20 July, 2019
Home / Διαφορα (Page 470)


Τέλειωσα τον «Τραπεζίτη του Διαβόλου» τη μέρα που η καθαρίστρια έμαθε ότι το πλαστό της απολυτήριο αποτιμάται με δέκα χρόνια στη φυλακή. Συνδυάζοντας αυτά τα δύο, το βιβλίο και την απόφαση, θύμωσα. Μετά, ομολογώ, ότι ζήλεψα τον τύπο. Στο τέλος συμβιβάστηκα. Ζούμε σε…
έναν άδικο κόσμο.
Ο «Τραπεζίτης του Διαβόλου» είναι το βιβλίο που έγραψε ο Μπράντλεϊ Μπέρκενφελντ, ο άνθρωπος που, με τις αποκαλύψεις του, άρχισε να ξηλώνει το πουλόβερ με το οποίο η ελβετική τράπεζα UBS σκέπαζε πονηρούς, μαζί με τα χρήματά τους.
Μέσα στο βιβλίο περιγράφει, κυρίως, πώς ψάρευε πελάτες, αλλά και πόσο διάτρητο είναι το παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον του χρήματος.

Η δουλειά του ήταν από αυτές που θα ήθελες να κάνεις ή, τέλος πάντων, δείχνει πιο εύκολη από όσο ήταν στην πραγματικότητα. Ο άνθρωπος μας ψάρευε πελάτες στα πιο ωραία, στα πιο πολυτελή θέρετρα του κόσμου. Ταξίδευε πρώτη θέση για Καραϊβική, χάζευε ιστιοπλοϊκούς αγώνες και εξηγούσε σε πλούσιους Αμερικανούς πώς μπορούν να κρύψουν χρήματα και να γλιτώσουν φόρους από τον Θείο Σαμ. Πετούσε στο Μπαλί και έκανε δουλειές με ανθρώπους που, για άγνωστους και αδιάφορους στον Μπράντλεϊ λόγους, είχαν εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και κάπως έπρεπε να τα τακτοποιήσουν.
O Mπράντλεϊ τους προσέφερε τη λύση, μέσω της UBS. Τα λεφτά έφευγαν σε φορολογικούς παραδείσους ή σε ανώνυμους λογαριασμούς στην Ελβετία, προστατευμένα πρωτίστως από την ελβετική νομοθεσία και δευτερευόντως από την εχεμύθεια των τραπεζικών στελεχών. Και μιλάμε για μεγάλα λαμόγια -νομίζω η λέξη είναι κατάλληλη. Μορφωμένοι, βέβαια, με καλούς τρόπους. Αλλά λες ότι θα πουλούσαν και τη μάνα τους για μία μεγαλύτερη προμήθεια. Και αν η προμήθεια μεγάλωνε και άλλο, μπορεί και να τη σκότωναν.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Κωστα Γιαννακίδη, ΕΔΩ

Πηγή Ο άνθρωπος που ξεγύμνωσε τη UBS…


Οι άνθρωποι είμαστε όντα κοινωνικά, γεγονός που σημαίνει πως έχουμε ανάγκη την αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους. Μέσα στη δίνη της καθημερινότητας, ξεχνάμε πόσο μεγάλη αξία έχουν για όλους εμάς οι απλές καθημερινές ενέργειες, οι οποίες όμως περικλείουν μέσα τους την αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους.

Η ανθρώπινη επαφή, το ίδιο το άγγιγμα, μας απελευθερώνει από το άγχος καθώς όπως έχει διαπιστωθεί, ‘’χτυπάει’’ εκείνο το μέρος του εγκεφάλου το οποίο ευθύνεται για το άγχος εκκρίνοντας ενδορφίνες οι οποίες δρουν αποτρεπτικά απέναντι σε αυτό. Η ευεργετική επίδραση του χαδιού αγγίζει και εκείνο το λεπτό θέμα που αφορά την ίδια την εμπιστοσύνη μας απέναντι στους ανθρώπους, τροφοδοτώντας παράλληλα το ίδιο μας το δέρμα, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο όργανο του σώματός μας.

Το χάδι, η αγκαλιά, αποβάλλουν από μέσα μας το άγχος, μειώνουν τους παλμούς της καρδιάς και την υψηλή πίεση, καλλιεργούν στον άνθρωπο το αίσθημα της αλληλοβοήθειας και της εμπιστοσύνης στους άλλους ανθρώπους. Πολλοί γονείς δεν προσφέρουν πολλές αγκαλιές στο παιδί τους, διότι θεωρούν πως εκείνο θα εξελιχθεί σε έναν μαλθακό ενήλικα και δε θα αποκτήσει συναισθηματική αντοχή.

Αυτή όμως, είναι μία λανθασμένη συμπεριφορά διότι το παιδί έχει απόλυτη ανάγκη να αισθάνεται ασφάλεια και προστασία, όπως και τη δημιουργία της αίσθησης πως είναι αγαπητό. Γι’ αυτό όσοι είναι γονείς, να αγκαλιάζουν όσο περισσότερο γίνεται τα παιδιά τους. Το χάδι είναι απαραίτητο για την υγιή ανάπτυξη του ανθρώπου, διότι μειώνει μέσα του την εσωτερική ένταση, το θυμό και την έντονη νευρικότητα, επιδρώντας θετικά στην αμυγδαλή που είναι το μέρος του εγκεφάλου το οποίο είναι υπεύθυνο για τα συναισθήματα.

Το χάδι δεν είναι μόνο το ερωτικό. Ακόμα και η πλατωνική αγάπη, τα φιλικά συναισθήματα, μπορούν να εκφραστούν με μία αγκαλιά, ακόμα και ένα απαλό χτύπημα στην πλάτη μπορεί να είναι ιδιαίτερα τονωτικό για την αυτοπεποίθηση και το χτίσιμο της εμπιστοσύνης του ίδιου του ανθρώπου. Δεν είναι τυχαίο πως σε όλες τις μεγάλες αθλητικές και καλλιτεχνικές διοργανώσεις παγκοσμίως, υπάρχει χειραψία μεταξύ των συμμετεχόντων. Παράλληλα, έχει διαπιστωθεί πως σε όσα σχολεία οι εκπαιδευτικοί ενθάρρυναν τα παιδιά στο να αγγίζουν το ένα το άλλο, εκείνα εμφάνιζαν καλύτερες επιδόσεις στα σχολικά μαθήματα.

