21 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 648)

 

ΓΙΑΤΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ «ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ», 17/6/18, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ! 



Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός 


Α΄ μέρος 

Οι παραβιάσεις του ελληνικού Συντάγματος και των ελληνικών νόμων 


Στις 7 Δεκεμβρίου 2018 θα συζητηθεί στην ολομέλεια του Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Επικρατείας η αίτηση των Παμμακεδονικών Ενώσεων περί: αναστολής της «Συμφωνίας των Πρεσπών», (17/6/18,) και των συμπροσβαλλόμενων πράξεων, των επιστολών του Υπουργού Εξωτερικών προς ΕΕ και ΝΑΤΟ.



Θέλω εξαρχής να τονίσω ότι η 7/12/2018 είναι μια ημερομηνία ορόσημο για παράλληλη παράσταση και προσφυγή στο ΣτΕ οποιουδήποτε Μακεδονικού Δήμου-πόλεως, Μακεδονικού φορέα, συλλόγου ή και Μακεδόνα ως άτομο, που έχουν οποιοδήποτε! έννομο συμφέρον, )εθνικό ή και απλό εμπορικό) να προσφύγουν στο ΣτΕ παράλληλα με την προσφυγή των Παμμακεδονικών οργανώσεων κατά της δουλόφρονος και προδοτικής «Συμφωνίας των Πρεσπών». 


Αυτό αποτελεί μια δεύτερη ευκαιρία για κάθε Μακεδόνα πατριώτη ο οποίος με την κατάλληλη νομική και συνταγματολγική υποστήριξη μπορεί να ζητήσει την δικαίωσή του στο δικαστήριο του ΣτΕ. 


Όσα θα παραθέσω είναι μόνο ένα ταπεινό ερέθισμα για τους νομικούς και συνταγματολόγους Έλληνες πατριώτες. Ως μη νομικός εύχομαι να οικοδομήσουν και να αξιοποιήσουν τις ιδέες μου, οι οποίες κατατίθενται με βαθύτατο αίσθημα αγωνιάς για την επαπειλούμενη καταστροφή της ιδιαίτερης πατρίδος μου της Μακεδονίας, της γενέτειράς μου, διαίωνια ελληνικής Θεσσαλονίκης, αλλά και της απειλούμενης, κυρίως από εσωτερικούς εχθρούς, πατρίδος μου, της Ελλάδος. 



Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών», 17/6/18, είναι παράτυπη, παράνομη και δόλια και αποτελεί το επιστέγασμα μιας νομικής απάτης με συμμετοχή διεθνών παραγόντων. Αυτή την στιγμή δεν ισχύει, διότι, όπως η ίδια προβλέπει δεν έχει ακόμη καταστεί ενεργός ούτε κυρωθεί. Είναι δε εντόνως αμφίβολο αν ποτέ κυρωθεί στον ΟΗΕ, ώστε να αποκτήσει διεθνή ισχύ και εφαρμογή για λόγους οι οποίοι ξεπερνούν το παρόν κείμενο. 


Η εν λόγω «Συμφωνία» παραβιάζει τη Διεθνή νομολογία και τη Σύμβαση της Βιέννης, και είναι αποτέλεσμα παράνομων διεθνών πιέσεων και εκβιασμών προς την Ελλάδα. 


Έτσι, είναι ουσία άκυρη. Ειδικότερα, στο εσωτερικό της χώρας μας, είναι αποτέλεσμα μιας λυσσώδους πολιτικής βυσσοδομίας βασιζόμενης σε νομικίστικα επιχειρήματα τα οποία παίζουν με τη νομιμοφανή τυπολογία των νόμων και του Συντάγματος, αλλά αγνοούν την ουσία. 


Και ως γνωστόν οι δικαστές δεν κρίνουν μόνο το τυπικό γράμμα του νόμου –αλλιώς δεν θα υπήρχε δικαστική κρίση–, αλλά και την ουσία των πραγμάτων, δηλαδή την εθνική καταστροφή της χώρας και του κράτους μας, την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς και συνέχειας των Ελλήνων, καθώς και των οικονομικών τους συμφερόντων. 


Η «Συμφωνία των Πρεσπών» εκτός από την εκχώρηση απαράγραπτων ελληνικών εθνικών δικαιωμάτων με την παράδοση του αποκλειστικά ελληνικού ονόματος «Μακεδονία», και αντίστοιχη εθνότητα και γλώσσα στους Σλαβοαλβανούς υπηκόους ενός ξένου κράτους, επιφυλάσσει βαρύτατες δουλείες σε βάρος της χώρας μας. 


Αυτές είναι: η εκχώρησης λιμένων και ΑΟΖ (Άρθρο 13), οδών μεταφοράς προϊόντων, η υποχρέωση της Ελλάδος να κατασκευάσει τεράστια δομικά έργα ενέργειας, η υποχρέωση για μεταφορά υψηλής τεχνογνωσίας προς την FYROM, (Άρθρο 14), αλλά και η παραχώρηση ελληνικών εμπορικών δικαιωμάτων και σημάτων σε προϊόντα από χάλυβα και σωληνουργικά μέχρι τρόφιμα των οποίων η δήθεν διασφάλιση θα υλοποιηθεί μετά από 5 χρόνια!!!. 


Έτσι, η «Συμφωνία» αυτή καθίσταται άμεση απειλή για τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος, τον ελληνικό λαό, αλλά και την κρατική υπόσταση της χώρας μας. 


Ειδικότερα: στοιχεία της ακυρότητας με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και τους νόμους 


1. Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζει το ελληνικό Σύνταγμα, και ειδικά την θεμελιώδη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας: Άρθρο 1, παρ 2 και 3. 


Το πολίτευμά μας είναι προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, και όλες οι εξουσίες οφείλουν να πηγάζουν από τον λαό και να υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους, όπως σε αυτό ορίζεται. 


Έτσι, η κυβερνητική πολιτική οφείλει να είναι έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας κάθε στιγμή. Όμως, ως προς την εν λόγω «Συμφωνία», ο ελληνικός λαός είναι αντίθετος σε ποσοστά τα οποία ξεπερνούν και το 84% στη Μακεδονία και τουλάχιστον 74% στην υπόλοιπη Ελλάδα. 


2. Η Ελλάδα δεν κυβερνάται με καθεστώς Πρωθυπουργικής δικτατορίας, ενός κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο στις τελευταίες εκλογές έλαβε το απολύτως μειοψηφικό ποσοστό 19,3% σε αριθμό ψηφισάντων επί του συνολικού αριθμού των Ελλήνων που έχουν δικαίωμα ψήφου.


 Ούτε είναι δυνατόν αυτό το πραξικοπηματικά αποκτημένο δικτατορικό δικαίωμα του Πρωθυπουργού να μεταβιβάζεται στον υπουργό των Εξωτερικών προκειμένου να παραδώσει ελληνικά εθνικά δικαιώματα και εδάφη σε ξένο κράτος. 


3. Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» προτάσσει ήδη από τον τίτλο της τα εξής: «Τελική συμφωνία για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, 817 (1993) ΚΑΙ 845 (1993), τη λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, και την εδραίωση στρατηγικής εταιρικής σχέσης.». 


Είναι αυταπόδεικτο από τον εν λόγω τίτλο, ότι ο καταληκτικός στόχος της «Συμφωνίας» ΔΕΝ είναι μόνο η δήθεν επίλυση του ονοματολογικού της FYROM σε βάρος της Ελλάδος, αλλά και αυτό που προτάσσεται εμφαντικά, δηλαδή: η «εδραίωση στρατηγικής εταιρικής σχέσης». 


Και αυτή η σχέση ως είναι γνωστόν νοείται με την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. Έτσι, για αυτήν την «στρατηγική εταιρική σχέση» η Ελλάδα καλείται, όπως γράφει το ίδιο το κείμενο αυτής της δουλόφρονος για τη χώρα μας «Συμφωνίας», να δεσμευτεί με όρους δουλείας οι οποίοι θα αναφερθούν λεπτομερώς πιο κάτω. 


4. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τις οποίες επικαλείται η εν λόγω «Συμφωνία» είναι εκλεκτικιστικά δόλια επιλεγμένες και αποκλειστικά σε βάρος της Ελλάδος, καθώς παραβλέπουν ή αποσιωπούν άλλες αποφάσεις διεθνείς και ελληνικές οι οποίες για την Ελλάδα είναι ευνοϊκές, σημαντικές, και αντιθέτως καταδικαστικές για την FYROM. 


Στην εν λόγω Συμφωνία αποκρύπτονται και εξαιρούνται θεμελιώδη γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας του ζητήματος ονομασίας της FYROM τα οποία είναι διεθνώς γνωστά. Κι αυτά είναι: 


4.1. Την απόφαση-δέσμευση με 3 όρους τους οποίους έθεσε η ΕΟΚ, (συμβούλιο υπουργών εξωτερικών), στις 16/12/1991, η οποία ως σήμερα δεν έχει αλλάξει με άλλη απόφαση του ιδίου ή αναλόγου οργάνου, σύμφωνα με την οποία, ζητήθηκε από καθένα εκ των κρατών της πρώην Γιουγκοσλαβίας, να δεσμευτούν εκτός των άλλων ότι: «δεν θα διεξάγει εχθρική προπαγάνδα συμπεριλαμβανομένης και της χρήσης της ονομασίας που συνεπάγεται εδαφικές διεκδικήσεις.» 


Επ’ αυτού είναι πασίγνωστη η σχετική τοποθέτηση του τότε Προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν και άλλων Ευρωπαίων αρχηγών. 


4.2. Οι αποφάσεις-δεσμεύσεις, όπως αυτές χαράχτηκαν στις ιστορικές συσκέψεις των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών με τον τότε πρόεδρο Δημοκρατίας, στις 18/2/1992 και στις 13/4/1992 κατά τις οποίες σε κοινή τους απόφαση δεν δέχονταν να παραδοθεί στους Σκοπιανούς το όνομα «Μακεδονία ή τα παράγωγά του» και σε οποιαδήποτε γλώσσα. 


Αυτή ήταν και η μόνη πραγματική εθνική γραμμή της Ελλάδος και έκτοτε δεν υπήρξε καμία άλλη σύσκεψη, σύνοδος, ή απόφαση σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, ούτε στην βουλή των Ελλήνων που να αλλάζει αυτή τη γραμμή. 


5. Η παραπειστικά ελλιπής, λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» είναι δόλια, και βλαπτική για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, καθώς αντιβαίνει τις αρχές και τους σκοπούς του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι του 1975, των σχετικών Πράξεων του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη («ΟΑΣΕ») και τις αξίες και αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι οποίες καθοδηγούνται από το πνεύμα και τις αρχές της δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών και της αξιοπρέπειας.


 Όλα αυτά έχουν ακυρωθεί-καταργηθεί με την εν λόγω «Συμφωνία» για την μεγίστη πλειοψηφία του ελληνικού λαού η οποία εναντιώνεται σε αυτήν. 


6. Βάσει του ελληνικού Συντάγματος, Άρθρα 34, 35 και ειδικά στο Άρθρο 36 ρητώς προβλέπεται ότι οι διεθνείς συμφωνίες υπογράφονται από τον Πρόεδρο της ελληνικής Δημοκρατίας, και φυσικά η υπογραφή του Έλληνα ΥΠΕΞ δεν είναι τελεσιδίκως δεσμευτική. Ειδικά δε η υπογραφή του Προέδρου της ελληνικής Δημοκρατίας τίθεται μόνο: «Όταν τo συμφέρoν και η ασφάλεια τoυ Kράτoυς τo επιτρέπoυν».


 Είναι καταφανές, ότι αυτή η «Συμφωνία» δεν είναι επιθυμητή από την μεγίστη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, γιατί δεν υπηρετείται ούτε το Συμφέρον ούτε η Ασφάλεια της Ελλάδος, και αντιθέτως με αυτήν τίθεται σε άμεσο κίνδυνο διαμελισμού η ελληνική επικράτεια, καθώς εκχωρεί ελληνικά εθνικά δικαιώματα σε ξένη χώρα. 


7. Η FYROM δεν αναφέρεται στην εν λόγω συμφωνία με το όνομά της, και με το οποίο είναι αναγνωρισμένη ως υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου, αλλά με την διατύπωση «Δεύτερο μέρος» και με τη δόλια παραπομπή στις εκλεκτικιστικά, όπως προαναφέρθηκε, αποφάσεις του ΟΗΕ με τις οποίες αναγνωρίσθηκε ως υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου με την «προσωρινή» ονομασία της. 


7.1. Η απάλειψη του ονόματος της FYROM και η αναφορά σε αυτήν αποκλειστικά και μόνο με τον όρο: «Δεύτερο μέρος» χρήζει νομικής έρευνας, ως προς εάν αυτό συνάδει με τα διεθνώς ισχύοντα σε ανάλογες συμφωνίες, καθώς όλα τα κράτη που συνάπτουν διεθνείς ή διμερείς συμφωνίες αναφέρονται ρητώς με το επίσημο κρατικό τους όνομα. Σημειώνεται, ότι η Ελλάδα αναφέρεται με το όνομά της. 


8. Στην από 17-6-2018 διοικητική πράξη υπογραφής, της λεγομένης «Συμφωνίας των Πρεσπών», από τον Έλληνα ΥΠΕΞ σαν «Τελική Συμφωνία για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817(1993) και 845(1993), αναφέρεται και η λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995. 


Αυτό όμως είναι παράνομο, δόλιο και καταχρηστικό. Γιατί η «Ενδιάμεση Συμφωνία» καταπατήθηκε και ακυρώθηκε στην πράξη από την FYROM, επί κυβερνήσεως Γκρουέφσκι. 


