18 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 756)


 …θα παιχτεί στη ΔΕΘ…
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει το πλεονέκτημα για τις εκλογές. Θα γίνουν όποτε τον συμφέρει, είπε το πρωί ο Γιώργος Αυτιάς. «Το πιο πιθανό είναι να γίνουν…

Ιανουάριο, ή Φεβρουάριο», πρόσθεσε.

Οπως ανεφερε:

Το παιχνίδι των εκλογών θα παιχτεί στη ΔΕΘ. Εχουμε μια διελκυστίνδα παροχών, δηλώσεων κ.λπ.
Το επόμενο Σαββατοκύριακο, ανεβαίνει ο Τσίπρας. Το μεθεπόμενο ο Μητσοτάκης. Και πάμε στην τελική ευθεία των εκλογών.
Εκλογές θα γίνουν όποτε συμφέρει τον Τσίπρα. Εχει το πλεονέκτημα η κυβέρνηση. Το πιο πιθανό είναι να γίνουν Ιανουάριο, ή Φεβρουάριο.
Ενδιαφέρον έχει τι θα γίνει με τους μισθούς, αλλά και τις συντάξεις, που αποτελούν την μητέρα των μαχών…

Πηγή Το παιχνίδι των εκλογών…


Διαβάζω σε μεγάλο (πολύ μεγάλο, δεκάδες χιλιάδες κλιξ) ειδησεογραφικό σάιτ την εξής «είδηση»:

«Αυτό που σχολίασαν ιδιαίτερα οι παρατηρητικοί χρήστες του Twitter ήταν το χρυσό βραχιόλι που επέλεξε η 30χρονη Νοτοπούλου στην ορκωμοσία, καθώς μοιάζει με…
το χαρακτηριστικό κόσμημα του οίκου Cartier αξίας 4.500 δολαρίων. Μάλιστα, αναρωτιούνται που το βρήκε και άλλοι αφήνουν αιχμές ότι προέρχεται από κάποιον αγαπημένο της.
Βέβαια, δεν αποκλείεται να είναι ένα παρόμοιο βραχιόλι και όχι εκείνο του διάσημου οίκου».

Ο πηχυαίος τίτλος της «είδησης» είναι:

«ΜΕ ΚΑΡΤΙΕ ΤΩΝ 4.500 ΔΟΛΑΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ Η ΝΟΤΟΠΟΥΛΟΥ;» (σ.σ. Το ερωτηματικό δεν το βλέπει κανείς εννοείται) και η «είδηση» συνοδεύεται από φωτό Νοτοπούλου με ένα κάποιο βραχιόλι που δεν διακρίνεται καλά και δίπλα έξτρα λαρτζ φωτό του γνωστού Καρτιέ.

* «Μοιάζει με» 
* «Αναρωτιούνται που το βρήκε»
* «Αφήνουν αιχμές ότι προέρχεται από κάποιον αγαπημένο της»
* «Βέβαια, δεν αποκλείεται να είναι παρόμοιο και όχι εκείνο του διάσημου οίκου»

Η αποδόμηση μιας προσωπικότητας ξεκινάει από το «οι φήμες λένε ότι […], αλλά εμέις δεν τις υιοθετούμε, όχι απόλυτα τουλάχιστον…»

Τα ξέρουμε καλά εμείς αυτά, παλιά μας τέχνη κόσκινο.

Θυμάμαι κάποτε που το Παρί Ματς έβγαζε κάθε βδομάδα τη Στεφανί του Μονακό εξώφυλλο με διάφορες τερατολογίες, εκείνη τους έκανε αγωγές, κέρδιζε, την επόμενη εβδομάδα ξανά το Παρί Ματς εξώφυλλο επάνω τη Στεφανί, κάτω μια μικρή επανόρθωση για το προηγούμενο εξώφυλλο. 
Μήνες τράβηξε αυτό. 
Η Στεφανί κέρδιζε τις αγωγές και το Παρί Ματς κάτι δεκάδες χιλιάδες φύλλα.

Μαντέψτε ποιος κέρδιζε πραγματικά…

Έχει αποδειχθεί πολλάκις ότι η νομοθεσία δεν μπορεί να προστατεύσει επαρκώς κάποιον από την -ανεπανόρθωτη ενδεχομένως- ζημιά που μπορεί να κάνει ο Τύπος, έντυπος ή ηλεκτρονικός, στην προσωπικότητά του. 
Ο Τύπος, άλλωστε, είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. 
Επειδή ο Τύπος έχει άμεση πρόσβαση στο κοινό, ενώ ο παθών όχι.

Το ίδιο ισχύει, σε μικροκλίμακα, και στα σόσιαλ μίντια πλέον.

Αν γράψω εγώ «ο τάδε είναι κλέφτης, μου πήρε 1000 γιούρος από το πορτοφόλι μου», ο τάδε μπορεί να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας σε όσους το διάβασαν, ενώ εγώ στη χειρότερη θα πληρώσω μια αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση σε 32 χιλιάδες εκατομμύρια χρόνια.

Την έχω κάνει τη δουλίτσα μου.

Θα έλεγα ότι πρέπει να έχουμε κριτικό πνεύμα σε όσα διαβάζουμε και ακούμε και ότι τα πάντα τελικά εξαρτώνται από το κοινό, αλλά είμαι μεγάλο παιδί και ξέρω ότι αυτά είναι ουτοπίες.

Ξέρω επίσης ότι ο μικρόκοσμός μας μερικών, η μικρο-ελιτ μας, δεν αποτελεί σημείο αναφοράς παρά μόνο για μας τους ίδιους, άντε και 100-200 ακόμα. 
Δεν λύνουμε το πρόβλημα. 
Το εντοπίζουμε μόνο.

Ή μήπως μπορούμε και να το λύσουμε;
Δεν έχω ιδέα. 
Θα σκεφτώ και θα πω.

Μαρία Δεδούση (FB)

Πηγή Τα λεφτά, τα λεφτά, τα εκατομμύρια…


Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΙΣΤΟΡΙΑΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

