20 June, 2019
Home / Διαφορα (Page 787)

Είμαι μέρος μιας χαμένης γενιάς.

Πίστευα ότι δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο και

ξέρω ότι μπορεί να σοκάρει αλλά ‘η ευτυχία έρχεται από μέσα μας’

είναι ένα ψέμα, ‘το χρήμα θα σε κάνει ευτυχισμένο’.

Έτσι, σε τριάντα χρόνια  θα λέω στα παιδιά μου

δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή μου.

Ο εργοδότης μου θα ξέρει ότι

έχω βάλει τις προτεραιότητές μου σωστά

το να δουλεύεις

είναι πιο σημαντικό από

Οικογένεια

Σας λέω μόνο αυτό:

Μια φορά και έναν καιρό

οι οικογένειες ήταν ενωμένες

αλλά αυτό δεν  ισχύει στην εποχή μου

είναι μια γρήγορη εποχή,

ΟΙ εμπειρογνώμονες μου λένε

Σε τριάντα χρόνια από τώρα, θα γιορτάζω τα δέκα χρόνια από το διαζύγιο μου.

Παραδέχομαι ότι  ζω σε μια χώρα που δεν την έφτιαξα εγώ.

Στο μέλλον

είναι  φυσιολογική η  καταστροφή του περιβάλλοντος

δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι

για την Γη ενδιαφερόμαστε   εγώ και οι όμοιοί μου

Είναι προφανές ότι

η γενιά μου είναι απαθής και σε λήθαργο.

Είναι ανόητο να υποθέτουμε ότι

Υπάρχει ελπίδα.

Και όλα αυτά θα γίνουν αληθινά, εκτός αν μπορούμε να τα αντιστρέψουμε.

’The Lost Generation’, Jonathan Reed

Τώρα διαβάστε το ποίημα ανάποδα αρχίζοντας από το τέλος.

Οι δυο αντίθετες εκδόσεις του ποιήματος συμβολίζουν την τάση μας να βλέπουμε τα πράγματα είτε θετικά είτε αρνητικά. Και η αλήθεια είναι ότι είναι πραγματικά δική σας η επιλογή ποια από τις δυο θα υιοθετήσετε. Πιστεύουμε ξέρετε ποια είναι η καλύτερη!

Πηγή

The post “Ανήκω στην παλιά γενιά (αλλά) υπάρχει ελπίδα”.Ένα ποίημα που πρέπει να διαβάσετε δυο φορές. appeared first on LINE LIFE.

Πηγή “Ανήκω στην παλιά γενιά (αλλά) υπάρχει ελπίδα”.Ένα ποίημα που πρέπει να διαβάσετε δυο φορές.

Στις 13 Μαρτίου 1964, η Kitty Genovese μαχαιρώθηκε κοντά στο σπίτι της στο Queens της Νέας Υόρκης. Η επίθεση διάρκεσε πάνω από…
μισή ώρα. Αρκετοί γείτονες και περαστικοί παραδέχτηκαν αργότερα ότι είδαν ή άκουσαν την επίθεση. Κανένας όμως δεν προσπάθησε να τη σταματήσει και μόνο ένας τηλεφώνησε στην αστυνομία πολύ αργά. Η Genovese ήταν ήδη νεκρή. Οι New York Times υποστήριξαν σε ένα διάσημο άρθρο ότι μεγαλύτερο σκάνδαλο ήταν η απάθεια και αδράνεια των τριάντα οκτώ γειτόνων και περαστικών που δεν έκαναν τίποτα και όχι η δολοφονία.

Η υπόθεση έχει γίνει εμβληματική της απροθυμίας του σύγχρονου ανθρώπου να βοηθήσει ένα συνάνθρωπο που κινδυνεύει. Το είδαμε στη δολοφονική επίθεση των νοικοκυραίων στον Ζακ Κωστόπουλο, αλλά και στην πρόσφατη φασιστική επίθεση στον Βαγγέλη στο Πέραμα. Στην περίπτωση του Ζακ, ένας περαστικός παρενέβη, από ό,τι έχουμε δει, και προσπάθησε να σταματήσει την επίθεση και να βάλει μυαλό στους δύο που χτυπούσαν αλύπητα το αδύναμο θύμα.


Η επίθεση στον Βαγγέλη έγινε στο τέρμα των λεωφορείων, δίπλα στην αποβάθρα των πλοίων της Σαλαμίνας. Υπήρχε κόσμος γύρω αλλά απ’ ό,τι ξέρουμε κανείς δεν αντέδρασε. Γράφαμε στο προηγούμενο άρθρο ότι ζούμε σε εποχή πνευματικής μιζέριας και χρειαζόμαστε μια πολιτιστική αναγέννηση. Τα περιστατικά επιβεβαίωσαν τη διάγνωση με τον χειρότερο τρόπο. Τι μας κάνει να αδιαφορούμε στον πόνο του άλλου;

Το φαινόμενο δεν είναι νέο. Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη κατέγραψε πρώτη το πρόβλημα. Φαίνεται ότι σήμερα ο ιερέας και όχι ο λευίτης αντιπροσωπεύει τη συνηθισμένη ανθρώπινη συμπεριφορά. Στη διεθνή βιβλιογραφία ο όρος «παρευρισκόμενος» (bystander) χρησιμοποιείται για κάποιον που είναι παρών σε ένα συμβάν χωρίς να συμμετέχει: μπορεί να είναι περαστικός, παρατηρητής, θεατής.

Κάτι κακό συμβαίνει, ο περαστικός το βλέπει, αλλά δεν κάνει τίποτε. Το κακό μπορεί να κυμαίνεται: από να μη λες τίποτε όταν ακούς ένα σεξιστικό ή ρατσιστικό ανέκδοτο μέχρι να μένεις αδιάφορος βλέποντας μια βίαιη επίθεση ή να μην ανακατεύεσαι παρ’ ό,τι ξέρεις ότι το καθεστώς βασανίζει τους αντιπάλους του. «Ο δρόμος προς το Αουσβιτς χτίστηκε από το μίσος, αλλά στρώθηκε από την αδιαφορία», έγραψε ο ιστορικός Ian Kershaw.

Το 1973, οι ψυχολόγοι Darley και Batson έκαναν ένα πείραμα στο Θεολογικό Σεμινάριο του Princeton. Φοιτητές της Θεολογίας κλήθηκαν να μαγνητοφωνήσουν ένα κήρυγμα για τον καλό Σαμαρείτη για εξάσκηση δήθεν στην εκκλησιαστική ρητορική. Στην πραγματικότητα είχαμε παραλλαγή του ψυχολογικού πειράματος που εκτιμά τον αλτρουισμό των περαστικών.

Στον δρόμο προς το στούντιο, οι φοιτητές αντίκριζαν το σωριασμένο σώμα ενός αγνώστου που προφανώς υπέφερε. Οσοι φοιτητές είχαν καθυστερήσει, δεν σταμάτησαν για να προσφέρουν βοήθεια, ξεχνώντας το δίδαγμα που επρόκειτο να κηρύξουν. Η πιθανή επίπληξη για την καθυστερημένη άφιξη ήταν πιο σημαντική από τη βοήθεια στον πονεμένο συνάνθρωπο. Φαίνεται ότι οι ιερείς πολλαπλασιάστηκαν στα χρόνια μας, οι Σαμαρείτες λείπουν.

Αρνηση, άμυνα και το σύνδρομο του περαστικού

Για τους περισσότερους η αδιαφορία αποτελεί παράπτωμα, έλλειψη συμπάθειας, ένδειξη μιας ελαστικής και ελλειμματικής συνείδησης. Η αρνητική αξιολόγηση είναι βέβαια εύκολη για όσους δεν είναι παρόντες στο καταστροφικό περιστατικό και μπορούν να το καταγγέλλουν από το σαλόνι και τον υπολογιστή τους εκ του ασφαλούς.

Ποια είναι τα ψυχολογικά αίτια της απάθειας; Ο σπουδαίος Αγγλος κοινωνιολόγος Stanley Cohen υποστηρίζει ότι η αδιαφορία είναι αποτέλεσμα «άρνησης», ενός ισχυρού μηχανισμού ψυχικής άμυνας. Η άρνηση παίρνει γνωστική, ερμηνευτική και έμμεση μορφή. Η κυριολεκτική άρνηση δεν δέχεται καν ότι τελείται ένα καταστροφικό συμβάν: «δεν είναι επίθεση, παίζουν παιχνίδια» ή «δεν γίνονται βασανιστήρια, δεν χρειάζεται να ασχοληθώ».

