17 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 778)


Video…

«Ο νόμος Παρασκευόπουλου είχε συγκεκριμένη διάρκεια που έχει εκπνεύσει και έχει…
αντικατασταθεί από ένα νέο πλαίσιο το Νοέμβριο του 2017» ενημέρωσε η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Φωτεινή Βάκη τον βουλευτή της Ν.Δ. Κ. Βλάση το πρωί στην ΕΡΤ.

«Σε όλα τα δικαιϊκά συστήματα του κόσμου υπάρχει ένα πλαίσιο μετατροπής ποινών σε περιπτώσεις προβλημάτων υγείας αλλιώς θα μιλούσαμε για μεσαιωνικού τύπου σωφρονιστικά συστήματα και δομές εξόντωσης» υπογράμμισε η κ. Βάκη.



«Ο βουλευτής της Ν.Δ. κ. Βορίδης ήταν δικηγόρος του κ. Φλώρου στην υπόθεση της Energa» υπενθύμισε η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ ενώ πρόσθεσε κάτι έχουν κινηθεί οι διαδικασίες ελέγχου άμεσα και από τους δύο αρμόδιους υπουργούς.

«Ο υπουργός Δικαιοσύνης ζήτησε το βούλευμα για τον κ. Φλώρο και η υπουργός Εργασίας κίνησε τις διαδικασίες για να γίνει εξονυχιστικός έλεγχος για το ποσοστό αναπηρίας».

«Ήρθε η ώρα να αντιπαρατεθούμε με προγράμματα. Με τι θα αντικαταστήσετε το νόμο Κατρούγκαλου; Θα καταργήσετε την εθνική σύνταξη; Θα πάμε σε ιδιωτική ασφάλιση» ρώτησε τον κ. Βλάση χωρίς φυσικά να λάβει καμία απάντηση.

Αλίμονο μας αν δεν συγκρουστούμε με τα συμφέροντα

Ειδικότερα για τις αλλαγές στο κόμμα και τον επικείμενο ανασχηματισμό, η κ. Βάκη τόνισε ότι: «Υπηρετούμε ένα συλλογικό εγχείρημα από οποιοδήποτε μετερίζι. Σε μία νέα περίοδο με νέα καθήκοντα χρειάζεται μία ανανέωση. Οι αλλαγές δεν είναι θέμα προσώπων αλλά και θέμα στίγματος και φυσιογνωμίας».



«Στη μεταμνημονιακή εποχή που έχει εισέλθει η χώρα χρειάζεται ένα σχήμα που θα προχωρήσει με γενναιότητα σε τομές. Πρέπει να συγκρουστούμε με συμφέροντα από τις αυθαιρεσίες και την άναρχη δόμηση μέχρι ένα δυσκίνητο κρατικό μηχανισμό, με τα θαλασσοδάνεια, το μαύρο χρήμα, αλίμονο μας αν δεν συγκρουστούμε» απάντησε η κ. Βάκη.

left.gr

Πηγή Βάκη: O Φλώρος είχε δικηγόρο τον Βορίδη…


Η Τρόικα δεν θέλησε ποτέ να λύσει τα πραγματικά προβλήματα της πατρίδας μας – αλλά απλά και μόνο να εισπράξει τα χρήματα της, καθώς επίσης να υφαρπάξει ότι έχουν και δεν έχουν οι Έλληνες.

 .

Άποψη

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, η Ελλάδα ευρίσκεται στην 87η θέση στο δείκτη της παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας – όταν η Βουλγαρία είναι στην 49η, η Ιταλία στην 43η, η Πορτογαλία στην 42η και η Ισπανία στην 34η (πηγή). Ουσιαστικά δηλαδή η Ελλάδα ευρίσκεται στα επίπεδα των αναδυομένων οικονομιών, όπως η Αλγερία (86η) ή το Μαρόκο (71η) – όχι μίας χώρας του ΟΟΣΑ.

Περαιτέρω, το ελληνικό φορολογικό σύστημα είναι από τα χειρότερα και ασταθέστερα παγκοσμίως – σήμερα το πλέον επιβαρυμένο (γράφημα), καθιστώντας τη χώρα μη ανταγωνιστική, όσον αφορά τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων. Ειδικά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ληστεύονται, με φορολογικούς συντελεστές πολύ υψηλότερους από τις γειτονικές χώρες, με 100% προκαταβολή φόρου, καθώς επίσης με την κατάργηση των περισσοτέρων φοροαπαλλαγών – ενώ ούτε καν το ΕΦΚΑ δεν αφαιρείται από τα κέρδη τους, ως δαπάνη.

Η γραφειοκρατία είναι απίστευτα μεγάλη, με αποτέλεσμα η χώρα να κατατάσσεται στις χειρότερες θέσεις, όσον αφορά την επιχειρηματική δραστηριότητα (doing business) – στην 67η θέση, όταν η Βουλγαρία είναι στην 50η και η Ρουμανία στην 45η (πηγή). Τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών παραμένουν τα υψηλότερα στην Ευρώπη (γράφημα), γεγονός που σημαίνει ότι ο τραπεζικός τομέας της χώρας είναι χρεοκοπημένος – ενώ το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει υπερβεί το 200% του ΑΕΠ, συμπεριλαμβανομένης της τελευταίας δόσης από την τρίτη δανειακή σύμβαση, ύψους 15 δις € (ανάλυση).

Η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα (γράφημα), παρά την εκτόξευση της μερικής απασχόλησης, καθώς επίσης τη μαζική φυγή των νέων που υπολογίζεται στα 500.000 άτομα – ενώ είναι μακράν η μεγαλύτερη στην Ευρωζώνη, με ελάχιστες πιθανότητες μείωσης της υπό τις συνθήκες που βιώνει σήμερα η χώρα. Όσον αφορά τη δήθεν διάσωση της από την Τρόικα, η οποία ήταν η πλέον αποτυχημένη όλων των εποχών, δεν εξυγιάνθηκε το κομματικό-πελατειακό κράτος και δεν καταπολεμήθηκαν καθόλου η διαφθορά και η διαπλοκή – ενώ δεν ανακτήθηκε η ανταγωνιστικότητα της χώρας, επειδή υιοθετήθηκαν μόνο εισπρακτικά μέτρα, όπως οι μειώσεις δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων, με αποτέλεσμα να μην διενεργούνται επενδύσεις.

Ως εκ τούτου, η πτώση των μισθών ήταν μεν θετική σε σχέση με την ανταγωνιστικότητα, αλλά όχι αρκετή, αφού δεν συνοδεύθηκε από την άνοδο των παγίων επενδύσεων – οι οποίες σήμερα αποτελούν το νούμερο ένα πρόβλημα της χώρας. Εκτός αυτού οδήγησαν την κατανάλωση στο ναδίρ, οπότε τις επενδύσεις και το ΑΕΠ – δίνοντας τη χαριστική βολή στην οικονομία.

Συνεχίζοντας, τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, καθώς επίσης του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ισοσκελίσθηκαν μεν, μετά από αρνητικές αποκλίσεις πολύ πριν η Ελλάδα εισέλθει στην Ευρωζώνη (γράφημα), αλλά με τη βοήθεια της μείωσης των εισοδημάτων των Ελλήνων, μεταξύ άλλων μέσω της υπερβολικής φορολόγησης – όχι με την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, οπότε δεν είναι βιώσιμα.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ελλείμματος του προϋπολογισμού (μπλε στήλες, αριστερή κάθετος), σε σχέση με το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος).

Όσον αφορά τώρα το δημόσιο τομέα, το τακτικό προσωπικό του το 2016 ήταν 565.671 άτομα – εκ των οποίων το 70% στρατιωτικοί (78.506), αστυνομικοί-λιμενικοί-πυροσβέστες (67.784), εκπαιδευτικοί και νοσηλευτές. Το 1974 ήταν 112.896, το 1981 ήταν 121.789 και το 1982 διπλασιάσθηκαν σχεδόν στους 208.531 – ενώ από το 1978 έως το 1984 είχαμε αυξήσεις μισθών 300% στα κατώτερα κλιμάκια και 157% στα ανώτατα.

