, όχι για να αντιμετωπίσω με επικοινωνιακό τρόπο την τραγωδία, όταν ανέλαβα την πολιτική ευθύνη και άλλων κυβερνήσεων και όχι μονάχα της δικής μου».

ΝΔ για συντάξεις

«Ο κ. Τσίπρας άφησε και πάλι μισόλογα για το αν θα κόψει τις συντάξεις που ο ίδιος ψήφισε και η ΝΔ καταψήφισε» σχολίασε η Νέα Δημοκρατία.

Και προσέθεσε: «Τα πράγματα είναι απλά: Αν δεν είχε βάλει τη χώρα σε τέταρτο άτυπο μνημόνιο, δεν θα χρειαζόταν καμία διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας για το αν θα κοπούν οι συντάξεις. Μέχρι να πάρει το πράσινο φως -όπως του ευχόμαστε- ας ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη από 1,5 εκατομμύριο συνταξιούχους για την «ευχή» που τους έδωσε προ εβδομάδος να μην μακροημερεύσουν, για να γίνει βιώσιμο το ασφαλιστικό».

Πηγή Τσίπρας: Δεν θέλω τριπλές εκλογές τον Μάιο …