Ένα ερώτημα που θα έπρεπε να θέσουμε ως έθνος στην παγκόσμια κοινότητα είναι το πολύ απλό εξής:
___Τί είναι ένας άνθρωπος, ένας λαός, μία υφήλιος χωρίς ιστορική και εμπειρική μνήμη;
Και είναι καλό ερώτημα, επειδή από όποια πλευρά κι αν το σκεφτεί κανείς θα καταλήξει στην εξής απάντηση:
___Ό,τι στερείται μνήμης είναι ένα άγονο κουφάρι, παντελώς ανίκανο
να παράξει και να συνεισφέρει κάτι στο παγκόσμιο γίγνεσθαι πέραν
της τοξικής του αφόδευσης κατόπιν της άκρατης κατανάλωσης που
θα γεμίζει το κενό δίνοντάς του κάποια αίσθηση ύπαρξης.
Όπως Αμερική, ξέρετε…
Ο ακρογωνιαίος λίθος του κάθε πολιτισμού, όπως εξ άλλου και του κάθε ατόμου, είναι η συσσωρευμένη γλωσσική, και πολιτισμική του μνήμη. Αφαιρουμένων αυτών των δύο δεν υφίσταται κάποιο υπόβαθρο για να λειτουργήσει μία χώρα ως έθνος, ή ένα άτομο ως άνθρωπος. Ωστόσο, η πνευματική ποιότητα των κατοίκων ενός τόπου εναπόκειται στις ιστορικές αλήθειες στις οποίες εκείνοι δύνανται να κάνουν αναγωγές όχι μόνον για την αυτογνωσία των, την ταυτότητά των, αλλά και την αποφυγή επαναλαμβανόμενων λαθών του παρελθόντος.
Το ότι εμείς, οι Έλληνες, κατόπιν εορτής διαδηλώνουμε και οδυρόμεθα δια τους προδότας οίτινες την χώραν καταστρέφουσι επαφίεται στην εθνική μας ιστορική αμνησία. Εάν διαθέταμε την στοιχειώδη, παιδαριώδη ιστορική μνήμη ουδείς Έλλην θα ψήφιζε ηγέτη του οποίου το ίνδαλμα δεν ήταν ένας Κολοκοτρώνης, αλλά ο Μαρξ, ο Φιντέλ και ο Τσε…. Εάν αυτός ο λαός μας είχε κάποια στοιχειώδη ιστορική μνήμη, είναι βέβαιο ότι θα παρήγαγε και μία δεξιά αξιοτέρα των σπιθαμιαίων αναστημάτων πολιτικών ανδρών που συγκροτούν την σημερινή δεξιά. Βλέποντας τον εκλογικό χάρτη του 2015 ένας νοήμων ευκόλως κυριεύεται από κλαυσίγελον. Τόσο τραγικά οξύμωρο είναι το σχήμα που δείχνει ότι το ανθελληνικό μόρφωμα που κυβερνάει τον τόπο χωρίς επίγνωση της ανεπάρκειάς του στηρίχτηκε από τις ίδιες τις περιοχές που σήμερα εισπράττουν όλα τα δεινά αυτής της ανεπάρκειας.
Ενδιαφέρον έχει ότι η ίδια η λέξη «ιστορία» σημαίνει γνώση, εφόσον στην αρχαία Ελληνική «ίστωρ/ίστωρας» σημαίνει «γνώστης, μάρτυρας», ήτοι, εκείνος που ίσταται, δηλαδή στέκεται πάνω από κάτι και το παρατηρεί, από το ρήμα «ίστημι» που σημαίνει «στέκομαι» και έχει ετυμολογική σχέση και εννοιολογική συγγένεια με το λήμμα «ιστός». Άρα, όπως οι ιστοί του δέρματος συγκροτούν την επιδερμίδα μας, προσδίδοντάς της τα μοναδικά μας χαρακτηριστικά, έτσι και οι ιστορίες όλων των λαών «συν-ιστούν» το πολιτισμικό αμάλγαμα της νοήμονος ζωής επί της Πλανήτου Γαίας.
Όμως, όταν οι ευσεβείς πόθοι αν-ιστό-ρητων βρίσκουν ανταπόκριση από εξ ίσου αμνήμονες ασκούμενους πολιτικήν εξουσία, και βάλλεται η ιστορική αλήθεια οι ιστοί διαλύονται, προκαλώντας μία αλυσιδωτή αντίδραση που τελικά οδηγεί στην σήψη του γενικότερου οργανισμού, ο οποίος δεν είναι άλλος από αυτόν του πανανθρώπινου πολιτισμού.
Λίαν ανησυχητικό για το μέλλον της ανθρωπότητος είναι το γεγονός ότι παρά την ομόφωνη ένσταση της παγκόσμιας διανόησης ως προς τον σλαβόφωνο σφετερισμό ενός μεγάλου τμήματος της Ελληνικής ιστορίας, κάποιοι καιροσκόποι έχουν σπάσει τους ιστούς της περιοχής μας, δημιουργώντας ένα άνευ προηγουμένου προηγούμενον.
Και επειδή είναι τόσο κραυγαλέα η κοροϊδία, ο εχέφρων άνθρωπος δεν παύει να φιλοξενεί τα χειρότερα σενάρια στη φαντασία του:Απορεί κανείς εάν πρόκειται για σύμπτωση το ότι το κλείσιμο της συμφωνίας για το όνομα των Σκοπίων ως Μακεδονία συνέπεσε με τα γενέθλια του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ, του διαμεσολαβητή για το ζήτημα της ονομασίας, Μάθιου Νίμιτς.
Μετά από αυτό, ακόμη και ο πιο δύσπιστος κατά των «συνομωσιολογικών» σεναρίων θα πρέπει να αρχίσει να απορεί για την παντοδύναμη κλίκα που κινεί τα νήματα του πλανήτη.
Μήπως κάποιοι θα επωφεληθούν από την ωρολογιακή βόμβα που φυτεύουν στην χερσόνησο του Αίμου με τις προστριβές που θα δημιουργηθούν;
Μήπως κάποιοι οραματίζονται την διάλυση του του Ελληνικού πολιτισμού, του οποίου ακόμη και η βιολογική ύπαρξη πρέπει να εκλείψει παραδειγματικά ώστε η υφήλιος να αποδεχτεί την εξόντωση όσων εναπομεινάντων εθνικών εστιών οι οποίες θα μπορούσαν να αντισταθούν στην επιβαλλόμενη πολυπολιτισμικότητα που αντί για ριζωμένους στον τόπο τους ανθρώπους παράγει ιδιωτείες καταναλωτές;
Και μη γελάτε όσοι πιστεύετε ότι αυτά είναι συνωμοσιολογικά σενάρια. Κάθε άλλο. Η Ελλάδα ανέκαθεν υπήρξε το σημείο αναφοράς ως προς την έννοια του έθνους κράτους, κάτι που ουδόλως συμφέρει τις τράπεζες ελέγχουσες τις παγκόσμιες αγορές. Ουδόλως τυχαίως, ουδένα άλλο έθνος έχει δεχθεί τόσες ιστορικές στρεβλώσεις. Από την παρερμηνεία του Ισοκράτους λόγου περί Ελλήνων έως και τα δεκάδες μνημεία και επιγραφές με τον ανύπαρκτο όρκο του Αλεξάνδρου στην Ώπη, όπου αυτός παρουσιάζεται ως διεθνιστής που συνενώνει τις φυλές χωρίς διακρίσεις, το Ελληνικόν έθνος δέχεται όλα τα βέλη από τους ισοπεδωτές των πολιτισμών.
Συχνά ακούμε από τους προδοτικούς μας πολιτικούς το ηττοπαθές επιχείρημα: «Το σλαβόφωνο κρατίδιο ήδη έχει αναγνωρισθεί από 140 χώρες, άρα έχουμε ήδη χάσει την μάχη και πρέπει να αποδεχτούμε τα νέα δεδομένα προς όφελος της περιοχής.»
Κάποιος πρέπει να πει σε αυτούς τους ανόητους ότι ακόμη και εάν ολάκερη η παράφρονα ανθρωπότης αναγνωρίσει την «Μακεδονικότητα» Σλάβων, εμείς πρέπει να μείνουμε αμετακίνητοι τιμώντας την αλήθεια, όπως πάντοτε έπραττε ο Ελληνισμός, διαχωρίζοντάς τον από τους πολυαριθμότερους βάρβαρους που σήμερον τους βλέπουμε κουστουμάτους και γραβαντομένους.
Και επειδή έχει αποδειχθεί περίτρανα πλέον ότι οι διαδηλώσεις, όσο μαζικές κι αν είναι, δεν προκαλούν ιδρώτα στα αυτιά αυτών που έχουν πουλήσει την ψυχή τους, είναι επιτακτικό να συνεδριάσει η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και να ξεκαθαρίσει με αντικειμενικά, επιστημονικά κριτήρια ποίοι μπορεί να είναι οι Μακεδόνες. Και βάσει αδιάσειστων ιστορικών στοιχείων και μνημείων, οι Μακεδόνες μπορεί να είναι μόνον όσοι έχουν μητρική τους γλώσσα την Ελληνική.
Και όλα πρέπει να αρχίσουν από εδώ. Από την φαινομενικά ασήμαντή μας χώρα. Και λέγω φαινομενικά, επειδή ουσιαστικά είμαστε η πιο σημαντική πρόταση για έναν ανθρωποκεντρικό πολιτισμό των εθνών. Για να επιτευχθεί αυτό, κατ’ αρχάς πρέπει να φύγει το μίασμα που κυβερνά την χώρα και να ανασυσταθεί το εθνικό Ελληνικό κράτος, απλούστατα επειδή το χρωστάμε στα παιδιά μας και στα παιδιά όλου του κόσμου που πρέπει να νοιώθουν ότι οι τόποι τους έχουν την δική τους ιστορία, την δική τους ταυτότητα.
Αυτό που πρέπει να αντηχεί στις ψυχές όλων μας είναι το απλό ερώτημα που θα θέσουν στον πατέρα τους τα Ελληνόπουλα που ζουν στην Μακεδονία μας:
Ντροπή, λοιπόν, στην διεθνή κοινότητα που με την απάθειά της έθεσε τα θεμέλια για ένα προηγούμενο που ενδέχεται να έχει ολέθριες συνέπειες για το πνευματικό μέλλον της ανθρωπότητος. Αρχίζω να πιστεύω ότι εάν δεν αντιδράσουμε συλλογικά, πραγματικά έρχεται το τέλος του πολιτισμένου κόσμου, επειδή η απώλεια μνήμης προηγείται του θανάτου όταν ένας γηρασμένος οργανισμός σβήνει από την νόσο του Αλτσχάιμερ…

-Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου- 18/06/2018

harmoscope.comΠηγή Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ "ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ


Η μεγάλη εικόνα δείχνει μετατόπιση του πολιτικού φάσματος προς τα δεξιά και ένα ακροατήριο δυσαρεστημένων και αβέβαιων Ελλήνων. Η Ν.Δ. έχει…
προσχωρήσει σε ακροδεξιές λογικές, εγκαταλείποντας το Κέντρο. Το Κέντρο -αν εκφράζεται από το ΚΙΝ.ΑΛΛ.- έχει προσχωρήσει στις τακτικές Μητσοτάκη και του μιντιακού συστήματος ΣΚΑΪ και ΔΟΜ (Μαρινάκη).

Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίζεται προς τον κεντρώο χώρο, ελπίζοντας σε μια ευρύτερη σύγκλιση με κοινωνικό πρόσημο. Δεν είναι βέβαιο ότι το ακροατήριο των εν γένει δυσαρεστημένων θα αντιδράσει σε όλα αυτά με ιδεολογικό ή πολιτικό κριτήριο και ότι αυτό θα μεταφραστεί σε τεράστιες μεταβολές των δημοσκοπικών ευρημάτων. Βλέπεις, στους φτωχοποιημένους δεν μοιράζεις «Εγχειρίδια Δημοκρατίας»∙ τα ψηφοδέλτια από μόνα τους δεν έχουν κανένα αντίκρισμα στα καθημερινά χρέη, ούτε ποτέ θεραπεύτηκαν με μάγια τα πάθη της φτώχειας.

Προφανώς, ένας ανασχηματισμός πάντα αποτελεί ύλη θετικού ή αρνητικού πολιτικού σχολιασμού∙ τα πρόσωπα, η αξιοσύνη, οι ικανότητές τους. Εχει σημασία η σύνθεση της κυβέρνησης ως προς την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα∙ ακόμα οι ελιγμοί, οι τακτικισμοί ή και τα σήματα που στέλνει ο εκάστοτε πρωθυπουργός με τον ανασχηματισμό. Αλλά, στην περίπτωσή μας, δεν είναι αυτή η ικανή πολιτική ύλη ούτε το εθνικό σχέδιο. Δεν είναι αυτό ή, τουλάχιστον, δεν είναι μόνον ο ανασχηματισμός η απάντηση στα ζητήματα της ελληνικής κρίσης, στο μείζον της διαχείρισης της μεταμνημονιακής εποχής: την ανάταξη της κοινωνίας και της οικονομίας.

Κατά συνέπεια, ο ανασχηματισμός είναι η μία παράμετρος επιτυχίας ή αποτυχίας. Οχι της κυβέρνησης, αλλά της έκβασης του εθνικού ζητήματος. Αλλες δύο βασικές παράμετροι -για να περιορίσουμε την ανάλυση μόνον σε αυτές- είναι οι έξω, δηλαδή, το ευρωπαϊκό πλαίσιο στο οποίο πορεύεται η χώρα και οι εντός, δηλαδή, τα λοιπά κόμματα και οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Θανάση Βασιλείου, ΕΔΩ

Πηγή Ο ανασχηματισμός, οι έξω και οι εντός…

Αθλητικές Ομάδες του Κόσμου με Αρχαιοελληνικά Ονόματα !!! Είναι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΟΣΕΣ ΝΟΜΙΖΕΤΕ !!!

Το Sport24 είχε παρουσιάσει πριν μερικά χρόνια, ομάδες που έχουν «δανειστεί» τα ονόματά τους από την αρχαία Ελλάδα και την ελληνική μυθολογία. Από τον περίφημο Άγιαξ μέχρι τη Νέα Καληδονία και το Κονγκό!


Ο μεγαλύτερος αθλητικός σύλλογος της Τσεχίας, η Σπάρτα Πράγας, γίνεται σήμερα (16/11) 121 ετών. Είχατε συνδέσει ποτέ το όνομά της με την αρχαία Σπάρτη;


Αν ναι, καλά κάνατε, αφού οι Βάκλαβ, Μπόχουμιλ και Ρούντολφ Ρουντλ, τα τρία αδέρφια που ίδρυσαν τη Σπάρτα, είχαν στο μυαλό τους την ελληνική πόλη όταν δημιουργούσαν την τσεχική ομάδα.


Δεν είναι όμως αυτό το μοναδικό παράδειγμα, όπου η αρχαία Ελλάδα και η ελληνική μυθολογία έχουν ασκήσει επιρροή σε ομάδες, ακόμα και ολόκληρες λίγκες, από τη μια άκρη της Γης στην άλλη. Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις που πρόσωπα και τοποθεσίες της αρχαιότητας έχουν δανείσει το όνομά τους σε ποδοσφαιρικούς συλλόγους, και μάλιστα πολύ διάσημους, όπως ο Άγιαξ, η Μαρσέιγ, η Αταλάντα.


Η χάρη μας όμως φτάνει μέχρι και χώρες όπως η Κένυα, το Κονγκό, ο Νίγηρας, η Ονδούρα, το Ελ Σαλβαδόρ, η Γαλλική Γουιάνα και η Νέα Καληδονία, αλλά και σε αθλήματα που απέχουν πολύ από την ελληνική πραγματικότητα, όπως το λακρός, το κρίκετ και το χόκεϊ επί πάγου.


Δείτε πώς η αρχαία Ελλάδα έχει επηρεάσει τον παγκόσμιο αθλητισμό:

