22 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 668)

Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Το ηλιακό παρατηρητήριο Sunspot στο Μεξικό άνοιξε ξανά τη Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018, αλλά οι άνθρωποι εκεί είναι δυσαρεστημένοι με την επίσημη εξήγηση που δόθηκε καθώς προσφέρει μερικές νέες αλλά ασαφείς λεπτομέρειες σχετικά με τις συνθήκες που περιβάλλουν την εκκένωσή του στις 6 του ίδιου μήνα.

Ακόμα και ο τοπικός σερίφης, ο οποίος κρατήθηκε στο σκοτάδι για την έρευνα, ήταν σκεπτικός: «Για να εμπλακεί το FBI τόσο γρήγορα και να είναι τόσο μυστικοπαθές, υπήρξαν πολλά πράγματα που συνέβησαν», δήλωσε ο Otero County Sheriff Benny House, όπως ανέφερε η Alamogordo News. «Υπήρχε ένα ελικόπτερο Blackhawk, ένα πλήθος ανθρώπων γύρω από τις κεραίες και τα συνεργεία εργασίας στους πύργους αλλά κανείς δεν μας έλεγε τίποτα».

Ας δούμε τι λέει το νεότερο Δελτίο Τύπου της AURA:

Στις 6 Σεπτεμβρίου, ο Σύνδεσμος Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία (AURA) και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF) αποφάσισε να εκκενώσει προσωρινά το Sunspot Solar Observatory στο Sacramento Peak του Νέου Μεξικού ως προληπτικό μέτρο κατά την αντιμετώπιση ενός προβλήματος ασφάλειας.

Η AURA συνεργάζεται με μια συνεχιζόμενη έρευνα επιβολής του νόμου για εγκληματική δραστηριότητα που σημειώθηκε στο Sacramento Peak. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ανησυχούμε ότι ένας ύποπτος κατά την έρευνα ενδέχεται να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του τοπικού προσωπικού και των κατοίκων. Για το λόγο αυτό, η AURA εκκένωσε προσωρινά την εγκατάσταση και σταμάτησε τις δραστηριότητες των επιστημόνων σε αυτήν την τοποθεσία.

Η εγκατάσταση έκλεισε με τακτικό τρόπο και τώρα ανοίγει ξανά. Οι κάτοικοι που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους θα επιστρέψουν στην περιοχή και όλοι οι υπάλληλοι θα επιστρέψουν στην εργασία τους αυτή την εβδομάδα.

Με δύό λόγια υπήρξε μία εγκληματική δραστηριότητα και ανησύχησαν ότι κάποιος ύποπτος, ενδεχομένως, αποτελούσε απειλή για την ασφάλεια του προσωπικού και των κατοίκων. Αλήθεια;

Και ποιος είναι αυτός ο ύποπτος: Ένας άνθρωπος, ένας εξωγήινος, ένα ανθρωποειδές ή μήπως ήταν ένα UFO;

Αλλά τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ανατριχιαστικά καθώς υποστηρίζεται ότι στις 12 Σεπτεμβρίου 2018, η πολιτειακή αστυνομία του Νέου Μεξικού εντόπισε νεκρό έναν μυστηριώδη άντρα, περίπου μισό μίλι από το ηλιακό παρατηρητήριο.

https://platform.twitter.com/widgets.js

Σύμφωνα με ανακοίνωση του NPS, ενώ έκλεισαν το WSNM, οι υπεύθυνοι των πάρκων ανακάλυψαν ένα αυτοκίνητο που είχε ξεφύγει από την προσοχή τους. Μέσα σε αυτό βρέθηκε ένας άνθρωπος που «δεν ανταποκρινόταν». Αργότερα, η πολιτειακή αστυνομία του Νέου Μεξικού επιβεβαίωσε ότι ο άνθρωπος ήταν νεκρός κατά την άφιξή τους.

Ποιός ήταν αυτός ο άνθρωπος; Πως βρέθηκε εκεί; Από τι πέθανε; Τι σχέση μπορεί να είχε με την επιχείρηση του FBI να εκκενώσει το Ηλιακό Παρατηρητήριο;

Τι ενδιαφέρον κορυφώνεται και αναμένουμε περισσότερες πληροφορίες.

diadrastika.com

Πηγή Περίεργος Θάνατος στο Παρατηρητήριο που Έκλεισε το FBI. Βαθαίνει το Μυστήριο

Οφείλω να παραδεχθώ ότι στο Ποτάμι έχουν μεγάλη φαντασία. Η τελευταία τους καμπάνια που τιτλοφορείται «Θέλω», για παράδειγμα (thelopotami.gr), καλεί τους νέους ανθρώπους να…
καταγράψουν τα «θέλω» τους και να προτείνουν τολμηρές λύσεις στα προβλήματα. 

Διότι στο Ποτάμι πιστεύουν ότι οι λύσεις είναι μπροστά μας και ενίοτε είναι απλές. 

Για να σας δώσω μια ιδέα, ενδεικτικά αναφέρω ότι κάποιος έγραψε ότι θέλει «η ΕΡΤ να γίνει BBC και το ΑΠΕ AFP». Α, και ένα πιο επίκαιρο: «Θέλω την Κονιόρδου Ιφιγένεια στην Επίδαυρο και όχι Κλυταιμνήστρα στο Νιάρχος». Η ελπίς πεθαίνει τελευταία…

Από την στήλη «Το Κονκλάβιο» – kathimerini.gr

Πηγή Η ελπίς πεθαίνει τελευταία…

Υλικά:

  • 500γρ φιλέτο κοτόπουλο
  • 2 μεγάλα κολοκύθια
  • Αλάτι
  • Ελαιόλαδο
  • Χυμό από ένα λάιμ
  • Τζίντζερ σε σκόνη
  • Κάρυ

Εκτέλεση:

  • Κόβουμε το κοτόπουλο σε μικρά κομμάτια.
  • Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το ελαιόλαδο με τα μπαχαρικά και τον χυμό από το λάιμ.
  • Βάζουμε εκεί το κοτόπουλο και το αφήνουμε να μαριναριστεί για αρκετή ώρα.
  • Κόβουμε σε πολύ λεπτές φέτες τα κολοκύθια και τυλίγουμε μία φέτα γύρω από κάθε κομμάτι κοτόπουλου.
  • Περνάμε το κοτόπουλο στα ξύλινα καλαμάκια και ψήνουμε στο γκριλ μέχρι να ροδίσουν τα σουβλάκια μας.

Πηγή

The post Τα πιο γευστικά σουβλάκια κοτόπουλο που έχεις φάει έχουν πολύ λίγες θερμίδες appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Τα πιο γευστικά σουβλάκια κοτόπουλο που έχεις φάει έχουν πολύ λίγες θερμίδες

Αν και οι περισσότεροι από εμάς χρησιμοποιούμε τη λέξη ενσυναίσθηση πια για να αναφερθούμε επιστημονικά και στη συμπόνια, δεν είναι ακριβώς έτσι. Οι δύο λέξεις διαφέρουν έως ένα βαθμό. Συγκεκριμένα, η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα κάποιος να «μπαίνει στα παπούτσια του άλλου», που περιλαμβάνει όχι μόνο τη βίωση της οπτικής του, αλλά και των ανάλογων συναισθημάτων του. Συμπόνια, από την άλλη, είναι εκτός από όλα τα προηγούμενα, η «ταύτιση», δηλαδή ένα βήμα παραπέρα.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το «να υποφέρουμε μαζί», αφού η συμπόνια εστιάζει και στην προθυμία να λάβουμε κυριολεκτικά δράση για να απαλύνουμε τον πόνο του άλλου. Για την ακρίβεια, η ψυχολόγος Barbara Fredrickson το έχει αναφέρει ως «ενσυναίσθηση σε δράση». Και τέτοιες ενεργητικές προσπάθειες μπορούν να εκφραστούν σωματικά από, για παράδειγμα, αυξημένο καρδιακό ρυθμό, από έκκριση της ορμόνης της αγάπης, της ωκυτοκίνης και την εμπλοκή περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη φροντίδα.
Επιπροσθέτως, επειδή αυτή η αφοσίωση στην ψυχική ευεξία του άλλου μπορεί να είναι εσωτερικά ικανοποιητική, η συμπόνια μπορεί να ενεργοποιήσει και το κέντρο απόλαυσης του εγκεφάλου. Ορισμένοι θεωρητικοί όμως εξετάζουν τις αρνητικές επιδράσεις της υπερβολικής ενσυναίσθησης και συμπόνιας και την έχουν προσδιορίσει ως «ενσυναισθητική κόπωση». Οι άνθρωποι που έχουν ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση, αλλά και τάση συμπόνιας είναι περισσότερο ευάλωτοι στη συναισθηματική εξάντληση.

