25 June, 2019
Home / Διαφορα (Page 504)


ΟΙΚΟΠΕΔΟ 10: ΙΣΩΣ ΚΑΙ 300 Δις ΕΥΡΩ ΑΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΑΞΙΑ

ΕΦ΄ΟΣΟΝ ΤΟ ΓΕΩΤΡΥΠΑΝΟ ΚΤΥΠΗΣΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΠΑΡΟΜΟΙΟ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΤΑΣΜΑ «ZOHR».


https://www.youtube.com/watch?v=IarTEh-BhXA&fbclid=IwAR3yuIv38c63GiRCofecPJv8Saof4q5o5tJTl8Ip8aAIp0A-yhOzkDFvZKoΠηγή ΟΙΚΟΠΕΔΟ 10: ΙΣΩΣ ΚΑΙ 300 Δις ΕΥΡΩ ΑΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΑΞΙΑ













Η εξέγερση του Πολυτεχνείου λογικά θα έπρεπε να αποτελεί για τους Έλληνες κινηματογραφιστές μία από τις πιο αξιοποιήσιμες αληθινές ιστορίες της σύγχρονης Ελλάδας, καθώς, πέρα από την ιστορικο-πολιτική σημασία που έχει, αποτελεί μία…
εξαιρετική ευκαιρία για μια ταινία μυθοπλασίας. Δεν είναι λίγες οι ιστορίες που ακούσαμε από φίλους, συγγενείς, γνωστούς, οι οποίες αναπτύχθηκαν μέσα στο Πολυτεχνείο, δίπλα και έξω απ’ αυτό. 

Ιστορίες που θα μπορούσαν εύκολα να ενεργοποιήσουν τη φαντασία ενός σκηνοθέτη, να δώσουν το έναυσμα σε ένα σεναριογράφο. Και δεν είναι μόνο οι ιστορίες. Είναι και το φωτογραφικό υλικό, που υπάρχει από τους τότε αξιόλογους φωτορεπόρτερ ή τα ολιγόλεπτα παράνομα φιλμάκια που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν την έμπνευση και να γεμίσουν τις λευκές σελίδες ενός σεναριογράφου. Κι όμως μετά από 45 χρόνια οι ταινίες που έχουν γυριστεί για το Πολυτεχνείο είναι απροσδόκητα η εξής μία! Αυτή του Δημήτρη Μακρή, «Εδώ Πολυτεχνείο», που τη γύρισε αμέσως μετά τα δραματικά γεγονότα και προβλήθηκε το 1974.

Μία ταινία, που φτιάχθηκε με ελάχιστα μέσα, αλλά με πολύ κέφι, ενθουσιασμό, με φροντίδα για το υλικό, με προσήλωση στο χρέος απέναντι στον αγώνα των φοιτητών και την ιστορία.

Και μιλάμε ουσιαστικά για ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ και όχι για μια καθαρή ταινία μυθοπλασίας, κάτι απόλυτα φυσιολογικό για την εποχή, που ακόμη το αίμα ήταν ζεστό και τα πάθη ήταν στα ύψη. Σε μια εποχή που ο λαός ήταν έτοιμος να βγει από το γύψο, μετά από επτά χρόνια δικτατορίας και ήταν αισιόδοξος ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Κι όμως η εξέγερση του Πολυτεχνείου κινηματογραφικά θάφτηκε. Ένα από τα ελληνικά παράδοξα. Σαφή απάντηση δύσκολα θα δοθεί. Με όσους και να μιλήσεις για το θέμα αυτό, θα ακούσεις μονότονα, διάφορα «ίσως», «αν», «θα μπορούσε, αλλά» και άλλα παρεμφερή. Ίσως το μυστικό να κρύβεται σε μια παρατήρηση του Βασίλη Βασιλικού, σε κείμενό του που έγραψε πριν από δέκα χρόνια, με αφορμή το Πολυτεχνείο. Ο συγγραφέας είχε γράψει ότι «ο Λαμπράκης ζει, ο Παναγούλης ζει, το Πολυτεχνείο ζει και εμείς έχουμε πεθάνει».

Να ελπίζουμε στη νεότερη γενιά, όπως αυτή του Ανδρέα Χατζηπατέρα, του νεαρού κινηματογραφιστή από το εξωτερικό, που ανακάλυψε την ιστορία του Μανώλη Γλέζου, τον εντυπωσίασε και την κινηματογράφησε.

Η ταινία του Δ. Μακρή…

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην ταινία «Εδώ Πολυτεχνείο», που ήταν η πρώτη του Δημήτρη Μακρή («Καγκελόπορτα», «Το Φράγμα», «Κουρεμένα Κεφάλια. Κεκαρμένοι», «Χαιρέτα μας τον πλάτανο») και που γυρίστηκε στην Ιταλία, καθώς τότε ο σκηνοθέτης σπούδαζε στο Μιλάνο.

Ο Μακρής, μόλις πληροφορήθηκε τα γεγονότα, αποφάσισε αμέσως να δημιουργήσει μια ταινία-μανιφέστο για όσα διαδραματίστηκαν στο Πολυτεχνείο. Μαζί με τον Δημοσθένη Δεφαράνα και το Νίκο Σταυρόπουλο, έγραψαν το σενάριο και ξεκίνησαν άμεσα τα γυρίσματα, για να πληροφορηθούν οι Ευρωπαίοι τον αγώνα των φοιτητών κατά της δικτατορίας και να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη.

Ο δημιουργός της ταινίας, που δεν διεκδικεί δάφνες μιας άρτιας παταγωγής -και πως θα μπορούσε άλλωστε-, αλλά τους επαίνους για την προσπάθειά του να κινηματογραφήσει κάτω από αντίξοες συνθήκες ένα ηρωικό και συνάμα τραγικό γεγονός, που ακόμη έκαιγε, επιχείρησε και κατάφερε εν πολλοίς να δώσει μία ρεαλιστική οπτική, παρότι οι περισσότερες σκηνές κινηματογραφήθηκαν στο Μιλάνο.

Του αξίζουν επίσης πολλά μπράβο για το δέσιμο των δραματοποιημένων σκηνών με τις πραγματικές εικόνες από το Πολυτεχνείο. Λόγω της κατάστασης, αλλά και της εποχής, η μεγαλύτερη δυσκολία που είχε ο σκηνοθέτης ήταν να βρει το υλικό για το Πολυτεχνείο.

