21 March, 2019
Home / Διαφορα (Page 515)

Eπιστήμoνες σε Βρετανικά εργαστήρια επιδiδoνται τα τελευταiα χρoνια, στη δημιoυργiα υβριδiων με αναμεμειγμένo ανθρώπινo και ζωϊκo γενετικo υλικo!

O λoγoς υπoτiθεται πως εiναι η εύρεση θεραπεiας για διάφoρες ανiατες ασθένειες αλλά κανεiς δε μπoρεi να εiναι απoλύτως σiγoυρoς γι’αυτo. Aν λάβoυμε μάλιστα υπoψιν μας τo γεγoνoς πως τα υβρiδια αυτά δημιoυργoύνται κρυφά απo τo 2008 μέχρι σήμερα τoτε θα πρέπει να εiμαστε αρκετά επιφυλακτικoi.

Σημαντικo θα πρέπει να θεωρεiται επiσης και τo ηθικo ζήτημα της υπoθεσης καθώς η δημιoυργiα υβριδioυ με γενετικo υλικo ανθρώπoυ και ζώoυ θεωρεiται απo τoυς περισσoτερoυς απαράδεκτη.

Δεiτε τo βiντεo

Πηγή

The post Συναγερμoς! Κινδυνεύει η ανθρωπoτητα! (ΒIΝΤEO) appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Συναγερμoς! Κινδυνεύει η ανθρωπoτητα! (ΒIΝΤEO)

Η περιοχή Wulingyuan βρίσκεται στα βουνά της κινεζικής επαρχίας Hunan και είναι διάσημη για τους… βράχους της. Χιλιάδες άνθρωποι την επισκέπτονται κάθε χρόνο για να θαυμάσουν ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά τοπία.
Οι πραγματικά περίεργοι αυτοί βράχοι, που αποτελούνται από ένα είδος πετρώματος που λέγεται χαλαζίτης, μοιάζουν με γιγάντιες κολώνες το ύψος των οποίων σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνάει τα 800 μέτρα! Το σχήμα τους είναι αποτέλεσμα της μακροχρόνιας διάβρωσης που προκαλείται από το νερό της βροχής και τον πάγο που καλύπτει το έδαφος κατά τη διάρκεια των κρύων χειμερινών μηνών.

Οι εντυπωσιακοί σχηματισμοί των βράχων του Wulingyuan είναι ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά ορόσημα της Κίνας και μπορεί κανείς να τους δει σε πολλούς από τους πιο παλιούς πίνακες της χώρας. Επιπλέον, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία των «Hallelujah Mountains», των βουνών που εμφανίζονται να επιπλέουν στη διάσημη κινηματογραφική επιτυχία «Avatar».

Απολαύστε το εκπληκτικό τοπίο στις φωτογραφίες και το βίντεο που ακολουθούν.

perierga.gr

Πηγή Οι απίστευτοι βράχοι του Wulingyuan


Eνώ τόσα προβλήματα και δυσκολίες αντιμετωπίζει ο Ελληνικός λαός, η Παπική Εκκλησία μέσω της ΜΚΟ αγωνίζεται να πάρουν πρόσφυγες και μετανάστες την ελληνική ιθαγένεια.

Σύμφωνα με άρθρο της voicenews έχει συσταθεί ΜΚΟ με το όνομα Κάριτας-Caritas, που ανήκει στην καθολική εκκλησία.

Με δεδομένη την οικονομική και ανθρωπιστική κρίση, το δίκτυο της Κάριτας Ελλάς σχεδιάζει και υλοποιεί πλήθος προγραμμάτων και δράσεων.Η Κάριτας οργάνωσε στις 21 Σεπτεμβρίου σεμινάριο για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Όπως η ίδια η ΜΚΟ αναφέρει το σεμινάριο, που πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Cosmos of Culture, αφορά την ελληνική ιθαγένεια, τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία απόκτησής της, και απευθύνεται σε πρόσφυγες και μετανάστες, που ζουν και εργάζονται χρόνια στην Ελλάδα νόμιμα. Το σεμινάριο θα γίνει στα Αγγλικά με διερμηνεία στα Γαλλικά, και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

orthodoxostypos.gr Πηγή ΜΚΟ της ΠΑΠΙΚΗΣ “εκκλησίας” στην Ελλάδα βοηθάει ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ να πάρουν ελληνική ιθαγένεια…Κατάλαβες τώρα;

Νεαρά παρθένος θα έβγαινε ραντεβού για πρώτη φορά και συμβουλεύθηκε την γιαγιά της:

– Κάτσε εδώ κόρη μου, να σου πω εγώ για τα νεαρά αγόρια. Λοιπόν, θα προσπαθήσει να σε… φιλήσει, θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.

Μετά θα προσπαθήσει να πιάσει το στήθος σου, θα σου….αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.