Από την αρχαία Σπάρτη:
Σπάρτα Πράγας (Τσεχία)
Σπάρτα Κρτς (Τσεχία – ποδόσφαιρο)
Σπάρτα Ρότερνταμ (Ολλανδία – ποδόσφαιρο)
Χάμρουν Σπάρτανς (Μάλτα – ποδόσφαιρο)
Μπλιθ Σπάρτανς (Αγγλία – ποδόσφαιρο)
Φέρλαντς Βάλεϊ Σπάρτανς (Αγγλία – ποδόσφαιρο)
Σπάρτανς (Σκωτία – ποδόσφαιρο)
Σπάρτανς (Κένυα – ποδόσφαιρο)
Μάντσεστερ Βίλατζ Σπάρτανς (Αγγλία – ράγκμπι)
Χατ Βάλεϊ Σπάρτανς (Νέα Ζηλανδία – american football)
Λα Κρος Σπάρτανς (ΗΠΑ – ποδόσφαιρο σάλας)
Σπάρταν (Μπαρμπέιντος – κρίκετ)
Σπάρτα (Φινλανδία – χάντμπολ)
Σπάρτα (Δανία – στίβος)
Σπάρταν Λιγκ (Αγγλία – πρώην ποδοσφαιρική λίγκα του Λονδίνου)
Υπάρχουν επίσης δεκάδες ομάδες πανεπιστημίων και σχολείων, κυρίως στις ΗΠΑ, που αποκαλούνται Σπάρτανς.
Από τον Αίαντα:
Άγιαξ (Ολλανδία – ποδόσφαιρο)
Άγιαξ Κέιπ Τάουν (Νότιος Αφρική – ποδόσφαιρο)
Άγιαξ ντε Ουενζέ (Κονγκό – ποδόσφαιρο)
Άγιαξ (Βραζιλία – ποδόσφαιρο)
Άγιαξ Ορλάντο Πρόσπεκτς (ΗΠΑ – ποδόσφαιρο)
Άγιαξ Λασνάμε (Εσθονία – ποδόσφαιρο)
Ραμπάτ Άγιαξ (Μάλτα – ποδόσφαιρο)
Ουνιόν Άγιαξ (Ονδούρα – ποδόσφαιρο)
Άγιαξ Κεντίρα (Μαρόκο – ποδόσφαιρο σάλας)
Άγιαξ Χίροουζ (Δανία – χάντμπολ)
Από τον Αχιλλέα:
Αχίλες ’29 (Ολλανδία – ποδόσφαιρο)
Ακίλιζ (Αγγλία – ποδόσφαιρο)
Μπόργκα Ακίλες (Φινλανδία – χόκεϊ επί πάγου)
Από τον Ακράγαντα (αρχαία ελληνική πόλη της Κάτω Ιταλίας):
Ακράγκας Κάλτσιο (Ιταλία – ποδόσφαιρο)
* Προτιμήθηκε αντί του ιταλικού ονόματος της πόλης, που είναι Αγκριτζέντο.
Από την Ακρόπολη:
Ακρόπολις (Σουηδία – ποδόσφαιρο)
Από την Αταλάντη (ηρωίδα της μυθολογίας):
Αταλάντα (Ιταλία – ποδόσφαιρο)
Από τον Άτλαντα:
Άτλας ντε Γουαδαλαχάρα (Μεξικό – ποδόσφαιρο)
Κλουμπ Ατλέτικο Άτλας (Αργεντινή – ποδόσφαιρο)
Από τον θεό Ήλιο:
Χέλιος Χάρκιβ (Ουκρανία – ποδόσφαιρο)
Χέλιος Μονάχου (Γερμανία – ποδόσφαιρο)
Χέλιος Ντομζάλε (Σλοβενία – μπάσκετ)
Από την Ελλάδα:
Ελλάς Βερόνα (Ιταλία – ποδόσφαιρο)
Σάουθ Μέλμπουρν Ελλάς (Αυστραλία – ποδόσφαιρο)
* Παλαιότερη ονομασία της Σάουθ Μέλμπουρν
Ουέστ Αντέλαϊντ Ελλάς (Αυστραλία – ποδόσφαιρο)
* Παλαιότερη ονομασία της Ουέστ Αντέλαϊντ
Από τον Ηρακλή:
Έρκουλες (Ισπανία – ποδόσφαιρο)
Έρκουλες (Ελ Σαλβαδόρ – ποδόσφαιρο)
Χέρκουλες (Φινλανδία – ποδόσφαιρο)
Χεράκλες Άλμελο (Ολλανδία – ποδόσφαιρο)
Από τον Ερμή:
Χέρμες (Σκωτία – ποδόσφαιρο)
Χέρμες Κλαμπ (ΗΠΑ – ποδηλασία)
Χέρμες (Φινλανδία – χόκεϊ επί πάγου)
Χέρμες Οστάνδης (Βέλγιο – βόλεϊ)
Από τους Ίωνες:
Χαλ Ιόνιανς (Αγγλία – ράγκμπι)
Από την αρχαία Ολυμπία και τους Ολυμπιακούς Αγώνες:
Ολίμπια Λιουμπλιάνας (Σλοβενία)
Ολίμπια Βίλελμσαβεν (Γερμανία)
Κλουμπ Ντεπορτίβο Ολίμπια (Ονδούρα – ποδόσφαιρο)
Κλουμπ Ολίμπια (Παραγουάη – ποδόσφαιρο)
Ολίμπια (Βραζιλία – ποδόσφαιρο)
Ολίμπια Έλμπλαγκ (Πολωνία – ποδόσφαιρο)
Ολίμπια Σάτου Μάρε (Ρουμανία – ποδόσφαιρο)
Ολίμπια Μπάλτι (Μολδαβία – ποδόσφαιρο)
Ολιμπίκ (Γαλλική Γουιάνα – ποδόσφαιρο)
Ολιμπίκ Λιονέ (Γαλλία – ποδόσφαιρο)
Ολιμπίκ ντε Μαρσέιγ (Γαλλία – ποδόσφαιρο)
Ολιμπίκ Νουμέα (Νέα Καληδονία – ποδόσφαιρο)
Ελ-Ολιμπί (Αίγυπτος – ποδόσφαιρο)
Αντέλαϊντ Ολίμπικ (Αυστραλία – ποδόσφαιρο)
Σίντνεϊ Ολίμπικ (Αυστραλία – ποδόσφαιρο)
Ολίμπικ Κλουμπ (Βραζιλία – ποδόσφαιρο)
Ολιμπίκ Εμβολιέ (Καμερούν – ποδόσφαιρο)
Ράσολ Ολίμπικ (Αγγλία – ποδόσφαιρο)
Ολίμπικ Ταλίν (Εσθονία – ποδόσφαιρο)
Ολίμπικ Αζαβέγια (Λιβύη – ποδόσφαιρο)
Ουέλινγκτον Ολίμπικ (Νέα Ζηλανδία – ποδόσφαιρο)
Ολιμπίκ Νιαμέι (Νίγηρας – ποδόσφαιρο)
Ολίμπικ (Σουηδία – ποδόσφαιρο)
Ολίμπικ Ντόνετσκ (Ουκρανία – ποδόσφαιρο)
Ολίμπικ Σαράγεβο (Βοσνία/Ερζεγοβίνη – ποδόσφαιρο)
Ολίμπικ Μπακού (Αζερμπαϊτζάν – ποδόσφαιρο)
* Παλαιότερη ονομασία της Αζάλ
Ολίμπια Μιλάνο (Ιταλία – μπάσκετ)
Φρίμπουργκ Ολίμπικ (Ελβετία – μπάσκετ)
Ολίμπιανς Πεκίνου (Κίνα – μπάσκετ)
Λόντον Ολίμπιανς (Αγγλία – american football)
Ολίμπιαν Σουίμ Κλαμπ (Καναδάς – κολύμβηση)
Μπλάκμπερν Ολίμπικ (Αγγλία – πρώην ομάδα ποδοσφαίρου)
Ολίμπια Βρυξελλών (Βέλγιο – πρώην ομάδα ποδοσφαίρου)
Ιντιανάπολις Ολίμπιανς (ΗΠΑ – πρώην ομάδα μπάσκετ)
Ολιμπίκ (Γαλλία – πρώην ομάδα ράγκμπι)
Μπόστον Ολίμπικς (ΗΠΑ – πρώην ομάδα χόκεϊ επί πάγου)
Ντιτρόιτ Ολίμπικς (ΗΠΑ – πρώην ομάδα χόκεϊ επί πάγου)
ΜακΚίσπορτ Ολίμπικς (ΗΠΑ – πρώην ομάδα american football)
Ουάσινγκτον Ολίμπικς (ΗΠΑ – πρώην ομάδα μπέιζμπολ)
ΒΡΑΒΕΊΑ Ολίμπια (Αργεντινή – τα σημαντικότερα αθλητικά βραβεία της χώρας)
Υπάρχουν επίσης δεκάδες αθλητικές εγκαταστάσεις ανά τον κόσμο, που η ονομασία τους προέρχεται από την αρχαία Ολυμπία και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Από τον Όλυμπο:
Ολίμπο ντε Μπαΐα Μπλάνκα (Αργεντινή)
Από την παλαίστρα:
Παραέστρα (Ιαπωνία – ΜΜΑ)
Από τους Τιτάνες:
Ακάντι-Μπάθαρστ Τάιταν (Καναδάς – χόκεϊ επί πάγου)
Τρέντον Τάιτανς (ΗΠΑ – χόκεϊ επί πάγου)
Γκολντ Κοστ Τάιτανς (Αυστραλία – ράγκμπι)
Νιούπορτ Τάιτανς (Ουαλία – ράγκμπι)
Άλστερ Τάιτανς (Βόρειος Ιρλανδία – ράγκμπι)
Νάσουα Τάιτανς (Νότιος Αφρική – κρίκετ)
Τενεσί Τάιτανς (ΗΠΑ – american football)
Νιου Γιορκ Τάιτανς (ΗΠΑ – american football)
* Παλαιότερη ονομασία των Νιου Γιορκ Τζετς
Νιου Γιορκ Τάιτανς (ΗΠΑ – λακρός)
Βικτόρια Τάιτανς (Αυστραλία – πρώην ομάδα μπάσκετ)
Υπάρχουν επίσης δεκάδες ομάδες πανεπιστημίων και σχολείων, κυρίως στις ΗΠΑ, που αποκαλούνται Τάιτανς.
Από τους Τρώες:
Τρόγιανς (Βόρειος Ιρλανδία – ποδόσφαιρο)
Τρόγιανς (Αγγλία – ράγκμπι)
Μπέλφαστ Τρόγιανς (Βόρειος Ιρλανδία – american football)
Ρότερνταμ Τρόγιανς (Ολλανδία – american football)
Χάλιφαξ Τρόγιαν Ακουάτικ Κλαμπ (Καναδάς – κολύμβηση)
Τρόγιαν Ρέισινγκ Τιμ (Αγγλία – πρώην ομάδα της Formula 1)
Τρόι Τρόγιανς (ΗΠΑ – πρώην ομάδα μπέιζμπολ)
Υπάρχουν επίσης δεκάδες ομάδες πανεπιστημίων και σχολείων, κυρίως στις ΗΠΑ, που αποκαλούνται Τρόγιανς.
Από την Ουρανία (μία από τις 9 μούσες):
Ουράνια Γενεύης (Ελβετία)
Από τον Ξέρξη:
Ξέρξες Ρότερνταμ (Ολλανδία – ποδόσφαιρο)
Από την αρχαία Αιτωλία:
Αιτόλιαν Λιγκ (Αγγλία – πρώην ποδοσφαιρική λίγκα του Λονδίνου)
Από την αρχαία Αθήνα:
Αθίνιαν Λιγκ (Αγγλία – πρώην ποδοσφαιρική λίγκα του Λονδίνου)
Από την αρχαία Κόρινθο:
Κορίνθιαν Λιγκ (Αγγλία – πρώην ποδοσφαιρική λίγκα του Λονδίνου)
Από τους αρχαίους Δελφούς:
Ντέλφιαν Λιγκ (Αγγλία – πρώην ποδοσφαιρική λίγκα του Λονδίνου)
Από τα αρχαία Ίσθμια:
Ίσθμιαν Λιγκ (Αγγλία – ποδοσφαιρική λίγκα)