Μπορεί δε ο αριθμός των ΔΥ να είναι συγκριτικά χαμηλός σε σχέση με πολλές άλλες χώρες (γράφημα), αλλά αφενός μεν η λανθασμένη κατανομή των εργαζομένων, αφετέρου η πολύ μικρή παραγωγικότητα τους, δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στην οικονομία.

Ολοκληρώνοντας, με κριτήριο τα παραπάνω μεγέθη, το πρόβλημα της Ελλάδας, η οποία υποχρεούται να προσφύγει στις αγορές ξυπόλητη στα αγκάθια, δεν είναι το ευρώ ή κάτι άλλο, αλλά καθαρά πολιτικό – όπου τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβερνούν τη χώρα μετά τη δικτατορία (το ΣΥΡΙΖΑ είναι μία μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ) γνωρίζουν μεν τις προϋποθέσεις εξυγίανσης της οικονομίας, αλλά κανένα δεν παίρνει το πολιτικό ρίσκο, περιμένοντας να ενεργήσει πρώτο το άλλο. Εκτός αυτού, η Τρόικα δεν θέλησε ποτέ να λύσει τα πραγματικά προβλήματα της χώρας – αλλά μόνο να εισπράξει τα χρήματα της, καθώς επίσης να υφαρπάξει ότι έχουν και δεν έχουν οι Έλληνες.

Ως εκ τούτου, η κατάσταση της Ελλάδας θα επιδεινώνεται διαρκώς, ακόμη περισσότερο με τα μέτρα που θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται, χωρίς καμία προοπτική καλυτέρευσης – εκτός εάν επιβάλλει η ελληνική κοινωνία μία ριζική αλλαγή, αφού προηγουμένως αλλάξει η ίδια. Η Ελλάδα μπορεί μεν ακόμη, αλλά η αντιστροφή της τάσης είναι πολύ πιο δύσκολη από ότι στο παρελθόν, έχοντας συγκεκριμένες προϋποθέσεις  – ενώ τα δύο αντίπαλα κόμματα, οι δύο μονομάχοι, δεν ενδιαφέρονται ούτε κατ’ ελάχιστο για την πατρίδα τους, αλλά μόνο για τη νομή της εξουσίας και για την καρέκλα τους.



Πηγή: Analyst TeamΠηγή Το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας


Αντιδράσεις προκαλεί η νέα, άδεια που δόθηκε στον έγκλειστο στις αγροτικές φυλακές Βόλου, Δημήτρη Κουφοντίνα. Διαβάστε τη δήλωση του…
Υπεύθυνου Κοινοβουλευτικού Τομέα Δικαιοσύνης, Μεταναστευτικής Πολιτικής και Ενημέρωσης του Κινήματος Αλλαγής, Θεόδωρου Παπαθεοδώρου:

Η κανονικότητα που υπόσχεται ο κ. Πρωθυπουργός μπορεί να μην ισχύει για όλους τους υπόλοιπους Έλληνες, αλλά φαίνεται να λειτουργεί με απόλυτη συνέπεια και ακρίβεια για τον Δ. Κουφοντίνα. Μετά την μεταγωγή του σε αγροτική φυλακή, η νέα άδεια που έλαβε σήμερα ευνοεί ακόμη περισσότερο την «κοινωνική του επανένταξη». Για την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όλα αυτά είναι κανονικά. Για την πλειονότητα του ελληνικού λαού είναι απλά προκλητικά και θα σταματήσουν μόνο όταν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δουν την πόρτα της εξόδου από την εξουσία. Γι’ αυτό θα φροντίσουν οι ίδιοι οι πολίτες.

Πηγή ΚΙΝΑΛ: Δεν υπάρχει κανονικότητα με τον Κουφοντίνα έξω…


Οι Μανιάτες νικούν τους Αιγύπτιους του Ιμπραήμ στην περιοχή Πολυάραβος του Ταΰγετου και αποτρέπουν για τρίτη και τελευταία φορά την κατάληψη της Μάνης από τον αιγύπτιο στρατηλάτη. Η μάχη, που κράτησε όλη την ημέρα, έγινε στις 28 Αυγούστου 1826.


Ο Ιμπραήμ, με τα την αποτυχία του να καταλάβει τη Μάνη από τα δυτικά τον Ιούνιο του 1826, στη Βέργα και τον Διρό, επιχείρησε νέα εκστρατεία από τα ανατολικά αυτή τη φορά, δύο μήνες αργότερα. 



Με 4.000 άνδρες κατευθύνθηκε προς την ανατολική πλευρά του Ταΰγετου, υπό τη διαρκή παρενόχληση των Ελλήνων, που προκαλούσαν φθορές στο στρατό με την τακτική του κλεφτοπολέμου.


Η αποφασιστική αναμέτρηση δόθηκε στην τοποθεσία Πολυάραβος (75 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Σπάρτης και 26 χιλιόμετρα βόρεια του Γυθείου), που βρίσκεται σε υψόμετρο 840 μέτρων στο όρος Ζίζαλι της οροσειράς του Ταΰγετου. Εκεί είχαν οχυρωθεί 2.000 Μανιάτες με αρχηγούς τον Παναγιώτη, Γεώργιο και Νικόλαο Γιατράκο, τον Ηλία Κατσάκο, τον Γεώργιο και Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη και τον Ηλία Τσαλαφατίνο.


Ο Ιμπραήμ εξαπέλυσε ορμητικά κύματα επιθέσεων κατά των Ελλήνων, οι οποίοι όχι μόνο τις απέκρουσαν με επιτυχία, αλλά, κατά τη διάρκεια της ημέρας, πέρασαν στην αντεπίθεση, προξενώντας βαριές απώλειες στον εχθρό, που άφησε 200 νεκρούς στο πεδίο μάχης. Οι Μανιάτες είχαν μόνο 9 νεκρούς και ισάριθμους τραυματίες, σύμφωνα με τον ιστορικό Σπυρίδωνα Τρικούπη.


Η τρίτη ήττα από τους Μανιάτες σε διάστημα δύο μηνών ανάγκασε τον Ιμπραήμ να παραδεχθεί την αδυναμία του να καταλάβει τη Μάνη κι έτσι πήρε το δρόμο της επιστροφής προς την Τριπολιτσά, όπου έφθασε στις αρχές Σεπτεμβρίου. Οι Μανιάτες με τη μελετημένη και γενναία τους αντίσταση κράτησαν αδούλωτη την πατρίδα τους και με το παράδειγμά τους αναπτέρωσαν το ηθικό των άλλων Ελλήνων.


Σχετικά


Την εποχή της Επανάστασης ο Πολυάραβος ονομαζόταν Πολυτσάραβος (δηλαδή τόπος με πολλά τσάρα: αφάνες, ρεϊκια). Πολυάραβος επικράτησε να ονομάζεται παρετυμολογικά, μετά την πανωλεθρία των «Αράβων» του Ιμπραήμ.

 
 
 «Πᾶνος»

Πηγή Η Μάχη του Πολυαράβου


«Ναι» στα ανοίγματα και τις συμμαχίες και στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο, αλλά στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων, «ψήφισε» ο νέος γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης, στην…
πρώτη του συνέντευξη μετά την εκλογή του.

Μιλώντας στο Ρ/Σ «Στο Κόκκινο» ,τόνισε «ο χώρος της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιδιώκει έναν διάλογο προγραμματικό και ουσίας με όμορους πολιτικά χώρους. Δεν ξέρω αν μπορούμε να τους ορίσουμε όπως παλιά, βάζοντας ετικέτες όπως της «κεντροαριστεράς», της «σοσιαλδημοκρατίας». Και αυτοί οι χώροι βρίσκονται σε μία μετάβαση και μετάλλαξη, μεγάλα κομμάτια τους κοιτούν είτε από εδώ είτε από εκεί. Το σίγουρο είναι ότι χρειάζονται ανοίγματα και συμμαχίες και στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο. Δεν θα πρέπει να τις φοβηθούμε, αντίθετα πρέπει να τις επιδιώξουμε, αλλά προφανώς σε μία στέρεη προγραμματική βάση, με τον αντίστοιχο πολιτικό προσανατολισμό».