Ύστερα θα προσπαθήσει να βάλει το χέρι του, ανάμεσα στα πόδια σου, θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.

Αλλά το πιο σημαντικό, θα θέλει να ανεβεί επάνω σου και να κάνει το κέφι του. Θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις…. Θα ατιμάσει την οικογένειά μας.

Πάει, λοιπόν, στο ραντεβού νεαρή παρθένα και μετά ανυπόμονα ήθελε να τα πει όλα στην γιαγιά της:

– Γιαγιά όλα πήγαν όπως ακριβώς μου τα είπες. Αλλά δεν τον άφησα να ατιμάσει την οικογένειά μας.

Όταν προσπάθησε, τον αναποδογύρισα, ανέβηκα πάνω του, και ατίμασα εγώ την οικογένειά του !!!

Πηγή

The post Ανέκδοτο με παρθένα: Θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις… appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Ανέκδοτο με παρθένα: Θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις…

Του Θάνου Παπαϊωάννου

Η είδηση πέρασε στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Ένας κλάδος δημοσίων υπαλλήλων απέργησε ζητώντας να επεκταθεί και σε αυτούς η ρύθμιση που έγινε για τους υπαλλήλους του Υπουργείου Οικονομικών σύμφωνα με την οποία θα πάρουν τη λεγόμενη προσωπική διαφορά και όσοι προσελήφθησαν μετά την 1.11.2011.

Για να αξιολογήσει κανείς την είδηση, πρέπει να θυμηθεί τα εξής: από 1.11.2011 τέθηκε σε ισχύ το Ενιαίο Μισθολόγιο (στο εξής Ε.Μ.) για τους δημοσίους υπαλλήλους κάτι που επί δεκαετίες υπόσχονταν οι αρμόδιοι υπουργοί, παγίως διεκδικούσε η ΑΔΕΔΥ και υποστήριζε η αριστερά. Ποτέ όμως δεν καθιερώθηκε γιατί οι αντιδράσεις των συλλόγων στα λίγα υπουργεία και τους πολλούς οργανισμούς με τους υψηλούς μισθούς ήταν τεράστιες και το πολιτικό κόστος θα ήταν μεγάλο.

Ήρθε η κρίση, και η τρόικα επέβαλε το Ε.Μ. καταργώντας μια σειρά από ειδικά επιδόματα που είχαν αποσπασματικά καθιερωθεί χωρίς καμία λογική, πέραν της πελατειακής. Φυσικά, αυτό έγινε προς εξοικονόμηση δαπανών και επέφερε μείωση μισθών αλλά, πάντως, ως διαρθρωτική αλλαγή ήταν μια αναμφισβήτητα θετική εξέλιξη.

Προκειμένου να μην είναι οι συνέπειες υπέρμετρες για τους υπαλλήλους που είχαν υψηλά ειδικά μισθολόγια, θεσπίσθηκε η λεγόμενη προσωπική διαφορά του 25%. Με άλλα λόγια, κανένας υπάλληλος δεν θα υφίστατο, εξαιτίας της κατάργησης των επιδομάτων, μισθολογική μείωση των μεγαλύτερη του 25%. Το τυχόν υπερβάλλον τμήμα της μείωσης θα συνέχιζε να καταβάλλεται προσωρινά μέχρι να καθιερωθεί ένα σύστημα στοχοθεσίας όπου κάθε υπάλληλος θα εδικαιούτο μπόνους ανάλογα με την επίτευξη των στόχων του.

Τα περί στοχοθεσίας και σύνδεσής της με τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων πήγαν στα αζήτητα, αφού κανείς δεν τα ήθελε και παρουσίαζαν και σοβαρές αντικειμενικές δυσκολίες στην υλοποίησή τους. Παρέμεινε όμως από αυτή την ιστορία κάτι θετικό: όλοι οι νέοι δημόσιοι υπάλληλοι θα είχαν στο εξής τον ίδιο μισθό (ανάλογα με το επίπεδο της εκπαίδευσής τους και την αρχαιότητά τους) και η διαφοροποίηση όσων παλαιών είχαν την προσωπική διαφορά θα μειωνόταν με τη σταδιακή συνταξιοδότησή τους.

Φυσικά, παρέμενε το ζήτημα των ιδιαίτερα χαμηλών μισθών αλλά αυτό, σταδιακά, με την ανάκαμψη της οικονομίας, θα αντιμετωπιζόταν για όλους τους υπαλλήλους με ετήσιες, προγραμματισμένες αυξήσεις και εκτίμηση των εκάστοτε δημοσιονομικών δεδομένων.