Ο αρνητής της πραγματικότητας λέει ψέματα στον εαυτό του, αποτέλεσμα συνειδητής αυταπάτης ή ασυνείδητης αυτοπροστασίας. Στην ερμηνευτική άρνηση, τα γεγονότα δεν αμφισβητούνται αλλά τους δίνεται νόημα διαφορετικό από το προφανές: «αυτό που βλέπω δεν είναι δολοφονική επίθεση, αλλά ένα θεατρικό happening» ή «στις φυλακές δεν γίνονται βασανιστήρια, αλλά μια ήπια προσπάθεια να βάλουν μυαλό στους κομμουνιστές». Τέλος, στην έμμεση άρνηση δεν αμφισβητούνται ούτε τα γεγονότα ούτε η αποδεκτή ερμηνεία τους, αλλά ελαχιστοποιούνται οι συνέπειές τους. «Θα πάρει ένα μαθηματάκι ο κλέφτης» ή «δεν έχουν σχέση τα βασανιστήρια με μένα, στο τέλος όλα θα είναι καλά».

Η άρνηση αποτελεί επομένως σύνθετη ψυχολογική διαδικασία σε τέσσερα επίπεδα: γνωστικό (δεν αναγνωρίζω το γεγονός), συναισθηματικό (το βλέπω αλλά δεν με ενοχλεί), ηθικό (δεν θεωρώ ότι γίνεται κάτι κακό, εναλλακτικά, η ευθύνη δεν είναι δική μου) ή, τέλος, ξέρω τι γίνεται αλλά δεν ανακατεύομαι γιατί φοβάμαι ότι η παρέμβαση θα θέσει σε κίνδυνο τη ζωή ή την καλοπέρασή μου. Είτε δεν αναγνωρίζουμε ότι γίνεται κάτι κακό είτε το αναγνωρίζουμε αλλά δεν αντιδρούμε.

Οι ιδιαίτερες συνθήκες του περιστατικού («κάποιος άλλος θα βοηθήσει», «βιάζομαι», «δεν είναι σοβαρή η επίθεση») και προηγούμενες εμπειρίες δίνουν άλλοθι στον φόβο και την επιθυμία προστασίας του εαυτού και μας κάνουν αδιάφορους. Η ευκολία με την οποία «καλοί» άνθρωποι ενεργοποιούν τους πολύπλοκους μηχανισμούς άμυνας και εκλογίκευσης κάνει το «φαινόμενο του περαστικού» μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μελέτες της λειτουργίας της ηθικής.

Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες για να μη βοηθήσω αυτόν που υποφέρει. Εντούτοις θεωρούμε κανονική ανθρώπινη αντίδραση τις πράξεις αυτών που έσωσαν με κίνδυνο της ζωής τους Εβραίους ή κομμουνιστές στην Κατοχή ή στο Ολοκαύτωμα. Εδρασαν χωρίς να κάνουν υπολογισμούς ή εκλογικεύσεις για να μη βοηθήσουν, θα λέγαμε αυθόρμητα από «ένστικτο». Ηξεραν ότι οι περισσότεροι συνάνθρωποι δεν θα βοηθήσουν. Ωστόσο, για να υποτιμήσουν τη δική τους συνεισφορά λένε αργότερα ότι όλοι θα είχαν κάνει το ίδιο: «Δεν έκανα τίποτα ασυνήθιστο, οποιοσδήποτε ήταν στη θέση μου αυτό θα έκανε».

Ηθική και όρια

Πότε όμως θα έκαναν όλοι το ίδιο; Αν κινδύνευε ένας συγγενής ή φίλος, κάποιος από το στενό περιβάλλον. Αλλά με άγνωστους και ξένους; Εδώ ο καπιταλισμός είναι καταλυτικός κάνοντας την ηθική θέμα ορίων. Καταστρέφει κοινότητες, υποσκάπτει την αρετή και τις αξίες του ανθρωπισμού, κτίζει φυσικά και μεταφορικά τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τους άλλους ως εμπόδιο ή όργανο στα σχέδια τους. Είμαστε αδιάφοροι στην τύχη αυτών που θεωρούμε «άλλους» με βάση την κοινωνική, πολιτιστική ή πολιτική τους ταυτότητα: είναι κλέφτης, είναι gay, είναι εξαρτημένος, είναι φτωχός, είναι οροθετικός. Ο «άλλος» είναι έξω από τα όρια της ηθικής υποχρέωσης του «κακού Σαμαρείτη» ή του καλού καπιταλιστή.

Θεμέλιο της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η ευθύνη για τον άλλο. Αλλιώς δεν θα υπήρχε ο Σίντλερ, οι παπάδες που έκρυψαν Εβραίους, οι γιαγιάδες της Λέσβου. Η εξαίρεση, αυτό που φαντάζει «ηρωικό» στους ωφελιμιστικούς καιρούς μας, αποκαλύπτει τι είναι φυσικό, αιώνιο, αναπόδραστο. Η φύση μας απαιτεί να νοιαζόμαστε πέρα από την άμεση οικογένεια για την ανθρωπότητα. Το «ου φονεύσεις», μια παγκόσμια ηθική επιταγή, αποτελεί έκφραση της καθολικότητας του καλού Σαμαρείτη. Η ηθική επιταγή συντροφεύεται από την αισθητική της μετριοφροσύνης και τη συναισθηματική στροφή της συμπάθειας, της ενσυναίσθησης, της έγνοιας για κοντινούς και μακρινούς. Αυτό είναι το ηθικό πλεονέκτημα που η Αριστερά πρέπει να μπολιάζει στην κοινωνία…

Κώστας Δουζίνας

Πηγή Ο «κακός Σαμαρείτης»…

Στις γιορτές εκτός από μελομακάρονα και κουραμπιέδες τρώμε ένα σωρό άλλα γλυκά! Θέλουμε να απολαύσουμε υπέροχα γλυκά, όπως τάρτες σοκολάτας.

Φτιάχνονται πολύ εύκολα από όσο φανταζόμασταν και έχουν ατομικό μέγεθος. Και ποιος καλύτερος θα μπορούσε να μας δείξει από τον διάσημο σεφ Γκόρντον Ράμσεϋ;

Θα χρειαστείτε:

  • Λάδι
  • 400 γραμμάρια σοκολάτα
  • 8 κουταλιές της σούπας κρέμα γάλακτος
  • 60 γραμμάρια βούτυρο, κομμένο σε κύβους
  • 2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη (προαιρετικά)
  • 125 γραμμάρια βούτυρο
  • 6 κουταλιές της σούπας + 1 κουταλάκι του γλυκού (90 γραμμάρια) ζάχαρη
  • 1 αυγό
  • 1 3/4 φλυτζάνι (250 γραμμάρια) αλεύρι, συν επιπλέον για το πασπάλισμα
  • 10 κουταλιές + 2 κουταλάκια του γλυκού (150 γραμμάρια) ζάχαρη
  • 100 γραμμάρια αλατισμένα φιστίκια, χοντροκομμένα

Παρακολουθήστε την εκτέλεση:

Ποια η δική σας γνώμη για τις ατομικές τάρτες σοκολάτας; Θα δοκιμάσετε να τις φτιάξετε για το γιορτινό τραπέζι;

Credit: tiphero.com

The post Εύκολο, Γρήγορο και Πεντανόστιμο. Δοκιμάστε το και θα μας θυμηθείτε. appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Εύκολο, Γρήγορο και Πεντανόστιμο. Δοκιμάστε το και θα μας θυμηθείτε.

Τάσος Παππάς

«Οι κανόνες είναι ίδιοι για όλα τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης», δήλωσαν ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Μπρουνό Λεμέρ, ο επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί και ο αντιπρόεδρος της Ε.Ε. Βάλντις Ντομπρόβσκις με αφορμή την πρόθεση της ιταλικής κυβέρνησης να προωθήσει πολιτικές που θα αυξήσουν το έλλειμμα, όχι πάνω από το όριο που θέτει το Σύμφωνο Σταθερότητας, αλλά πάνω από το όριο που είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση της Ιταλίας με τους εταίρους.

Η προηγούμενη κυβέρνηση όντως είχε συμφωνήσει χαμηλότερο έλλειμμα λόγω του υψηλού χρέους που έχει η χώρα, αλλά τα κόμματα που τη συγκροτούσαν ηττήθηκαν στις εκλογές και πήραν τη θέση τους τα κόμματα που είχαν υποσχεθεί ανατροπή αυτής της πολιτικής. Και όπως ξέρουμε από τη δική μας περίπτωση, οι εκλογές δεν είναι δυνατόν να αλλάζουν τις συμφωνίες. Ο,τι κι αν θέλουν οι πολίτες, σημασία έχει τι λένε οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Αυτό δα έλειπε να αρχίσουμε να αμφισβητούμε την επάρκεια και την εγκυρότητα της τεχνοκρατικής κλίκας που κάνει κουμάντο στις Βρυξέλλες με τις ευλογίες του Βερολίνου.

