21 March, 2019
Home / Διαφορα (Page 365)


Περικλέους Ἐπιτάφιος Λόγος: «ὅπου τὰ βραβεῖα τῆς ἀρετῆς εἶναι τὰ πιὸ μεγάλα, ἐκεῖ συγκαταλέγονται μεταξὺ τῶν πολιτῶν καὶ οἱ πιὸ ἐνάρετοι ἄνδρες!»‘

(Θουκυδίδου, Ἱστοριῶν Β´, § 35-46)

[35] Οἱ μὲν πολλοὶ τῶν ἐνθάδε ἤδη εἰρηκότων ἐπαινοῦσι τὸν προσθέντα τῷ νόμῳ τὸν λόγον τόνδε, ὡς καλὸν ἐπὶ τοῖς ἐκ τῶν πολέμων θαπτομένοις ἀγορεύεσθαι αὐτόν. ἐμοὶ δὲ ἀρκοῦν ἂν ἐδόκει εἶναι ἀνδρῶν ἀγαθῶν ἔργῳ γενομένων ἔργῳ καὶ δηλοῦσθαι τὰς τιμάς, οἷα καὶ νῦν περὶ τὸν τάφον τόνδε δημοσίᾳ παρασκευασθέντα ὁρᾶτε, καὶ μὴ ἐν ἑνὶ ἀνδρὶ πολλῶν ἀρετὰς κινδυνεύεσθαι εὖ τε καὶ χεῖρον εἰπόντι πιστευθῆναι.

Χαλεπὸν γὰρ τὸ μετρίως εἰπεῖν ἐν ᾧ μόλις καὶ ἡ δόκησις τῆς ἀληθείας βεβαιοῦται. ὅ τε γὰρ ξυνειδὼς καὶ εὔνους ἀκροατὴς τάχ᾿ ἄν τι ἐνδεεστέρως πρὸς ἃ βούλεταί τε καὶ ἐπίσταται νομίσειε δηλοῦσθαι, ὅ τε ἄπειρος ἔστιν ἃ καὶ πλεονάζεσθαι, διὰ φθόνον, εἴ τι ὑπὲρ τὴν αὑτοῦ φύσιν ἀκούοι. μέχρι γὰρ τοῦδε ἀνεκτοὶ οἱ ἔπαινοί εἰσι περὶ ἑτέρων λεγόμενοι, ἐς ὅσον ἂν καὶ αὐτὸς ἕκαστος οἴηται ἱκανὸς εἶναι δρᾶσαί τι ὧν ἤκουσεν· τῷ δὲ ὑπερβάλλοντι αὐτῶν φθονοῦντες ἤδη καὶ ἀπιστοῦσιν. ἐπειδὴ δὲ τοῖς πάλαι οὕτως ἐδοκιμάσθη ταῦτα καλῶς ἔχειν, χρὴ καὶ ἐμὲ ἑπόμενον τῷ νόμῳ πειρᾶσθαι ὑμῶν τῆς ἑκάστου βουλήσεώς τε καὶ δόξης τυχεῖν ὡς ἐπὶ πλεῖστον.

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ὅσους ὡς τώρα ἔχουν μιλήσει ἀπὸ τὸ βῆμα αὐτὸ συνηθίζουν νὰ ἐπαινοῦν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος στὸν νόμο ποὺ διέπει τὴν ταφὴ τῶν νεκρῶν πρόσθεσε τὴν διάταξη αὐτὴ περὶ ἐπιταφίου λόγου, γιατὶ θεωροῦν ὅτι ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ἀπονέμεται μιὰ τέτοια τιμὴ στοὺς νεκροὺς τῶν πολέμων κατὰ τὸν ἐνταφιασμό τους.


Σὲ μένα ἐν τούτοις θὰ φαινόταν ὅτι εἶναι προτιμότερο, οἱ τιμὲς ποὺ ἀπονέμονται σὲ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἀναδείχθηκαν γενναῖοι με τὰ ἔργα τους, νὰ ἐκδηλώνονται καὶ αὐτὲς μὲ ἔργα μόνο, ὅπως εἶναι π.χ. αὐτές, τὶς ὁποῖες τώρα βλέπετε γύρω ἀπὸ τὸν ἐνταφιασμό τους, ποὺ ἔγινε δημοσίᾳ δαπάνῃ, καὶ ὄχι νὰ ἐξαρτῶνται οἱ ἀρετὲς τῶν πολλῶν ἀπὸ τὴν ἱκανότητα ἢ τὴν ἀνικανότητα ἑνὸς ἀνθρώπου, νὰ κανονίζεται δηλαδὴ ἡ περὶ αὐτῶν ἐκτίμηση τῶν ἀκροατῶν ἀπὸ τὴν εὐφράδεια ἢ μὴ εὐφράδεια τοῦ ρήτορα. Γιατὶ εἶναι δύσκολο πράγμα νὰ μιλήσει κανεὶς ἀντικειμενικὰ (χωρὶς δηλαδὴ νὰ πεῖ οὔτε λιγότερα οὔτε περισσότερα ἀπὸ ὅ,τι πρέπει) γιὰ κάποιο θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶναι δύσκολο νὰ ἐξακριβωθεῖ καὶ αὐτὴ ἀκόμα ἡ ἁπλὴ ἰδέα, ὅτι τὰ λεγόμενα ἀπὸ τὸν ρήτορα εἶναι ἀληθινά. Γιατὶ ὁ ἀκροατής, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τὰ πράγματα καὶ εἶναι εὐνοϊκὰ διατεθειμένος πρὸς αὐτοὺς ποὺ τὰ ἔπραξαν, θὰ σχημάτιζε ἴσως τὴν ἰδέα, ὅτι αὐτὰ ἐκτέθηκαν κάπως κατώτερα ἀπὸ ὅ,τι αὐτὸς γνωρίζει καὶ ἐπιθυμεῖ, ἐνῶ ἀντίθετα, ὅποιος τὰ ἀγνοεῖ, θὰ σκεπτόταν ὅτι μερικὰ ἐκτέθηκαν ἀρκετὰ μεγαλοποιημένα, καὶ αὐτὸ ἀπὸ φθόνο, τὸν ὁποῖο δοκιμάζει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀκούει κάτι τὸ ὁποῖο ὑπερβαίνει τὶς δικές του φυσικὲς δυνάμεις. Γιατὶ οἱ ἄνθρωποι ἀνέχονται τοὺς ἐπαίνους ποὺ λέγονται γιὰ ἄλλους μόνο ἐφόσον κάθε ἀκροατὴς ἔχει τὴ γνώμη, ὅτι καὶ αὐτὸς εἶναι ἱκανὸς νὰ πράξει κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀκούει. Ἐνῶ γιὰ κάθε τί, τὸ ὁποῖο εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὶς δυνάμεις του, αἰσθάνεται διὰ μιᾶς φθόνο καὶ δυσπιστία. Ἐφόσον ὅμως οἱ πρόγονοί μας ἔκριναν ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο πρέπει νὰ γίνονται τὰ πράγματα αὐτά, πρέπει κι ἐγὼ νὰ ἀκολουθήσω τὸ ἔθιμο αὐτὸ καὶ νὰ προσπαθήσω νὰ ἱκανοποιήσω τὴν ἐπιθυμία καὶ τὴν γνώμη τοῦ καθενός σας ὅσο μπορέσω περισσότερο.

[36] Ἄρξομαι δὲ ἀπὸ τῶν προγόνων πρῶτον· δίκαιον γὰρ αὐτοῖς καὶ πρέπον δὲ ἅμα ἐν τῷ τοιῷδε τὴν τιμὴν ταύτην τῆς μνήμης δίδοσθαι. τὴν γὰρ χώραν οἱ αὐτοὶ αἰεὶ οἰκοῦντες διαδοχῇ τῶν ἐπιγιγνομένων μέχρι τοῦδε ἐλευθέραν δι᾿ ἀρετὴν παρέδοσαν. καὶ ἐκεῖνοί τε ἄξιοι ἐπαίνου καὶ ἔτι μᾶλλον οἱ πατέρες ἡμῶν· κτησάμενοι γὰρ πρὸς οἷς ἐδέξαντο ὅσην ἔχομεν ἀρχὴν οὐκ ἀπόνως ἡμῖν τοῖς νῦν προσκατέλιπον. τὰ δὲ πλείω αὐτῆς αὐτοὶ ἡμεῖς οἵδε οἱ νῦν ἔτι ὄντες μάλιστα ἐν τῇ καθεστηκυίᾳ ἡλικίᾳ ἐπηυξήσαμεν καὶ τὴν πόλιν τοῖς πᾶσι παρεσκευάσαμεν καὶ ἐς πόλεμον καὶ ἐς εἰρήνην αὐταρκεστάτην. ὧν ἐγὼ τὰ μὲν κατὰ πολέμους ἔργα, οἷς ἕκαστα ἐκτήθη, ἢ εἴ τι αὐτοὶ ἢ οἱ πατέρες ἡμῶν βάρβαρον ἢ Ἕλληνα πολέμιον ἐπιόντα προθύμως ἠμυνάμεθα, μακρηγορεῖν ἐν εἰδόσιν οὐ βουλόμενος ἐάσω· ἀπὸ δὲ οἵας τε ἐπιτηδεύσεως ἤλθομεν ἐπ᾿ αὐτὰ καὶ μεθ᾿ οἵας πολιτείας καὶ τρόπων ἐξ οἵων μεγάλα ἐγένετο, ταῦτα δηλώσας πρῶτον εἶμι καὶ ἐπὶ τὸν τῶνδε ἔπαινον, νομίζων ἐπί τε τῷ παρόντι οὐκ ἂν ἀπρεπῆ λεχθῆναι αὐτὰ καὶ τὸν πάντα ὅμιλον καὶ ἀστῶν καὶ ξένων ξύμφορον εἶναι ἐπακοῦσαι αὐτῶν.

Θὰ μιλήσω πρῶτα πρῶτα γιὰ τοὺς προγόνους μας. Διότι εἶναι δίκαιο, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ πρέπον, σὲ μιὰ τέτοια περίσταση, κατὰ τὴν ὁποία θρηνοῦμε καὶ ἐγκωμιάζουμε τοὺς νεκρούς μας, νὰ τοὺς ἀπονέμεται ἡ τιμὴ αὐτὴ νὰ μνημονεύονται πρῶτοι. Γιατὶ δὲν ὑπῆρξαν οὔτε μία στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία νὰ ἔπαυσαν νὰ κατοικοῦν τὴν χώρα αὐτή, καὶ χάρις στὴν ἀνδρεία τοὺς διαφύλατταν τὴν ἐλευθερία της ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεὰ μέχρι τῶν ἡμερῶν μας καὶ μᾶς τὴν παράδωσαν ἐλεύθερη. Καὶ ἐκεῖνοι λοιπὸν εἶναι ἄξιοι ἐπαίνου ἀλλὰ ἀκόμη περισσότερο οἱ πατέρες μας. Γιατὶ ἐπὶ πλέον ἐκείνων, τὰ ὁποῖα κληρονόμησαν, ἀπέκτησαν μὲ πολλοὺς κόπους καὶ κληροδότησαν σὲ μᾶς τοὺς σημερινοὺς ὅλη αὐτὴ τὴν ἐπικράτεια ποὺ κατέχουμε σήμερα. Τὸ δὲ ἔργο τῆς περαιτέρω βελτίωσης, τὸ ἐπιτελέσαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ εἴμαστε συγκεντρωμένοι ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι βρισκόμαστε ἀκόμη σὲ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἡλικία μας, καὶ ἐμεῖς ἐφοδιάσαμε τὴν πόλη μας μὲ ὅλα τὰ πράγματα, ὥστε νὰ εἶναι αὐταρκέστατη καὶ γιὰ πόλεμο καὶ γιὰ εἰρήνη. Ἀπὸ ὅλα δὲ αὐτὰ ἐγὼ ὅσα μὲν ἀναφέρονται σὲ πολεμικὰ κατορθώματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἔγινε ἡ κάθε μιὰ κατάκτηση, ἢ ἀφοροῦν τὴν ἐνεργητικότητα, μὲ τὴν ὁποία ἀποκρούσαμε, εἴτε ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ εἴτε οἱ πρόγονοί μας, τοὺς ἑκάστοτε ἐπελθόντες ἐναντίον μας Βαρβάρους ἢ Ἕλληνες, ὅλα αὐτά, θὰ τὰ παραλείψω, γιατὶ δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἀπεραντολογῶ ἐνώπιον ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι τὰ γνωρίζουν.

Ἀλλὰ μὲ ποιὸν τρόπο φθάσαμε στὸ σημεῖο αὐτὸ τῆς δύναμης ποὺ εἴμαστε σήμερα, καὶ μὲ ποιὰ μορφὴ πολιτεύματος καὶ μὲ ποιὲς συνήθειες ἔγινε μεγάλη ἡ δύναμή μας, ὅλα αὐτὰ θὰ ἀναπτύξω πρῶτα, καὶ ἔπειτα θὰ προχωρήσω στὸ ἐγκώμιο αὐτῶν ἐδῶ τῶν νεκρῶν, γιατὶ νομίζω ὅτι δὲν εἶναι ἀνάρμοστο νὰ λεχθοῦν αὐτὰ καὶ γιὰ τὴν παροῦσα περίσταση, καὶ δὲν εἶναι ἀνώφελο νὰ τὰ ἀκούσουν ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι, ἀστοὶ καὶ ξένοι.

[37] Χρώμεθα γὰρ πολιτείᾳ οὐ ζηλούσῃ τοὺς τῶν πέλας νόμους, παράδειγμα δὲ μᾶλλον αὐτοὶ ὄντες τισὶν ἢ μιμούμενοι ἑτέρους. καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλλ᾿ ἐς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται· μέτεστι δὲ κατὰ μὲν τοὺς νόμους πρὸς τὰ ἴδια διάφορα πᾶσι τὸ ἴσον, κατὰ δὲ τὴν ἀξίωσιν, ὡς ἕκαστος ἔν τῳ εὐδοκιμεῖ, οὐκ ἀπὸ μέρους τὸ πλέον ἐς τὰ κοινὰ ἢ ἀπ᾿ ἀρετῆς προτιμᾶται, οὐδ᾿ αὖ κατὰ πενίαν, ἔχων γέ τι ἀγαθὸν δρᾶσαι τὴν πόλιν, ἀξιώματος ἀφανείᾳ κεκώλυται. ἐλευθέρως δὲ τά τε πρὸς τὸ κοινὸν πολιτεύομεν καὶ ἐς τὴν πρὸς ἀλλήλους τῶν καθ᾿ ἡμέραν ἐπιτηδευμάτων ὑποψίαν, οὐ δι᾿ ὀργῆς τὸν πέλας, εἰ καθ᾿ ἡδονήν τι δρᾷ, ἔχοντες, οὐδὲ ἀζημίους μέν, λυπηρὰς δὲ τῇ ὄψει ἀχθηδόνας προστιθέμενοι. ἀνεπαχθῶς δὲ τὰ ἴδια προσομιλοῦντες τὰ δημόσια διὰ δέος μάλιστα οὐ παρανομοῦμεν, τῶν τε αἰεὶ ἐν ἀρχῇ ὄντων ἀκροάσει καὶ τῶν νόμων, καὶ μάλιστα αὐτῶν ὅσοι τε ἐπ᾿ ὠφελίᾳ τῶν ἀδικουμένων κεῖνται καὶ ὅσοι ἄγραφοι ὄντες αἰσχύνην ὁμολογουμένην φέρουσιν.