Φευ! Το σύστημα δεν άντεξε ούτε μία δεκαετία. Το 2018, το Υπουργείο Οικονομικών ήταν το πρώτο που επέφερε ρήγμα στο Ε.Μ. καθιερώνοντας την προσωπική διαφορά και στους νέους υπαλλήλους του. Με άλλα λόγια, μετέτρεψε ένα μεταβατικό επιμίσθιο, που σκοπό είχε να προστατέψει τους παλαιούς υπαλλήλους από μια μεγαλύτερη μείωση, σε ένα κανονικό, ειδικό «επίδομα» για νέους και παλαιούς υπαλλήλους στο συγκεκριμένο Υπουργείο. Και βέβαια, ήρθαν τώρα οι δικαστικοί υπάλληλοι, και με το δίκιο τους, ζητούν και αυτοί την ίδια ρύθμιση. Και σύντομα θα έρθουν και άλλες κατηγορίες υπαλλήλων, είτε με απεργίες είτε με δικαστικούς αγώνες είτε στα κρυφά και θα πετύχουν και γι αυτούς το νέο αυτό επίδομα.

Κι όλα αυτά, χωρίς προγραμματισμό, χωρίς ενιαία εκτίμηση των αντοχών του Κρατικού Προϋπολογισμού και χωρίς κανείς να νοιάζεται για τις ανασταλτικές επιπτώσεις που θα έχουν οι αποσπασματικές αυτές ρυθμίσεις στην προοπτική αυξήσεων για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους. Κι αυτό γιατί αν κάτι μας έμαθε αυτή η κρίση είναι πως δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα. Ό,τι δίνεται σε ειδικές κατηγορίες υπαλλήλων, κόβεται από τις προοπτικές μισθολογικής αύξησης των λιγότερο προνομιούχων υπαλλήλων.

Και αυτό, είναι μόνο η αρχή. Είναι βέβαιο ότι άπαξ και έγινε η αρχή, το Ε.Μ. θα είναι σε λίγο ένα πουκάμισο αδειανό. Όλοι πιστεύουν ότι η δική τους υπηρεσία έχει ειδικές ανάγκες και ειδικές συνθήκες εργασίας και άρα νομιμοποιούνται να έχουν προσδοκίες ειδικής, ευνοϊκής μισθολογικής μεταχείρισης. Τα επιδόματα και οι ειδικές αποζημιώσεις θα αρχίσουν και πάλι να ξεφυτρώνουν χωρίς κανένα έλεγχο και σύντομα θα γυρίσουμε στην εποχή που ούτε η Βουλή ούτε καν η κυβέρνηση είχαν συνολική εικόνα του μισθολογικού καθεστώτος των δημοσίων υπαλλήλων. Και δεν θα μπορεί το Υπουργείο Οικονομικών να αντισταθεί, αφού αυτό έκανε την αρχή.

Οι στοιχειώσεις αρχές καλής διοίκησης (αλλά και κοινωνικής δικαιοσύνης) επιβάλλουν να σταματήσει το κακό όσο είναι καιρός. Φυσικά υπάρχουν διαφορές από υπηρεσία σε υπηρεσία στον όγκο δουλειάς που υπάρχει, όπως υπάρχουν διαφορές από μήνα σε μήνα. Αυτές πρέπει να αντιμετωπίζονται με την αύξηση του ορίου στις υπερωρίες (το σημερινό όριο των 20 ωρών είναι απελπιστικά χαμηλό) και την αντίστοιχη αμοιβή τους όταν, όντως, πραγματοποιούνται. Και φυσικά, υπάρχει το ζήτημα των ασφυκτικά χαμηλών μισθών. Αλλά αυτό πρέπει να αντιμετωπίζεται για όλους τους υπαλλήλους και όχι για όσους έχουν προνομιακές σχέσεις με την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία.

Το 1988 ο τότε Υπουργός Οικονομικών Δ. Τσοβόλας είχε καθιερώσει ένα ειδικό επίδομα 18.000 δραχμών για τους υπαλλήλους του υπουργείου του. Στα χρόνια που ακολούθησαν, μετά από μακρές δικαστικές διαμάχες που κόστισαν χιλιάδες ανθρωποώρες δικαστών, δικαστικών υπαλλήλων και νομικών συμβούλων του κράτους, το επίδομα αυτό γενικεύθηκε στο Δημόσιο χωρίς ποτέ κάποιος υπεύθυνος να μετρήσει τη σχέση κόστους-οφέλους και να λάβει μια απόφαση. Ο Τσοβόλας ίσως είχε το ελαφρυντικό τότε ότι δεν ήξερε. Τώρα που μάθαμε με τον πιο δραματικό τρόπο, θα ξαναγυρίσουμε σε εκείνες τις εκτρωματικές μεθόδους;

Ο κ. Θάνος Παπαϊωάννου είναι Δρ. Εργατικού Δικαίου, Γενικός Γραμματέας Βουλής (2009-2015)

liberal.gr

Πηγή Η κατεδάφιση του Ενιαίου Μισθολογίου μόλις ξεκίνησε

Η εταιρεία Value Τουριστική με τίμημα 10.885.871 ευρώ απέκτησε το ιστορικό κτίριο της οδού Μίνωος στον Νέο Κόσμο, όπου στεγαζόταν η…
εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»

Ο πλειοδοτικός διαγωνισμός που έγινε το πρωί της Δευτέρας έρχεται να κλείσει έναν κύκλο και η αγορά του κτιρίου δίνει κάποιες ελπίδες στους εκατοντάδες πρώην εργαζόμενους στην εφημερίδα να πάρουν τα χρήματα που διεκδικούν.