Όταν αυτή προέβη σε κατάφορη κλοπή της εθνικής κληρονομιάς της μίας και μόνης ελληνικής Μακεδονίας με την ανέγερση μνημείων και αγαλμάτων του Μ. Αλεξάνδρου, του Φιλίππου, και χρήση συμβόλων, μεταξύ των οποίων και το αστέρι της Βεργίνας, καθώς και με την χρησιμοποίηση τοπωνυμίων και ονομάτων αμιγώς ελληνικών, σαν δήθεν ιστορικά πρόσωπα και ονόματα της FYROM.


Η καταπάτηση της «Ενδιάμεσης Συμφωνίας» του 1995 από την FYROM την τερμάτισε, καθώς αυτή προσεβλήθη σε όλα της τα 40 σημεία, αποδεικνύοντας έτσι την κακοπιστία της FYROM, τα κίνητρα και τους σκοπούς της. 


Άρα, η «Ενδιάμεση Συμφωνία» ήταν ήδη ανενεργός και άκυρη και δεν μπορεί να αναφέρεται ως βάση συνέχειας στη λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών», τις 17-6-2018. 


Σημειώνεται, ότι η «Ενδιάμεση Συμφωνία» ουδέποτε κυρώθηκε από την ελληνική βουλή και σε συνάρτηση με την απόλυτη καταπάτησή της από την FYROM, όπως προαναφέρθηκε, θέτει σε δοκιμασία ουσιαστικής ακυρότητας τη σχετική νομολογία περί «Συμφωνιών απλοποιημένης μορφής», κ.λπ., περί μιας «Συμφωνίας» που πρωτοκολλήθηκε μεν στον ΟΗΕ, χωρίς να κυρωθεί από την Ελλάδα, καταπατήθηκε δε από την FYROM! 


9. Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» καταπατήθηκε την ίδια ημέρα της υπογραφής της, (17/6/18) αφού βάσει των όσων εμπεριέχει η ίδια στο Άρθρο 3, προβλέπεται πως: «Κανένα από τα Μέρη δεν θα εκφράσει ή υποστηρίξει οιεσδήποτε διεκδικήσεις για οιοδήποτε τμήμα της επικράτειας του άλλου Μέρους ή διεκδικήσεις για αλλαγή στο υφιστάμενο κοινό τους σύνορο.» 


Και στο Άρθρο 6, απαγορεύονται: «εχθρικές δραστηριότητες, ενέργειες ή προπαγάνδα από κρατικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες αμέσως ή εμμέσως ελεγχόμενες από το κράτος και για την πρόληψη δραστηριοτήτων που πιθανόν να υποδαυλίζουν τον σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό εναντίον του άλλου Μέρους».


 Όμως αυτά ήδη συμβαίνουν, γιατί ο πρωθυπουργός της FYROM, κ. Ζόραν Ζάεφ, αμέσως μετά την υπογραφή προέβη σε διεκδικήσεις και προπαγάνδα, καθώς αναφέρεται συνεχώς στην χώρα του με τη λέξη «Μακεδονία», μιλά για «Μακεδονικό Στρατό», «Μακεδονική γλώσσα», «Μακεδονική εθνότητα», κ.λπ., χωρίς το υποχρεωτικό επίθετο «Βόρεια», «Βόρειος», κ.ο.κ. 


Σημειώνεται, ότι ο στρατός της FYROM ήδη χρησιμοποιεί μόνο τη λέξη «Μακεδονία» στις στολές των ανδρών του. Αυτά όλα σημαίνουν καταπάτηση και ακύρωση εξαρχής της δουλόφρονας για την Ελλάδα «Συμφωνίας των Πρεσπών», αφού η FYROM διεκδικεί άμεσα την ενσωμάτωση σε αυτήν κάθε έννοια και υπόσταση της μοναδικής Μακεδονίας των Ελλήνων, ως περιοχή της Βορείου Ελλάδος, η οποία φέρει και το μοναδικό αρχαιοελληνικό όνομα. 


10. Σύμφωνα με την Προσφυγή στο ΣτΕ των δεκατεσσάρων (14) Παμμακεδονικών οργανώσεων της Ελλάδος και του Εξωτερικού (μεταφέρω εδώ μερικά επιχειρήματα) η υπογραφή συμφωνίας εκ μέρους του ΥΠΕΞ Ελλάδος κ. Κοτζιά αποτελεί προσβαλλόμενη πράξη καθώς είναι εκτελεστή διοικητική πράξη. 


Αυτό προκύπτει από το διεθνώς αποδεκτό: argumentum a maiore ad minus. Δηλαδή, αν είναι δυνατόν το μείζον, να προσβληθεί δικαστικώς, όπως το προεδρικό διάταγμα που θα κυρώσει και επικυρώσει μια διεθνή συμφωνία, είναι δυνατόν και το έλασσον να προσβληθεί, το οποίο είναι η υπογραφή ενός ΥΠΕΞ σε μία «Συμφωνία». 


Αυτό σημαίνει ακόμη ότι και μετά την υπογραφή της εν λόγω «Συμφωνίας» είναι δυνατόν αυτή να καταγγελθεί και εκ των υστέρων εκ μέρους της Ελλάδος και σε οποιοδήποτε χρόνο, αφού ως διμερής «Συμφωνία» δεν παράγει μόνιμα και διαιώνια αποτελέσματα, βάσει των όσων ισχύουν τόσο στο ελληνικό όσο και στο διεθνές δίκαιο. 


Στα προαναφερθέντα συμφωνεί και η νομολογία του Δικαστηρίου της Επικρατείας της Ελλάδος ήδη από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του. 


Τότε, είχαν προσβληθεί δικαστικώς οι πράξεις που αφορούσαν την Συνθήκη της Άγκυρας με την οποία στο πλαίσιο της αποκαταστάσεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων είχε η Ελλάδα παραιτηθεί ουσιαστικά από τις αποζημιώσεις που δικαιούνταν οι πρόσφυγες. 


Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω το Δικαστήριο της Επικρατείας της Ελλάδος έχει αρνηθεί το χαρακτήρα κυβερνητικής πράξεως σε μείζονας σημασίας πολιτικές αποφάσεις οικονομικής πολιτικής (ΣτΕ 1129-1155/2016 Ολομέλεια, ΣτΕ 237-239/2015 και 425/2015 Ολομέλεια, 1116-1117/2014 Ολομέλεια), ανατρέποντας σχετική παλιότερη νομολογία. 


Σημειώνεται, ότι οι πράξεις του σημερινού ΥΠΕΞ δια της εν λόγω «Συμφωνίας» έχουν επίπτωση σε συνταγματικώς προστατευόμενα ατομικά δικαιώματα και σε πολιτικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών. 


Βάσει αποφάσεων του ελληνικού Δικαστηρίου του ΣτΕ υπάρχει δεδικασμένο, καθώς το εν λόγω δικαστήριο έχει θέσει σε σχετιζόμενη απόφασή του δύο περιορισμούς σε σχέση με την αναγνώριση μιας πράξεως ως κυβερνητικής: ο πρώτος είναι το αυτονόητον, ότι υφίσταται, πρώτον, τήρηση των συνταγματικών διατάξεων και ο δεύτερος, η δυνατότητα ανορθώσεως των οικονομικών συνεπειών που αντανακλαστικά προκύπτουν εκ της χαρακτηριζόμενης ως κυβερνητικής πράξεως. 


Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις δεν ισχύουν στη προκείμενη περίπτωση και αυτό διότι δεν τίθεται μεν θέμα διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας, αλλά εν προκειμένω τίθενται σοβαρά ζητήματα προστασίας της ίδιας της κρατικής υποστάσεως και του δημοσίου συμφέροντος στην πλέον στενή έννοια του.


 Ενώ, για την οικονομία της Μακεδονίας η ζημία θα είναι τόσο μεγάλη που θα είναι αδύνατον να αποζημιωθεί. Πόσο μάλλον όταν διαφαίνεται η δόλια μεθόδευση η «Συμφωνία» αυτή να μην κυρωθεί με νόμο, αλλά πιθανώς ούτε και με διάταγμα, παρά να θεωρηθεί ως «συμφωνία απλοποιημένης μορφής»–όπως συνέβη και με την «Ενδιάμεση Συμφωνία». 


Έτσι, η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» θίγει τον πυρήνα του δημοσίου συμφέροντος. Το καταφανές πρόβλημα είναι η παραχώρηση για χρήση του ονόματος της Μακεδονίας, το οποίο ισοδυναμεί ουσιαστικά με απαλλοτρίωση του επιθέτου «μακεδονικός» και των παραγώγων του. 


Αυτό, τελικά, συνεπάγεται και την παραχώρηση ελληνικών εδαφών μέσω της σταδιακής εκχώρησης εκλογικών δικαιωμάτων σε Σλαβοαλβανούς, οι οποίοι στο πλαίσιο της ΕΕ θα μπορούν να μεταναστεύουν στην Ελλάδα και, όπως ήδη γίνεται με άλλο τρόπο στη Θράκη, να εγείρουν κάποια στιγμή δικαιώματα απόσχισης της Μακεδονίας είτε μέσω δημοτικών παρατάξεων είτε με την δημιουργία αποσχιστικού κόμματος μιας δήθεν «Αλύτρωτης μεγάλης Μακεδονίας». 


11. Για να είναι σύννομος κάθε διεθνής συμφωνία της Ελλάδος, διμερής ή πολυμερής θα πρέπει να τηρείται η συνταγματικά προδιαγεγραμμένη διαδικασία. Το Σύνταγμα, μέσω του άρθρου 103, απαιτεί οι διοικητικές αποφάσεις να διεκπεραιώνονται από μονίμους δημοσίους υπαλλήλους.


 Εν προκειμένω, είναι γνωστό ότι πλην ενός υπαλλήλου του Κλάδου Εμπειρογνωμόνων (που συνέταξε μη όντας νομικός το αρχικό σχέδιο) δεν υπήρξε ενεργή συμμετοχή των υπαλλήλων του Διπλωματικού Κλάδου ή της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας οι οποίοι τελικώς πληροφορήθηκαν το περιεχόμενο της λεγομένης «Συμφωνίας των Πρεσπών» από τα ΜΜΕ. 


Η όλη διαδικασία έγινε εντός του Γραφείου Υπουργού και από αναρμόδια όργανα και από εξωϋπηρεσιακούς παράγοντες άνευ εμπειρίας στην διατύπωση διεθνών κειμένων! 


Όμως, αυτό αποτελεί κατάφορη παραβίαση των αναφερομένων στο άρθρο 5 και 16 του Ν. 3566/2007 (ΦΕΚ Α΄ 117) με τον οποίο κυρώθηκε ο Οργανισμός του Υπουργείου Εξωτερικών. Γι’ αυτό και υπάρχουν τόσο πολλές και σοβαρότατες παραλείψεις οι οποίες δεν διασφαλίζουν την ελληνική πλευρά. 


Έτσι, π.χ., δεν προβλέπεται ότι σε περίπτωση που η «Συμφωνία» δεν κυρωθεί τελικά, κανένα δικαίωμα δεν προκύπτει από αυτήν στο πλαίσιο άλλης μελλοντικής διαπραγμάτευσης. 


Δηλαδή, παραλείπεται δολίως και σκοπίμως και δεν αναφέρεται ρητώς, όπως έπρεπε, το διεθνώς νόμιμο: «Status quo ante», ήτοι «Επαναφορά στο προηγούμενο της Συμφωνίας καθεστώς πραγμάτων». 


Καθεστώς κατά το οποίο η FYROM παραμένει FYROM και έτσι συνεχίζει να «απολαμβάνει» την δήθεν ισχυρή αναγνώρισή της από 140 χώρες του πλανήτη πλην της Ελλάδος, την μόνη χώρα η οποία μπορεί να την νομιμοποιήσει διεθνώς. 


12. Ως προς ύψιστο το διακύβευμα της εθνικής καταστροφής της Ελλάδος δεν επαρκεί το νομικίστικο δικαίωμα του Έλληνα ΥΠΕΞ να μη πάρει έγκριση ούτε από το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ούτε από την Βουλή (όπως θα έπρεπε), αλλά να ενεργήσει μόνος του. 


Έτσι, υπέγραψε μια διεθνή συνθήκη, αντίθετα στην πάνδημη λαϊκή βούληση, θέλοντας να προκαταλάβει με δόλιο τρόπο τις σχετικές ενέργειες υπογραφής του Προέδρου της Δημοκρατίας. 


Η παρουσία του Πρωθυπουργού στις Πρέσπες δίνει μεν πολιτική κάλυψη όχι όμως και νομική προκειμένου, επαναλαμβάνω, για υψίστης σημασίας εθνικό θέμα υπόστασης της Ελλάδος και του λαού της. 


Το νομικίστικό επί της «Δεδηλωμένης» είναι ότι στην ουσία και στην πράξη! δεν υπάρχει κυβερνητική πλειοψηφία επί του συγκεκριμένου θέματος, καθώς ο κυβερνητικός εταίρος, ΑΝΕΛ, απαραίτητος για την ύπαρξη της κυβέρνησης, δηλώνει επισήμως την αντίθεσή του στην παραχώρηση του ονόματος της «Μακεδονίας» και, ότι, θα ρίξει την κυβέρνηση όταν θα έρθει το θέμα στη βουλή. 


Τέτοια δικτατορική πολιτική η Ελλάδα δεν έχει γνωρίζει ποτέ στην ιστορία της. Κι αυτό είναι ένα ύψιστο ζήτημα που πρέπει να το λάβουν υπόψη τους οι Έλληνες δικαστές του ΣτΕ. 


13. Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζει το άρθρο 27 του Συντάγματος περί: «απαγόρευσης αλλαγής των ορίων της επικράτειας», καθώς είναι καταφανές ότι δεν επιτρέπεται ούτε η αλλαγή γεωγραφικών όρων και η απαλλοτρίωση εδαφών εντός της ελληνικής επικράτειας τα οποία ανάγονται σε αρχαίους χρόνους. 


Εδώ κρύβεται δόλια και ύπουλα και το ζήτημα σιωπηρής μεταβολής όρων σε σειρά διεθνών συμφωνιών, όπως το ελληνοσερβικό Πρωτόκολλο των Αθηνών της 5-5-1913, η ελληνοσερβική Συμφωνία της 1-6-1913, το Οριοθετικό Πρακτικό της 21-7-1913 και η Συνθήκη Βουκουρεστίου της 28-7-1913 (ΓενΚωδικ σελ. 152), στις οποίες γίνεται καθορισμός των συνόρων και ορίζεται ως Μακεδονία μόνο τα παραχωρούμενα στην Ελλάδα εδάφη. 


14. Παραβιάζεται ακόμη και το άρθρο 108 παρ. 1 του Συντάγματος, καθώς η «Συμφωνία» αποκόπτει τόσο τους γηγενείς Έλληνες όσο και τον απόδημο ελληνισμό από ουσιώδη στοιχεία της ιστορίας, του πολιτισμού και της ταυτότητάς τους, καθώς άσχετοι με αυτά Σλαβοαλβανοί θα τα διεκδικούν όλα στο μέλλον και σε μελλοντικές γενεές. Κι αυτό σημαίνει ουσιώδη και ριζική αποκοπή των Ελλήνων από την πολιτιστική τους κληρονομιά. 


15. Συνδυαστικά με το προαναφερθέν άρθρο 108 παρ. 1 παραβιάζονται και τα άρθρα 2 παρ. 1 και το άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος, γιατί επέρχεται μείωση της αξίας, προσβολή της προσωπικότητας και σειράς ατομικών δικαιωμάτων των Ελλήνων μοναδικών Μακεδόνων λόγω της αφαιρέσεως ουσιώδους στοιχείου της πολιτιστικής τους ταυτότητας, δηλαδή της ίδιας της ονομασίας τους. 


Έτσι, κατ’ επέκταση θίγεται και η οικονομική ελευθερία, αλλά και τα περιουσιακά δικαιώματα των Ελλήνων μοναδικών Μακεδόνων (άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ). Διότι επέρχεται βλάβη σε ήδη κατοχυρωμένα σήματα και εμπορικές επωνυμίες χωρίς να υπάρχει τελεσίδικη μέριμνα για την προστασία τους ταυτόχρονα με την κύρωση της εν λόγω «Συμφωνίας».


 Γιατί, αυτό παραπέμπεται στο ασαφές μέλλον και μετά παρέλευση 5ετίας, χωρίς να υπολογίζεται εντωμεταξύ η οικονομική ζημία των Ελλήνων, ούτε το τι θα γίνει μετά από αυτήν την 5ετία σε περίπτωση που τελικά δεν υπάρξει συμφωνία. Ωστόσο, η Ελλάδα θα έχει ήδη δώσει προκαταβολικά την συγκατάθεσή της για είσοδο της FYROM σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. 


Κλείνοντας αυτό το «Α΄ Μέρος» σημειώνω πως στο «Β΄ Μέρος» ανάλογου κειμένου μου θα παραθέσω στοιχεία βάσει των οποίων η λεγομένη «Συμφωνίας των Πρεσπών» είναι άκυρη και παράνομη και σε διεθνές επίπεδο. 


Όπως έχω γράψει κατ’ επανάληψη, ο Νέος Μακεδονικός Αγώνας, για να παραμείνει η Μακεδονία ελληνική, συνεχίζεται και θα συνεχιστεί με κάθε εξέλιξη, με κάθε μέσο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. 


Η Μακεδονία είναι μόνο Ελλάδα. 



 Γιώργος Ρωμανός

Πηγή ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ


Βίντεο-ομολογία από τη Χρυσή Αυγή…

 Γιάννης Μπασκάκης

Λίγες μόνο μέρες μετά το αιματηρό πογκρόμ της Χρυσής Αυγής κατά των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας το 2011, η ναζιστική οργάνωση πραγματοποίησε μια εκδήλωση στα γραφεία της με βασικό ομιλητή τον Μιχαλολιάκο.

Η εκδήλωση αυτή είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική επειδή…
εδώ η Χρυσή Αυγή:
α) ομολογεί ρητά ότι ήταν η ίδια που οργάνωσε το πογκρόμ,

β) περιγράφει όλη την τακτική που ακολουθεί στις εγκληματικές επιθέσεις της και επιβεβαιώνει ότι αυτές γίνονται μόνο κατ’ εντολήν της ηγεσίας, και

γ) ομολογεί τον τελικό στόχο αυτής της δράσης της, που δεν είναι άλλος από την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την εγκαθίδρυση ναζιστικού δικτατορικού καθεστώτος.

Οπως φαίνεται στο βίντεο της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαΐου 2011, δηλαδή μία εβδομάδα μετά το πογκρόμ, στο βήμα των ομιλητών, πριν από τον ίδιο τον Φίρερ, ανεβαίνει –ποιος άλλος;– ο Γιώργος Μάστορας (ψευδώνυμο του Γ. Μισιάκα). Αυτός ο φανατικός ναζιστής, ηγετικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής και διορισμένος υπάλληλος από τον Μιχαλολιάκο στη Βουλή.

«Αρχηγέ, συναγωνιστές και συναγωνίστριες. Γνωρίζουμε όλοι πάρα πολύ καλά το τι έγινε την Τρίτη 10 Μαΐου τα ξημερώματα. Ηταν μια δολοφονία που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα», ξεκινάει, αναφερόμενος στη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη, που τη χρησιμοποίησε ως αφορμή η Χρυσή Αυγή για να εξαπολύσει το πογκρόμ.

Και συνεχίζει: «Η Χρυσή Αυγή ήταν πραγματικά αυτή που έδωσε το ρυθμό στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των κατοίκων, ειδικότερα την Πέμπτη».

Μιλάει φυσικά για την Πέμπτη 12 Μαΐου 2011. Την ημέρα, δηλαδή, που πραγματοποιήθηκε η πορεία στο κέντρο της Αθήνας, κατά τη διάρκεια της οποίας οι μετέχοντες σε αυτήν κυνηγούσαν, χτυπούσαν και μαχαίρωναν όποιον μετανάστη έβρισκαν μπροστά τους.

Και έπειτα ο Μάστορας λέει το εξής: «Η Χρυσή Αυγή ήταν, η οποία ένιωσε στο πετσί της την προσαγωγή δεκάδων μελών της από τους [αστυνομικούς] του Παπουτσή. Την ίδια ώρα που κάποιοι ιντερνετικοί επαναστάτες της πλάκας κλεισμένοι στο σπίτι τους για μια ακόμη φορά έβγαζαν φωτιά στα πληκτρολόγιά τους».

Αλλά έτσι ομολογεί ότι οι δράστες του πογκρόμ, οι οποίοι προσήχθησαν τότε, ήταν βέβαια χρυσαυγίτες.

Και στη συνέχεια λέει και κάτι άλλο: «Πρέπει σήμερα, στις πιο κρίσιμες στιγμές της χώρας να εκμεταλλευόμαστε κάθε τραγικό γεγονός, κάθε άθλια κατάσταση, κάθε εξεγερτική πράξη, κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας που συντελεί στην ουσιαστική διάλυση του συστήματος».

Σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά με ποιο τρόπο η ναζιστική οργάνωση εκμεταλλεύτηκε το τραγικό γεγονός της δολοφονίας του Μανώλη Καντάρη. Ξέρουμε πλέον ότι επικεφαλής της πορείας της 12ης Μαΐου ήταν ο Κασιδιάρης, ο οποίος καθοδηγούσε το πλήθος, ενώ ανάμεσα στον κόσμο είχαν ακροβολιστεί άλλα στελέχη όπως ο Παναγιώταρος, ο Ηλιόπουλος και ο Μπούκουρας και στην κεφαλή της πορείας βρισκόταν τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής.

Γνωρίζουμε και τον ανατριχιαστικό απολογισμό του πολυήμερου (10–14 Μαΐου 2011) εκείνου χρυσαυγίτικου κύματος ρατσιστικής βίας. Δεκάδες τραυματισμένοι μετανάστες και ένας νεκρός. Ο μόλις 21 ετών Αμπντούλ Μάναν από το Μπανγκλαντές.

Και για όποιον έχει ακόμα έστω και την παραμικρή αμφιβολία για το ποιος οργάνωσε το πογκρόμ, στο βίντεο που δημοσιεύει η efsyn.gr, τον λόγο μετά τον Μάστορα και τον Μιχαλολιάκο παίρνει ο Κασιδιάρης και είναι ξεκάθαρος: «Ολες αυτές τις μέρες με όλες αυτές τις ανοιχτές εκδηλώσεις δραστηριότητες που στην ουσία εμείς τις στηρίξαμε, που ναι μεν ήταν οι κάτοικοι των Αθηνών που βγήκανε στο δρόμο, αλλά η Χρυσή Αυγή ήταν που τους οργάνωσε».

Αλλά ο Μάστορας εξηγεί αναλυτικά και το πώς δρα η Χρυσή Αυγή σε όλες τις βίαιες ενέργειές της: «Πιστεύουμε ακράδαντα στην ιδεολογία μας, υπακούμε ρητά στις εντολές και τη γραμμή της ηγεσίας του κινήματος και πολεμάμε πειθαρχημένα για να συντάξουμε το όραμα και να φέρουμε το ποθούμενο, δηλαδή τη Νίκη», λέει, επιβεβαιώνοντας το κίνητρο των εγκλημάτων που δεν είναι άλλο από τη ναζιστική ιδεολογία και βέβαια το γεγονός ότι η οργάνωση λειτουργεί με βάση την απόλυτη πειθαρχία και πραγματοποιεί τις επιθέσεις της μόνο μετά τις σχετικές εντολές της ηγεσίας.

«Πρέπει να καταλάβουμε πότε πρέπει να είμαστε λιοντάρια, πότε πρέπει να είμαστε αλεπούδες και πότε πρέπει να είμαστε και τα δύο μαζί», λέει ο Μάστορας.

Και ασφαλώς «λιοντάρια» θεωρούν ότι είναι όταν πραγματοποιούν τις οργανωμένες επιθέσεις τους, όπως το βράδυ της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. «Αλεπούδες», όταν αρνούνται τις πράξεις τους, την ιδεολογία τους, ακόμα και τα στελέχη τους, προσπαθώντας να γλιτώσουν από τις ποινικές ευθύνες. Και θεωρούν ότι είναι «και τα δύο μαζί» σε περιπτώσεις όπως αυτή του πογκρόμ του 2011. Οπου επιδόθηκαν στην εγκληματική δράση τους, αλλά χρησιμοποιώντας την τακτική του ξεσηκωμού ενός πλήθους και προσπαθώντας να διαχύσουν σε αυτό τις ποινικές ευθύνες τους.



Οσο για τον τελικό σκοπό της οργάνωσης, ο Μάστορας λέει ότι «το να μπει η Χρυσή Αυγή στη Βουλή για μας δεν είναι αυτοσκοπός. Σκοπός μας είναι η Νίκη. Οσο χρόνο κι αν πάρει, οτιδήποτε μέσο κι αν χρειαστεί».

Και τα μέσα αυτά τα περιγράφει ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος, ο οποίος φωνάζει ότι έχει να στείλει ένα μήνυμα: «πως στις σφαίρες θα απαντήσουμε με σφαίρες! Να το ξέρουν!».

Και ποια είναι λοιπόν για τη Χρυσή Αυγή η «Νίκη»; Το λέει παρακάτω ο Μάστορας: «Δεν σκοπεύουμε να τιθασεύσουμε την εξεγερτική διάθεση του λαού αλλά να την εκπαιδεύσουμε κατάλληλα για την ευλογημένη ώρα της εθνικής και κοινωνικής [βλέπε εθνικοσοσιαλιστικής] εξέγερσης. […] Το μεταπολιτευτικό καθεστώς δεν είναι κάτι στο οποίο οφείλουμε πίστη και υπακοή, αλλά το αντιμετωπίζουμε σαν όργανο καταπίεσης και καταστροφής. Ο νόμος και η τάξη σήμερα αποτελούν δυνάμεις κατοχής της πατρίδας και του λαού. Πρέπει να αντιληφθούν όλοι ότι μόνο η μελλοντική πολιτεία της Χρυσής Αυγής που θα βασίζεται σε έναν εθνικό και σοσιαλιστικό (σ.σ.: εδώ το λέει καθαρά) τρόπο διακυβέρνησης, είναι πραγματικά υπερήφανη κι απελευθερωμένη πατρίδα μας».

Γιατί βέβαια αυτός είναι, όλα αυτά τα χρόνια, ο διακαής πόθος του Μιχαλολιάκου και των φανατισμένων συνεργ(ατ)ών του: να ρίξουν το δημοκρατικό πολίτευμα και στη θέση του να εγκαθιδρύσουν το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς που ονειρεύονται.

efsyn.gr

Πηγή «Εμείς οργανώσαμε το πογκρόμ»…

Η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας πιέζει για την επίλυση της υπερχρέωσης των χωρών της Ευρωζώνης με τη βοήθεια της ΕΚΤ και του παγώματος του ποσοστού των χρεών που υπερβαίνουν το 60% – ενώ η Ελλάδα θα έπρεπε να συνταχθεί άμεσα με την πρόταση, την οποία είχαμε ήδη αναλύσει το 2012.