[Πηγή]http://www.ksipnistere.com/2018/08/blog-post_7250.html

«Πᾶνος»

ethnegersis Πηγή Αθλητικές Ομάδες του Κόσμου με Αρχαιοελληνικά Ονόματα !!! Είναι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΟΣΕΣ ΝΟΜΙΖΕΤΕ !!!


Την ημέρα του κυβερνητικού ανασχηματισμού κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο ένα δίπτυχο με τις πονηρά επιλεγμένες (ώστε να έχουν κάποιες, ανεπαίσθητες έστω, ομοιότητες) φωτογραφίες του Τρύφωνα Σαμαρά και της Κατερίνας Παπακώστα. Κάτω από…
τον κομμωτή έγραφε «Τρύφων με ΝΔ» και κάτω από τη νέα υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη «Τρύφων με ΣΥΡΙΖΑ». Παραδέχομαι πως γέλασα, όσο και αν το αστείο ήταν τραβηγμένο από τα μαλλιά. Την ίδια στιγμή, επηρεασμένος κι εγώ από το κλίμα της εποχής που θέλει να δίνουμε σημασία στην πολιτική ορθότητα όχι μόνο όσων λέμε, αλλά και όσων σκεφτόμαστε, σκέφτηκα πως το «σχόλιο» ήταν σεξιστικό για την κυρία Παπακώστα. Αλλά και για τον κύριο Σαμαρά. Ετσι δεν είναι; 

Λίγο αργότερα είδα μία άλλη φωτογραφία της κυρίας Παπακώστα, αυτή τη φορά με τη νέα υπουργό Προστασίας του Πολίτη Ολγα Γεροβασίλη, κάτω από την οποία διάβασα: «Η ασφάλεια είναι υπόθεση γυναικεία». Αυτό, είμαι σίγουρος, θα άρεσε περισσότερο στην υφυπουργό από την «ταύτισή» της με τον κομμωτή, όμως και πάλι, ως σχόλιο εμπεριέχει σεξισμό. Όχι; Και αυτά που γράφονται για τη νέα υφυπουργό Μακεδονίας – Θράκης Κατερίνα Νοτοπούλου; Αλλοι την αποκαλούν κλείνοντας πονηρά το μάτι (ή ποστάροντας το αντίστοιχο emoji) «η καθαρίστρια» σχολιάζοντας καυστικά την ανοδική πορεία της και άλλοι «τραβάνε το αυτί» όσων έχουν παρεκτραπεί και τους θυμίζουν πως –ντροπή!– πρέπει να αποτάξουμε τον σεξισμό.

Την ίδια στιγμή, σεξιστικά κρίνονται από ορισμένους τα σχόλια που ακολούθησαν την εμφάνιση του υπουργού Εθνικής Αμυνας Πάνου Καμμένου με ένα μικροσκοπικό μαγιό. Και τα σχόλια για την κολλημένη θαρρείς στον ώμο της πασμίνα της Λυδίας Κονιόρδου, για τους γοφούς του Αλέξη Τσίπρα, για τις αμφιέσεις και τις πόζες του ζεύγους Πατούλη… Μάστιγα, τελικά, ο σεξισμός στη σύγχρονη κοινωνία, όπως καθημερινά εκδηλώνεται και μέσα από τα αστεία μας; Ή μήπως, έχουμε φτάσει σε σημείο που δεν μπορούμε να πούμε μια κουβέντα, να κάνουμε λίγο χιούμορ, και αμέσως χαρακτηριζόμαστε σεξιστές; 

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Κοσμά Βιδου, ΕΔΩ

Πηγή Ο σεξισμός ως λογοκριτής…


Μια αρχαιο- Μακεδονική λέξη που υπήρχε στο Πισοδέρι

Το σκεύος γουάλα

Διαβάζοντας το έργο του Χάμοντ, «Το Μακεδονικό Κράτος», κάπου αναφέρει τον Μαρσύα που κάνει αναφορά στη «γουάλα», που ήταν μια πήλινη κούπα, που την γέμιζαν κρασί οι αρχαίοι Μακεδόνες και με την γουάλα και το κρασί άρχιζαν τις θυσίες προς τους θεούς. Με την γουάλα γεμάτη κρασί έκαμναν σπονδές και οι βασιλείς και ο απλός λαός. Κάθε αρχαίος Μακεδόνας είχε μαζί του μια γουάλα στην εκστρατεία, επειδή πολύ συχνά έκαμναν θυσίες στους δώδεκα θεούς.