Ἔχουμε δηλαδὴ πολίτευμα, τὸ ὁποῖο δὲν ἀντιγράφει τοὺς νόμους ἄλλων, μᾶλλον δὲ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι εἴμαστε ὑπόδειγμα σὲ μερικοὺς παρὰ μιμούμαστε ἄλλους. Καὶ ὀνομάζεται μὲν δημοκρατία, γιατὶ ἡ διοίκηση εἶναι στὰ χέρια τῶν πολλῶν καὶ ὄχι τῶν ὀλίγων, ἔναντι δὲ τῶν νόμων εἶναι ὅλοι ἴσοι στὶς ἰδιωτικές τους διαφορές, ἐνῶ ὡς πρὸς τὴν θέση τους στὸν δημόσιο βίο κάθε ἕνας προτιμᾶται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ δημόσια ἀξιώματα ἀνάλογα μὲ τὴν ἐπίδοση τὴν ὁποία σημειώνει σὲ αὐτά, δηλαδὴ ἡ δημόσιά του σταδιοδρομία ἐξαρτᾶται μᾶλλον ἀπὸ τὴν ἀτομική του ἀξία καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ τάξη, ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχεται, οὔτε πάλι ἕνας, ὁ ὁποῖος εἶναι μὲν φτωχὸς ἔχει ὅμως τὴν ἱκανότητα νὰ παράσχει κάποια ὑπηρεσία στὴν πατρίδα του, ἐμποδίζεται σὲ αὐτὸ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι ἄγνωστος. Ζοῦμε δὲ σὰν ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, καὶ σὰν πολίτες στὸν δημόσιο βίο καὶ σὰν ἄτομα στὸν ἰδιωτικό, στὶς ἐπιδιώξεις μας τῆς καθημερινῆς ζωῆς, κατὰ τὶς ὁποῖες δὲν κοιτᾶμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον μὲ καχυποψία, δὲν θυμώνουμε μὲ τὸν γείτονά μας, ὅταν κάνει ὅ,τι τοῦ ἀρέσει, οὔτε παίρνουμε μία φυσιογνωμία σκυθρωπή, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ μὴν βλάπτει τὸν ἄλλο, πάντως ὅμως εἶναι δυσάρεστη. Ἐνῶ δὲ στὴν ἰδιωτική μας ζωὴ συναναστρεφόμαστε μεταξύ μας χωρὶς νὰ ἐνοχλεῖ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, στὴν δημόσιά μας ζωή, σὰν πολίτες, ἀπὸ σεβασμὸ πρὸ πάντων δὲν παραβαίνουμε τοὺς νόμους, ὑπακοῦμε δὲ στοὺς ἑκάστοτε κατέχοντες τὰ δημόσια ἀξιώματα καὶ στοὺς νόμους, πρὸ περισσότερο σὲ ἐκείνους ἀπὸ τοὺς νόμους, ποὺ ἔχουν θεσπιστεῖ γιὰ ὑποστήριξη τῶν ἀδικούμενων, καὶ σὲ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ἂν καὶ ἄγραφοι, ἡ παράβασή τους φέρνει πανθομολογούμενη ντροπὴ στοὺς παραβάτες.

[38] Καὶ μὴν καὶ τῶν πόνων πλείστας ἀναπαύλας τῇ γνώμῃ ἐπορισάμεθα, ἀγῶσι μέν γε καὶ θυσίαις διετησίοις νομίζοντες, ἰδίαις δὲ κατασκευαῖς εὐπρεπέσιν, ὧν καθ᾿ ἡμέραν ἡ τέρψις τὸ λυπηρὸν ἐκπλήσσει. ἐπεσέρχεται δὲ διὰ μέγεθος τῆς πόλεως ἐκ πάσης γῆς τὰ πάντα, καὶ ξυμβαίνει ἡμῖν μηδὲν οἰκειοτέρᾳ τῇ ἀπολαύσει τὰ αὐτοῦ ἀγαθὰ γιγνόμενα καρποῦσθαι ἢ καὶ τὰ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ πνεῦμα μας ἔχουμε ἐφεύρει πλείστους ὅσους τρόπους νὰ τὸ ἀνακουφίζουμε ἀπὸ τοὺς κόπους, μὲ ἑορταστικοὺς ἀγῶνες καὶ θυσίες, τὶς ὁποῖες ἔχουμε καθιερώσει καθ᾿ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους, καὶ μὲ εὐπρεπῆ ἰδιωτικὰ οἰκήματα, ἡ δὲ εὐχαρίστηση τὴν ὁποία καθημερινὰ ἀπολαμβάνουμε ἀπὸ ὅλα αὐτά, διώχνει τὴν μελαγχολία. Λόγω δὲ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ τῶν κατοίκων τῆς πόλης μας εἰσάγονται σὲ αὐτὴν προϊόντα ὅλου τοῦ κόσμου, καὶ συμβαίνει νὰ ἀπολαμβάνουμε ἔτσι τὰ προϊόντα τῶν ἄλλων χωρῶν μὲ ὅση οἰκειότητα καταναλώνουμε τὰ προϊόντα της Ἀττικῆς (σὰν νὰ εἶναι δηλαδὴ δικά μας).

[39] Διαφέρομεν δὲ καὶ ταῖς τῶν πολεμικῶν μελέταις τῶν ἐναντίων τοῖσδε. τήν τε γὰρ πόλιν κοινὴν παρέχομεν, καὶ οὐκ ἔστιν ὅτε ξενηλασίαις ἀπείργομέν τινα ἢ μαθήματος ἢ θεάματος, ὃ μὴ κρυφθὲν ἄν τις τῶν πολεμίων ἰδὼν ὠφεληθείη, πιστεύοντες οὐ ταῖς παρασκευαῖς τὸ πλέον καὶ ἀπάταις ἢ τῷ ἀφ᾿ ἡμῶν αὐτῶν ἐς τὰ ἔργα εὐψύχῳ· καὶ ἐν ταῖς παιδείαις οἱ μὲν ἐπιπόνῳ ἀσκήσει εὐθὺς νέοι ὄντες τὸ ἀνδρεῖον μετέρχονται, ἡμεῖς δὲ ἀνειμένως διαιτώμενοι οὐδὲν ἧσσον ἐπὶ τοὺς ἰσοπαλεῖς κινδύνους χωροῦμεν. τεκμήριον δέ· οὔτε γὰρ Λακεδαιμόνιοι καθ᾿ ἑαυτούς, μεθ᾿ ἁπάντων δὲ ἐς τὴν γῆν ἡμῶν στρατεύουσι, τήν τε τῶν πέλας αὐτοὶ ἐπελθόντες οὐ χαλεπῶς ἐν τῇ ἀλλοτρίᾳ τοὺς περὶ τῶν οἰκείων ἀμυνομένους μαχόμενοι τὰ πλείω κρατοῦμεν. ἁθρόᾳ τε τῇ δυνάμει ἡμῶν οὐδείς πω πολέμιος ἐνέτυχε διὰ τὴν τοῦ ναυτικοῦ τε ἅμα ἐπιμέλειαν καὶ τὴν ἐν τῇ γῇ ἐπὶ πολλὰ ἡμῶν αὐτῶν ἐπίπεμψιν· ἢν δέ που μορίῳ τινὶ προσμείξωσι, κρατήσαντές τέ τινας ἡμῶν πάντας αὐχοῦσιν ἀπεῶσθαι καὶ νικηθέντες ὑφ᾿ ἁπάντων ἡσσῆσθαι. καίτοι εἰ ῥᾳθυμίᾳ μᾶλλον ἢ πόνων μελέτῃ καὶ μὴ μετὰ νόμων τὸ πλέον ἢ τρόπων ἀνδρείας ἐθέλομεν κινδυνεύειν, περιγίγνεται ἡμῖν τοῖς τε μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μὴ προκάμνειν, καὶ ἐς αὐτὰ ἐλθοῦσι μὴ ἀτολμοτέρους τῶν αἰεὶ μοχθούντων φαίνεσθαι, καὶ ἔν τε τούτοις τὴν πόλιν ἀξίαν εἶναι θαυμάζεσθαι καὶ ἔτι ἐν ἄλλοις.

Ὑπερέχουμε δὲ ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους μας καὶ στὴν πολεμικὴ προετοιμασία κατὰ τὰ ἑξῆς: Τὴν πόλη μας π.χ. τὴν παρέχουμε ἀνοιχτή σε ὅλον τὸν κόσμο, καὶ ποτὲ δὲν ἀποκλείουμε κανέναν διώχνοντας τοὺς ξένους ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἀκρόαμα ἢ θέαμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο, ἂν δὲν τὸ κρατήσουμε μυστικὸ καὶ τὸ δεῖ κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας, εἶναι δυνατὸν νὰ ὠφεληθεῖ, καὶ αὐτὸ γιατὶ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη ὄχι τόσο στὶς πολεμικὲς προετοιμασίες καὶ τὰ στρατηγήματα ὅσο στὴν ἔμφυτη γενναιότητά μας ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἔργα. Στὸ ζήτημα δὲ πάλι τῆς ἀγωγῆς, ἐνῶ ἐκεῖνοι ὑποβάλλονται ἀπὸ τὴν νεαρή τους ἀκόμα ἡλικία σὲ συνεχῆ καὶ ἐπίπονη ἄσκηση, μὲ τὴν ὁποία ἐπιδιώκουν νὰ γίνουν γενναῖοι, ἐμεῖς ζοῦμε μὲ ὅλες τὶς ἀνέσεις καὶ ὅμως εἴμαστε ἐξ ἴσου πρόθυμοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε τοὺς κινδύνους, τοὺς ὁποίους ἀντιμετωπίζουν καὶ αὐτοί. Καὶ νὰ ἡ ἀπόδειξη: ἐνῶ οἱ Λακεδαιμόνιοι ἐκστρατεύουν κατὰ τῆς χώρας μας μὲ ὅλους τοὺς τοὺς συμμάχους καὶ ποτὲ μόνοι, ἐμεῖς ἐπερχόμαστε κατὰ τῶν ἄλλων ἐντελῶς μόνοι, καὶ τὶς περισσότερες φορὲς νικᾶμε χωρὶς καμία δυσκολία τοὺς ἀντιπάλους μας, μολονότι ἐκεῖνοι μὲν μάχονται ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν, ἐμεῖς δὲ εἴμαστε σὲ ξένο ἔδαφος. Καὶ κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας δὲν ἀντιμετώπισε μέχρι σήμερα τὶς δυνάμεις μας ἑνωμένες, γιατὶ ἀφ᾿ ἑνὸς καταβάλλουμε πολλὲς φροντίδες ταυτόχρονα καὶ γιὰ τὸ ναυτικό μας, καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου κατατέμνουμε τὶς δυνάμεις μας τοῦ πεζικοῦ καὶ τὶς στέλνουμε σὲ πολλὰ σημεῖα τῆς ἐπικράτειάς μας. Ἂν δὲ κάπου μὲ μέρος μόνο τῆς δύναμής μας συμπλακοῦν οἱ ἀντίπαλοί μας, τότε, ἂν μὲν νικήσουν, καυχῶνται ὅτι μᾶς νίκησαν ὅλους, ἂν δὲν νικηθοῦν, διακηρύσσουν ὅτι νικήθηκαν ἀπὸ ὅλους. Καὶ βέβαια, ἂν ἐμεῖς ἀντιμετωπίζουμε μὲ πολλὴ προθυμία τοὺς κινδύνους, μᾶλλον μὲ μιὰ ἀφροντισιὰ καὶ ἄνεση παρὰ μετὰ ἀπὸ ἐπίπονη ἄσκηση, καὶ μὲ ἀνδρεία, ἡ ὁποία ὀφείλεται ὄχι τόσο στὴν ἐπιβολὴ τῶν νόμων ὅσο στὴν φυσική μας εὐψυχία, ἔχουμε τὸ πλεονέκτημα ὅτι δὲν καταπονούμεθα προκαταβολικὰ γιὰ δεινά, τὰ ὁποῖα ἀνήκουν ἀκόμα στὸ μέλλον, καὶ ὅτι, ὅταν φθάσει ἡ ὥρα τῶν δεινῶν αὐτῶν, ἀποδεικνυόμαστε ὅτι δὲν εἴμαστε λιγότερο τολμηροὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μοχθοῦν ἀδιάκοπα. Δὲν εἶναι δὲ σὲ αὐτὰ μόνο ἀξιοθαύμαστη ἡ πόλη μας ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὰ ἀκόμη.

[40] Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ᾿ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας· πλούτῳ τε ἔργου μᾶλλον καιρῷ ἢ λόγου κόμπῳ χρώμεθα, καὶ τὸ πένεσθαι οὐχ ὁμολογεῖν τινὶ αἰσχρόν, ἀλλὰ μὴ διαφεύγειν ἔργῳ αἴσχιον. ἔνι τε τοῖς αὐτοῖς οἰκείων ἅμα καὶ πολιτικῶν ἐπιμέλεια, καὶ ἑτέροις πρὸς ἔργα τετραμμένοις τὰ πολιτικὰ μὴ ἐνδεῶς γνῶναι· μόνοι γὰρ τόν τε μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾿ ἀχρεῖον νομίζομεν, καὶ οἱ αὐτοὶ ἤτοι κρίνομέν γε ἢ ἐνθυμούμεθα ὀρθῶς τὰ πράγματα, οὐ τοὺς λόγους τοῖς ἔργοις βλάβην ἡγούμενοι, ἀλλὰ μὴ προδιδαχθῆναι μᾶλλον λόγῳ πρότερον ἢ ἐπὶ ἃ δεῖ ἔργῳ ἐλθεῖν. διαφερόντως γὰρ δὴ καὶ τόδε ἔχομεν ὥστε τολμᾶν τε οἱ αὐτοὶ μάλιστα καὶ περὶ ὧν ἐπιχειρήσομεν ἐκλογίζεσθαι· ὃ τοῖς ἄλλοις ἀμαθία μὲν θράσος, λογισμὸς δὲ ὄκνον φέρει. κράτιστοι δ᾿ ἂν τὴν ψυχὴν δικαίως κριθεῖεν οἱ τά τε δεινὰ καὶ ἡδέα σαφέστατα γιγνώσκοντες καὶ διὰ ταῦτα μὴ ἀποτρεπόμενοι ἐκ τῶν κινδύνων. καὶ τὰ ἐς ἀρετὴν ἐνηντιώμεθα τοῖς πολλοῖς· οὐ γὰρ πάσχοντες εὖ, ἀλλὰ δρῶντες κτώμεθα τοὺς φίλους. βεβαιότερος δὲ ὁ δράσας τὴν χάριν ὥστε ὀφειλομένην δι᾿ εὐνοίας ᾧ δέδωκε σῴζειν· ὁ δὲ ἀντοφείλων ἀμβλύτερος, εἰδὼς οὐκ ἐς χάριν, ἀλλ᾿ ἐς ὀφείλημα τὴν ἀρετὴν ἀποδώσων. καὶ μόνοι οὐ τοῦ ξυμφέροντος μᾶλλον λογισμῷ ἢ τῆς ἐλευθερίας τῷ πιστῷ ἀδεῶς τινὰ ὠφελοῦμεν.