Η δήλωση των Λεμέρ, Μοσκοβισί, Ντομπρόβσκις για τους κανόνες προκαλεί γέλια. Οι κανόνες δεν είναι ίδιοι για όλα τα μέλη. Κάτι ξέρει επ᾽ αυτού η Γαλλία, που πριν από μερικά χρόνια πέτυχε ύστερα από διαπραγμάτευση με τη Γερμανία εξαίρεση από τον κανόνα του ελλείμματος. Κάτι ξέρει η Γερμανία (αυτή κι αν ξέρει), που παραβιάζει συστηματικά τον κανόνα για το εμπορικό πλεόνασμα αλλά ουδείς τολμά να την εγκαλέσει, ακόμη περισσότερο, ουδείς διανοείται να προτείνει την τιμωρία της. Είναι η Γερμανία, δεν είναι παίξε-γέλασε. Αυτή κάνει το παιχνίδι, αυτή θεσμοθετεί τους κανόνες για τους άλλους, αυτή απαιτεί την παραδειγματική τιμωρία των απείθαρχων.

Για να μην πάμε στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης που κι αυτή έχει κανόνες τους οποίους μερικά κράτη γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους χωρίς να τρέχει τίποτε. Εκείνη η συμφωνία για ισορροπημένη κατανομή των προσφυγικών ροών που υπεγράφη με τυμπανοκρουσίες και ανακοινώθηκε με τη δέουσα επισημότητα έχει γίνει ανέκδοτο.

Η μεγάλη αγωνία των οικονομικών και πολιτικών ελίτ είναι να μην προκύψει μια χώρα που θα αμφισβητήσει την κεντρική γραμμή, θα αψηφήσει τις πιέσεις και τους εκβιασμούς, θα απορρίψει τις οδηγίες προς ναυτιλλομένους, για να δημιουργηθεί έτσι «κακό» προηγούμενο που θα ανοίξει την όρεξη σε επίδοξους μιμητές.

Γι᾽ αυτό τσάκισαν με βαναυσότητα την ελληνική προσπάθεια (σήμερα οι τότε βιαστές του ελληνικού λαού αναγνωρίζουν ότι διέπραξαν σοβαρά λάθη), γι᾽ αυτό προσπάθησαν να υπονομεύσουν το πορτογαλικό παράδειγμα, αλλά προς το παρόν δεν το έχουν πετύχει, γι᾽ αυτό τώρα έχουν βγει από τα ρούχα τους με την απόπειρα της ιταλικής κυβέρνησης να υπερβεί τα εσκαμμένα.

Ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης Ντι Μάιο δήλωσε ότι «δεν θα κάνουμε ούτε χιλιοστό πίσω, αν χρειαστεί θα ενημερώσουμε τον κόσμο στις πλατείες» και πρόσθεσε πως «ξέρουμε ότι Γερμανία και Γαλλία θέλουν να πέσει η κυβέρνησή μας».

Προβλέπεται θερμό φθινόπωρο. Η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα από άποψη οικονομικού μεγέθους και πολιτικής θέσης στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, ωστόσο δεν ξέρω αν η ιταλική κυβέρνηση, που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη λόγω της αλλόκοτης σύνθεσής της, έχει μετρήσει σωστά τους συσχετισμούς και έχει υπολογίσει τις αντοχές της κοινωνίας.

Στην πολιτική, ενίοτε, η απόσταση ανάμεσα στο «θέλω» και το «μπορώ» είναι αγεφύρωτη. Κάτι ξέρουμε εμείς εδώ…

efsyn.gr

Πηγή Τους κανόνες και τα μάτια σας!..

Η γενιά των 300 ευρώ: Νέοι Έλληνες δουλεύουν μόνο για το φαγητό τους και αξίζουν ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ!

Πριν την κρίση όλοι μιλούσαν για τη γενιά των 700 ευρώ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν κατώτατο μισθό 751 ευρώ – Σήμερα όμως, ύστερα από 2,5 χρόνια διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι νέοι στη χώρα μας εργάζονται για τα μισά λεφτά, με μισθούς κάτω από 400 ευρώ μεικτά
Σε παρίες που δουλεύουν μόνο και μόνο για να πληρώνουν φόρους και να μην εισπράττουν επιδόματα μετέτρεψε τους εργαζόμενους η οικονομική πολιτική της τελευταίας τριετίας και ιδιαίτερα τους νέους. Ο κατώτατος μισθός μερικής απασχόλησης κατρακύλησε κατά 11%, δηλαδή κόπηκε ένας μισθός τον χρόνο!
Και αυτό, παρότι μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης το 2010, ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για τη «γενιά των 700 ευρώ», ενώ όταν μπήκε η χώρα στα μνημόνια υποσχόταν κατώτατο μισθό 751 ευρώ. Σήμερα, όμως, μετά το τρίτο μνημόνιο και 2,5 χρόνια διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι νέοι στη χώρα μας εργάζονται για τα μισά λεφτά, με μισθούς κάτω πια και από τα 400 ευρώ μεικτά ή τα 360 ευρώ τον μήνα καθαρά.
Τα στοιχεία των Ταμείων και του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (με βάση τον Ιανουάριο για λόγους εποχικότητας και συγκρισιμότητας) αποκαλύπτουν ότι, αντί να αυξηθούν οι μισθοί, την τελευταία τριετία αυξάνονται μόνο οι φόροι – και κυρίως οι έμμεσοι που πλήττουν όλους, ανεξαρτήτως οικονομικής επιφάνειας. Οι εργαζόμενοι έχασαν πάνω κι από έναν ολόκληρο μισθό τον χρόνο.
Συγκεκριμένα:
■ Από 1.059,18 ευρώ που ήταν ο μέσος μισθός τον Ιανουάριο του 2014, τον Ιανουάριο του 2017 (τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΕΦΚΑ) είχε πέσει πλέον στα 956,34 ευρώ μεικτά. Η εξέλιξη αυτή διαμορφώθηκε από τις ασφυκτικές οικονομικές και πολιτικές καταστάσεις της περιόδου αυτής (τριπλές εκλογικές αναμετρήσεις τη διετία 2014-2015, δημοψήφισμα, απειλή Grexit, φυγή κεφαλαίων, capital controls κ.λπ.). Την τριετία αυτή ο μέσος μισθός κοβόταν 30-40 ευρώ τον χρόνο. Ετσι, οι εργαζόμενοι έχασαν πάνω από 100 ευρώ τον μήνα σε σχέση με το 2014 ή συνολικά 1.250 ευρώ τον χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι ενώ το 2014 ο μέσος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα έπαιρνε 12.710 ευρώ τον χρόνο μεικτά, το 2017 βγάζει πλέον 11.476 ευρώ, δηλαδή έχασε ένα ολόκληρο μηνιάτικο που έπαιρνε ως το 2014.
Ειδικά οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές απασχόλησης, που κυρίως είναι νέοι αλλά και ηλικιωμένοι που δεν μπορούν να βρουν σταθερή εργασία, έχασαν ακόμα περισσότερα. Το 2014 έπαιρναν 443,56 ευρώ μεικτά κατά μέσο όρο. Το 2017 ο μέσος μισθός έπεσε κάτω και από τα 400 ευρώ, στα 394,13 ευρώ. Η μεγαλύτερη μείωση σημειώθηκε στη διάρκεια του 2015, όπου οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές απασχόλησης έχασαν 25 ευρώ τον μήνα ή πάνω και από μισό μισθό τον χρόνο (12 Χ 25 = 300 ευρώ ετησίως). Και συνολικά από το 2014 μέχρι το 2017, οι πιο φτωχοί εργαζόμενοι στη χώρα έχασαν 49,43 ευρώ, δηλαδή 600 ευρώ τον χρόνο ή σχεδόν ενάμιση μισθό ετησίως!