Η λέξη «γουάλα» δεν είναι άγνωστη στα μέρη μας. Υπήρχε στο λεξιλόγιο των βλαχόφωνων Μακεδόνων. Στο Πισοδέρι υπήρχε η λέξη στο παραμύθι «Τσιτσιμόντζουλ του γουάλα». Από παιδί άκουγα για το ποντικάκι του παραμυθιού το Τσιτσιμότζουλ που έπεσε μέσα στο πήλινο σκεύος την γουάλα, και όταν ρώτησα την μάνα μου, που κατάγεται από το Πισοδέρι, μου αφηγήθηκε το παραμύθι και μάλιστα είχε και ένα σκεύος γουάλα, το οποίο φωτογράφισα και δημοσιεύω. Είναι ένα μικρό πήλινο σκεύος. Έχει ύψος περίπου 20 εκατοστά και η χωρητικότητά του μικρή.

Στο Πισοδέρι, στις μεγάλες γιορτές, που κάνουν αρτοκλασία με πεντάρτο, οι Πισοδερίτισσες πήγαιναν στην εκκλησία με την γουάλα γεμάτη με κρασί, και μετά την εκκλησία βουτούσαν τον άρτο στο κρασί και τον έτρωγαν. Η γουάλα όμως μετά το 1900, αντικαταστάθηκε από καλύτερο και πολυτελέστερο σκεύος την κανάτα ή τσινιού. Οι κανάτες ήταν εισαγόμενα σκεύη και τις προμηθεύονταν από τα υαλοπωλεία. Αυτές κυκλοφορούσαν σε διάφορα σχήματα και χρώματα.

Η γουάλα, που ήταν τοπικό σκεύος, φτιαγμένο από τους αγγειοπλάστες της Φλώρινας είχαν ένα συγκεκριμένο σχήμα και χρώμα του πηλού. Όλες οι γουάλες ήταν ίδιες. Μετά το 1900 περίπου δεν τις χρησιμοποιούσαν πια στην εκκλησία. Ήταν όμως κατάλληλες για την κουζίνα και την τοποθέτηση φαγητών που περίσσευαν και κυρίως σούπες και φασόλια.

Μια αρχαία μακεδονική λέξη, η λέξη «γουάλα», διατηρήθηκε εκεί ψηλά στην Βίγλα και στο Πισοδέρι. Ίσως και σε αυτούς αναφερόταν ο ιστορικός Ιωάννης Λυδός (6ος αιώνας μ.Χ.) που έγραφε: «Καίπερ Έλληνες…τη των Ιταλών φθέγγεσθαι φωνήν». Μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση οι ηττημένοι μίλησαν την γλώσσα των νικητών.



Δημήτρης Μεκάσης – florinapress.grΠηγή Μια αρχαιο- Μακεδονική λέξη που υπήρχε στο Πισοδέρι


…τρομοκρατία είναι οι μαρκαδόροι, οι σφαίρες στον Κοτζιά είναι κωμωδία…

Με αφορμή τα υβριστικά συνθήματα που έγραψαν άγνωστοι στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει, ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ Άρης Πορτοσάλτε έχει αρχίσει «σταυροφορία» για την τάξη και την ασφάλεια.

Έχει όμως…
πολύ ενδιαφέρον να θυμηθούμε τη στάση του Άρη Πορτοσάλτε όταν ο ΥΠΕΞ, Νίκος Κοτζιάς είχε δεχθεί απειλητική επιστολή για το Μακεδονικό που έγραφε: «Έχουμε τρεις σφαίρες για σένα».

Τότε ο μεγαλοδημοσιογράφος του ΣΚΑΙ, είχε όρεξη για πλακίτσα και έγραφε στο twitter, πως όλα αυτά είναι κωμωδία.



Για να μη θυμηθούμε τι έλεγε ο Άρης Πορτοσάλτε στον Ηλία Κασιδιάρη, λίγο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης.

«Πρέπει να βρείτε και εσείς έναν τρόπο να μη σας πιάνουν στο στόμα τους». Αυτό έλεγε

Τα συμπεράσματα δικά σας…



documentonews.gr

Πηγή Για τον Πορτοσάλτε…


Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου «Η ιστορία ενός λαού: Οι Έλληνες από το 324 έως σήμερα», που επισκοπεί μία περίοδο δεκαεπτά αιώνων ελληνικής ιστορίας, επιχειρούμε μία σύντομη αναφορά στην πορεία του Ελληνισμού, ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του.


Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τον πρόλογο στο βιβλίο «Modern Greece: Α short history»


Ο Κρίστοφερ Μόνταγκιου Γουντχάους, με το έργο του «Modern Greece: Α short history», που αποδίδεται εδώ ως «Η ιστορία ενός λαού:


Οι Έλληνες από το 324 έως σήμερα», επισκοπεί μία περίοδο δεκαεπτά αιώνων ελληνικής ιστορίας με επιμέλεια, εμβρίθεια και ευρηματικότητα, φέρνοντας κοντά στον μέσο Ευρωπαίο αναγνώστη -και τώρα, με την ανά χείρας γλαφυρή μετάφραση της Λύντιας Στεφάνου, και στον Έλληνα φιλίστορα- πρόσωπα και καταστάσεις, κίνητρα και προθέσεις, συμφέροντα και συμφωνίες των μεγάλων δυνάμεων, καθώς και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα με τους ρυθμούς και τις ιδιαιτερότητές της, που επικράτησε στον ελληνικό ορίζοντα από τον 40 μ.Χ. αιώνα έως τις μέρες μας.


Βυζάντιο

Σε δεκατρία κεφάλαια ξεδιπλώνει ο συγγραφέας με μαεστρία την ύλη του, ξεκινώντας ουσιαστικά από τα πρωτοβυζαντινά χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων αναγνωρίστηκε και εδραιώθηκε ο Χριστιανισμός και στη συνέχεια αποκρυσταλλώθηκε η Ορθοδοξία.

Τότε είναι που μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα του ύστερου ρωμαϊκού κράτους από την Δύση στην Ανατολή, στο Βυζάντιο, και από Ρώμη έγινε Νέα Ρώμη και τελικά Κωνσταντινούπολη (το 324 έγινε η θεμελίωσή της και το 330 τα εγκαίνια).

Κατόπιν, καταγράφεται ο χωρισμός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Ανατολική και Δυτική, και το ενδιαφέρoν στο εξής εστιάζεται κατεξοχήν στην Ανατoλική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στο πλαίσιο της οποίας σύσσωμη η κοινωνία με τους συντεταγμένους θεσμικoύς και αμυντικoύς μηχανισμoύς αντιμετώπισε πολλούς και διαφoρετικoύς μεταξύ τους αντιπάλoυς.

Ταυτόχρονα, παρoυσιάζεται πως η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων της Αυτοκρατορίας διαχειρίστηκε, στο μέτρο του εφικτού, τις πρόσκαιρες και επισφαλείς κατακτήσεις της ιoυστινιάνειας εποχής στη Δύση, αλλά και τις υπoχωρήσεις και απώλειες του Ηράκλειου στην Ανατολή.


Στο ίδιο πλαίσιο γίνεται η μελέτη και ερμηνεία των σχέσεων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με την Δύση και τα Βαλκάνια, της λειτουργίας των κοινωνικοπολιτικών θεσμών, της διεύρυνσης των οικονομικών συναλλαγών και της εμβάθυνσης των δικαιικών κανόνων του κρατικού μηχανισμού.


Στην επόμενη περίοδο, από τον 7ο έως τον 11ο αιώνα, έχουμε την κατάληψη της Αιγύπτου και των νοτιοανατολικών επαρχιών της επικράτειας από τους Άραβες, την μείζονος σημασίας ήττα στο Μαντζικέρτ (1071), που επισφράγισε τον έλεγχο μεγάλου τμήματος της Μικράς Ασίας από τους Σελτζούκους Τούρκους, καθώς επίσης και την ταυτόχρονη κατάκτηση της βυζαντινής Ιταλίας από τους Νορμανδούς. Βέβαια, κύριο χαρακτηριστικό των χρόνων αυτών είναι ο σταδιακός εξελληνισμός της αυτοκρατορίας και οι βαθιές μεταρρυθμιστικές τομές στον διοικητικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες του κράτους. Οι σχέσεις των Βυζαντινών με την Δύση και τον σλαβικό κόσμο, οι κοινωνικοοικονομικοί θεσμοί και ο πνευματικός βίος παρουσιάζονται στην ίδια συνάφεια ανάγλυφα.