.

«Εάν δεν υπάρχει πρόθεση να επιλυθούν ριζικά τα προβλήματα της νομισματικής ένωσης, τότε θα ήταν καλύτερα να επιστρέψουν όλες οι χώρες μαζί στην προ ευρώ εποχή, ελεγχόμενα, έτσι ώστε να διατηρηθεί τουλάχιστον η ΕΕ – η οποία διαφορετικά θα καταρρεύσει, ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης διάλυσης της Ευρωζώνης».

.

Ανάλυση   


Σύμφωνα με δημοσιεύματα (πηγή), η Ιταλία θέλει να μειωθεί το δημόσιο χρέος όλων των κρατών της ζώνης του ευρώ κάτω από το 60% του ΑΕΠ τους. Όσο δηλαδή προβλέπει η συμφωνία του Μάαστριχτ αλλά και είναι σωστό με κριτήριο το ότι, το ευρώ είναι ξένο νόμισμα για όλες τις χώρες που το έχουν υιοθετήσει – αφού καμία δεν το ελέγχει και δεν μπορεί να το «τυπώσει».

Η μέθοδος που προτείνει ο υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων της χώρας, ο οποίος είχε απαγορευθεί να γίνει υπουργός οικονομικών της λόγω των απόψεων του για επιστροφή στη λιρέτα (άρθρο), είναι η μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωση του εκ μέρους της ΕΚΤ – ενώ η πρόταση έγινε με ένα έγγραφο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του και στάλθηκε στην Κομισιόν.

Εν προκειμένω, για να βοηθηθεί η διαδικασία μείωσης, η ΕΚΤ θα έπρεπε να προσφέρει μία «εγγύηση» για το ποσόν που υπερβαίνει το 60% των χρεών των χωρών-μελών της, με αντάλλαγμα την υποθήκευση των μελλοντικών φορολογικών εσόδων τους ή μεμονωμένων περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου – για την περίπτωση της μη αποπληρωμής μιας ή περισσοτέρων δόσεων.

Γενικότερα πάντως η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας πιέζει για έναν ευρύτερο ρόλο της ΕΚΤ, ενώ ο Σαβόνα δήλωσε προηγουμένως ότι, πρέπει να της δοθούν μεγαλύτερες εξουσίες για να μπορεί να επηρεάζει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Ο οικονομικός τώρα εκπρόσωπος της δεξιάς παράταξης που συγκυβερνά την Ιταλία με το «Κίνημα 5 Αστέρων», κάλεσε την ΕΚΤ να στηρίξει τα επιτόκια των ομολόγων, έτσι ώστε να εξασφαλισθεί ο περιορισμός τους κάτω από τις 150 μονάδες βάσης – υπενθυμίζοντας πως η διαφορά των δεκαετών ιταλικών επιτοκίων με τη Γερμανία (spreads) είναι της τάξης των 235 μονάδων βάσης (στο 2,85% συνολικά).

Στα πλαίσια αυτά, ευχόμενοι να αποφύγει η Ιταλία μία ανάλογη κυβίστηση με την Ελλάδα, καθώς επίσης σημειώνοντας πως η οικονομική της κατάσταση (με φωτεινή εξαίρεση το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της) είναι πολύ άσχημη (αφού το δημόσιο χρέος της υπερβαίνει το 132%, έχει τεράστια χρηματοπιστωτικά προβλήματα και οι οφειλές των τραπεζών της στο σύστημα Target 2 της ΕΚΤ είναι της τάξης των 450 δις ), θεωρούμε σκόπιμο να επαναλάβουμε ανανεωμένη μία ανάλογη δική μας πρόταση από το 2012 – σύμφωνα με την οποία η ιδανική, εάν όχι η μοναδική λύση της Ευρωζώνης για να μη διαλυθεί, είναι η αναδιάρθρωση των χρεών των μελών της από την ΕΚΤ.

Η λύση των λύσεων

Είμαστε ανέκαθεν εναντίον της διαγραφής χρέους της Ελλάδας, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι, θα μπορούσε ένα μεγάλο μέρος του να χαρακτηρισθεί ως επαχθές – κάτι που σίγουρα δεν συμβαίνει, με κριτήριο τη μέθοδο που υιοθέτησε ο Ισημερινός. Η αιτία δεν είναι η υπερβολική εντιμότητα μας, αλλά το ότι μία τέτοια ενέργεια αποσυνδέει ένα κράτος από τις αγορές, καθιστώντας το αυτόματα έρμαιο των όποιων δανειστών του.

Επίσης επειδή η διαγραφή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με δυσανάλογα ανταλλάγματα – όπως συνέβη με την Ελλάδα, μετά την εγκληματική υπογραφή του PSI, όπου ουσιαστικά χρεοκόπησε (μοναδική ίσως εξαίρεση θα μπορούσε να θεωρηθεί η διαγραφή χρέους εκ μέρους κάποιων πιστωτριών χωρών της ΕΕ, χωρίς εθνικά ανταλλάγματα – με αιτιολογία το επαχθές χρέος που συσσώρευαν ορισμένοι διεφθαρμένοι πολιτικοί μας, με διαφθορείς χώρες όπως η Γερμανία).

Η λύση που προτείναμε από την αρχή, πριν χρεοκοπήσει και ο ιδιωτικός τομέας, όπως δυστυχώς έχει συμβεί πλέον και πριν υποστεί τη σημερινή καταστροφή η Ελλάδα, ήταν η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας, με επιτόκιο αντίστοιχο με το βασικό της ΕΚΤ – καθώς επίσης με μία εύλογη «περίοδο χάριτος», σε συνδυασμό με μέτρα ανάπτυξης. Ο στόχος ήταν να καταστεί το χρέος βιώσιμο, χωρίς να απαιτηθεί η πτώχευση της πατρίδας μας – ούτε ο μακροπρόθεσμος αποκλεισμός της από τη διεθνή χρηματοδότηση, ο εξευτελισμός και η υποδούλωση της. Άλλωστε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποπληρώνει μία χώρα τα χρέη της, αφού αρκεί να έχει τη δυνατότητα εξυπηρέτησης και ανακύκλωσης τους – χωρίς όμως να υφαρπάζει τα πάντα από τους Πολίτες της.

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ανοησίας όλων αυτών που τάχθηκαν υπέρ του PSI,  αρκεί να αναφέρουμε τη βασική μέθοδο του ΔΝΤ, όταν μία χώρα οδηγείται στην παγίδα του. Ειδικότερα, αυτά που απαιτεί το ταμείο είναι, αφενός μεν η υποτίμηση του νομίσματος του κράτους, στο οποίο εισβάλλει (ευτυχώς για την Ελλάδα δεν ήταν δυνατόν, λόγω του ευρώ), αφετέρου η αναδιάρθρωση των χρεών του – η διαγραφή δηλαδή ενός μέρους τους, καθώς επίσης η «βιώσιμη» επιμήκυνση του υπολοίπου (όπου με την έννοια «βιώσιμη» εννοεί τη δυνατότητα εξυπηρέτησης του).

Στη μεν πρώτη περίπτωση, μόνο οι ανόητοι θεωρούν ότι, ο στόχος της υποτίμησης είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητα της χώρας τους – χωρίς δυστυχώς να κατανοούν πως η κρυφή πρόθεση του ΔΝΤ δεν είναι αυτή, αλλά η διόγκωση του εξωτερικού χρέους της (εκφράζεται σε ξένο νόμισμα, το οποίο φυσικά δεν υποτιμάται – με λογικό αποτέλεσμα να μεγεθύνεται αυτόματα, σε όρους εθνικού νομίσματος).

Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας δε που επιτυγχάνεται δεν είναι τίποτα άλλο, από τη μείωση του κόστους της εργασίας, εις βάρος των απασχολουμένων – των μισθωτών κυρίως και των περιουσιακών τους στοιχείων. Το γεγονός αυτό έχει σήμερα τεκμηριωθεί από τα συναλλαγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι χώρες, στις οποίες δραστηριοποιήθηκε – όπως η Τουρκία, η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Ν. Αφρική κλπ.

Στη δεύτερη περίπτωση, οι συνήθεις «κουτοπόνηροι» πέφτουν στην παγίδα, επειδή θεωρούν ότι δεν πρέπει να είναι αντίθετοι, όταν τους προσφέρεται ένα τέτοιο «δώρο» – χωρίς δυστυχώς να κατανοούν πως ένα κράτος χάνει με αυτόν τον τρόπο εντελώς την πρόσβαση του στις αγορές, με αποτέλεσμα να είναι απόλυτα εξαρτημένο από τη χρηματοδότηση του Ταμείου φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας», έλεγαν πολύ σωστά οι πρόγονοι μας).

Το ΔΝΤ προσφέρει φυσικά δάνεια με χαμηλό επιτόκιο, αφού ο στόχος του δεν είναι ο τόκος, αλλά τα τεράστια ανταλλάγματα που απαιτεί, εκβιάζοντας το κράτος που εισβάλλει – όπως η «εκποίηση» της δημόσιας περιουσίας του, καθώς επίσης η άλωση της ιδιωτικής, με τη βοήθεια της φορολογίας, συμπεριλαμβανομένων των ισχυρών εγχώριων επιχειρήσεων (ο «αφελληνισμός» των τραπεζών στην περίπτωση της Ελλάδας, στις οποίες είναι ενυπόθηκα χρεωμένη η πλειοψηφία του πληθυσμού, θα οδηγήσει τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων στους μελλοντικούς, ξένους ιδιοκτήτες του χρηματοπιστωτικού τους συστήματος – αφού προηγουμένως οι τράπεζες θα έχουν πλήρως εξυγιανθεί εις βάρος των φορολογουμένων, οι οποίοι έχουν ήδη αναλάβει τα χρέη τους μέσω του δημοσίου).

Στα πλαίσια αυτά, η επί πλέον διόγκωση του χρέους με τη βοήθεια διαφόρων στατιστικών «αλχημειών» (αλλαγή του λογιστικού τρόπου καταγραφής κλπ.), ολοκληρώνει το έγκλημα – καθιστώντας το θύμα του ΔΝΤ απόλυτο υποχείριο, καθώς επίσης προτεκτοράτο των εντολέων του: της υπερδύναμης και των πολυεθνικών επιχειρήσεων της.

Ακόμη δε και αν το ΑΕΠ δεν μπορεί να μειωθεί με τη βοήθεια της υποτίμησης (λόγω ευρώ), ή τα χρέη να αυξηθούν με «λογιστικές αυθαιρεσίες», έτσι ώστε η σχέση χρέος/ΑΕΠ να επιδεινώνεται συνεχώς, ο στόχος του ΔΝΤ επιτυγχάνεται με την εσωτερική υποτίμηση και την επιβολή της ύφεσης – όπου ο παρανομαστής μειώνεται διαρκώς, με αποτέλεσμα η σχέση χρέος/ΑΕΠ να αυξάνεται, ακόμη και αν ο αριθμητής παρέμενε σταθερός (Πίνακας):

ΠΙΝΑΚΑΣ: Δείκτης χρέους προς ΑΕΠ, με σταθερό χρέος ύψους 300 δις €

Χρέος 300 300 300
ΑΕΠ* 240 200 150
Χρέος / ΑΕΠ 125% 150% 200%

* Στην περίπτωση της υποτίμησης του νομίσματος μίας χώρας εκτός Ευρωζώνης έχουμε τα ίδια αποτελέσματα, αφού το ΑΕΠ μειώνεται ραγδαία, σε όρους ξένου νομίσματος – δολαρίου ή ευρώ.

.

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, θεωρούμε σκόπιμη μία επιγραμματική αναφορά μας στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με απώτερο στόχο την παρουσίαση της ΕΚΤ – καθώς επίσης του τρόπου, με τον οποίο θα μπορούσε εύκολα, χωρίς καθόλου κόστος, να επιλύσει την κρίση χρέους της Ευρωζώνης και της πατρίδας μας.

Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα

Εάν θελήσει να καταγράψει κανείς τη μεγάλη εικόνα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, κατά σειρά προτεραιότητας, οφείλει προφανώς να ξεκινήσει από την τράπεζα των τραπεζών – την BIS, με έδρα τη Βασιλεία της Ελβετίας, ένας από τους πρώην προέδρους της οποίας ήταν ταυτόχρονα αντιπρόσωπος της τράπεζας του γερμανικού Ράιχ. Η συγκεκριμένη τράπεζα θεωρείται από πολλούς ως «η φωλιά του κτήνους», αφού στα γραφεία της, πέντε φορές ετήσια, συναντώνται οι κυρίαρχοι των επιτοκίων – καθώς επίσης των ποσοτήτων χρημάτων που διατίθενται στις αγορές παγκοσμίως.

Εκτός αυτού, οι κεντρικοί τραπεζίτες των 56 χωρών-μελών της γενικής της συνέλευσης, αποφασίζουν για τις πολιτικές αντιμετώπισης του χάους που συνήθως βασιλεύει στις χρηματοπιστωτικές αγορές – επίσης, για τα «πακέτα» στήριξης των χωρών που είναι αντιμέτωπες με οικονομικές κρίσεις, χωρίς κανένας να ενημερώνεται για το περιεχόμενο των απορρήτων συζητήσεων τους.