Τα οφέλη της ενσυναίσθησης

Πολλοί από τους σοφότερους ανθρώπους του κόσμου έχουν δηλώσει ότι η προσφορά στους άλλους είναι η πηγή της μεγαλύτερης ικανοποίησης και ευχαρίστησης στη ζωή. Επιπλέον, όταν ένα άλλο άτομο μας εμπιστεύεται αρκετά για να μας εκμυστηρευτεί πόσο ευάλωτα νιώθει και τη φύση των τραυματικών του εμπειριών, νιώθουμε συνήθως τιμή.
Ακόμα και οι ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές δεν σταματούν να το νιώθουν αυτό σε όλη την πορεία της καριέρας τους. Άλλο ένα πλεονέκτημα είναι ότι μέσω των ιδιαίτερων, και ορισμένες φορές τρομακτικών, λεπτομερειών της ζωής ενός άλλου, μπορούμε να διευρύνουμε τις γνώσεις και τη σοφία μας για την ανθρώπινη κατάσταση.
Μάλιστα, η εμπειρία του άλλου γίνεται δικό μας εργαλείο για το μέλλον• ακόμα κι αν δεν έχουμε ζήσει κάτι παρόμοιο, μπορεί στο μέλλον να έρθουμε σε αυτή τη θέση και θα είμαστε συναισθηματικά καλύτερα προετοιμασμένοι να χειριστούμε την κατάσταση. Η ενσυναισθητική σύνδεση με αυτό που ο άλλος έχει μοιραστεί μαζί μας αυξάνει τον ανθρωπισμό μας και εμβαθύνει την αλληλεγγύη.

Το αβάσταχτο φορτίο της ενσυναίσθησης και ο δευτερογενής τραυματισμός

Ποιος βρίσκεται λοιπόν σε μεγαλύτερο κίνδυνο συναισθηματικής εξάντλησης λόγω ενσυναίσθησης; Θα μπορούσε να είναι εκείνος του οποίου η ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ικανότητα ενσυναίσθησης καταπιέζεται και περιορίζεται ή κάποιος που έχει αναλάβει την επίπονη ευθύνη να αντιμετωπίσει τεράστιο πόνο και πένθος. Σε ένα δοκίμιο με τίτλο «Running on Empty», η Françoise Mathieu τονίζει τους κινδύνους της υπερβολικής ενσυναίσθησης, χρησιμοποιώντας τα λόγια της Rachel N. Remen (1996):

«Η προσδοκία ότι μπορούμε να βυθιστούμε στα βάσανα και στην απώλεια καθημερινά και να μην μας αγγίξει τίποτα είναι τόσο παράλογη όσο το να πιστεύουμε ότι μπορούμε να μπούμε στο νερό δίχως να βραχούμε»

Οι άνθρωποι στον τομέα της συμβουλευτικής είναι εξαιρετικά ευάλωτοι στην εξάντληση των ενσυναισθητικών πόρων τους. Αργά ή γρήγορα το γεγονός ότι επιζητούν να μοιραστούν μαζί τους οι θεραπευόμενοι τη δυστυχία και τις ιστορίες τους, επιβαρύνει τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Γιατί οι προσπάθειές τους να είναι πλήρως «εκεί» για τους πελάτες τους έχουν τα όριά τους και όταν αυτά ξεπερνιούνται, εμφανίζεται η συναισθηματική εξάντληση επιβαρύνοντας κάθε επίπεδο ψυχικής ανθεκτικότητας. Εν συντομία, οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας όλων των επιπέδων βρίσκονται σε ιδιαίτερο κίνδυνο να πληγώσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.
Άλλα επαγγέλματα που είναι εκτεθειμένα σε τέτοιο είδος συναισθηματικής εξάντλησης περιλαμβάνουν: τους νοσηλευτές, τους δημοσιογράφους, τους πυροσβέστες και διασώστες, τους φροντιστές και τους δικηγόρους. Όσο αξιοθαύμαστες κι αν είναι οι προσπάθειες βαθιάς ενσυναίσθησης και συμπόνιας, οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρότερες απ’ όσο εκείνοι εκτιμούν.
Ο Shallcross (2013) συζητά πώς ο Carl Rogers, o δημιουργός της προσωποκεντρικής ψυχοθεραπείας, διαπίστωσε ότι οι θεραπευόμενοι που αντιλαμβάνονται πως ο ψυχοθεραπευτής τους είναι ενσυναισθητικός είναι επίσης εκείνοι που επιδεικνύουν καλύτερα αποτελέσματα κατά τη θεραπεία. Κι όμως, αυτή η συναισθηματική ετοιμότητα και προθυμία των ψυχοθεραπευτών είναι που κάποιες φορές απειλεί την ικανότητά τους να διατηρήσουν αυτό τον κρίσιμο θεραπευτικό πόρο τους. Και γι’ αυτό χρειάζεται όλοι, όχι μόνο οι ψυχοθεραπευτές, να εξασκούν την αυτοφροντίδα, να τη θέσουν ως προτεραιότητα, ώστε ύστερα να μπορούν να νοιαστούν και για τους άλλους.
Σε διαφορετική περίπτωση, αν ξεπεραστούν τα όρια της ενσυναίσθησης, το συναισθηματικό βάρος θα καταλήξει να μετατραπεί σε συμπτώματα, σε μια διαδικασία που ονομάζεται δευτερογενής τραυματισμός. Αυτή η στρεσογόνα κατάσταση μπορεί να εκδηλωθεί όχι μόνο ως κόπωση και εξάντληση, αλλά και ως απάθεια, μούδιασμα, αποσύνδεση και αποπροσωποποίηση, άγχος, θλίψη, κοινωνική απομόνωση, ενοχή, θυμός και εκνευρισμός, πονοκεφάλους, ναυτία και έλλειψη όρεξης, απώλεια ή απόκτηση βάρους και αϋπνία – ακόμα και σοβαρές μορφές κατάθλιψης.

Δείτε επίσης: Ενσυναίσθηση: Πώς να σταματήσετε να απορροφάτε τον πόνο

Καταπολέμηση της ενσυναισθητικής εξουθένωσης: Συμβουλές αυτοφροντίδας

– Αναπνεύστε: Για να νιώσετε περισσότερη γαλήνη αντιστεκόμενοι στην έντονη συναισθηματική απόκριση, αναπνεύστε βαθιά, αργά και σταθερά, ώστε να ενεργοποιήσετε το παρασυμπαθητικό σας σύστημα και έτσι να απενεργοποιήσετε το στρες.
– Θέστε όρια στην έκθεσή σας σε θλιβερά νέα και πληροφορίες: Επίσης, διαχειριστείτε το χρόνο και την προσοχή σας σε τέτοια στρεσογόνα ερεθίσματα. Το ίδιο ισχύει και σε επαγγελματικό επίπεδο όσο αυτό είναι δυνατό.
– Κάντε ό,τι μπορείτε για να βεβαιωθείτε ότι κοιμάστε αρκετά και ξεκουράζεστε επαρκώς.
– Αφιερώστε περισσότερο χρόνο στα χόμπι σας
– Μιλήστε σε έναν έμπιστο φίλο γι΄αυτό που σας αγχώνει ή αναζητήστε ψυχοθεραπεία. Καλή λύση είναι και οι ομάδες στήριξης.
– Και όσο κυνικό κι αν φαίνεται, μην αφήνετε την ενσυναίσθηση να ξεφεύγει από το προσωπικό σας όριο, ακόμα κι αν θέλετε πολύ να βοηθήσετε έναν άλλο άνθρωπο.

Leon F. Seltzer, Ph.D, κλινικός ψυχολόγος – Photo: Author/Depositphotos

enallaktikidrasi.comΠηγή Ενσυναίσθηση: Μπορεί να στραφεί εναντίον μας;


Δεν κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι, πιστεύω πως εγώ έχω το μεγάλο χρέος