Μοναδικό φαινόμενο
Στην τελευταία τριετία όπου η Ευρωζώνη είχε βγει πια από την κρίση, γεγονός που έπρεπε να έχει συμπαρασύρει και την ελληνική οικονομία, μειώσεις μισθών παρατηρούνται μόνο στην Ελλάδα και πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Γι’ αυτό και «οι εργαζόμενοι φτωχοί» έγιναν θέμα δημοσιογραφικής έρευνας από το γερμανικό «Der Spiegel». Ανταποκριτής του περιοδικού μάλιστα ήταν εκείνος που χάλασε την αποχαιρετιστήρια επίσκεψη στην Αθήνα του Γερούν Ντάισελμπλουμ, στις 25 Σεπτεμβρίου, όταν πήρε το μικρόφωνο για να κάνει την τελευταία ερώτηση στο συνέδριο του Economist και είπε ευθέως στον απερχόμενο πρόεδρο του Eurogroup: «Καλά όσα λέτε για την πορεία και τις προοπτικές της Ευρωζώνης, αλλά πώς θα ζήσουν σήμερα οι νέοι στην Ελλάδα με 200 ή 300 ευρώ τον μήνα;». Φυσικά καταχειροκροτήθηκε από τους παριστάμενους στην κατάμεστη αίθουσα.
Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ απέφυγε να απαντήσει τότε, λέγοντας μόνο ότι πονάει και θλίβεται. Στην ερώτηση του «Spiegel» απάντησε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης, που μιλούσε στο ίδιο συνέδριο, λέγοντας ότι «όσο θα ανεβαίνει η ελληνική οικονομία και θα βελτιώνονται η παραγωγικότητα και οι δεξιότητες των νέων, τόσο θα ανεβαίνουν και οι μισθοί τους».

Απέφυγε έτσι να πέσει στην ευκολία να επαναλάβει την παλαιότερη εξαγγελία, ότι η κυβέρνηση θα αυξήσει «διά νόμου» τον κατώτατο μισθό 751 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα. Και ενδεχομένως ευτυχώς αν σκεφτεί κανείς τι κατάληξη είχε εκείνη η εξαγγελία. Γιατί θα μπορούσε να αποτελέσει έως και αντικείμενο μελέτης στα οικονομικά πανεπιστήμια όλου του κόσμου κάποτε, πώς μπορούν τα 511 και τα 586 ευρώ του ελάχιστου μισθού, αντί για 751, να καταντήσουν μόλις 200 ή 300 ευρώ.
Θύματα εξαπάτησης

Μέχρι και πριν από δυόμισι χρόνια, ακόμα και μετά την εκλογή της σημερινής κυβέρνησης, κυριαρχούσε η εξαγγελία για «κατώτατο μισθό 751 ευρώ». Υπουργοί όπως ο κ. Πάνος Σκουρλέτης υπόσχονταν πως θα έχει γίνει πράξη μέχρι το καλοκαίρι του 2016. Εν έτει 2017, όμως, και ενώ τον Μάρτιο υπεγράφη νέα Εθνική Συλλογική Σύμβασης Εργασίας, ο κατώτατος μισθός παρέμεινε παγωμένος, καθώς η ελληνική οικονομία παρέμενε ακόμη σε ύφεση. Ηταν μονόδρομος να συμβεί αυτό λόγω των μνημονίων; Ενδεχομένως όχι, αν ληφθεί υπ’ όψιν τι συνέβη σε άλλες χώρες που βρέθηκαν επίσης σε πρόγραμμα διάσωσης. Οπως έχει επισημάνει μιλώντας σε συνέδριο για την εργασία η σημερινή διοικήτρια του ΟΑΕΔ και καθηγήτρια Οικονομικών της Εργασίας και της Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Μαρία Καραμεσίνη, «κατά τη διάρκεια της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, ο κατώτατος μισθός πάγωσε σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. που πήραν δάνεια από διεθνείς θεσμούς. Σε όλες όμως ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε όταν έληξε η περίοδος του παγώματος. Εντέλει, σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. ο πραγματικός κατώτατος μισθός αυξήθηκε μεταξύ 2008 και 2016, με εξαίρεση την Ελλάδα, όπου καταβαραθρώθηκε και δεν εξασφαλίζει πλέον προστασία από τη φτώχεια, ενώ αποτελεί πλήγμα στην αξιοπρέπεια των νέων».
Την ίδια ώρα στην Ε.Ε. συζητείται η πρόταση για μία κοινή ευρωπαϊκή νόρμα σχετικά με το ύψος του κατώτατου μισθού στο 60% του διάμεσου μισθού κάθε οικονομίας, που μπορεί να βγάλει από τη φτώχεια περίπου 28.000.000 εργαζόμενους.
Ανεργία: 135.000 περισσότεροι σε 24 μήνες

Η κυβέρνηση επιχαίρει ότι λόγω της σταθεροποίησης της οικονομίας -αλλά και της μείωσης των μισθών- μειώθηκε η ανεργία, ενώ επιρρίπτει ευθύνη στις προηγούμενες κυβερνήσεις που θεσμοθέτησαν τις ελαστικές μορφές απασχόλησης.
Η μείωση όμως των ποσοστών της ανεργίας που επιτυγχάνεται με νέες μειώσεις μισθών, με μερική απασχόληση και με φυγή των νέων επιστημόνων στο εξωτερικό «δεν είναι ούτε ουσιαστική, ούτε συνδυάζεται με αύξηση μισθών. Aντιθέτως δημιουργεί μια νέα γενιά “φτωχών” εργαζομένων των 360 ευρώ, αποκλειστικό δημιούργημα του κ. Τσίπρα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ», επισημαίνει ο πρώην υπουργός Εργασίας και αρμόδιος τομεάρχης της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Βρούτσης, και συνεχίζει:
«Αρκεί να δει κανείς και να συγκρίνει από τα αδιάψευστα και απόλυτα ακριβή στοιχεία στην “Εργάνη” τη δραματική επιδείνωση στην αγορά εργασίας τη διετία 2015-2016 σε σύγκριση με τη διετία 2013-2014 που έχουμε στοιχεία. Οι πίνακες στα ετήσια τεύχη από την “Εργάνη” δείχνουν ότι τη διετία 2015-2016 οι εργαζόμενοι με αποδοχές κάτω από 500 ευρώ μεικτά (400 καθαρά) είναι περισσότεροι από την προηγούμενη διετία κατά 134.989».
Διεθνώς, πάντως, το πρόβλημα δεν εστιάζεται στην ύπαρξη των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Στόχος τους δεν είναι να υποκαταστήσουν τη δημιουργία ποιοτικών νέων θέσεων εργασίας με πλήρη και καλά αμειβόμενη απασχόληση, αλλά έχουν συμπληρωματικό χαρακτήρα και συνυπάρχουν σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η απόλυτη κυριαρχία τους τα τελευταία 2 χρόνια σε βάρος των θέσεων πλήρους απασχόλησης. Τα στοιχεία της «Εργάνης» αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα της ιστορικής ανατροπής που συντελέστηκε σε βάρος των εργαζομένων. Το 2016 ο ρυθμός νέων προσλήψεων ανέκτησε τη δυναμική που είχε προτού καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία, αλλά το 2013 η πλήρης απασχόληση κυριαρχούσε με 63,73% (έναντι 36,27% των ευέλικτων μορφών απασχόλησης), ενώ τον Ιούλιο του 2017 οι ευέλικτες μορφές εκτινάχθηκαν στο 54,26%, σε βάρος της πλήρους απασχόλησης που κατέρρευσε στο 45,74%.
Τέσσερις ιστορίες με «εργαζόμενους φτωχούς»
του Βασίλη Τσακίρογλου
Βασίλης Κεφαλάς
34 ετών, διανομέας πίτσας


«€4 την ώρα, ενώ πληρώνω και το μηχανάκι»
«Ημουν φοιτητής σε σχολή μηχανικών αυτοκινήτων, δουλεύω όμως ντελίβερι εδώ και 13 χρόνια, 36 ώρες την εβδομάδα -συνήθως σε βάρδιες εκτός κανονικού ωραρίου. Παίρνω 4 ευρώ την ώρα, αλλά πληρώνω από την τσέπη μου τη βενζίνη και τα σέρβις για το μηχανάκι. Και δεν έχω ασφάλιση. Το αφεντικό μου πληρώνει μόνο ένα μέρος της ασφαλιστικής εισφοράς. Και με όλα αυτά, όμως, είμαι από τους τυχερούς. Δεν είμαι αναγκασμένος να δουλεύω “μαύρα” όπως κάνουν τρεις στους τέσσερις από τους συναδέλφους που δουλεύουν κούριερ. Αλλά ζω μόνος και δεν έχω καμία τύχη να κάνω οικογένεια. Τα λεφτά που παίρνω φτάνουν μόνο για τα απολύτως απαραίτητα».
Στελλίνα Αντωνίου
24 ετών, μπαργούμαν στο ΚΘΒΕ