Όμως, το χάδι δεν περιορίζεται μεταξύ ανθρώπων. Ειδικοί ψυχικής υγείας συνιστούν σε πολλούς θεραπευόμενους, την απόκτηση ενός κατοικίδιου. Το χάδι σε μία γάτα, λειτουργεί εξαιρετικά αγχολυτικά και πολλές φορές η ίδια η άδολη και αληθινή αγάπη που μας παρέχει ένα αθώο πλάσμα, μας ενισχύει την εμπιστοσύνη στον εαυτό και την αξία μας, αποβάλλοντας από μέσα μας την αρνητικότητα.

Το χάδι έρχεται φυσικά και σε συνάρτηση με διάφορες πολιτιστικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις. Ας γνωρίζουμε τα προσωπικά όρια το εκάστοτε ανθρώπου, ώστε να μην αισθανθεί και ο ίδιος παραβίαση του προσωπικού του χώρου – ειδικότερα, αν είναι άτομο το οποίο δε γνωρίζουμε καλά. Ας βάλουμε περισσότερο το άγγιγμα στη ζωή μας. Δεν είναι μέρος της ζωής, αλλά η ίδια η ζωή.



Συγγραφέας Μαρία Σκαμπαρδώνη – enallaktikidrasi.comΠηγή Το χάδι και η αγκαλιά μειώνουν το άγχος, τους παλμούς της καρδιάς και την υψηλή πίεση


Η ΓΚΡΙΖΑ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΗ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ

Μείναμε χωρίς μύθους και ήρωες. Για πρώτη φορά στην ιστορία, δεν έχουμε μία αληθινή θέαση του κόσμου.

Άρθρο του Marcello Veneziani
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ηρακλής, Νέσσος & Δηιάνειρα, G.Diziani


Κάθε πολιτισμός εμψυχώνεται και στηρίζεται από μία θέαση του κόσμου, η οποία εκφράζεται μέσω κάποιων μύθων που αφηγούνται τη θεμελίωση του. Η Weltanschauung (ελ. κοσμοθέαση) είναι μία αντίληψη της ζωής σε σχέση με τον Κόσμο, με τα ορατά και τα αόρατα, τα συγκεκριμένα και τα πνευματικά πράγματα. Προέρχεται από τη θρησκευτική αίσθηση, αντλεί από την τέχνη και από τη σκέψη, συνδέεται με τους χαρακτήρες, με τα έθιμα και τις παραδόσεις, αναγνωρίζεται στην ιστορία και εκφράζεται σε μία πυραμίδα μύθων.

Το όραμα του κόσμου λειτουργεί ως μοντέλο, θεμελιωτική ιδέα, κοινοτική αναφορά και προσανατολισμός για τη ζωή. Αποτελεί το σημείο συνοχής κάθε πολιτισμού. Για πρώτη φορά στην ιστορία η κοινωνία μας φαίνεται να χαρακτηρίζεται από την απουσία ενός οράματος του κόσμου ή μάλλον για το ανάποδό του. Πράγματι, η παγκοσμιοποίηση είναι θέαση του κόσμου ως μια μηχανιστική διαδικασία, χωρίς ένα όραμα του συνόλου. Στο παρελθόν, μικροί κόσμοι τροφοδοτούνταν από μεγάλα οράματα του κόσμου. Αντιθέτως, ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος είναι τυφλός, στερημένος από ένα οργανικό όραμα. Η μεταφυσική αρχή του είναι η ελευθερία, ο ορίζοντας του είναι η τεχνική, το παράδειγμα του είναι η χρηματοπιστωτική αγορά, η κυρίαρχη ιδέα του είναι το άτομο, ανεξάρτητο από την κοινότητα στην οποία βρίσκεται. Η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία γυρίζει την πλάτη στον Πλάτωνα, απορρίπτει το όραμα, απορρίπτει έναν πατέρα ή ένα παράδειγμα, απορρίπτει έναν άξονα ή έναν κανόνα αναφοράς.


Η ομοιόμορφη σκέψη είναι η αντανάκλαση της παγκοσμιοποίησης επάνω στο επίπεδο των ιδεών και των συμπεριφορών. Αποτελείται από περισσότερα στοιχεία, σαν ένα μυθολογικό ον, μία διασταύρωση πολλών ζώων, που έχει ως πόδια τον καπιταλισμό, ως δόντια την παγκόσμια αγορά, ως νύχια την τεχνολογία, ενώ το μυαλό του είναι εμποτισμένο από τον πολιτικά ορθό, βιοηθικό κώδικα. Είναι ο καρπός ενός μείγματος μεταξύ της απόλυτης κυριαρχίας της αγοράς, της υπεροχής της τεχνικής και του πρακτικού-λειτουργικού σύμπαντος της καθώς και της πρόσληψης του ριζοσπαστικού-προοδευτικού ιδεολογικού κανόνα με τα αντίστοιχα τοτέμ και ταμπού του. Παρατηρώντας τον, αντιλαμβάνεται κανεις πως δεν υπάρχει σκέψη αλλά μία διαδικασία που τείνει να ομοιομορφοποιεί τις διαφορές, το λεξικό και τις συμπεριφορές και να σβήνει ιδέες, σκέψεις και οράματα.


O Φιλοκτήτης στο νησί της Λήμνου, G.G. Lethiere
Στην τυφλή κοινωνία, στερημένη από το όραμα του κόσμου, η οπτική του καθενός βρίσκεται στο παραθυράκι του ή στο πεδίο πρόσβασής του στο διαδίκτυο. Δεν έχει πια έννοια να προσλαμβάνει κανείς μία γενική θέαση των πραγμάτων σε σχέση με τη γέννηση και το θάνατο, την ψυχή και το σώμα, το είναι και το γίγνεσθαι, την κοινότητα και την παράδοση, τον κοσμικό και βιολογικό κύκλο, το θρησκευτικό αίσθημα και το δεσμό με την πατρίδα. Και εάν κάποιος επιμένει να καλλιεργεί αυτή την όραση, πρέπει να την καθιστά εσωστρεφή, συνδεμένη μόνο με την ιδιωτική του διάσταση. Έτσι, μειώνοντας τις οράσεις του κόσμου σε χόμπι ή προσωπικές πεποιθήσεις, καθένας έχει την προσωπική του συλλογή από φιγούρες…