»Το Ελληνικόν, το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το ομότροπον», διατράνωνε από την αρχαία εποχή ο Ηρόδοτος, στοιχειοθετώντας τα τέσσερα ισχυρά θεμέλια πάνω στα οποία είναι δομημένο διαχρονικά το Ελληνικό Έθνος. Δηλαδή, την κοινή καταγωγή και γλώσσα, την ίδια θρησκεία, και τα κοινά ήθη και έθιμα (πολιτιστική κληρονομιά).
Τι είναι όμως έθνος; Αντλώντας στοιχεία από ελληνικά και ξένα λεξικά, συμπεραίνουμε ότι όλα σχεδόν συμφωνούν πως, έθνος είναι ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή και ιστορία, κοινό πολιτισμό, κοινή γλώσσα και θρησκεία, κοινά ιδεώδη και κοινή εθνική συνείδηση.
Το Έθνος αποτελεί μια αντικειμενική πραγματικότητα και είναι το πιο ισχυρό στοιχείο ύπαρξης και παραγωγής πολιτισμού εκ μέρους των λαών.
Θεμέλιο του έθνους θεωρείται η εθνική συνείδηση, η οποία εάν αλλοιωθεί σκοπίμως ή αφανισθεί, τότε το έθνος πεθαίνει. Οι κυριότεροι συστατικοί παράγοντες της Ελληνικής, εν προκειμένου, εθνικής συνείδησης, είναι η θρησκεία (η ορθόδοξη χριστιανική πίστη), η ελληνική γλώσσα, η πολιτιστική μας κληρονομιά (τα ελληνικά ήθη και έθιμα και οι παραδόσεις), η ιστορική μνήμη και τα εθνικά χρώματα.
Τι είναι το Ελληνικό έθνος και τι έδωσε στον κόσμο, νομίζω ότι είναι σε όλους γνωστό. Παντού στον πλανήτη γη θεωρούν την Ελλάδα ως χώρα ορόσημο, κοιτίδα του σύγχρονου πολιτισμού, λίκνο της δημοκρατίας.
Οι Έλληνες διαχρονικά έδωσαν στον κόσμο το φως του πνεύματος, τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και όλες σχεδόν τις επιστήμες (φιλοσοφία, ιατρική, μαθηματικά, φυσική, χημεία, αστρονομία κλπ), δόμησαν την πολιτική και την στρατηγική, εφεύραν το θέατρο, και γενικά δίδαξαν τον ανθρώπινο τρόπο ζωής. »Του κόσμου δασκάλα, καπετάνισσα, αφρό, θάμα, του πουλιού το γάλα», αποκαλεί την Ελλάδα με συναρπαστικό τρόπο ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς. Εάν επιχειρούσαμε δε να γράψουμε τους ξένους φιλοσόφους, επιστήμονες, λογοτέχνες, ποιητές, πολιτικούς κλπ, οι οποίοι κατά καιρούς εξύμνησαν την Ελλάδα για την φωτοδότηση του κόσμου, ίσως θα χρειαζόταν μια ξεχωριστή συγγραφική έκδοση. Και βέβαια δεν λείπουν και δηλώσεις ηγετών των μεγαλύτερων κρατών του κόσμου του τύπου »είμαστε όλοι Έλληνες»!
Τι επιχειρείται όμως σήμερα διεθνώς και ιδιαίτερα στην πατρίδα μας; Σήμερα, δυστυχώς, στο βωμό της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, επιχειρείται η απεθνικοποίηση των κρατών-εθνών, όπως θα αποδειχθεί παρακάτω.
Μετά την κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ήρθε στο φως ένα νέο Παγκόσμιο Σύστημα, που επιχειρεί να εγκαθιδρύσει μια Νέα Παγκόσμια Τάξη (ΝΠΤ). Ο τελικός σκοπός αυτού του Συστήματος είναι η υλοποίηση ενός τολμηρού οράματος για εξασφάλιση της υπεροχής μιας νέας παγκόσμιας υπερεθνικής ελίτ στον 21ο αιώνα και την μετεξέλιξη της μέχρι τώρα δυτικής ηγεμονίας σε μια παγκόσμια συλλογική ηγεσία, δηλ. παγκόσμια διακυβέρνηση.
Η Νέα Παγκόσμια Τάξη έχει ως βασικά χαρακτηριστικά, ένα συλλογικό σύστημα ασφαλείας (με πυρήνα το ΝΑΤΟ), μια παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση (με εργαλεία την παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου κλπ), μια παγκόσμια δικαστική δομή (Διεθνές Δικαστήριο), Δημοκρατίες δυτικού τύπου, Οργανισμούς με διαδικασίες λήψεως αποφάσεων όπου κυριαρχεί η δυτική επιδιαιτησία και τον 24ωρο κύκλο επικοινωνίας παγκοσμίως (με τα χειραγωγημένα ΜΜΕ, διεθνή και εθνικά).
Γενική απειλή στην εφαρμογή του Παγκόσμιου Συστήματος είναι η πιθανή εμφάνιση μιας υπερδύναμης που θα αμφισβητήσει τον μεγάλο νικητή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στον ρόλο του αυτό. Ως κύρια όμως γραμμή αντίστασης διακρίνονται τα θεσμικά τείχη των εθνικών κρατών, πίσω από τα οποία οχυρώνονται τα εθνικά συμφέροντα, οι εθνικοί πολιτισμοί και όλοι εκείνοι οι παράμετροι που στοιχειοθετούν την εθνικότητα των λαών.
Έτσι οι παγκοσμιοποιητές χρησιμοποιούν, όπως φαίνεται καθαρά σήμερα, τρεις μεθόδους για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Πρώτον, την οικονομική εξαθλίωση των λαών κυρίως με τεχνητές οικονομικές κρίσεις, οι οποίες συνεπικουρούνται με την αθρόα και άνευ κανόνων λαθραία μετανάστευση, με αποτέλεσμα τον δανεισμό των εθνικών κρατών και την απώλεια μέρους της εθνικής των κυριαρχίας.

Δεύτερον, την πολυδιάσπαση των κρατών, με την αναζωπύρωση μειονοτικών ζητημάτων, με σκοπό τη δημιουργία αδύναμων κρατικών οντοτήτων που θα υποκύπτουν σε εκβιασμούς και πιέσεις των παγκόσμιων εντολέων.

Τρίτον, με την καθ’ εαυτή απεθνικοποίηση των κρατών, με σκοπό την άμβλυνση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και κατ’ επέκταση του εθνικού φρονήματος. Εδώ χρησιμοποιείται η μαζική είσοδος στα εθνικά κράτη παρανόμων μεταναστών με τελείως διαφορετικά εθνικά, θρησκευτικά και πολιτιστικά στοιχεία, αλλά και ο ανηλεής βομβαρδισμός των παραμέτρων της κάθε εθνικής συνείδησης.

Τα έθνη που αντιδρούν δέχονται ένα ανηλεή πόλεμο. Όσο πιο περήφανο είναι ένα έθνος, όσο πιο μεγάλη ιστορία και πολιτισμό έχει, τόσο πιο δύσκολος στόχος είναι και τόσο πιο λυσσαλέα πολεμείται.
Στον πόλεμο αυτό επιστρατεύονται κάθε λογής »οπλικά συστήματα», όπως ΜΜΕ και κάθε λογής φερέφωνα της ΝΠΤ. Υπάρχουν δε περιπτώσεις, ενδεικτικές των μεθόδων αποδόμησης της εθνικής ταυτότητας, κατά τις οποίες συναντούμε μέχρι και ιδεολογική τρομοκρατία από κάποιους δήθεν προοδευτικούς που δαιμονοποιούν τον πατριωτισμό, θέτοντας ψευδεπίγραφα διλλήματα και χαρακτηρίζοντας την αγάπη για την πατρίδα και το έθνος, ως σωβινιστικό εθνικισμό και ρατσισμό.
Εδώ αξίζει να αποδώσουμε και μερικές σχετικές έννοιες και όρους, έτσι ώστε η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων που σκέφτεται εθνικά, να μη γίνεται αδίκως στόχος τέτοιων επιθέσεων, ούτε να νοιώθει ενοχές. Εθνικισμός είναι μια ιδεολογία που έχει ως θεμέλιο την αντικειμενική πραγματικότητα που λέγεται έθνος, την οποία και θεωρεί ως φυσική βάση της κοινωνικής ζωής. Υπάρχουν δυο μορφές εθνικισμού, ο ισότιμος εθνικισμός ή εθνισμός και ο σωβινιστικός εθνικισμός. Εθνισμός ή ισότιμος εθνικισμός είναι αυτός που βασίζεται στην πίστη και αφοσίωση στα εθνικά ιδεώδη και παράλληλα πιστεύει στην πλήρη ισοτιμία όλων των εθνών του πλανήτη. Σωβινιστικός είναι αυτός, ο οποίος πιστεύει ότι το έθνος στο οποίο ανήκει είναι ανώτερο όλων, και έτσι διακατέχεται από άκρατο φυλετισμό και ξενοφοβία.
Έτσι λοιπόν διαμορφώνεται σήμερα το τοπίο στον παγκόσμιο στίβο και στην πατρίδα μας, η οποία αποτελεί ένα από τα πιο μεγάλα θύματα της δόμησης της ΝΠΤ, αφού επελέγη σκοπίμως (ή εξελίχθηκε στην πορεία) ως »πειραματόζωο», αφενός της οικονομικής εξάρτησης ενός κράτους με τεράστιο πλούτο και αφετέρου της απεθνικοποίησης ενός συμπαγούς κράτους-έθνους.
Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η χώρα είναι πολλοί και μεγάλοι. Από την πλήρη οικονομική εξαθλίωση του λαού (βρίσκεται σε εξέλιξη) και την υποθήκευση του τεράστιου πλούτου μας στους δανειστές (έχει συντελεστεί σε μεγάλο βαθμό), μέχρι και την τραγωδία στα εθνικά μας θέματα, κάτι που άρχισε πλέον να φαίνεται με την επιχειρούμενη εσχάτη προδοσία από όλο το πολιτικό φάσμα στο θέμα της Μακεδονίας.
Η σημερινή Ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται δυστυχώς σε διεθνή λήθαργο, δεμένη χειροπόδαρα από τους δανειστές, αναπνέοντας ίσα για να επιζεί, βυθιζόμενη μέσα στην κατάθλιψη της οικονομικής και πολιτικής χρεωκοπίας. Έτσι δεν βλέπουμε κάποια αντίδραση εκ μέρους της. Αντιθέτως! Οι θλιβεροί νεομπολσεβίκοι, τρίβοντας τα χέρια τους γιατί ο μαρξιστικός διεθνισμός, με τον οποίο γαλουχήθηκαν, συμβαδίζει με τον καπιταλιστικό διεθνισμό της παγκοσμιοποίησης, εκτοξεύουν καθημερινά αντεθνικές κορόνες και καταστρέφουν κάθε εθνικό πρότυπο!
Το ίδιο συμβαίνει και με μερίδα της αλωμένης και αποπροσανατολισμένης πνευματικής λεγόμενης ηγεσίας. Μέσα από τους ασφαλείς χώρους των πολιτικών γραφείων ή των πανεπιστημιακών κομματικών χώρων της δήθεν διανόησης, είτε ενεργούντες ως εντεταλμένα όργανα είτε παρασυρόμενοι από τις νεανικές αναρχικές και αντεθνικές καταβολές τους, δεν χάνουν ευκαιρία να αποδομούν κάθε τι το εθνικό (παιδεία, ιστορία, καταγωγή, γλώσσα, παραδόσεις) και να επιτίθενται κατά των θεσμών που εκπροσωπούν τις παραμέτρους της εθνικής συνειδήσεως (εκκλησία, ένοπλες δυνάμεις, σώματα ασφαλείας κλπ).
Τα δε ΜΜΕ, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, αλυσοδεμένα κι αυτά από ξένα και εγχώρια συμφέροντα, και ενεργώντας δήθεν στο όνομα της ελευθεροτυπίας, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συντελούν εκούσια ή ακούσια τα μέγιστα στη αποδόμηση όποιας πατριωτικής φωνής.
Παρουσιάζουν την αθρόα εισαγωγή παρανόμων μεταναστών στη χώρα μας (η οποία έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια και τις δυνατότητες φιλοξενίας) ως κάτι το φυσιολογικό. Εκμεταλλευόμενα τις ελληνορθόδοξες ανθρωπιστικές ευαισθησίες, με κροκοδείλια δάκρυα στα τηλεοπτικά παράθυρα, καλλιεργούν καθημερινά ένα κλίμα συμπάθειας προς τους πάσης φύσεως αλλοεθνείς, προς ρατσιστική στοχοποίηση και απομόνωση των φωνών για εθνικό συναγερμό στην επιχειρούμενη απεθνικοποίηση. Έτσι γυαλίζουν γονυπετώς, από τη μια πλευρά τα σκαρπίνια των γραβατωμένων δανειστών της Δύσης, και από την άλλη τις μπότες των στρατοκρατών πασάδων της Ανατολής.
Έλληνες γρηγορείτε! προσκαλεί η συνήθης κραυγή εθνικής αγωνίας. Το Έθνος κινδυνεύει! Πρέπει άμεσα να αποφασίσουμε. Θα θυσιάσουμε την εθνική μας υπόσταση και ανεξαρτησία στο βωμό της οικονομίας των δανειστών και στο όνομα του ψευδεπίγραφου ευρωπαϊκού ουμανισμού; Όχι! Τί πρέπει να κάνουμε;
Η Ελλάδα πρέπει άμεσα να αφυπνισθεί, να αλλάξει πορεία και να ορθώσει ανάστημα, βασιζόμενη στην τεράστια δυναμική της εθνικής μας υπόστασης, στην σημαντική γεωπολιτική μας θέση και αξία, καθώς και στον μεγάλο πλούτο που έχουν τα εδάφη και οι θάλασσές μας. Να απαιτήσει τα δίκαιά της δυναμικά από τους »συμμάχους» μας. Καλές και απαραίτητες είναι οι συμμαχίες και οι οργανισμοί στους οποίους ανήκουμε, αλλά η συμμετοχή μας θα πρέπει να διασφαλίζει και το μέγιστο δυνατό εθνικό συμφέρον. Ο κάθε δε Έλληνας πολίτης, πρέπει να αφυπνισθεί και να αγωνισθεί. Να ενστερνιστεί ότι η Ελληνορθόδοξη ταυτότητα είναι η δύναμη και η ελπίδα μας και να πιστέψει πως αυτός πρέπει να σώσει το Έθνος. Να πει στον εαυτό του: «Από μένα μόνον εξαρτάται η σωτηρία του Έθνους! Δεν κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι, πιστεύω πως εγώ έχω το μεγάλο χρέος». Γιατί, όλοι μας χρωστάμε, χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα’ ρθούνε, θα περάσουν …
Ήρθε η ώρα! Οι υγιείς ελληνικές δυνάμεις επιβάλλεται να ενωθούν δημιουργώντας ένα νέο Ελληνικό φορέα πολιτικής ανατροπής, με διακριτή πολιτική φυσιογνωμία, εθνική ατζέντα με αδιαπραγμάτευτες εθνικές προτεραιότητες και σοβαρή ελληνική πολιτική πρόταση. Τούτη η ώρα είναι η δικιά μας ώρα!