Χρησιμοποίησε, όπως ήταν λογικό, φωτογραφίες και κινηματογραφικό υλικό που έφερε κρυφά από την Αθήνα και που είχαν τραβήξει κυρίως Έλληνες φωτορεπόρτερ, αλλά και ξένοι συνάδελφοί τους. Παρόλες τις δυσκολίες, ο Μακρής κατάφερε να προχωρήσει τα γυρίσματα και να προσφέρει ένα κινηματογραφικό ιστορικό ντοκουμέντο. Και μόνο ότι αφηγητής και σχολιαστής της ταινίας, στην ελληνική εκδοχή της, ήταν ο Αλέκος Παναγούλης δίνει μια άλλη διάσταση στην αξία της. Παραλλήλως στην ιταλική έκδοση αφηγητής ήταν ο γερουσιαστής Ουμπέρτο Τερατσίνι, ένας αγωνιστής αντιφασίστας και μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Επιπλέον, πρέπει να αναφερθεί ότι στις δραματοποιημένες σκηνές πρωταγωνίστησαν οι Ιταλοί ηθοποιοί Τοργκουάτο Τέσαριν, Τζόρτζιο Μόντενα, Τζιλιάνο Καζέλι, Λίλιο Λαμπέρτι, Ντανιέλα Μορέτι και άλλοι, ενώ η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη ταιριάζει απόλυτα στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα της εποχής και της εξέγερσης.

Τελικά, η ταινία παρουσιάστηκε την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ της Βενετίας, το 1974. Μάλιστα ήταν η μοναδική ταινία που προβαλλόταν εκείνη τη μέρα, καθώς το φεστιβάλ ήταν αφιερωμένο στον αντιφασιστικό αγώνα.

..και τέσσερα ντοκιμαντέρ

Σε αντίθεση με τη μοναδική ταινία που γυρίστηκε για το Πολυτεχνείο, τα ντοκιμαντέρ είναι πολλά, απ’ τα οποία ορισμένα είναι παραγωγής ΕΡΤ. Επιλέξαμε τέσσερα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ για την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 αλλά και για την εποχή και την κατανόηση της πολιτικής κατάστασης – τι προηγήθηκε και τι επακολούθησε – με συγκλονιστικές μαρτυρίες και ολοκληρωμένη αφήγηση. Θα πρέπει, ωστόσο, να αναφερθεί ότι υπήρξαν και άλλες συμπαθητικές προσπάθειες, που βάζουν το δικό τους λιθαράκι στην ιστορία και στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

«Μαρτυρίες»

Το ντοκιμαντέρ του πολύπειρου διευθυντή φωτογραφίας και μοντέρ, Νίκου Καβουκίδη «Μαρτυρίες» είναι ένα πολυσήμαντο κινηματογραφικό χρονικό, που αρχίζει με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το Νοέμβριο του 1973 και προχωρά μέχρι το δεύτερο χρόνο της μεταπολίτευσης.

Ο Καβουκίδης καταγράφει με συγκινησιακή φόρτιση και εκφραστικότητα, σημαντικές στιγμές και γεγονότα της εποχής, ανατρέχει στο παρελθόν για να διαφωτίσει την ιστορική περίοδο του Πολυτεχνείου, αλλά και των μετέπειτα γεγονότων.

Στο ιδιαίτερης δυναμικής ντοκιμαντέρ υπάρχουν και πολλά πλάνα από γεγονότα που ακολούθησαν αυτά του πολυτεχνίου, όπως η πτώση της χούντας, τον ερχομό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την επιστροφή των εξόριστων Αριστερών, την πρώτη προεκλογική εκστρατεία, την ορκωμοσία της πρώτης εκλεγμένης δημοκρατικά κυβέρνησης, την κηδεία του ποιητή Κώστα Βάρναλη κα.

Εκτός από τη σκηνοθεσία, ο Νίκος Καβουκίδης έχει γράψει το σενάριο και είχε τη διεύθυνση φωτογραφίας, ενώ ακούγονται μουσικές και τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη και Διονύση Σαββόπουλου. Στην αφήγηση συμμετέχουν οι Κίττυ Αρσένη, Στέλιος Λιονάκης, Αριστούλα Ελληνούδη, Νίκος Κλάβας, Σοφία Ρούμπου, Νίκος Αρμάος, Χρήστος Τσάγκας.

«Χρονικό της Δικτατορίας 1967-1974»

Στην πραγματικότητα, το «Χρονικό της Δικτατορίας 1967-1974» του Παντελή Βούλγαρη είναι ένα υλικό που γλίτωσε από τη λογοκρισία και το κυνηγητό της χούντας για να μονταριστεί μετά από χρόνια και να αποτελέσει ένα ιστορικό ντοκουμέντο για την επταετία και το Πολυτεχνείο. Ο ίδιος ο Παντελής Βούλγαρης, που εκείνη την εποχή δούλευε στα γυρίσματα ταινίας του Δήμου Θέου, είχε πει κάποτε ότι «σε αυτό το φιλμ υπάρχει ότι καταφέραμε εμείς που μείναμε στον τόπο. Συμμετείχαν όλοι. Ο Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν, όμως, μια ταινία που άρχισε να φθίνει, γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε».

Το υλικό έφτασε στο Παρίσι όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε και έστειλε στον Βούλγαρη μία μηχανή 16 mm και φιλμ για να συνεχιστεί η κινηματογράφηση. Στα αξιοσημείωτα ότι ένας από τους κινηματογραφιστές που συμμετείχε στο «Χρονικό της Δικτατορίας 1967-1974» ήταν και ο Νίκος Καβουκίδης, που το 1975 είχε ολοκληρώσει το δικό του σπουδαίο ντοκιμαντέρ «Μαρτυρίες».