Ολοκληρώνεται η ενότητα με την κατάκτηση των μικρασιατικών επαρχιών από τους Σελτζούκους και το κορυφαίο γεγονός της οριστικής άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους (1453), ενώ έχει καταγραφεί επίσης με ενάργεια η Λατινοκρατία στον ελλαδικό χώρο, οι συμπεριφορές των Βυζαντινών απέναντι στην Δύση και οι προσπάθειές τους να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας, έτσι ώστε να σώσουν την αυτοκρατορία την ύστατη στιγμή. Τέλος, αναλύονται ο πολιτισμός και η πνευματική παραγωγή των Βυζαντινών.


Τουρκοκρατία

Αμέσως μετά την άλωση της Πόλης εξαφανίζεται η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αρχίζει η σκοτεινή περίοδος για τον Ελληνισμό, ενώ ταυτόχρονα υποχωρούν σημαντικά οι Ενετοί της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας στην Ανατολική Μεσόγειο, ως αποτέλεσμα των τουρκοβενετικών πολέμων.

Υπήρξαν, ωστόσο, αρκετές εστίες αντίστασης από την πλευρά των Ενετών, ιδιαίτερα στον νησιωτικό χώρο, με ενδεικτική την περίπτωση της πολύχρονης πολιορκίας της Κρήτης, εστίες οι οποίες ανέκοψαν την πρωταρχική ορμή του Ισλάμ, καθυστερώντας την ολοκληρωτική επιβολή του. Τον 17ο αιώνα όμως, η τουρκική κατάκτηση του ελληνικού χώρου, εκτός των Επτανήσων, ήταν πλέον γεγονός.


Η μετακίνηση των Βυζαντινών λογίων στην Δύση δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την αναγέννηση των γραμμάτων και των τεχνών στον ευρωπαϊκό χώρο, ενώ η καλλιέργεια της ελληνικής παιδείας και η τυπογραφική παραγωγή των αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων αποτέλεσαν χαρακτηριστικά δείγματα της ελληνικής προσφοράς στον δυτικό πολιτισμό.

Στην ίδια συνάφεια εντάσσεται και ο ρόλος της Εκκλησίας και, ειδικότερα, του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον τομέα της αυτοδιοίκησης των υπόδουλων Ελλήνων, και ο ρόλος αυτός είναι ανεπιφύλακτα ο νευραλγικότερος στο διοικητικό πλέγμα εξουσίας που οργανώθηκε με την έγκριση των Τούρκων και τελούσε διαρκώς υπό τον έλεγχό τους.


Η Ελληνική Επανάσταση

Ο αγώνας για την ανεξαρτησία του Ελληνισμού στηρίχθηκε στην ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτιλίας και σημαδεύτηκε από την εμφάνιση του κινήματος του νεοελληνικού διαφωτισμού, το οποίο από τα μέσα του 18ου έως τις αρχές του 19ου αιώνα συνεπήρε τους Έλληνες όλων των κοινωνικών τάξεων, αφυπνίζοντας τις συνειδήσεις και σφυρηλατώντας το φρόνημα για την Επανάσταση του 1821. Η αξία του πολέμου της ανεξαρτησίας, που οδήγησε τελικά στην ίδρυση του ελληνικού κράτους (1830), ήταν εξαιρετικά μεγάλη, και τα όρια της ακτινοβολίας της τιτάνιας αυτής προσπάθειας πολύ πλατιά.


Κατά την διάρκεια της δεκαετίας αυτής άλλαξε άρδην η ζωή του ταπεινωμένου γένους, και αυτό γιατί οι «ραγιάδες» έγιναν Έλληνες και απέκτησαν νέα ταυτότητα, την εθνική τους ταυτότητα, με την οποία θα πορεύονταν στην νέα εποχή. Η καθημερινότητά τους, οι κοινωνικοοικονομικές τους δραστηριότητες, η εικόνα που είχαν για τον κόσμο και, προπαντός, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονταν τους άλλους λαούς άλλαξαν νομοτελειακά και άλλαξαν προς το καλύτερο.

Μια τέτοια αλλαγή όμως είχε αντίκτυπο και στην αντίπερα όχθη, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κυριολεκτικά συγκλονίστηκε από την συγκεκριμένη κοσμογονία. Η εξουσιαστική της ελίτ, με επικεφαλής τον σουλτάνο, αντέδρασε στην αρχή μουδιασμένα και νωθρά, βάζοντας κατόπιν την αχανή επικράτεια στην τροχιά των μεταρρυθμίσεων, οι οποίες, προϊόντος του 19ου αιώνα, φιλοξενήθηκαν κάτω από την ομπρέλα των διοικητικών αλλαγών του «Τανζιμάτ».


Επίσης, οι επαναστατικές πρωτοβουλίες του Ελληνισμού επηρέασαν καθοριστικά ακόμη και το σχήμα και τις συμπεριφορές της Ιερής Συμμαχίας, του αναχρονιστικού εκείνου οργάνου των αυτοκρατόρων της περιόδου, με αποτέλεσμα να αλλάξουν και οι Μεγάλες Δυνάμεις, οι οποίες προχώρησαν στους πρώτους συμβιβασμούς τους, εφόσον στο ενεργητικό τους είχε εγγραφεί αμετάκλητα η ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827) και η ακλόνητη πεποίθηση των Ελλήνων για την ελευθερία τους.


Το ελληνικό κράτος

Μέσα στην διεθνή αυτή κοινωνικοπολιτική συγκυρία πορεύθηκε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος από το 1833 έως το 1908, έχοντας την Μεγάλη Ιδέα ως τον κυριότερο και πολυσυλλεκτικότερο άξονα διαμόρφωσης της πολιτικής του.

Βέβαια η πορεία αυτή σημαδεύθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, από την αντιβασιλεία και τη βαυαροκρατία, την απολυταρχία του Όθωνα και το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, την Α’ Εθνοσυνέλευση και το Σύνταγμα του 1844, τα νέα πολιτικά κόμματα που αναδύθηκαν από τις ξενώνυμες πολιτικές φατρίες και την έξωση του Όθωνα (1862), τη Β’ Εθνοσυνέλευση και το Σύνταγμα του 1864, που καθιέρωσε την βασιλευόμενη δημοκρατία με «συνταγματικό βασιλέα των Ελλήνων» τον Γεώργιο Α και, τέλος, την ενσωμάτωση των Επτανήσων» στον εθνικό κορμό και τις αλλεπάλληλες επαναστάσεις της Κρήτης.


Το πολιτικό σύστημα εισήλθε κατόπιν στον αστερισμό της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού, όπως τον εμπνεύστηκε ο Χαρίλαος Τρικούπης στην αντιπαράθεσή του με τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη και όπως αποκρυσταλλώθηκε στις δομές ενός ιδιόμορφου δικομματισμού με επίκεντρο την αρχή της δεδηλωμένης.


Ο ερχομός του 20ου αιώνα βρήκε την ελληνική κοινωνία μάλλον απαράσκευη και απογοητευμένη από τη ματαίωση των μεγάλων εθνικών προσδοκιών της και υπό το βάρος της χρεοκοπίας του 1893 και τον ψυχολογικό αναβρασμό της ήττας της ελληνοτουρκικής σύγκρουσης του 1897. Θα επακολουθήσουν οι ζυμώσεις που οδηγούν στο κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο Γουδί (1909) και στην πρόσκληση και εμπλοκή του Ελευθέριου Βενιζέλου στην κεντρική πολιτική σκηνή.