Σύμφωνα με πληροφορίες η Value Τουριστική κατέβαλε εγγυητική επιστολή με την προκαταβολή για την αγορά του κτιρίου, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες θα αξιοποιηθεί ως ξενοδοχείο…

tvxs.gr

Πηγή Θα γίνει ξενοδοχείο…

Η επικείμενη αποχώρηση της Άγκελα Μέρκελ από την ηγεσία του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) ανοίγει τον δρόμο για την…
διαδοχή της.

Δύο από τα μέλη του Προεδρείου του κόμματος ανακοίνωσαν ήδη την πρόθεσή τους να είναι υποψήφιοι στις εσωκομματικές αρχαιρεσίες του Δεκεμβρίου, ενώ ένα παλιό στέλεχος φέρεται διατεθειμένο να επιστρέψει στην ενεργό πολιτική προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα.

Η ίδια η κυρία Μέρκελ δήλωσε ότι δεν σκοπεύει να ορίσει τον διάδοχό της, ωστόσο η Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ, Γενική Γραμματέας του κόμματος, θεωρείται ούτως ή άλλως η εκλεκτή της, καθώς υπήρξε προσωπική της επιλογή για το υπ’αριθμόν 2 αξίωμα στην ιεραρχία του κόμματος τον περασμένο Φεβρουάριο. Η «μίνι – Μέρκελ», όπως την αποκαλεί συχνά ο γερμανικός Τύπος λόγω του πολιτικού της στιλ, εξελέγη με ποσοστό 99% από το κόμμα της, το οποίο αναγνωρίζει τόσο την επιτυχία της να εκλεγεί Πρωθυπουργός στο κρατίδιο του Ζάαρλαντ όσο και την σοβαρή, πραγματιστική και αντικειμενική προσέγγισή της. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2017 η ΑΚΚ, όπως την αποκαλούν οι δημοσιογράφοι, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού ακόμη και από το κρεβάτι του νοσοκομείου, όπου νοσηλευόταν έπειτα από τροχαίο ατύχημα.

Παρότι επελέγη από την Καγκελάριο, η 56χρονη Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ δεν θεωρεί απαραίτητο να ταυτίζεται μαζί της και σε ό,τι αφορά τις απόψεις της. Αφοσιωμένη Καθολική, μητέρα τριών παιδιών, φαν της χαρντ-ροκ μπάντας AC/DC, ήταν διάσημη στο κρατίδιό της μεταξύ άλλων και επειδή κάθε χρόνο στο Καρναβάλι εμφανιζόταν ως «Γκρέτελ», η καθαρίστρια του Κοινοβουλίου και έδινε συνεντεύξεις υποδυόμενη τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Ως Πρωθυπουργός διοργάνωνε συχνά τον «πρωινό καφέ με την Ανεγκρέτ», στον οποίο οι πολίτες μπορούσαν να συζητήσουν μαζί της τα προβλήματά τους.

Ακόμη και σε ό,τι αφορά τις πολιτικές της απόψεις, η Γενική Γραμματέας του CDU δεν ήταν πάντα στην γραμμή της κυρίας Μέρκελ. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχει λάβει αποστάσεις από την πολιτική των «ανοιχτών θυρών» της Καγκελαρίου στο μεταναστευτικό, ενώ έχει ταχθεί υπέρ του αυστηρότερου ελέγχου νεαρών μεταναστών οι οποίοι ζητούν άσυλο και ισχυρίζονται ότι είναι κάτω των 18 ετών. Είναι ωστόσο πιστή στις αρχές του πολιτικού κέντρου, όπως και η ‘Αγγελα Μέρκελ και διαφωνεί με όσους υποστηρίζουν ότι το κόμμα πρέπει να μετακινηθεί προς τα δεξιά προκειμένου να αντιμετωπίσει την Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD).