Περαιτέρω, εμείς τουλάχιστον αδυνατούμε να κατατάξουμε την Παγκόσμια Τράπεζα, τη «μητρική» ουσιαστικά του ΔΝΤ, σε κάποια συγκεκριμένη θέση προτεραιότητας – αν και γνωρίζουμε τη μεγάλη σημασία της, σε σχέση με τη δανειοδότηση των αναπτυσσομένων οικονομιών. Σε γενικές γραμμές αρκεί ίσως να αναφέρουμε ότι, μετά την έξοδο των Η.Π.Α. από τον κανόνα του χρυσού, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη δυνατότητα εκτύπωσης δολαρίων χωρίς κανένα αντίκρισμα, τα δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας προς τις φτωχές χώρες του πλανήτη αυξήθηκαν κατακόρυφα – αν και ουσιαστικά επρόκειτο για χαρτιά ελάχιστου κόστους, τα οποία «εκτύπωνε» αφειδώς η υπερδύναμη, προσφέροντας τα έναντι χαμηλού επιτοκίου και υψηλότατων ανταλλαγμάτων.

Στα πλαίσια αυτά, ένα αρκετά μεγάλο μέρος τους (τα επαχθή δημόσια χρέη στην προκειμένη περίπτωση) κατέληγε στις «τσέπες» είτε ήδη διεφθαρμένων πολιτικών, είτε πολιτικών που διέφθειρε σκόπιμα το ΔΝΤ, έτσι ώστε να διογκώνεται το χρέος των «θυμάτων» του – με στόχο να παραμένουν τα κράτη διαχρονικά «στον ορό του». Οι διεφθαρμένοι δε αυτοί πολιτικοί κατέθεταν τα χρήματα τους συνήθως σε αμερικανικές τράπεζες – οπότε τα δολάρια ουσιαστικά «επαναπατρίζονταν».

Συνεχίζοντας, θεωρούμε ότι, οι αμέσως επόμενες στη σειρά τράπεζες είναι, αφενός μεν η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α., η (ιδιωτική) Fed δηλαδή, αφετέρου η κεντρική τράπεζα της Ευρωζώνης, η ΕΚΤ – ακολουθούμενες από τις σημαντικές δυτικές κεντρικές τράπεζες, όπως η Τράπεζα της Ιαπωνίας, η Τράπεζα της Αγγλίας και η Τράπεζα της Ελβετίας.

Κάποιες από τις κεντρικές τράπεζες, οι περισσότερες, είναι κρατικές (όπως η κεντρική τράπεζα του Καναδά, της Γερμανίας κλπ.), ενώ κάποιες άλλες ιδιωτικές – μεταξύ των οποίων η Τράπεζα της Ελλάδας, η οποία είναι μία από τις δύο εισηγμένες στο χρηματιστήριο παγκοσμίως (η δεύτερη είναι η ελβετική).

Μετά τις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες του πλανήτη, η σημαντικότερη των οποίων είναι η κινεζική, προηγούνται οι δέκα μεγάλες  εμπορικές τράπεζες – όπως η Goldman Sachs  (πρώην στελέχη της οποίας έχουν ηγηθεί κρατών, όπως της Ιταλίας και ιδιωτικών ή μη κεντρικών τραπεζών, όπως της Μ. Βρετανίας και της ΕΚΤ), η J.P.Morgan, η HSBC, η Deutsche Bank, η UBS, η Credit Suisse κλπ. Στη συνέχεια έρχονται οι μικρότερες εμπορικές τράπεζες – όπου η Ευρώπη προηγείται σε συνολικό μέγεθος ισολογισμών (περί τα 30 τρις $), ακολουθούμενη από τις Η.Π.Α. (17 τρις $).

Σε γενικές γραμμές, η διαφορά μεταξύ μίας τράπεζας που ανήκει στο δημόσιο, καθώς επίσης μίας κεντρικής τράπεζας ενός κράτους (είτε αυτή είναι κρατική, είτε όχι) επικεντρώνεται στο ότι, στη μεν πρώτη περίπτωση το δημόσιο (οι φορολογούμενοι δηλαδή), είναι αναγκασμένο να αναλάβει τα χρέη της κρατικής τράπεζας, εάν τυχόν χρεοκοπήσει (να αυξήσει τα κεφάλαια της κοκ.), ενώ στη δεύτερη περίπτωση δεν υπάρχει αντίστοιχη υποχρέωση – αφού μία κεντρική τράπεζα, όπως θα αναλύσουμε στη συνέχεια, είναι φύσει αδύνατον να χρεοκοπήσει.

Η κεντρική τράπεζα της Ευρωζώνης

Η ΕΚΤ είναι ένα ίδρυμα ευρωπαϊκού δικαίου, μέτοχοι του οποίου είναι οι κεντρικές τράπεζες των χωρών-μελών της ΕΕ. Σε αντίθεση με τις άλλες τράπεζες, η ΕΚΤ δεν διαθέτει «ίδια κεφάλαια» – τα κεφάλαια της δηλαδή δεν έχουν καμία σχέση με αυτά των εταιρειών Α.Ε. ή Ε.Π.Ε., αλλά έχουν μία συμβολική μόνο σημασία (σήμερα είναι 7,6 δις €, κατατεθειμένα από τις κεντρικές τράπεζες της ΕΕ, σύμφωνα με τα ποσοστά συμμετοχής τους – πηγή).

Παράλληλα, όπως συμβαίνει και με τις άλλες κεντρικές τράπεζες του πλανήτη, εξαιρείται από όλες εκείνες τις διατάξεις και τις οδηγίες, οι οποίες πηγάζουν από τη χρηματοπιστωτική νομοθεσία – συμπεριλαμβανομένων των κανόνων κεφαλαιακής επάρκειας ή άλλων ανάλογων διεθνών ρυθμίσεων (όπως, για παράδειγμα, των κανόνων της Βασιλείας Ι, ΙΙ κλπ.).

Περαιτέρω το καταστατικό της, το οποίο ανήκει νομικά στο «πρωτογενές δίκαιο» της ΕΕ, καθορίζει την κεφαλαιακή συμμετοχή των κεντρικών τραπεζών των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην ΕΚΤ. Ουσιαστικά λοιπόν, το «κεφάλαιο» της ορίζεται από τη συμμετοχή των διαφόρων κρατών σε αυτό – η οποία είναι εδώ (πηγή). Όπως φαίνεται, η συμμετοχή των κρατών στο κεφάλαιο της ΕΚΤ (στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη λειτουργία της καλύτερα), είναι αντίστοιχη του μεγέθους τους. Συγκεκριμένα, υπολογίζεται με κριτήριο αφενός μεν τον πληθυσμό της εκάστοτε χώρας, σε σχέση με το συνολικό της ΕΕ, αφετέρου με το ύψος του ΑΕΠ της, επίσης σε σχέση με το συνολικό (τα μεγέθη αναπροσαρμόζονται ανά πέντε έτη). Προφανώς, η ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της πατρίδας μας θα είχε επιπτώσεις και στη συμμετοχή της ΤτΕ στην ΕΚΤ.

Συνεχίζοντας η ΕΚΤ, η οποία ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1998, με έδρα τη Φρανκφούρτη κατ’ απαίτηση της Γερμανίας, διαθέτει συναλλαγματικά αποθέματα (2012) ύψους 38 δις € – το 15% των οποίων είναι σε χρυσό, ενώ τα υπόλοιπα σε γεν και σε δολάρια (τέλη του 2007, το 79,7% των υπολοίπων εκτός χρυσού ήταν σε δολάρια, ενώ το 20,3% σε γεν).

Ολοκληρώνοντας, η ΕΚΤ δεν έχει καμία υποχρέωση να διαθέτει «ίδια κεφάλαια» που να έχουν κάποια σχέση με το μέγεθος του Ισολογισμού της – το οποίο έχει αυξηθεί κατακόρυφα, μετά το 2007 και τα συνεχή πακέτα «πιστωτικής διευκόλυνσης» που διαθέτει αφειδώς στις εμπορικές τράπεζες. Επομένως, μπορεί να αυξάνει απεριόριστα τόσο το ενεργητικό, όσο και το παθητικό της (να αγοράζει ομόλογα, να εκδίδει δηλαδή νέο χρήμα κλπ.), χωρίς κανένα απολύτως νομικό ή άλλο «κώλυμα».

Γενικότερα τώρα, μία οποιαδήποτε κεντρική τράπεζα είναι ένας οργανισμός, ο οποίος είναι αρμόδιος για την επίβλεψη και τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος μίας χώρας, καθώς επίσης για τη ρύθμιση της ποσότητας χρήματος στην οικονομία της – όπου στη ζώνη του ευρώ, η συγκεκριμένη αρμοδιότητα ανήκει στην ΕΚΤ.

Με την έκδοση τώρα του κοινού νομίσματος, του ευρώ δηλαδή, έπρεπε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μίας κοινής νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής – με αποτέλεσμα να ιδρυθεί το ευρωπαϊκό σύστημα των κεντρικών τραπεζών (ΕΣΚΤ), στο οποίο συνυπάρχουν όλες οι εθνικές κεντρικές τράπεζες, καθώς επίσης η ΕΚΤ.

Επειδή τώρα δεν συμμετέχουν όλες οι χώρες της ΕΕ στο κοινό νόμισμα, λειτουργεί, δίπλα στο ΕΣΚΤ, το Ευρωσύστημα (ΕΣ) – εντός του οποίου υπάρχουν, εκτός της ΕΚΤ, μόνο οι κεντρικές τράπεζες των χωρών-μελών της Ευρωζώνης. Το μεγαλύτερο μέρος των λειτουργιών του ΕΣΚΤ εκτελείται από την ΕΚΤ – ο βασικός στόχος της οποίας είναι η σταθερότητα των τιμών («αναχαίτιση» του πληθωρισμού), ενώ της Fed είναι η εξασφάλιση της πλήρους απασχόλησης. Το ΕΣΚΤ ενισχύει, βοηθάει καλύτερα στην επίτευξη των στόχων της οικονομικής πολιτικής της ΕΕ, εάν και εφόσον βέβαια δεν απειλείται η σταθερότητα των τιμών.



Οι υποχρεώσεις της ΕΚΤ    
  

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, ο βασικός στόχος της κεντρικής τράπεζας είναι η εξασφάλιση της σταθερότητας των τιμών – όπου πρέπει να αποφεύγονται οι μεγάλες διακυμάνσεις στην ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί στην αγορά. Η μέθοδος του υπολογισμού, της «μέτρησης» καλύτερα της επίτευξης ή μη του συγκεκριμένου στόχου, είναι το ποσοστό του εκάστοτε πληθωρισμού.

Ο δεύτερος στόχος μίας κεντρικής τράπεζας είναι η «ισοσκελισμένη» ανάπτυξη της εκάστοτε χώρας, καθώς επίσης η αποφυγή του αποπληθωρισμού (ύφεσης). Η πρόοδος της ανάπτυξης τώρα μετρείται με κριτήριο το βαθμό της «χρησιμοποίησης» της παραγωγικής ικανότητας μίας οικονομίας – όπου το εργαλείο για τη σωστή ρύθμιση είναι το (βασικό) επιτόκιο δανεισμού. Το επιτόκιο αυτό αυξάνεται από την κεντρική τράπεζα, όταν «υπερθερμαίνεται» μία οικονομία (ισχυροί ρυθμοί ανάπτυξης, αυξημένη ζήτηση, πλήρης χρησιμοποίηση του παραγωγικού δυναμικού), ενώ μειώνεται, όταν περιορίζεται η ανάπτυξη (χαμηλή ζήτηση, αχρησιμοποίητο παραγωγικό δυναμικό).

Οι στόχοι του ΕΣΚΤ, του ευρωπαϊκού συστήματος των κεντρικών τραπεζών, καθώς επίσης του βασικού εργαλείου του, της ΕΚΤ, έχουν συμφωνηθεί και καταγραφεί στην ιδρυτική σύμβαση της ΕΕ – όπου το ύψος του πληθωρισμού έχει τοποθετηθεί στο ανώτατο ποσοστό του 2%, σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο έτος. Ένας επόμενος στόχος είναι η ενίσχυση της οικονομικής πολιτικής της ΕΕ, με απώτερο σκοπό τον περιορισμό της ανεργίας, καθώς επίσης τη διαρκή ανάπτυξη – υπό την προϋπόθεση όμως ότι δεν θα είναι εις βάρος της σταθερότητας των τιμών.

Οι βασικές υποχρεώσεις τώρα του ΕΣΚΤ, είναι οι εξής: (α) ο καθορισμός και η διευθέτηση της νομισματικής πολιτικής (β) οι συναλλαγματικές συναλλαγές (γ) η διαχείριση των εκάστοτε συναλλαγματικών αποθεμάτων των κρατών-μελών της ΕΕ και (δ) η τροφοδοσία της οικονομίας με χρήματα, ειδικά δε η εξασφάλιση απροβλημάτιστων συναλλαγών (κάτι που παραβιάσθηκε παράνομα στην Ελλάδα το 2015).

Η ΕΚΤ όμως έχει επί πλέον λειτουργίες, όπως:  (α) την έγκριση της έκδοσης ευρώ – η ίδια η έκδοση γίνεται από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες  (β) τη συμμετοχή της στην επίβλεψη των εμπορικών τραπεζών, καθώς επίσης στη σταθερότητα των χρηματαγορών (γ)  την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών στην κοινότητα και στις εθνικές υπηρεσίες, καθώς επίσης τη συνεργασία με άλλα ευρωπαϊκά και διεθνή όργανα  (δ) τη συλλογή στατιστικών και άλλων πληροφοριών, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη λειτουργία της και  (ε) τη σύνταξη του ετήσιου ισολογισμού της.