Γιατὶ εἴμαστε λάτρεις τοῦ ὡραίου, ὅμως χωρὶς σπατάλη χρήματος, καὶ καλλιεργοῦμε τὸ πνεῦμα χωρὶς νὰ χάνουμε τὴν ἀνδρεία μας. Καὶ μεταχειριζόμαστε τὸν πλοῦτο περισσότερο σὰν μία εὐκαιρία δράσης παρὰ σὰν ἀφορμὴ κομπορρημοσύνης, τὸ νὰ ὁμολογεῖ δὲ κανεὶς τὴν φτώχειά του δὲν εἶναι ντροπή, εἶναι ὅμως αἰσχρότερο τὸ νὰ μὴν προσπαθεῖ νὰ τὴν ἀποφύγει μὲ τὴν ἐργασία. Ἐπὶ πλέον, οἱ ἴδιοι ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε σὲ θέση νὰ φροντίζουμε ταυτόχρονα γιὰ τὶς ἰδιωτικές μας ὑποθέσεις καὶ γιὰ τὶς ὑποθέσεις τῆς πόλης μας, καὶ ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι απασχολημενοι μὲ ἰδιωτικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ αὐτοὶ ἀκόμα κατέχουν τὰ πολιτικὰ ζητήματα στὴν ἐντέλεια. Γιατὶ εἴμαστε ὁ μόνος λαὸς ποὺ τὸν μὴ ἀναμειγνυόμενο καθόλου στὰ κοινὰ δὲν τὸν θεωροῦμε φιλήσυχο ἀλλὰ ἄχρηστο, καὶ οἱ μόνοι ποὺ ὅποτε δὲν τὰ ἐπινοοῦμε καὶ δὲν τὰ προτείνουμε οἱ ἴδιοι πάντως ἔχουμε τὴ δύναμη νὰ κρίνουμε σωστὰ τὰ λαμβανόμενα μέτρα, τοὺς δὲ λόγους δὲν τοὺς θεωροῦμε καθόλου ἐμπόδιο τῶν ἔργων, ἀλλὰ μᾶλλον θεωροῦμε σὰν ἐμπόδιο τὸ νὰ μὴν ἔχουμε κατατοπισθεῖ προφορικὰ σὲ ὅσα ἔχουμε νὰ κάνουμε, πρὶν καταπιαστοῦμε μὲ αὐτά. Γιατὶ ὑπερέχουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὡς πρὸς αὐτὸ ἀκόμη, ὅτι δηλαδὴ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀποφασίζουμε γιὰ ὅσα πρόκειται νὰ ἐπιχειρήσουμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὰ ἐπιχειροῦμε. Ἐνῶ ὡς πρὸς αὐτὸ οἱ ἄλλοι… σὲ αὐτοὺς ἡ μὲν ἀμάθεια τοὺς κάνει νὰ ἀποφασίζουν ἡ δὲ σκέψη τοὺς κάνει νὰ διστάζουν. Πιὸ τολμηροὶ ὅμως ἀπὸ ὅλους εἶναι σωστὸ νὰ θεωροῦνται ὅσοι γνωρίζουν μὲ σαφήνεια ποιὲς εἶναι οἱ συμφορὲς καὶ ποιὰ τὰ εὐχάριστα, καὶ ὅμως ἡ γνώση αὐτὴ δὲν τοὺς κάνει νὰ ἀποφεύγουν τοὺς κινδύνους. Ἀλλὰ καὶ στὰ ζητήματα τῆς καλωσύνης διαφέρουμε ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων. Γιατὶ ἐμεῖς τοὺς φίλους τους ἀποκτᾶμε μᾶλλον εὐεργετώντας παρὰ εὐεργετούμενοι ἀπὸ αὐτούς. Σταθερότερος δὲ φίλος εἶναι ὁ εὐεργετῶν τὸν ἄλλον, γιατὶ εἶναι φυσικὸ νὰ προσπαθεῖ νὰ διατηρεῖ τὴν ἀνάμνηση τῆς εὐεργεσίας μὲ τὸ νὰ φέρεται πάντοτε καλὰ πρὸς τὸν εὐεργετούμενο. Ἐνῶ ἀντιθέτως αὐτὸς ποὺ ὀφείλει τὴν εὐεργεσία εἶναι ψυχρότερος στὶς σχέσεις του, γιατὶ γνωρίζει, ὅτι πρόκειται νὰ ἀνταποδώσει τὴν καλωσύνη σὰν πληρωμὴ χρέους καὶ ὄχι γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ ἄλλου. Καὶ εἴμαστε οἱ μόνοι ποὺ βοηθᾶμε τὸν ἄλλο χωρὶς τὴν ἐλάχιστη ἀνησυχία, καὶ αὐτὸ μᾶλλον ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ἐμπνέει ἡ ἐλευθερία παρὰ ἀπὸ συμφεροντολογικοὺς ὑπολογισμούς.

[41] Ξυνελών τε λέγω τήν τε πᾶσαν πόλιν τῆς Ἑλλάδος παίδευσιν εἶναι καὶ καθ᾿ ἕκαστον δοκεῖν ἄν μοι τὸν αὐτὸν ἄνδρα παρ᾿ ἡμῶν ἐπὶ πλεῖστ᾿ ἂν εἴδη καὶ μετὰ χαρίτων μάλιστ᾿ ἂν εὐτραπέλως τὸ σῶμα αὔταρκες παρέχεσθαι. καὶ ὡς οὐ λόγων ἐν τῷ παρόντι κόμπος τάδε μᾶλλον ἢ ἔργων ἐστὶν ἀλήθεια, αὐτὴ ἡ δύναμις τῆς πόλεως, ἣν ἀπὸ τῶνδε τῶν τρόπων ἐκτησάμεθα, σημαίνει. μόνη γὰρ τῶν νῦν ἀκοῆς κρείσσων ἐς πεῖραν ἔρχεται, καὶ μόνη οὔτε τῷ πολεμίῳ ἐπελθόντι ἀγανάκτησιν ἔχει ὑφ᾿ οἵων κακοπαθεῖ οὔτε τῷ ὑπηκόῳ κατάμεμψιν ὡς οὐχ ὑπ᾿ ἀξίων ἄρχεται. μετὰ μεγάλων δὲ σημείων καὶ οὐ δή τοι ἀμάρτυρόν γε τὴν δύναμιν παρασχόμενοι τοῖς τε νῦν καὶ τοῖς ἔπειτα θαυμασθησόμεθα, καὶ οὐδὲν προσδεόμενοι οὔτε Ὁμήρου ἐπαινέτου οὔτε ὅστις ἔπεσι μὲν τὸ αὐτίκα τέρψει, τῶν δ᾿ ἔργων τὴν ὑπόνοιαν ἡ ἀλήθεια βλάψει, ἀλλὰ πᾶσαν μὲν θάλασσαν καὶ γῆν ἐσβατὸν τῇ ἡμετέρᾳ τόλμῃ καταναγκάσαντες γενέσθαι, πανταχοῦ δὲ μνημεῖα κακῶν τε κἀγαθῶν ἀΐδια ξυγκατοικίσαντες. περὶ τοιαύτης οὖν πόλεως οἵδε τε γενναίως δικαιοῦντες μὴ ἀφαιρεθῆναι αὐτὴν μαχόμενοι ἐτελεύτησαν, καὶ τῶν λειπομένων πάντα τινὰ εἰκὸς ἐθέλειν ὑπὲρ αὐτῆς κάμνειν.

Ἀνακεφαλαιώνοντας λοιπὸν τὰ παραπάνω τονίζω, ὅτι ἡ ὅλη πόλη εἶναι σχολεῖο τῆς Ἑλλάδας καὶ ὅτι, κατὰ τὴ γνώμη μου, ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ προσαρμοστεῖ πρὸς τὶς πλέον διαφορετικὲς μορφὲς δράσεως μὲ τὴν μεγαλύτερη εὐστροφία καὶ χάρη. Καὶ ὅτι αὐτὰ εἶναι μᾶλλον ἡ πραγματικὴ ἀλήθεια καὶ ὄχι ἁπλὴ κομπορρημοσύνη, κατάλληλη γιὰ τὴν παροῦσα περίσταση, τὸ ἀποδεικνύει αὐτὴ ἡ δύναμη τῆς πόλης, τὴν ὁποία ἀποκτήσαμε μὲ τὶς ἱκανότητές μας αὐτές. Γιατὶ εἶναι ἡ μόνη πόλη ἀπὸ τὶς σημερινὲς ποὺ ὅταν δοκιμάζεται ἀποδεικνύεται ἀνώτερή της φήμης της, καὶ ἡ μόνη, ἢ ὁποία οὔτε στὸν ἐχθρό, ποὺ τῆς ἐπιτίθεται, δίνει ἀφορμὴ νὰ ἀγανακτήσει μὲ ὅσα παθαίνει ἀπὸ τέτοιους ἀντιπάλους, οὔτε στοὺς ὑπηκόους της δίνει ἀφορμὴ γιὰ παράπονα, γιατὶ τάχα ἐξουσιάζονται ἀπὸ ἀνάξιους νὰ ἔχουν τὴν ἐξουσία. Ἡ δύναμή μας δὲ αὐτὴ δὲν εἶναι βέβαια χωρὶς ἀποδείξεις, ἀλλὰ ὑπάρχουν μεγαλοπρεπῆ μνημεῖα αὐτῆς, γιὰ τὰ ὁποῖα μᾶς θαυμάζουν» οἱ σύγχρονοί μας καὶ θὰ μᾶς θαυμάζουν καὶ οἱ μελλοντικὲς γενιές, καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ χρειαζόμαστε τοὺς ἐπαίνους οὔτε τοῦ Ὁμήρου οὔτε κανενὸς ἄλλου, τοῦ ὁποίου οἱ στίχοι εἶναι δυνατὸν νὰ εὐχαριστήσουν πρὸς στιγμήν, θὰ ἔλθει ὅμως ἡ πραγματικότητα, ἡ ὁποία θὰ ἀποκαλύψει ψεύτικη τὴν ἰδέα ποὺ σχηματίστηκε γιὰ τὰ πράγματα, ἀλλὰ γιατὶ ὁλόκληρη τὴ θάλασσα καὶ τὴν ξηρὰ τὴν ἐξαναγκάσαμε νὰ γίνει προσιτὴ στὴν τόλμη μας, ἱδρύσαμε δὲ παντοῦ αἰώνια μνημεῖα καὶ τῆς φιλίας μας καὶ τῆς ἔχθρας μας. Ὑπὲρ αὐτῆς λοιπὸν τῆς πόλης καὶ αὐτοὶ ἐδῶ λοιπὸν πολέμησαν γενναία καὶ βρῆκαν τὸν θάνατο, γιατὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀνεχθοῦν τὴν στέρησή της, καὶ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἀπομένοντες στὴν ζωὴ ὁ καθένας πρέπει νὰ ἔχει τὴν προθυμία νὰ μοχθήσει γι᾿ αὐτήν.

[42] Δι᾿ ὃ δὴ καὶ ἐμήκυνα τὰ περὶ τῆς πόλεως, διδασκαλίαν τε ποιούμενος μὴ περὶ ἴσου ἡμῖν εἶναι τὸν ἀγῶνα καὶ οἷς τῶνδε μηδὲν ὑπάρχει ὁμοίως, καὶ τὴν εὐλογίαν ἅμα ἐφ᾿ οἷς νῦν λέγω φανερὰν σημείοις καθιστάς. καὶ εἴρηται αὐτῆς τὰ μέγιστα· ἃ γὰρ τὴν πόλιν ὕμνησα, αἱ τῶνδε καὶ τῶν τοιῶνδε ἀρεταὶ ἐκόσμησαν, καὶ οὐκ ἂν πολλοῖς τῶν Ἑλλήνων ἰσόρροπος ὥσπερ τῶνδε ὁ λόγος τῶν ἔργων φανείη. δοκεῖ δέ μοι δηλοῦν ἀνδρὸς ἀρετὴν πρώτη τε μηνύουσα καὶ τελευταία βεβαιοῦσα ἡ νῦν τῶνδε καταστροφή. καὶ γὰρ τοῖς τἆλλα χείροσι δίκαιον τὴν ἐς τοὺς πολέμους ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἀνδραγαθίαν προτίθεσθαι· ἀγαθῷ γὰρ κακὸν ἀφανίσαντες κοινῶς μᾶλλον ὠφέλησαν ἢ ἐκ τῶν ἰδίων ἔβλαψαν. τῶνδε δὲ οὔτε πλούτου τις τὴν ἔτι ἀπόλαυσιν προτιμήσας ἐμαλακίσθη οὔτε πενίας ἐλπίδι, ὡς κἂν ἔτι διαφυγὼν αὐτὴν πλουτήσειεν, ἀναβολὴν τοῦ δεινοῦ ἐποιήσατο· τὴν δὲ τῶν ἐναντίων τιμωρίαν ποθεινοτέραν αὐτῶν λαβόντες καὶ κινδύνων ἅμα τόνδε κάλλιστον νομίσαντες ἐβουλήθησαν μετ᾿ αὐτοῦ τοὺς μὲν τιμωρεῖσθαι, τῶν δὲ ἐφίεσθαι, ἐλπίδι μὲν τὸ ἀφανὲς τοῦ κατορθώσειν ἐπιτρέψαντες, ἔργῳ δὲ περὶ τοῦ ἤδη ὁρωμένου σφίσιν αὐτοῖς ἀξιοῦντες πεποιθέναι, καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ἀμύνεσθαι καὶ παθεῖν μᾶλλον ἡγησάμενοι ἢ [τὸ] ἐνδόντες σῴζεσθαι, τὸ μὲν αἰσχρὸν τοῦ λόγου ἔφυγον, τὸ δ᾿ ἔργον τῷ σώματι ὑπέμειναν καὶ δι᾿ ἐλαχίστου καιροῦ τύχης ἅμα ἀκμῇ τῆς δόξης μᾶλλον ἢ τοῦ δέους ἀπηλλάγησαν.

Γι᾿ αὐτὸν λοιπὸν τὸ λόγο μακρηγόρησα γιὰ ὅσα ἀφοροῦν τὴν πόλη, ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν δηλαδὴ γιατὶ ἤθελα νὰ σᾶς δείξω, ὅτι ἐμεῖς δὲν ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὸν ἴδιο σκοπό, γιὰ τὸν ὁποῖο ἀγωνίζονται ὅσοι δὲν ἔχουν κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ πλεονεκτήματα σὲ ἴσο βαθμὸ μὲ μᾶς, καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου γιατὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἤθελα νὰ κάνω φανερό με ἀποδείξεις, ὅτι εἶναι δίκαιο τὸ ἐγκώμιο τῶν ἀνδρῶν αὐτῶν, γιὰ τοὺς ὁποίους μιλάω τώρα. Καὶ ἔχω ἤδη ἀναφέρει τὰ κυριότερα σημεῖα τούτου τοῦ ἐγκωμίου. Γιατὶ ὅσα εἶπα γιὰ τὴν πόλη γιὰ νὰ τὴν ἐξυμνήσω, εἶναι στολίδια, μὲ τὰ ὁποῖα τὴν στόλισαν οἱ ἀρετὲς αὐτῶν ἐδῶ καὶ ἄλλων ὁμοίων με αὐτούς, καὶ πολὺ λίγοι Ἕλληνες ὑπάρχουν, γιὰ τοὺς ὁποίους μπορεῖ νὰ λεχθεῖ, ὅ,τι μπορεῖ νὰ λεχθεῖ γι᾿ αὐτοὺς ἐδῶ, ὅτι δηλαδὴ φήμη τοὺς ἰσοσταθμίζει τὰ ἔργα τους. Ἔχω δὲ τὴ γνώμη, ὅτι θάνατος σὰν αὐτὸν ἐδῶ τῶν προκείμενων νεκρῶν παρέχει τὸ ἀληθινὸ μέτρο τῆς ἀξίας ἑνὸς ἀνθρώπου, καὶ ἄλλοτε μὲν εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ τὴν προαναγγέλλει ἄλλοτε δὲ ὁ τελευταῖος ποὺ τὴν ἐπισφραγίζει. Γιατὶ καὶ ἐκεῖνοι ἀκόμη ποὺ ὑστεροῦν κατὰ τὰ ἄλλα, δικαιοῦνται νὰ προβάλλουν γιὰ ὑπεράσπισή τους τὴν ἀνδραγαθία, τὴν ὁποία ἐπέδειξαν κατὰ τοὺς πολέμους, μαχόμενοι ὑπὲρ τῆς πατρίδας. Γιατὶ ἐξέλειψαν τὸ κακὸ διὰ τοῦ καλοῦ, καὶ μὲ τὶς καλές τους ὑπηρεσίες σὰν ὑπερασπιστὲς τῆς πατρίδας τὴν ὠφέλησαν περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο τὴν ἔβλαψαν μὲ τὰ τυχὸν σφάλματά τους στὴν ἰδιωτική τους ζωή. Ἀπὸ αὐτοὺς ὅμως ἐδῶ κανεὶς δὲν δείχθηκε δειλὸς μπροστὰ στὸν θάνατο ἐξ αἰτίας τοῦ πλούτου του, δὲν προτίμησε δηλαδὴ νὰ συνεχίσει τὴν ἀπόλαυσή του, οὔτε ἀπέφυγε τὸν κίνδυνο ἐξ αἰτίας τῆς φτώχειάς του, ἀπὸ τὴν ἐλπίδα δηλαδὴ ὅτι μπορεῖ νὰ τὴν ἀποφύγει ἐπὶ τέλους κάποτε καὶ νὰ γίνει πλούσιος. Ἀλλὰ περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθὰ πόθησαν τὴν τιμωρία τῶν ἐχθρῶν τους, καὶ συνάμα θεώρησαν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐνδοξότερος κίνδυνος ἀπὸ αὐτὸν ἐδῶ, καὶ γιὰ τοῦτο προθυμοποιήθηκαν νὰ ριφθοῦν σὲ αὐτόν, γιὰ νὰ ἐκδικηθοῦν τοὺς ἐχθρούς τους ἀφ᾿ ἑνός, καὶ γιὰ νὰ ἐπιδιώξουν τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν ἀφ᾿ ἑτέρου, τὴν μὲν ἀβεβαιότητα δηλαδὴ τῆς ἐπιτυχίας τὴν ἐμπιστεύθηκαν στὴν ἐλπίδα, ὡς πρὸς δὲ τὸν κίνδυνο τοῦ θανάτου ποὺ βρισκόταν μπροστὰ τοὺς κατὰ τὴν μάχη ἦταν ἀποφασισμένοι νὰ στηριχθοῦν στὸν ἑαυτό τους καὶ μόνο. Καὶ μέσα στὴ μάχη θεώρησαν πάντα προτιμότερο νὰ ἀντισταθοῦν καὶ νὰ βροῦν τὸν θάνατο παρὰ νὰ σωθοῦν τρεπόμενοι σὲ φυγή, καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀπέφευγαν τὴν αἰσχρὴ φήμη τῆς δειλίας, καὶ ὑπέβαλαν τὰ σώματά τους σὲ ὅλα τὰ δεινά της μάχης, σὲ μιὰ δὲ κρίσιμη στιγμή, ποὺ ἦταν στὰ χέρια τῆς τύχης, στὸ ὕψος τῆς δόξας μᾶλλον παρὰ τοῦ τρόμου, βρῆκαν τὸν θάνατο.