Η αληθινή ιστορία της 17 Νοέμβρη

Το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου (σενάριο), σε σκηνοθεσία Ηλία Αποστολίδη, που στηρίζεται σε αποκαλυπτικές μαρτυρίες, χρησιμοποιεί για πρώτη φορά κι έγχρωμο υλικό από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την εποχή. Επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ότι για πρώτη φορά, μέσα από τις διηγήσεις των φοιτητών, που άρχισαν την κατάληψη του Πολυτεχνείου στις 14 Νοεμβρίου, αποκαλύπτεται ότι όλα ξεκίνησαν τυχαία, από μία λανθασμένη πληροφορία, όπως και τα παρασκήνια που οδήγησαν στο κίνημα του Ναυτικού το Μάιο του ’73.

«Ημέρες Πολυτεχνείου»

Εξαιρετικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ με πολλά πλάνα από τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο καθώς και μαρτυρίες από πρωταγωνιστές της εξέγερσης, αλλά και ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί για να καταγράψουν τα ιστορικά γεγονότα. Κείμενα, συνεντεύξεις, παρουσίαση από το δημοσιογράφο Δημήτρη Παπαναγιώτου (για 16 χρόνια διευθυντής της «Καθημερινής» και μετέπειτα διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου). Μοντάζ Τ. Κουμουνδούρος, σκηνοθεσία και επιμέλεια παραγωγής Ηλίας Μασούρας. Η παραγωγή (1975 ή 1976) ήταν της ΕΡΤ.

*Η ταινία του Δημήτρη Μακρή και τα τέσσερα παραπάνω ντοκιμαντέρ είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο

ΑΠΕ/ΜΠΕ

Πηγή «Εδώ Πολυτεχνείο»: Μια ταινία και τέσσερα ντοκιμαντέρ…
















Εννέα αγνοούμενοι…


Το πτώμα ενός μετανάστη, κατά πάσα πιθανότητα από την Αλγερία, ανασύρθηκε χθες νοτιοδυτικά της Σαρδηνίας από την ιταλική ακτοφυλακή, η οποία αναζητεί ακόμη εννέα αγνοούμενους.

Όπως αναφέρει το…
ιταλικό ειδησεογραφικό πρακτορείο AGI, οι μετανάστες επέβαιναν σε ξύλινο πλεούμενο. Τρεις άνθρωποι που διασώθηκαν παρέμειναν στο σκάφος και ζήτησαν ζήτησαν βοήθεια από τις υπηρεσίες διάσωσης στη θάλασσα, έπειτα από βλάβη. 
Οι υπόλοιποι δέκα επιβαίνοντες όμως αποφάσισαν να μην περιμένουν τις ιταλικές υπηρεσίες διάσωσης κι έπεσαν στο νερό για να φθάσουν στην ακτή κολυμπώντας, σύμφωνα με τους διασωθέντες. 

Το πλεούμενο εντοπίστηκε την Παρασκευή κοντά σε ένα νησάκι από τις υπηρεσίες διάσωσης, οι οποίες κατόπιν ανέσυραν το πτώμα ενός νεαρού άνδρα, σε μικρή απόσταση. Οι μετανάστες είχαν αποπλεύσει από τη βορειοανατολική Αλγερία, προκειμένου να φθάσουν στις ιταλικές ακτές έπειτα από ένα ταξίδι διάρκειας περίπου δώδεκα ωρών. 

Περίπου εξήντα μετανάστες κατάφεραν να αφιχθούν στη Σαρδηνία κάνοντας αυτό το δρομολόγιο την περασμένη εβδομάδα, μετέδωσαν ιταλικά ΜΜΕ. 

lifo.gr

Πηγή Ιταλία: Μετανάστης εντοπίστηκε νεκρός κοντά στη Σαρδηνία…


Τέτοιος στρατός δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Στρατιώτες στο πολυτεχνείο καταθέτουν στεφάνι και χαιρετούν κομμουνιστικά χειροκροτούμενοι απ’αυτούς που θεωρούν το κάψιμο της σημαίας ακτιβισμό.Ντροπιασαν τα πράσινα μπερέ και αποδεικνύωντας πως είναι καρναβάλια που μόνο τις απόκριες επιτρέπεται να τα φορούν.
Επικίνδυνες καταστάσεις την ώρα που η Ελλάς βάλλεται πανταχόθεν.



https://www.facebook.com/1946001649026955/videos/1749221731866700/


ΠΗΓΗ.Πηγή Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΞΕΦΤΙΛΑ !

…για όπλα – δώρα και αρχαία…

πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ έφαγε νέα «καµπάνα» από τη Δικαιοσύνη, καθώς το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 27 µήνες ποινή φυλάκισης και 10.000 ευρώ χρηµατική ποινή για τα…
αδικήµατα της παραβίασης της υποχρέωσης δήλωσης µνηµείου, παράνοµης οπλοκατοχής και παράνοµης κατοχής κυνηγετικού όπλου.

Μάλιστα, καλείται να βρει περίπου 30.000 ευρώ προκειµένου να µην οδηγηθεί πίσω στη φυλακή, καθώς το δικαστήριο µετέτρεψε την ποινή του σε χρηµατική προς 10 ευρώ ηµερησίως. «∆εν έχει να φάει ο άνθρωπος. Εχει χρέη στο ελληνικό ∆ηµόσιο ύψους σχεδόν 1 εκατ. ευρώ, έχει εκδοθεί και διάταξη για εγγυοδοσία που του είχε επιβληθεί ύψους 50.000 ευρώ και µειώθηκε στις 5.000» είπαν οι συνήγοροί του στο δικαστήριο, καθώς η εισαγγελέας είχε προτείνει µετατροπή προς 50 ευρώ ηµερησίως!

Τελικά η απόφαση του δικαστηρίου ήταν θετικότερη, ενώ έγινε δεκτή και η αίτηση δοσοποίησης µε την πρώτη δόση να πρέπει να καταβληθεί τον Ιανουάριο του 2019.

Πέντε αναβολές

Η υπόθεση είχε αναβληθεί πέντε φορές, όπως και αυτήν τη φορά υπήρχε η ίδια πρόθεση από την πλευρά του Ακη Τσοχατζόπουλου. Οι δικηγόροι του ζήτησαν την αναβολή της υπόθεσης, καθώς, όπως δήλωσαν στο δικαστήριο, «ήθελε ο ίδιος να παρασταθεί αλλά είναι άρρωστος µε σοβαρά προβλήµατα υγείας». Το αίτηµα δεν έγινε δεκτό, ενώ παρούσα στη δικαστική αίθουσα ήταν η κόρη του, Αρετή Τσοχατζοπούλου. Στο άκουσµα της πιθανότητας αναβολής, ο αρχαιολόγος που κατέθεσε τελικά ως µάρτυρας κατηγορίας εξεµάνη, αφού ταλαιπωρείται αρκετά χρόνια µε τις αναβολές τις δίκης.