Αντιστράτηγος (ε.α) Νικόλαος Ταμουρίδης
Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
Αντιπρόεδρος ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

yiorgosthalassis Πηγή Τα έθνη που αντιδρούν δέχονται ένα ανηλεή πόλεμο από την Νέα Τάξη. Όσο πιο περήφανο είναι ένα έθνος τόσο πιο λυσσαλέα πολεμείται

Όλοι οι πρέσβεις που υπηρετούν σε κάποια χώρα, μια στις τόσες, όταν χρειαστεί, συντάσσουν μία έκθεση η οποία αποστέλλεται στα Υπουργεία Εξωτερικών με εκτιμήσεις, συμπεράσματα και προτάσεις για…
την πολιτική τακτική η οποία θα έπρεπε να υιοθετηθεί έναντι των χωρών στις οποίες υπηρετούν αυτοί οι μεγαλοδιπλωμάτες. Μετά από δεκαετίες αυτές οι εκθέσεις αποχαρακτηρίζονται και έτσι εμείς οι κοινοί θνητοί αντιλαμβανόμαστε, αν θέλουμε και αν μπορούμε, το πώς γράφεται η Ιστορία.

Oι πρέσβεις, λοιπόν, που υπηρετούν στην Αθήνα προφανώς άνοιξαν το laptop τους και σύνταξαν την αναφορά τους μετά τις ομιλίες των Τσίπρα και Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Απλά πράγματα. Το ζήτημα είναι το τι ακριβώς έγραψαν στο διπλωματικό κιτάπι.

Αν λοιπόν προσπαθήσουμε να φανταστούμε τον τρόπο λειτουργίας ενός διπλωματικού – δυτικού εγκέφαλου, τις παραστάσεις του, τις πολιτικές του καταβολές, την πολιτική κουλτούρα του, τότε, ενδεχομένως, θα μπορούσαμε να συντάξουμε την έκθεσή του στην οποία θα αποτυπωνόταν η εκτίμηση για την πορεία των διεθνών σχέσεων της Ελλάδας κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Τράβηξε λοιπόν μία ρουφηξιά από τον καφέ του, κοίταξε έξω από το παράθυρο την κίνηση στη Βασιλίσσης Σοφίας, ατένισε για λίγα δευτερόλεπτα τον «Βράχο» με τους λευκούς κίονες και άρχισε τη συγγραφή του πονήματός του. Δεν έχει σημασία η εθνικότητά του. Ο κόσμος μας είναι πολύπλοκος αλλά ταυτόχρονα και αρκετά διαφανής. Γράφει, λοιπόν, ο πρέσβης:

Συμπέρασμα 1: Το ελληνικό πολιτικό σύστημα νομιμοποίησε για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση την πλήρη υπαγωγή του στο αμερικανικό σύστημα ασφαλείας. Η αρχή είχε γίνει με το σύνθημα «Έξω οι Βάσεις» του Ανδρέα Παπανδρέου, που κατέληξε στη γνωστή συμφωνία, συνεχίστηκε με τη «συγνώμη» του Μπιλ Κλίντον επί Σημίτη στο Intercontinental για να ολοκληρωθεί επί Τσίπρα στη ΔΕΘ του 2018. Η Ελλάδα καθίσταται με γοργούς ρυθμούς σε Spatium Hospitium (φιλόξενο έδαφος – χώρος) για όλες τις στρατιωτικές δραστηριότητες των ΗΠΑ με ορίζοντα τη Βόρειο Αφρική, την Ανατολική Μεσόγειο και την Εγγύς Ανατολή, τα Δυτικά Βαλκάνια και, αν χρειαστεί, την ουκρανική ζώνη.
Με δεδομένο ότι η Βάση της Σούδας έχει κορεστεί, οι Αμερικανοί μελετούν εναλλακτικές προτάσεις για χρήση στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε άλλες περιοχές. Οι Έλληνες προσφέρουν τις υποδομές τους από Καβάλα (Χρυσούπολη), Λάρισα, Βόλο, Άραξο, Ανδραβίδα, Καλαμάτα, Κάρπαθο κ.λπ. έως και το Τυμπάκι στην Κρήτη.

Συμπέρασμα 2: Η εφαρμοζόμενη πολιτική του Αλέξη Τσίπρα θα συνεχιστεί και από την επόμενη κυβέρνηση, ανεξαρτήτως κυβερνήτη, και άρα και από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν εκλεγεί. Πρόκειται για στρατηγική επιλογή. Η διαφορά μεταξύ Τσίπρα και Μητσοτάκη είναι η εξής: ο μεν Τσίπρας συμπεριφέρεται ως επαίτης στις δυτικές καγκελαρίες, ο δε Μητσοτάκης παρακαλά να καταστεί επαίτης στις δυτικές καγκελαρίες.

Συμπέρασμα 3: Εκ των προαναφερθέντων συμπεραίνεται πως η Ελλάδα στο εξής θα αποτελεί στόχο των Ρώσων, των Ιρανών, της Τζιχάντ κ.λπ. παρά το γεγονός ότι κάτι ανάλογο δεν είχε παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Συμπέρασμα 4: Η Ελλάδα, είτε του Τσίπρα είτε του Μητσοτάκη, θα διευκολύνει τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στα Δυτικά Βαλκάνια και θα συμβάλει στην αναχαίτιση της επιρροής του ρωσικού παράγοντα σε ΠΓΔΜ και Σερβία.

Συμπέρασμα 5: Η εμμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εθνικιστική άποψη για τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι ευθέως ανάλογη της αδυναμίας του να ελέγξει το κόμμα του. Είναι υποχρεωμένος από τους συσχετισμούς να υιοθετεί τις επιταγές του σαμαρικού μπλοκ, να «χαϊδεύει» τους βορειοελλαδίτες καραμανλικούς και να αγκαλιάζει τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους και τους «ψεκασμένους» των φιλορωσικών, παραθρησκευτικών και άλλων πατριωτικών οργανώσεων. Πρόκειται για μία συγκυριακή εξέλιξη η οποία θα εκτονωθεί, αν και εφόσον αναλάβει την εξουσία.