[43] Καὶ οἵδε μὲν προσηκόντως τῇ πόλει τοιοίδε ἐγένοντο· τοὺς δὲ λοιποὺς χρὴ ἀσφαλεστέραν μὲν εὔχεσθαι, ἀτολμοτέραν δὲ μηδὲν ἀξιοῦν τὴν ἐς τοὺς πολεμίους διάνοιαν ἔχειν, σκοποῦντας μὴ λόγῳ μόνῳ τὴν ὠφελίαν, ἣν ἄν τις πρὸς οὐδὲν χεῖρον αὐτοὺς ὑμᾶς εἰδότας μηκύνοι, λέγων ὅσα ἐν τῷ τοὺς πολεμίους ἀμύνεσθαι ἀγαθὰ ἔνεστιν, ἀλλὰ μᾶλλον τὴν τῆς πόλεως δύναμιν καθ᾿ ἡμέραν ἔργῳ θεωμένους καὶ ἐραστὰς γιγνομένους αὐτῆς, καὶ ὅταν ὑμῖν μεγάλη δόξῃ εἶναι, ἐνθυμουμένους ὅτι τολμῶντες καὶ γιγνώσκοντες τὰ δέοντα καὶ ἐν τοῖς ἔργοις αἰσχυνόμενοι ἄνδρες αὐτὰ ἐκτήσαντο, καὶ ὁπότε καὶ πείρᾳ του σφαλεῖεν, οὐκ οὖν καὶ τὴν πόλιν γε τῆς σφετέρας ἀρετῆς ἀξιοῦντες στερίσκειν, κάλλιστον δὲ ἔρανον αὐτῇ προϊέμενοι. κοινῇ γὰρ τὰ σώματα διδόντες ἰδίᾳ τὸν ἀγήρων ἔπαινον ἐλάμβανον καὶ τὸν τάφον ἐπισημότατον, οὐκ ἐν ᾧ κεῖνται μᾶλλον, ἀλλ᾿ ἐν ᾧ ἡ δόξα αὐτῶν παρὰ τῷ ἐντυχόντι αἰεὶ καὶ λόγου καὶ ἔργου καιρῷ αἰείμνηστος καταλείπεται. ἀνδρῶν γὰρ ἐπιφανῶν πᾶσα γῆ τάφος, καὶ οὐ στηλῶν μόνον ἐν τῇ οἰκείᾳ σημαίνει ἐπιγραφή, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ μὴ προσηκούσῃ ἄγραφος μνήμη παρ᾿ ἑκάστῳ τῆς γνώμης μᾶλλον ἢ τοῦ ἔργου ἐνδιαιτᾶται. οὓς νῦν ὑμεῖς ζηλώσαντες καὶ τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ᾿ ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον κρίναντες μὴ περιορᾶσθε τοὺς πολεμικοὺς κινδύνους. οὐ γὰρ οἱ κακοπραγοῦντες δικαιότερον ἀφειδοῖεν ἂν τοῦ βίου, οἷς ἐλπὶς οὐκ ἔστιν ἀγαθοῦ, ἀλλ᾿ οἷς ἡ ἐναντία μεταβολὴ ἐν τῷ ζῆν ἔτι κινδυνεύεται καὶ ἐν οἷς μάλιστα μεγάλα τὰ διαφέροντα, ἤν τι πταίσωσιν. ἀλγεινοτέρα γὰρ ἀνδρί γε φρόνημα ἔχοντι ἡ μετὰ τοῦ [ἐν τῷ] μαλακισθῆναι κάκωσις ἢ ὁ μετὰ ῥώμης καὶ κοινῆς ἐλπίδος ἅμα γιγνόμενος ἀναίσθητος θάνατος.

Καὶ αὐτοὶ μὲν ἐδῶ τέτοιου εἴδους ἄνθρωποι ὑπῆρξαν, ἀντάξιοί της πατρίδας τους. Σεῖς δὲ οἱ ἐπιζῶντες πρέπει νὰ εὔχεσθε, τὸ γενναῖο σας φρόνημα ἀπέναντι στοὺς ἐχθροὺς νὰ εἶναι περισσότερο τυχερὸ ἀπὸ αὐτὸ τῶν προηγούμενων νεκρῶν, μὲ κανέναν ὅμως τρόπο νὰ καταδέχεσθε νὰ εἶναι λιγότερο τολμηρό, καὶ νὰ μὴν κρίνετε τὴν ἀξία τοῦ φρονήματος αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς ἐπαίνους τοῦ ρήτορα μόνο, ὁ ὁποῖος θὰ μποροῦσε νὰ τὴν μεγαλοποιήσει ὅσο ἤθελε ἐνώπιόν σας (ἂν καὶ σεῖς τὰ ξέρετε τὸ ἴδιο καλὰ μὲ αὐτόν), ἀναφέροντας ὅλα τὰ καλὰ ποὺ ὑπάρχουν στὴν ἄμυνα ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ παρατηρεῖτε καθημερινὰ τὴ δύναμη τῆς πόλης, ὅπως αὐτὴ παρουσιάζεται μὲ ἔργα, καὶ νὰ κυριεύεσθε λίγο ἀπὸ ἔρωτα πρὸς αὐτήν, καὶ ὅταν σᾶς φανεῖ ὅτι εἶναι μεγάλη, νὰ συλλογίζεσθε ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ἀπέκτησαν ἄνθρωποι τολμηροὶ ποὺ εἶχαν συναίσθηση τοῦ καθήκοντός τους, καὶ κατὰ τὴν ὥρα τῆς μάχης εἶχαν πάντοτε μπροστὰ στὰ μάτια τοὺς τὸν φόβο τοῦ ντροπιάσματος, ὅσες φορὲς δὲ ἀποτύγχαναν σὲ κάποια τοὺς προσπάθεια, δὲν νόμιζαν ὅτι γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἔπρεπε νὰ στερήσουν καὶ τὴν πόλη ἀπὸ τὶς ὑπηρεσίες τους, ἀλλὰ συνεισέφεραν ὑπὲρ αὐτῆς τὴν ὡραιότερη συνεισφορά. Γιατὶ ἐνῶ ὅλοι μαζὶ ἀπὸ κοινοῦ πρόσφεραν στὴν ὑπηρεσία τῆς πατρίδας τὰ σώματά τους, ἀπελάμβαναν ἀτομικὰ κάθε ἕνας, σὰν ἀνταμοιβὴ τρόπον τινά, τὸν ἔπαινο, ὁ ὁποῖος δὲν γερνάει ποτέ, καὶ τὸν πιὸ ἐπίσημο τάφο, ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκτήσει ἄνθρωπος, δὲν ἐννοῶ δὲ τὸν τάφο, στὸν ὁποῖο ἔχουν ἐναποτεθεῖ τὰ λείψανά τους, ἀλλὰ μᾶλλον τὸν τάφο, στὸν ὁποῖο ἀπομένει μετὰ θάνατον ἡ δόξα τους καὶ μνημονεύεται αἰωνίως σὲ κάθε παρουσιαζόμενη κάθε φορὰ εὐκαιρία εἴτε λόγου εἴτε ἔργου. Γιατὶ τῶν ἐπιφανῶν ἀνδρῶν τάφος εἶναι ἡ Γῆ ὁλόκληρη, καὶ τὴν ὕπαρξή τους δὲν τὴν φανερώνει μόνο ἡ ἐπιγραφὴ μιᾶς στήλης σὲ κάποιο μέρος τῆς πατρίδας τους, ἀλλὰ καὶ στὰ ξένα μέρη εἶναι ἐγκατεστημένη μία ἄγραφη ἀνάμνηση αὐτῶν σκαλισμένη ὄχι σὲ κάποιο ἔργο τέχνης ἀλλὰ μᾶλλον στὶς καρδιὲς ἑνὸς ἑκάστου τῶν ἀνθρώπων. Αὐτοὺς λοιπόν, ἐσεῖς τώρα νὰ τοὺς μιμηθεῖτε, καὶ μὲ τὴ σκέψη ὅτι εὐδαιμονία εἶναι ἡ ἐλευθερία, ἐλευθερία δὲ ἡ τόλμη, μὴν τρομοκρατεῖσθε ἀπὸ τοὺς κινδύνους τοῦ πολέμου. Γιατὶ δὲν θὰ ἦταν δικαιότερο νὰ ἀψηφοῦν τὴν ζωὴ τοὺς οἱ δυστυχοῦντες ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐλπίζουν νὰ ἀπολαύσουν κανέναν καλό, ἀλλὰ οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν διάρκεια ἀκόμη τῆς ζωῆς τοὺς διατρέχουν τὸν κίνδυνο νὰ δοῦν τὴν κατάστασή τους νὰ μεταβάλλεται στὴν ἀντίθετη, δηλαδὴ τὴν δυστυχία, καὶ γιὰ τοὺς ὁποίους θὰ ἦταν πολὺ σημαντικὴ ἡ διαφορά, ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι πάθαιναν κανένα ἀτύχημα. Γιατὶ προξενεῖ μεγαλύτερο πόνο, σὲ ἕναν βέβαια ποὺ ἔχει κάποια ὑψηλοφροσύνη, ἡ ἐξαθλίωση ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ ἐκφυλισμό, παρὰ ὁ θάνατος ποὺ τοῦ ἔρχεται ξαφνικά, χωρὶς κἂν νὰ γίνει αἰσθητός, ἐπάνω στὴν ἀκμὴ τῆς σωματικῆς του δύναμης καὶ ἐπάνω στὶς ἐλπίδες ποὺ τρέφει καὶ ὁ κάθε θνητός.

[44] Δι᾿ ὅπερ καὶ τοὺς τῶνδε νῦν τοκέας, ὅσοι πάρεστε, οὐκ ὀλοφύρομαι μᾶλλον ἢ παραμυθήσομαι. ἐν πολυτρόποις γὰρ ξυμφοραῖς ἐπίστανται τραφέντες· τὸ δ᾿ εὐτυχές, ὃ ἂν τῆς εὐπρεπεστάτης λάχωσιν, ὥσπερ οἵδε μὲν νῦν, τελευτῆς, ὑμεῖς δὲ λύπης, καὶ οἷς ἐνευδαιμονῆσαί τε ὁ βίος ὁμοίως καὶ ἐντελευτῆσαι ξυνεμετρήθη. χαλεπὸν μὲν οὖν οἶδα πείθειν ὄν, ὧν καὶ πολλάκις ἕξετε ὑπομνήματα ἐν ἄλλων εὐτυχίαις, αἷς ποτὲ καὶ αὐτοὶ ἠγάλλεσθε· καὶ λύπη οὐχ ὧν ἄν τις μὴ πειρασάμενος ἀγαθῶν στερίσκηται, ἀλλ᾿ οὗ ἂν ἐθὰς γενόμενος ἀφαιρεθῇ. καρτερεῖν δὲ χρὴ καὶ ἄλλων παίδων ἐλπίδι, οἷς ἔτι ἡλικία τέκνωσιν ποιεῖσθαι· ἰδίᾳ τε γὰρ τῶν οὐκ ὄντων λήθη οἱ ἐπιγιγνόμενοί τισιν ἔσονται, καὶ τῇ πόλει διχόθεν, ἔκ τε τοῦ μὴ ἐρημοῦσθαι καὶ ἀσφαλείᾳ, ξυνοίσει· οὐ γὰρ οἷόν τε ἴσον τι ἢ δίκαιον βουλεύεσθαι ὃ ἂν μὴ καὶ παῖδας ἐκ τοῦ ὁμοίου παραβαλλόμενοι κινδυνεύωσιν. ὅσοι δ᾿ αὖ παρηβήκατε, τόν τε πλέονα κέρδος ὃν ηὐτυχεῖτε βίον ἡγεῖσθε καὶ τόνδε βραχὺν ἔσεσθαι, καὶ τῇ τῶνδε εὐκλείᾳ κουφίζεσθε. τὸ γὰρ φιλότιμον ἀγήρων μόνον, καὶ οὐκ ἐν τῷ ἀχρείῳ τῆς ἡλικίας τὸ κερδαίνειν, ὥσπερ τινές φασι, μᾶλλον τέρπει, ἀλλὰ τὸ τιμᾶσθαι.