Και, συνεχίζοντας, «είναι προφανές ότι όταν μιλάμε για συμμαχίες μιλάμε πάντοτε στην βάση προγραμματικών συγκλίσεων. Αυτές έχουν πάντοτε και μία αναφορά σε άλλα στοιχεία, στο πώς προσεγγίζει κανείς όχι μόνο τα θέματα άμεσης κυβερνητικής διαχείρισης, αλλά και πώς βλέπει τα δικαιώματα, τις διεθνείς σχέσεις, την συνύπαρξη των λαών, τα διεθνή ζητήματα. Κατά συνέπεια, υπό το φως αυτών των δεδομένων προφανώς θα επανακαθορίσουμε και προσεγγίσουμε και τις μέχρι τώρα συμμαχίες μας. Είναι μία φυσιολογικοποίηση της πολιτικής ζωής».

Σε άλλο σημείο και απαντώντας στη «λυσσαλέα, ισοπεδωτική κριτική» της αντιπολίτευσης ότι «δεν θα πρέπει να αρκεστούμε να απαντούμε στο ίδιο ύφος, αλλά με θετικό τρόπο να απαντήσουμε στα προβλήματα της συγκυρίας. Δεν έχουμε πια το άλλοθι της εφαρμογής ενός σκληρού μνημονιακού προγράμματος, σήμερα πρέπει κι εμείς να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας και κυρίως να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στις βασικές ανάγκες του μεγαλύτερου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, του κόσμου της εργασίας, των πιο αδύνατων, των μικρομεσαίων, των μικροεπιχειρηματιών, της μεγάλης πλειοψηφίας που υπέστη τις επιπτώσεις των μνημονίων».

Το επόμενο διάστημα όμως, «κυρίως -και δεν είναι υπεραισιόδοξο- μπαίνουν οι βάσεις για την επόμενη περίοδο. Τώρα πια θα αναδειχθεί η προγραμματική αντιπαράθεση σε ένα άλλο πεδίο. Από την μία θα έχουμε μία πρόταση που θα έχει ακριβώς τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής μέριμνας, ένα πιο έντονο κοινωνικό πρόσημο, που θα προσπαθεί να βάλει κανόνες στην ανοιχτή αγορά, τον ιδιωτικό τομέα, τον τομέα των επενδύσεων. Από την άλλη, την πρόταση της ΝΔ, που θέλει να προσεγγίζει την εκπαίδευση ως διαδικασία εμπορευματική, συναλλαγής ανάμεσα στους πελάτες μαθητές ή φοιτητές και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Που θέλει εμπόρευμα την Υγεία, που θέλει να συρρικνώσει το ίδιο το κράτος, το κοινωνικό κράτος», ήταν η άποψη του νέου γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ.

«Αυτές είναι μεγάλες διαφορές, παραπέμπουν σε μεγάλες προγραμματικές συγκρούσεις. Έχει εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον η επόμενη περίοδος», όπως προέβλεψε.

Για τις ευρωεκλογές ανέφερε, «γίνονται σε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, μεταβατική συγκυρία, συνολικά για την Ευρώπη, που ζει μέσα σε μεγάλες αντιφάσεις, με θετικά και αρνητικά φαινόμενα για τις στρατηγικές της επιλογές, με τις φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσονται, με μεγάλα διλήμματα για την από εδώ και πέρα πορεία της». Ενώ για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, ο μέχρι τούδε αρμόδιος υπουργός δήλωσε: για πρώτη φορά θα διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής και με νέο θεσμικό πλαίσιο που δίνει μεγαλύτερες δυνατότητες πιο ουσιαστικής συμμετοχής των πολιτών στα τοπικά πράγματα.

Για τη σχέση κόμματος-κυβέρνησης, ο κ. Σκουρλέτης τόνισε ότι «είναι αμφίδρομη η σχέση ενός κόμματος και μίας κυβέρνησης που συνδέεται με αυτό, που στηρίζεται στις δυνάμεις του κόμματος».

Από την μια, «το κόμμα έχει ανάγκη να κατανοήσει πώς μία ιδεολογική, προγραμματική, πολιτική πλατφόρμα όταν μπαίνει στο πεδίο της καθημερινής κυβερνητικής πρακτικής και εφαρμογής θα συνδεθεί με την πραγματικότητα. Εμείς, που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήμασταν ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς και είχαμε την «πολυτέλεια» να λέμε και πράγματα που σε πολλές περιπτώσεις απείχαν από τις συνθήκες και τους διαμορφωμένους κοινωνικούς συσχετισμούς σε διάφορα θέματα, το καταλάβαμε πάρα πολύ έντονα».

«Από την άλλη, μία κυβέρνηση που δεν «γειώνεται» μέσα από ένα ισχυρό, λαϊκό, μαζικό και δημοκρατικό κόμμα, κινδυνεύει να γίνει ανερμάτιστη, να χάσει την πυξίδα της».

Και σε άλλο σημείο, το κόμμα «οφείλει να έχει το δικό του ειδικό πολιτικό βάρος στη διαμόρφωση των βασικών κατευθύνσεων του χώρου μας», υπογράμμισε ο νέος γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ.

newpost.gr

Πηγή Σκουρλέτης: Nα μην φοβηθούμε τις συμμαχίες…


Του Σπυρίδωνα Λαβδιώτη
 

Η Νομοθεσία Dodd – Frank του 2010 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ειπώθηκε στην προηγούμενη δημοσίευση, ρητώς απαγορεύει τη διάσωση των αμερικανικών τραπεζών με χρήματα των φορολογούμενων. Απαιτεί το πιστωτικό ίδρυμα, που δεν πληροί τις απαιτήσεις κεφαλαίου, ήτοι δεν είναι φερέγγυο, να τεθεί υπό εκκαθάριση, δεν διασώζεται με χρηματοδότηση της κυβέρνησης.


Οι μέτοχοι του ιδρύματος και οι πιστωτές απορροφούν τις ζημιές και όχι οι φορολογούμενοι. Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου και οι διευθυντές απολύονται και τα περιουσιακά στοιχεία εκποιούνται.


Η αντίθεση με τις ΗΠΑ


Είναι ειρωνικό, την ίδια χρονική στιγμή που οι Αμερικανοί απαλλάσσονταν από τον εφιάλτη του ‘too big to fail’, η ελληνική ηγεσία με την προτροπή της τρόικα έκανε διαμετρικως το αντίθετο. Αποφάσισε να σώσει τις τράπεζες και το ευρώ και να χρεοκοπήσει τον ελληνικό λαό. Ο παραλογισμός της φράσης «παρέχοντας κεφάλαιο στις τράπεζες εφόσον χρειαστεί», της απεριόριστης κεφαλαιακής ενίσχυσης από ένα κράτος χωρίς δικό του νόμισμα και υπερβολικό δημόσιο χρέος είναι αυτό- καταστροφικός. Πόσο μάλλον, όταν το νομισματικό σύστημα του ευρώ με τις χαλαρές απαιτήσεις κεφαλαίου της Βασιλείας ΙΙ είναι σαν ένα «βαρέλι χωρίς πάτο». Αυτό δείχνει πλην την πλεκτάνη και την ηθική σήψη, και περιφρόνηση των δεινών που θα υποστεί η ελληνική κοινωνία. 