Συμπέρασμα 6: Η Δύση γενικότερα, το ΝΑΤΟ ειδικότερα και οι ΗΠΑ δεν πρέπει να ανησυχούν για ενδεχόμενο αιφνιδιασμού για τα επόμενα 30 χρόνια τουλάχιστον. Η Ελλάδα (και η Κύπρος) θα ακολουθήσουν τις παρούσες συντεταγμένες.

Συμπέρασμα 7: Η Κύπρος έχει «ψηθεί» για την παραχώρηση διευκολύνσεων στο Πολεμικό Ναυτικό της Γαλλίας στη Λάρνακα και ενδεχομένως στη Γαλλική Αεροπορία στο αεροδρόμιο «Ανδρέας Παπανδρέου» στη Πάφο. (Το τελευταίο με αστερίσκους διότι το τίμημα μπορεί και να είναι ακριβό.)

Συμπέρασμα 8: Το Ισραήλ απορρίπτει κάθε εναλλακτικό αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας. Από υποστηρικτής καταλήγει σφοδρός πολέμιος αυτής της προοπτικής. Στηρίζει με όλα τα μέσα (και επενδυτές) την κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού από την Ανατολική Μεσόγειο στην Κρήτη και τη Δυτική Ελλάδα.

Συμπέρασμα 9: Οι επόμενες εκλογές πιθανότατα δεν θα «βγάλουν» κυβέρνηση. Δυστυχώς αναμένεται και δεύτερη προσφυγή στις κάλπες και μάλιστα με απλή αναλογική. Δεδομένου ότι δεν υφίσταται ικανός εναλλακτικός σύμμαχος για τα δύο μεγάλα κόμματα προτείνεται η εντατικοποίηση των προσπαθειών (ελιγμών και εκβιασμών) των ευρωπαϊκών καγκελαριών προκειμένου να υπάρξει «συνεννόηση» μεταξύ των δύο πολιτικών πόλων: Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς (για να μην μπερδευόμαστε).

Συμπέρασμα 10: Η Ελλάδα από το Ναυαρίνο και μετά υπάρχει διότι απέναντι αρχίζει το Ισλάμ, κάτω από την Κρήτη κυριαρχεί το Ισλάμ (Βόρειος Αφρική) και διότι η Δύση από τον Μεγάλο Πέτρο και μετά αντιμάχεται τη ρωσική επέκταση προς τις θερμές θάλασσες. Επειδή η κατάσταση δεν έχει αλλάξει, η Ελλάδα εξακολουθεί να υπάρχει για τους παραπάνω λόγους. Συγχωρέστε με, κ. διευθυντά, για τον κυνισμό μου, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Όσο για το οικονομικό ειδικό βάρος της χώρας είναι μηδαμινό σε σύγκριση με την Ιταλία, την Ισπανία ή τη Μεγάλη Βρετανία.

Προτείνω τη σχεδόν μόνιμη παρουσία πολεμικών σκαφών των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Οι Γάλλοι θα πουλήσουν φρεγάτες στην Ελλάδα. Οι Γερμανοί θα αναλάβουν τις χερσαίες δυνάμεις. Οι Αμερικανοί τα ελικόπτερα και τα αεροσκάφη. Θα υπάρξει διαχωρισμός ρόλων (με ρέγουλα, βεβαίως).

Ο μεγαλοδιπλωμάτης ανακάθισε, ρούφηξε τον υπόλοιπο καφέ του, παρατήρησε λίγο την κίνηση στη Βασιλίσσης Σοφίας και κοίταξε λοξά τον «Βράχο» με τις λευκές κολόνες.
Τελευταία ανακάλυψε ένα ξεχασμένο δώρο στη βιβλιοθήκη του και μάλιστα σε πρωτότυπη έκδοση. Τους «Υπνοβάτες» ενός Αυστραλού που ζει στη Βρετανία. Κάθε φορά που αναγκάζεται να συντάξει μία έκθεση ξαναρίχνει μία ματιά στο ανάλογο κεφάλαιο. Λες και δεν έχει αλλάξει ούτε μία ημέρα από τότε. Μόνο τα ονόματα άλλαξαν. Το ρολόι έδειχνε ήδη οκτώ το βράδυ. Έπρεπε να βιαστεί. Θα δειπνούσε με τον πρέσβη της Αλβανίας, ο οποίος έχει προσκαλέσει και έναν γνωστό τούρκο διανοούμενο με τη γυναίκα του από την Περσία, σπουδαγμένη στη Βοστώνη. Αργότερα θα περάσει για καφέ και ένας ευρωβουλευτής, μεγάλο στόμα ο άτιμος, αλλά γεμάτος πληροφορίες. Θα είναι και εκείνος ο περίεργος με τη ΜΚΟ, με καταγωγή από την Αίγυπτο αλλά με ελβετικό διαβατήριο.

Υ.Γ. Το σκηνικό είναι εντελώς φανταστικό. Ο πρέσβης και οι άλλοι διπλωμάτες ή προσκεκλημένοι είναι πρόσωπα φανταστικά. Τα συμπεράσματα όμως είναι απολύτως πραγματικά. Και οι εκτιμήσεις απολύτως δικές σας…