Με στόχο τώρα την εξασφάλιση της κεντρικής λειτουργίας της, τη διατήρηση του επιπέδου των τιμών, έχει αποφασισθεί η πλήρης ανεξαρτησία της ΕΚΤ από την Πολιτική ή από άλλες επιρροές – έτσι ώστε να αποφεύγονται οι συγκρούσεις συμφερόντων. Η ανεξαρτησία της αυτή είναι (α) λειτουργική (β) θεσμική (γ) χρηματοοικονομική και (δ) σε επίπεδο διοίκησης, καθώς επίσης στελέχωσης – όπου οι διοικητές της ΕΚΤ εκλέγονται (από το ευρωπαϊκό συμβούλιο) για οκτώ συνεχή έτη, χωρίς δεύτερη θητεία, ενώ οι πρόεδροι των εθνικών κεντρικών τραπεζών για πέντε έτη, με αυστηρή απαγόρευση της δραστηριοποίησης τους σε άλλους τομείς.

Κέρδη και ζημίες των κεντρικών τραπεζών

Περιοριζόμενοι στην ανωτέρω περιληπτική αναφορά μας στην ΕΚΤ, αφού ο σκοπός μας είναι οι λύσεις στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης, οι οποίες θα μπορούσαν να προέλθουν από αυτήν, οφείλουμε να τονίσουμε ότι, για τις κεντρικές τράπεζες δεν ισχύουν οι συνήθεις κανόνες σύνταξης ισολογισμού – ενώ δεν έχουν καμία υποχρέωση αύξησης κεφαλαίου, εάν η λειτουργία τους είναι ζημιογόνα.

Ειδικότερα, αν και τα κέρδη από τη δραστηριοποίηση τους κατατίθενται ετήσια στα κράτη (τουλάχιστον όσον αφορά αυτές που ανήκουν στο δημόσιο), δεν υπάρχουν καθαροί κανόνες, σε σχέση με τις ζημίες τους. Άλλωστε, από την πλευρά της πολιτικής χρήματος, η κάλυψη των ζημιών μίας κεντρικής τράπεζας δεν είναι απαραίτητη – επειδή οι απαιτήσεις απέναντι σε μία κεντρική τράπεζα αποτελούν τόσο νομικά, όσο και οικονομικά, καθαρά χρήματα (κεντρικά χρήματα στην προκειμένη περίπτωση).

Στα πλαίσια αυτά, οι απαιτήσεις της γερμανικής κεντρικής τράπεζας απέναντι στην ΕΚΤ, ύψους περί τα 900 δις € από το σύστημα Target II, όπως οι αντίστοιχες υποχρεώσεις των άλλων κεντρικών τραπεζών των χωρών του Νότου κυρίως, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Για παράδειγμα, η ΕΚΤ μπορεί οποτεδήποτε να «τυπώσει» 900 δις € και να εξοφλήσει τη Bundesbank – οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας της Γερμανίας ή των εθνικιστών οικονομολόγων της.

Συνεχίζοντας μία κεντρική τράπεζα, ως η μοναδική «μέτοχος» ενός οικονομικού συστήματος, είναι πάντοτε «αξιόχρεη», αφού έχει τη δυνατότητα της «εκτύπωσης» χρημάτων από το πουθενά – με τα οποία μπορεί να εξοφλεί όλες τις οφειλές της, οπότε δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης κανόνων που θα αφορούσαν το διακανονισμό τυχόν ζημιών της. Ειδικά όμως όσον αφορά την ΕΚΤ, στο καταστατικό της υπάρχει η εξής «οδηγία» ρύθμισης τυχόν ζημιών της (σε ελεύθερη μετάφραση):

Εάν η ΕΚΤ δημιουργήσει ζημίες στον ισολογισμό της, το ποσόν που θα λείπει μπορεί να συμπληρωθεί από τα συναλλαγματικά της αποθέματα και, εάν υπάρχει ανάγκη, στη βάση μίας ανάλογης απόφασης του διοικητικού της συμβουλίου, από τα μονεταριστικά κέρδη του έτους που δημιουργούνται οι ζημίες, σε σχέση και μέχρι το ύψος των ποσών που θα κατατεθούν, τα οποία θα μοιράζονταν, σύμφωνα με το άρθρο 32.5, στις εθνικές τράπεζες”.

Αυτός ο κανόνας αποκλείει ουσιαστικά το μηδενισμό των ενδεχομένων ζημιών της ΕΚΤ με τη βοήθεια χρημάτων, τα οποία θα μεταφέρονταν από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών της ΕΕ, στο σύστημα της ΕΚΤ. Στη χειρότερη των περιπτώσεων λοιπόν, οι εθνικές τράπεζες θα συμμετείχαν στις ζημίες της ΕΚΤ με το κέρδος του συγκεκριμένου έτους, το οποίο θα κατατίθετο στις κυβερνήσεις των κρατών τους. Κάτι άλλο δεν αναφέρεται στο καταστατικό της ΕΚΤ οπότε, εάν παρουσιάσει ζημίες, δεν είναι υπεύθυνα τα εθνικά κράτη – επομένως ούτε οι φορολογούμενοι πολίτες τους.

Η ΕΚΤ και η κρίση χρέους της Ευρωζώνης 

Περαιτέρω, υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι καταπολέμησης της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης – με βάση τις νομικές και οικονομικές δυνατότητες, οι οποίες προσφέρονται από την ιδιαίτερη λειτουργία μίας κεντρικής τράπεζας. Αναλυτικότερα η ΕΚΤ, με κριτήριο την αγορά ομολόγων του δημοσίου ορισμένων ελλειμματικών οικονομιών της Ευρωζώνης, έχει αναδειχθεί στο μεγαλύτερο πιστωτή τους – ενώ από τη θέση της έχει τη δυνατότητα να καθορίσει αυτή τον τρόπο, με τον οποίο οι συγκεκριμένες χώρες θα εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι της.

Για παράδειγμα, δεν υπάρχει κανένα «νομικό κώλυμα», το οποίο να απαγορεύει στην ΕΚΤ να εγκρίνει στην Ελλάδα έναν βιώσιμο τρόπο αποπληρωμής των χρεών της – των ομολόγων δηλαδή που η χώρα μας έχει εκδώσει στο παρελθόν και τα οποία η ΕΚΤ θα μπορούσε να εξαγοράσει σταδιακά, εγγράφοντας τα στον ισολογισμό της (με την ονομαστική τους αξία ή με οποιαδήποτε άλλη).

Περαιτέρω, η ΕΚΤ δεν έχει κανένα λόγο να διαγράψει χρέη της Ελλάδας ή της Ιταλίας, όπως τα ομόλογα που έχει ήδη στην κατοχή της, αφού μπορεί να παγώσει άτοκα την αποπληρωμή τους – μέχρι εκείνη τη στιγμή που η εκάστοτε χώρα θα είναι σε θέση να πληρώνει, από τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού της. Εκτός αυτού, ακόμη και αν η χώρα-μέλος δεν θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει τα χρέη της, η ΕΚΤ δεν θα είχε καμία υποχρέωση να εγγράψει ανάλογες ζημίες στον ισολογισμό της (έχει τη δυνατότητα να κρατήσει αιώνια τα ομόλογα, με οποιαδήποτε αξία αποφασίσει η ίδια).

Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο – αφού το έχει εφαρμόσει με επιτυχία η βρετανική κεντρική τράπεζα το 1914, καθώς επίσης η ιαπωνική το 1946. Επομένως θα μπορούσε να το εφαρμόσει και η ΕΚΤ – εάν δεν υπήρχε η αντίθετη θέση της Γερμανίας, με στόχο την επίτευξη των δικών της, επεκτατικών σχεδίων.

Η ΕΚΤ θα μπορούσε επίσης, με κάποια αλλαγή του καταστατικού της, να αγοράσει μία προκαθορισμένη ποσότητα των χρεών (ομολόγων) όλων των κρατών-μελών της Ευρωζώνης – «αποθηκεύοντας» τα στους Ισολογισμούς της και «παγώνοντας» τα. Σε τελική ανάλυση λοιπόν, θα είχε τη δυνατότητα να μειώσει σταδιακά τα χρέη των χωρών της νομισματικής ένωσης, στα επίπεδα που ορίζει η συμφωνία του Μάαστριχτ – με αποτέλεσμα να υπάρχει ανάγκη χρηματοδότησης των χρεών από τις αγορές, μόνο για τα συγκεκριμένα ποσά που δεν θα υπερέβαιναν το 60% του ΑΕΠ της εκάστοτε χώρας, όπως τονίζει σήμερα και ο Ιταλός.

Οι αντιρρήσεις

Ουσιαστικά, οι αντίθετες απόψεις επικεντρώνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στους φόβους δημιουργίας πληθωρισμού, λόγω αύξησης της ποσότητας χρήματος. Εν τούτοις, με κριτήριο το ότι τα χρήματα (δημόσια χρέη) ευρίσκονται ήδη σε κυκλοφορία, χωρίς να έχουν διαπιστωθεί πουθενά μεγάλες πληθωριστικές πιέσεις, υπάρχουν σοβαρότατες αμφιβολίες, όσον αφορά τη συγκεκριμένη τεκμηρίωση (πόσο μάλλον όταν το ευρώ είναι το δεύτερο αποθεματικό νόμισμα στον πλανήτη) – ενώ δεν συνέβη κάτι τέτοιο ούτε με τα πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης (=αγοράς παγίων) που κυκλοφόρησαν στις αρχές του 2015 (γράφημα).

Ειδικότερα, όταν εγκρίνεται ένα δάνειο μέσω του συστήματος της ΕΚΤ, τότε αυξάνεται η ποσότητα χρήματος – ενώ όταν εξοφλείται ένα δάνειο, η ποσότητα χρήματος μειώνεται (όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα δάνεια των εμπορικών τραπεζών). Επειδή όμως τα ομόλογα, τα οποία διατηρεί η ΕΚΤ στα βιβλία της, αποτελούν ήδη εγκεκριμένα δάνεια, η οποιαδήποτε συμφωνία αποπληρωμής τους θα ήταν ουδέτερη, όσον αφορά την ποσότητα χρήματος.

Η μοναδική διαφορά είναι το ότι, τα ποσά που αντιστοιχούν στα συγκεκριμένα ομόλογα δεν θα «καταστραφούν» – δεν θα αποσυρθούν δηλαδή από την κυκλοφορία και δεν θα μειωθεί η ποσότητα χρήματος, την ημερομηνία που έχει καθορισθεί για την εξόφληση τους. Οι όποιες πληθωριστικές ανησυχίες λοιπόν αφορούν το μέλλον και όχι το παρόν – κυρίως το μακροπρόθεσμο.

Η διαδικασία θα ήταν διαφορετική βέβαια, εάν η ΕΚΤ αποφάσιζε να αγοράσει καινούργια κρατικά ομόλογα (όπως η Fed και οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες), τα οποία θα εξέδιδαν τα κράτη-μέλη της, με στόχο στη συνέχεια να τα «παγώσει» στα βιβλία της – αφού τότε θα δημιουργούταν φρέσκα χρήματα, αυξάνοντας την ποσότητα που κυκλοφορεί στην αγορά.

Όμως ο υφιστάμενος, «παραδοσιακός» μηχανισμός, με βάση τον οποίο οι εμπορικές τράπεζες αγοράζουν καινούργια κρατικά ομόλογα, χρηματοδοτείται επίσης από την ΕΚΤ – με μοναδική διαφορά το ότι, στην προκειμένη περίπτωση, η χρηματοδότηση των κρατών είναι έμμεση και οι εμπορικές τράπεζες κερδίζουν τεράστια ποσά, από τη διαφορά των επιτοκίων.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, σε σχέση με την ποσότητα χρήματος, δεν υπάρχει καμία διαφορά, όπως θέλουν οι «ειδικοί» να πιστεύουμε. Απλούστατα, το χρηματοπιστωτικό καρτέλ έχει εντελώς άλλες προτεραιότητες, από αυτές όλων των υπολοίπων – οπότε έχει κάθε λόγο να τους (μας) τρομοκρατεί, έτσι ώστε να διατηρεί ανέπαφα τα τεράστια προνόμια του, τα οποία πηγάζουν από την έκδοση και τον έντοκο δανεισμό των χρημάτων (κέρδη από το δανεισμό των κρατών με τοκογλυφικά επιτόκια, με χρήματα χωρίς αντίκρισμα κλπ.).

Επίλογος

Είμαστε ανέκαθεν της άποψης ότι, η χρυσή μεσότητα είναι ο καλύτερος δρόμος – αφού αποφεύγονται οι υπερβολές ενώ οι κίνδυνοι, τους οποίους δεν μπορεί κανένας να προβλέψει με ασφάλεια ή/και να αποκλείσει, διατηρούνται σε ελεγχόμενα επίπεδα.

Στα πλαίσια αυτά θεωρούμε ότι, η κρίση χρέους της Ευρωζώνης που απλά έχει κρυφτεί κάτω από το χαλί χωρίς να αντιμετωπιστεί, μπορεί και πρέπει να λυθεί με τη βοήθεια της ΕΚΤ, με τον τρόπο που αναλύσαμε παραπάνω ή με κάποιον άλλο παραπλήσιο – χωρίς δηλαδή τις όποιες «μεσοβέζικες», επιθετικές ουσιαστικά λύσεις, εναντίον των άλλων χωρών και ειδικά των Η.Π.Α. (όπως αυτές του ESM, τις οποίες επιλέγει σκόπιμα η επεκτατική, πρωσική Γερμανία).