«Δεν έχει να φάει ο άνθρωπος. Εχει χρέη στο ελληνικό Δηµόσιο ύψους σχεδόν 1 εκατ. ευρώ» υποστήριξαν οι συνήγοροι του Ακη Τσοχατζόπουλου

«Είµαι αρχαιολόγος και υπηρετούσα στο υπουργείο Πολιτισµού. Κάποια στιγµή κλήθηκα στο πολιτικό γραφείο του κατηγορουµένου και µου έδειξαν κάποιες εικόνες που δεν ενέπιπταν στους νόµους περί αρχαιοτήτων και έναν αµφορέα. Ο τελευταίος χρονολογείται τον 4ο µε 5ο αιώνα µ.Χ. και εκτιµήθηκε στα 1.200 ευρώ. ∆εν µπορώ να ξέρω πώς έφτασε στα χέρια του, είναι διαδεδοµένο κοµµάτι, πρέπει να έχει συλλεχθεί από ναυάγιο» ανέφερε ο µάρτυρας.

Αναµνηστικά

Η υπεράσπιση του Ακη Τσοχατζόπουλου κατέθεσε έγγραφο της ΕΛΒ σύµφωνα µε το οποίο τα περίστροφα ΖΑΣΤΑΒΑ που βρέθηκαν στην κατοχή του πρώην υπουργού είναι αναµνηστικό δώρο εν όψει συµφωνίας µε γιουγκοσλαβική κυβέρνηση για την παραγωγή αυτών των όπλων. Μάλιστα, επέδειξαν και φωτογραφίες µε παράδοση και παραλαβή των δώρων ως εθιµοτυπική διαδικασία. Τον άλλοτε ισχυρό άνδρα του ΠΑΣΟΚ υπερασπίστηκε ο πρώην υπασπιστής του. «Την ευθύνη των δώρων που λαµβάνει ο υπουργός έχει το υπουργείο και συγκεκριµένα το Γραφείο Εθιµοτυπίας. Ιδίως οι αραβικές χώρες έδιναν δώρα όπλα. Παραλάµβαναν στο γραφείο τα δώρα και έκαναν όλες τις διαδικασίες για τη νοµιµοποίησή τους. Αυτά που βρέθηκαν στο γραφείο του είναι προσωπικά δώρα» είπε ο µάρτυρας.

Η εισαγγελέας της έδρας στη πρότασή της ζήτησε να κηρυχθεί ένοχος ο πρώην υπουργός λέγοντας: «Τέλεσε τις πράξεις. ∆εν αποδείχθηκε κάποια πλάνη του. Αντιλαµβάνοµαι ότι θα έπρεπε να µεριµνήσει για την άδεια αλλά πίστευε ότι δεν θα του χρειαζόταν. Ζητώ να κηρυχθεί ένοχος». Οι συνήγοροί του υποστήριξαν ότι τα όπλα βρέθηκαν στοιβαγµένα σε µια αποθήκη στο γραφείο του και πως δεν είχαν εικόνα όπλων χρηστικών, καθώς είχαν επάνω περίτεχνα κοσµήµατα. «Ο υπουργός δεν θεώρησε ότι έχει υποχρέωση να νοµιµοποιήσει εκ των υστέρων τα όπλα αυτά» υποστήριξαν, χωρίς όµως να πείσουν το δικαστήριο…

ethnos.gr

Πηγή Νέα καταδίκη του Ακη Τσοχατζόπουλου…

Ρεπορτάζ και σχόλια για όλες τις εξελίξεις φέρνει στους τηλεοπτικούς μας δέκτες την Κυριακή 18 Νοεμβρίου το «Ακραίως» με τον Τάκη Χατζή στις 10 το πρωί στην…
τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

Και αυτή την Κυριακή στο επίκεντρο της εκπομπής θα βρεθούν όλες οι πολιτικές εξελίξεις με τους καλεσμένους να παίρνουν θέση για τα «καυτά» ζητήματα της επικαιρότητας.

Στο πρώτο μέρος θα τοποθετηθούν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Νίκος Δένδιας, ο συνταγματολόγος και μέλος της Επιτροπής Συνταγματικής Αναθεώρησης του «Κινήματος Αλλαγής», Κώστας Μποτόπουλος, και ο δικηγόρος Γιάννης Μαντζουράνης.

Στο δεύτερο μέρος, όλες τις εξελίξεις θα σχολιάσει ο δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας «Το Ποντίκι», Αντώνης Δελατόλας.

Πηγή Ο Νίκος Δένδιας την Κυριακή στο «Ακραίως»…

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Καὶ τοῦτο εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἤδη ὑμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι, νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν.

Προς Ρωμαίους 13:11

Ο Ροντ Ντρέερ ήταν ένας Μεθοδιστής ιερέας που αποφάσισε να γίνει Χριστιανός Ορθόδοξος. Εκτός όμως από ιερέας είναι και συγγραφέας, συντάκτης και ιστολόγος. Εγραψε το βιβλίο (ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά «Η επιλογή του Βενέδικτου, μία στρατηγική για τους Χριστιανούς σε ένα μετά – χριστιανικό έθνος) το οποίο έγινε ευπώλητο και συζητήθηκε εκτενώς.

Ο πατέρας Ροντ βασίστηκε στον Κανόνα του Αγίου Βένεδικτου (540 μ.Χ.) και προτείνει έναν οδηγό επιβίωσης για τους Χριστιανούς σε ένα μετα-χριστιανικό έθνος, όπως αποκαλεί την Αμερική.

Θεωρώ ότι το βιβλίο παρουσιάζει ενδιαφέρον και για όσους αναζητούν μία ζωή με αξίες, μακριά από τα όσα επιτάσσει η παγκοσμιοποίηση αλλά και για όσους ενδιαφέρονται για τις νέες τάσεις και έχουν ανοικτό μυαλό χωρίς στερεότυπα.