Πώς ζεις με 240 ευρώ τον μήνα
«Εχω σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία και Λογοτεχνία, αλλά επί του παρόντος δεν γίνονται προσλήψεις εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία. Η μόνη δουλειά που κατάφερα να βρω είναι στο εστιατόριο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Παίρνω 240 ευρώ τον μήνα στο χέρι. Εργάζομαι τρεις ημέρες την εβδομάδα, πολλές φορές έως και 12 ώρες. Συγκατοικώ με μια φίλη μου. Είναι 22 ετών και ο μισθός της είναι περίπου ίδιος με τον δικό μου. Τα χρήματα μάς φτάνουν ίσα-ίσα για να αγοράζουμε τρόφιμα και να μοιραζόμαστε ένα πακέτο τσιγάρα. Οταν έχουμε λεφτά εξοφλούμε τους λογαριασμούς μας, πάντα όμως η προτεραιότητά μας είναι να πληρώνουμε για τη θέρμανση. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα δεν έχουμε πλέον δικαιώματα, κάποιος είναι ευχαριστημένος ακόμη και εάν παίρνει ψίχουλα. Ξεκινάς με θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης όσο είσαι φοιτητής, για το χαρτζιλίκι. Και ξαφνικά, μια μέρα συνειδητοποιείς ότι αυτή είναι η δουλειά μου, η ύπαρξή μου».
Γιώργος Γεωργιάδης
27 ετών, καθηγητής Αγγλικών στονιδιωτικό τομέα


Δουλειά για 7 μήνες χωρίς ασφάλιση
«Εργάζομαι 25 ώρες την εβδομάδα, αλλά επισήμως φαίνεται ότι ο εργοδότης μου με πληρώνει μόνο για 15 προκειμένου να γλιτώνει τις ασφαλιστικές εισφορές και να μην είναι υποχρεωμένος να με αντιμετωπίζει ως εργαζόμενο πλήρους απασχόλησης. Η αμοιβή μου είναι 500 ευρώ τον μήνα, αλλά μόνο για 9 από τους 12 μήνες του χρόνου. Οπότε στην πραγματικότητα παίρνω 375 ευρώ τον μήνα. Νιώθω τριπλά χαμένος: δεν έχω πλήρη ασφάλιση, δεν παίρνω υπερωρίες ή επιπλέον αμοιβή όταν δουλεύω αργίες και δεν θα πάρω καν ολόκληρο το επίδομα ανεργίας εάν χάσω τη δουλειά μου. Μένω με την αδελφή μου που είναι δασκάλα σε δημόσιο σχολείο. Πολλές φορές δεν έχουμε λεφτά για να βγάλουμε τον μήνα – αλλά τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Από τους φίλους που έχω από το πανεπιστήμιο μόνο οι τρεις στους δέκα έχουν βρει μόνιμη δουλειά ως καθηγητές. Οι τρεις έφυγαν από την Ελλάδα και οι άλλοι παλεύουν να τα βγάλουν πέρα κάνοντας άσχετες δουλειές».
Μάρκος Καρύδης 30 ετών,
υπάλληλος σε φαστ φουντ


«Μένω ακόμη με τη μητέρα μου»
«Είμαι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ αλλά δεν βρήκα δουλειά ως γυμναστής. Οι συνθήκες δουλειάς στα φαστ φουντ είναι άθλιες. Οι μισοί από τους συναδέλφους μου αναγκάζονται να δουλεύουν ανασφάλιστοι. Ενα φεγγάρι είχαμε στο μαγαζί δίδυμα αδέλφια και το αφεντικό ασφάλιζε μόνο τον έναν από τους δύο. Δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα και παίρνω 490 ευρώ τον μήνα. Δεν μου πληρώνουν υπερωρίες, ούτε κάτι επιπλέον αν δουλέψω Χριστούγεννα ή αργίες. Η εκμετάλλευση των εργαζομένων είναι ακόμη πιο άγρια σε μικρές επιχειρήσεις. Μας παρακολουθούν διαρκώς με κάμερες. Μένω ακόμη με τη μητέρα μου γιατί δεν υπάρχει καμία περίπτωση με τον μισθό μου να νοικιάσω δικό μου διαμέρισμα. Μαζί με τη μαμά μου με το ζόρι καταφέρνουμε να πληρώσουμε τις δόσεις του στεγαστικού δανείου για το σπίτι. Τα λεφτά σπάνια μας φτάνουν για περισσότερο από τις πρώτες δύο εβδομάδες του μήνα».

πηγή

Πηγή Η γενιά των 300 ευρώ: Νέοι Έλληνες δουλεύουν μόνο για το φαγητό τους και αξίζουν ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ!


Υπάρχει ένα σχολείο στην «καρδιά» της Αθήνας που διδάσκει την ελληνική γλώσσα, αλλά και αρχαία ελληνικά σε ξένους που ζούνε στην Ελλάδα.

Το Σχολείο Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού «Μέγας Αλέξανδρος» ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1972 και στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό κτίριο στο κέντρο δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Η σχετική ονομασία, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, δόθηκε για να θυμίζει την μεγάλη εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας που ακολούθησε την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι τις Ινδίες.

Από το 1995 προσφέρει μαθήματα νέων Ελληνικών σε ξένους για όλα τα επίπεδα, αρχαία ελληνικά, ειδικά προγράμματα όπως ελληνικά για ειδικούς – επαγγελματικούς σκοπούς (επιχειρηματικά, επιστημονικά), σεμινάρια επιμόρφωσης καθηγητών, αλλά και πολλά προγράμματα.

Εκτός από το κεντρικό σχολείο στην Αθήνα, λειτουργούν παραρτήματα στη Θεσσαλονίκη, τα Χανιά, αλλά και την Σόφια και την Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας.

Ο διευθυντής του σχολείου Κωνσταντίνος Καρκανιάς μιλά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για την διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών σε λύκεια ευρωπαϊκών χωρών.

Σε πόσες χώρες του εξωτερικού διδάσκονται αρχαία ελληνικά στα δημόσια σχολεία;

Στο σχολείο μας διδάσκουμε νέα και αρχαία ελληνικά, κυρίως σε ενήλικες που έρχονται για αυτόν τον σκοπό απ’ όλο τον κόσμο. Στην πρόσφατη ομιλία που έκανα στην ημερίδα που οργάνωσε ο Οργανισμός για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας (ΟΔΕΓ), παρουσίασα ιδιαίτερα τα σχολεία στα οποία διδάσκονται αρχαία ελληνικά στην Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή διδάσκονται αρχαία ελληνικά σε σχεδόν 30 ευρωπαϊκές χώρες από την Πορτογαλία έως την Ρωσική Ομοσπονδία και από την Αγγλία έως την Ιταλία.

Είναι αλήθεια ότι σε πολλές χώρες ο αριθμός μαθητών που παρακολουθούν τα μαθήματα έχει μειωθεί σημαντικά κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών επειδή σε πολλές χώρες έχει επικρατήσει η άποψη, ότι τα αρχαία ελληνικά είναι μια «πεθαμένη» γλώσσα. Υπάρχουν εν τούτοις ισχυρές εστίες αντίστασης σε πολλές χώρες και κυρίως στην Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιταλία.

Οι υποστηρικτές της συνέχισης και ενίσχυσης της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών προβάλλουν ισχυρά επιχειρήματα όπως το ότι δεν είναι νεκρή γλώσσα και ότι η επαφή των νέων με τα κλασικά κείμενα τούς κάνει καλύτερους ανθρώπους, καλύτερους πολίτες και καλύτερους επαγγελματίες – επιστήμονες.

Η Ιταλία κατέχει την πρώτη θέση στην εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών. Σε πόσα σχολεία και πόσοι Ιταλοί μαθητές δημόσιων σχολείων μαθαίνουν αρχαία ελληνικά;

Στην Ιταλία διδάσκονται τα αρχαία ελληνικά σε 783 κλασικά λύκεια κατανεμημένα σε όλη τη χώρα, τα οποία παρακολουθούν περισσότεροι από 320 χιλιάδες μαθητές. Τα αρχαία διδάσκονται και στις πέντε τάξεις των κλασικών λυκείων με περίπου πέντε ώρες ανά εβδομάδα.

Πρέπει να σημειωθεί ότι σε αυτά τα λύκεια στέλνουν τα παιδιά τους, μεταξύ άλλων, οι οικογένειες των επιστημόνων, των πολιτικών, των επιχειρηματιών.

Είναι αλήθεια ότι και εκεί οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών προσπαθούν να μειώσουν την χρηματοδότηση αυτών των λυκείων, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί και πολιτικοί και εκπαιδευτικοί και γονείς οι οποίοι αντιστέκονται.