Είναι ξεκάθαρο πάντως ότι οι ταμπέλες «συντηρητικός» ή «φιλελεύθερος» δεν είναι ιδιαίτερα δόκιμες στην πολιτική ζωή της Γερμανίας. Έτσι, όπως η κυρία Κραμπ-Καρενμπάουερ θεωρείται μετριοπαθής παρότι απορρίπτει π.χ. τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και δηλώνει ανοιχτά ότι δεν είναι φεμινίστρια, ο ανθυποψήφιός της Γενς Σπαν, αν και είναι μόνο 38 ετών και παντρεμένος με άνδρα, ανήκει στην πιο σκληρή γραμμή του CDU, υποστηρίζει σαφώς συντηρητικότερες πολιτικές σε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό και υπήρξε εκ των βασικών επικριτών της αντίστοιχης πολιτικής της Καγκελαρίου. Αυτή η στάση πιθανότατα του εξασφάλισε και μια θέση στο υπουργικό συμβούλιο, μετά τις εκλογές του 2017. Ως υπουργός Υγείας, έχει αναδείξει σε βασική του προτεραιότητα την μεγαλύτερη δυνατή πρόσβαση των πολιτών σε γιατρούς της επιλογής τους και τον περιορισμό των μεγάλων διαστημάτων αναμονής για ραντεβού. Η κριτική όμως που του ασκείται από στελέχη του ίδιου του κόμματός του είναι ότι ο συγκρουσιακές του πρακτικές δεν θα διευκολύνουν την πολυπόθητη ενότητα του κόμματος. Ο Γενς Σπαν θεωρείται αγαπημένος του γερμανικού επιχειρηματικού κόσμου, αν όμως επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες που θέλουν τον Φρίντριχ Μερτς να επιστρέφει στην ενεργό πολιτική, μάλλον θα έχει να αντιμετωπίσει κάποιον πολύ εμπειρότερο και με πολύ πιο στενές διασυνδέσεις με τον πανίσχυρο κλάδο της οικονομίας.

Ο 62χρονος Μερτς ήταν ως το 2009 που αποχώρησε από την πολιτική δηλώνοντας ότι χρειάζεται «ένα διάλειμμα», ένας εκ των ισχυρότερων εσωκομματικών αντιπάλων της κυρίας Μέρκελ. Ως επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του CDU διέθετε μεγάλη επιρροή, την οποία προφανώς η αρχηγός του, φρόντισε να περικόψει, απομακρύνοντάς τον από τη θέση το 2002. Οι δυο τους διατηρούσαν διαμετρικά αντίθετες απόψεις, με τον κ. Μερτς να ανήκει στην συντηρητική πτέρυγα του κόμματος και να κατηγορεί την ‘Αγγελα Μέρκελ για «σοσιαλδημοκρατικοποίηση» του CDU. Στις εκλογές του 2009 δεν ήταν υποψήφιος και έκτοτε δραστηριοποιείται ως δικηγόρος, ενώ έχει διαγράψει αξιοσημείωτη διαδρομή ως σύμβουλος επιχειρηματικών κολοσσών. Από το 2016 είναι επικεφαλής του Εποπτικού Συμβουλίου του γερμανικού τμήματος της εταιρίας επενδύσεων Blackrock, ενώ είναι και Πρόεδρος της «Ατλαντικής Γέφυρας» (Atlantik Bruecke), γερμανικής μη-κερδοσκοπικής οργάνωσης με θέμα τις ευρωατλαντικές σχέσεις. Εδώ και έναν χρόνο είναι επίσης άμισθος σύμβουλος του Πρωθυπουργού της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας ‘Αρμιν Λάσετ – το όνομα του οποίου επίσης ακούγεται για την διαδοχή της ‘Αγγελα Μέρκελ – για θέματα οικονομίας και Brexit.

Ο κ. Μερτς θεωρείται ειδικός στα οικονομικά και τα δημοσιονομικά και έγινε γνωστός για την πρότασή του για φορολογική δήλωση που θα χωράει σε ένα σου-βερ μπίρας. Οι απόψεις του εν πολλοίς ταυτίζονται με αυτές του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από μόλις ενάμιση χρόνο, μιλώντας σε εκδήλωση για την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, τόνισε ότι η Ευρώπη θα πρέπει να ασχοληθεί με τα δικά της προβλήματα και ιδίως την Ελλάδα. «Η Ελλάδα πρέπει να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις», έλεγε τον Ιανουάριο του 2017 και, επαναλαμβάνοντας, όπως είπε, τα λόγια κεντρικού τραπεζίτη, προειδοποιούσε ότι «είτε το ευρώ θα διαλυθεί είτε θα πληρώνουμε για πάντα». Ο ίδιος εξέφραζε ταυτόχρονα την ανησυχία ότι «το κοινό νόμισμα θα γίνει η εκρηκτική ύλη για την Ευρωπαϊκή Ένωση», αν και αρχικά ήταν υπέρ της εισαγωγής του. Κατά την διάρκεια της κρίσης στην Ευρωζώνη είχε δηλώσει ότι τα κράτη-μέλη θα πρέπει να έχουν την δυνατότητα και να αποχωρήσουν από την ζώνη του ευρώ, ενώ σε ό,τι αφορά την Τουρκία και την ευρωπαϊκή της προοπτική, υποστηρίζει την ένταξη τόσο της Τουρκίας όσο και της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο.