Συνεπώς, για τι είδους οραματιστές των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης- το ακούσαμε και πρόσφατα- εμείς ομιλούμε, αφού οι Ευρωπαίοι ξεκίνησαν ανάποδα. Πρώτα, με την επίτευξη της νομισματικής ένωσης, επειδή ήταν αδύνατον να συμφωνήσουν για μια συντονισμένη δημοσιονομική πολιτική με έναν ομοσπονδιακό προϋπολογισμό. Έτσι, τα κράτη θα παρέμεναν ανεξάρτητα με αυτόνομες πολιτικές κυβερνήσεις, αρνούμενα την αμοιβαία ευθύνη για κοινή οικονομική ανάπτυξη και τραπεζική ένωση, όπου θα υπήρχε ένα κοινό ταμείο-όχι των φορολογούμενων των κρατών, αλλά από συνεισφορές των ιδιωτικών τραπεζών-για επιμερισμό των πιθανών ζημιών. Όμως, για σκεφτείτε πως θα λειτουργούσαν οι ΗΠΑ, χωρίς Πρόεδρο, χωρίς Κογκρέσο, χωρίς Υπουργείο Οικονομικών, χωρίς Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό, παρά μόνο με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα, το Fed;

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Η.Π.Α αναλαμβάνει την ευθύνη να χρηματοδοτήσει τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες των διαφόρων πολιτειών, ιδίως σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Λόγου χάριν, εάν η κυβέρνηση της πολιτείας της Νεβάδα βρεθεί στα πρόθυρα χρεοκοπίας, τότε η Ουάσινγκτον θα σπεύσει και μέσω του Υπουργείου Οικονομικών θα χρηματοδοτήσει την Νεβάδα για να σταθεροποιηθεί. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση μοιράζεται με τις πολιτείες την πολιτική και οικονομική ευθύνη και υπάρχει υψηλός βαθμός ενοποιημένης αγοράς εργασίας χωρίς φραγμούς. Ο ετήσιος προϋπολογισμός των ΗΠΑ ανέρχεται στο 20% του ΑΕΠ περίπου και είναι τεράστιος σε σχέση με της Ευρωπαϊκής Ένωσης: πάνω από είκοσι φορές μεγαλύτερος του ετήσιου προϋπολογισμού της ΕΕ, που ανέρχεται στο πενιχρό 1% του ΑΕΠ της ΕΕ. Σε αριθμούς, ετήσιος προϋπολογισμός ΗΠΑ 3.600 δις δολαρίων, έναντι μόνο 160 δις ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2017.1

 

Άρα, ποιος κοροϊδεύει ποιόν, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης ήταν εξ αρχής μια ουτοπία, ένα όραμα ανεκπλήρωτο, διότι τα κράτη- μέλη της ΕΕ, όπως η Ελλάδα, δεν είναι συγκρίσιμα με την Νεβάδα, επειδή δεν υπάρχει ο Uncle Sam να παρέμβει για να βοηθήσει την Ελλάδα να αντιμετωπίσει μια απρόσμενη κρίση. Αντιθέτως, όταν βρέθηκε σε δυσχερή θέση οι ευρωπαϊκές αρχές αντί να την βοηθήσουν, έσπευσαν με μηχανορραφίες να την δυσφημίσουν αλλοιώνοντας το πραγματικό ύψος του ελληνικού δημοσίου χρέους. Σκοπός, η αμφίεση της ελληνικής κρίσης ως δημοσιονομική κρίση από χρηματοπιστωτική, για να διασώσουν όχι την Ελλάδα από χρεοκοπία, αλλά τις ιδιωτικές τράπεζες του πυρήνα της ζώνης του ευρώ. 


Οι «αδυναμίες» του Μάαστριχ


Ο λόγος, η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ήταν ένα απρόσμενο γεγονός και η κατάρρευση του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος συμπαρέσυρε τις ‘ελληνικές’ τράπεζες, οι οποίες ήταν υπερβολικά δανεισμένες και εκτεθειμένες σε δάνεια και επενδύσεις υψηλού κινδύνου και εκτός της ελληνικής επικράτειας, ιδίως στα Βαλκάνια. Από την άλλη, οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες ήταν εκτεθειμένες σε κερδοσκοπικές αγορές ελληνικών ομολόγων και δανειοδότηση των εγχώριων τραπεζών. Το φυσιολογικό ερώτημα είναι, που οφείλεται το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον των τραπεζών του πυρήνα της ευρωζώνης να έχουν επενδύσεις άνω των 100 δις ευρώ σε ελληνικά χρεόγραφα και βραχυπρόθεσμο δανεισμό στις τράπεζες μας; 


Το ενιαίο νόμισμα του ευρώ συνέβαλε τα μέγιστα στην κρίση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, διότι έδωσε τη δυνατότητα υλοποίησης μιας κοινής πλατφόρμας διακίνησης των τραπεζικών καταθέσεων, γνωστά ως κεφαλαία, από την μια πλευρά στην άλλη της ζώνης του ευρώ, χωρίς τριβές και συναλλαγματικούς κινδύνους. Έτσι, αναπτύχθηκε με γνώμονα τη μεγιστοποίηση του κέρδους, η άνευ ελέγχου χορήγηση δανείων και κερδοσκοπικών επενδύσεων που περιέθαλπε η σαθρή αρχιτεκτονική της νομισματικής ένωσης. Αυτή διευκόλυνε την επίτευξη τραπεζικών κερδών των χωρών οι οποίες είχαν πλεονασματικά κεφάλαια, όπως της Γερμανίας και της Γαλλίας.

Το Μάαστριχτ στις διατάξεις του οποίου είναι θεμελιωμένη η νομισματική ένωση, στηρίζονταν στην υπόθεση ότι αυτή πρέπει να κρατήσει για πάντα, ες αεί. Για να ισχυροποιήσει την υπόθεση, ενώ καθόρισε σαφείς όρους για την ένταξη μιας χώρας στο ευρώ, προμελετημένα, δεν περιέλαβε καμία διάταξη για την έξοδο. Από την στιγμή λοιπόν που οι αγορές κατέληξαν να πιστεύουν ότι κανένα μέλος ποτέ δεν θα έφευγε από τη ζώνη του ευρώ και κανένα πλέον εθνικό κράτος δεν θα μπορούσε να υποτιμήσει, ο δανεισμός ήταν ασφαλής και κερδοφόρος. Συνεπώς, είναι φυσικό τα πιστωτικά ιδρύματα να αναπέμπουν τις ευχαριστίες τους στο ευρώ, διότι τα χρηματιστικά κεφάλαια μπορούσαν να επενδυθούν χωρίς κίνδυνο σε κράτη όπως η Ελλάδα, η οποία παρείχε ένα ελκυστικό πεδίο δράσης, λόγου υψηλότερου επιτοκίου δανεισμού. 


Ως εκ τούτου, με την ένταξη στη ευρωζώνη σε ηλεκτρονική μορφή την 1η Ιανουαρίου 2001, η Ελλάδα αποτέλεσε έναν πόλο έλξης κερδοσκοπικών κεφαλαίων μέσω της ενιαίας πλατφόρμας του ευρώ. Τα πλεονασματικά κεφαλαία των τραπεζών του ‘σκληρού πυρήνα’ οσμίζοντας μεγαλύτερη κερδοφορία άρχισαν να εισρέουν με φανταστικούς ρυθμούς στην Ελλάδα και η πιστωτική επέκταση της χώρας έφθασε στο απόγειό της. Η δραματική πτώση των επιτοκίων και η διαφορά αποδόσεων των ελληνικών χρεογράφων σε σχέση με τα αντίστοιχα του πυρήνα ώθησε, κατεξοχήν τις Γαλλικές, Γερμανικές και τράπεζες του Benelux σε μία ξέφρενη ροή χρηματιστικού κεφαλαίου σε επενδύσεις ομολόγων, δανείων του τραπεζικού τομέα και σε απευθείας επενδύσεις.2

 