Τα επόμενα χρόνια θα είναι γεμάτα με ένταση, πάθος και συρράξεις. Η δεκαετία θα ξεκινήσει με την βαλκανική εποποιία (1912-1913), που θα οδηγήσει στον διπλασιασμό του «κράτους της Μελούνας» και στην ψυχική ανάταση των Ελλήνων. Ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τον πρώτο εθνικό διχασμό του Ελληνισμού και συνεπακόλoυθα την είσοδο του ελληνικού κράτους αφενός στην τελευταία φάση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και αφετέρου στο στρατόπεδο των νικητών. Η μικρασιατική περιπέτεια (1919-1922) θα κοστίσει τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από τις πατρογονικές εστίες και την πολιτισμική του μήτρα.


Η ειρήνη που ακολούθησε έφερε τους παλαιούς αντίπαλους λαούς πιο κοντά και έδωσε την ευκαιρία να ξεκινήσει στο εσωτερικό όχι μόνο η επούλωση των πληγών του παρελθόντος, αλλά και η οικοδόμηση ενός νέου κεφαλαίου, διαποτισμένου με τις αρχές της ευνομίας και της ελευθερίας, του κεφαλαίου της Β’ Ελληνικῆς Δημοκρατίας (1924), όπως την εμπνεύστηκε ο πατέρας της, Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Μόνο που η κατάκτηση αυτή αποδείχθηκε εξαιρετικά ευάλωτη και ασθενής απέναντι στα ισχυρά πολιτικά ρεύματα της εκτροπής, τα οποία την κατέλυσαν, οδηγώντας την σύντομα στην δικτατορία πρώτα του Θεόδωρου Πάγκαλου (1925) και αργότερα του Ιωάννη Μεταξά (1936).


Σύγχρονη εποχή

Ο ελληνικός Μεσοπόλεμος περιέκλειε πολλές διακυμάνσεις και επικίνδυνους κλυδωνισμούς, καιρούς καταστροφικούς, αλλά και συνάμα φωτεινά εποικοδομητικούς. Η Ελλάδα που προέκυψε από τον Μεσοπόλεμο ήταν πολύ διαφορετική απ’ ο,τι την οραματίστηκαν οι δημιουργοί της. Δεν ήταν αποκλειστικά και μόνο αποτέλεσμα της εθνεγερσίας του 1821, αλλά ήταν ταυτόχρονα και δημιουργική ανασύνθεση των μεγάλων βαλκανικών και ευρωπαϊκών πολέμων χαρακτηριστικό που την έκανε να μοιάζει πολύ στα άλλα κράτη της ευρύτερης περιοχής που σχηματίστηκαν τα κρίσιμα εκεί να χρόνια. Δεν ήταν πλέον η χιμαιρική Ελλάδα των «δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», αλλά η κατακλυσμένη από τους πρόσφυγες πραγματιστική Ελλάδα.


Αυτή ήταν, άλλωστε, λίγο-πολύ η χώρα που γνώρισε ο συγγραφέας, όταν την επισκέφθηκε για πρώτη φορά το 1935, διαπιστώνοντας ότι οι άνθρωποι που ζούσαν στον τόπο αυτό μιλούσαν ακόμη την γλώσσα του Πλάτωνα, και όταν μετά την έκρηξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, και ειδικότερα τον Δεκέμβριο του 1940, την επισκέφθηκε ξανά για να υπηρετήσει την πατρίδα του ως αξιωματικός πληροφοριών, η γνωριμία του όχι μόνο με την ιστορία και τον πολιτισμό αλλά και με τους σύγχρονους Έλληνες έγινε βαθύτερη και ουσιαστικότερη.


Όμως η δεκαετία 1940-1950 είναι, μετά την επανάσταση του 1821, η πυκνότερη και συγκλονιστικότερη σε γεγονότα, ρήξεις, συγκρούσεις και ανθρώπινα πάθη περίοδος. Ο Γουντχάους υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές των χρόνων αυτών, και μάλιστα ένας από τους οικείους και συμπαθείς στον λαό πρωταγωνιστές, γι’ αυτό άλλωστε οι φίλοι του τον προσφωνούσαν «Μόντι», οι αντιστασιακοί συμπολεμιστές του «Κρις» και ο Ναπολέοντας Ζέρβας «Ευάγγελο Χρήστου» (το Ευάγγελος προήλθε από το «άγγελος καλών ειδήσεων» και το Χρήστου από το Κρις).


Ο «Κρις», 25 χρονών τον Νοέμβριο του 1942 (γεννημένος το 1917), με τον βαθμό του ταγματάρχη του Βρετανικού Στρατού και με την ιδιότητα του δευτέρου τη τάξει στην ιεραρχία της αποστολής Harling, στην οποία προΐσταται ο συνταγματάρχης Έντμοντ Μάγιερς, ανατινάσσει την γέφυρα του Γοργοποτάμου από κοινού με τις δυνάμεις του Ναπολέοντα Ζέρβα (ΕΔΕΣ) και του Άρη Βελουχιώτη (ΕΛΑΣ), καταφέροντας καίριο πλήγμα στον ανεφοδιασμό των γερμανικών στρατευμάτων του Ρόμμελ στην Βόρεια Αφρική.


Ο Γουντχάους είναι παρών στις κρίσιμες εκείνες στιγμές της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εμφυλίου, και απαθανατίζει, στο μέτρο του δυνατού, τεκμηριωμένα και απροκατάληπτα τα γεγονότα και τους ανθρώπους.

Το ίδιο επίσης αποστασιοποιημένα και ψύχραιμα, θέλοντας να φανεί συνεπής στις απαιτήσεις της ιστορικής έρευνας, αποδεικνύεται και στα κεφάλαια που ακολουθούν και έχουν στο επίκεντρό τους την καχεκτική ελληνική δημοκρατία έως το 1967, την απριλιανή δικτατορία, την μεταπολίτευση και την άψογη εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, έως το 1990, οπότε ολοκληρώνεται η αφήγηση ζυμώσεις, καταστάσεις και πρόσωπα για τα οποία όλοι μας λίγο έως πολύ έχουμε μία εικόνα, οπότε οι συγκεκριμένες θεματικές είναι και θα παραμείνουν για πολύ ακόμη ανοιχτές στην κριτική και την συμπλήρωση.


Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι εν λόγω βιβλίο, που συμπυκνώνει αριστοτεχνικά πορίσματα και γνώσεις και από προηγούμενες μελέτες του ιδίου του αείμνηστου φιλέλληνα και διανοητή, βαθύ και ευαίσθητου γνώστη της ελληνικής ιστορίας και του πολιτισμού Γουντχάους, συνιστά ένα μοναδικό απόκτημα για την ελληνική βιβλιογραφία και έναν αξιόπιστο δρομοδείκτη για το σημερινό αναγνωστικό κοινό, που ενδιαφέρεται για μία ευσύνοπτη, αντικειμενική και ολοκληρωμένη παρουσίαση της ελληνικής ιστορίας από τον 40 μ.Χ. αιώνα έως σήμερα.

Και τούτο ο Βρετανός λόγιος το κέρδισε με το σπαθί και την αξιοσύνη του, έχοντας ως βασικό γνώμονα στις εργασίες του το Θουκυδίδειο αξίωμα: ότι θα πρέπει κανείς να διακρίνει με σαφήνεια τα πραγματικά γεγονότα από τις αξιολογικές κρίσεις.


Τέλος, αξίζουν πολλοί δημόσιοι έπαινοι στις εκδόσεις Τουρίκη, που έκαναν προσιτό το συγκεκριμένο βιβλίο του Γουντχάους στους Έλληνες αναγνώστες.


[Πηγή]http://www.pemptousia.gr/2011/05/i-istoria-enos-laou/

«Πᾶνος»

ethnegersisΠηγή Η ιστορία ενός λαού