Αν πάντως ο κ. Μερτς επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, θα έχει σίγουρα να αντιμετωπίσει έντονη κριτική για την δραστηριότητά του στον ιδιωτικό τομέα, από τον οποίο – τουλάχιστον στην Γερμανία – δεν συνηθίζεται να επιστρέφει κανείς στην πολιτική…

AΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή Οι τρεις επίδοξοι διάδοχοι της Μέρκελ…

Ένας Έλληνας μπαίνει σε µια τράπεζα της Νέας Υόρκης και ζητάει πληροφορίες για ένα δάνειο.
Λέει στον υπάλληλο των δανείων ότι θέλει να ταξιδέψει στην Ελλάδα λόγω των εορτών των Χριστουγέννων για 2 εβδομάδες και χρειάζεται να πάρει οπωσδήποτε ένα δάνειο των 5000$.

Ο υπάλληλος του εξηγεί ότι η τράπεζα θα χρειασθεί ένα είδος εξασφάλισης για να του χορηγήσει το δάνειο, έτσι ο Έλληνας βγάζει από την τσέπη του και αφήνει πάνω στο γραφείο τα κλειδιά από μια ολοκαίνουρια Ferrari, που είναι παρκαρισμένη στην είσοδο της τράπεζας.

Αφού πραγματοποιείται ο έλεγχος από την τράπεζα ότι το αυτοκίνητο είναι όντως στο όνομα του, μέσα σε 20 λεπτά εγκρίνεται το δάνειο και ο Έλληνας παίρνει τα χρήματα και φεύγει.

Μόλις φεύγει, ο διευθυντής της τράπεζας και οι υπάλληλοι του ξεκαρδίζονται στα γέλια που ο Έλληνας έβαλε υποθήκη μια Ferrari των $200.000 για να πάρει δάνειο $5.000!

Ένας υπάλληλος παίρνει το αυτοκίνητο και το αφήνει στο υπόγειο γκαράζ της τράπεζας. Δυο εβδομάδες αργότερα ο Έλληνας επιστρέφει, πληρώνει $5.000 και τον τόκο που ανέρχεται στα $15.41.

Ο υπάλληλος του λέει: Κύριε είμαστε ευτυχείς που συνεργαστήκατε με την τράπεζα µας, όλα έγιναν σωστά μόνο που έχουμε μια απορία.

Όσο εσείς λείπατε, ελέγξαμε στον υπολογιστή και βρήκαμε ότι είσαστε δισεκατομμυριούχος!

Το περίεργο είναι ποιος ήταν ο λόγος που πήρατε το δάνειο!

Και ο Έλληνας απαντά: Πες μου ένα άλλο σημείο στη Νέα Υόρκη που θα μπορούσε να αφήσει κανείς μια Ferrari με ασφάλεια για δυο εβδομάδες πληρώνοντας για παρκινγκ μόνο $15.41!!!

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΙΧΜΗ ΤΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ η οποία μας γράφει ότι το γεγονός είναι πραγματικό.

The post Κορυφαίο ανέκδοτο: Το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο! appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Κορυφαίο ανέκδοτο: Το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο!

Λύσσα καί κατά τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματικῆς

Ἡ ὑποτίμηση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας εἶναι πλέον ἀπροκάλυπτη. Φέτος ὑπῆρξαν σχολεῖα στά ὁποῖα δέν μοιράσθηκε κἄν στήν Α΄ Γυμνασίου τό βιβλίο τῆς γραμματικῆς τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας. Τά δύο προσχήματα πού ἀκούσθηκαν ἦταν: 1) στό βιβλίο τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας ὑπάρχουν ὀργανωμένες γραμματικές ἐπεξηγήσεις, ὁπότε δέν χρειάζεται καί ξεχωριστό βιβλίο γραμματικῆς καί 2) σέ δεύτερη φάση θά σταλοῦν συμπληρωματικές παραγγελίες στά σχολεῖα, ὁπότε μέ τήν ἀναμονή θά τελειώσει αἰσίως ἄλλη μία σχολική χρονιά.
Πουθενά βέβαια σέ καμιά σοβαρή μέθοδο ἐκμάθησης γλώσσας, δέν μαθαίνει κανείς μόνο μέσα ἀπό ἕνα βιβλίο κειμένων μέ τή βοήθεια μόνο τοῦ δασκάλου. Ὁ μαθητής ἀπαραιτήτως χρειάζεται ἕναν μπούσουλα μέ συγκεκριμένα παραδείγματα γραμματικῶν φαινομένων, κλίσεως…
οὐσιαστικῶν, ρημάτων, ἀντωνυμιῶν καί ἐπιθέτων.