Ο άκρατος δανεισμός

Ως επακόλουθο, σχεδόν όλη η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας που επετεύχθη από τις αρχές του 2001 μέχρι το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης του 2008 οφείλεται σε δανεισμό. Η επιπόλαια ενθάρρυνση της πίστωσης με τα εορτοδάνεια, μετοχοδάνεια, θαλασσοδάνεια και η υπερβολική χορήγηση των στεγαστικών δανείων, αναπτέρωσε το σύνδρομο της επιδεικτικής κατανάλωσης και δημιούργησε μια μεγαλοπρεπή πιστωτική φούσκα. Το ΑΕΠ από 136 δις ευρώ στα τέλη 2000 αυξήθηκε στα 243 δις ευρώ τέλη 2008, ήτοι κατά 107 δις ευρώ ή 79%. Όμως, τα δάνεια των νοικοκυριών και επιχειρήσεων την ίδια χρονική περίοδο εκτινάχτηκαν από 60 δις ευρώ στα 250 δις ευρώ, ήτοι κατά 190 δις ευρώ ή 317%, μια αστρονομική αύξηση δανεισμού.3 Το δημόσιο χρέος, αντίστοιχα, αυξήθηκε από 149 δις ευρώ (109% του ΑΕΠ) στα 263 δις ευρώ το 2008, αλλά η σχέση με το ΑΕΠ παρέμεινε αμετάβλητη στο 109%. Είναι φανερό το βάπτισμα, χωρίς σχόλια, του ιδιωτικού χρέους σε δημόσιο χρέος από περίοπτες διεθνείς αρχές οι οποίες διακήρυτταν ότι ήρθαν για να μας σώσουν.
Πως φόρτωσαν τα χρέη των τραπεζών στους φορολογούμενους
«Δούλεψα τόσο σκληρά όσο ποτέ, αλλά λίγο γνώριζα πόσο άσπλαχνος ο εχθρός μου θα μπορούσε να είναι. Αυτή [η μάγισσα των τραπεζών] έκανε το τσεκούρι να μου ξεφύγει πάλι, και έτσι έσκισα το κορμί μου απ’ άκρη σ’ άκρη.»4
 
Το ανωτέρω εδάφιο από το αλληγορικό αριστούργημα του Frank Baum, άψογα απεικονίζει έναν αιώνα από την συγγραφή του, πως σχίστηκε το κορμί της Ελλάδας απ’ άκρη σ’ άκρη και θρυμματίστηκε ο κοινωνικός ιστός όταν ξέφυγε το τσεκούρι από τα χέρια των πολιτικών υπό την επήρεια της νέας Κίρκης, της μάγισσας των τραπεζών. 

Παρότι υπήρχε κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος και αναξιοκρατία επί δεκαετίες, απ’ ότι διαπιστώσαμε πριν την κορύφωση της παγκόσμιας κρίσης το 2008, η υπερβολή του δημόσιου χρέους περιορίζονταν στο ποσό των 70 δις ευρώ. Αυτή την τρύπα των 70 δις ευρώ έπρεπε να καλύψει ο καπετάνιος του στραπατσαρισμένου καραβιού της δημοσιονομικής διαχείρισης, κοινώς ονομαζόμενου «σκυλοπνίχτη», για να αποφευχθεί η συντριβή στα βράχια. Το καράβι ποτέ δεν πέρασε τον κάβο-όπως μας έλεγαν οι πολιτικοί- και η συντριβή επήλθε όταν άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, με τη μεταβίβαση των ανεξέλεγκτων ζημιών των ‘ελληνικών’ τραπεζών στους προϋπολογισμούς του κράτους. 

Οι θυελλώδεις άνεμοι του Αίολου το 2009 αύξησαν τα πιστωτικά έσοδα από 70 δις ευρώ το 2008 στα 105 δις ευρώ και έκαναν την εμφάνισή τους οι «λογαριασμοί τάξεως» οι οποίοι έθεταν τα χρηματικά ποσά των εγγυήσεων που χορηγήθηκαν στις τράπεζες από το ελληνικό δημόσιο εκτός προϋπολογισμού. Τα πιστωτικά έσοδα το 2010 σύμφωνα με την κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού ανέρχονται στα 45 δις ευρώ 5. Όμως, το Ελεγκτικό Συνέδριο (ΕΣ) πάλι διαφωνεί και τα ανεβάζει στα 65 δις ευρώ.6 Διότι στον απολογισμό του οικονομικού έτους 2010 αναφέρει ότι δεν εμφανίζονται πιστωτικά έσοδα (δάνεια) ύψους 20 δις ευρώ. Τα ποσά σιγά-σιγά θα εμφανιστούν στα πιστωτικά έσοδα όχι όμως στο δημόσιο χρέος, γιατί η σχέση με το ΑΕΠ θα υπερέβαινε το 200% και οι Αρχές δεν θα είχαν μέρος να κρυφτούν.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο, επίσης, παρατηρεί ότι «οι χορηγούμενες εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου που αφορούν ανεξόφλητα υπόλοιπα δανείων διαφόρων κατηγοριών, ανέρχονται κατά την 31η Δεκεμβρίου του 2010, σύμφωνα με τον επίσημο Ισολογισμό του Κράτους, στο ποσό των 22.4 δις ευρώ… Στο ανωτέρω ποσό δεν περιλαμβάνονται, όμως, οι εγγυήσεις που χορηγήθηκαν σε ανώνυμες τραπεζικές εταιρίες βάσει των διατάξεων του ν.3723/2008… οι οποίες ανέρχονται στο ποσό των 49.609.700.000 ευρώ».7
 
Παρατηρείται δε, συνεχίζει το Ελεγκτικό Συνέδριο, ότι η χορήγηση των νέων εγγυήσεων από το Ελληνικό Δημόσιο ύψους 49.6 δις ευρώ «έρχεται σε αντίθεση με τις διατάξεις του ν. 2322/1995 που ορίζουν ότι το ποσό των εγγυήσεων που παρέχεται μέσα στο έτος δεν μπορεί να υπερβεί το 3% των δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού… Ακολούθως, διαπιστώνεται η σύσταση Λογαριασμού του Δημοσίου εκτός προϋπολογισμού, η ύπαρξη του οποίου δεν συνάδει με τη συνταγματική και δημοσιονομική ευταξία».
 
Ο Υπουργός Οικονομικών, όπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο, θα απαντήσει με το αλήστου μνήμης «οι κρατικές εγγυήσεις προς τις τράπεζες που έχουν πάρει άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος είναι απεριόριστες». Εκτιμούμε ότι η δήλωση υπαινίσσεται την μη κατανόηση της σημασίας παροχής απεριόριστων δανείων με την εγγύηση του δημοσίου σε οργανισμούς που έχουν τη δύναμη να δημιουργούν χρήμα από το τίποτε, ex nihilo. Οι σύγχρονες τράπεζες δεν είναι απλοί διαμεσολαβητές που δανείζουν τις υπάρχουσες καταθέσεις των πελατών τους στους δανειολήπτες, αλλά δημιουργοί νέου χρήματος με μια απλή λογιστική εγγραφή όταν χορηγούν δάνεια. Το δάνειο έρχεται πρώτα και εν συνεχεία η πίστωση στο λογαριασμό του δανειολήπτη που ονομάζεται κατάθεση. Εάν αυτή η ταχυδακτυλουργία που το μυαλό την απωθεί γίνει κατανοητή, τότε η συζήτηση για συνταγματική και δημοσιονομική ευταξία θα είναι αντιληπτή.
Το 2011 στο λογαριασμό του δημοσίου εκτός προϋπολογισμού θα κάνουν την εμφάνισή τους, για πρώτη φορά μας ενημερώνει το Ελεγκτικό Συνέδριο, οι εγγυήσεις του δημοσίου προς τις τράπεζες της ημεδαπής. Το ποσό που εμφανίζεται ανέρχεται στα 65 δις ευρώ.8 Το ανωτέρω ποσό που χορηγήθηκε στα πιστωτικά ιδρύματα επισημαίνει το ΕΣ, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν.3723/2008, οφείλουν να χρησιμοποιούν το προϊόν της ρευστοποίησης των τίτλων για χορήγηση στεγαστικών δανείων και προς μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Όπως αναφέρθηκε αυτό απετέλεσε έναν ευσεβή πόθο.
Ωστόσο, στην κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού 20119 αρχίζουν σιγά-σιγά να κάνουν την εμφάνιση τα αυξημένα πιστωτικά έσοδα, τα οποία ανέρχονται στα 69.5 δις ευρώ. Το Ελεγκτικό Συνέδριο εκ νέου διαφωνεί και ανεβάζει το ποσό του δανεισμού στα 97 δις ευρώ. Το σημαντικότερο μέρος του νέου δανεισμού το συνιστούν τα δάνεια του μηχανισμού στήριξης που ανέρχονται στο ποσό των 41.5 δις ευρώ και με τα 31.8 δις ευρώ που διατέθηκαν το 2010 το πρόγραμμα θα σταματήσει στα 73.3 δις ευρώ. Συν τις αγορές ελληνικών ομολόγων της ΕΚΤ ύψους 45 δις ευρώ, σύνολο 118 δις ευρώ. Ο στόχος επετεύχθη. Πήρε είκοσι μήνες να ξεφορτώσουν οι τράπεζες κυρίως του πυρήνα του ευρώ, το ιδιωτικό χρέος στο «μαξιλάρι» μετατροπής σε δημόσιο που επινόησε με ραδιουργία η τρόικα.
Συμπέρασμα