Η Αμερική, μέσα από το βιβλίο του πατέρα Ροντ, εμφανίζεται ως μία χώρα όπου οι χριστιανοί βρίσκονται υπό διωγμό ανεξάρτητα από το εάν οι Δημοκρατικοί ή οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν την εξουσία. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται τα τελευταία χρόνια και στη χώρα μας.

Ο λόγος είναι, σύμφωνα με τον πατέρα Ροντ, ότι η Δύση βρίσκεται σε παρακμή, μία παρακμή που όπως αναφέρει ο φιλόσοφος Αλαστνταιρ ΜακΙντάιρ οφείλεται στο ότι η Δύση παραδόθηκε στον σχετικισμό, στην πεποίθηση ότι οι ηθικές επιλογές μας βασίζονται στο τι θεωρούμε εμείς ως άτομα ότι είναι το σωστό και όχι τι είναι σωστό για το σύνολο.

Σε αυτή την απώλεια αξιών και στον απόλυτο ατομικισμό, ο Γιουβάλ Λεβίν προτείνει για όλους όσους έχουν παραδοσιακές αξίες και υποστηρίζουν το γενικό καλό, αντί του να βρίσκονται σε μεγάλους οργανισμούς και ιδρύματα να διασκορπισθούν στην περιφέρεια και να δώσουν όλη τους την προσοχή στην κοινότητα στην οποία ανήκουν χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει να αποτραβηχτούν από τη σύγχρονη ζωή.

Ζούμε σε μία εποχή αθεΐας ή το λιγότερο σε μία εποχή αγνωστικιστών. Σύμφωνα με τον Αλεξίς ντε Τοκβίλ εάν ένα δημοκρατικό έθνος απωλέσει τη θρησκεία του τότε θα πέσει θύμα ενός άμετρο ατομικισμού, υλισμού και δημοκρατικού δεσποτισμού και αναπόφευκτα «ετοιμάζει τους πολίτες του για σκλαβιά». Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τον ντε Τοκβίλ «θα πρέπει να διατηρηθεί ο Χριστιανισμός στις νέες δημοκρατίες με οποιοδήποτε κόστος».

Σε αυτές τις συνθήκες ποιοι είναι αυτοί που ζουν σύμφωνα με τον Κανόνα του Αγίου Βενέδικτου; Ο πατέρας Ροντ αναφέρει τον Βάτσλαφ Χάβελ, τον πρώτο Πρόεδρο της Τσεχίας, συγγραφέα, αντικαθεστωτικό και δραματουργό.

Ο Χάβελ είχε δώσει πολλά παραδείγματα. Ακολουθούν τον Κανόνα του Αγίου Βενέδικτου οι δάσκαλοι που διδάσκουν τα παιδιά όλα όσα δεν θα μάθουν στα κρατικά σχολεία.

Οι συγγραφείς που είναι αληθινοί και γράφουν ότι πιστεύουν και βρίσκουν τον τρόπο να τα δημοσιεύσουν ανεξάρτητα από το προσωπικό κόστος που μπορεί να έχουν.

Οι ιερείς που ζουν σύμφωνα με τους κανόνες της θρησκείας παρά τα νομικά εμπόδια και τις καταδίκες. Οι καλλιτέχνες που δεν ενδιαφέρονται για την επίσημη άποψη.

Οι νέοι που δεν ενδιαφέρονται για την επιτυχία όπως αυτή τους επιβάλλεται από την κοινωνία αλλά αποφασίζουν να ζήσουν μία ζωή με ακεραιότητα ανεξάρτητα από το κόστος. Οι άνθρωποι που αρνούνται να αφομοιωθούν αλλά αντίθετα δημιουργούν τις δικές τους δομές. Ολοι αυτοί ζουν σύμφωνα με τον Κανόνα του Αγίου Βενέδικτου.

Ο πατέρας Ροντ συμβουλεύει να ξεκινήσουμε την αντιπολιτική πολιτική με το να αποτραβηχτούμε από τα πολιτισμικά «πρότυπα» – να κλείσουμε τις τηλεοράσεις και την ενασχόληση με τα κινητά. Να διαβάζουμε βιβλία, να παίζουμε παιχνίδια (προφανώς όχι ηλεκτρονικά), να δημιουργούμε μουσική, να γιορτάζουμε με τους γείτονες, να φτιάξουμε μία εκκλησία ή μία ομάδα εντός της εκκλησίας μας, να δημιουργήσουμε ένα κλασσικό Χριστιανικό σχολείο ή να στείλουμε τα παιδιά μας σε ένα ήδη υπάρχον. Να ασχοληθούμε μετην κηπουρική και να μάθουμε τα παιδιά να παίζουν μουσική και να φτιάξουν μία μπάντα. Να ασχοληθούμε με τον εθελοντισμό. Συμβουλές που, κατά τη γνώμη μου, προτρέπουν στην επιστροφή σε μία πιο απλή και φυσική ζωή και στη συλλογικότητα.

Αναφορικά με την παιδεία και αυτό που ονομάζεται επιστροφή στην κλασσική Χριστιανική εκπαίδευση, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επιστροφή στην ελληνορωμαϊκή και χριστιανική παράδοση την οποία τα παιδιά θα πρέπει να μελετήσουν εις βάθος. Ο πατέρας Ροντ αναφέρει ότι η παράδοση αυτή είναι άγνωστη στους σύγχρονους Αμερικάνους και πολύ φοβάμαι ότι θα γίνει άγνωστη και στα σύγχρονα Ελληνόπουλα με όλη αυτή την πολεμική σε οτιδήποτε αφορά την ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό και την περίεργη εμμονή στην εξάλειψή της. Η σύγχρονη τάση στην παιδεία είναι να τα αποδίδει όλα στον Διαφωτισμό και αντίθετα η αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο να καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου. Ο στόχος βέβαια είναι ευνόητος και δεν είναι παρά η δημιουργία γενιών αμαθών που θα πλανώνται χωρίς σκοπό, χωρίς ρίζες και οι οποίοι δεν θα αισθάνονται υποχρέωση σε κανέναν άλλο παρά στους εαυτούς τους.