Το σχολείο σας «Μέγας Αλέξανδρος» έχει συνεργαστεί με σχολεία του εξωτερικού και εξέδωσε ένα βιβλίο εκμάθησης της νεοελληνικής γλώσσας για όσους γνωρίζουν τα αρχαία ελληνικά;

Πράγματι, για να αντιμετωπίσουμε αυτή την ειδική κατηγορία μαθητών μας, προτείναμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή -«Πρόγραμμα ΣΩΚΡΑΤΗΣ», την χρηματοδότηση μιας μεγάλης διετούς δράσης για την ανάπτυξη ειδικού εκπαιδευτικού υλικού. Σε αυτή μας την πρόταση είχαμε εταίρους κλασικά λύκεια από τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες και συγκεκριμένα την Ισπανία, την Ιταλία, την Αυστρία, την Βουλγαρία και το Βέλγιο (Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν).

Έτσι αναπτύξαμε ένα βιβλίο και έναν οπτικό δίσκο με την χρήση των οποίων μπορούν όσοι γνωρίζουν αρχαία ελληνικά να μάθουν νέα Ελληνικά στα επίπεδα Β1 και Β2.

Σε πόσα σχολεία του εξωτερικού γίνεται μάθημα με βάση την ύλη αυτού του βιβλίου; Αυτό τι μπορεί να σημαίνει για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της, εκτός από το γεγονός ότι νεαροί μαθητές του εξωτερικού μαθαίνουν να αγαπούν την Ελλάδα;

Αυτή τη στιγμή, από όσο εμείς γνωρίζουμε, το βιβλίο χρησιμοποιείται σε περισσότερα από 30 σχολεία, αλλά είναι πιθανόν ο αριθμός να είναι μεγαλύτερος, αφού το κάθε σχολείο στο εξωτερικό μπορεί να επιλέξει και να συστήσει στους μαθητές του να αγοράσουν ό,ποια βιβλία θέλουν.

Είναι προφανές ότι η «αποκάλυψη» στους νέους μαθητές πως τα νέα ελληνικά δεν είναι μια διαφορετική γλώσσα από τα Αρχαία, αλλά είναι απλά ένας σταθμός σε μια εξέλιξη, η οποία ξεκινά από τον Όμηρο, συνεχίζει στα Κλασικά χρόνια, μετά στα Ελληνιστικά, τα χρόνια της Καινής Διαθήκης, την Ρωμαϊκή Εποχή, το Βυζάντιο, την Τουρκοκρατία για να φτάσουμε στην σημερινή γλώσσα.

Αυτό αποδεικνύει ότι τα αρχαία ελληνικά δεν είναι νεκρά και βοηθά τους καθηγητές να πείσουν τους γονείς να επιλέξουν μαθήματα αρχαίων ελληνικών. Πιστεύω ότι η κατανόηση αυτής της αλήθειας από νέους μαθητές σε όλο τον κόσμο αποτελεί την μεγαλύτερη προβολή για την ελληνική γλώσσα και την Ελλάδα.

Στους στόχους σας είναι να εκδοθούν κι άλλα βιβλία που απευθύνονται σε ξένους μαθητές που επιθυμούν να μάθουν την ελληνική γλώσσα;

Θέλω να σημειώσω ότι εμείς από το 1975 μέχρι και σήμερα έχουμε αναπτύξει μαζί με άλλα ευρωπαϊκά σχολεία και πανεπιστήμια μια μεγάλη σειρά βιβλίων (είκοσι) για την διδασκαλία της νέας ελληνικής γλώσσας για γενικούς και ειδικούς σκοπούς.

Αυτά τα βιβλία χρησιμοποιούνται και στα δικά μας σχολεία, στην Ελλάδα και την Βουλγαρία, αλλά και στα σχολεία των εταίρων μας σε πολλά ευρωπαϊκά σχολεία και πανεπιστήμια, αλλά και σε πολλά άλλα σχολεία στον κόσμο.

Θέλω να προσθέσω, ότι, όπως φαίνεται από τους τίτλους των βιβλίων, προσπαθούμε να συνδυάσουμε την γλωσσική εκπαίδευση με στοιχεία πολιτισμού και ιστορίας της χώρας μας.

Παραδείγματος χάριν στα βιβλία της σειράς «Ταξίδι στην Ελλάδα» ταξιδεύουμε με τους μαθητές μας σε μια πόλη σε κάθε κεφάλαιο και παρουσιάζουμε σύντομα ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία, μαζί και τραγούδια που έχουν γραφεί για αυτήν.

Επίσης πρέπει να πω ότι το βιβλίο «Γνωρίζεις ήδη Ελληνικά», στηρίζεται στις χιλιάδες ελληνικές λέξεις που υπάρχουν στις Ευρωπαϊκές γλώσσες.

Τελειώνοντας θέλω να πω, ότι σε όλες τις χώρες του κόσμου υπάρχουν άνθρωποι όλων των ηλικιών που θέλουν να μάθουν ελληνικά, τις πιο πολλές φορές όχι για επαγγελματικούς λόγους, αλλά από αγάπη για την Ελλάδα.

Σε αυτούς σίγουρα ανήκουν όσοι μαθαίνουν αρχαία ελληνικά στα σχολεία τους.




iellada.grΠηγή Σε 30 ευρωπαϊκές χώρες διδάσκονται αρχαία ελληνικά σε δημόσια σχολεία

Σε μία ανάρτησή της στο Twitter η Λένα Ντάγχαμ, μια από τις πιο αντισυμβατικές σταρ της νέας γενιάς, ισχυριζόταν ότι «το Internet είναι η πιο θλιβερή “πόλη” του κόσμου». Αναρωτήθηκα γιατί…
μια τόσο δραστήρια διαδικτυακά κοπέλα να γράφει κάτι τέτοιο. 

Για τον ίδιο λόγο, υποθέτω, που πολλοί από εκείνους που βρίσκονται ολημερίς μέσα π.χ. στο Facebook το βρίζουν και απειλούν με αποχώρηση. Την οποία δεν αποφασίζουν ποτέ.΄

Η, που αν την αποφασίσουν, λίγο μετά επανέρχονται, ενίοτε χρησιμοποιώντας ψεύτικο όνομα για να κρύψουν τον εθισμό τους. Εχει, τελικά, γίνει της μόδας να απαξιώνουμε το Internet και να αμφισβητούμε τη χρησιμότητα των social media (γιατί σε αυτά αναφερόταν κυρίως η Ντάγχαμ), παραμένοντας πάντα «on line». 

Ως και ο «πατέρας» του Διαδικτύου, ο βρετανός σερ Τιμ Μπέρνερς-Λι βγήκε, με αφορμή και τα πρόσφατα σκάνδαλα με την παραβίαση εκατομμυρίων λογαριασμών στο Facebook, για να πει πικρές κουβέντες για το «παιδί» του. «Εφτιαξα ένα τέρας» παραδέχεται τώρα ο «πατέρας του Internet» Πατήστε εδώ Η αλήθεια είναι πως γίνονται και φάλτσα: όπως π.χ. η πρόσφατη ανάρτηση για τη δήθεν δωρεά ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ του Τομ Χανκς και της Ρίτα Γουίλσον για ανασκαφή στις Κυκλάδες και την επικείμενη βράβευσή τους από το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος την οποία και το ζεύγος και το ΚΠΙΣΝ διέψευσαν. Ομως, όσο κακόγουστες και αν είναι τέτοιου είδους φάρσες, είναι ικανές να οδηγήσουν στην απαξίωση αυτού του (σχετικά) νέου και θαυμαστού κόσμου; 

Από τη μέρα που το κομπιούτερ μου συνδέθηκε στην τεράστια διεθνή κοινότητα είδα τη ζωή μου να αλλάζει προς το καλύτερο. Μου αρέσει πάρα πολύ το Internet και απολαμβάνω όλες τις δυνατότητες που μου παρέχει, ανάμεσά τους και τα πολυσυζητημένα social media. Μου αρέσει, γιατί έγινε το πιο πολύτιμο εργαλείο στη δουλειά μου. 

Ποιος να μου το έλεγε όταν παλαιότερα έτρεχα σε αρχεία και βιβλιοθήκες για να συλλέξω στοιχεία, πως θα ερχόταν η στιγμή που αυτό θα το έκανα με το πάτημα ενός κουμπιού από το σπίτι μου! Πως θα είχα πρόσβαση στον παγκόσμιο κινηματογράφο, τα μουσεία, τις μεγάλες σκηνές από όπου θα μπορούσα να δω ακόμα και live παραστάσεις πληρώνοντας ευτελές αντίτιμο ή και τίποτα! Πώς θα μπορούσα να ψωνίσω εύκολα από όλο τον κόσμο, να οργανώσω τα ταξίδια μου με ακρίβεια και ασφάλεια, να επικοινωνήσω με τους δικούς μου που ζουν στο εξωτερικό χωρίς να φουσκώνει ο λογαριασμός του τηλεφώνου! Ποιος να μου το έλεγε πως θα μπορούσα να κάνω γνωστά τα κείμενά μου και σε εκείνους που δεν αγοράζουν εφημερίδες, αλλά και πως θα γνώριζα (έστω, εξ αποστάσεως) τόσους πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους! 