Είναι γεγονός ότι τα 73 δις ευρώ του προγράμματος στήριξης των τραπεζών του ευρωσυστήματος και κατ’ ευφημισμό της Ελλάδος, με μορφή διακρατικού δανείου από την ΕΕ και δανείου του ΔΝΤ, σχεδόν ολοσχερώς δαπανηθήκαν για πληρωμές χρεωλυσίων, τόκων και ζημιές των τραπεζών. Κι αυτό, διότι το πρωτογενές έλλειμμα το 2010 ήταν μόνο 500 εκατ. ευρώ και ανήλθε στα 2.7 δις ευρώ το 2011. Το δημοσιονομικό έλλειμμα αυτοτροφοδοτείτο από τα τοκογλυφικά δάνεια της ‘σωτήριας’, όπου οι τόκοι «αλληλεγγύης» ανήλθαν συνολικά στα 30.3 δις ευρώ την περίοδο 2010-2011. 

Κλείνοντας, το δημόσιο χρέος το 2011 διαμορφώθηκε σε επίπεδο ρεκόρ των 368 δις ευρώ ή 170% ως προς το ΑΕΠ έναντι 340 δις ευρώ το 2010 ή 150% του ΑΕΠ. Γενικά, το 2011 ήταν το έτος όπου οι μάσκες των δανειστών έπεσαν, όταν ταυτόχρονα με την επιβολή των μέτρων λιτότητας του Μεσοπρόθεσμου, το πρόγραμμα συνοδεύονταν με απαιτήσεις πληρωμών τόκων που αυξάνονταν ανά έτος: 16 δις ευρώ 2011, 19 δις ευρώ 2012, 23 δις ευρώ 2013, 27 δις ευρώ 2014 και 31 δις ευρώ το 2015.10 Ούτε επί βαυαροκρατίας οι τόκοι υπερέβαιναν το ήμισυ των ετήσιων εσόδων του κράτους. Το Μεσοπρόθεσμο απέτυχε και μέσα σε δύο μήνες σύγχυσης τα σχέδια άλλαξαν. Η τρόικα σοφίστηκε ένα πιο πανούργο πρόγραμμα επιμηκύνοντας το βασανιστήριο της χώρας μας. 

Σπυρίδων Λαβδιώτης
*Former Senior Financial Analyst at Bank of Canada
—————————————————————————————————————–
Πηγές
1 United States Budget, Executive Office of the President, & EU Budget, European Commission.
2 Στον νομισματικό τομέα, ξεχωρίζουν η εξαγορά της Εμπορικής τράπεζας από την Credit Agricole και Γενικής Τράπεζας από την Societe General, ενώ στον πραγματικό, ΟΤΕ, Αερολιμένας Αθηνών κ.α.
3 Ελληνική Στατιστική Αρχή, και Τράπεζα της Ελλάδος, Στατιστικό Δελτίο Οικονομικής Συγκυρίας.
4 Frank Baum, The Wonderful Wizard of Oz (Φρανκ Μπάουμ, Ο Θαυμαστός Μάγος του Οζ), κεφ. 5. « Τhe rescue of the Tin Woodman (Η διάσωση του Τενεκεδένιου Ξυλοκόπου)». Classics of Children’s Literature, edited by Griffith & C. Frey, University of Washington, Prentice Hall, 1996.
5 Εφημερίς της Κυβερνήσεως, Τεύχος Πρώτο, Αρ. Φύλλου 236, Νόμος υπ’ αριθ. 3813, 28 -12- 2009.
6 Έκθεση Ελεγκτικού Συνεδρίου επί του Απολογισμού και Ισολογισμού του Κράτους για το έτος 2010.
7 Ό.π., Έκθεση Ελεγκτικού Συνεδρίου 2010, σελ. 63. Η κατανομή των € 49.6 δις εγγυήσεων στις τράπεζες έχει ως εξής: Alpha € 10.5 δις, Eurobank € 12.5 δις, Proton € 150 εκατ., Αγροτική Τράπεζα € 4.7 δις, Εθνική Τράπεζα € 13.4 δις , Τράπεζα Αττικής € 215 εκατ., και Τράπεζα Πειραιώς € 8.2 δις.
8 Έκθεση Ελεγκτικού Συνεδρίου επί του Απολογισμού και Ισολογισμού του Κράτους για το έτος 2011.
9 Εφημερίς της Κυβερνήσεως, Τεύχος Πρώτο, Αρ. Φύλλου 220, Νόμος υπ’ αριθ. 3906, 23-12-2010.
10 Σχέδιο νόμου « Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015».

new-economy.grΠηγή Πώς οι Γερμανοί και οι εγχώριοι υπηρέτες τους φόρτωσαν στην Ελλάδα το χρέος των ΕΥΡΩ-Τραπεζών!


Να διενεργηθεί εισαγγελική  έρευνα για την υπόθεση αποφυλάκισης του Αριστείδη Φλώρου, μετά τις οξύτατες αντιδράσεις που υπήρξαν για την υφ όρων απόλυση του συγκεκριμένου κρατούμενου, ζήτησε με…
παραγγελία του στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο Δικαιοσύνης, η έρευνα θα είναι κατεπείγουσα και αντικείμενο της θα έχει τη «διερεύνηση τυχόν αξιοποίνων πράξεων των οργάνων που πιστοποίησαν την αναπηρία του αποφυλακισθέντος Αριστείδη Φλώρου, που κρατείτο για την υπόθεση «Energa – Hellas Power».

protothema.gr

Πηγή Ζήτησε εισαγγελική έρευνα για Φλώρο ο Κοντονής…


Του Μιχάλη Διακαντώνη*

To 2000 είχε προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία «Η τέλεια καταιγίδα». Ο καπετάνιος ενός αλιευτικού σκάφους, υποδυόμενος από τον George Clooney, και το πλήρωμά του αναζητώντας μια καλή ψαριά στα παγωμένα νερά του Βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού, είχαν την ατυχία να βρεθούν στην πορεία της ίσως ισχυρότερης καταιγίδας στην Ιστορία.

Στην περίπτωση αυτή, η τέλεια συσχέτιση παραγοντικών δυνάμεων προκάλεσε τη δημιουργία ενός πολύ δυνατού τροπικού συστήματος, που σήκωνε κύματα ύψους 30 μέτρων και προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στη Μασαχουσέτη. Η εικόνα της παγκοσμιας οικονομίας δίνει σήμερα τα σημάδια μιας ανάλογης επικείμενης καταστροφής, που είναι πολύ πιθανόν να διαδεχθεί την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2009-10.