Ὅλα αὐτά ὁ καθηγητής τά ἐπισημαίνει μέσα στά κείμενα, τά κατηγοριοποιεῖ, ὥστε νά γίνονται εὐκολότερα κατανοητά ἀπό τόν μαθητή.
Ἐπιπλέον ἔρχεται νά ἐπιτείνει τό πρόβλημα καί ἡ νέα φωνητική γραμματική στά δημοτικά, σύμφωνα μέ τήν ὁποία τά ἴδια τα γράμματα τῆς ἀλφαβήτου, ἡ ρίζα, ὁ κορμὀς καί τό περιεχόμενο τῶν λέξεων διά τῶν ὁποίων ἐπικοινωνοῦμε καί σχετιζόμαστε, κοινωνικοποιούμαστε καί ἀναπτυσσόμαστε, ἐκμαθαίνονται ὄχι ὡς ἄλφα, βήτα, γάμα, δέλτα… ἀλλά ὡς α, βου, γου, δου…
Ἡ πρόσφατη στή συνέχεια ἐκδίωξη τῶν λατινικῶν πρός τό παρόν, τῶν θεμελίων δηλ. ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν , τά ὁποῖα ἀλλοῦ τά μαθαίνουν ἤδη ἀπό τό γυμνάσιο, προσθέτει λάδι στή φωτιά γιά νά καεῖ στήν τελική κάθε ἀρχαῖο, φιλοσοφικό, ἱστορικό, θεολογικό καί ἐπιστημονικό κείμενο-σύγγραμμα, γραμμένο στή λατινική ἤ στήν ἀρχαία ἑλληνική, ἐφ᾿ ὅσον δέν θά γίνεται κατανοητό, ἀπό τή νεώτερη γενιά.

Παρατηροῦμε δηλ. μία ἔντονη συστηματική θεσμική πολεμική ὄχι μόνο κατά τοῦ Θεοῦ τῶν Χριστιανῶν καί τῆς Ἐκκλησίας, τῆς παιδείας καί τοῦ πολιτισμοῦ ἀλλά καί κατά τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου θέλουν νά συντρίψουν τά θεμέλια. Κανονικά ἔπρεπε νά ἀντιδράσουν ὄχι μόνο οἱ δάσκαλοι καί οἱ φιλόλογοι, οἱ ἱστορικοί καί οἱ θεολόγοι, ἀλλά ὅλος ὁ ἑλληνικός λαός. Νά μή φωνάζει ὁ λαός καί νά ἀπεργεῖ μόνο ὅταν τοῦ μειώνουν τό μισθό καί τίς συντάξεις. Ὀφείλουμε ὅλοι μας ἕνα σῶμα μιά γροθιά νά κατεβοῦμε μέ σημαῖες καί πανώ στούς δρόμους, ὅπως γιά τό μακεδονικό, νά κλείσουν ὅλες οἱ λεωφόροι, νά γίνει σαματάς καί θόρυβος, μήπως καί ταραχθοῦνε οἱ ἐγκέφαλοι, οἱ ψυχές μας καί τά σώματα, νά σταματήσει τό κακό. Ἀλλά καί ἐπί τοῦ πρακτέου ὡς ἀντίσταση στά σχολεῖα οἱ φιλόλογοι ἐντέχνως μέ δική τους πρωτοβουλία νά μοιράζουν μέ δική τους πρωτοβουλία γραμματικές στούς μαθητές τους γιά νά δοῦν αὔριο ἀξίους λειτουργούς τῆς πατρίδος τους.
Μά κυρίως χρειάζεται μετάνοια, ἀλλαγή νοός, ἀλλαγή μυαλῶν καί καρδιᾶς.

ὄρθρος

orthodoxia-ellhnismos.gr Πηγή Λύσσα καί κατά τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματικῆς


Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Είναι γεγονός ότι η επιβολή δικτατορικών καθεστώτων δεν είναι πλέον εφικτή πουθενά στην Δύση ή σε άλλες χώρες που προσπαθούν να ενταχθούν στην σφαίρα επιρροής της. Ο «ήπιος ολοκληρωτισμός» όμως μπορεί να επιβληθεί με άλλα μέσα, πιο «δημοκρατικά» και αποδεκτά από την νόρμα της πολιτικής φιλοσοφίας. Έχουμε ήδη πολλά δείγματα, όπως του Όρμπαν, του Ερντογάν και του Πούτιν.