Γι᾿ αὐτὸν λοιπὸν τὸν λόγο καὶ σᾶς τοὺς γονεῖς τῶν ἡρώων αὐτῶν, ὅσοι εἶσθε παρόντες, δὲν σᾶς κλαίω τὴν στιγμὴ αὐτή, ἀλλὰ μᾶλλον θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς παρηγορήσω. Γιατί, ὅπως ὅλοι, γνωρίζουν καὶ αὐτοὶ ὅτι μεγάλωσαν μέσα σὲ ποικίλες ἐναλλαγὲς τῆς τύχης, καὶ ὅτι εὐτυχισμένοι μπορεῖ νὰ θεωροῦνται μόνο ἐκεῖνοι, στοὺς ὁποίους ἔλαχε ἡ μεγίστη τιμή, εἴτε ἕνας ἔντιμος θάνατος εἶναι αὐτή, ὅπως αὐτῶν ἐδῶ, εἴτε μία ἔντιμη λύπη, ὅπως ἡ δική σας, καὶ ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων οἱ ἡμέρες τῆς ζωῆς τοὺς κανονίστηκαν κατὰ τέτοιον τρόπο, ὥστε τὸ τέρμα τῆς εὐτυχίας τους νὰ συμπέσει μὲ τὸ τέρμα τῆς ζωῆς τους. Γνωρίζω βέβαια ὅτι εἶναι δύσκολο νὰ σᾶς πείσω γι᾿ αὐτά, μιὰ τέτοια στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ εὐτυχία τῶν ἄλλων θὰ σᾶς κάνει νὰ θυμηθεῖτε πολλὲς φορὲς τὴν εὐτυχία, ποὺ κάποτε αἰσθανθήκατε καὶ σεῖς. Καὶ λύπη αἰσθάνεται κανεὶς ὄχι γιὰ τὴν ἔλλειψη τῶν ἀγαθῶν ποὺ δὲν δοκίμασε ποτὲ στὴν ζωή του, ἀλλὰ γιὰ τὴν στέρηση ἐκείνων, τὰ ὁποῖα πρὶν τοῦ ἀφαιρεθοῦν ἀποτέλεσαν μέρος τῆς ζωῆς του. Ὅσοι δὲ ἀπὸ ἐσᾶς εἶσθε σὲ ἡλικία ποὺ ἐπιτρέπει τὴν τεκνοποιία, πρέπει νὰ ὑποφέρετε τὸν πόνο σας μὲ περισσότερη ὑπομονή, γιατὶ ἐλπίζετε νὰ ἀποκτήσετε καὶ ἄλλα παιδιά. Γιατὶ ὄχι μόνο γιὰ τὸν καθένα σας ἰδιαίτερα ἐκεῖνα ποὺ θὰ γεννηθοῦν θὰ σᾶς κάνουν νὰ λησμονήσετε σιγὰ σιγὰ αὐτὰ ποὺ χάσατε στὸν πόλεμο, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν πόλη τὸ κέρδος θὰ εἶναι διπλό, γιατὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἀφ᾿ ἑνὸς ἀποφεύγεται ἡ ἀπειλούμενη ἐρήμωση ἀπὸ τὴν ἐλάττωση τοῦ πληθυσμοῦ, καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου ἐνισχύεται ἡ ἀσφάλειά της. Γιατὶ τίποτε τὸ σωστὸ καὶ δίκαιο δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ σκεφθοῦν καὶ νὰ συμβουλεύσουν τὴν πόλη ὅσοι δὲν ἔχουν παιδιὰ νὰ τὰ ἐκθέσουν στὸν κίνδυνο ποὺ ἐκτίθενται τὰ παιδιὰ ὅλων τῶν ἄλλων. Ὅσοι δὲ πάλι ἔχετε προσπεράσει τὸ ὅριο αὐτὸ τῆς ἡλικίας, πρέπει νὰ θεωρεῖτε κέρδος τὸ ὅτι περάσατε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς σας εὐτυχισμένοι, ἡ δὲ περίοδος τῆς λυπημένης ζωῆς σας θὰ εἶναι σύντομη, καὶ νὰ ἀνακουφίζεσθε ἀπὸ τὴν δόξα αὐτῶν ἐδῶ τῶν ἡρωϊκῶς πεσόντων παιδιῶν σας. Γιατὶ τὸ μόνο πράγμα ποὺ δὲν γερνάει ποτὲ εἶναι ἡ φιλοδοξία, καὶ ἐκεῖνο ποὺ εὐχαριστεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν γεροντική του ἡλικία, ὅταν εἶναι ἄχρηστος πιά, δὲν εἶναι τὸ κέρδος, ὅπως ἰσχυρίζονται μερικοί, ἀλλὰ ἡ ἀπόλαυση τιμῶν.

[45] παισὶ δ᾿ αὖ ὅσοι τῶνδε πάρεστε ἢ ἀδελφοῖς ὁρῶ μέγαν τὸν ἀγῶνα (τὸν γὰρ οὐκ ὄντα ἅπας εἴωθεν ἐπαινεῖν), καὶ μόλις ἂν καθ᾿ ὑπερβολὴν ἀρετῆς οὐχ ὁμοῖοι, ἀλλ᾿ ὀλίγῳ χείρους κριθεῖτε. φθόνος γὰρ τοῖς ζῶσι πρὸς τὸ ἀντίπαλον, τὸ δὲ μὴ ἐμποδὼν ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται. εἰ δέ με δεῖ καὶ γυναικείας τι ἀρετῆς, ὅσαι νῦν ἐν χηρείᾳ ἔσονται, μνησθῆναι, βραχείᾳ παραινέσει ἅπαν σημανῶ. τῆς τε γὰρ ὑπαρχούσης φύσεως μὴ χείροσι γενέσθαι ὑμῖν μεγάλη ἡ δόξα καὶ ἧς ἂν ἐπ᾿ ἐλάχιστον ἀρετῆς πέρι ἢ ψόγου ἐν τοῖς ἄρσεσι κλέος ᾖ.

Ὡς πρὸς σᾶς δὲ ἐξ ἄλλου, τοὺς γιοὺς καὶ ἀδελφούς τους, ὅσοι εἶσθε παρόντες, βλέπω ὅτι ἡ προσπάθεια, τὴν ὁποία θὰ πρέπει νὰ καταβάλλετε, γιὰ νὰ τοὺς μιμεῖσθε, εἶναι τρομακτικὰ δύσκολη. Γιατὶ ὅλοι συνηθίζουν νὰ ἐπαινοῦν ἐκεῖνον ποὺ δὲν ὑπάρχει πλέον, ὁσοδήποτε δὲ ὑπέροχη καὶ ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι εἶναι ἡ ἀρετή σας, μόλις καὶ μετὰ βίας θὰ θεωρούσατε ὅτι εἶσθε, ὄχι ὅμοιοι, ἀλλὰ κατὰ τί κατώτεροι. Γιατὶ καὶ μεταξὺ τῶν ζώντων ὑπάρχει φθόνος ἀμοιβαῖος ἐκ μέρους τῶν ἑκάστοτε ἀντιζήλων, ὅποιος δὲ πεθαίνει καὶ δὲν εἶναι ἐμπόδιο σὲ κανέναν τιμᾶται μὲ μία εὔνοια ἀπαλλαγμένη ἀπὸ κάθε ἀντίδραση. Ἂν δὲ πρέπει νὰ κάνω λόγο καὶ γιὰ τὴν γυναικεία ἀρετή, σχετικὰ μὲ αὐτὲς ποὺ θὰ ζοῦν ὡς ἑξῆς σὰν χῆρες, θὰ συμπεριλάβω ὅλα ὅσα ἔχω νὰ πῶ σὲ μία σύντομη παραίνεση: θὰ εἶναι μεγάλη ἡ δόξα σας, ἂν δὲν δειχθεῖτε κατώτεροι τοῦ φυσικοῦ σας χαρακτήρα, καὶ μάλιστα ἂν γιὰ τὴν κάθε μιά σας γίνεται ὅσο τὸ δυνατὸν λιγότερος λόγος μεταξὺ τῶν ἀνδρῶν, εἴτε πρὸς ἔπαινον εἴτε πρὸς κατηγορία (εἴτε γιὰ καλὸ εἴτε γιὰ κακό).

[46] Εἴρηται καὶ ἐμοὶ λόγῳ κατὰ τὸν νόμον ὅσα εἶχον πρόσφορα, καὶ ἔργῳ οἱ θαπτόμενοι τὰ μὲν ἤδη κεκόσμηνται, τὰ δὲ αὐτῶν τοὺς παῖδας τὸ ἀπὸ τοῦδε δημοσίᾳ ἡ πόλις μέχρι ἥβης θρέψει, ὠφέλιμον στέφανον τοῖσδέ τε καὶ τοῖς λειπομένοις τῶν τοιῶνδε ἀγώνων προτιθεῖσα· ἆθλα γὰρ οἷς κεῖται ἀρετῆς μέγιστα, τοῖς δὲ καὶ ἄνδρες ἄριστοι πολιτεύουσιν. νῦν δὲ ἀπολοφυράμενοι ὃν προσήκει ἑκάστῳ ἄπιτε.

Ἐκφώνησα λοιπὸν κι ἐγώ, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιταγὴ τοῦ νόμου, τὸν ἐπιτάφιο, καὶ εἶπα ὅ,τι εἶχα νὰ πῶ κατάλληλο γιὰ τὴν περίσταση, καὶ μὲ ἔργα δὲ αὐτοί, τοὺς ὁποίους θάπτουμε, ἐν μέρει μὲν ἔχουν τιμηθεῖ τώρα ἀμέσως, ἐν μέρει δὲ θὰ τιμῶνται στὸ μέλλον, γιατὶ ἡ πόλη θὰ ἀνατρέφει τὰ παιδιὰ τοὺς δημοσία δαπάνη μέχρι ποὺ νὰ γίνουν ἔφηβοι, ἀπονέμουσα ἔτσι καὶ σὲ αὐτοὺς ἐδῶ καὶ στοὺς ἐπιζῶντες χρήσιμη ἀμοιβή, ἀντὶ στεφάνου τρόπον τινά, γιὰ αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνες τοὺς ὑπὲρ τῆς πατρίδας. Γιατὶ ὅπου τὰ βραβεῖα τῆς ἀρετῆς εἶναι τὰ πιὸ μεγάλα, ἐκεῖ συγκαταλέγονται μεταξὺ τῶν πολιτῶν καὶ οἱ πιὸ ἐνάρετοι ἄνδρες. Καὶ τώρα νὰ χορτάσει ὁ καθένας θρηνώντας τὸν δικό του καὶ ἔπειτα νὰ ἀποχωρήσει». Μὲ αὐτὸν λοιπὸν τὸν τρόπο τελέστηκε ὁ ἐνταφιασμὸς τῶν πεσόντων κατὰ αὐτὸν τὸν χειμώνα, μὲ τὸ τέλος τοῦ ὁποίου συνέπεσε καὶ τὸ τέλος τοῦ πρώτου ἔτους τοῦ παρόντος πολέμου.


Πηγή: Αγία Ζώνη


Εικόνα: «Ο Περικλής αγορεύων στην Πνύκα», από: wikipedia


averophΠηγή Περικλέους Ἐπιτάφιος Λόγος: «ὅπου τὰ βραβεῖα τῆς ἀρετῆς εἶναι τὰ πιὸ μεγάλα, ἐκεῖ συγκαταλέγονται μεταξὺ τῶν πολιτῶν καὶ οἱ πιὸ ἐνάρετοι ἄνδρες!»‘


…και ζουν ανάμεσά μας!
ΦΩΤΟ…

Ο Άδωνις Γεωργιάδης -τύφλα να ‘χουν οι σελέμπριτι- έχει φαν κλαμπ. Ή, έτσι νομίζει. Οπως…

γράφει στο Τwitter:

«Με τον αδερφό μου @giannopoulos35 στο γραφείο μου σήμερα. Στο πέτο φοράει το πλατινένιο σήμα με το όνομά μου, ως ακραιφνής “Αδωνίστας” ευχαριστώ όλη την ομάδα μου στην Πάτρα».

https://platform.twitter.com/widgets.js

 

Πηγή Υπάρχουν «Αδωνίστας»…


Γράφει η Σερένα Νομικού

Πολυπολιτισμικές κοινωνίες για να μην είναι συνεκτικές και να ελέγχονται εύκολα από τις ελίτ, ψηφιακά χρήματα χωρίς μετρητά για να μπορούν οι ελίτ να βλέπουν όλες τις κινήσεις των ανθρώπων φορολογώντας τους όσο θέλουν, αθεϊσμός και τώρα εμφυτευμένα μικροτσίπ εθελοντικά ή κρυφά στους ανθρώπους που καθιστούν εφικτή την ολοκληρωτική παρακολούθηση τους!

.

Άποψη


Η Σουηδία είναι μία χώρα που χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο για πάρα πολλά θέματα που έχουν σχέση με τη νέα τάξη πραγμάτων: για το μεταναστευτικό, για την κατάργηση των μετρητών χρημάτων, για την απομάκρυνση από τις θρησκείες και τώρα για την εμφύτευση τσιπ σε ανθρώπους που επιτρέπουν τον έλεγχο τους από οποιονδήποτε. Παραδόξως βέβαια η κεντρική της τράπεζα που στήριξε από την αρχή την πρωτοβουλία, τέθηκε πρόσφατα εναντίον της απαγόρευσης των μετρητών, όταν φάνηκαν όμως τα αρνητικά επακόλουθα της (πηγή).

Κάτι ανάλογο συνέβη και στο θέμα της μετανάστευσης, όταν αυξήθηκαν κατακόρυφα οι εγκληματικές ενέργειες, οι βιασμοί, οι δολοφονίες και οι απαγορευμένες ζώνες, ενώ δημιουργήθηκε χάος στην κοινωνία της. Όσον αφορά τον αθεϊσμό, οι επιτυχίες του προσηλυτισμού στο φανατικό Ισλάμ είναι χαρακτηριστικές στη χώρα («Ξεκινώντας από το ότι δεν διδάσκεται στα σχολεία κανένα μάθημα θρησκευτικών, από δεκαετίες πριν, πολλοί Σουηδοί αναζήτησαν μόνοι τους μία πνευματική διάσταση της ζωής τους. Είχε δημιουργηθεί ένα κενό στη σύγχρονη κοινωνία τους, το οποίο δεν μπορούσε να γεμίσει ούτε η επιστήμη, ούτε το υψηλό βιοτικό τους επίπεδο. Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει το Ισλάμ» – άρθρο). Λογικά λοιπόν υποθέτω πως θα αλλάξουν άποψη οι Σουηδοί και στην περίπτωση των τσιπ, όταν όμως θα είναι ξανά πολύ αργά.

Η εταιρία τώρα που εξειδικεύεται στα εγχειρήματα αυτού του είδους σε εταιρικό επίπεδο, η σουηδική BIOHAX, είπε πρόσφατα πως το εμφύτευμα τσιπ που διαρκεί μόλις δύο δευτερόλεπτα και συνήθως γίνεται στο χέρι, μεταξύ του δείκτη και του αντίχειρα με τη χρήση σύριγγας, είναι ένας σίγουρος τρόπος διασφάλισης πως η ψηφιακή ταυτότητα ενός ατόμου συνδέεται με τη φυσική του ταυτότητα (πηγή). Επίσης πως είναι ιδανικά για επιχειρήσεις που απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους (πηγή – προφανώς για να τους ελέγχουν ηλεκτρονικά), ενώ στη Σουηδία έχουν ήδη δεχτεί εμφυτεύματα σχεδόν 4.000 άτομα!

Μεταξύ άλλων τοποθετούνται σε μωρά, για να μπορούν να τα επιβλέπουν οι γονείς τους, σημειώνοντας πως έχει τη δυνατότητα κανείς μέσω αυτών των τσιπ να πληρώνει τους λογαριασμούς του, όπως με μία πιστωτική κάρτα, απλά τοποθετώντας το χέρι του σε ένα POS. Τα μικροτσίπ δε λειτουργούν μέσω της τεχνολογίας «near field communication» που είναι παρόμοια με αυτήν που χρησιμοποιείται από τις τραπεζικές κάρτες χωρίς επαφή.

Συνεχίζοντας, ήδη μία αμερικανική εταιρία τοποθέτησε μικροτσίπ της σουηδικής BIOHAX στους εργαζομένους της, ενώ σχεδιάζεται κάτι ανάλογο στη Μ. Βρετανία, όπου η BIOHAX άνοιξε γραφεία (πηγή). Η τιμή πώλησης τους είναι 150 στερλίνες και έχουν ενθουσιάσει τους εργοδότες, αφού έτσι θα μπορούν να ελέγχουν πολύ αποτελεσματικότερα τους εργαζομένους τους, όπως τους διαβεβαίωσαν οι Σουηδοί. Φυσικά η τοποθέτηση θα είναι εθελοντική, αλλά δεν χρειάζεται να είναι ιδιοφυής κανείς για να καταλάβει πως όποιος εργαζόμενος αρνείται είτε θα απολύεται, είτε δεν θα προσλαμβάνεται.