Η παγκόσμια οικονομία κάθεται σ’ ένα βουνό από χρέη

Τα προβλήματα που προέκυψαν από την τελευταία παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και συνδέονταν με τα χαμηλά επιτόκια και τα σύνθετα επενδυτικά προϊόντα που οδήγησαν σ’ έναν ξέφρενο και ανεύθυνο δανεισμό δεν φαίνεται να έχουν πλήρως ιαθεί. Η υπερβολική πιστωτική επέκταση και η ποσοτική χαλάρωση που εφαρμόστηκε σ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη έπειτα από την κρίση του 2009 έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο απόθεμα χρέους. Είναι χαρακτηριστικό, ότι σύμφωνα με το ΔΝΤ το παγκόσμιο χρέος έχει φτάσει τα 164 τρις δολάρια, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ, ποσό που αντιστοιχεί στο 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ του 2016. Το 1/3 των αναπτυγμένων οικονομιών έχουν χρέος άνω του 85% του ΑΕΠ τους, στην Ιαπωνία το χρέος έχει φθάσει στο 236% του ΑΕΠ, ενώ το «κρυφό» χρέος της Κίνας μπορεί και να υπερβαίνει το 328% του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει ότι πολλά κράτη θα δυσκολευτούν να αναχρηματοδοτήσουν τα χρέη τους, σε περίπτωση που οι διεθνείς πιστωτικές συνθήκες αλλάξουν και η αβεβαιότητα κυριαρχήσει σε μεγάλο μέρος του επενδυτικού κοινού.

Εμπορικοί πόλεμοι και ευρωπαϊκή στασιμότητα

Μπορεί οι ΗΠΑ να έχουν επιτύχει πλέον ένα σημαντικό ποσοστό μεγέθυνσης του ΑΕΠ, το αμερικανικό χρηματιστήριο να είναι σε ιστορικά υψηλά επίπεδα και η ανεργία να βρίσκεται κάτω από το φυσικό της ποσοστό, αλλά η κατάσταση στην Ευρώπη είναι λιγότερο ενθαρρυντική, με θετικούς αλλά αβέβαιους μελλοντικά ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, ένα προβληματικό τραπεζικό σύστημα και με το ζήτημα των μεταναστευτικών εισροών και της ανόδου της ακροδεξιάς να είναι έντονο. Την ίδια στιγμή που η Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί σ’ ένα θανάσιμο σπιράλ χρέους και χαμηλής ανάπτυξης, η Ιταλία κινδυνεύει να φανεί αφερέγγυα στην αποπληρωμή των δικών της χρεών που προσεγγίζουν τα 2,3 τρις ευρώ. Ο νέος ιταλικός κυβερνητικός σχηματισμός προκαλεί ιδιαίτερη νευρικότητα στις αγορές με τις πολιτικές τοποθετήσεις του και ήδη τα ιταλικά spreads ανεβαίνουν εν όψει και της κατάρτισης του προϋπολογισμού του Σεπτεμβρίου. Η ιταλική οικονομία είναι απλά πολύ μεγάλη για να πτωχεύσει χωρίς να καταρρεύσει πλήρως το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Περαιτέρω, η ανακοίνωση των προστατευτικών μέτρων από τις ΗΠΑ και το εμπάργκο στο Ιράν, δημιουργούν τριγμούς στον ενεργειακό, στο ναυτιλιακό και στο χρηματοπιστωτικό τομέα, καθώς και σε ορισμένους ευρωπαϊκούς εξαγωγικούς κλάδους που βλέπουν τα προϊόντα τους να επιβαρύνονται με δασμούς και τις πρώτες ύλες τους να ακριβαίνουν. Αν και έχουμε φθάσει πλέον στην εποχή που η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη πρέπει να εκφραστεί εμπράκτως, το Βερολίνο δεν δείχνει πρόθυμο να συμφωνήσει στον ορισμό ενός Υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης και στην κατάρτιση ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, αλλά ούτε και κάνει παραχωρήσεις στο μεταναστευτικό ζήτημα, ένα θέμα που προκαλεί ιδιαίτερους πολιτικούς διαξιφισμούς στο εσωτερικό της Γερμανίας. Όσον αφορά τη διαδικασία του Brexit, αυτή έχει καθυστερήσει και δημιουργεί φόβους μιας άτακτης εξόδου, με οδυνηρές συνέπειες όχι μόνο για τη Βρετανία αλλά και για ολόκληρη την ευρωπαϊκή οικονομία. Αποτέλεσμα όλων αυτών των εξελίξεων είναι η μείωση της εμπιστοσύνης προς το ευρωπαϊκό όραμα, η οποία εκφράζεται πλέον φανερά με την άνοδο των ακραίων πολιτικών κινημάτων στην Ευρώπη.

Νέα γεωπολιτικά «σχήματα» και αύξηση της περιφερειακής αστάθειας

Τα πρόσφατα προστατευτικά μέτρα που ανακοίνωσε ο Πρόεδρος Τραμπ έναντι της Κίνας, θα προκαλέσουν σίγουρα την αντίδραση του Πεκίνου και θα αυξήσουν την μεταβλητότητα στην παγκόσμια οικονομία. Οι νέοι δασμοί όχι μόνο θα πλήξουν το παγκόσμιο εμπόριο, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργήσουν και μια απότομη επιβράδυνση της κινεζικής οικονομίας που θα φέρει στην επιφάνεια τα εγγενή οικονομικά της προβλήματα, προεξάρχοντος του υψηλού χρέους που αυτή διατηρεί. Οι αμερικανικές κυρώσεις που στοχεύουν ταυτόχρονα προς Ευρώπη, Κίνα, Ρωσία, Ιράν και Τουρκία, έχουν ωθήσει κάποιες από αυτές τις χώρες να έρθουν εγγύτερα σε οικονομικό και διπλωματικό επίπεδο, έστω και αν σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για βραχυπρόθεσμες «λυκοφιλίες». Ανταλλαγές νομισμάτων που παρακάμπτουν το δολάριο, δηλώσεις για ένταξη χωρών στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, ενεργειακές συμμαχίες, διμερείς αμυντικές συμφωνίες ακόμη και η πρόταση για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού SWIFT (σύστημα διατραπεζικών μηνυμάτων) εντάσσονται μέσα σε αυτό το νέο πλέγμα σύνθετων διακρατικών σχέσεων που ορίζουν οι παρούσες συνθήκες.

Σε περιφερειακό επίπεδο, το σκληρό bras de fer μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν προκαλεί πονοκέφαλο στις ισπανικές, γαλλικές και ιταλικές ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν έκθεση στα τουρκικά ομόλογα, καθώς και στη Γερμανία που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στην Τουρκία και ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Άγκυρας. Επιπλέον, ίσως δούμε αμερικανικές κυρώσεις να επιβάλλονται κατά του Κατάρ για την στήριξη που αυτό παρέχει στον τουρκικό παράγοντα, γεγονός που θα προκαλούσε άνοδο στις τιμές της ενέργειας και πιθανή μελλοντική αναδιανομή των ενεργειακών μεριδίων φυσικού αερίου στις ευρωπαϊκές αγορές, προς όφελος των αμερικανικών εταιρειών. Ενδεχόμενη οικονομική κατάρρευση της Τουρκίας, θα βλάψει όχι μόνον την ευρωπαϊκή οικονομία αλλά και θα σηματοδοτήσει την έναρξη της κρίσεως για πολλές αναδυόμενες χώρες, που λόγω της σχεδιαζόμενης πιστωτικής συρρίκνωσης από τη Fed και της ανόδου του δολαρίου, αλλά και εν μέσω άλλων δυσάρεστων οικονομικών ειδήσεων (αμερικανικοί δασμοί στην Κίνα, κατάρρευση Βενεζουέλας, προσφυγή της Αργεντινής στο ΔΝΤ) θα δουν τα ξένα κεφάλαια να εγκαταλείπουν μαζικά τις αγορές τους.