Οχι, δεν ανήκω σε εκείνους που φοβούνται πως τους παρακολουθούν και πως θα προσπαθούν να τους χειραγωγήσουν. Δεν ασπάζομαι τις θεωρίες επιστημονικής φαντασίας που παρουσιάζουν τις διαδικτυακές κοινότητες ως «εργαλεία του Σατανά» που εισβάλλει μέσω των tablet μας στις ζωές μας για να μας καταστρέψει. Ούτε έχω να κρύψω κάτι που μπορεί να με εκθέσει ανεπανόρθωτα σε περίπτωση που αποκτήσουν πρόσβαση στον λογαριασμό μου οι φοβεροί και τρομεροί χάκερ για τους οποίους γίνεται τόσος λόγος. 

Φυσικά και έχω απαίτηση από τους αρμόδιους να φροντίζουν ώστε το διαδικτυακό περιβάλλον να είναι όσο γίνεται πιο ασφαλές, ειλικρινά όμως δεν καταλαβαίνω εκείνους που το αντιμετωπίζουν με τρόμο, ακόμα και με βδελυγμία, κολλώντας στα όποια αρνητικά (πάντα υπάρχουν προβλήματα, πάντα υπάρχουν αβλεψίες, πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης) και παραβλέποντας τα εκατοντάδες θετικά. Οπως δεν καταλαβαίνω εκείνους που απέχουν από τα social media, τον τρόπο επικοινωνίας και κοινωνικοποίησης του νέου ανθρώπου, ή που τα απορρίπτουν. Μοιάζουν να επέλεξαν να ζουν εκτός εποχής: μου θυμίζουν κάτι γιαγιάδες που όταν τους έβαζαν το ηλεκτρικό στα σπίτια τους στο χωριό δεν ήθελαν να το ανάψουν και επέμεναν πως είναι καλύτερα με τη λάμπα πετρελαίου, γιατί αυτή είχαν μάθει. ‘

Η το παίζουν σνομπ για να «ξεχωρίζουν» από το πλήθος που τα χρησιμοποιεί, ως οι εναλλακτικοί που δεν πέφτουν στις παγίδες της τεχνολογίας; Ως η ελίτ μιας νέας εποχής; Μήπως, πάλι, φοβούνται τον κακό εαυτό τους που ενίοτε ανεξέλεγκτος τους ρεζιλεύει με τις αναρτήσεις και τις διαδικτυακές διενέξεις του; 

Το Internet είναι ένα από τα σπουδαιότερα δώρα που έκανε τον 20ό αιώνα η τεχνολογία στον άνθρωπο. 

Είναι το απόλυτο οικιακό εργαλείο γνώσης και ψυχαγωγίας. Αρκεί ο χρήστης να αποφύγει τον αρρωστημένο εθισμό και να ξέρει να το χρησιμοποιήσει. Αν δεν ξέρει, αν το παρακάνει, αν χάνει το μέτρο, αν κινείται στα «σοκάκια» και στις «λεωφόρους» του με τρόπο ύποπτο ή και παραβατικό, τότε γίνεται όχι μόνο η πιο θλιβερή, όπως τη χαρακτηρίζει η Ντάγχαμ, αλλά και η πιο επικίνδυνη πόλη του κόσμου. 

Μεγάλα παιδιά είμαστε όμως, ξέρουμε, όσο περνά από το χέρι μας, να προφυλασσόμαστε. Δεν ξέρουμε;..

Κοσμάς Βίδος

Πηγή Ζήτω το Ιnternet, ζήτω τα social media!..

Το νερό έχει αποδειχτεί πως είναι ένα από τα πιο σημαντικά δομικά στοιχεία της ζωής. Πράγματι, το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 50-75% από νερό και το χρησιμοποιούν όλα μας τα όργανα για την ομαλή τους λειτουργία. 

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει το νερό, είναι να δώσει μια ώθηση στον μεταβολισμό σας. Μία έρευνα έδειξε πως πίνοντας μισό λίτρο νερό, αυτό έχει τη δυνατότητα να αυξήσει τον μεταβολισμό κατά 30% σε υγιείς άντρες και γυναίκες.

Η κορύφωσή του γίνεται περίπου 30-40 λεπτά από τη στιγμή που πιούμε το νερό.  Βέβαια, έχει μεγάλη σημασία το σωματικό βάρος του καθενός για να υπολογίσουμε πόσο νερό χρειαζόμαστε για να δώσουμε ώθηση στον μεταβολισμό μας.

Βήμα 1: Βρείτε το ακριβές βάρος σας. Καλό είναι να χρησιμοποιήσετε μια ζυγαριά με μεγάλη ακρίβεια.

Βήμα 2: Διαιρέστε το βάρος σας δια 2. Στρογγυλοποιήστε το αποτέλεσμα. Αυτό είναι ο αριθμός ουγγιών νερού που χρειάζεται το σώμα σας.

Βήμα 3:  Καθορίστε το πόσο γυμνάζεστε. Αυτό επηρεάζει και το πόσο νερό χρειάζεστε. Για κάθε 30 λεπτά γυμναστικής, προσθέστε 16 ουγγιές νερού.

Βήμα 4: Προσθέστε τους αριθμούς από τα βήματα 2 και 3.

π.χ

  • Βάρος: 201 λίβρες (91 κιλά)
  • 201 δια 2 ισούται με 101 ουγγιές (μετά τη στρογγυλοποίηση)
  • 30 λεπτά άσκησης ισούνται με 16 ουγγιές
  • 101 συν 16 ισούνται με 117 ουγγιές (3,3 κιλά) νερού.

Καλή αρχή!

Credit: simpleorganiclife.org

The post Δείτε πόσο Νερό πρέπει να Πίνετε κάθε μέρα για να χάσετε Βάρος! appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Δείτε πόσο Νερό πρέπει να Πίνετε κάθε μέρα για να χάσετε Βάρος!

Σε πολλά ΜΜΕ διακινείται από καιρό η πληροφορία ότι πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ- αλλά και νυν του Κινάλ- ετοιμάζονται να προσχωρήσουν στην ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα…
τελευταία 24ωρα γράφτηκε ότι η Άννα Διαμαντοπούλου προαλείφεται για υπουργός και ίσως βουλευτής Επικρατείας. Και ότι ανάλογες βλέψεις έχουν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ο Γιώργος Φλωρίδης που θα είναι υποψήφιοι με τη ΝΔ. Κανένας από τους τρεις δεν διέψευσε αυτές τις πληροφορίες.

Πίσω από τη θολούρα που έχει αυτή η υπόθεση υπάρχουν κάποια στοιχεία που της προσδίδουν δραματικά χαρακτηριστικά. Με την έννοια ότι τρία πολιτικά προσώπου που σταδιοδρόμησαν με το ΠΑΣΟΚ σε τρεις διαφορετικές περιπόλους του με τρεις διαφορετικούς πρωθυπουργούς, ετοιμάζουν τον αυτοξευτελισμό τους, προσχωρώντας σε ένα κόμμα της Δεξιάς και μάλιστα υπό έναν Μητσοτάκη.

Εξηντάρηδες και πλέον σήμερα και έχοντας πάρει τα περισσότερα από όσα μπορεί να διεκδικεί κάποιος από την πολιτική, κάνουν επίδειξη αμοραλισμού διεκδικώντας -αν διεκδικούν πράγματι- κάτι που μπορεί να μην υπάρξει και ποτέ, οπότε ο εξευτελισμός τους θα γίνει τέλειος.

Η Διαμαντοπούλου, ο Χρυσοχοΐδης και ο Φλωρίδης είχαν επιτυχή πολιτική σταδιοδρομία στον καιρό τους. Και οι τρεις είναι τυπικό παιδιά του ΠΑΣΟΚ. Του παλαιού ΠΑΣΟΚ. Παρότι νεότερη η Άννα, ορίσθηκε το 1985 μόλις στα 25 της από τον Ανδρέα Παπανδρέου νομάρχης -για να ακολουθήσουν τρεις ακόμη διορισμοί, με βάση τους οποίους εξελέγη τελικά βουλευτής. Το 1987, στα 32 του, ο Χρυσοχοΐδης διορίσθηκε νομάρχης και αργότερα υφυπουργός του Ανδρέα Παπανδρέου. Και ο Φλωρίδης εξελέγη το 1994 με πρωθυπουργό πάλι τον Ανδρέα Παπανδρέου νομάρχης και έγινε υπουργός επί Σημίτη.