Ανεξάρτητα τώρα από την υποψία μου, σύμφωνα με την οποία δεν είναι αδύνατο να έχει εμφυτευτεί ένα τέτοιο μικροτσίπ στον Έλληνα πρωθυπουργό από τους Αμερικανούς που συνήθως είναι πρωτοπόροι σε τέτοιες τεχνολογίες, κρίνοντας από τη ριζική αλλαγή της στάσης του μετά την επίσκεψη του στις ΗΠΑ, ας προσπαθήσουμε να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Πολυπολιτισμικές, αθεϊστικές κοινωνίες για να μην είναι συνεκτικές και να ελέγχονται εύκολα από τις ελίτ, ψηφιακά χρήματα χωρίς μετρητά για να μπορούν οι ελίτ να βλέπουν όλες τις κινήσεις των ανθρώπων και να τους φορολογούν όσο θέλουν, ηλεκτρονικές πληρωμές πλήρως ελεγχόμενες, εμφυτευμένα μικροτσίπ εθελοντικά ή κρυφά στους ανθρώπους που καθιστούν εφικτή την ολοκληρωτική παρακολούθηση τους κοκ.

Ο Μεγάλος Αδελφός δηλαδή σε όλο του το μεγαλείο, χωρίς να ξεχνάμε την Κίνα και τα συστήματα επιβράβευσης ή τιμωρίας των πολιτών της που έχει επιβάλλει, όπου εάν η συμπεριφορά τους είναι αρνητική, απαγορεύεται ακόμη και να ταξιδέψουν! Στα πλαίσια αυτά, το μυθιστόρημα του Orwell, το «1984», δεν φαίνεται πια καθόλου ουτοπικό. Το ολοκληρωτικό καθεστώς δηλαδή που παρακολουθεί συνεχώς τους πάντες και τα πάντα, μέσα από αμέτρητες διαδραστικές τηλεοθόνες, ασκώντας τον απόλυτο έλεγχο στις πράξεις και στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Που ελέγχει τα πάντα, ακόμη και το παρελθόν, όπου όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον, ενώ όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει και το παρελθόν (βλέπε Μακεδονία).

Δυστυχώς, κρίνοντας από τους Σουηδούς που θεωρούν ανόητα πως η συμμετοχή τους στις τεχνολογικές εξελίξεις είναι το παν, όπως νόμιζαν για τη μαζική μετανάστευση και για την κατάργηση των μετρητών, η νέα αυτή τάση θα επικρατήσει στον πλανήτη. Έτσι, αργά ή γρήγορα, θα δούμε τους χειρότερους εφιάλτες μας να γίνονται πραγματικότητα, από εκείνους που θα καταφέρουν να ελέγξουν τις ανθρώπινες κοινωνίες απολυταρχικά, όπως στα φιλμ επιστημονικής φαντασίας που βλέπουμε ή διαβάζουμε.



analyst.grΠηγή Η σουηδική παράκρουση


Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακοίνωσε την λέξη της χρονιάς και είναι Ελληνική!

Στο σχετικό βίντεο που ανέβασε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το οποίο εκδίδει το διάσημο λεξικό, εξηγεί την προέλευση της λέξης με ένα δηλητηριασμένο βέλος που ξεκινά από την αρχαιότητα και καταλήγει σε ένα μπουκάλι δηλητήριο του σήμερα.

Το λήμμα “toxic” (τοξικός) ανακήρυξε «Λέξη της Χρονιάς» για το 2018 το Λεξικό της Οξφόρδης, επιλέγοντας το ανάμεσα σε όρους όπως «incel», «gas» και «techlash».

https://platform.twitter.com/widgets.js


https://twitter.com/OxfordWords/status/1062846136388476928

Κάθε χρόνο, το λεξικό της Οξφόρδης επιλέγει τη λέξη της χρονιάς η οποία αντικατοπτρίζει «το ήθος, τη διάθεση ή τις ανησυχίες» που καταγράφονται σε ένας συγκεκριμένο έτος, αλλά και να τονίσει ότι τα αγγλικά αλλάζουν διαρκώς.



ΠΗΓΗΠηγή Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακοίνωσε την λέξη της χρονιάς και είναι Ελληνική!

Η γυναίκα του ήταν καχύποπτη γιατί ο άντρας της ήθελε να πάει ένα ξαφνικό ταξίδι για ψάρεμα. Αυτό που έκανε στη συνέχεια όμως ήταν πανέξυπνο!

Ένας άντρας τηλεφωνεί σπίτι στη γυναίκα του και της λέει:

Γλυκιά μου, μου έχουν προτείνει να πάω σε μια μεγάλη λίμνη στον Καναδά για ψάρεμα με το αφεντικό μου και αρκετούς φίλους του. Θα λείπουμε για μια βδομάδα.

Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για μένα να πάρω αυτήν την προαγωγή που περιμένω τόσο καιρό, γι’αυτό θα μπορούσες να μου ετοιμάσεις σε παρακαλώ ρούχα για μια βδομάδα και να βγάλεις το καλάμι μου και τα σύνεργά μου για το ψάρεμα;

Φεύγουμε κατευθείαν μετά τη δουλειά, οπότε θα περάσω από το σπίτι, μόνο για να πάρω τα πράγματα μου. Θυμήσου να μου βάλεις και τις καινούργιες μεταξένιες πυτζάμες μου.»

Κάτι δεν της κολλάει στην όλη ιστορία, αλλά όντας καλή γυναίκα, κάνει ακριβώς ότι της ζήτησε ο άντρας της. Το επόμενο σαββατοκύριακο έρχεται σπίτι λίγο κουρασμένος, αλλά κατά τα άλλα φαινόταν μια χαρά.

Η γυναίκα του τον καλωσορίζει και τον ρωτάει αν έπιασε πολλά ψάρια. Εκείνος απαντάει: «Ναι! Πιάσαμε πολλά! Αλλά γιατί δεν μου έβαλες τις μεταξένιες πυτζάμες που σου ζήτησα;»

Η γυναίκα του απάντησε: » Τις έβαλα. Ήταν στο κουτί με τα σύνεργα για το ψάρεμα.»

The post Πανέξυπνο: Η γυναίκα του υποψιαζόταν πως κάτι κρυβόταν πίσω από το ταξιδάκι. Έτσι αποφάσισε να τον τεστάρει… appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Πανέξυπνο: Η γυναίκα του υποψιαζόταν πως κάτι κρυβόταν πίσω από το ταξιδάκι. Έτσι αποφάσισε να τον τεστάρει…


Ο 12λογος της εθνικής μας αφασίας…
Λες και βρισκόμαστε σε συλλογική… «καταστολή»!
Πώς είναι δυνατόν στην Ελλάδα που όλοι μιλάνε για όλα, να μην γίνεται καθόλου λόγος στο «δημόσιο στίβο», για τις δώδεκα μεγάλες «πληγές» της χώρας, που κακοφορμίζουν και πυορροούν συνεχώς;
Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν στη δημόσια ατζέντα, αυτά από τα οποία εξαρτάται πια η ίδια η ύπαρξή μας – και μάλιστα στο άμεσο μέλλον;
* Πρώτον, δεν γίνεται λόγος για το δημογραφικό μαρασμό της Ελλάδας. Κάποιοι το επαναφέρουν συνεχώς. Αλλά ουδείς ασχολείται…
* Δεύτερον, δεν γίνεται λόγος για την στασιμότητα της παραγωγικότητας εργασίας (και τη μείωση της παραγωγικότητας κεφαλαίου). Πράγμα που σημαίνει ότι η Ελληνική οικονομία χάνει συνεχώς σε δυναμισμό.
Η κυβέρνηση μάλιστα, μιλάει για … «ρεκόρ αύξησης επενδύσεων» την τελευταία διετία! Αλλά δεν μας αναφέρει ούτε μια σημαντική παραγωγική επένδυση. Ούτε μια!
Και δεν μας εξηγεί ακόμα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν παραγωγικές επενδύσεις-ρεκόρ, και το Ελληνικό χρηματιστήριο να καταρρέει συνεχώς και να σέρνεται ήδη κάτω από το μισό απ’ όπου βρισκόταν το καλοκαίρι του 2014!
Αυτοί οι άνθρωποι είναι κάτι χειρότερο από ψεύτες καθ’ έξιν: Είναι είτε αδίστακτοι, είτε μυθομανείς – είτε και τα δύο!
* Τρίτον, δεν γίνεται λόγος για την καθίζηση σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες: Βιομηχανία ουσιαστικά δεν υπάρχει πια. Μεταποίηση, επίσης δεν υπάρχει. Κι ό,τι υπάρχει περιορίζεται συνεχώς.
(Ο προηγούμενος Πρόεδρος του ΣΕΒ δεν ήταν βιομήχανος. Ο τωρινός επίσης δεν είναι… Επί δύο δεκαετίες – και πλέον – έχουμε «Σύνδεσμο Βιομηχανιών», χωρίς βιομηχάνους!)
Γεωργία υπάρχει, αλλά καρκινοβατεί.
Η Κτηνοτροφία φθίνει γιατί το Σύνταγμά μας ουσιαστικά… «απαγορεύει» τα βοσκοτόπια – κι έχει μεταβληθεί σε σταβλική κτηνοτροφία με τεράστιο κόστος σε ζωοτροφές.
Η Αλιεία κι εκείνη καρκινοβατεί και φθίνει. Ενώ η Ιχθυοκαλλιέργεια πάει καλά θεωρητικά, αλλά οι μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας… χρεοκοπούν συνεχώς!
Όσο δεν υπάρχουν ξένες παραγωγικές επενδύσεις, η κατάσταση δεν θα γίνεται καλύτερη – θα γίνεται μόνο χειρότερη. Κι όσο δεν υπάρχει τραπεζικό σύστημα να στηρίξει τις υφιστάμενες μονάδες, κι ό,τι παραγωγικό υπάρχει ακόμα, σε λίγο θα κλείσει…
* Τέταρτον, δεν γίνεται λόγος για την ΜΗ αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων στο υπέδαφος – της γης και των θαλασσών μας.
Αλλού δεν αφήνουν οι περιβαλλοντολόγοι, αλλού δεν αφήνουν οι αρχαιολόγοι κι αλλού δεν αφήνουν οι… Τούρκοι!
Η Ελλάδα, έχει τεράστιο ορυκτό και υποθαλάσσιο πλούτο, αλλά δεν τον αγγίζει! Και ουδείς ασχολείται…
* Πέμπτον, η ενεργειακή υποδομή της χώρας καταρρέει! Η ΔΕΗ ψυχορραγεί! Το ξέρουν όλοι αυτό. Με δανεικό χρόνο λειτουργεί ακόμα. Αλλά αυτό δεν θα συνεχίζεται για πολύ.
Πιθανή κατάρρευση της ΔΕΗ θα συμπαρασύρει ολόκληρη την οικονομία. Και το πλήγμα θα είναι χειρότερο για την οικονομία μας από ό,τι τα μνημόνια! Γιατί χωρίς ενεργειακή βάση, δεν μπορεί να σταθεί καμία σύγχρονη οικονομία.
* Έκτον, τα παιδιά μας εξακολουθούν να φεύγουν στο εξωτερικό μαζικά! Και πώς να μη φύγουν;
Εδώ δεν υπάρχουν ούτε δουλειές για αυτά σήμερα, ούτε προοπτικές για το αύριο. Αφού δεν γίνονται επενδύσεις, ποιος θα μείνει να σταδιοδρομήσει εδώ;
Αφού κλείνουν και οι παραγωγικές μονάδες που υπάρχουν, ποιος θα περιμένει να κάνει καριέρα στην Ελλάδα, όταν μπορεί να κάνει καριέρα στο εξωτερικό;
Αυτό επιτείνει και επιταχύνει το δημογραφικό μαρασμό της κοινωνίας. Γιατί δεν είναι μόνο ότι δεν κάνουμε πολλά παιδιά. Είναι κι ότι, αυτά τα – αναλογικά λιγότερα – που έχουμε, φεύγουν και κάνουν οικογένειες στο εξωτερικό. Κι όσα μένουν εδώ ακόμα, δεν τολμάνε πια να κάνουν οικογένειες…
* Έβδομον, με επενδύσεις να ΜΗΝ υπάρχουν, με τους φόρους να είναι συντριπτικοί, με το ασφαλιστικό σύστημα ετοιμόρροπο, με τις ενεργειακές υποδομές να αργοπεθαίνουν, με την παραγωγικότητα να βρίσκεται σε στασιμότητα και το καλύτερο ανθρώπινο δυναμικό να φεύγει έξω, η ανταγωνιστικότητα της χώρας συνεχώς υποχωρεί!
Χώρα δίχως ανταγωνιστικότητα ΔΕΝ μπορεί να επιβιώσει. Τελεία!
Θέλουμε οι μισθοί και οι συντάξεις μας να προσεγγίσουν τη Γερμανία, ενώ η ανταγωνιστικότητα μας προσεγγίζει σιγά-σιγά την… Ουγκάντα!
Γίνεται; Εμ, δε γίνεται…
Υπάρχει κανείς να το εξηγήσει αυτό, τόσο καθαρά;
* Όγδοο, η Τουρκία γίνεται κάθε μέρα και πιο επιθετική. Εξοπλισμένη και παντοδύναμη, αμφισβητεί πια τα πάντα! Και κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να τη συγκρατήσει…
Ενώ η ίδια η Ελλάδα δεν φαίνεται ικανή να της αντισταθεί…
Και πώς να αντισταθεί στις εθνικές απειλές, μια κυβέρνηση που έχει αποκηρύξει τον πατριωτισμό ως… «ακροδεξιό ανάθεμα»;
Μιλάνε για «εθνικό συμφέρον» μόνο όταν πρόκειται να δικαιολογήσουν ένα ξεπούλημα εθνικών θέσεων! Κι όχι μόνο απέναντι σε «ισχυρούς γείτονες» όπως η Τουρκία, αλλά και απέναντι σε εντελώς ανίσχυρους, όπως τα Σκόπια και η Αλβανία!
  • Πότε ανακαλύπτουν ότι «στη θάλασσα δεν υπάρχουν σύνορα»!
  • Πότε αναγνωρίζουν την ανύπαρκτη «εθνότητα των Μακεδόνων» και την αντίστοιχη «εθνική Μακεδονική ταυτότητα» στους Σκοπιανούς…
  • Πότε ταυτίζονται με την εγκληματική πρακτική των Αλβανών εθνικιστών κατά των Βορειοηπειρωτών Ελλήνων…
  • Πότε «απαγορεύουν» να αναφερόμαστε σε «Βόρειο Ήπειρο», και πότε προσπαθούν να επιβάλουν να αναφερόμαστε σε «Βόρεια Μακεδονία» (τα Σκόπια!)
Οι άνθρωποι που στήριζαν τους Σκοπιανούς εθνικιστές του Γκρουέφσκι πριν δέκα χρόνια, τώρα προσπαθούν να απαγορεύσουν τις πάγιες Ελληνικές θέσεις μέσα στην Ελλάδα!
* Ένατο, η εσωτερική ασφάλεια έχει καταρρεύσει! Η Ελλάδα έχει γεμίσει «άβατα»! Η αστυνομία δεν μπορεί να παρέμβει πια στο… μισό κέντρο της Αθήνας! Σιγά-σιγά και στα κέντρα των άλλων μεγάλων πόλεων – ειδικά όπου υπάρχουν Πανεπιστήμια, ή έστω ΤΕΙ, ή απλώς σχολεία υπό κατάληψιν, ή απλώς κατειλημμένα κτίρια από αναρχικούς.
Τα «τάγματα εφόδου» – κουκουλοφόροι, αναρχικοί, Ρουβίκωνες, «Αντίφα» κλπ.- έχουν βρει… χρηματοδότηση (από τη σχέση τους με τις ΜΚΟ των «αλληλέγγυων» – και όχι μόνο), έχουν στρατολογήσει χιλιάδες νεαρούς λαθρομετανάστες, τους εκπαιδεύουν συνεχώς, τους εξαπολύουν κατά κύματα, τρομοκρατούν, δικαστές, καθηγητές, πολιτικούς, επιχειρηματίες και απλούς πολίτες, ενώ επεκτείνουν συνεχώς το «ζωτικό» τους χώρο.
Και πώς η Ελλάδα θα πείσει ξένους επίβουλους γείτονες ότι είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί την εθνική της κυριαρχία στα σύνορα, όταν δεν μπορεί να την υπερασπιστεί μέσα στο ίδιο το κέντρο της Αθήνας;
Κανείς δεν νιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι γι’ αυτό.
* Δέκατο, η λαθρομετανάστευση σαρώνει όλη την Ευρώπη – τώρα απειλεί και τις ΗΠΑ. Αλλά η Ελλάδα είναι «πύλη» της λαθρομετανάστευσης στη «Δύση»!
Και δεν έχει καμία σχέση πια με «κύματα προσφύγων», δεν πρόκειται για πρόσφυγες, ούτε νομικά ούτε πραγματικά, δεν πρόκειται καν για κανονικούς μετανάστες, πρόκειται για μια παράνομη εισβολή λαθραίων που διακινούν ναρκωτικά, όπλα, γυναίκες παιδιά και τζιχάντ.
Αυτό το ξέρουν όλοι! Αλλά ελάχιστοι τολμούν να το πουν…
Η μεγάλη πλειονότητα όσων μπαίνουν παράνομα ΔΕΝ έχουν σχέση ούτε με την Συρία ούτε με το κεντρικό Ιράκ πια.
Αντίθετα έχουν άμεση σχέση με κυκλώματα δουλεμπόρων και διακινητών.
Κι είναι καλά «εξοπλισμένοι», καλά δικτυωμένοι, καλά «δασκαλεμένοι» και αδίστακτοι. Πρώτα-πρώτα σε βάρος των ίδιων των δικών τους
  • –Ήδη ο διεθνής τύπος αποκαλύπτει φοβερές ιστορίες για το πώς οι περιβόητες ΜΚΟ των διακινητών τους έκαναν «μαθήματα» (εντός του ελληνικού εδάφους!) πώς να λένε ψέματα ότι είναι πρόσφυγες για να πάρουν άσυλο. Και αρκετές χιλιάδες τα κατάφεραν.
  • –Ήδη ο διεθνής τύπος περιγράφει πώς νεαροί και νεαρές που είχαν γίνει πρωτοσέλιδα στα διεθνή ΜΜΕ, ως «τραγικές και ηρωικές φιγούρες προσφύγων» αποκαλύφθηκε εκ των υστέρων ότι ήταν δικτυωμένοι με κυκλώματα δουλεμπόρων!
  • –Ήδη αποκαλύπτεται τεράστιο σκάνδαλο εκατοντάδων εκατομμυρίων από κοινοτικά κονδύλια, που υποτίθεται ότι πήγαιναν για τους «πρόσφυγες» και στην πραγματικότητα τα διαχειρίζονταν οργανώσεις-βιτρίνες «διακινητών». Χρηματοδοτούσαμε το δουλεμπόριο! Και δεν ασχολείται κανείς!
  • –Ήδη αποκαλύπτεται ότι και σήμερα, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, νεαρές γυναίκες και παιδιά βιάζονται στα hot spots των νησιών μας! Και δεν συγκινείται κανείς, γαμώτο μου….
Ούτε κάνει κανείς τίποτε γι’ αυτό. Διότι αυτουργοί είναι οι λαθρομετανάστες που έχουν μαζευτεί εκεί. Κι έχουν μετατρέψει μιαν απειλή (κατά της χώρας) σε τεράστια «μπίζνα» (για τους ίδιους). Από την οποία πλουτίζουν κάποιοι ελάχιστοι και υπονομεύεται η ίδια η εθνική ασφάλεια, ενώ διασύρεται η Ελλάδα διεθνώς.
Κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται – ούτε με αυτό…
* Ενδέκατο, οι αβάσταχτοι φόροι! Μαζί με τις επίσης αβάστακτες «ασφαλιστικές εισφορές» – που έχουν μετατραπεί σε φόρους κι αυτές- κλείνουν επιχειρήσεις, πνίγουν ελεύθερους επαγγελματίες, διώχνουν επενδύσεις και γονατίζουν την οικονομία. Είναι αργός θάνατος πια για το χώρα.
Για το «αργός», μην είστε και τόσο σίγουροι πια…
Αλλά για το «θάνατος», μην έχετε πια καμιάν αμφιβολία!
* Δωδέκατο, η Παιδεία απλώς ΔΕΝ υπάρχει! Το πιο «στυγερό έγκλημα» κατά της κοινωνίας
Σύμφωνα με το άρθρο 16 του Συντάγματός μας, η Παιδεία …έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
Το Σύνταγμά μας έχει ήδη παραβιαστεί! Βλέπετε τα σχολεία μας να καλλιεργούν την «ηθική αγωγή» – δηλαδή ηθικές πνευματικές αξίες;
Βλέπετε να καλλιεργούν την υπευθυνότητα ως αρετή αναπόσπαστη με το ιδανικό της Ελευθερίας;
«Καταληψίες» γαλουχούν. Ανώριμους έφηβους βγάζουν. Διαρκώς «οργισμένους» και παντελώς, απροσάρμοστους.
Πρότυπό τους είναι οι «επαναστάτες χωρίς αιτία»
Όχι οι «ελεύθεροι και υπεύθυνοι πολίτες».
Εκτρέφουν συστηματικά και υποθάλπουν, όλα όσα παντού αλλού – σε όλες τις άλλες κοινωνίες – θεωρούνται απλώς «νεανική παραβατικότητα»
Βλέπετε να προωθούν την ανάπτυξη «εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης»;
Τα παιδιά μας δεν διδάσκονται Ιστορία (έχει καταργηθεί το εθνικό «αφήγημα» και διδάσκονται… «σημειώσεις» και «πηγές» – όταν δεν τα «στραβώνουν» με θεωρίες για το «συνωστισμό» των Ελλήνων στην προκυμαία της Σμύρνης – δηλαδή τη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων!),
διδάσκονται μαθηματικά για να τα… μισήσουν (έχει καταργηθεί ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος της Ευκλείδειας Γεωμετρίας και η ίδια η Τριγωνομετρία!),
διδάσκονται Φυσική για να τη μισήσουν κι αυτήν (μαθαίνουν «στροφορμή» χωρίς να έχουν διδαχθεί ημίτονα και συνημίτονα!),
δεν διδάσκονται την ιστορική συνέχεια της γλώσσας (γι’ αυτό και δεν τη μαθαίνουν πια),
δεν διδάσκονται Λογοτεχνία (αφού έχουν «εκκαθαριστεί» από τα αναγνωσματάρια εμβληματικοί συγγραφείς όπως ο Σολωμός, ο Κάλβος και κυρίως ο Παλαμάς, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της γενιάς του ’30.
Και βέβαια δεν διδάσκονται τη θρησκευτική παράδοση της Ορθοδοξίας, που είναι αναπόσπαστη από την Ιστορία του λαού τους!
Οι μόνοι που διδάσκονται την θρησκευτικής τους παράδοση είναι οι «αλλόδοξοι» – κυρίως οι μουσουλμάνοι μαθητές και ορισμένοι Καθολικοί.
Οι Εβραίοι μαθητές τα μαθαίνουν σε δικά τους σχολεία, ενώ οι Ορθόδοξοι διδάσκονται… «θρησκειολογία»!
Έτσι καλλιεργείται η… «θρησκευτική συνείδηση» στη χώρα που – κατά το Σύνταγμα – «επικρατούσα θρησκεία» είναι η Ορθοδοξία!
Στο όνομα της «ανεξιθρησκίας» που σημαίνει ισοτιμία όλων απέναντι στο νόμο, ανεξαρτήτως θρησκευτικής πίστης, έχει επιβληθεί η υποβάθμιση ειδικά της Ορθοδοξίας!
Μόνη αντίσταση από κάποιους πραγματικά ηρωϊκούς εκπαιδευτικούς εδώ κι εκεί. Αλλά οι «συνδικαλιστικές οργανώσεις» των εκπαιδευτικών είναι απολύτως συνυπεύθυνοι για το κακό που γίνεται.
Το Σύνταγμά μας έχει πλήρως παραβιαστεί
Στην Τουρκία, ήδη από τη δεκαετία του ’80, ο μουσουλμάνος Γκιουλέν άνοιξε παντού – όχι «ιεροδιδασκαλεία, αλλά – σχολεία που δίδασκαν τα παιδιά Μαθηματικά, Φυσική, γλώσσες υπολογιστών και σύγχρονες τεχνικές γνώσεις. Μια γενιά αργότερα η Τουρκία γνωρίζει παραγωγική άνθιση χωρίς προηγούμενο στην Ιστορίας της!
Εδώ τα παιδιά μας σπρώχνονται να γίνουν τραγουδιστές, μουσικοί, «μοντέλα», survivors ή μάγειροι.
Ή να ενταχθούν σε κομματικές νεολαίες, μπας και βρουν καμιά θεσούλα στο δημόσιο…
Κανείς δεν ανησυχεί για όλα αυτά;
Όλοι ανησυχούν!
Αλλά κανείς δεν μιλάει
Γιατί;