Υπάρχουν όμως και πολύ χειρότερα. Ο Μαδούρο είχε το πλεονέκτημα να κληρονομήσει ένα έτοιμο αυταρχικό καθεστώς από τον Τσάβες. Οπότε δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά πράγματα για να διατηρήσει την εξουσία. Παρά μόνο να επιμείνει στην «θεσμική» προσήλωση των μηχανισμών του «βαθέος κράτους».

Η μεγαλύτερη φαντασίωση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα η προσαρμογή της αστικής δημοκρατίας στα πρότυπά τους. Ήξεραν καλά, ότι μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, δεν υπήρχε περίπτωση να γκρεμίσουν ανάκτορα ούτε και να χτίσουν τείχη για να προφυλάξουν την ευδαιμονία τους. Όπως και ότι κάθε αναχρονιστική απόπειρα επιβολής δικτατορίας, θα έφερνε στον Πειραιά, τον έκτο στόλο για να τους μαζέψει το συντομότερο…

Κατά συνέπεια, το μόνο που έμενε ήταν να «ξεγελάσουν» τους καπιταλιστές- εταίρους και ταυτόχρονα, να δημιουργήσουν συνθήκες αριστερής κομματοκρατίας, οργανώνοντας το καθεστώς τους. Ένα καθεστώς το οποίο θα είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας αλλά θα μπορούσε να ελέγχει πλήρως το εκλογικό σώμα, με λανθάνοντες ολοκληρωτικούς μηχανισμούς.


Ο σχεδιασμός περιλάμβανε όλες τις θεσμικές δυνατότητες του πολιτεύματος. Και όλες τις εξουσίες (οικονομική, πολιτική, πνευματική, πολιτιστική) που θα συνέδεαν την επιρροή τους με το καθεστώς.

Ξεκινώντας από το επιχειρηματικό κεφάλαιο της υφιστάμενης ελίτ, ο Αλέξης Τσίπρας εξασφάλισε – πριν από το 2015- την στήριξη του, σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Στη συνέχεια, επεκτάθηκε στην «συνεργασία» των δανειστών και εταίρων, παραχωρώντας τους όλα όσα ήθελαν. Προχωρώντας ακόμα παραπέρα, στα 3,5 χρόνια της διακυβέρνησης, έγιναν λυσσαλέες προσπάθειες χειραγώγησης των ΜΜΕ και της Δικαιοσύνης. Οι εκρήξεις Πολάκη είναι αρκούντως αποκαλυπτικές για τις προθέσεις του πρωθυπουργού ο οποίος είναι ο κρυφός θαυμαστής του αναπληρωτή υπουργού Υγείας.

Οδεύοντας προς τις εκλογές, θα πρέπει να αναρωτηθεί κάποιος αν όλα αυτά βαίνουν αποτελεσματικά και οδηγούν στην επιτυχία του αρχικού σχεδίου.

Μια πρώτη ματιά στις δημοσκοπήσεις αποδεικνύει το αντίθετο. Ότι η χώρα ανήκει στον πυρήνα της Δύσης, ότι τα κοινωνικά στρώματα στην Ελλάδα είναι μεν κρατικοδίαιτα αλλά όχι εξαθλιωμένα για να υποταχτούν στον απόλυτο έλεγχο του καθεστώτος. Ότι οι ελίτ (επιχειρηματίες, δικαστές κλπ) διατηρούν την σχετική αυτονομία τους και δεν συναινούν σε μία μονιμότητα «συνεργασίας». Τέλος, ότι οι πολίτες- «πελάτες» του Δημοσίου δεν έχουν ταυτίσει απολύτως, το ιδιωτικό τους συμφέρον με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής.

Παρόλα αυτά, η προσπάθεια συνεχίζεται μέχρι τέλους. Με ό τι απέμεινε. Διορισμοί συμβασιούχων και εκφοβισμός των δημοσίων υπαλλήλων που θα ενταθεί μέχρι την ημερομηνία των εκλογών.

Σε κάθε περίπτωση, ήθελαν και θέλουν ακόμα να γίνουν κάτι σαν τον Μαδούρο. Με άλλα χρώματα, με άλλη ιδεολογία και με άλλη «λεοντή». Πίστευαν πάντα ότι έχουν την ευελιξία να το καταφέρουν σε μία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ομολογουμένως, πρόκειται για ένα φιλόδοξο σχέδιο από ανθρώπους που διαπνέονται από ένα ασυνήθιστο μεγαλείο.

Δεν θα τα καταφέρουν. Η χώρα όμως, σύρθηκε σε ένα ακόμα πείραμα, χάνοντας ενέργεια, χρήμα και χρόνο. Και όλα αυτά για να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία τους μερικοί συνδικαλιστές που πρώτα κόρεσαν την όρεξή τους για χρήμα και στη συνέχεια, θέλησαν να απολαύσουν και εξουσία…



ΠΗΓΗΠηγή Το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για άλωση του πολιτεύματος