Νίκος Γεωργιάδης

Πηγή Η αναφορά ενός κυνικού διπλωμάτη…

Της Γεωργίας Γκαρδαλίνου

Η ανθρωπιστική βιομηχανία διακινεί 150 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο: σαν ένα…
τρένο, ατμομηχανή του είναι η φτώχεια και τα βαγόνια του είναι οι μη-κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ). Αυτές με τη σειρά τους μπορεί να συγκριθούν με τις μεγάλες επιχειρήσεις: θα πρέπει να νικήσουν τον ανταγωνισμό, εξασφαλίζοντας τη μεγαλύτερη ποσότητα των πιθανών δωρεών και να αποκλείσει άλλους οργανισμούς από την αγορά.
Το 80% των κεφαλαίων των ΜΚΟ προέρχεται από κυβερνήσεις. Οι τρεις μεγαλύτεροι δωρητές στον πλανήτη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Μεγάλη Βρετανία. Αυτό επιτρέπει στους δωρητές να αποφασίσουν πώς και πού να επενδύσουν, ως εκ τούτου, δεν επιλέγουν τις φτωχότερες χώρες, αλλά με βάση την πολιτική τους ατζέντα.
Αυτά τα δημόσια κονδύλια που μεταφέρονται σε ιδιώτες χρησιμεύουν όχι μόνο στην εκβιομηχάνιση της νεοφιλελεύθερης διαφθοράς, αλλά και στην ενίσχυση των μηχανισμών διεθνούς παρέμβασης που ξεφεύγουν από τα εθνικά κράτη υπέρ των κέντρων εξουσίας που αναπτύσσονται από διακρατικούς οικονομικούς φορείς.
Σε αυτό, ας δουμε τρία εμβληματικά παραδείγματα
Το βαρέλι δίχως πάτο των ΜΚΟ στην Αϊτή
Περισσότερες από 10.000 οι οργανώσεις ανθρωπιστικής βοήθειας έχουν έρθει (??) στη χώρα της Καραϊβικής μετά την βιβλική καταστροφή του σεισμού έντασης 7,0 R που έπληξε το Πορτ-ο-Πρενς στις 12 Ιανουαρίου 2010. Οι δωρεές είχαν υπερβεί τα 9 δισεκατομμύρια $, και πολλοί από αυτούς τους οργανισμούς έχουν πραγματοποιήσει τα έργα τους μέσω ιδιωτικών εταιρειών και χωρίς κανενός είδους έλεγχο της τοπικής κυβέρνησης.
Το 2016, ο τυφώνας Matthew άφησε πίσω του εκατοντάδες νεκρούς, 1,4 εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς φαγητό και νερό, αρκετές τοποθεσίες καταστράφηκαν ολοσχερώς, ειδικά στα νοτιοδυτικά της χώρας. Έξι χρόνια μετά τον σεισμό, περισσότεροι από 60.000 Αϊτινοί ζούσαν ακόμα σε προσωρινά σπίτια, με ελάχιστη ή καθόλου πρόσβαση σε υγειονομικές υπηρεσίες ή/και ιατρική περίθαλψη. Η άμεση έκκληση του ΟΗΕ είχε στόχο την αίτηση επείγουσας αρωγής ύψους 120 εκατομμυρίων δολαρίων για την ανακούφιση της έκτακτης ανάγκης του φτωχότερου έθνους του δυτικού ημισφαιρίου.
Σημαντικό μέρος των ΜΚΟ που εδρεύουν στο Port au Prince,την πρωτεύουσα της Αϊτής, ζήτησαν εισφορές μέσω των ιστοσελίδων τους, ενώ και τα κυβερνητικά ελικόπτερα των ΗΠΑ έσπευσαν με φορτία ρυζιού και νερού, όπως και το 2010.
Περισσότερο από το 99% των χρημάτων κατέληξαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς των ΜΚΟ, κοντολογίς μαζί είχαν περισσότερα χρήματα από την κεντρική κυβέρνηση της Αϊτής και τις τοπικές αυτοδιοικητικές αρχές, που σχεδόν δεν έλαβαν βοήθεια. Παρά τα δισεκατομμύρια δολάρια που δώρισε ο σεισμός του 2010, αναρωτιέται κανείς γιατί η Αϊτή δεν ήταν καλύτερα προετοιμασμένη για την καταιγίδα που ήρθε έξι χρόνια αργότερα…
Ένα παράδειγμα από τα πολλά:
Το Ίδρυμα Κλίντον βοήθησε τους χορηγούς του να επωφεληθούν από το σεισμό, το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates και το USAID έχουν δημιουργήσει το Iniciativa de Telefonos Móviles στην Αϊτή. Τον Ιανουάριο του 2011, η εταιρεία Digicel του Ιρλανδού δισεκατομμυριούχου Denis O’Brien έχει λάβει το πρώτο επιπλέον τμήμα των $ 2.5 εκατομμύρια, ώστε οι Αϊτινοί να μπορούν να λάβουν χρήματα μέσω ενός δικτύου κινητής τηλεφωνίας. Το 2012, μόλις δύο χρόνια μετά τον σεισμό, η επιχείρηση Digicel στην Αϊτή του είχε αποφέρει κέρδη 86 εκατομμυρίων δολαρίων από έσοδα ύψους 439 εκατομμυρίων δολαρίων (μόνο για το το 2012).
O φιλεύσπλαχνος O’Brien έδωσε με τη σειρά του συνδρομή μεταξύ $ 5 – $ 10 εκατομμυρίων στο Ίδρυμα Clinton. Τον Οκτώβριο του 2010, δύο μήνες πριν η εταιρεία Digicel λάβει τα χρήματα για να βοηθήσει την Αϊτή, η ίδια εταιρεία ήταν χορηγός σε εκδήλωση στην Τζαμάικα, όπου Μπιλ Κλίντον έλαβε αμοιβή $ 225,000 για να δώσει μια και μόνη διάλεξη.
Τον Ιούλιο του 2017, ο πρώην υπάλληλος Klaus Eberwein, Αϊτινός υπήκοος, έπρεπε να παρουσιαστεί ενώπιον της Επιτροπής Ηθικής και Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Γερουσίας των ΗΠΑ και να καταθέσει εναντίον του Ιδρύματος Κλίντον για την υποτιθέμενη διάθεση των διεθνών δωρεών, αλλά δεν μπόρεσε κι ούτε ποτέ θα είναι σε θέση,μια και σε εκείνες τις ημέρες το σώμα του βρέθηκε άψυχο, χτυπημένος στο κεφάλι σε ένα μοτέλ στο Μαϊάμι .
Σομαλία: πειρατεία, πείνα και απόσπαση της προσοχής
Το 2010, μια έκθεση του ΟΗΕ προειδοποιούσε ότι τουλάχιστον το μισό της ανθρωπιστικής βοήθειας προς το αφρικανικό έθνος είχε απαχθεί. Οι παραλήπτες ήταν διεφθαρμένοι εργολάβοι, ισλαμικές αιρετικές συλλογικότητες και ακόμη και φιλάνθρωποι εργαζόμενοι του ΟΗΕ. Το έγγραφο ανέφερε επίσης ότι η κυβέρνηση της Σομαλίας συνεργαζόταν με τους πειρατές και τους χορήγησε θεώρηση (βίζα) για να ταξιδέψουν στην Ευρώπη.
Η έκθεση αυτή συνιστούσε στον Γενικό Γραμματέα Ban Ki Moon την διεξαγωγή άμεσα εσωτερικής έρευνας για να διευκρινιστεί το τι είχε συμβεί. Το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα (WFP) έχει καλές συστάσεις ως υπεύθυνος φορέας διανομής της ανθρωπιστικής βοήθειας στην Σομαλία. Μόνο που ακριβώς αυτή η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών,που είχε λάβει 485 εκατομμύρια δολάρια για να ανακουφίσει από τον λιμό περίπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπων, φάνηκε να είναι η υπεύθυνη για τη λεηλασία και τη συνεργασία με διεφθαρμένα καρτέλ διανομέων σε ολόκληρη τη χώρα.
Το ΠΕΠ ταξινομείται ως οργανισμός σε αποσύνθεση στο έγγραφο. «Κάποιοι ανθρωπιστικοί πόροι, ειδικά τα τρόφιμα, προορίστηκαν για το στρατό» και «μια χούφτα σομαλών εργολάβων οργάνωσε μια σύμπραξη που μετατράπηκε σε φορέα διακίνησης εξουσίας».
Στο ίδιο έγγραφο, η σομαλική κυβέρνηση κατηγορείται επίσης για την αποστολή πειρατών στην Ευρώπη σε επίσημες κυβερνητικές αποστολές. «Οι υπουργοί της Σομαλίας, τα μέλη του κοινοβουλίου, οι διπλωμάτες και ανεξάρτητοι παράγοντες έχουν κάνει την πρόσβαση στις θεωρήσεις (βίζα) μιαν αναπτυσσόμενη επιχείρηση, η οποία μπορεί να συγκριθεί μόνο από την πειρατεία», λέει στο κείμενο καταγγέλλοντας ότι τα διαβατήρια κοστίζουν από 10 έως και 15 χιλιάδες δολάρια.
Τόσο η κυβέρνηση της Σομαλίας,όσο καιη υπηρεσια ΠΕΠ αρνήθθηκαν τα στοιχεία PMA, ενώ οι συνεχείς φήμες σχετικά με την διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Σομαλία οδήγησε σε κρίσιμες καταστάσεις όπως η καθυστέρηση των νέων αποστολών από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Περιέργως, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Πολιτειών το 2010 ήταν η Χίλαρι Κλίντον, όμως, χρόνια αργότερα, συγκεκριμένα το 2015, ο K’naan Warsame, ένας καλλιτέχνης του hip-hop και συνήγορος υπεράσπισης Σομαλών πειρατών συμμετείχε στο συνέδριο Κλίντον Παγκόσμια Πρωτοβουλία στο Μαρόκο (Clinton Global Iniziative in Marocco) . « Σε πολλούς ανθρώπους δεν αρέσω επειδή το δηλώνω αυτό, εγώ υποστηρίζω τους πειρατές», δήλωσε ο K’naan σε ραδιοφωνική συνέντευξή του το 2009, υποστηρίζοντας ότι η πειρατεία «μας έχει πραγματικά βοήθησει να καθαρίσουμε το περιβάλλον μας.»
Χορός δολαρίων και φουσκωμένες τιμές στην Συρία
Το ψήφισμα 2165 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τον Ιούλιο του 2014 επέτρεψε ρητώς στις υπηρεσίες του ΟΗΕ να παρέχουν βοήθεια στα εξωτερικά σύνορα της Συρίας. Ωστόσο, οι διεθνείς ΜΚΟ έχουν εργαστεί με αυτόν τον τρόπο τουλάχιστον από το 2012.
Το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας σε περιοχές που ελέγχονται από τη Συριακή αντιπολίτευση αποστέλλεται μέσω των Τουρκικών συνόρων, από την Ιορδανία και περιστασιακά από το Λίβανο. Η αξία της διασυνοριακής επίσημης βοήθειας των κύριων χορηγών είναι τουλάχιστον 500 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Η εμπλεκόμενη αλυσίδα εφοδιασμού είναι μια μεγάλη, πολύ μεγάλη μπίζνα Τα αγαθά και οι υπηρεσίες που αγοράστηκαν από το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών στην Τουρκία αυξήθηκαν με την έναρξη του πολέμου στη Συρία: το 2014 ο ΟΗΕ αγόρασε αγαθά για 339 εκατομμύρια δολάρια, έναντι 196,7 εκατομμυρίων το 2013 και 90 εκατομμυρίων το 2012
Το 2016, εκατομμύρια δολάρια που προορίζονταν για τις κυριότερες ΜΚΟ “ανθρωπιστικής βοήθειας” που εργάζονται στη Συρία προσωρινά πάγωσαν, μετά από αποκαλύψεις συστηματικής διαφθοράς. Μια έρευνα του Οργανισμού Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) αποκάλυψε σχέδια για απάτες και δωροδοκίες που αφορούν 14 οργανώσεις και άτομα με έδρα τη γειτονική Τουρκία και την Ιορδανία.
Ο γενικός επιθεωρητής του USAID ανακοίνωσε επίσης ότι οι χρηματοδοτήσεις για ορισμένες ΜΚΟ θα ματαιώνονταν. Ήταν ένα δίκτυο εμπορικών πωλητών και υπαλλήλων μη κυβερνητικών οργανώσεων που είχαν συνωμοτήσει για να συμμετάσχουν στη νοθεία των προσφορών και στα πολλαπλά σχήματα διαφθοράς που σχετίζονταν με επιχορηγήσεις ανθρωπιστικής βοήθειας της Συρίας.
Το κλειδί του καθεστώτος παραβατικότητας περιστράφηκε γύρω από την αχρεωστήτως καταβληθείσα τιμή για την ποσότητα αγαθών που αγοράστηκαν στην Τουρκία. Διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι που εργάζονταν σε ΜΚΟ πλήρωναν υψηλές τιμές για προϊόντα χαμηλής ποιότητας. Αυτές οι δραστηριότητες περιελάμβαναν βασικά αναγκαία αγαθά, όπως κουβέρτες για τους πολίτες στη Συρία. Από την έρευνα διαπιστώθηκε ότι τα μέλη, δηλαδή το προσωπικό των ΜΚΟ συμμετείχαν ενεργά στο σύστημα υπερτιμολόγησης, λαμβάνοντας δωροδοκίες από τους πωλητές προϊόντων.
Οι τρεις εμπλεκόμενες ΜΚΟ σημείωσαν ταχεία ανάπτυξη και διεύρυνση των εργασιών ήδη από την αρχή του πολέμου στη Συρία, ανάπτυξη που προωθήθηκε εν μέρει από ταμεία διασυνοριακής βοήθειας που προέρχονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Τα έσοδα του Διεθνούς Ιατρικού Σώματος (IMC, σύμφωνα με το αγγλικό ακρωνύμιο, με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες) έχουν υπερδιπλασιαστεί,φθάνοντας σε $ 232 εκατομμύρια, αν συγκρίνουμε τα φορολογικά έτη 2011-2012 και 2014-2015. Τα έσοδα της ιρλανδικής GOAL αυξήθηκαν κατά 94% μεταξύ 2013 και 2014. Η Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης (IRC’International Rescue Committee, ), η ισχυρότερη από τις τρεις από πλευράς εσόδων, έχει καταφέρει πάνω από $ 500 εκατομμύρια σε ετήσια χρηματοδότηση.
Παράδειγμα: Δύο μέλη του IRC δέχτηκαν δωροδοκίες από πωλητές σε αντάλλαγμα υπεργολαβίας από την ομάδα βοήθειας. Σε μια άλλη περίπτωση, ένας οργανισμός κέρδισε $ 106.000 βάζοντας χέρι στο περιεχομένο πάνω από 55.000 κατανεμημένων καλαθιών. Ο μη αναγνωρισμένος οργανισμός έχει συμφωνήσει να μην ζητήσει τα χρήματα που χάθηκαν από την USAID και η πώληση ματαιώθηκε.
Οι έρευνες οδήγησαν σε πάγωμα κονδυλίων ύψους 239 εκατομμυρίων δολαρίων που αναστέλλονται από το πρόγραμμα, 35 αποφάσεις αναστολής ή έκπτωσης και 19 παραιτήσεις, λήξεις ή αναστολή του προσωπικού. Σε μια περίπτωση, το μερικό κλείσιμο ενός προγράμματος που πραγματοποιήθηκε από μια «ανώνυμη ομάδα» σήμαινε την ματαίωση προμήθειας φαρμακευτικών προϊόντων ύψους σχεδόν 1 εκατομμυρίου δολαρίων. Το IRIN, ένα μέσο πληροφόρησης, θεωρεί ότι τουλάχιστον 800 άτομα που συμμετέχουν σε συμβάσεις IMC στην Τουρκία έχουν ήδη απολυθεί λόγω της αναστολής της USAID.
Με το βλέμμα στην Βενεζουέλα
Η ανθρωπιστική βιομηχανία έχει ετοιμάσει σχέδιο υπεξαίρεσης για να συμπεριλάβει τη Βενεζουέλα στη λογική της διάγνωσης και παρέμβασης, ενώ στη γεωπολιτική σφαίρα, η κρίση δημιουργείται και διεγείρεται από μια επίθεση στο νόμισμα και από οικονομικό αποκλεισμό. Από την άλλη πλευρά, η παρέμβαση επιδιώκεται μέσω προγραμμάτων και ανθρωπιστικών διαύλων που ξεφεύγουν από τον κρατικό έλεγχο.
Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, τεράστια ποσά των δολαρίων έχουν διανεμηθεί στην Κολομβία και τη Βραζιλία, ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Mike Pence, κατά τη διάρκεια συνάντησης με τους εκπροσώπους των αντιτσαβιστών, οι οποίοι έχουν προφανώς συμφέροντα σε αυτά τα ταμεία και ήδη αγωνίζονται για τη διοίκησή τους.