Πηγή Ο 12λογος της εθνικής μας αφασίας…


Η «αποκάλυψη» τoυ POLITICO…
Μια περίεργη ιστορία με την δημιουργία ακαδημίας κατασκόπων επί ελληνικού εδάφους, παρουσιάζει το περιοδικό «Politico». Το σχέδιο περιλαμβάνει και…
συμμετοχή της Κύπρου, με την Αθήνα να έχει τον ηγετικό ρόλο.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα: 

Η δημιουργία μίας κοινής ακαδημίας κατασκοπίας της ΕΕ θα είναι ένα σημαντικό βήμα για τις υπηρεσίες πληροφοριών της Ενωσης. Η ανάπτυξη κοινής υπηρεσίας πληροφοριών και κατασκοπείας είχε «κολλήσει» στο «βέτο» της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία διαθέτει τις δικές της υπηρεσίες  υψηλού επιπέδου και σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούσε να μοιραστεί στοιχεία και τεχνογνωσία με τους υπόλοιπους «εταίρους» της.

Συμφωνα με το Politico, «εκτός της ακαδημίας κατασκόπων, η Ελλάδα θα αναλάβει την εκπαίδευση πληρωμάτων ελικοπτέρων για τις συνθήκες σε μεγάλο υψόμετρο ή σε υψηλή θερμοκρασία, ενώ το πρόγραμμα θα είναι ανοιχτό και για τα πολιτικά πληρώματα, καθώς και τη δημιουργία ειδικών δυνάμεων που θα μπορούν να μετέχουν σε μικρές κοινές επιχειρήσεις».

Επίσης, η Γαλλία και η Σουηδία θα αναλάβουν το Κέντρο Αξιολόγησης, η Γερμανία τη δημιουργία drones νέας γενιάς που αναμένονται έως το 2025, ενώ θα είναι και επικεφαλής του πρότζεκτ για την ενίσχυση των δυνατοτήτων των ελικοπτέρων Tiger. Η Ιταλία θα έχει την ευθύνη για την ανάπτυξη συστήματος αντιμετώπισης απειλής από drones. Ακόμη, η Εσθονία θα ασχοληθεί με τη δημιουργία αρθρωτού μη επανδρωμένου συστήματος εδάφους- που θα διευκολύνει τον σχεδιασμό αποστολών- και η Γαλλία θα είναι επικεφαλής του πρότζεκτ για νέας γενιάς πυραυλικά συστήματα μεσαίας εμβέλειας.

Tην τελική έγκριση, κατά το «Politico», για την σχολή κατασκόπων θα δώσουν οι υπουργοί Αμυνας των 25 χωρών – μελών της Ε.Ε. …

Πηγή Σχολή για κατασκόπους στην Ελλάδα…


… για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ…
Μία παράσταση του Σταμάτη Κραουνάκη στο Ηρώδειο κόστισε στο Φεστιβάλ Αθηνών περισσότερα από 660 χιλιάδες ευρώ!

Τα αποκαλυπτικά στοιχεία τα έδωσε ο…
Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σε συνέντευξή του στη Ναταλί Χατζηαντωνίου, στο «Εθνος της Κυριακής»: «Λοιπόν 661.657 ευρώ κόστισε η παράσταση “Αυτά που καψαν το σανίδι” που είχε κάνει το 2008 στο Ηρώδειο», είπε.

Οπως διαβάζουμε στα δημοσιεύματα της εποχής, η παράσταση «ξεκίνησε από μια ιδέα του προέδρου του Φεστιβάλ Αθηνών Γιώργου Λούκου και υλοποιήθηκε μετά από προσπάθεια που κράτησε καιρό πολύ –ήταν εμφανές αυτό- από τον Σταμάτη Κραουνάκη». Συμμετείχαν πολλοί και διάφοροι, εκλεκτοί όλοι τους: Η Άννα Καλουτά, η Σπεράντζα Βρανά, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, η Μάρω Κοντού, ο Γιώργος Μαρίνος, η Μάρθα Βούρτση, η Ζωή Φυτούση, η Άννα Παναγιωτοπούλου, η Κατιάνα Μπαλανίκα, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Γρηγόρης Βαλτινός, η Σόνια Θεοδωρίδου, ο Δημήτρης Μπάσης, ο Χρήστος Στέργιογλου, η Μελίνα Τανάγρη, η Μάρθα Φριντζήλα, ο Γιάννης Χαρούλης και η ομάδα Σπείρα Σπείρα.

«Την ώρα που είπαμε το ναι με τον Γιώργο Λούκο στο γραφείο του κάτω από την Ακρόπολη ήταν τέλη Οκτώβρη κι όλα μοιάζαν μακρινά. Έφυγα με την ατάκα του στ’ αυτιά μου «Mόνο εσύ μπορείς να το κάνεις»» έγραφε την εποχή εκείνη ο ίδιος ο Σταμάτης Κραουνάκης, στην Athens Voice. «Έχω μεγάλη συγκίνηση. Θέλω να ’μαστε όλοι σούπερ και να χαρίσουμε στην πόλη δυο αξέχαστα βράδια. Μεθυσμένα από αναμνήσεις και από ζωή αληθινή. Της Ελλάδας των παντοτινών καλοκαιριών».

Η παράσταση αποθεώθηκε από τις εφημερίδες τις επόμενες ημέρες. «Δεν ξέρω πώς να το αρχίσω. Φοβάμαι πως θα γίνω- άλλη μία φορά…- μελό. Φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω να μεταφέρω στο χαρτί αυτή τη βραδιά. Που ήταν μια από τις ομορφότερες που έχω ζήσει στο Ηρώδειο» έγραψαν τα ΝΕΑ.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος δέχεται μία ανηλεή και ανήθικη επίθεση από τον Σταμάτη Κραουνάκη για περισσότερο από έναν χρόνο τώρα, μέσα από τη συχνότητα του «105.5 Στο Κόκκινο». Ο συνθέτης τον κατηγορεί ασταμάτητα και για χίλια δυο πράγματα. Αναμενόμενη, επομένως, η ερώτηση της Ναταλί: «Σας επέρριψε ευθύνες όμως ο Σταμάτης Κραουνάκης για την επιλογή μιας παραγωγής 350.000 ευρώ του Μπομπ Γουίλσον για την Επίδαυρο του 2019»;

Και ιδού ολόκληρη η απάντηση του κ.Θεοδωρόπουλου: «Όταν πληροφορήθηκα ότι ο κ Κραουνάκης μέσα στην κακία που τον δέρνει είπε ότι είναι ακριβή η παραγωγή του Μπομπ Γουίλσον ζήτησα-όπως έχω δικαίωμα- να μου φέρουν τον κατάλογο με τις δικές του παραγωγές τα προηγούμενα χρόνια στο Φεστιβάλ. Λοιπόν 661.657 ευρώ κόστισε η παράσταση “Αυτά που καψαν το σανίδι” που είχε κάνει το 2008 στο Ηρώδειο. Και τον πειράζει τώρα αν ο Μπομπ Γουίλσον παίρνει 350.000; Δεν ντρεπόμαστε καθόλου; Αυτό το ρόλο έχει αναλάβει; Βρίσκω απόλυτη ξεφτίλα για ένα καλλιτέχνη αντί να γράφει μουσική να κάθεται να κράζει καθημερινά τον κόσμο και να κάνει τον Άγιο και τον Δικαστή. Επειδή δεν μιλάω τόσο καιρό; Μου θυμίζει κάτι κουτσομπόληδες που κοίταζαν παλιά πίσω απ΄τις γρίλιες ποιος μπήκε στο δωμάτιο και με ποιόν. Η κακή πλευρά του Facebook είναι αυτές οι νέες γρίλιες με βασιλιά τους τον Κραουνάκη. Και κάτι ακόμα: Θεωρώ βία και μπούλινγκ αυτό που κάνει εναντίον μου και εναντίον πολλών άλλων από το ραδιόφωνο και μάλιστα όχι από οποιοδήποτε σταθμό αλλά από αυτόν της ανανεωτικής αριστεράς που μας έμαθε κάποτε τον σεβασμό απέναντι στον άλλο. Ξέρω βέβαια γιατί μου το κάνει όλο αυτό: επειδή από μένα δεν πήρε 670.000 άλλα μόνον 25.000 ευρώ την πρώτη χρονιά που πήγε στη Μικρή Επίδαυρο».