Για όσους ξέρουν τα εσωκομματικά η σταδιοδρομία τους οφείλεται στον Άκη Τσοχατζόπουλο που έπεισε τον Ανδρέα Παπανδρέου να αξιοποιήσει νέα στελέχη και κυρίως γραμματείς οργανώσεων. Πώς και γιατί αργότερα και οι τρεις, μαζί με άλλους της ιδίας κατηγορίας, όπως ο Γ. Πασχαλίδης, γύρισαν την πλάτη στον παπανδρεϊσμό και βρέθηκαν ως «εκσυγχρονιστές» δίπλα στον Σημίτη θα το βρει ο συναξαριστής του ΠΑΣΟΚ. Όπως θα βρει και κάτω από ποιες συνθήκες έκαναν καριέρα δίπλα τον Γ. Παπανδρέου και εξέλαβαν τον εαυτό τους και ως δελφίνο του.

Η αλήθεια πάντως είναι ότι οι αντοχές τους εξαντλήθηκαν μόλις το ΠΑΣΟΚ δυσκολεύθηκε και έμειναν και οι τρεις εκτός Βουλής. Δεν πήγαν και άσχημα ως τότε. Με το κομματικό ασανσέρ και χωρίς ιδιαίτερα προσόντα πήραν αξιώματα. Αλλού τα κατάφεραν και αλλού όχι, αλλά δεν ήταν και για περισσότερα. Συμπαθείς και συγκαταβατικοί, ως άνθρωποι, ιδίως ο Χρυσοχοΐδης και η Διαμαντοπούλου, εν αντιθέσει με τον εριστικό Φλωρίδη, διαμόρφωσαν καλό προφίλ, απέκτησαν σχέσεις με ΜΜΕ και άλλους παράγοντες και είχαν εύκολη πορεία.

Κάποια στιγμή όμως αυτό τέλειωσε- και οι καυγάδες τους με τον Βενιζέλο ήταν μάλλον αχρείαστοι. Από τη στιγμή που ο Γ. Παπανδρέου δρομολόγησε το ΠΑΣΟΚ στην Οδό της Απώλειας, που είχε ανοίξει ο Κ. Σημίτης, η τύχη τους ήταν προδιαγεγραμμένη. Ότι τους υπερσκέλισε και η Φώφη με μόνο προσόν το όνομά της, ήταν ενοχλητικό, αλλά αναπόφευκτο, έτσι όπως πολιτεύθηκαν. Πάντως το εκλογικό σώμα τους έδειξε την έξοδο.

Έκτοτε ο Χρυσοχοΐδης και ο Φλωρίδης κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στο περιθώριο της πολιτικής και του μιντιακού συστήματος. Πιο δραστήρια η Διαμαντοπούλου -με επιμόρφωση στις Βρυξέλλες- συντηρεί ένα πολυδάπανο Δίκτυο και κάνει δημόσιες σχέσεις για τον εαυτό της. Αυτό την έφερε στην πόρτα του Κυριάκου Μητσοτάκη στη γνωστή συνάντησή τους. Και από εκεί άρχισαν οι φήμες για την διάθεσή της να προσφέρει γη και ύδωρ για κάποιο αξίωμα.

Η ίδια ισχυρίζεται σε συνομιλητές της ότι αυτές οι φήμες πηγάζουν από την ΝΔ, που τη θέλει στις γραμμές της, ότι δεν είχε άλλη συνάντηση με τον πρόεδρο τη ΝΔ, ότι δεν έκανε καμία συμφωνία μαζί του και δεν ξέρει αν θα της προτείνει υπουργείο. Δεν διαψεύδει πάντως ότι θα το δεχόταν, μιλάει σαν οπαδός του Κυριάκου και στάζει μέλι για τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Ο Χρυσοχοΐδης και ο Φλωρίδης δεν είχαν τις προϋποθέσεις που εξασφάλισε η Άννα για να ανανεώνει την παρουσία της στη σκηνή, είναι περισσότερο θεατές των πραγμάτων και ο πρώτος παραμένει στέλεχος του Κινάλ. Συμπεριλαμβάνονται όμως στο πακέτο των προσχωρήσεων στον Μητσοτάκη, για τον οποίο δεν λένε κακή κουβέντα. Στο οποίο κάποιο ανέφεραν και τον Νίκο Χριστοδουλάκη χωρίς να υπάρξει έκρηξη εκ μέρους του, όπως θα περίμενε κανείς από έναν πολιτικό με το ήθος του και την αγωνιστική διαδρομή του.

Γιατί δεν διαψεύδουν;
Υπάρχει άραγε αυτό το πακέτο; Θα καλέσει πράγματι πρώην Πασόκους στα ψηφοδέλτιά του και μετά στην κυβερνησή του, αν υπάρξει, ο Μητσοτάκης; Οι σοβαρότεροι αναλυτές το απορρίπτουν και πιστεύουν ότι ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της ΝΔ απλώς χρησιμοποιεί τα ονόματά τους προτού τους κλείσει την πόρτα που νομίζουν ότι τους ανοίγεται.

Ενημερωμένα στελέχη της ΝΔ αναφέρουν ότι υπάρχει εσωκομματική συμφωνία του Μητσοτάκη με τους άλλους παράγοντας του κόμματος να μην «προσλάβει» πρώην του ΠΑΣΟΚ- ούτε τον Βενιζέλο. Στον ίδιο τον πρόεδρο της ΝΔ αποδίδεται ότι έλεγε παλαιότερα πως του θεωρεί «τοξικούς» και απλώς αφήνει να διακονούνται φήμες γιατί αυτό διευκολύνει την προσπάθεια διείσδυσής του στο κέντρο.

Για την εναπομείνασα κομματική βάση του ΠΑΣΟΚ αλλά και θα παλαιά στελέχη του που σιωπούν η προσχώρηση στον Μητσοτάκη συνιστά κατάντια. Ειδικά για παλαιά κομματικά στελέχη που άρχισαν να κάνουν καριέρα στη δεκαετία του 1980, όταν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου είχε τη χειρότερη γνώμη και τα χειρότερα συνθήματα για τον Κώστα Μητσοτάκη– τα οποία προφανώς φώναζαν και όσοι σήμερα βρίσκουν υπέροχο τον γιο του.

Αν έχουν φίλους αυτοί οι πολιτικοί κάποιος πρέπει να τους συγκρατήσει. Να διαψεύσουν τις πληροφορίες, ανακουφίζοντας όσους τους εμπιστεύθηκαν παλαιότερα. Μια χαρά τα πήγαν στην πολιτική, αλλά δεν έχει άλλο και, αν επιμένουν, ας δοκιμάσουν στην παράταξη που τους ανέδειξε. Δεν έχουν κανένα λόγο να κρυφοκοιτάζουν προς τη Δεξιά.

Επιπλέον, όπως και να διαμορφωθούν τα πράγματα, είναι χαμένοι. Αν προσχωρήσουν στον Μητσοτάκη θα υπογράψουν τον εξευτελισμό τους και την περιφρόνηση από τους παλιούς ομοϊδεάτες τους- θα γίνουν σαν του Μπουλούκους και τον Χονδροκούκη. Αν δεν καταφέρουν να εκλέγουν, ή ακόμη χειρότερα αν τελικά δεν τους πάρει ο Μητσοτάκης -που είναι και το πιθανότερο, θα γελοιοποιηθούν απέναντι την κοινωνία. Γιατί αφού έκλεισε ο κύκλος τους στο κόμμα τους, δεν τιμούν τη διαδρομή τους μένοντας στο σπίτι τους -με το σεβασμό των παλιών συνεργατών τους; Έχουν λόγους να επιφυλάσσουν στον εαυτό τους αυτή την κατρακύλα;..

Γ. Λακόπουλος

Πηγή Ετοιμάζουν πράγματι τον αυτοεξευτελισμό τους;..

Τη Σκύλλα των συντάξεων και τη Χάρυβδη του Μακεδονικού θα τις περάσει, τον γόρδιο δεσμό των τραπεζών όμως…
ούτε να τον λύσει μπορεί ούτε να τον κόψει. Οπότε προσδεθείτε, έρχονται αναταράξεις πολύ, μα πάρα πολύ μεγάλες, έως και πτώση του α/φ θα έχουμε…

matrix24.gr

Πηγή Προσδεθείτε, έρχονται αναταράξεις…