Για παράδειγμα, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα ειδικό «ευρωπαϊκό κεφάλαιο αποπληρωμής χρεών» («bad bank» ουσιαστικά), όπως έχει προταθεί από πολλούς, στο οποίο να «οδηγηθούν» εκείνα τα χρέη των χωρών της Ευρωζώνης που υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ τους – έτσι ώστε να παγώσουν και να αποπληρωθούν σταδιακά, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν ή/και το επιβάλλουν, για να μην προκληθεί υπερπληθωρισμός.

Παράλληλα, η πολιτική λιτότητας θα μπορούσε να διατηρηθεί μεν, αλλά τα χρόνια προσαρμογής θα έπρεπε να γίνουν πολύ περισσότερα – έτσι ώστε να αποφευχθεί η ύφεση και τα τεράστια προβλήματα που προκαλεί, όπως διαπιστώθηκε κυρίως στην περίπτωση της Ελλάδας (ανεργία, χρεοκοπίες, κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, φτώχεια, εγκληματικότητα, κοινωνικές εξεγέρσεις, εθνικές αντιπαλότητες κοκ.).

Φυσικά θα έπρεπε να συνοδευθεί με μέτρα ανάπτυξης όλων των χωρών της ΕΕ, αφού διαφορετικά είναι αδύνατη η μακροπρόθεσμη επίλυση της κρίσης χρέους – ενώ ο «επιτρεπόμενος» πληθωρισμός οφείλει να αναπροσαρμοσθεί στο 4%, από το 2% σήμερα.

Στη συνέχεια θα όφειλε να δρομολογηθεί ένα νέο δημοσιονομικό σύμφωνοι σταθερότητας, το οποίο όμως να απαγορεύει τις ασυμμετρίες στα εξωτερικά ισοζύγια συναλλαγών των χωρών-μελών της Ευρωζώνης – με τα οποία κάποιες χώρες (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.), αναπτύσσονται εις βάρος των υπολοίπων. Οι ανισότητες αυτές θα έπρεπε να περιορισθούν και σε παγκόσμιο επίπεδο, εάν θέλουμε να διατηρηθεί η ειρήνη στον πλανήτη.

Τέλος, το ESM είναι μεν σωστό να εξελιχθεί σε ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο, αλλά πρέπει να λειτουργεί όπως το ΔΝΤ από την ίδρυση του μέχρι τη δεκαετία του 1970 – με κύριο στόχο την συμμετρική ανάπτυξη των χωρών της ΕΕ. Πόσο μάλλον αφού, η μη ισορροπημένη εξέλιξη των κρατών, καθιστά αδύνατη την εφαρμογή μίας κοινής νομισματικής πολιτικής – για παράδειγμα, στη Γερμανία απαιτούνται υψηλά επιτόκια, ενώ στην Ιταλία χαμηλά.

Σε εθνικό επίπεδο τώρα, το μυστικό της ευημερίας και της ανάπτυξης είναι η σωστή και δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων – έτσι ώστε να μην υποφέρουν οι λιγότερο ικανοί, τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα και η κατανάλωση, η οποία προέρχεται κυρίως από την μεσοαστική τάξη.

Ολοκληρώνοντας, εκείνοι που πιστεύουν στην ελεύθερη, μη κεντρικά κατευθυνόμενη αγορά, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι, όσο πολυτελές και αν είναι ένα σπίτι, είναι αδύνατον να διατηρηθεί σε μία γειτονιά, στην οποία όλοι οι υπόλοιποι υποφέρουν ή/και χάνουν τη στέγη τους – αφού, αργά ή γρήγορα θα επαναστατήσουν, καταστρέφοντας και ισοπεδώνοντας τα πάντα.

Ειδικά δε όσον αφορά την Ευρώπη, εάν δεν υπάρχει πρόθεση να επιλυθούν ριζικά τα προβλήματα της νομισματικής ένωσης, τότε θα ήταν καλύτερα να επιστρέψουν όλες οι χώρες μαζί στην προ ευρώ εποχή, ελεγχόμενα, έτσι ώστε να διατηρηθεί τουλάχιστον η ΕΕ (ανάλυση) – η οποία διαφορετικά θα καταρρεύσει, ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης διάλυσης της Ευρωζώνης.

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – viliardos@analyst.gr – Facebook – Twitter

analyst.grΠηγή Η ιταλική πρόταση-βόμβα

Το καλοκαίρι βρίσκεται προ των πυλών και η αποτρίχωση είναι απαραίτητη πριν την εξόρμηση στις παραλίες.

Πριν επιλέξετε όμως τη μέθοδο αποτρίχωσης για την ευαίσθητη περιοχή του μπικίνι, καλό είναι να γνωρίζετε τους κινδύνους που εγκυμονεί.

Σύμφωνα λοιπόν με νέα μελέτη, όσες γυναίκες απομακρύνουν την τριχοφυΐα από την ευαίσθητη περιοχή, είναι πιο ευπαθείς σε δερματικές μολύνσεις.

Η έρευνα συνδέει την ολική αποτρίχωση στο μπικίνι (τη λεγόμενη βραζιλιάνικη ή full μπικίνι) με την εμφάνιση μολυσματικής τερμίνθου. Πρόκειται για δερματική πάθηση η οποία εκδηλώνεται με σπυράκια που μεγαλώνουν και μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή, αλλά και με την κοινή χρήση πετσέτας, γι’ αυτό και εντοπίζεται σε παιδιά και ενήλικες.

Ο δρ Τζόναθαν Ζένιλμαν, επικεφαλής στο τμήμα Λοιμωδών Νοσημάτων στο ιατρικό κέντρο Johns Hopkins Bayview, δήλωσε ότι ο ιός του έρπη μεταφέρεται πιο εύκολα αν υπάρχει κάποιο τραύμα στο δέρμα κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής.

Από την άλλη, η δρ Μαίρη Γκέιλ Μερκούριο, επίκουρη καθηγήτρια στο ιατρικό κέντρο του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ, ανέφερε ότι βλέπει συχνά ασθενείς με μολυσματική τέρμινθο που τυχαίνει να κάνουν αποτρίχωση στην περιοχή. Η ίδια λέει χαρακτηριστικά: «Τους συμβουλεύω να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ξυράφι γιατί η συγκεκριμένη διαδικασία συμβάλλει στην εξάπλωση του ιού».
Πηγή

The post Κάνετε ολική αποτρίχωση στο μπικίνι; Δείτε από τι κινδυνεύετε appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Κάνετε ολική αποτρίχωση στο μπικίνι; Δείτε από τι κινδυνεύετε


Με σημερινή απόφαση της ΕΛ.ΑΣ ακυρώθηκε η μετακίνηση του αστυνομικού φρουρού της πρεσβείας του Ιράν, που είχε ληφθεί εξαιτίας της…
αμφίεσης και της αντίδρασής του στην επίθεση του «Ρουβίκωνα».

Ενώ ο αστυνομικός επρόκειτο να επιστρέψει στις περιπολίες η απώλεια της συζύγου του άλλαξε τα δεδομένα.

Σοκ και θλίψη για την τραγική απώλεια

Σοκ και θλίψη έχει σκορπίσει στους κύκλους της Ελληνικής Αστυνομίας η είδηση του θανάτου της συζύγου του ειδικού φρουρού που εκτελούσε χρέη σκοπού την ημέρα που η αναρχική συλλογικότητας Ρουβίκωνας επιτέθηκε κατά της πρεσβείας του Ιράν στο Νέο Ψυχικό.

Η άτυχη γυναίκα, ηλικίας μόλις 37 ετών κατέληξε μετά από άνιση μάχη που έδινε με την επάρατο νόσο. Την ημέρα της επίθεσης στην πρεσβεία του Ιράν, ο αστυνομικός είχε πληροφορηθεί από τους γιατρούς, πως η γυναίκα του είχε πέσει σε κώμα. Δυστυχώς η γυναίκα κατέληξε λίγες ημέρες αργότερα. Ο αστυνομικός κράτησε αξιοπρεπή στάση και παρά τις «βολές» που δεχόταν όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν αποκάλυψε τον προσωπικό «Γολγοθά» που περνούσε.

Στο πλευρό του όλοι οι συνάδελφοί του με τον πρόεδρο του σωματείου ειδικών φρουρών της ΕΛ.ΑΣ, Βασίλη Ντούμα, να εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια για την απώλεια και να διερωτάται, «γιατί η υπηρεσία του δεν γνώριζε ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα που είχε ο συνάδελφός μας, προκειμένου να του σταθεί αναλόγως». Η κηδεία της άτυχης γυναίκας θα γίνει την Δευτέρα.

newpost.gr

Πηγή Στον πάγο η μετακίνηση του φρουρού της πρεσβείας του Ιράν…


Μετά τις επαφές του Τούρκου υπ. Οικονομικών Αλμπαϊράκ στο Βερολίνο και μια εβδομάδα πριν την πολυαναμενόμενη επίσκεψη Ερντογάν στη Γερμανία ο γερμανικός τύπος εστιάζει στην Τουρκία και τις γερμανοτουρκικές σχέσεις.

Την παρουσία του Τούρκου υπ. Οικονομικών Μπεράτ Αλμπαϊράκ στο Βερολίνο, μια εβδομάδα ακριβώς πριν από την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου σχολιάζει η Süddeutsche Zeitung σε άρθρο γνώμης με τίτλο «Στα πρόθυρα της κατάρρευσης».

«Oι καιροί της μεγάλης ανάπτυξης της τουρκικής οικονομίας έχουν παρέλθει (…) H μετριοφροσύνη είναι η νέα αρετή της Τουρκίας. Αυτά ανακοίνωσε ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ, πρώτα στην Κων/πολη κι έπειτα στο Βερολίνο. Ειδικά στο Βερολίνο ο Αλμπαϊράκ έσπευσε να προλάβει τον πεθερό του, Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, που φθάνει την επόμενη Παρασκευή στο Βερολίνο, για να διαβεβαιώσει ότι η Τουρκία θέλει να κάνει μια σοβαρή νέα αρχή. Η Άγκυρα δεν έχει άλλη επιλογή από το να εφαρμόσει λιτότητα, η λίρα αποδυναμώνεται και καταρρέει, χωρίς φρέσκο χρήμα η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει» σημειώνει η SZ συμπληρώνοντας:

«Οι επενδυτές όμως αναζητούν ασφάλεια και εμπιστοσύνη, αλλά αυτό το κεφάλαιο έχει παγώσει πλέον στην Τουρκία. Τι θα μπορούσε να βοηθήσει; Όταν την προηγούμενη εβδομάδα αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές ο επιφανής αντιπολιτευόμενος βουλευτής Ενίς Μπερμπέρογλου, η λίρα ανέκαμψε. Υπάρχει λοιπόν καλύτερη απόδειξη για το πώς η ίδια η Τουρκία θα μπορούσε να βοηθήσει τον εαυτό της; Πολύ πιο σημαντικό από παρουσιάσεις για τα νέα οικονομικά σχέδια της χώρας θα ήταν μια επιστροφή στο κράτος δικαίου. (…) Kάποιες φορές διαφαίνεται λίγο φως στον ορίζοντα, όπως στην υπόθεση Μπερμπέρογλου. Αλλά δίπλα στο λιγοστό φως, υπάρχει πολλή σκιά. Ακόμη στην Τουρκία φυλακίζονται άνθρωποι χωρίς ένταλμα σύλληψης (…) O Aλμπαϊράκ βάζει στην πολιτική του ατζέντα τον τίτλο: Ισορροπία, πειθαρχία, αλλαγή. Ας ελπίσουμε ότι δεν εννοεί ότι αυτά αφορούν μόνο τα δημόσια οικονομικά».


«Πρώτα ο Ερντογάν στέλνει τον γαμπρό του»

Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου της Zeit Online, που κάνει μια πρώτη αποτίμηση της παρουσίας Αλμπαϊράκ στο Βερολίνο. «Η επίσκεψη του Τούρκου υπ. Οικ. είναι το πρώτο βήμα για να κερδηθεί το πλέον σημαντικό στοιχείο για την τουρκική οικονομία: η εμπιστοσύνη», παρατηρεί η εφημερίδα. «Η επίσκεψη έρχεται σε μια περίοδο κρίσης της τουρκικής οικονομίας. Πώς μπορεί η Γερμανία να βοηθήσει την Τουρκία παρά τις διπλωματικές διαμάχες των τελευταίων ετών; Η Γερμανία έχει συμφέρον για μια πολιτικά και οικονομικά σταθερή Τουρκία –δεδομένου ότι η ΕΕ βασίζεται στη συνεργασία με την Τουρκία στο πεδίο του προσφυγικού.»

Στη συνέχεια η Zeit Online εστιάζει στα βαθιά προβλήματα της τουρκικής οικονομίας, στον πληθωρισμό, την πτώση της λίρας, την ανεξαρτησία της Κεντρικής Τράπεζας. Αναφέρεται επίσης και στο λεγόμενο «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» για την εξισορρόπηση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και τη μείωση του χρέους που εξήγγειλε η τουρκική κυβέρνηση και σχολιάζει: «Όλα αυτά μοιάζουν με πρόγραμμα του ΔΝΤ για χώρες σε κρίση, κάτι το οποίο πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν χρήσιμο. Ο Ερντογάν όμως αρνήθηκε κάτι τέτοιο κατηγορηματικά. Η κυβέρνησή του θέλει να συνεχίσει να ενεργεί αυτόνομα και να δίνει την εντύπωση ότι έχει την κατάσταση υπό έλεγχο. Αλλά αυτό θα μπορούσε να τρομάξει ακόμη περισσότερο τους επενδυτές. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Ερντογάν προσπαθεί να ελέγξει όλες τις κομβικές οικονομικές και πολιτικές θέσεις, επιδεινώνει τα οικονομικά προβλήματα και αποθαρρύνει τους επενδυτές», σημειώνει η εφημερίδα παρατηρώντας, τέλος, ότι η επίσκεψη Αλμπαϊράκ είναι ένα μικρό βήμα προς την ανάκτηση της εμπιστοσύνης, αλλά η προσφυγή στο ΔΝΤ θα ήταν ίσως ένα μεγαλύτερο. Αυτό, σύμφωνα με την εφημερίδα, πιστεύει πιθανώς η γερμανική πλευρά.