Πώς θα μπορούσε να ξεκινήσει και να εξαπλωθεί η νέα κρίση;

Στη δεδομένη χρονική συγκυρία, οι αρνητικές οικονομικές ειδήσεις περισσεύουν και έχουν ενσταλάξει στις παγκόσμιες αγορές έναν υψηλό βαθμό αβεβαιότητας και μεταβλητότητας. Ποιο γεγονός, όμως, θα μπορούσε να επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα στην επενδυτική ψυχολογία; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά, αλλά η κατάρρευση της Τουρκίας, η ανάδυση των κινεζικών οικονομικών προβλημάτων, ένα ιταλικό χρεωστάσιο ή ακόμη και η απομάκρυνση του Προέδρου Τραμπ από τον προεδρικό θώκο θα μπορούσαν να είναι κάποια από αυτά. Αυτή την στιγμή πιο ευάλωτες φαίνεται να είναι οι αναδυόμενες αγορές λόγω Κίνας και Τουρκίας και μια μαζική φυγή κεφαλαίων θα οδηγούσε σε αρκετές εταιρικές χρεωκοπίες, αλλά και σε προσφυγή κάποιων κρατών στο ΔΝΤ. Ακολούθως, η κρίση θα μεταφερόταν στα ασθενέστερα μέλη της Ευρωζώνης, με την Ιταλία να βρίσκεται στο στόχαστρο των αγορών, καθώς μια ενδεχόμενη ιταλική χρεωκοπία θα οδηγούσε πιθανότατα στη διάλυση της Ευρωζώνης. Κατόπιν, η κρίση θα χτυπούσε την πόρτα της Ιαπωνίας που βρίσκεται σε καθεστώς μακροχρόνιας στασιμότητας και υψηλού χρέους, φθάνοντας τελικά στις ΗΠΑ.

Αν και το σενάριο αυτό είναι απευκταίο, κατά τη γνώμη του γράφοντος όχι μόνο είναι υπαρκτό, αλλά και αρκετά πιθανό να συμβεί. Η κρίσιμη περίοδος για την παγκόσμια οικονομία ξεκινάει από το τελευταίο δίμηνο του 2018 και οι κίνδυνοι θα εντείνονται όλο και περισσότερο καθώς εισερχόμαστε στο νέο έτος, με το αποκορύφωμα μιας πιθανής κρίσης να λαμβάνει χώρα εντός του 2020. Το αν και πώς θα διέλθει η παγκόσμια οικονομία από μια τέτοια ενδεχόμενη κρίση δεν μπορεί σαφώς να προβλεφθεί. Με αυξημένο βαθμό πιστώσεων και παγκόσμιου χρέους, μ’ ένα ευάλωτο τραπεζικό σύστημα και με πολλά ασφαλιστικά ταμεία στο όριο τη κατάρρευσης, μια νέα παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση θα οδηγούσε στην αναθεώρηση της δομής του διεθνούς χρηματοπιστωτικού και νομισματικού συστήματος και ίσως και στον περιορισμό της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στον θεσμό του κράτους. Το αν αυτή η διαδικασία θα ολοκληρωθεί μέσω ειρηνικών διαβουλεύσεων σε διεθνές επίπεδο ή μέσω μιας διαδικασίας «εκκαθάρισης» του συστήματος που θα προκαλούνταν από μια γενικευμένη πολεμική σύρραξη μένει να ειδωθεί στο μέλλον.


* Ο Μιχάλης Διακαντώνης είναι Οικονομολόγος, Διεθνολόγος, Γενικός Διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας και Συντονιστής Έρευνας στον Τομέα Ρωσίας, Ευρασίας, Νοτιοανατολικής Ευρώπης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.


liberal.grΠηγή Παγκόσμια Οικονομία: H «τέλεια καταιγίδα» πλησιάζει…


Την εισβολή του Ρουβίκωνα στο υπουργείο Εξωτερικών σχολιάζει με ανακοίνωσή της η ΝΔ και αναρωτιέται αν ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι…
αυτή η οργανωμένη συμμορία εξευτελίζει καθημερινά τη χώρα.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του γραφείο Τύπου της ΝΔ:

«Ανανεωμένος από τις διακοπές του, ο Ρουβίκωνας ξεκίνησε δυναμικά το πρόγραμμα των φθινοπωρινών του εξορμήσεων. Ποιος ξέρει τι θα περιλαμβάνει φέτος εκτός από ΥΠΕΞ, Πεντάγωνο, πρεσβείες; Αντιλαμβάνεται άραγε ο κ. Τσίπρας ότι αυτή η οργανωμένη συμμορία εξευτελίζει καθημερινά τη χώρα;».

altsantiri.gr

Πηγή ΝΔ για Ρουβίκωνα: Eξευτελίζει καθημερινά τη χώρα…

Για σχεδόν ένα χρόνο ένα μυστηριώδης ιρανικό εμπορικό πλοίο ναυλοχεί στις ξέρες Dahlak της Ερυθράς θάλασσας μόλις 7 μίλια νοτιοδυτικά από τις γνωστές ρότες των εμπορικών πλοίων που διασχίσουν την θάλασσα αυτή και ταξιδεύουν είτε προς τη διώρυγα του Σουέζ είτε προς τα στενά του Bab-el-Mandeb.

Πρόκειται για το Saviz ένα ιρανικό πλοίο μήκους 174 μέτρων με εκτόπισμα 23.176 τόνων έμφορτο το οποίο από τον Νοέμβριο του 2017 βρίσκεται διαρκώς στο ίδιο στίγμα (15.8689 N, 41.1344 E) στην Ερυθρά θάλασσα.

Σύμφωνα με στρατιωτικούς αναλυτές το συγκεκριμένο πλοίο χρησιμοποιείται από το Ιράν με ένα ιδιαίτερα ευρηματικό τρόπο ως ένα περιφερειακό Κέντρο Ελέγχου Διοίκησης Παρακολούθησης και συντονισμού των Ιρανικών δυνάμεων στην Ερυθρά θάλασσα.

Τα τελευταία δύο χρόνια ο πόλεμος στην Υεμένη έχει επεκταθεί και στην Ερυθρά θάλασσα με τους Χούθι να πλήττουν με επιτυχία το ταχύπλοο μεταγωγικό πλοίο HVS-2 Swift των ΗΑΕ με αντιπλοικό πύραυλο, την εξαπόλυση την ίδια χρονική περίοδο πυραύλων κατά αμερικανικών πλοίων επίσης στην Ερυθρά θάλασσα, την πρόκληση ζημιών στην σαουδαραβική φρεγάτα Al Madinah (702) στην ίδια θαλάσσια περιοχή με τηλεκατευθυνόμενο σκάφος γεμάτο με εκρηκτικά.



Από το Νοέμβριο του 2017 το ιρανικό πλοίο σύμφωνα με αναλυτές αποτελεί τα μάτια και τα αυτιά των Χούθι στην νότια περιοχή της Ερυθράς θάλασσας και ενδεχομένως έχει παίξει σημαντικό ρόλο στις πλέον πρόσφατες επιθέσεις των Χούθι κατά πετρελαιοφόρων τα οποία επλήγησαν με πυραύλους επιφανείας-επιφανείας κινεζικής κατασκευής C-801 ή C-802.

Όπως αναφέρουν στρατιωτικοί αναλυτές το ιρανικό πλοίο Saviz όλο αυτό το χρόνο επιχειρεί ως προωθημένο παρατηρητήριο των Χούθι παρέχοντας πληροφορίες για την στοχοποίηση των πλοίων που οι Χούθι επιθυμούν να πλήξουν.

Το ιρανικό πλοίο μπορεί να αξιοποιήσει αποτελεσματικά το ραντάρ του, τα συστήματα συλλογή ηλεκτρονικών πληροφοριών (SIGNIT) και να δώσει το ακριβές στίγμα για κάθε στόχο είτε πολιτικό είτε στρατιωτικό όπως τα πολεμικά πλοία των ΗΑΕ και της Σαουδικής Αραβίας.

Τέλος, αυτό που αξίζει να σημειωθεί για το ιρανικό πλοίο Saviz, είναι ότι διαθέτει στο κατάστρωμα του και μικρά ταχύπλοα σκάφη, τα οποία όπως φαίνεται σε φωτογραφίες είναι εξοπλισμένα με πολυβόλα DShK των 12,7χλστ και πυροβόλα Zu-23 23 χλστ, ενώ όσον αφορά τον εφοδιασμό του πληρώματος του ιρανικού φορτηγού δυτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι αυτός υλοποιείται από συνεχόμενες κρυφές αποστολές μικρών σκαφών από τους Χούθι.


defence-point.grΠηγή Μυστήριο με εμπορικό πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα σε στρατιωτικό ρόλο!