Εν μέσω της τηλεοπτικής θεαματικής καμπάνιας για την μετανάστευση στην Βενεζουέλας, ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ ανακοίνωσε τον Μάιο ότι είχε «μια δραστική έλλειψη πόρων», ενώ ζητούσαν από τις ΗΠΑ τ $ 46 εκατομμύρια,μια και είχε στην διάθεση του μόλις το 7% της χρηματοδότησης. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) έχει υποσχεθεί 35,1 εκατομμύρια ευρώ για να αντιμετωπίσει τις περιπτώσεις των που αυτοεξόριστων στις γειτονικές χώρες βενεζουελανών.
Τον περασμένο Ιούλιο, η Martha Youth , διευθύντρια του Γραφείου Πληθυσμού, Προσφύγων και Μετανάστευσης του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, εξήγησε ότι το 2017, η Ουάσινγκτον έχει συνεισφέρει με περισσότερα από $ 30 εκατομμύρια για να βοηθήσει τους πρόσφυγες στη Βενεζουέλα, και ότι με τα μέχρι εκείνης στιγμής δεδομένα,η υποστήριξη είχε ξεπεράσει τα 20 εκατομμύρια δολάρια. Από αυτό το ποσόν, τα 12 εκατομμύρια διοχετεύτηκαν μέσω της Ύπατης Αρμοστείας (UNHCR) ενώ 8,1 από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (IOM). Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι πρόκειται για τον «μεγαλύτερο εκτοπισμό πληθυσμού στην περιοχή», παραλείποντας τα στοιχεία της UNHCR για την έξοδο από την Κολομβία.
Δεν υπάρχουν λεπτομέρειες για το πού και πώς διανέμονται τα κονδύλια αυτά, σε παγκόσμιο επίπεδο, οι ΜΚΟ που συνδέονται με αυτές τις δραστηριότητες δεν έχουν σαφείς μηχανισμούς ελέγχου και εποπτείας, όπως αναγνωρίζεται από πολλούς και ένα κυρίως αρμόδιο:την Διεθνή Διαφάνεια.
Το 2012, ο τότε Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Ban Ki-moon, δήλωσε ότι το 30% της αναπτυξιακής βοήθειας απέτυχε να φτάσει στον «τελικό προορισμό» του λόγω διαφθοράς. Δεν θα ήταν παράξενο το γεγονός ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της πολιορκίας που έχει συσταθεί ενάντια στην Βενεζουέλα, όπου η ταραγμένη ροή θα μπορούσε να δημιουργήσει εξαιρετικά ζουμερά κέρδη για ανθρωπιστικούς λόγους.
(πηγή: http://misionverdad.com/la-guerra-en-venezuela/la-industria-de-la-ayuda-humanitaria-corrupci%C3%B3n-neoliberalismo-y-estafa)Πηγή Έρευνα: ΜΚΟ, η βιομηχανία της ανθρωπιστικής βοήθειας: η μπίζνα του αιώνα

Σε γρίφο για δυνατούς λύτες εξελίσσονται οι υποψηφιότητες για τους μεγάλους δήμους. Προφανώς το βάρος πέφτει στην Αθήνα, όπου τα…
κόμματα επιδιώκουν να ρίξουν δυνατά και πρωτοκλασάτα «χαρτιά». Σας έλεγα, για παράδειγμα, ότι στο ΚΙΝΑΛ εξετάζουν σοβαρά το σενάριο μιας υποψηφιότητας του Παύλου Γερουλάνου. Εξίσου σοβαρά πληροφορούμαι ότι εξετάζεται εσχάτως και το σενάριο του Λευτέρη Παπαγιαννάκη.

Θυμίζω ότι είναι ο γιος του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και είναι αντιδήμαρχος Αθηναίων με αρμοδιότητα τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Κοινώς, είναι της επιρροής του Γιώργου Καμίνη. Εξ ου και οι γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα στο ΚΙΝΑΛ λένε ότι είναι ο Καμίνης που πιέζει για τον Παπαγιαννάκη και προωθεί την υποψηφιότητά του…

Από την στήλη «Το Κονκλάβιο» – kathimerini.gr

Πηγή Γρίφοι και «χαρτιά»…

Δεν θίγεται καθόλου, που έχει κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο τον έμπιστο του Παπαδόπουλου, τον κολλητό του Μιχαλολιάκου, το ζων πρόσωπο του ελληνικού φασισμού…

Θανάσης Καρτερός

Δεν θίγεται καθόλου, που έχει αντιπρόεδρο τον κήρυκα του Πλευρικού αντισημιτισμού, τον φραστικό τραμπούκο της πιο άκρας δεξιάς, και…
του πιο ακραίου εμφύλιου λόγου, που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια.

Δεν θίγεται καθόλου, από τον καθημερινό βομβαρδισμό fake news, από τα φιλικά του ΜΜΕ. Μαρινακικά, Αλαφουζικά, και πάσης φύσεως, στάθμης, και υποστάθμης, Μητσοτακικά. Και όχι μόνο δεν θίγεται, αλλά σε πολλές περιπτώσεις μετατρέπει τα fake news, διά των Αυγενάκηδων, των Κυρανάκηδων, και άλλων παρόμοιας αισθητικής, σε κοινοβουλευτικές ερωτήσεις. Θυμηθείτε τη μαμά της Νάντιας, το πελατολόγιο του Κατρούγκαλου, το γραφείο του Παππά και του Σπίρτζη, το σπίτι του Τσίπρα, και άλλα, και άλλα.

Δεν θίγεται καθόλου, που υπασπιστής του κουβαλάει στην πολιτική αντιπαράθεση το σκήνωμα του αγίου (τους) Πινοσέτ, για να καθαγιάσει τις άγριες αλλαγές, που θέλει να επιβάλει στο ασφαλιστικό.

Δεν θίγεται καθόλου, όταν ο ίδιος και οι άνθρωποί του, κάθε μέρα, διαγωνίζονται ποιος θα εκτοξεύσει τα πιο όζοντα λύματα κατά του Τσίπρα. Ψεύτης, απατεώνας, προδότης, ολετήρας, χουντικός, Βόρεια Κορέα, ορφανό του Στάλιν. Να πιάνεις τη μύτη σου.