Η λύση θα είναι να πάρουν οι γονείς τα παιδιά τους από τα δημόσια σχολεία και να τους δώσουν την κατάλληλη εκπαίδευση που θα μαθαίνει στα παιδιά την ιστορία και τη θρησκεία. Στην Αμερική, η διδασκαλία κατ’οίκον είναι εφικτή και θεωρώ ότι και στην Ελλάδα επιτρέπεται, εάν και σε αυτό καταλληλότεροι να απαντήσουν είναι οι νομικοί. Ο πατέρας Ροντ αποκαλεί την κλασσική Χριστιανική εκπαίδευση «νέα αντικουλτούρα», ένας πράγματι ενδιαφέροντας όρος.

Θεωρεί ότι ο διωγμός των χριστιανών θα συνεχισθεί γι’αυτό και προτρέπει οι χριστιανοί να μάθουν μία τέχνη και να επιδεικνύουν πνεύμα αλληλεγγύης μεταξύ τους. Προτρέπει δε να σιωπούν όταν κάτι δεν παραβιάζει τη συνείδησή τους και να αποφεύγουν τις συγκρούσεις . Η σιωπή και ιδιαίτερα μέσω της προσευχής βοηθά επίσης να απαλλαγούμε από το άγχος.

Είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικός με την τεχνολογία ειδικότερα με το Διαδίκτυο και τα κινητά γιατί διασπούν την προσοχή και έτσι δεν μπορούμε αφενός να σκεφθούμε αλλά και αφετέρου γιατί είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα για τα παιδιά γιατί μέσω αυτών έχουν πρόσβαση σε πορνογραφικό υλικό κτλ. Αναφέρει δε ότι ο Στηβ Τζομπς δεν άφηνε τα παιδιά του να χρησιμοποιούν τα ipad και περιόριζε αυστηρά την πρόσβασή τους στην τεχνολογία.

Πιστεύει ότι η τεχνολογία δημιουργεί μία νοοτροπία που αποτρέπει τον άνθρωπο να σκεφθεί ότι υπάρχουν σημαντικότερα θέματα και δεν αρκεί η απλή κατασκευή πραγμάτων. Χρησιμοποιώντας τις ελληνικές λέξεις «τέχνη» και «επιστήμη» όπου ενώ η τέχνη είναι η γνώση δημιουργίας/κατασκευής πραγμάτων, η επιστήμη αναφέρεται στη γνώση για το πώς είναι τα πράγματα έτσι ώστε να γνωρίζουμε τι θα πρέπει να κάνουμε. Η τεχνολογία κάνει τη διάδραση με τον εξωτερικό κόσμο να είναι αφηρημένη ενώ πράξεις όπως η κηπουρική, το μαγειρική, η άσκηση, η ραπτική, οι πράξεις που χρησιμοποιούμε τα χέρια μας με άλλα λόγια, βοηθούν στο να έχουμε σχέση με τον πραγματικό κόσμο και να ερχόμαστε σε προσωπική επαφή με τους άλλους ανθρώπους (και όχι μέσω των κοινωνικών μέσων, θα πρόσθετα, που έχουν στην κυριολεξία καθηλώσει τους ανθρώπους μπροστά από μία οθόνη).

Με την τεχνολογία χάνουμε τη συλλογική μας μνήμη και χωρίς μνήμη δεν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και εάν δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε τότε κάνουμε ότι μας υπαγορεύουν τα πάθη της στιγμής.

Συνοψίζοντας λοιπόν τις οδηγίες του πατέρα Ροντ, μας προτρέπει να ασχοληθούμε με την κλασσική εκπαίδευση, να μάθουμε ιστορία και να διαβάσουμε τις Γραφές, να επιδεικνύουμε συλλογικότητα και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο και να δημιουργούμε δίκτυα αλληλεγγύης, να μάθουμε μία τέχνη και να ασχολούμαστε με χειρωνακτικές ενασχολήσεις, να κλείσουμε την τηλεόραση, να μάθουμε μουσική και να βάλουμε στην άκρη τα κινητά και τα κοινωνικά μέσα. Να συναντιόμαστε με τους άλλους αλλά όπου πρέπει να σιωπούμε.

Αυτός είναι ένας οδηγός επιβίωσης, διαφορετικός από τους άλλους, που υποστηρίζει την επιστροφή στις παλαιές αξίες για τις δύσκολες και απόλυτα σκοτεινές ημέρες που έρχονται. Η επιλογή για το εάν θα τον εφαρμόσουμε εναπόκειται σε εμάς.

* Rod Dreher «The Benedict Option – A strategy for Christians in a post-Christian nation». Εκδ. Sentinel.

Το κείμενο γράφτηκε για τη στήλη «Πλάτωνας όχι Πρόζακ» που διατηρώ στο ηλεκτρονικό περιοδικό Writer’s Gang.

mastroyanni.blogspot.com

Πηγή Οδηγός Επιβίωσης στην Κρίση – Ο Κανόνας του Αγίου Βενέδικτου

Το «πόρισμα Τσεβά» είναι ίσως ότι πιο σοβαρό και τεκμηριωμένο έχει συνταχθεί, για τα τραγικά γεγονότα του Πολυτεχνείου του 1973, μέχρι σήμερα και είναι αποτέλεσμα ενδελεχούς έρευνας του νεαρού, τότε, εισαγγελέα για την υπόθεση του Πολυτεχνείου.

Δεν είναι απαλλαγμένο από τις προσωπικές κρίσεις που σαφώς είχαν επηρεαστεί από το πολιτικό κλίμα της εποχής, αλλά δεν υποκύπτει στην μυθοπλασία περί «νεκρών του Πολυτεχνείου».

Είναι το πρώτο επιστημονικό πόρισμα το οποίο εν συνεχεία αποδέχθηκαν όλοι οι ιστορικοί ερευνητές και που αναφέρει με σαφήνεια ότι μέσα στο Πολυτεχνείο κατά την διάρκεια της πολιορκίας του και της επιχείρησης εκκένωσης που ακολούθησε δεν σκοτώθηκε ούτε ένας άνθρωπος.