Η κοινωνία δεν έχει πια έναν κοινό κόσμο, εκτός από εκείνον της τεχνοεμπορικής ανταλλαγής. Η μόνη καθολικότητα είναι αυτή των τεχνολογικών εργαλείων, της οικονομίας και των εμπορευμάτων. Όποιος θέλει να έχει οράματα του κόσμου, έλεγε ο Max Weber, ας πάει στον κινηματογράφο. Μόνο στη διάσταση της fiction ή της heroic fantasy, στο περιθώριο της ζωής ή στον ιδιωτικό χώρο, είναι δυνατόν να καλλιεργηθούν προσωρινά οράματα, χίλιες οράσεις του κόσμου, ιδιωτικές, επιφανειακές και μεταβαλλόμενες, στις οποίες θα αφοσιωθεί η μοναξιά του θεατή. Ο μύθος γίνεται εφήμερη εικόνα ή παιχνίδι πάνω στην οθόνη, το όραμα μειώνεται σε ταινία ή φιγούρα. Ο κόσμος ταυτίζεται με το ‘εγώ’ του καθενός, το όλο χάνεται από την όραση. Δεν έχει σημασία εδώ να καθορίσουμε εάν αυτό είναι πρόοδος ή οπισθοδρόμηση, εάν είναι ένα σημείο χειραφέτησης ή παρακμής.

Αυτή η στροφή μεταμορφώνει ριζικά το ανθρώπινο, το τροποποιεί γενετικά. Οι μετα-ανθρώπινες τροποποιημένες υπάρξεις, με μειωμένες κριτικές, νοητικές και πνευματικές ικανότητες και ηθική, αντικαθιστούν το όραμα του κόσμου με ένα ψηφιοποιημένο αυτοματισμό. Είναι σαν να έσβησαν ή να αποσυνδέθηκαν οι σύνδεσμοι και οι αισθητήρες που ενώνουν το σώμα με το μυαλό, τις αισθήσεις με τη νόηση, τους ανθρώπους μεταξύ τους και με τον κόσμο, την ψυχή με το βιολογικό οργανισμό και τις ψυχικές καταστάσεις με το τοπίο.


Η όραση του κόσμου εισάγει τον άνθρωπο σε ένα πλαίσιο πιο μεγάλο από αυτόν. Τον οδηγεί να παρατηρεί το όλο και να μην χάνεται στο ιδιαίτερο, να αναγνωρίζει ανώτερους σκοπούς πέραν από την απλή πρόοδο του χρόνου, των σωμάτων και των μηχανών. Του δίδει τη δυνατότητα να υπερβεί την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, να μην ικανοποιείται από τις υπάρχουσες δομές. Από το όραμα του κόσμου αναδύεται το οραματιστικό πνεύμα όποιου ξέρει να βλέπει πέρα και να πραγματοποιεί εκείνο που ακόμη δεν υπάρχει. Ο ουτοπιστής εξαλείφει την πραγματικότητα, αντιπαραθέτει ριζικά την παρούσα ‘πόλη’ με τη μέλλουσα ‘πόλη’. Aντιθέτως, ο οραματιστής αισθάνεται μαιευτής, προτίθεται να πραγματώσει ‘αυτό που είναι’, όχι να το εξαλείψει. Ο μύθος είναι η πυξίδα του. Ο οραματιστής δεν ψάχνει το ‘νέο άνθρωπο’, έχει ένα μεταφυσικό βλέμμα, πηγαίνει πέρα αλλά όχι ενάντια στην πραγματικότητα και το ανθρώπινο. Βλέπει στην ιδέα την επίτευξη της πραγματικότητας, όχι την άρνησή της. Είναι το άνθος που δίνει τους καρπούς, είναι το άγουρο που ωριμάζει, είναι η δύναμη που γίνεται πράξη.

Κάθε όραση του κόσμου μας συνδέει στη ζωή, στο παρελθόν και στο μέλλον. Ελέγχει τις βαρβαρότητες της εξειδίκευσης που αγνοεί το όλο και συγκεντρώνεται στο επιμέρους. Η όραση του κόσμου είναι διασύνδεση και σχέση, όπως ο Λόγος και ο μύθος, η πόλη και η θρησκεία, η αγάπη και η φιλία. Γεννά πνευματική δραστηριότητα, προκαλεί τη σκέψη και την πράξη που υπογραμμίζουν την ανθρωπιά μας. Είναι η ευφυΐα του πραγματικού.

Από την όραση του κόσμου αναδύεται η διαχωριστική γραμμή που χάραξε ο Δάντης μεταξύ των κακών και αυτών που ακολουθούν την αρετή και τη γνώση.




Πηγή: ΘεόδοτοςΠηγή Η ΓΚΡΙΖΑ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΗ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ


«Η γλώσσα θέλει το χρόνο της, θέλει αύξηση ωρών διδασκαλίας. Εάν δεν έχεις χρόνο δεν μπορείς να καλλιεργήσεις, να εμβαθύνεις, να εμπλουτίσεις τη γλώσσα. Λέμε ότι πρέπει να είναι καταρτισμένος ο δάσκαλος, πρέπει να είναι το σύστημα διδασκαλίας κατάλληλο, ο χρόνος να είναι ο απαιτούμενος για τη διδασκαλία».

Αυτά τονίζει μεταξύ άλλων σε συνέντευξη του στο Paideia-News ο πρώην Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ομότιμος Καθηγητής Γλωσσολογίας, Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

Ο κ. Μπαμπινιώτης επισημαίνει επίσης ότι, «τα παιδιά μας, οι μαθητές μας είναι θύματα των δικών μας επιλογών. Από τη στιγμή που έχουμε κάνει ένα λύκειο που είναι προθάλαμος φροντιστηριακός του πανεπιστημίου έχουμε αφαιρέσει κάθε δυνατότητα ουσιαστικής καλλιέργειας και στη γλώσσα».