Δεν θίγεται, γενικώς, όταν οι τοξικές επιθέσεις στρέφονται κατά της κυβέρνησης. Όταν ο Μαρινάκης μιλάει για χούντα του Τσίπρα. Όταν τα πακιακιά του Αλαφούζου και του ΔΟΜ, σαρώνουν κάθε είδους δεοντολογίας, και ήθους. Και κάθε ίχνος αλήθειας.

Και δεν θίχτηκε, βέβαια, ίσα-ίσα που χειροκροτούσε, όταν η κυβέρνησή του έβαλε λουκέτο στην ΕΡΤ, σε μια επίδειξη αντιδημοκρατικού βανδαλισμού, που θα τον βαραίνει και προσωπικά για πάντα.

Θίχτηκε, όμως, γιατί ο Καψώχας τόλμησε να πει από τη δημόσια τηλεόραση, ότι ο λόγος του στη ΔΕΘ, σε κάποια σημεία, αντιγράφει τις απόψεις Ιταλού θεωρητικού του φασισμού. Πράγμα που, παρεμπιπτόντως, είναι αλήθεια, και ας χτυπιούνται κάτω όσο θέλουν. Άσχετα αν δεν φαίνεται πιθανό να γνωρίζει τον Ιταλό φασίστα, και το πιθανότερο είναι να είχε ξεπατικώσει απλώς τον Πινοσέτ –τα ίδια έλεγε ο μακαρίτης-, τον Φρίντμαν, και το ΔΝΤ. Όμοιος, ομοίω…

Και θίχτηκε τόσο πολύ ο προστάτης του Βορίδη και του Άδωνι, ώστε να κηρύξει εμπάργκο στη δημόσια τηλεόραση. Και να επικηρύξει τον Καψώχα.

Θίχτηκε, μάλιστα, μαζί του, και η ΕΣΗΕΑ, που χρόνια τώρα κοιμάται τον ύπνο του αδίκου, και δεν έχει σαλέψει μπροστά σε καμιά βρισιά, καμιά προσβολή, κανένα ψέμα, καμιά υπερβολή, καμιά τσιρίδα δηλητηριώδη, γνωστών και μη εξαιρετέων ψαλτάδων του εμφυλίου των λέξεων. Αρκεί στόχος να είναι ο Τσίπρας.

Και τι ακριβώς κάνουν τώρα;

Μην υποτιμάτε την πυξίδα εμπάθειας, μικρότητας, και ανοησίας, που τους καθοδηγεί. Έχουν οδηγήσει, μ’ αυτή την πυξίδα σε περιπέτειες τον τόπο πολλές φορές.

Χρησιμοποιούν όσα είπε ένας δημοσιογράφος ως πρόσχημα, για να εξαπολύσουν άλλη μια επίθεση εναντίον της κυβέρνησης.

Για να αλλάξουν την ατζέντα και να τη μεταφέρουν στο αγαπημένο τους έδαφος της μισαλλοδοξίας.

Και φυσικά, για να τρομοκρατήσουν όσους δημοσιογράφους έχουν τη διάθεση και το κουράγιο να αμφισβητήσουν τη μιντιακή –και όχι μόνο, δυστυχώς- παντοδυναμία τους.

Μη γελιέστε. Το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι η αντικειμενικότητα της δημόσιας τηλεόρασης. Τα είδαμε τα χαΐρια τους, όταν αυτοί είχαν τον έλεγχο. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να επιβάλουν καθεστώς φίμωτρου και αυτολογοκρισίας. Και να παλουκώσουν κάποια κεφάλια, για να τα βλέπουν οι υπόλοιποι και να συμμαζεύονται.

Ως εκ τούτου: Όχι στη λογοκρισία. Στην ηθική εκτέλεση δημοσιογράφων. Στο διασυρμό του Καψώχα, και του κάθε Καψώχα. Καμιά παραχώρηση σε κείνους που και ξέρουμε το παρελθόν τους, και ζούμε το τοξικό και αδίστακτο παρών τους, στο χώρο της ενημέρωσης.
ΥΓ. Και όσοι, από την από δω μεριά, διυλίζουν, κατά τα ειωθότα, τον κώνωπα –αν έπρεπε, ή δεν έπρεπε, ο δημοσιογράφος να πει όσα είπε- καλό είναι να θυμούνται ότι η ελευθερία του δημοσιογράφου αρχίζει από κει που αρχίζουν οι διαφωνίες μας με όσα λέει. Ματώσαμε για να το μάθουμε και να το εμπεδώσουμε αυτό…

Από το Facebook

Πηγή Γιατί θίχτηκε ο Κυριάκος;..

Γιώργος Σταματόπουλος

Να που, ενίοτε, ο δαίμονας του «εγώ» των πολιτικών οδηγεί σε λυτρωτικές, εξαγνιστικές αποφάσεις εκ μέρους της «διοίκησής» τους. Τα…
στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αρνούνται, κατόπιν -είπαμε- διοικητικής εντολής, να εμφανιστούν στα κρατικά κανάλια, οι ομόλογοί τους, οι κυβερνητικοί, επίσης αποφάσισαν -πρώτοι αυτοί- να μην πατήσουν πόδι στον ΣΚΑΪ. Χαράς ευαγγέλια για το τηλεοπτικό κοινό.

Θα απαλλαγεί από ενοχλητικές και ανιαρές, αφόρητα επαναλαμβανόμενες [άνευ ουσίας] περσόνες. Σιγά, θα πει κανείς, τους τηλεθεατές των κρατικών καναλιών και σιγά αυτούς του ΣΚΑΪ. Παραμένει ως ευτράπελο η γενναία (!) απόφαση των ειδικών της επικοινωνίας των κομμάτων αυτών να περιφρουρήσουν την τιμή τους και την αξιοπρέπειά τους [ευαίσθητα γαρ και ευυπόληπτα, δεν αντέχουν να θίγονται από απλούς δημοσιογράφους, που έχουν όμως βήμα]. Τους έχουν ανάγκη και το ξέρουν. Παίζουν όμως με τη συγκυρία [με τα νεύρα μας εννοείται].

Να καθαρίσει λίγο το θολό έως σκοτεινό τοπίο, αδερφέ -δεν είναι και λίγο, όσο κι αν κρατήσει. Να λάμψει η οθόνη και να σμικρυνθεί η απόσταση ανάμεσα στον πομπό και τον δέκτη. Να μηδενιστεί. Να πάψει να υπάρχει. Αλλά αυτά δεν γίνονται. Δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα τους. Για φαντάσου, όλα τα πολιτικά κόμματα να προέβαιναν σε ίδιου είδους αποφάσεις και να απέσυραν τα στελέχη τους από τις οθόνες.

Θα ομόρφαινε το περιβάλλον, θα «συνερχόταν», θα αποκαθαιρόταν -φως στους δρόμους και λοιπά. Θα παίρναμε ίσως τα πολιτικά πράγματα από την αρχή και ίσως διαπιστώναμε πόσο στραβά τα έχουμε απορροφήσει ώς τώρα, πόσο μακριά ήμασταν από την όντως πολιτική. Θα συμμετείχαμε [λέω…].

Γενικά επικρατεί υποκρισία -και θράσος. Γίνονται αστείες προσπάθειες να φανεί ότι τα κόμματα έχουν αρχές και αξίες, αλλά αυτές καταναλίσκονται σε δευτερεύουσας σημασίας ενέργειες όπως καλή ώρα η αποχή (!) από την εριστική και υβριστική [έτσι λένε οι θιγόμενοι] ενημέρωση. Για δες, δεν τους το ’χαμε των πολιτικών των δύο μεγάλων μας κομμάτων -όλο εκπλήξεις είναι, τρομάρα [όλων] μας.

Γούστο έχει και η Ενωση Συντακτών -εθίγη και αυτή. Τώρα το θυμήθηκε, που έχουμε μολυνθεί δεκαετίες τώρα από τη χυδαιότατη χρήση της γλώσσας σε καθημερινό επίπεδο. Δεν κοκκινίζουν, δεν ντρέπονται, απλώς. [Εδώ που τα λέμε, όλοι μας έχουμε πάψει να νιώθουμε κάποια εσωτερική ταραχή, που προκαλεί εκείνο το αίσθημα της ντροπής, το μούδιασμα της συνενοχής]. Ας πάει στο καλό κι αυτή η αδιαφορία.

Υπάρχει και η εξής [καβάφεια] προσέγγιση: Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς όλους αυτούς τους βάρβαρους; Ησαν βέβαια κάποια λύσις, κυρίως για τους αργόσχολους, τους φανατικούς, τους φανατισμένους και λοιπούς φετιχιστές με τινά των προσώπων που θα απουσιάσουν [αλίμονο] από την κεντρική πολιτική αρένα της επικοινωνίας [μας]. Πώς θα περάσει ο καιρός, [ο καθημερινός χρόνος]; Ξανά αλίμονο σε όσους τουλάχιστον εθίστηκαν, έμαθαν τέλος πάντων, να πληροφορούνται από τα κανάλια αυτά. Ε, ας στραφούν στα άλλα, σε αυτά υπονοώ με τη δεινή και αστραφτερή πληροφόρηση και διαπαιδαγώγηση. Δεν ντρεπόμαστε, ας το αποδεχτούμε· ίσως να μας βγει και σε καλό αν το πράξουμε. Και μετά; Και ποιος σκά[ε]ι;..

efsyn.gr

Πηγή Οι τηλεθεατές και οι βάρβαροι…