Αντίθετα περιγράφει με εξαιρετική ακρίβεια τους φόνους που έγιναν σε απόσταση περίπου 500 μέτρων από το Πολυτεχνείο, κυρίως από τους φρουρούς του υπουργείου Δημόσιας Ταξης και από τις στρατιωτικές περιπόλους, με αποτέλεσμα συνολικά 12 νεκρούς.

Εν συνεχεία η αριστερή μυθολογία διπλασίασε τους νεκρούς, προσθέτοντας και αυτούς που είχαν πεθάνει από εμφράγματα κατά την διάρκεια των επεισοδίων.

Τα ονόματα των νεκρών είναι γνωστά, αλλά κανένας δεν ανέφερε ότι οι άνθρωποι αυτοί (12 τον αριθμό), οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με τους εξεγερμένους φοιτητές, άλλα οι περισσότεροι ήταν μεροκαματιάρηδες που βρέθηκαν σε λάθος τόπο την λάθος στιγμή δεν σκοτώθηκαν μέσα στο Πολυτεχνείο αλλά μακριά από αυτό.

Και βέβαια το ζητούμενο είναι ο ρόλος που έπαιξαν ορισμένοι αξιωματικοί άνθρωποι του Δημήτριου Ιωαννίδη, ο οποίος προκάλεσε όλο αυτό το μακελειό σε συνεργασία με πράκτορες της αμερικανικής πρεσβείας, προκειμένου να γίνει δυνατό το πραξικόπημα μία εβδομάδα αργότερα που σταμάτησε την πορεία εκδημοκρατισμού που είχε ξεκινήσει – κάπως άτσαλα – ο Γ.Παπαδόπουλος, αλλά βασικά για να τον ανατρέψουν και να εγκαθιδρύσουν δικό τους 100% κυβέρνηση

Οι λόγοι για τους οποίους οι Αμερικανοί είχαν αποφασίσει να «τελειώσουν» τον Γ.Παπαδόπουλο, δεν απέχουν και πολύ από τις αιτίες που προκάλεσαν το πριόνισμα και τελικά την πτώση του Κώστα Καραμανλή το 2007-2009: Το ενεργειακό και η προσπάθεια γεωστρατηγικής απαγκίστρωσης από τον εναγκαλισμό τους.

Τον Ιανουάριο του 1973,ανακαλύπτεται εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα πετρελαίου στην Θάσο και συγκεκριμένα στην θέση Πρίνος. Ανατολικά της Θάσου (θέση Μπάμπουρας) διακριβώνεται πολύ μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου (το οποίο μέχρι σήμερα παραμάνει αναξιοποίητο)..

Η κυβέρνηση του Γ.Παπαδόπουλου αποφασίζει η Ελλάδα να εξορύξει και να εκμεταλλευτεί χωρίς να εκχωρήσει στις αμερικανικές εταιρείες, το κοίτασμα του Πρίνου, παρά τις πιέσεις που υφίσταται από αμερικάνικες πετρελαϊκές εταιρείες για το αντίθετο.

Στο μεταξύ έρχεται η μεγάλη πετρελαϊκή κρίση: Το πετρέλαιο πάει από τα 3 στα 14 δολάρια το βαρέλι μέσα σε μια βραδιά με απόφαση του ΟΠΕΚ!

Από το σημείο αυτό αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για την στρατιωτική κυβέρνηση υπό τον Γ.Παπαδόπουλο ο οποίος μάλιστα είχε προχωρήσει και σε εκλογές οι οποίες σαμποταρίστηκαν από το παλαιό πολιτικό κατεστημένο και τις ίδιες τις ΗΠΑ, φυσικά. Αυτός ήταν και ο λόγος που προχώρησαν σε μαζικές αγορές πολεμικού υλικού από την Γαλλία και την Γερμανία.

Στο εσωτερικό άλλωστε η οικονομική κατάσταση δεν ήταν καθόλου καλή. Η πετρελαϊκή κρίση είχε κτυπήσει καίρια την ελληνική οικονομία διακόπτοντας τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης που επιτυγχάνονταν επί 20 χρόνια.

Οι ίδιοι οι αξιωματικοί των ΕΔ πληρώνονταν με ομόλογα του δημοσίου πενταετούς διάρκειας κάθε τρίτο μήνα, καθώς η φράση «τραπεζικός δανεισμός» ήταν άγνωστη.

Εν πάση περιπτώσει το κλίμα δεν ήταν καλό ή μάλλον ήταν κατάλληλο για να γίνει αυτό που έγινε με την εξέγερση του Πολυτεχνείου και το μόνο που σίγουρα πέτυχε ήταν να έρθει η χούντα του Ιωαννίδη και η τραγωδία της Κύπρου εννέα μήνες αργότερα.

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το Πολυτεχνείο δεν υπήρξε καμία άλλη αντίδραση στο νέο, σκληρότερο στρατιωτικό καθεστώς, το οποίο κατέρρευσε από μόνο του τον Ιούλιο του 1974 μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρου…

Για την ιστορική αλήθεια σε ότι αφορά τα πραγματικά γεγονότα του Πολυτεχνείου, όμως, πάρτε βαθιά ανάσα και διαβάστε το πόρισμα του Τσεβά


Σύμφωνα με νεότερη έρευνα του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 24, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16.

Η λίστα Τσεβά με τους νεκρούς της εξέγερσης του Πολυτεχνείου:

Ο μαθητής Διομήδης Κομνηνός έπεσε νεκρός τη νύχτα της 16ης Νοεμβρίου 1973 Κομνηνός Διομήδης του Ιωάννου, ετών 17, μαθητής. Σκοτώθηκε έξω από το Πολυτεχνείο σις 16/11, ώρα 22.15.

Φάμελος Βασίλειος του Παναγιώτου, ετών 26. Σκοτώθηκε κοντά στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως στις 16/11, από σφαίρα.

Έγκελεντ Τόριλ, Νορβηγία σπουδάστρια. Σκοτώθηκε στην πλατεία Αιγύπτου στις 16/11, ώρα 23.30.

Σαμούρης Γεώργιος του Ανδρέου, ετών 22, σπουδαστής. Σκοτώθηκε στις 16/11 τα μεσάνυχτα, σε άγνωστο σημείο.

Σπαρτίδης Αλέξανδρος του Ευστρατίου, ετών 16, μαθητής. Σκοτώθηκε στην οδό Κότσικα στις 17/11, ώρα 10.30.

Καραμάνης Μάρκος του Δημητρίου, ετών 23. Σκοτώθηκε σε πολυκατοικία της Πατησίων στις 17/11, ώρα 10.30.

Καράκας Βασίλειος, ετών 43. Σκοτώθηκε στην πλατεία Αιγύπτου από σφαίρα στις 17/11, ώρα 13.00.

Μπεκιάρη Βασιλική του Φωτίου, ετών 17. Σκοτώθηκε στην ταράτσα του σπιτιού της στις 17/11, ώρα 12.30.

Θεοδώρας Δημητρ. Θεοδ. ετών 6. Σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα σε οδό στου Ζωγράφου στις 17/11, ώρα 13.30.

Γεριτσίδης Γεώργιος του Αλεξάνδρου, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Σκοτώθηκε στις 17/11, ώρα 12.15 από αδέσποτη σφαίρα άρματος, ενώ βρισκόταν σε υπηρεσία στα Νέα Λιόσια.

Μαρκούλης Νικόλαος του Πέτρου, ετών 25. Σκοτώθηκε από άρμα στην πλατεία Βάθης στις 17/11, ώρα 11. Καραγιώργης Στυλιανός, ετών 19, εργάτης.

Τραυματίστηκε θανάσιμα, μπροστά στον κινηματογράφο “Ελληνίς” στις 17/11, ώρα 10.00 από σφαίρα άρματος.

Κούμπος Ανδρέας του Στεργίου, ετών 63. Τραυματίστηκε σοβαρά από σφαίρα άρματος και πέθανε στην οδό Καποδιστρίου στις 18/11, ώρα 11.00.

Μυρογιάννης Μιχαήλ του Δημητρίου, ετών 20. Σκοτώθηκε Πατησίων και Στουρνάρη από σφαίρα πυροβόλου όπλου στο κεφάλι στις 18/11, ώρα 13.30.

Παντελεάκης Κυριάκος του Δημητρίου, ετών 45, δικηγόρος. Τραυματίσθηκε από σφαίρα άρματος στην οδό Γλάδστωνος στις 18/11, ώρα 12.40 και πέθανε αργότερα.

Κοντομάρης Σπύρος, δικηγόρος. Πέθανε από αέρια που έριχνε η αστυνομία στις 16/11.

Αργυροπούλου Αικατερίνη, ετών 75. Τραυματίστηκε σοβαρά από αδέσποτο βλήμα άρματος στις 17/11, ώρα 11.00 και πέθανε αργότερα. Παπαϊωάννου Δημήτριος, ετών 60, ιδιωτικός υπάλληλος.

Πέθανε από συγκοπή καρδίας εξαιτίας των αερίων.

Κολινιάτης Ευστάθιος, 47 ετών. Χτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών. Στις 13.30 της 18.11.1973, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή.

Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

Μιχαήλ Σωκράτης, 57 ετών. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου και πέθανε.

Κυριακόπουλος Δημήτριος του Αντωνίου, 35 ετών.

Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.

Μαρίνος Σπύρος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Μικρώνης Ιωάννης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν.

Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

Ακούστε και δείτε την συγκλονιστική και ψύχραιμη, τεκμηριωμένη μαρτυρία του οδηγού του άρματος μάχης ΑΜΧ-30 που διέρρηξε την μπροστινή θύρα του Πολυτεχνείου, επιτρέποντας στις δυνάμεις ασφαλείας της κυβέρνησης Μαρκεζίνη να ανακτήσουν τον έλεγχο του ιδρύματος.



hellas-now.com

Πηγή Η Αλήθεια για το Πολυτεχνείο – Πόρισμα Τσεβά.. Ούτε ένας νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο!!!

Ταράζει τα νερά ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ζητώντας εν μέσω συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση την…
κατάργηση των υπουργείων.

Για του λόγου το αληθές, ερωτηθείς για την μονιμότητα στο Δημόσιο, ο πρώην υπουργός απάντησε στην Huffington Post ότι δεν υπάρχει μονιμότητα στο Δημόσιο, ημί μόνον μονιμότητα της δημόσιας διοίκησης.

«Οι υπάλληλοι μπορεί να έχουν υπογράψει σύμβαση αορίστου χρόνου, δημοσίου δικαίου, αλλά υπάρχει και ένα αυστηρό πειθαρχικό δίκαιο το οποίο δεν εφαρμόζεται στο πλαίσιο ενός συντεχνιακού λαϊκισμού. Και έτσι δεν απολύονται», είπε.

Πρότεινε μάλιστα:

Πρώτον, να καταργηθούν όλα τα σημερινά υπουργεία, πλην των υπουργείων Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας και στη θέση τους να δημιουργηθούν νέα υπουργεία, που θα έχουν μόνο την ευθύνη χάραξης πολιτικών και ελέγχου.

Δεύτερον, να καταργηθούν -πλην ενστόλων, δικαστικών και διπλωματών- οι συμβάσεις δημοσίου δικαίου των κρατικών υπαλλήλων. Αντ’ αυτών, προτείνει την καθιέρωση συμβάσεων ιδιωτικού δικαίου, ορισμένου χρόνου, οι οποίες μετά από μία πενταετία και ύστερα από αυστηρή αξιολόγηση, θα μετατρέπονται σε αορίστου χρόνου επίσης ιδιωτικού δικαίου.

Τρίτον, καθιέρωση αυστηρών συστημάτων αξιολόγησης, εισαγωγή σύγχρονων συστημάτων διοίκησης ολικής ποιότητας στις Περιφέρειες και τους Δήμους.

«Το δίλημμα ‘κατάργηση ή όχι της μονιμότητας’ είναι ψευδές δίλημμα. Τίθεται κυρίως από εκείνους οι οποίοι θέλουν να βασιλεύει η σημερινή αδράνεια της Δημόσιας Διοίκησης και να διατηρούν τα προνόμια και τα συμφέροντά τους», είπε…

matrix24.gr

Πηγή Να καταργηθούν τα υπουργεία, πλην δύο…