Η ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γεώργιου Μπαμπινιώτη ακολουθεί:

ΕΡ: Ποιες αποφάσεις πιστεύετε ότι πρέπει να ληφθούν τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο ώστε η νέα γενιά να παραμείνει στις ρίζες της μαθαίνοντας άριστα την ελληνική γλώσσα;

ΑΠ.: Αν ξεκινήσουμε από τη θέση ότι η γλώσσα δεν είναι ένα απλό μέσο, δεν είναι ένα απλό εργαλείο, αλλά πρώτα και πάνω από όλα είναι μία αξία, εάν δηλαδή εγκαταλείψουμε την εργαλειακή αντίληψη της γλώσσας και σταθούμε στην αξιακή σύλληψη και διάσταση της γλώσσας, δηλαδή της γλώσσας ως στοιχείο εύγλωττο και αποδεικτικό του πολιτισμού, της γλώσσας ως ταυτότητας, ως σκέψης – διανόησης του ανθρώπου, ως νοοτροπίας, ως ύπαρξης, τότε η διδασκαλία της πρέπει να έχει ένα καθοριστικό ρόλο σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το λύκειο.

Αυτό προϋποθέτει πρώτον, καταρτισμένους δασκάλους –ευθύνη των πανεπιστημίων- και δεύτερο, κατάλληλο σύστημα στα σχολεία για την διδασκαλία της γλώσσας και την καλλιέργεια του γλωσσικού αισθήματος, που δεν είναι μόνο ο γραπτός λόγος, αλλά είναι και ο προφορικός λόγος.

Δηλαδή πρέπει στα σχολεία να καθιερωθεί αυτό που υπάρχει ήδη σε μερικά συνήθως ιδιωτικά σχολεία, η αγωγή του λόγου.

Επομένως πρώτα – πρώτα ξεκινάμε από την αντίληψη. Λέμε ότι πρέπει να είναι ο καταρτισμένος δάσκαλος, πρέπει να είναι το σύστημα το κατάλληλο διδασκαλίας, ο χρόνος ο απαιτούμενος για τη διδασκαλία και η αξιοποίηση των πάντων μεταξύ των οποίων και του διαδικτύου και της εκπαιδευτικής τεχνολογίας. Συνήθως, ιδίως οι άνθρωποι των ανθρωπιστικών επιστημών έχουν ένα φόβο για το διαδίχτυο και γενικά για την ηλεκτρονική προσέγγιση. Μπορώ να πω, έχοντας δουλέψει και σε αυτό το χώρο ότι είναι ένα μεγάλο όπλο στα χέρια του εκπαιδευτικού γιατί τα παιδιά είναι πολύ εξοικειωμένα με αυτό το χώρο και μπορείς να δώσεις πράγματα πάρα πολύ σημαντικά και ποιοτικά που δεν μπορείς να το κάνεις με τα συμβατικά μέσα.

ΕΡ.: Υπάρχει ο κίνδυνος η Ευρωπαϊκή Ένωση να λειτουργήσει σαν μια χοάνη μέσα από την οποία να συνθλιβούν και να υποβαθμιστούν οι γλώσσες των μικρών κρατών;

ΑΠ.: Ένας τέτοιος κίνδυνος υπάρχει! Θα πω ότι υπήρχε πάντοτε αλλά τώρα είναι πολύ έντονος. Αυτή η κυριαρχία της Αγγλικής είναι μια μάστιγα πνευματική που μπορεί να εξελιχθεί σε εθνική μάστιγα, σε εκπαιδευτική και παιδευτική μάστιγα όταν δεν στηρίζεται σε αυτό που οι γλωσσολόγοι λένε γλωσσική πολυμορφία. Δηλαδή υποστηρίζουμε ότι πρέπει να υπάρχει δυνατότητα στους μαθητές των σχολείων να προσεγγίζουν με επιλογές περισσότερες ξένες γλώσσες – για τη μητρική μιλήσαμε. Πάντοτε ξεκινάμε από κατάκτηση της μητρικής για να περάσουμε στις ξένες γλώσσες

Να υπάρχει για τις ξένες γλώσσες μια δυνατότητα πολυμορφίας και να μην φτάνει η κατάσταση σ’ ένα γλωσσικό ιμπεριαλισμό μιας γλώσσας η οποία να κυριαρχεί παντού. Δηλαδή αυτό που συμβαίνει πλέον σε επιστημονικά συνέδρια, σε μεγάλη έκταση στον εμπορικό χώρο και εκεί που ανησυχώ, στον πολιτισμό, να κυριαρχεί μια γλώσσα. Δεν έχει σημασία ότι είναι η αγγλική σήμερα. Θα μπορούσε να είναι η Γαλλική ή η Γερμανική. Σημασία έχει ότι είναι μια γλώσσα. Η μία γλώσσα ποτέ δεν είναι για καλό γιατί σκεπάζει όλα τα άλλα. Η γλώσσα είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να γνωρίσεις ένα πολιτισμό και ένα λαό. Όταν λοιπόν αυτός ο δρόμος, για μία σειρά γλωσσών, αποκλείεται και κυριαρχεί μία και μόνη γλώσσα προκειμένου η αγγλική κλείνει ο δρόμος για αυτή τη σχέση με τους λαούς και τους πολιτισμούς άλλων χωρών και αυτό είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί. Δεν είμαι προσωπικά εναντίον της αγγλικής είμαι εναντίον της μονογλωσσίας και υπέρ της πολυμορφίας. Και κάτι ακόμη πραγματιστικό. Στα μεγάλα πανεπιστήμια έχουμε σχολές γαλλικής φιλολογίας, γερμανικής φιλολογίας, ιταλικής φιλολογίας, ισπανικής φιλολογίας κλπ, στα μεγάλα πανεπιστήμια στην Ελλάδα εν μέρει και στην Κύπρο. Οι άνθρωποι οι οποίοι σπουδάζουν θα μείνουν αναξιοποίητοι; Όχι μόνο άνεργοι αλλά λέω αναξιοποίητοι; Όταν έχεις ένα τέτοιο δυναμικό που μπορεί να σε βγάλει σε πολλές γλώσσες και πολιτισμούς, αυτό το δυναμικό το αξιοποιείς! Εάν κυριαρχεί μόνο μία γλώσσα, τότε αυτό το δυναμικό παύει να υπάρχει.

ΕΡ.: Οι εκπαιδευτικοί του δημόσιου σχολείου μπορούν από μόνοι τους με βάση τα αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα να κρατήσουν ψηλά την ελληνική ή μήπως πρέπει να δοθεί περισσότερη βαρύτητα στην εκμάθηση της; Μήπως πρέπει να αυξηθούν π.χ. οι ώρες διδασκαλίας;

ΑΠ.: Θα συμπληρώσω ότι το θέμα έχει και μια διάσταση ποσοτική, αύξηση ωρών διδασκαλίας, γιατί κακά τα ψέματα. Η γλώσσα θέλει το χρόνο της. Εάν δεν έχεις χρόνο δεν μπορείς να καλλιεργήσεις, να εμβαθύνεις, να εμπλουτίσεις τη γλώσσα. Άρα χρειάζεται μεγαλύτερος χρόνος, αλλά χρειάζεται και το σύστημα και ο καταρτισμένος και επιμορφούμενος δάσκαλος. Την μητρική μας γλώσσα την κατακτούμε σε δύο στάδια από το δεύτερο έτος μέχρι το πέμπτο, σ ένα πρώιμο προ γλωσσικό στάδιο, προγραμματικό (που είναι από γραμματική) και από έξι μέχρι δώδεκα, δηλαδή σε όλο το δημοτικό τελειώνουμε με τη βασική κατάκτηση της γραμματικής και της σύνταξης που είναι η γραμματική περίοδος της γλώσσας. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο έχει τελειώσει η κατάκτηση και γίνεται εμπλουτισμός που διαρκεί σε όλη τη ζωή του ανθρώπου. Άρα 5 – 12 θα μάθεις τη γλώσσα και θα την μάθεις από το νήπιο μέχρι, κυρίως όλο το δημοτικό και από εκεί και πέρα, την εμπλουτίζεις. Για να την εμπλουτίζεις λοιπόν και να εμβαθύνεις και να καλλιεργείς χρειάζεται και χρόνος περισσότερος και σύστημα κατάλληλο και δάσκαλος ο ενδεδειγμένος.

ΕΡ.: Μήπως οι συνεχείς αλλαγές στην ορθογραφία, και η μετάβαση από τη καθαρεύουσα στη δημοτική έχουν κάνει πιο δύσκολο τον άριστο χειρισμό της ελληνικής;

ΑΠ.: Ο χειρισμός της γλώσσας και η αξιοποίηση της γλώσσας είναι θέμα παιδείας. Είναι θέμα δηλαδή τι καλλιέργεια γενικότερη έχεις, ώστε να έχεις και ανάγκες γλωσσικές, να εκφράσεις αυτή την καλλιέργεια γιατί αν είσαι απαίδευτος τότε θα είσαι και γλωσσικά ανέκφραστος. Αυτά πάνε μαζί. Επομένως εγείρεται ένα θέμα ποιότητας παιδείας, η οποία εξασφαλίζει και ποιότητα γλώσσας. Γιατί, αν έχουμε σήμερα ένα πρόβλημα και στην Ελλάδα και στην Κύπρο είναι ένα πρόβλημα ποιότητας στη χρήση της γλώσσας. Δεν είναι ότι δεν ξέρουμε Ελληνικά, είμαστε άγλωσσοι, συνήθως χρησιμοποιούν κάποιους χαρακτηρισμούς οι οποίοι είναι ακραίοι.

Δεν συμβαίνει αυτό. Είναι ότι η ποιότητα της γλώσσας μας δεν είναι αυτή που θα μπορούσε να είναι για μια γλώσσα καλλιεργημένη όπως είναι η ελληνική. Για να έχεις ποιότητα όμως στη γλώσσα εκτός από αυτά που είπαμε ( το δάσκαλο, το σύστημα, το χρόνο) προϋποθέτει μέσα στο σύστημα την επαφή σου με τα παλιότερα ελληνικά μας, που έλεγε ο Σεφέρης. Με τη λόγια παράδοση, δηλαδή τη γραπτή καθαρεύουσα και με την αρχαία μας γλώσσα, με τα κείμενά μας. Εάν είσαι αποκομμένος από τη γλωσσική παράδοση, τότε είσαι και γλωσσικά ανάπηρος!

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι η κρίση της ελληνικής γλώσσας είναι συνυφασμένη με την οικονομική κρίση;

ΑΠ.: Όχι, δεν θα έλεγα ότι έχει άμεση σχέση η γλωσσική κατάκτηση και καλλιέργεια με τη κρίση. Εάν εννοούμε ότι λόγω της κρίσεως έχουμε προβλήματα στη διδασκαλία και στους εκπαιδευτικού τότε ναι, αλλά ως οντότητες και ως αξίες δεν νομίζω ότι μια περίοδος κρίσεως υποβαθμίζει και τη γλώσσα. Όχι! Για να μην πούμε και κάποιες περιπτώσεις που αυτό το ταρακούνημα, ο συγκλονισμός που παθαίνεις από την οικονομική κρίση, μπορεί να είναι και μια πνευματική αφύπνιση για να ξαναβρείς τα πραγματικές αξίες της ζωής μέσα στις οποίες είναι και η γλώσσα. Καμιά φορά σκύβεις πάνω στα πράγματα γιατί έχεις υποστεί μία καταπληξία, ένα σοκ και αρχίζεις να ξανασκέφτεσαι τα πράγματα. Ένα τέτοιο μπορεί να συμβεί και με τη γλώσσα.

ΕΡ.: Δηλώνετε ικανοποιημένος από τη γνώση της ελληνικής από τους απόφοιτους του Λυκείου οι οποίο εισέρχονται στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ και αργότερα όταν αποφοιτούν από αυτά;

ΑΠ.: Τα παιδιά μας, οι μαθητές μας είναι θύματα των δικών μας επιλογών. Από τη στιγμή που έχουμε κάνει ένα λύκειο που είναι προθάλαμος φροντιστηριακός του πανεπιστημίου έχουμε αφαιρέσει κάθε δυνατότητα ουσιαστικής καλλιέργειας και στη γλώσσα και γενικότερα στη μόρφωση. Αν έχουν δηλαδή τα παιδιά στην ηλικία 15 με 18 που είναι το λύκειο, μια ηλικία μεγάλης αντιληπτικής ικανότητας, αν έχουν κάποια προβλήματα με τη γλώσσα είναι γιατί θα πρέπει να προετοιμάζονται λυσσωδώς και εις βάρος οποιονδήποτε γνώσεων με ένα τελείως περιοριστικό τρόπο, σε ορισμένα αντικείμενα, όπου η καλλιέργεια της γλώσσας, τα διαβάσματα βιβλίων και γενικότερα αυτή η ποιοτική επαφή με τη γλώσσα λιγοστεύει. Αλλά λιγοστεύει, γιατί εμείς έχουμε επιλέξει το λύκειο να προετοιμάζει και εν πάσει περιπτώσει να είναι προθάλαμος των πανεπιστημίων. Αν αλλάξει αυτό και το λύκειο είναι μια ισχυρή μορφωτική βαθμίδα, όπως πρέπει να είναι, αποσυνδεδεμένο από το πανεπιστήμιο τότε μπορούμε να έχουμε άλλα τελείως αποτελέσματα. Όσο το λύκειο είναι με αυτή τη δέσμευση και την εξάρτηση Ναι γεννάς προβλήματα στη μάθηση της γλώσσας!



Συνέντευξη: paideia-news.comΠηγή "Αν είσαι αποκομμένος από Αρχαία και Καθαρεύουσα είσαι γλωσσικά ανάπηρος" – Μια εξαιρετική συνέντευξη από Μπαμπινιώτη που αξίζει να διαβαστεί


 Δηλώνει οτι ζει με 370 ευρώ τον μήνα!…
Μετά το προκλητικό «μαζί τα φάγαμε», ο Πάγκαλος ξαναχτυπά. Σε συνέντευξή του στο “Πρώτο Θέμα”, δηλώνει ότι ζει με 370 ευρώ τον μήνα! 
Mάλλον, ο πρώην υπουργός έχει χάσει το…
μέτρημα, καθώς η βουλευτική σύνταξη (που λαμβάνει) είναι πολύ μεγαλύτερη, απ’ αυτή του ΟΓΑ…

Πηγή Ο… φτωχός Πάγκαλος…



Bίντεο με το σπασμένο πούλμαν της oμαδας…
Θλιβερές εικόνες, λίγο πριν τον μεγάλο τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες. Oι δύο ομάδες (Ρίβερ και Μπόκα Τζούνιορς), παρότι εχουν συμφωνήσει (λόγω των σοβαρών επεισοδίων) να γίνει ο αγώνας την Κυριακή, η Ομοσπονδία (CONMEBOL) επιμένει να…
διεξαχθεί απόψε, λόγω των τηλεοπτικών, και ανακοίνωσε ότι το ματς θα ξεκινήσει 15 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα (ώρα Ελλάδος). Πιέσεις υπάρχουν και από τη FIFA…

Το χρονικό των επεισοδίων

Οπαδοί των γηπεδούχων επιτέθηκαν στο πούλμαν της «μισητής» αντιπάλου και μάλιστα έθεσαν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των μελών της αποστολής, καθώς κατάφεραν να σπάσουν και κάποια τζάμια στο πλάι του οχήματος. Οι οπαδοί της Ρίβερ πέταξαν πέτρες στο πούλμαν της Μπόκα, καθώς περνούσε ανάμεσά τους, ενώ έριξαν ακόμα και σπρέι πιπεριού στα μέλη της αντίπαλης αποστολής!

Παράλληλα, επικράτησε αρκετή ένταση γενικότερα εκτός του Monumental, ενώ έπεσαν και δακρυγόνα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αναπνεύσουν καλά οι ποδοσφαιριστές, αλλά και πολλοί οπαδοί, που βρίσκονταν ήδη στο γήπεδο.

Tα αποδυτήρια του γηπέδου εμοιαζαν με… νοσοκομείο,όπου βρίσκονται οι παίκτες της Μπόκα Τζούνιορς. Η Ole μιλά για τέσσερις τραυματίες ποδοσφαιριστές (Γκονσάλο Λαμάρδο, Νάντες, Πάμπλο Πέρες, Βίγια), ενώ η φωτογραφία και το video μαρτυρούν το εφιαλτικό σκηνικό.


https://platform.twitter.com/widgets.js

https://platform.twitter.com/widgets.js

https://platform.twitter.com/widgets.js



Πηγή «Νοσοκομείο» τα αποδυτήρια της Μπόκα…

Οι σχέσεις μπορούν να γίνουν αρκετά τρομακτικές. Πολλές φορές μπορεί να μας είναι πολύ δύσκολο να ρίξουμε τις άμυνες μας και να ανοίξουμε την καρδιά μας στον έρωτα. Μόνο και μόνο η ιδέα πως κάτι είναι πιο επίσημο μας κάνει να αγχωνόμαστε.

Όταν είμαστε ελεύθερες, μπορεί να μην ξυριστούμε και για 3 βδομάδες. Αυτό όμως θα είναι καλό να το αποφύγουμε εάν έχουμε έναν άντρα στη ζωή μας και θέλουμε να τον κρατήσουμε.

315

Φυσικά θα πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας και καμία δεν θα πρέπει να αλλάξει τον εαυτό της για έναν άντρα. Απλά λέμε πως θα ήταν καλό να κρατήσουμε κάποια πράγματα για τον εαυτό μας, ειδικά στην αρχή μιας νέας σχέσης.

Κυρίες, ποτέ…

1. Μην μιλάτε για τον “αριθμό” σας.

2. Μην το συγκρίνετε με κάποιον πρώην σας

46

3. Μην φιληθείτε με κάποιον άλλον.
Αυτό μιλάει από μόνο του. Αν αναρωτιέστε το γιατί, ίσως είναι καιρός να αναλογισθείτε κάποια πράγματα.

4. Μην τον αφήσετε να σας δει να κάνετε αποτρίχωση στο μουστάκι σας.

5. Μην κατουράτε στο μπάνιο, όταν είναι και αυτός μέσα.

56

6. Μην ξεχνάτε να πλένετε τα δόντια σας

7. Το ξυραφάκι πρέπει να είναι ο καλύτερός σας φίλος

8. Μην κλάνετε μπροστά του

67

9. Μην κάνετε απολέπιση στα πόδια σας μπροστά του.

10. Μην σκαλίζετε τη μύτη σας.

11. Μην παραγγέλνετε σαλάτα και μετά να τρώτε το φαγητό του

77

12. Μην μιλάτε για την περίοδό σας με λεπτομέρειες

13. Μην κάνετε τη “χοντρή” σας ανάγκη μπροστά του.

87

14. Μην είστε ζηλιάρα

15. Μην παραπονιέστε για την εμφάνισή σας

94

Βέβαια πρέπει να τονίσουμε πως αυτά είναι απλά συμβουλές. Κάθε σχέση είναι διαφορετική έτσι και αλλιώς. Μπορεί να του αρέσει να αφήνετε τρίχες ή το να κατουράτε μαζί. Ωστόσο, από την εμπειρία μας καλό είναι να μην του δείχνετε τα πάντα αν τον θέλετε για περισσότερο καιρό.

Credit: viralthread.com

The post 15 Απαίσια Πράγματα που ΔΕΝ πρέπει να Κάνεις μπροστά στο Ταίρι σου. appeared first on LINE LIFE.

Πηγή 15 Απαίσια Πράγματα που ΔΕΝ πρέπει να Κάνεις μπροστά στο Ταίρι σου.






















Διάφορα φιλελέδια κουνούν το δάχτυλο, λέγοντας «ναι μεν είναι υπερβολική η ποινή, αλλά ο νόμος είναι νόμος για άλλους» και φωνάζουν και οργίζονται όταν γίνεται σύγκριση της περίπτωσης της καθαρίστριας με την…
αντιμετώπιση πολιτικών ή οικονομικών μεγαλοπαραγόντων που παίρνουν τις αθωώσεις και τις αναστολές, σχεδόν σαν κάτι το αυτονόητο.
Πρώτ’ απ’ όλα, αν κάποιος αδυνατεί να καταλάβει την διαφορά του να παρανομεί κάποιος για να επιβιώσει με το να παρανομεί για να πλουτίσει, είναι κλινικά ηλίθιος και δεν μπορείς να αντιπαραβάλεις κανένα επιχείρημα για να τον πείσεις.
Δεύτερον, επειδή ο κωλαρίκος ορισμένων έχει εμπειρία μόνο από πουπουλένια μαξιλάρια, να τους πληροφορήσουμε ότι ναι, οι φτωχοί παρανομούν. Δεν πληρώνουν τους φόρους τους και αυτό είναι παράνομο, ενδεχομένως να μην περάσουν το σαράβαλό τους από το ΚΤΕΟ, το οποίο προφανώς είναι παράνομο, δεν πληρώνουν ΔΕΗ, δημοτικά τέλη, δεν πληρώνουν μάλλον και ένα μικρό δάνειο για το σπίτι. Όλα αυτά είναι παράνομα. Όλη αυτή η μικροπαρανομία δεν είναι επιλογή. Είναι αντικειμενική συνθήκη. Δεν επέλεξαν να σπάνε τα τηλέφωνα από εισπρακτικές, να έρχονται απειλητικά ραβασάκια, να ρίχνουν τα μούτρα για να δανειστούν να βγάλουν το μήνα, δεν επέλεξαν να δουλεύουν με «μαύρα» (κι αυτό παράνομο είναι), δεν επέλεξαν να βρίσκουν πατέντες για να συνδέσουν το ρεύμα. Κανένας δεν επιλέγει αυτή τη ζωή.
Ας καταλάβουν λοιπόν ορισμένοι αφρατοκώληδες ότι στη συνείδηση του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου αυτή η «παρανομία» δεν απαξιώνεται, γιατί έχει ως μόνο κίνητρο την επιβίωση. Ηθικολογούν ασύστολα απέναντι στη φτώχεια, προφανώς γιατί είναι γι αυτούς απλώς ένα λήμμα στο λεξικό.
Ε ναι λοιπόν, για μένα δεν υπάρχει τίποτα «παράνομο» στην προσπάθεια μιας γυναίκας, που μεγάλωσε στο ορφανοτροφείο, είχε ανάπηρο άνδρα και τρία παιδιά να διεκδικήσει, με μία άνευ ουσίας παρατυπία, το δικαίωμα στην επιβίωση τους.

Γιάννης Σουλτας

Πηγή Για όσους κουνούν το δάχτυλο…


Η Εύα Καϊλή διοργανώνει ημερίδα για να προωθήσει το πρόγραμμα Blockchain, εργαλείο της νέας τάξης πραγμάτων

Από τη
Μαρία Παναγιώτου

Το σχέδιο παγκόσμιας διακυβέρνησης ακούγεται τις περισσότερες φορές στ’ αυτιά μας ως κάτι εντελώς φουτουριστικό κι άκρως συνωμοσιολογικό. Κι όμως, όπως αποκαλύπτεται, τέτοια σχέδια και αληθινά είναι και αφορούν το κοντινό μας… αύριο.

Στα μέσα Δεκεμβρίου πραγματοποιείται στην Αθήνα ημερίδα με τίτλο «Από το Δίκαιο των Συμβάσεων στα “Εξυπνα Συμβόλαια” – Η τεχνολογία του Blockchain, οι εφαρμογές και η ευρωπαϊκή πολιτική». Σε αυτήν πρωτοστατεί η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Εύα Καϊλή, η οποία φαίνεται πως έχει επωμιστεί τον δύσκολο ρόλο να μας βάλει στον δρόμο της «προόδου» και να μας αποδείξει ότι το συμφέρον μας είναι να τελειώνουμε με το αναχρονιστικό «Δίκαιο» και να γνωρίσουμε επιτέλους τον απλό και σοφό κόσμο των «έξυπνων συμβολαίων».

Κατάλυση

Πώς θα το κάνουμε αυτό; Καταργώντας δικηγόρους, συμβολαιογράφους, υποθηκοφύλακες ακόμη και κτηματολόγους, που μας έτρωγαν τη ζωή και τα λεφτά και μπαίνοντας σε μια νέα φάση, όπου όλες οι συναλλαγές μας θα αποθηκεύονται ψηφιακά σε ένα παγκόσμιο πρόγραμμα.

Δική της ήταν, εξάλλου, και η νομοθετική πρόταση που ψηφίστηκε την περασμένη άνοιξη για τη συγκεκριμένη τεχνολογία, που ακούει στο όνομα blockchain, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας, ενώ είχε συμμετάσχει και σε ακόμη μία εκδήλωση στη χώρα μας τον περασμένο Σεπτέμβριο για τη διάδοση αυτού του προγράμματος. Η ρητορική γύρω από τη νέα τεχνολογία είναι πως με την εξαφάνιση όλων αυτών των ενδιάμεσων, που προέρχονται κυρίως από τον νομικό κόσμο (αλλά όχι μόνο), θα μειωθούν τα κόστη στις συναλλαγές, οι κρυφές χρεώσεις, τα λάθη και η ταλαιπωρία.

Στα χέρια λίγων

Ποια είναι η πραγματικότητα; Οτι η νέα τεχνολογία θα μας υποχρεώσει να βάλουμε ακόμη βαθύτερα το χέρι στην τσέπη, καθώς θα κάνει τις συναλλαγές μας επισφαλείς και θα συγκεντρώσει όλα τα παγκόσμια δεδομένα στα χέρια μιας ομάδας πανίσχυρων ανθρώπων.

Τι είναι, όμως, ακριβώς το blockchain; Πρόκειται για ένα πρόγραμμα της Παγκόσμιας Τράπεζας, το οποίο προσομοιάζει με το ίντερνετ και το οποίο δημιουργεί μία αλυσίδα από υπολογιστικά φύλλα, στα οποία καταχωρίζονται οι συναλλαγές αντί να εκτελούνται και να τηρούνται από έναν κεντρικό οργανισμό, μία εταιρία ή μία δημόσια υπηρεσία.

Με αυτό παρακάμπτονται όλες οι δημόσιες Αρχές που μέχρι σήμερα παρείχαν εγγύηση για την ορθή εκτέλεση των συναλλαγών αλλά και για την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Θεωρητικά το blockchain αυτοπροστατεύεται από σφάλματα και δόλιες ενέργειες, παρέχοντας κωδικούς αποκρυπτογράφησης.

Φυσικά, ούτε το ίδιο το σύστημα δεν αποκλείει την κλοπή και αλλοίωση των στοιχείων από χάκερ ή γιατί όχι… ακόμη και από τους ίδιους δημιουργούς του – λέμε εμείς. Οσοι προωθούν την εφαρμογή του, ευαγγελίζονται ακόμη πως η προστασία μας προκύπτει από το γεγονός ότι δεν θα είναι πλέον απαραίτητη η ύπαρξη μιας ενδιάμεσης «έμπιστης» Αρχής, γιατί η εμπιστοσύνη των συναλλασσόμενων μερών θα βασίζεται σε αλγοριθμική επιβεβαίωση.

Αλλά ακριβώς αυτός είναι και ο κίνδυνος που εγκυμονεί η νέα τεχνολογία. Τους αλγόριθμους ποιος θα τους δημιουργεί; Με ποιους σκοπούς και κυρίως με ποια στόχευση;

—-

Συναλλαγές αποκλειστικά σε κρυπτονομίσματα

Ακόμη ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι οι συναλλαγές μας θα γίνονται αποκλειστικά σε κρυπτονομίσματα, δηλαδή κυρίως σε Bitcoins, ενώ θα εκτελούνται μέσω Smart Contracts (έξυπνα συμβόλαια), στα οποία θα περιλαμβάνονται τα στοιχεία των συναλλασσομένων και το αποδεικτικό της συναλλαγής τους σε κρυπτονόμισμα.

Για να το πούμε πιο απλά: Θέλετε, για παράδειγμα, να κάνετε μία μεταβίβαση ακινήτου. Η πράξη θα καταχωρίζεται σε αυτό το πρόγραμμα, θα πληρώνετε σε κρυπτονόμισμα και τα στοιχεία της συναλλαγής θα φυλάσσονται -τρόπος του λέγειν- εκεί και μόνο εκεί. Κι επειδή δεν θα υπάρχει κανένας από τον νομικό κόσμο να εγγυάται την εγκυρότητα της πράξης σας, θα έρχεται μία από τις πολυεθνικές εταιρίες-κολοσσούς να σας πουλά μία ωραία ασφάλεια τίτλων (title insurance), την οποία φυσικά θα πληρώνετε για μια ολόκληρη ζωή προκειμένου να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο.

Κι αν το πάγιο κόστος που υπήρχε μέχρι σήμερα για μια τέτοια συναλλαγή σας φαινόταν υψηλό, το νέο κόστος θα μοιάζει πραγματικά αβάσταχτο, ενώ το Δημόσιο θα απολέσει ένα σημαντικό έσοδο.

—-

Εχουν υπογραφεί ήδη συμβόλαια με την Google και την Oracle

Σε πρόσφατο συνέδριο της European Land Registry Association (ELRA, με έδρα τις Βρυξέλλες) που διοργανώθηκε στη Βαρσοβία και στο υπουργείο Δικαιοσύνης της Πολωνίας, η Παγκόσμια Τράπεζα ανακοίνωσε ότι έχει ήδη υπογράψει συμφωνία με τις εταιρίες Google και Oracle, προκειμένου να επεκταθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η χρήση του Βlockchain και στην Ευρώπη.

Φυσικά το σύστημα δεν έχει δημιουργηθεί μόνο για τις πράξεις που αφορούν την ιδιοκτησία, αλλά για όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Επέκταση

Οι τράπεζες αναμένεται να είναι από τις πρώτες που θα το χρησιμοποιήσουν, ενώ στόχος είναι να επεκταθεί στον τομέα των μεταφορών, της παροχής ενέργειας, της εκπαίδευσης και σε όποιον άλλο τομέα σχετίζεται με τη διαχείριση δεδομένων.

Εν ολίγοις, όλη η ελληνική έννομη τάξη όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα πάει περίπατο. Το ελληνικό κράτος δεν θα κρατά καμία απόδειξη για τις συναλλαγές μας, αφού αυτές θα φυλάσσονται στο κεντρικό σύστημα το οποίο ελέγχει η Παγκόσμια Τράπεζα.

Και μπορεί σε σχετικές δηλώσεις της η κυρία Καϊλή να χαρακτηρίζει το πρόγραμμα που προωθεί μέσο εκδημοκρατισμού, όμως η πραγματικότητα είναι άλλη: αποτελεί τη μεγαλύτερη απώλεια εθνικής κυριαρχίας που έχουν γνωρίσει ποτέ τα κράτη στα οποία θα εφαρμοστεί. Κι αναμένεται να είναι πολλά. Μεταξύ αυτών, και το δικό μας.



ΠΗΓΗΠηγή ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η Παγκόσμια Τράπεζα θέλει να καταργήσει το Δημόσιο!