Στη σημερινή του εκπομπή στον «105.5 Στο Κόκκινο» ο Σταμάτης Κραουνάκης είπε πως δεν θα απαντήσει στην καταγγελία.

Πηγή «Το σανίδι κάψαν»…

«Βρώμικο» deal Βερολίνου-Άγκυρας: Οι Γερμανοί πούλησαν στον Ερντογάν τα μυστικά του «Παπανικολή» – Υποβρύχια τύπου 214 θα κατασκευάζει η Τουρκία

Ο Τούρκος πρόεδρος θέλει να μετατρέψει τη χώρα του σε ένα ‘γίγαντα’ εξοπλισμών παράγοντας ήδη άρματα μάχης, ελικόπτερα και πολεμικά πλοία. Φαίνεται όμως πως δεν σταματάει εκεί. Η Άγκυρα έχει πάντα δίπλα της το Βερολίνο.

Η Α. Μέρκελ και η Γερμανία ανέκαθεν, έπαιζαν και παίζουν ύπουλα παιχνίδια είς βάρος του Ελληνισμού. Παγκόσμιοι πόλεμοι, μίζες, εξολιστικά, μνημόνια. Πάντα μας χρησιμοποιούσαν και μας πέταγαν στην άκρη.

Η Γερμανία σύμφωνα με την αποκάλυψη που ακολουθεί, παίρνει πλέον ξεκάθαρη θέση υπέρ της Τουρκίας, όπου ταυτόχρονα αυτό σημαίνει πως για άλλη μια φορά, το Βερολίνο τάσσεται εναντίον μας και θα υποστηρίζει ξανά τις τουρκικές θέσεις, δίνοντας γη και ύδωρ στον Ρ. Τ. Ερντογάν.

Αυτό εγκυμονεί τεράστους κινδύνους στο Αιγαίο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Realnews, οι γερμανοί πούλησαν στον Ερντογάν τα μυστικά του «Παπανικολή”. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι Τούρκοι θα αποκτήσουν υπεροχή σε ένα σημείο όπου πάσχουν, στον υποβρύχιο πόλεμο που λαμβάνει χώρα σε Αιγαίο και Α. Μεσόγειο.

Εκεί η Ελληνική υπεροχή υπήρχε και υπάρχει, αλλά το θέμα είναι για πόσο ακόμα. Το Βερολίνο από «ευαρέσκεια» και όχι λόγω των πολλών εκατομμυρίων ευρώ, εξάγει στην Άγκυρα ένα σωρό οπλικά συστήματα σύμφωνα με μια έκθεση 31 σελίδων η οποία ήρθε στην δημοσιότητα από βουλευτή του γερμανικού κοινοβουλίου πριν λίγους μήνες.

Έτσι Μέρκελ και Ερντογάν αποφάσισαν να παίξουν το «παιχνίδι κάτι μου δίνεις για να σου δώσω τα όπλα» που κοστίζουν πολλά εκατομμύρια ευρώ και θα αναζωογονωποιήσουν ακόμα πιο πολύ την ακμάζουσα οικονομία της Γερμανίας.

Η αποκάλυψη:

Αυτή τη στιγμή η Τουρκία “τρέχει” δύο εξαιρετικά σημαντικά ναυπηγικά προγράμματα. Το ένα έχει να κάνει με τη ναυπήγηση έξι υποβρυχίων τύπου Reis τα οποία είναι ακριβώς ίδια με τα δικά μας υποβρύχια τύπου 214, που έχουν γίνει γνωστά ως τύπος ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ!

Οι Γερμανοί της Thyssen αφού εισέπραξαν τα ελληνικά δισεκατομμύρια για τα τέσσερα υποβρύχια πήγαν απέναντι και με πολύ μικρότερο κόστος! Κι αυτό ,γιατί την ανάπτυξη του προγράμματος, εμείς την πληρώσαμε!

Αυτό είναι γνωστό και προσθέτει ένα ακόμη ερώτημα στην υπόθεση των υποβρυχίων για την οποία αυτές τις ημέρες η ελληνική δικαιοσύνη θα αποφασίσει για το “μαύρο χρήμα” που κυκλοφόρησε.

Το ερώτημα είναι, γιατί όσοι διαπραγματεύθηκαν το πανάκριβο πρόγραμμα των υποβρυχίων δεν έθεσαν απαράβατο όρο στους Γερμανούς, ότι δεν μπορούν να ναυπηγήσουν τα ίδια στην Τουρκία…Απάντηση καμία…

Το ναυπηγικό πρόγραμμα που είναι λιγότερο γνωστό αλλά περισσότερο επικίνδυνο είναι αυτό που το ονομάζουν MiLDEN (Milli Denizaltı). Πρόκειται για μια φιλόδοξη προσπάθεια της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας όχι μόνο να σχεδιάσει και να αναπτύξει μια νέα κατηγορία υποβρυχίων αλλά να αναπτύξει και τα συστήματα των ηλεκτρονικών, τηλεπικοινωνιών, αισθητήρων, συστημάτων πρόωσης και όπλων των υποβρυχίων, αναφέρει το militaire.gr

Το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό θέλει να παραγγείλει το πρώτο “εθνικό” υποβρύχιο το 2030. Ο Αρχηγός του τουρκικού ναυτικού ναύαρχος Μποστάνογλου είπε στην ομιλία του ότι η Τουρκία έχει προχωρήσει τόσο πολύ εξοπλιστικά ώστε έκανε πέντε διορθώσεις στα γερμανικά υποβρύχια τύπου 214!

Διορθώσεις οι οποίες έγιναν δεκτές από τους Γερμανούς. Γι΄ αυτό τα τουρκικά υποβρύχια θα διαφέρουν σε κάποια σημεία από τα ελληνικά σ΄ ότι έχει να κάνει με τις διαστάσεις τους.

Εκτιμάται ότι το “εθνικό” υποβρύχιο της Τουρκίας θα έχει εκτόπισμα 2.400 τόνων, μήκος 70 μέτρων και θα βασίζεται τεχνολογικά στο γερμανικό υποβρύχιο τύπου 214TN. Εκτιμάται ότι θα κατασκευαστούν οκτώ υποβρύχια με προϋπολογισμό ύψους 4,4 δισ. Δολαρίων.

Όλα αυτά την ώρα που στην Ελλάδα,πασχίζουμε να βρούμε λύση για τα δικά μας τέσσερα υποβρύχια τύπου 214, που είναι ακόμη τα πιο σύγχρονα συμβατικά υποβρύχια στον κόσμο. Ποιο είναι το πρόβλημα στο οποίο αναζητούμε λύση; Τα υποβρύχια δεν διαθέτουν τις σύγχρονες τορπίλες που μπορούν να εκτοξεύουν και χρησιμοποιούν ακόμη παλαιού τύπου τορπίλες,οι οποίες αφαιρούν πολλές από τις δυνατότητες τους.

Πηγή

Πηγή «Βρώμικο» deal Βερολίνου-Άγκυρας


 Αυτό πιστεύει -και γράφει- ο Γ. Λακόπουλος…
Το ξέρουν και οι πέτρες: Ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα είναι ο κεντρικός άξονας της ευρύτερης Δημοκρατικής Παράταξης -με τα αντιδεξιά χαρακτηριστικά -που εξελίσσεται σε…
βασικό φορέα της σημερινής Κεντροαριστεράς και εκπρόσωπο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα.

Αναμένεται η τυπική επικύρωση με την προσχώρηση του στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, για την οποία δεν απομένει παρά το κυβερνητικό διαζύγιο από τον Πάνο Καμμένο. Ωστόσο επιβεβαιώνονται διαρκώς οι εκτιμήσεις κατά τις οποίες αυτή η διαδικασία καθυστερεί για εσωκομματικούς λόγους, που ωθούν ομάδες και στελέχη να υποστηρίζουν τη συνέχιση της σύμπραξης με τον Καμμένο- ως εμπόδιο στην προσχώρηση στους Ευρωσοσιαλιστές.

Τώρα και ο… γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει αντίθετος με αυτή την προοπτική. Σε συνέντευξή του στα ΝΕΑ ο Πάνος Σκουρλέτης τονίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «σε καμία περίπτωση» δεν πρέπει «ως κόμμα να εγκαταλείψει την ευρωπαϊκή Αριστερά για τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές». Η πολιτική του, λέει, ασκείται στο όνομα της σύγχρονης Αριστεράς. Στη «διάχυση» αντιτίθεται.

Φτάνει μόνο ως τη «διαμόρφωση ενός μετώπου για την αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς και του νεοφασισμού που ταυτόχρονα θα προωθήσει συγκεκριμένες αλλαγές για το σήμερα και το αύριο της Ευρώπη». Σα να είναι ο ίδιος αυτός που ορίζει το περιεχόμενο και την κατεύθυνση αυτών των διεργασιών και όχι εκπρόσωπος κόμματος που απλώς καλείται να τοποθετηθεί σ’ αυτές.

Ένα βήμα εμπρός, πολλά βήματα πίσω. Για την ακρίβεια ο γραμματέας ακυρώνει την ώθηση που έχει δώσει στο κόμμα ο Αλέξης Τσίπρας τα τελευταία χρόνια και κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση σε ό,τι αφορά την τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην ευρωπαϊκή πολιτική γεωγραφία.

Ουσιαστικά τίθεται επικεφαλής όσων αντιδρούν στη διεύρυνση και προτιμούν τον ΣΥΡΙΖΑ μικρό κόμμα υπό τον έλεγχό τους και τον Αλέξη Τσίπρα σε ρόλο μαζικού «εργαλείου», που θα τους εξασφαλίζει την ευρύτερη υποστήριξη και την πρόσβαση στη διακυβέρνηση, την οποία θα ασκούν δια αποφάσεων της Κεντρικής Επιτροπής.

Πρόκειται για παλαιοκομμουνιστικές ίντριγκες που δεν αντέχουν ούτε καν στην κοινή λογική, πόσο μάλλον σε πολιτική αξιολόγηση. Ειδικά να ληφθεί υπόψη ότι στον ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνεται αυτό που είχε πει ο μακαρίτης Γ. Κατσιφάρας για το ΠΑΣΟΚ.: «Αν δεν υπήρχε ο Τσίπρας δεν θα τους ήξερε ο θυρωρός τους». Και θα ήξεραν τα υπουργεία μόνο ως διαδηλωτές ρουτίνας στις εισόδους τους.

Σ’ αυτό το σημείο ο Πρωθυπουργός μένει να δείξει αν μοιάζει στον Ανδρέα Παπανδρέου, που δεν θα ανεχόταν να οριοθετήσει το χώρο του κόμματός του κάποιο στέλεχος πριν από αυτόν- πόσο μάλλον εναντίον του.

Ο Σκουρλέτης μετακινεί τον ΣΥΡΙΖΑ στη φάση που ήταν το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές του 1980. Σαν Καργόπουλος της εποχής του διεκδικεί για τον εαυτό του το δικαίωμα να διαμορφώνει ως κεντρικός αξιωματούχος την ιδεολογική φυσιογνωμία, άρα και τις πολιτικές επιλογές του. Ωστόσο αυτό το προνόμιο ανήκει στον επικεφαλής το κόμματος, ιδίως όταν είναι αυτός που κατά γενική ομολογία το αποσυγκόλλησε από το περιθώριο και το έφερε στην κυβέρνηση και χωρίς αυτό θα εξαερωθεί.

Με τον Παπανδρέου ένα στέλεχος με αυτές τις πρωτοβουλίες θα είχε πάρει ήδη την άγουσα προς τα αποδυτήρια. Αν μη τι άλλο, γιατί αυτές οι αντιλήψεις στενεύουν το μέτωπο της πολιτικής παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό και στην Ευρώπη και τον περιορίζουν στα μέτρα ορισμένων στελεχών με βαλκανική ιδεολογική ακινησία και πολιτική υστέρηση.


Ο γραμματέας του κόμματος λειτουργεί ως επικεφαλής της εσωτερικής γραφειοκρατίας που θέλει να έχει ρόλο ιερατείου απέναντι στην κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, να ορίζει τις επιλογές του και να τον υποχρεώνει να κινείται στις ιδεολογικές ράγες που χαράσσει η ίδια με κριτήριο την επιβίωση της. Ουσιαστικά φέρνει από την πίσω πόρτα τις αντιλήψεις του Λαφαζάνη, χωρίς τον Λαφαζάνη.

Το περιεχόμενο αυτής της συνέντευξης, είναι μια κίνηση του γραμματέα να υπερβεί τον πρόεδρο στη διαμόρφωση της κομματικής ταυτότητας και να τον καθηλώσει στα όρια που είχαν διαμορφωθεί όταν το συγκεκριμένο κόμμα, συμπεριφερόταν ως αίρεση της παραδοσιακής Αριστεράς, με ποσοστά που μόλις του εξασφάλιζαν κοινοβουλευτική παρουσία.

Ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι όχι μόνο έχει καταφέρει να υπερβεί τις αγκυλώσεις που προκάλεσαν τα στελέχη που μετείχαν στη πρώτη κυβέρνηση του, αλλά και να διασώσει το κόμμα του δια της μετεξέλιξης σε ζωντανό πολιτικό φορέα με ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο η επικείμενη υπέρβαση της συμμετοχής του στην κομμουνιστική ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου, ικανοποιεί τόσο την ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ να εδραιωθεί στο εσωτερικό ως κυβερνώσα πολιτική δύναμη με ριζοσπαστισμό και ικανότητα διεύρυνσης της κοινωνικής και πολιτικής βάσης της, αλλά και την ικανότητα της χώρας να είναι παρούσα στις ευρωπαϊκές διεργασίες με προοδευτική κυβέρνηση.

Ο Σκουρλέτης με την απόρριψη της προοπτικής ένταξης στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, δημιουργεί ρήγμα στο σχεδιασμό του Τσίπρα και ωθεί το κόμμα του στην επιστροφή σε προγενέστερες συμπεριφορές που το κρατούσαν σε απομόνωση ακόμη και στο χώρο της ευρύτερης Δημοκρατικής Παράταξης στην Ελλάδα.

Από αυτή την άποψη είναι πράξη υπονόμευσης του Πρωθυπουργού και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και κλείνει το μάτι στις δυνάμεις της ιδεολογικής καθυστέρησης, αλλά και τον… Καμμένο, ενώ ταυτόχρονα χαρίζει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στη… Φώφη Γεννηματά. Σε κάθε περίπτωση βρίσκεται μακριά από τις διεργασίες της συγκυρίας μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης και περιέχει τον αναχρονισμό της.

 anoixtoparathyro.gr 

Πηγή Ο Γραμματέας υπονομεύει τον πρωθυπουργό…