Ο Ερντογάν, το Βερολίνο και ο ρόλος της τουρκικής διασποράς

Στην επικείμενη επίσκεψη Ερντογάν εστιάζει και η Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Μια εβδομάδα πριν από την επίσκεψη Ερντογάν η τουρκική πλευρά προσπαθεί να δείξει φιλική διάθεση ενώ οι Γερμανοί οικοδεσπότες θέλουν να αποφύγουν να δοθεί η εντύπωση ότι κάνουν πολλές υποχωρήσεις (…) To πρόγραμμα του Ερντογάν στο Βερολίνο και την Κολωνία δεν θα περιέχει ιδιαίτερα γεγογότα ή ασυνήθιστες στιγμές, αλλά θα παραμείνει αυστηρά προσηλωμένο στο πρωτόκολλο: υποδοχή και επίσημο δείπνο με τον πρόεδρο Φρανκ Βάλτερ-Στάινμαϊερ, συνάντηση και πρωινό με την καγκελάριο Μέρκελ. Το επόμενο Σάββατο θα ταξιδέψει από το Βερολίνο στην Κολωνία για να εγκαινιάσει το νέο τέμενος του θρησκευτικού κέντρου του μουσουλμανικής οργάνωσης Ditib, που ελέγχεται ουσιαστικά από το τουρκικό κράτος».

Το ρεπορτάζ της FAZ επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στο μουσουλμανικό αυτό κέντρο της Κολωνίας σημειώνοντας: «Τo μουσουλμανικό κέντρο Ditib έχει έδρα στην Κολωνία και περιλαμβάνει δίκτυο 900 τζαμιών, τα οποία υπάγονται στη Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων Diyanet της Άγκυρας, η οποία με τη σειρά της υπάγεται άμεσα στον τούρκο πρόεδρο. Η διεύθυνση αυτή είχε πάντα ως σκοπό να κατευθύνει πάντα τη θρησκεία προς το συμφέρον της Τουρκίας. Αυτό θεωρούνταν καθόλα εντάξει για όσο διάστημα οι πολιτικοί συσχετισμοί στην Τουρκία φαίνονταν να εξυπηρετούν τα γερμανικά συμφέροντα. Πολύ πρακτικό ήταν επίσης ότι οι ιμάμηδες πληρώνονταν μέσω του Diyanet από την Άγκυρα. Για καιρό το Ditib ήταν επίσης αναγνωρισμένος συνεργάτης (σσ.: της Γερμανίας) σε θέματα ένταξης». Όμως, όπως σημειώνει η εφημερίδα, «ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιεί σταθερά τη Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων όσο και την τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ ως όργανα εξουσίας. Κι επειδή ο Ερντογάν, όπως αναφέρει η γερμανική Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος σε σχετικό φάκελο για το Ditib, διεξάγει μια ‘επιθετική πολιτική προσέλκυσης της τουρκικής διασπορας’, το Ditib ενεργεί για λογαριασμό του ως μακρύ χέρι της Τουρκίας στη Γερμανία».Πηγή H Toυρκία στα πρόθυρα της κατάρρευσης – Δεν το λέμε εμείς αλλά η DW!


Πυρκαγιά ξέσπασε στην περιοχή Μακρύς Γυαλός, στην Ιεράπετρα.

Η φωτιά καίει…
χορτολιβαδική έκταση. Στο σημείο επιχειρούν 22 πυροσβέστες με 10 οχήματα και 10 άτομα πεζοπόρο τμήμα.

Τις προσπάθειές τους συνδράμει από αέρος ένα ελικόπτερο.

Πηγή Πυρκαγιά σε εξέλιξη στην Ιεράπετρα…

Γεωλόγοι αποκαλύπτουν μυστηριώδη φλεγόμενη τρύπα στο Αρκάνσας.

Στο νότιο Μιντγουέι υπάρχει μια τρίπα που βγάζει φωτιά.Η μυστηριώδη φωτιά έχει διάμετρο 2 πόδια και ύψος 8 πόδια.

Τώρα οι ηγέτες των κομητειών προσπαθούν να καταλάβουν πώς ξεκίνησε το φαινόμενο … Αλλά κανείς δεν ξέρει!
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το φαινόμενο δεν οφείλεται σε κάποιον μετεωρίτη που μπορεί να έπεσε στην περιοχή.
Οι γεωλόγοι πιστεύουν ότι είναι μυστήριο φαινόμενο.
» Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια γεωλογική κατάσταση που θα επέτρεπε να συμβεί αυτό. Όχι σε αυτόν τον τομέα. Δεν υπάρχουν ορυκτά καύσιμα, ούτε φυσικό αέριο ούτε πετρέλαιο που εμφανίζεται στην περιοχή. «


https://youtu.be/nnwmIUuZTCs

Θα πρέπει πιθανώς να κάνουν κάποια σοβαρή ανασκαφή για να ανακαλύψουν την πηγή του φαινομένου,διαφορετικά θα παραμείνει για πάντα μυστήριο.

http://strangesounds.org/2018/09/mysterious-burning-hole-with-flames-shooting-out-of-it-in-midway-arkansas-baffles-geologists.html


ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΟ STRANGE SOUNDS : CorfiatikoΠηγή Γεωλόγοι αποκαλύπτουν μυστηριώδη φλεγόμενη τρύπα στο Αρκάνσας.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι ακόμα καλύτερα από το να απολαμβάνεις ένα γευστικό, φρεσκοψημένο κέικ… Μόλις δοκιμάσετε ένα κομμάτι από αυτό το γλυκό, σίγουρα θα μας ευχαριστείτε!

Αρχικά, μαζέψτε όλα τα συστατικά.

1

Θα χρειαστείτε τη ζύμη για κέικ, πουτίγκα με γεύση cheesecake, τέσσερις κούπες γάλα, σαντιγί και μπισκότα της αρεσκείας σας.

Αρχικά ψήστε το κέικ σας. Μετά είναι η ώρα για τρύπες.

2

Σιγουρέψτε ότι οι τρύπες φτάνουν μέχρι κάτω και είναι αρκετά μεγάλες.

Ύστερα, αναμίξετε τη πουτίγκα με το γάλα και ανακατέψτε καλά.

3

Σιγουρέψτε ότι δεν έχουν μείνει σβόλοι πριν προχωρήσετε.

Ήρθε η ώρα να ρίξετε το μείγμα στο κέικ.

4

Προσπαθήστε να βάλετε όσο περισσότερο μπορείτε μέσα στις τρύπες.

Χρησιμοποιώντας την πίσω πλευρά ενός κουταλιού, προσπαθήστε να πιέσετε το μείγμα μέσα στις τρύπες.

5
Στη συνέχεια, βάλτε το στο ψυγείο..

Αφήστε το να κρυώσει για περίπου δύο ώρες.

6

Καλύψτε το, για να μην πάρει μυρωδιές από το ψυγείο σας.

Μόλις κρυώσει καλά, βγάλτε το και απλώστε τη σαντιγί.

7

Απλώστε τη καλά, δημιουργώντας ένα καλό, χοντρό στρώμα.

Αφήστε το στην άκρη, πάρτε τα μπισκότα και βάλτε τα σε μια πλαστική σακούλα.

8

Σπάστε τα μπισκότα. Μπορείτε να το κάνετε με τα χέρια, αν και με ένα πλάστη θα είναι πιο εύκολο.

Μόλις σπάσουν τα μπισκότα, ρίξτε τα πάνω από το κέικ.

9

Καλύτερα να αφήσετε το στάδιο αυτό λίγο πριν το σερβίρισμα, γιατί όσο παραπάνω μείνουν τα μπισκότα γίνονται και λιγότερο τραγανά.

Και το μόνο που έχει μείνει πλέον είναι να κόψετε ένα μεγάλο (ή τεράστιο!) κομμάτι και να το ευχαριστηθείτε.

10

Μόλις τελειώσετε βάλτε ξανά στο ψυγείο το κέικ… άμα έχει μείνει τίποτα.

Credit: wimp.com

The post Ψήνει ένα συνηθισμένο κέικ και το γεμίζει τρύπες. Δείτε πώς το κανε και θα πάθετε πλάκα! appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Ψήνει ένα συνηθισμένο κέικ και το γεμίζει τρύπες. Δείτε πώς το κανε και θα πάθετε πλάκα!


Στο Επικρατείας ο Σκουρλέτης…

Η διαμόρφωση της νέας πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται δύσκολο έργο για τον Πάνο Σκουρλέτη. Το σχήμα…
μικραίνει ως προς τον αριθμό, με αποτέλεσμα κάποιοι αναγκαστικά να μείνουν απ’ έξω. Ταυτόχρονα, προχωράνε οι συμμαχίες με αυτοδιοικητικούς της Κεντροαριστεράς.

Κινητοποίηση

Είτε λόγω της άτυπης έναρξης της προεκλογικής περιόδου είτε λόγω της αλλαγής του γραμματέα, ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανεβάσει στροφές. Τις τελευταίες μέρες γίνονται συσκέψεις επί συσκέψεων, συνεδριάζουν εκ νέου συντονιστικά που ήταν εν υπνώσει για μήνες, συντάσσονται αναφορές. Δεν είναι βέβαιο ότι όλη αυτή η κινητικότητα έχει πραγματικά αποτελέσματα, αλλά στην Κουμουνδούρου είναι ευχαριστημένοι «γιατί «τουλάχιστον έσπασε η ακινησία.»

Τέσσερα είναι τα μείζονα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ:

Πρώτον, την απορρόφηση του από το κράτος –κάτι που συμβαίνει σε όλα τα κυβερνώντα κόμματα.

Δεύτερον, την έλλειψη στελεχών μετά τις μαζικές αποχωρήσεις του 2015.

Τρίτον, τη μεγάλη ηλικία του στελεχιακού δυναμικού, μιας και οι νέοι δεν στρατεύονται πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτον, τη διαμόρφωση προσωπικών μηχανισμών από πρωτοκλασάτους της κυβέρνησης. Αυτοί οι μηχανισμοί αφαιρούν ισχύ από το κόμμα.

Η νέα γραμματεία

Στο πλαίσιο της κινητοποίησης του κόμματος εντάσσεται και η ανασυγκρότηση της πολιτικής γραμματείας. Η απόφαση που έχει ληφθεί είναι ότι θα εγκαταλειφθεί ο «δισυπόστατος» χαρακτήρας του οργάνου που, όπως αναμενόταν άλλωστε, αποδείχτηκε δυσλειτουργικός. Σήμερα η πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ απαρτίζεται από το πολιτικό συμβούλιο και το εκτελεστικό συμβούλιο. Συνολικά συμμετέχουν 29 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των κκ Τσίπρα και Σκουρλέτη.

Ο στόχος του κ. Σκουρλέτη είναι να ενοποιήσει το όργανο και κατεβάσει τον αριθμό συμμετεχόντων στους 21 ή23. Το έργο της μείωσης των μελών δεν είναι απλό. Δεν είναι μόνο οι προσωπικές φιλοδοξίες που βάζουν προσκόμματα. Ο κ. Σκουρλέτης καλείται να βρει την ισορροπία ανάμεσα στη συμμετοχή όλων των ηγετικών στελεχών της κυβέρνησης με τη διατήρηση των εσωκομματικών ισορροπιών. Ο συνδυασμός είναι πολύ δύσκολος. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι «κυβερνητικοί» προκρίνουν τη συμμετοχή «όλων των βασικών στελεχών», οι δε «κομματικοί» πιέζουν για την ακριβή αποτύπωση του συσχετισμού που προέκυψε από το συνέδριο. «Πρόκειται για μπιλιάρδο», είπε χαρακτηριστικά κομματικό στέλεχος. «Το χτύπημα σε μια μπάλα προκαλεί αλυσιδωτές καραμπόλες και δεν μπορείς να προβλέψεις πού θα βρεθεί η ισορροπία..»

Οι κεντροαριστερές συνεργασίες

Στο μεταξύ, ο κ. Σκουρλέτης συνεχίζει την οικοδόμηση συνεργασιών με αυτοδιοικητικούς παράγοντες του κεντροαριστερού χώρου. Αναμένεται ότι οι κοινές υποψηφιότητες ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ θα είναι δεκάδες σε όλη την Ελλάδα. Είναι προφανές ότι η διαμορφούμενη συνεργασία έχει πολιτικό ενδιαφέρον πολύ πιο ευρύ από τα όρια της Αυτοδιοίκησης. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η πρόσφατη τοποθέτηση του κ. Σκουρλέτη σε εσωκομματική συνεδρίαση ότι οι συνεργασίες δεν συνιστούν «πασοκοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενσωμάτωση στον αστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ του «κόσμου του ΠΑΣΟΚ» ο οποίος συμπορεύεται με το κόμμα του κ. Τσίπρα από το 2012. Μένει να δούμε αν πρόκειται περί ρητορικής ακροβασίας ή όντως οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα αποτελέσουν το πρελούδιο της ανασύνθεσης του χώρου στα αριστερά του Κέντρου.

Το σίγουρο είναι ότι ο κ. Σκουρλέτης θα συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ με το σκεπτικό ότι «ο γραμματέας δεν μπορεί να κυνηγάει τον σταυρό».

newpost.gr

Πηγή Το… μπιλιάρδο τη νέας Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ…