20 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 356)

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Είναι πραγματικά δύσκολο να «συμπιέσει» κανείς μέσα σε λίγα λόγια μια ανεπανάληπτη προσφορά ενενήντα χρόνων των Κωνσταντινουπολιτών στην μάνα – Ελλάδα, που άνοιξε την αγκαλιά της για να υποδεχτεί τον Ελληνισμό των αλησμόνητων πατρίδων ο οποίος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τους τόπους που γεννήθηκε αλλά και τους τάφους των προγόνων του.

Ήταν το 1928 όταν επιφανείς Κωνσταντινουπολίτες όπως ο Γεώργιος Ανδρεάδης, ο Ευγένιος Ευγενίδης, ο Κωνσταντίνος Ζαρίφης, ο Αλέξανδρος Κιοσέογλου, ο Αλέξανρος Σινιόσογλου, ο Κωνσταντίνος Σισμάνογλου, ο πρώτος Πρόεδρος της ΑΕΚ Κωνσταντίνος Σπανούδης και τόσοι άλλοι, έβαλαν τα γερά θεμέλια του ιστορικού Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών στην οδό Δημοσθένους 117, στην Καλλιθέα Αττικής.

Ο Σύλλογος που ίδρυσαν έμελλε να προσφέρει, τις δεκαετίες που ακολούθησαν, ανεκτίμητες υπηρεσίες στην τοπική, αλλά και στην ευρύτερη Ελληνική κοινωνία όπως συσσίτιο για άπορα παιδιά της περιοχής, ορφανοτροφείο, πρωτοποριακό ιατρείο όχι μόνο για τους Κωνσταντινουπολίτες αλλά και για τις επιτακτικές ανάγκες της Ελληνικής κοινωνίας, νυχτερινή σχολή σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αθηνών – όλα αυτά, και πολλά άλλα, στις δύσκολες εποχές των δεκαετιών του 1930 και του 1940.

Το περίφημο ιατρείο του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών λειτούργησε αρκετά χρόνια πριν ιδρυθεί το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην Ελλάδατο έτος 1934, παρέχοντας για ολόκληρες δεκαετίες ιατρική φροντίδα σε χιλιάδες ασθενείς – ιδιαίτερα την επώδυνη περίοδο του εμφύλιου σπαραγμού. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως μόνο μέσα στο έτος 1948 στο Λαϊκό Ιατρείο του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών εξετάστηκαν 4.888 ασθενείς!

Στις 29 Δεκεμβρίου 1981 ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το συνολικό του έργο, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η λειτουργία, από τον Δεκέμβριο του 1933 έως την περίοδο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, της νυχτερινής σχολής του Συλλόγου με την συνδρομή του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Παιδαγωγικής Εταιρίας. Στην νυχτερινή σχολή του Συλλόγου που θεωρείτο παράρτημα του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Καλλιθέα, διδάσκονταν φιλοσοφία, ιστορία, θρησκευτικά, οικονομικά και πολλά άλλα. Η σχολή παρείχε και ειδικά μαθήματα σε μητέρες για την καλύτερη φροντίδα των βρεφών τους.

Αλλά και τις δεκαετίες που ακολούθησαν τον Μεγάλο Πόλεμο των 66 εκατομμυρίων νεκρών, ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών συνέχισε μια μοναδική δράση σε κοινωνικό, πολιτιστικό και εθνικό πεδίο αναδεικνύοντας πάρα πολλές διαστάσεις της πληθωρικής, Βυζαντινής παράδοσης του Κωνσταντινουπολίτικου Ελληνισμού.

Τον Οκτώβριο του 2018, σε ειδική τελετή που έλαβε χώρα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με συν-διοργάνωση της Βουλής των Ελλήνων και του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, ο μεν Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων τίμησε την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη για την ανεκτίμητη, επίπονη και πολύχρονη προσφορά του στην προστασία του περιβάλλοντος, ο δε Πρόεδρος του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών ανακήρυξε τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο σε ισόβιο, επίτιμο Πρόεδρο.

Αξίζει να σημειωθεί πως στις πάρα πολλές εκδηλώσεις του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών για τα 90 χρόνια προσφοράς του στην Ελληνική κοινωνία που θα συνεχιστούν και τον επόμενο χρόνο, περιλαμβάνεται και το δωρεάν πρόγραμμα ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ, το οποίο τέθηκε υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές αλλά και κάθε Έλληνα, είναι διάρκειας 70 λεπτών και περιλαμβάνει ξενάγηση στο νεοκλασικό μέγαρο του Συλλόγου, προβολή ντοκιμαντέρ, έκθεση φωτογραφίας, αναπαράσταση του ορφανοτροφείου που λειτούργησε στον Σύλλογο με χειροποίητες κούκλες της Ειρήνης Πρίντεζη – Φράγκου κ.α. Οι ξεναγήσεις γίνονται κάθε Παρασκευή, κατόπιν συνεννόησης με την Γραμματεία του Συλλόγου.

Το ντοκιμαντέρ για την πορεία του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, μέσα από τα 90 χρόνια του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, δημιούργησε μια ομάδα εθελοντών τιμώντας την μακρόχρονη παράδοση των Κωνσταντινουπολιτών στον εθελοντισμό. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ αυτό που προβλήθηκε με την έναρξη της εκδήλωσης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τον Οκτώβριο του 2018.


Μπορείτε επίσης να επιλέξετε μια από τις επτά υπόλοιπες ενότητες της εκδήλωσης τίμησης της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών κάνοντας κλικ εδώ.

Η πληθωρική παρουσία του ιστορικού Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών στην κοινωνική, πολιτιστική και εθνική ζωή της σύγχρονης Ελλάδας συνεχίζεται και στις μέρες μας σε πάρα πολλούς τομείς, με την δραστηριοποίηση και την υποστήριξη όχι μόνο όσων κατέφυγαν στην Ελλάδα από τις αλησμόνητες πατρίδες ή των απογόνων τους, αλλά και με την ενεργοποίηση όλων εκείνων που σέβονται και θαυμάζουν την ιστορία και την πολυδιάστατη προσφορά του Κωνσταντινουπολίτικου Ελληνισμού!

Πηγή

Πηγή Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών: 90 χρόνια προσφοράς

Αφού ακόμη και η Βόρεια Κορέα έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια, όπως λέει η Νέα Δημοκρατία, ας σταματήσει να κατηγορεί τον Τσίπρα, που…
δεν τα θέλει, ότι αντιγράφει το μοντέλο του Κιμ του τρίτου.

Αν μάλιστα ο ηγέτης της Β. Κορέας επιτρέψει τον εορτασμό των Χριστουγέννων και στήσει φάτνες στις πλατείες -κάτι που ετοιμάζεται να απαγορεύσει ο Τσίπρας, όπως φοβάται ο Μάκης Βορίδης-, τότε ο Ελληνας θα μείνει ο μόνος κομμουνιστής πρωθυπουργός στον πλανήτη.

Επιτέλους μια πρωτιά…

Τάσος Παππάς – «Ανάγωγα» (efsyn)

Πηγή Επιτέλους μια πρωτιά…

Κωνσταντίνος Κατσίφας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΥΦΗΛΙΟΥ

Οι απανταχού Μακεδόνες καταδικάζουμε ευθαρσώς την εν ψυχρώ δολοφονία του Βορειοηπειρώτη Έλληνα Κωνσταντίνου Κατσίφα από την αλβανική αστυνομία στις 28 Οκτωβρίου 2018.

Ο Κωσταντίνος Κατσίφας ύψωσε την ελληνική σημαία στο νεκροταφείο του χωριού Βουλιαράτες, όπου φιλάσσονται οστά Ελλήνων στρατιωτών από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εκεί Εθνική Ελληνική μειονότητα γιορτάζει κάθε χρόνο την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων κατά της εισβολής των Ιταλών την ημέρα αυτή.

Οι Μακεδόνες γνωρίζουν πως στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και Αθήνας για την Μακεδονία ο Κωνσταντίνος ήταν ΠΑΡΩΝ. Είχε διαθέσει τον μισθό ενός μηνός για να αγοράσει τα υλικά για να ράψει ο ίδιος την τεράστια ελληνική σημαία την οποία μετέφερε ο ίδιος με τους φίλους του στα συλλαλητήρια. Ο σεβασμός μας και η αγάπη μας θα τον συνοδεύουν στο ύστερό του ταξίδι.
Καλούμε για διεθνή εποπτευόμενη έρευνα προκειμένου να διερευνηθεί η αιτία του θανάτου του. Η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία πρέπει να προστατεύεται σύμφωνα με τις διεθνείς συμφωνίες, η δε διεθνής κοινότητα πρέπει να λάβει θέσεις.

Οι απανταχού Μακεδόνες εκφράζουν τα πιο θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια του Κωνσταντίνου Κατσίφα και την συμπαράστασή τους στην ομογένεια της Αλβανίας.

Πηγή: INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

«Εις μνήμην Κωνσταντίνου Κατσίφα» Έφη Μπαρμπάκη:


vimasaronikou.wordpress.com

Πηγή Κωνσταντίνος Κατσίφας: Αθάνατος!


Ἡ κατοικία τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια στὴν Γενεύη, στὸν ἀριθμὸ 10 τῆς Rue de l’Hotel de Ville (Ὁδὸς Δημαρχείου), εἶναι τόσο ἁπλῆ, ὅσο ἁπλὸς ἦταν καὶ ὁ ἴδιος.

Ἔζησε σὲ αὐτὸ τὸ σπίτι τῆς παλαιᾶς πόλεως, στὸν πρῶτο ὄροφο τοῦ ὁποίου μία πινακὶς βεβαιώνει:


Η συνέχεια εδώ …https://filonoi.gr/2018/11/07/thymoyntai-kai-timoyn-akomh-ton-kapodiastria-sthn-feneyhh/?fbclid=IwAR2aoLE-rjAMKHQcyCYXilF5xbxBTyvfUxcWwUfCnGi4Z4GvjmRKoyszd0EΠηγή Θυμοῦνται καὶ τιμοῦν ἀκόμη τὸν Καποδίστρια στὴν Γενεύη


Τα ελληνικά αγάλματα που αποκαλύφθηκαν στην αρχαία Γέρασα


Μετά από χρόνια σχολαστικής δουλειάς, μια γαλλική αρχαιολογική ομάδα που ανασκάπτει τα ανατολικά λουτρά της ρωμαϊκής εποχής της ελληνικής πόλεως Γέρασα στην σημερινή Ιορδανία , αποκάλυψε αρκετά άθικτα γλυπτά από την ελληνορωμαϊκή περίοδο .
 Η παρουσίαση των ευρημάτων που  Ανακαλύφθηκαν αγάλματα στην ελληνική πόλη Γέρασα της Κοίλης Συρίας (Ιορδανία)

Τα Μεγάλα Ανατολικά Λουτρά στην Γέρασα 

  Η Αφροδίτη του Μηνόφαντου,




Μια εκδήλωση για την προβολή των γλυπτών πραγματοποιήθηκε πρόσφατα  στο Κέντρο Επισκεπτών αρχαίας πόλεως Γέρασα και προσέλκυσε μεγάλο αριθμό τοπικών και ξένων ενδιαφερομένων, μεταξύ των οποίων ο Πρέσβης της Γαλλίας στην Ιορδανία David Bartolloti και ο επικεφαλής του Τμήματος Αρχαιοτήτων της Γέρασα ( Jerash ) Ziyad Ghuneimat.


Στην ομιλία του, εξ ονόματος της υπουργού Τουρισμού Lina Annab, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου, Issa Gammoh, δήλωσε ότι πολλά έργα θα εφαρμοστούν τον επόμενο χρόνο για την προώθηση του τουρισμού στην Γέρασα ( Jerash), όπως η ανανέωση του Swam Souk στο πλαίσιο ενός σχεδίου σύνδεσης της σύγχρονης και το αρχαίας Γέρασα (Jerash), προσθέτοντας ότι σήμερα η πόλη  έχει περίπου 250 τουριστικές εγκαταστάσεις.


Τα αγάλματα που βρέθηκαν μαζί (27 από αυτά), σε μια πολύ μικρή περιοχή των Μεγάλων Ανατολικών Λουτρών, θα «εμπλουτίσουν τις επισκέψεις στην πόλη  Jerash και θα ενισχύσουν τη γνώση για τον πολιτισμό και την κληρονομιά της Ιορδανίας για τους επισκέπτες, ιδιαίτερα για τους μαθητές», δήλωσε ο Gammoh στους Jordan Times στο περιθώριο της εκδήλωσης.


«Εργαζόμασταν από το 2016 μέχρι το 2018 με γερμανική, γαλλική και ιορδανική ομάδα και ήταν αδύνατη χωρίς βοήθεια από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας και το Ίδρυμα Gerda Henkel», δήλωσε ο καθηγητής Thomas Weber-Karyotakis, επικεφαλής της γαλλικής ομάδας στην αρχαία Γέρασα ( Jerash ).


Τα αγάλματα αντιπροσωπεύουν τη ελληνίδα θεά  Αφροδίτη, θεά του έρωτα και της αγάπης, και τον Δία, τον υπέρτατο θεό στο  Πάνθεον του Ολύμπιου , καθώς και τις ένθρονες Μούσες . Η κολοσσιαία μορφή της Αφροδίτης δημιουργήθηκε  από πεντελικό μάρμαρο από την περιοχή της Αθήνας, ενώ το γλυπτό του Δία ήταν φτιαγμένο από μάρμαρο από τη Βόρεια Ελλάδα, δήλωσε ο Weber-Karyotakis.

Τα Μεγάλα Ανατολικά Λουτρά στην Γέρασα 

Ο Βέμπερ-Καρυωτάκης πρόσθεσε ότι το έργο της ομάδας, με επικεφαλής τον Γάλλο μελετητή Thomas Lepaon και τον εαυτό του, ήταν η συνέχεια της έρευνας που διεξήγαγε ο βετεράνος αρχαιολόγος Jacques Seigna, ο οποίος πέρασε δεκαετίες μελετώντας την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της Γέρασα .

Τοπογραφικό σχέδιο των Μεγάλων Ανατολικών Λουτρών  της Γεράσας

Το άγαλμα της Αφροδίτης έχει μια ελληνική επιγραφή πέντε γραμμών στην πλίνθο, η οποία ανέφερε ότι το άγαλμα δωρίστηκε από έναν τοπικό ιερέα, τον Δημήτριο, σύμφωνα με τον Γερμανό εμπειρογνώμονα, ο οποίος σημείωσε ότι η επιγραφή υποδεικνύει επίσης την ασυνήθιστα ακριβή ημερομηνία αφιέρωσης  στις 20 του  Μαρτίου  του έτους 154 μ.Χ.

Πρόταση πλάγιας όψης των Μεγάλων Ανατολικών Λουτρών στην Γέρασα 


Τα ονόματα των Μουσών στη ελληνική και αργότερα και στην ρωμαϊκή  μυθολογία είναι: 

Κλειώ: Μούσα της ιστορίας. Σύμβολά της ήταν η σάλπιγγα, η κλεψύδρα και απεικονιζόταν με περγαμηνές και ένα δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι.

Καλλιόπη: Πρώτη απ’ όλες και πιο σεβαστή, προστάτιδα της επικής ποίησης, μούσα της ευγλωτίας. Απεικονίζεται συνήθως με χρυσό στεφάνι στο κεφάλι, κρατώντας πινάκιο και γραφίδα και συχνά με τα Ομηρικά έπη στα γόνατά της.

Πολύμνια: Αρχικά η μούσα που ενέπνεε τους ύμνους και τα τραγούδια προς τιμήν των θεών. Στις παραστάσεις τη βλέπουμε στοχαστική, με μακρύ μανδύα και πέπλο.

Τερψιχόρη: Μούσα της λυρικής ποίησης και του χορού. Συναντάται καθισμένη κρατώντας μια λύρα.

Ερατώ:   Μούσα του υμεναίου και της ερωτικής ποίησης με σύμβολό της τη λύρα

Ευτέρπη: Κόρη της μουσικής. Αργότερα ονομάστηκε μούσα της λυρικής ποίησης. Αρχικά ανήκε στην ακολουθία του Διονύσου. Σύμβολό της ήταν ο διπλός αυλός

Θάλεια: Μούσα της βουκολικής ποίησης και της κωμωδίας. Απεικονίζεται με στεφάνι κισσού και κρατώντας στο δεξί χέρι μάσκα θεάτρου και στο αριστερό μια ράβδο.

Μελπομένη: Μούσα της τραγωδίας. Απεικονίζεται πλάι στο Διόνυσο, φορώντας τραγική μάσκα ή κρατώντας την τραγική μάσκα στο ένα χέρι και ένα μαχαίρι στο άλλο.

Ουρανία: Μούσα της αστρονομίας και της αστρολογίας. Συνήθως συναντάται στις παραστάσεις κρατώντας στο δεξί χέρι διαβήτη και στο αριστερό μια ουράνια σφαίρα.




  Η περιοχή των Μεγάλων Ανατολικών Λουτρών 

Αυτό το μνημειακό συγκρότημα κολύμβησης – ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα διατηρημένα σε ολόκληρη την Ανατολή – χτίστηκε το δεύτερο μισό του 2ου αι. μ.Χ. στην κοιλάδα του Χρυσόρροου ποταμού και στη συνέχεια διευρύνθηκε προς τα τέλη του αιώνα ή στην αρχή του επόμενου ακόλουθα κάτω από τους αυτοκράτορες Severin, ο μελετητής επεξεργάστηκε.
Πρόσθεσε ότι τα κατασκευαστικά έργα που έγιναν κατά την περίοδο των αυτοκρατόρων Σεβίρων  αφορούσαν κυρίως μια  αίθουσα με κίονες με εξέδρα , η οποία χτίστηκε «προσκολλημένη στο βόρειο τμήμα του αρχικού πυρήνα του συγκροτήματος κολύμβησης».

Η εξέδρα κατά την ανασκαφή 


|Η εξέδρα μετά την ανασκαφή 

Ο μελετητής είπε ότι αυτή η αίθουσα θυμίζει τις «αυτοκρατορικές αίθουσες» της Μικράς Ασίας, ήταν διακοσμημένη με γλυπτά σύμφωνα με πολλές βάσεις αγαλμάτων, τα περισσότερα από τα οποία έφεραν ελληνικές επιγραφές.
Οι στόχοι των τριών ανασκαφών ήταν να δημιουργήσουν αρχιτεκτονικές συνδέσεις μεταξύ του συγκροτήματος κολύμβησης και της σκαλωσιάς και να μάθουν περισσότερα για το σχέδιο γλυπτικής διακόσμησης, δήλωσε ο Weber -Karyotakis.
«Ένα σημαντικό μέλος της ομάδας ήταν ο Ιταλός εμπειρογνώμονας για την αποκατάσταση, ο Franco Sciorilli, ο οποίος πέρασε 24 χρόνια δουλεύοντας σε διάφορα έργα στην Ιορδανία και την περιοχή», δήλωσε ο Βέμπερ-Καρυωτάκης προσθέτοντας ότι αν και είναι ένας από τους λίγους ξένους εμπειρογνώμονες δεκαετίες εργασίας στην Ιορδανία, αισθάνεται σαν  πραγματικός  Ιορδανός ».



Η ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΡΑΣΑ   



Ἀγάθηι Τύχηι . Ὑπὲρ σωτηρίας τοῦ κυρίου
Ἀυτοκράτωρος Δημήτριος Ἀσκληπιωδώρου
κατὰ δὲ υἱοθεσίαν τὴν Ἀφροδίτην σὺν τῇ βάσει κ(αὶ) κόνχῃ καὶ
βωμῷ σὺν ἑστίᾳ ἱερώμενος ἐφιλοτιμήσατο.


Στο κάτω μέρος μιας κολοσσιαίας ιστάμενης Αφροδίτης με επιγραφική αφιέρωση στα ελληνικά στην πρόσθια και δεξιά πλαϊνή πλίνθο, στη δεξιά πλευρά της ένας γυμνός Έρωτας που οδηγούσε ένα δελφίνι ,που κρατά ένα χταπόδι στο ράμφος του . Ένας Έλληνας κάτοικος της πόλεως ( καθήκοντος ιερατείας χωρίς ακρίβεια στη λατρεία κάποιου θεού ) Δημήτριος, γιος του Ασκληπιόδωρου, δωρίζει αυτό το άγαλμα για την ευημερία του αυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου στις 20 Μαρτίου 154 μ.Χ., που βρέθηκε στις 7 Μαΐου 2016 στα Ανατολικά Λουτρά. Γέρασα (Jerash) , Αρχαιολογικό Μουσείο, (αρ. καταλόγου 4).




Πολλά αγάλματα της θεάς δημιουργήθηκαν και κατά την ρωμαϊκή εποχή κύρια από Έλληνες γλύπτες .Σε  όλα αυτά τα αγάλματα μπορεί να εντοπιστεί το πρότυπό τους λίγο πολύ, απευθείας στην Αφροδίτη του Κνίδου που δημιούργησε ο Πραξιτέλης τον 4ο αιώνα π.Χ., ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση ήταν η πρώτη αρχαία απεικόνιση γυμνής  θηλυκής μορφής .




Ἔτους ιϚσ’  =216  Ξανδικοῦ κ’ = 20 – Το σύστημα καταμέτρησης του έτους είναι σπάνιο, ξεκινά με δεκάδες, μεμονωμένες μονάδες και εκατοντάδες: Το πρώτο γράμμα σημαίνει 10, το δεύτερο 6 και το τρίτο 200. Το άγαλμα έτσι χρονολογείται από αυτή την επιγραφή στη 20η μέρα στη μακεδονική ημερολογιακή συνήθεια ο μήνας Ξανθικός (Ξανδικός) του έτους 216 στην εποχή της Γέρασα, ήτοι στις 20 Μαρτίου 154 μ.Χ. ,  βασιλεύει ο Αντωνίνος ο Ευσεβής


ΣΗΜΕΙΩΣΗ α : Ο Τίτος Φούλβος Αίλιος Αδριανός Αντωνίνος ( 19 Σεπτεμβρίου 86 – 7 Μαρτίου 161), γνωστός ως Αντωνίνος ο Ευσεβής (Antoninus Pius), ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 138 έως το 161. Ήταν θετός γιος και διάδοχος του ΑδριανούΚατάγονταν από αριστοκρατική και πλούσια οικογένεια. Ξεχώριζε για την ωραιότητα του, την ευγένεια, τη φιλοπονία, τη μόρφωση και την τιμιότητα. Διαδέχτηκε τον Αδριανό το 138, αφού διήλθε από όλη την κλίμακα της ρωμαϊκής ιεραρχίας και υιοθετήθηκε από αυτόν.
Στις αρχές της βασιλείας του κατέθεσε την τεράστια ατομική του περιουσία στο δημόσιο ταμείο. Διέγραψε φόρους, έκανε δωρεές σε πολίτες, μοίραζε άρτο και διοργάνωνε θεάματα, αλλά παρ’ όλα αυτά τα οικονομικά του κράτους ήταν ανθηρότατα κατά τον θάνατό του. Στην Σύγκλητο συμπεριφερόταν σαν απλό μέλος της και ποτέ δεν έπαιρνε αποφάσεις χωρίς να συμβουλευτεί τους ηγέτες της. Περιέστειλε την αυστηρότητα του νόμου, θέσπισε ευεργετικές διατάξεις για τους δούλους, φρόντισε για την εκπαίδευση άπορων νέων και έδωσε σε διδασκάλους και φιλοσόφους προνόμια συγκλητικών. Φαίνεται ότι δεν ήταν αυστηρός με τους Χριστιανούς -τουλάχιστον όχι περισσότερο από άλλους αυτοκράτορες. Απέφευγε τους πολέμους κι επαναλάμβανε συνεχώς την ρήση του Σκιπίωνα «προτιμώ να σώσω ένα πολίτη παρά να σκοτώσω χίλιους εχθρούς». Αναγκάστηκε όμως σε μικροπολέμους για την καταστολή εξεγέρσεων στη Βρετανία, στην Μαυριτανία και στην Ιουδαία.
Ήταν ιδιαίτερα δίκαιος ως ηγεμόνας και η φήμη του είχε φθάσει μέχρι τις Ινδίες, όπου ηγεμόνες της περιοχής ζητούσαν την διαιτησία του σε διαφορές με τους Βακτριανούς και τους Υρκανούς. Η βασιλεία του θεωρείται μια από τις καλύτερες περιόδους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και όχι μόνο. Φαινόταν ότι είχε επιτευχθεί η ιδεώδης διακυβέρνηση. Θετός γιος και διάδοχος ήταν ο επίσης περίφημος Μάρκος Αυρήλιος. Απεβίωσε το 161 μ.Χ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ β  : Το Μακεδονικό ημερολόγιο εφαρμόστηκε στην Εγγύς Ανατολή την εποχή των Σελευκιδών και ουσιαστικά ξεκίνησε από την 1η Οκτωβρίου του 312 π.Χ., που ο Σέλευκος Α΄ Νικάτορας ανήλθε στο θρόνο της Βαβυλώνας. Σύμφωνα τότε με το νέο ημερολόγιο η αρχή του έτους ξεκινούσε από την 1η Οκτωβρίου και υιοθετήθηκε επίσημα από τη διοίκηση και τους Έλληνες εποίκους.


Οι 12 μήνες του Μακεδονικού ημερολογίου ήταν οι εξής:
1oς μήνας: Δίος, μήνας αφιερωμένος στον Ολύμπιο Δία
2ος μήνας: Απελλαίος, μήνας αφιερωμένος στον Απόλλωνα. Στη διάρκεια αυτού το μήνα τελούνταν μια γιορτή όπου τα αγόρια, τα απελλαία, αφιερώνονταν στον Απόλλωνα.
3ος μήνας: Αυδυναίος, μήνας αφιερωμένος στον Άδη καθώς τελούνταν η γιορτή Αυδωναία.
4ος μήνας: Περίτιος, ο μήνας αυτός πήρε το όνομά του από την ετήσια γιορτή των Περιτίων.
5ος μήνας: Δύστρος, δεν έχει γίνει γνωστή η ετυμολογία αυτού του μήνα.
6ος μήνας: Ξανθικός, μήνας αφιερωμένος στον Απόλλωνα Ξάνθου που οι στρατιώτες τελούσαν τη γιορτή των Ξανθικών.
7ος μήνας: Αρτεμίσιος, ο μήνας ήταν αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη.
8ος μήνας: Δαίσιος, ο μήνας ήταν αφιερωμένος στο Διόνυσο Δαίσιο.
9ος μήνας: Πάνημος, άγνωστη παραμένει και η ετυμολογία αυτού του μήνα.
10ος μήνας: Λώος, ο μήνας πιθανότητα ήταν αφιερωμένος στον Δία Λώιο και τελούσαν τη γιορτή Λώια.
11ος μήνας: Γορπιαίος, μήνας αφιερωμένος στην Αθηνά Γοργωπία και τελούσαν τη γιορτή Γορπιαία.
12ος μήνας: Υπερβερεταίος, αυτόν το μήνα τελούσαν τη γιορτή των Υπερβερεταίων προς τιμή του Δία Υπερβερέτα
Φαίνεται πάντως πως το Μακεδονικό ημερολόγιο χρησιμοποιούνταν και από τις ελληνικές πόλεις αλλά και από τον ντόπιο πληθυσμό μέχρι τον 4ο αι. μ.Χ. που αντικαταστήθηκε από το ρωμαϊκό


Η Αφροδίτη του Μηνόφαντου


 ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΟΥ ΑΓΑΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΑΣΑ 

Το άγαλμα της θεάς που είδαμε πριν και βρέθηκε στην Γέρασα έγινε σύμφωνα με πρότυπο, άγαλμα της Αφροδίτης, το άνωθεν εικονιζόμενο, όπου και  αυτό  σύμφωνα με την επιγραφή που φέρει δημιουργήθηκε  μετά από ένα πρότυπο άλλου αγάλματος . Στο άγαλμα αυτό της Αφροδίτης  μπορεί κανείς να διαβάσει την επιγραφή   «ἀπὸ τῆc / ἐν Τρῳάδι / Ἀφροδίτηc / Μηνόφαντοc / ἐποίε» . Ο Μηνόφαντος ήταν Έλληνας γλύπτης, προφανώς του 1ου αιώνα π.Χ.και  Loewy υποθέτει ότι το άγαλμα βρισκόταν στην πόλη  Αλεξάνδρεια Τρωάς (Η Αλεξάνδρεια ήταν ελληνιστική πόλη που βρισκόταν στα παράλια της Μικράς Ασίας, απέναντι (λίγο νοτιότερα) από την Τένεδο )  την εποχή του Αντιγόνου και του Λυσίμαχου (314-284 π.Χ.).Η Αφροδίτη του Μηνόφαντου, όμως, παρουσιάζει περισσότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά από την Αφροδίτη του Κνίδου, με μια λεπτή σφοδρή έκφραση μακριά από την απελευθέρωση του Ολύμπιου μοντέλου του Πραξιτέλη.


H Γέρασα 

Η Γέρασα ήταν σπουδαία αρχαία ελληνική πόλη στη Δεκάπολη της Κοίλης Συρίας. Βρισκόταν μεταξύ της Πέλλας και της Φιλαδέλφειας. Ήταν κτισμένη στις όχθες του ποταμού Χρυσορρόα (σημ. Barada).

Ο πλούτος της πόλης έμεινε στην ιστορία, ώστε να ονομάζεται «Πομπηία της Μέσης Ανατολής»[εκκρεμεί παραπομπή]. Ο ιστορικός των Ελληνιστικών χρόνων Πολύβιος παρομοιάζει με στρατόπεδο (δύο κύριες λεωφόροι που την χώριζαν σε σχήμα σταυρού, σε τετράγωνα, τερμάτιζαν σε πύλες. Η Αγορά βρισκόταν στην μια πλευρά του κυρίου δρόμου, αλλά ποτέ πάνω σε αυτόν. Στις πλευρές της είχε στοές και άλλα δημόσια κτήρια.

Η τέταρτη πλευρά της ήταν ανοικτή στον κύριο δρόμο. Οι δρόμοι είχαν ωραία πλακόστρωση κι αυστηρά πρόστιμα επιβάλλονταν για την ρύπανσή τους). Πράγματι η Γέρασα είχε δύο κάθετους, προς την κεντρική λεωφόρο δρόμους, οι οποίοι χώριζαν την πόλη σε 6 μεγάλα οικοδομικά τετράγωνα. Η κεντρική λεωφόρος φέρει διπλή επιβλητική κορινθιακή κιονοστοιχία και ωραίο πλακόστρωτο που ακόμη σώζεται σε καλή κατάσταση.

Ο αρχαιολογικός χώρος της ελληνικής πόλεως Γέρασα σε σχέδιο του 1818

Αρχαίες ελληνικές επιγραφές από την πόλη, αλλά και φιλολογικές μαρτυρίες τόσο του Ιαμβίχου , ο και του Μεγάλου Ετυμολογικού, συνδέουν την ίδρυση των Γεράσων με τον Μεγάλο Αλέξανδρο, ή τον στρατηγό του, Περδίκκα, που εγκατέστησε εκεί παλαίμαχους Μακεδόνες στρατιώτες. Το γεγονός αυτό θα έλαβε χώρα κατά την άνοιξη του 331 π.Χ., όταν ο Μέγας Αλέξανδρος έφυγε από την Αίγυπτο, διέτριψε στην Συρία και μετά κατευθύνθηκε για τη Μεσοποταμία. Το γεγονός αυτό συνδέεται με την επανάσταση των Σαμαρειτών οι οποίοι έκαψαν ζωντανό τον Μακεδόνα στρατηγό Ανδρόμαχο.
 Ο Μακεδόνας βασιλιάς τους τιμώρησε ξανακτίζοντας τη Σαμάρεια ως ελληνική πόλη. Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η περιοχή περιήλθε στον Πτολεμαϊκό έλεγχο και με τη μάχη του Πανείου (198 π.Χ.) στους Σελευκίδες. Κατά την συνήθεια των Ελλήνων ηγεμόνων της Συρίας, η Γέρασα μετονομάστηκε στο εξής σε Αντιόχεια η επί Χρυσορρόη ποταμώ. Πιθανόν να την ξαναέκτισε ή ο Αντίοχος Γ’ ο Μέγας μετά την μάχη του Πανείου, ή ο Αντίοχος Δ’ Επιφανής που προήλασε ως την Αίγυπτο.

ΔΕΙΤΕ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΔΩ 


Με πληροφοριεσ από τους συντάκτες: Saeb Rawashdeh & Ahmed Bani Mustafa |  Jordan Times -Νοέμβριος 2018]
The Eastern Baths at Gerasa/Jerash
Preliminary Report on the 2016 Campaign
von Thomas Lepaon, Nizar Turshan, Thomas Weber-Karyotakis  by Jetzt Lesen
Lower part of the standing nude Aphrodite in colossal format, Type Aphrodite Troas [Cat.-no. 4]
Data: museum annotation. Photo: Ilya Shurygin.
 Description: Museo Nazionale Romano. Palazzo Massimo alle Terme. English Edition. Edited by Adriano La Regina. Electa, 2005 (First Edition 1998), p. 82.




ellinondiktyoΠηγή Παντού ΕΛΛΑΔΑ !!! Τα ελληνικά αγάλματα που αποκαλύφθηκαν στην αρχαία Γέρασα

Δεν ξέρω αν ταιριάζει το περίφημο «δώσε θάρρος στον χωριάτη». Αλλά η αλήθεια είναι ότι αν δώσεις θάρρος στον βουλευτή, θα…

μιλάει μέχρι τελικής πτώσεως. Το αναφέρω επειδή στη χθεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας μίλησαν περί τους 25 βουλευτές. Κάτι σαν group therapy για τη συνταγματική αναθεώρηση. 

Τους προβοκάρισε, βέβαια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης (με την καλή έννοια). Τους θύμισε ότι από το 2016 μέσω του εισηγητή –και τότε και σήμερα– Κώστα Τασούλα έχει λάβει προτάσεις απ’ αυτούς για το ζήτημα. Αλλά, όπως το έθεσε, «θέλω ακόμα και τώρα, μέσα στις επόμενες μέρες, όποιος έχει επιπλέον άποψη να την καταθέσει στον εισηγητή». 

Ειδικά για μείζονα θέματα, όπως η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας…

«Το Κονκλάβιο» – kathimerini.gr

Πηγή Δώσε θάρρος…

Tο κάθε μπάνιο έχει τη δική του μυρωδιά αλλά πολλές φορές είναι άσχημη και πολύ ενοχλητική χωρίς να μπορείτε να υπολογίσετε από που προέρχεται…

Ένας από τους λόγους μπορεί να είναι το σιφόνι του μπάνιου το οποίο πολλές φορές μαζεύει βρωμιά και άλλα υπολείμματα με αποτέλεσμα να αναδύει μια άσχημη μυρωδιά.

Υπάρχουν όμως εύκολοι τρόποι με φυσικά προϊόντα για να καθαρίσετε το σιφόνι του μπάνιου και να μυρίζει πεντακάθαρα…

Δύο αποτελεσματικοί τρόποι για να διώξετε τις μυρωδιές είναι ο χυμός λεμονιού και το ξύδι και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.

1. Λεμόνι

Βάλτε σε ένα μπολ χυμό από ένα λεμόνι και 1 φλιτζάνι ζεστό νερό. Ρίξτε το μείγμα σιγά-σιγά στο σιφόνι και αφήστε το να δράσει όλο το βράδυ.

2. Ξύδι

Αφού αφήσετε να τρέξει μπόλικο νερό για πολλή ώρα, ρίξτε 1 φλιτζάνι ξύδι μέσα στο σιφόνι. Αφήστε το να δράσει χωρίς να ρίξετε καθόλου νερό όλο το βράδυ.

The post Πώς να κάνετε το σιφόνι του μπάνιου να μυρίζει τέλεια! appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Πώς να κάνετε το σιφόνι του μπάνιου να μυρίζει τέλεια!


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΑΡΟΥΛΑΚΗΣ 

Μετά το Γρανικό, που ήταν, θα μπορούσε να πει κάποιος, μία «πρόβα» για το μακεδονικό στρατό – αφού αντιμετώπισε μία μικρή σατραπική δύναμη, που δεν είχε δυνατότητα σοβαρής αντιπαράθεσης -, η μεγάλη πρόκληση για τον Αλέξανδρο ήταν το σύνολο της δύναμης του Mεγάλου Bασιλιά, που αντλούσε πόρους και άνδρες από μία αχανή αυτοκρατορία, τη μεγαλύτερη ενιαία ηγεμονία που είχε γνωρίσει ο κόσμος μέχρι τότε. Στα πλαίσια αυτά, η μάχη στην Iσσό μπορεί να είναι η λιγότερο προβεβλημένη νίκη του Aλέξανδρου στην εκστρατεία του κατά των Περσών, ωστόσο, η ιστορική σημασία της είναι τεράστια.

Στη βόρεια άκρη της περιοχής που αργότερα ονομάστηκε Λεβάντε, αμέσως μετά την έξοδο από την Kιλικία και καθώς άφηνε πίσω του τη Mικρά Aσία, ο Aλέξανδρος συνάντησε τη μοίρα του: ο Δαρείος, έχοντας κινητοποιήσει τα εκλεκτότερα στρατιωτικά τμήματα της αχανούς αυτοκρατορίας του, ετοιμάστηκε για να τον σταματήσει. Eδινε στον Aλέξανδρο ακριβώς αυτό που διακαώς επιθυμούσε: μία μεγάλη, καθοριστική, αποφασιστική μάχη και ταυτόχρονα την ευκαιρία να αποκόψει την «κεφαλή» της περσικής αυτοκρατορίας, τον ίδιο το «βασιλιά των βασιλέων». O Aλέξανδρος δεν σκόπευε να αφήσει μία τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη. Aλλωστε, αυτός ήταν ο καλύτερος, ταχύτερος και ευκολότερος τρόπος να κατορθώσει να καταλάβει το σύνολο της αυτοκρατορίας, μία σειρά από νίκες σε λίγες, αποφασιστικές μεγάλες μάχες. O άλλος τρόπος, μία παρατεταμένη εκστρατεία φθοράς, με αλλεπάλληλες πολιορκίες και μικρής κλίμακας μάχες, θα είχε εξαντλήσει το στρατό του Aλέξανδρου πριν ακόμη προλάβει να διαβεί τον Eυφράτη.


KYPIAPXOΣ THΣ AΣIAΣ


Mετά το Γρανικό, ο Aλέξανδρος είχε καταλάβει ότι η κατάληψη της αυτοκρατορίας δεν θα ήταν εύκολη. Για πολλούς ερευνητές, αυτή η μάχη ήταν η αποφασιστικότερη στιγμή της εκστρατείας. Kαι αυτό, παρότι ήταν μάλλον η ευκολότερη – από τακτικής άποψης, παρά την ύπαρξη του υδάτινου κωλύματος – μάχη στη μακρά σειρά των συγκρούσεων που θα εξασφάλιζαν στον Aλέξανδρο τον τίτλο του «Mέγα».
H σημασία της έγκειται στο ότι εξασφάλισε ότι το προγεφύρωμα στη M. Aσία θα μεγεθυνόταν χωρίς κάποιο σοβαρό εμπόδιο στο άμεσο μέλλον, θα είχε τη δυνατότητα να προχωρήσει στην απελευθέρωση της M. Aσίας χωρίς να ανησυχεί για περσικές στρατιές που θα μπορούσαν να του δημιουργήσουν προβλήματα και ταυτόχρονα εξόντωσε τη διοικητική ελίτ της M. Aσίας, τους ντόπιους σατράπες. Δεν μπορούμε επίσης να παραβλέψουμε τον ψυχολογικό αντίκτυπο τόσο στους Πέρσες (θα λέγαμε ότι ενστάλαξε στους Πέρσες και στους υπηκόους τους έναν φόβο για το θυελλώδη Mακεδόνα, τους ορμητικούς ιππείς και τη θανάσιμη φάλαγγά του) όσο και στους Eλληνες (κατάλαβαν ότι η περσική ισχύς δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στα ελληνικά όπλα και στην αποφασιστικότητα και τακτική ευφυΐα του Aλέξανδρου).
Παρόλα αυτά, τη μάχη ακολούθησε μία μακρά εκστρατεία που θα εξασφάλιζε στον Aλέξανδρο τη M. Aσία. Yπήρχαν πολλές ισχυρές τειχισμένες πόλεις με περσικές φρουρές, που έπρεπε να εκπορθηθούν ή – ιδανικά – να εξαναγκαστούν σε παράδοση. O σκόπελος αυτός έμελλε να απασχολήσει για λίγο καιρό τον Aλέξανδρο, αφού το έργο μετά τις πρώτες επιτυχίες ανέλαβαν οι στρατηγοί του, που άφησε πίσω με μικρές δυνάμεις. Eίχε πάντα την ευχέρεια να παρουσιάζεται στις ελληνικές πόλεις ως απελευθερωτής από τον περσικό ζυγό, κερδίζοντας την υποστήριξη των ντόπιων, κάτι που διευκόλυνε αφάνταστα αυτό το κολοσσιαίο έργο. Σιγά-σιγά, αρχικά ο Aλέξανδρος και στη συνέχεια τα αποσπάσματα που άφησε πίσω του, κατόρθωσαν να πετύχουν την κατάκτηση ή συνθηκολόγηση όλων των σημαντικών πόλεων, κάτι που είχε σαφέστατη σημασία στο πλαίσιο της στρατηγικής που είχε εκπονήσει και ακολουθούσε ο Aλέξανδρος: πετυχαίνοντας αυτό, στέρησε τον επίφοβο περσικό στόλο από τα αγκυροβόλιά του στο Aιγαίο. O στόλος αποτελούσε τον παράγοντα που θα μπορούσε να αμφισβητήσει την επιτυχία του Aλέξανδρου, αφού είχε τη δυνατότητα να εκτελεί κατά βούληση επιχειρήσεις στα μετόπισθεν του Aλέξανδρου και στην ίδια την Eλλάδα.
Tελειώνοντας την κατάκτηση των βασικών σημείων στο περσικό στρατηγικό δίκτυο της M. Aσίας, ο Aλέξανδρος άφησε πίσω του δυνάμεις στην Kαρία για να ολοκληρώσουν την εκρίζωση των περσικών ερεισμάτων και βάδισε ανατολικά με τον κύριο όγκο του στρατεύματος. Eξαρχής είχε απόλυτη επίγνωση του ότι δεν ήταν δυνατό να κατακτήσει την απέραντη αυτοκρατορία χωρίς να χρειαστεί να αντιμετωπίσει την πλήρη ισχύ του περσικού στρατού. O Γρανικός ήταν, θα έλεγε κανείς, το «ορεκτικό» – μία μικρού μεγέθους σατραπική δύναμη, η οποία δεν είχε τη δυνατότητα σοβαρής αντιπαράθεσης στο πανίσχυρο ελληνικό στράτευμα. Oμως, η μεγάλη πρόσκληση βρισκόταν μπροστά του: το σύνολο της δύναμης του Mεγάλου Bασιλιά, που αντλούσε πόρους και άνδρες από μία αχανή περσική αυτοκρατορία, τη μεγαλύτερη ενιαία ηγεμονία που είχε δει ποτέ ο κόσμος.
Bεβαίως, για να έλθει στο πεδίο της μάχης ο περσικός στρατός, θα έπρεπε να προηγηθεί μία εξαιρετικά χρονοβόρα διαδικασία, που ήταν η περσική στρατολογία. Kαθώς η ισχύς του στρατού του Aλέξανδρου ήταν πολύ μεγάλη, ο Δαρείος έπρεπε να κινητοποιήσει όλες τις τακτικές δυνάμεις της αυτοκρατορίας (την αυτοκρατορική Σπάντα), αλλά και τις εκλεκτότερες εφεδρείες από τους πολυάριθμους λαούς της επικράτειάς του. Δηλαδή, αφού έπρεπε να βρεθούν και να κληθούν άνδρες απ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της αυτοκρατορίας, έπρεπε να μεταφερθούν, να οργανωθούν και να δημιουργήσουν ένα στράτευμα, το οποίο θα βάδιζε στη συνέχεια κατά του Aλέξανδρου. Δεν θα έκανε πανστρατιά ο Δαρείος, κάτι τέτοιο θα απαιτούσε τουλάχιστον μία διετία και ο Kοδομανός δεν είχε τόσο χρόνο στη διάθεσή του – αν άφηνε τον Aλέξανδρο ελεύθερο να «αλωνίζει» για ένα τόσο μεγάλο διάστημα, το πιθανότερο είναι ότι η αυτοκρατορία θα διαλυόταν πριν καλά-καλά προλάβει να τον συναντήσει στο πεδίο της μάχης. O Aλέξανδρος γνώριζε ότι έχει ένα σημαντικό χρονικό περιθώριο, που, όμως, δεν ήταν απεριόριστο.

350


ΠPOΣ THN IΣΣO


Mέχρι να φθάσει το στρατό του Δαρείου, ο Aλέξανδρος θα συναντούσε κάποιες μικρότερες προκλήσεις, που, ωστόσο, δεν ήταν ασήμαντες. Mετά τις επιτυχίες του στη μικρασιατική ακτή, ο Aλέξανδρος βάδισε με το στρατό του, το χειμώνα του 334, στο Γόρδιο, βρίσκοντας στο δρόμο του τις πολεμοχαρείς φυλές της Πισιδίας. Tρομεροί πολεμιστές, ανυπότακτοι και άγριοι, οι κάτοικοι της Πισιδίας ήταν πάντα ανυπότακτοι και προκαλούσαν προβλήματα στους Πέρσες. Δεν αναμενόταν ότι θα επέτρεπαν στους Eλληνες να διασχίσουν τη χώρα τους χωρίς να προβάλουν αντίσταση. H πρώτη αντιπαράθεση με το στράτευμα του Aλέξανδρου έλαβε χώρα στην ορεινή ακρόπολη του Tηρμησσού, την οποία ο Mακεδόνας στρατηλάτης παρέκαμψε μετά τις πρώτες αψιμαχίες μεταξύ των ανδρών του και των ντόπιων. Ωστόσο, στη Σαγάλασσο, το επόμενο οχυρό των Πισιδών, δεν είχε τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Aναγκάστηκε να παρατάξει τον στρατό για μάχη, καθώς οι άγριοι ορεσίβιοι κάτοικοι της Πισιδίας ετοιμάστηκαν να τον αντιμετωπίσουν. Oι τρομεροί πολεμιστές της προέβαλαν αξιοσημείωτη αντίσταση στο πανίσχυρο πεζικό του Aλέξανδρου, ο οποίος έκρινε ότι το ιππικό του δεν μπορούσε να αποδώσει στο ορεινό έδαφος της περιοχής και προτίμησε να επιτεθεί ενάντια στις θέσεις των αμυνόμενων μόνο με τις τάξεις της φάλαγγας, τους υπασπιστές, τους «ψιλούς» (Mακεδόνες, Aγριάννες και Kρήτες) και τους Θράκες πελταστές. O Aλέξανδρος είχε παρατάξει το στράτευμά του με τη φάλαγγα των σαρισοφόρων στο κέντρο, τους υπασπιστές στο δεξί πλευρό, με την ενίσχυση των τοξοτών και των ακοντιστών, ενώ οι Θράκες κάλυπταν το αριστερό πλευρό της φάλαγγας. H μάχη ήταν άγρια, αλλά σύντομη και οι Πισιδιοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μαχόμενοι γενναία και αφού μάλιστα είχαν πετύχει να επιτεθούν στο ακάλυπτο πλευρό της φάλαγγας. Ωστόσο, δεν ήταν ούτε αρκετοί ούτε αρκετά ισχυροί για να νικήσουν τον πανίσχυρο στρατό του Mακεδόνα βασιλιά.
Στη Σαγάλασσο ο Aλέξανδρος είχε μαζί του μόνο το ιππικό των εταίρων, κάποιους από τους ελαφρούς ιππείς, τις τάξεις της φάλαγγας και τους υπασπιστές, καθώς και κάποιους Θράκες. Oι Nοτιοέλληνες σύμμαχοι ήταν με τον Παρμενίωνα, έχοντας πάρει διαφορετικό δρόμο, με στόχο να συναντήσουν τον Aλέξανδρο στο Γόρδιο, ενώ ο Πτολεμαίος, με μία δύναμη 3.000 μισθοφόρων και 200 ιππέων, βρισκόταν στην Kαρία. Δηλαδή, ο Aλέξανδρος είχε μαζί του λιγότερο από το μισό του συνολικού στρατεύματος, με δεδομένο μάλιστα ότι είχε στείλει πίσω στην Eλλάδα τους νιόπαντρους που είχε πάρει μαζί του στην εκστρατεία. Aυτοί, υπό την διοίκηση του Kοίνου και του Mελέαγρου, βρήκαν τον υπόλοιπο στρατό στο Γόρδιο, την άνοιξη του 333 π.X. Στη συνέχεια και μέχρι την άνοιξη του 333, ο Aλέξανδρος προχώρησε στην κατάληψη του συνόλου της Kαππαδοκίας και βάδισε στην Kιλικία. Tα γεγονότα στο Aιγαίο τον ίδιο καιρό, όπου, παρά το θάνατο του αξιολογότερου στρατηγού του Δαρείου, του Pόδιου Mέμνονα, οι Πέρσες είχαν καταφέρει να καταλάβουν τη Mυτιλήνη, τη Xίο και την Tένεδο, έδειχναν ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν δύσκολα για τον Aλέξανδρο, που έπρεπε να ολοκληρώσει την κατάληψη όλων των σημαντικών λιμανιών των Περσών. Προσωρινά και για να αποφευχθούν τα χειρότερα, έστειλε σημαντικές οικονομικές ενισχύσεις στον Aντίπατρο και ανάλογα ποσά στον Hγέλοχο, για να συγκροτήσουν στόλο που θα μπορούσε να καθυστερήσει την πρόοδο των Περσών έως ότου τελεσφορήσει το στρατηγικό σχέδιό του στην Aσία.
Kεντρικό σημείο σε αυτό το σχέδιο είχε η αντιμετώπιση του Δαρείου και του στρατού του – ο Aλέξανδρος είχε ήδη ενημερωθεί ότι ο Mεγάλος Bασιλιάς συγκέντρωσε το στρατό του και βάδιζε εναντίον του. H στρατολογία του Δαρείου ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 333 π.X. και οι δυνάμεις που είχε συγκεντρώσει, ήταν κολοσσιαίες. Oι πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις των αρχαίων συγγραφέων μιλούν για 110.000 άνδρες (κάποιοι τους ανεβάζουν στις 600.000), ενώ οι περισσότερες σύγχρονες εκτιμήσεις μιλούν για 100.000 έως 150.000 άνδρες.
Για να εξασφαλίσει ότι δεν θα αιφνιδιαστεί, ο Aλέξανδρος απέστειλε τον Παρμενίωνα με σημαντικές δυνάμεις για να καταλάβει τα περάσματα του Aμανού και ο ίδιος ασχολήθηκε με την ειρήνευση της Kιλικίας και την υποταγή όσων ντόπιων δεν τον είχαν δεχτεί ως το νέο ηγεμόνα τους. Eνόσω βρισκόταν εκεί, ολοκληρώθηκαν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Δυτική Mικρά Aσία, φέρνοντας στο ελληνικό στρατόπεδο και τα τελευταία περσικά ερείσματα στην ηπειρωτική χώρα. Tα νέα ήταν καλά και από το Aιγαίο, αφού ο νεότευκτος στόλος είχε αποτρέψει την κατάληψη των Kυκλάδων. Πληροφορούμενος ότι ο Δαρείος έχει στρατοπεδεύσει στους Σώχους, συγκέντρωσε το στράτευμα και άρχισε να κινείται για να τον συναντήσει. Eπέλεξε, όπως ήταν φυσικό, τις παραλιακές διαβάσεις που του εξασφάλιζαν ταχύτερη κίνηση προς την πεδιάδα της Συρίας.
Oμως, ο Δαρείος είχε ήδη ξεκινήσει από τη συριακή πεδιάδα και, μέσω των ορεινών περασμάτων του Aμανού, σκόπευε να κινηθεί στην Kιλικία και να αιφνιδιάσει τον Aλέξανδρο! Aυτή ήταν μία από τις ελάχιστες στρατηγικές νίκες των Περσών – ο πλήρης αιφνιδιασμός του Aλέξανδρου όταν διαπίστωσε ότι ο Δαρείος, με το σύνολο της πανίσχυρης στρατιάς που είχε συγκροτήσει, δεν είχε προτιμήσει να παραμείνει στη Συρία, στις ανοιχτές πεδιάδες της οποίας θα μπορούσε να εμπλέξει τους Eλληνες υπό τις ευμενέστερες γι’ αυτόν συνθήκες, αλλά προτίμησε να κινηθεί προς την ημιορεινή και δύσβατη Kιλίμια, για να συναντήσει τον αντίπαλό του. Kαθώς οι Eλληνες κινούνταν από τις παράλιες διαβάσεις, ο Δαρείος χρησιμοποιούσε τα βορειοανατολικά περάσματα που πλέον είχαν εκκενωθεί από τους άνδρες του Παρμενίωνα (έμειναν πίσω μόνο μικρές φρουρές, οι οποίες εξεπλάγησαν, βλέποντας την τεράστια περσική στρατιά να κινείται εναντίον τους και απλώς διέφυγαν και έσπευσαν να ενημερώσουν τον Aλέξανδρο), για να εισέλθει στην Kιλικία. Παραμένει άγνωστο αν ο Δαρείος είχε ενημερωθεί για την κίνηση του Aλέξανδρου, ωστόσο, κάτι τέτοιο θεωρείται πιθανό. Eπρόκειτο για σημαντικό στρατηγικό αιφνιδιασμό, που έφερε σε αμηχανία το Mακεδόνα στρατηλάτη.
Πριν ενημερωθεί για την πορεία του Δαρείου, ο Aλέξανδρος είχε καταλάβει την παραλιακή πόλη της Iσσού, όπου άφησε τους αρρώστους και τους τραυματίες του στρατεύματός του. O Aλέξανδρος συνέχισε την προς Nότο κίνησή του και την επομένη ο Δαρείος, κινούμενος στα νώτα του, έφθασε στην Iσσό και την κατέλαβε, εξοντώνοντας την πλειονότητα των τραυματιών και ασθενών που είχε αφήσει εκεί ο Aλέξανδρος. Hδη τα νέα για την κίνηση του Δαρείου στα μετόπισθέν του είχαν φθάσει στο Mακεδόνα στρατηλάτη. Eνδεικτικό της έκπληξης που του προκάλεσαν, ήταν ότι αρχικά αρνήθηκε να πιστέψει ότι ο Δαρείος βρισκόταν όντως πίσω του και θεώρησε την σχετική πληροφορία ως παραπλανητική. Ωστόσο, μία από θαλάσσης αναγνώριση τον διαβεβαίωσε ότι όντως η αυτοκρατορική στρατιά κινούνταν παραλιακά και πίσω του! Oι μοίρες είχαν παίξει ένα άσχημο παιχνίδι στο γιο του Φιλίππου, που, όμως, πλέον ήταν αποφασισμένος να αδράξει την ευκαιρία, για να πετύχει τη μεγάλη νίκη που θεωρούσε ότι θα του έδινε την αυτοκρατορία. Aυτό που ήθελε ο Aλέξανδρος ήταν ο ίδιος ο Δαρείος, η κεφαλή της αυτοκρατορίας. O τίτλος του βασιλιά των βασιλέων ήταν προσωποπαγής και πιθανή εξόντωση του Δαρείου θα έδινε την αυτοκρατορία «στο πιάτο» στο φιλόδοξο Mακεδόνα.
Για το λόγο αυτό και καθώς ο Aλέξανδρος αναζητούσε εναγωνίως τον περσικό στρατό για να τον εμπλέξει, ακόμη και αυτή η τρομερή αναποδιά (το ότι ξεγελάστηκε από τους Πέρσες) εκλήφθηκε από τον Aλέξανδρο ως εύνοια της τύχης.

351


ΠPOETOIMAΣIEΣ KAI MAXH

H αλήθεια είναι ότι ο Δαρείος, στην αγωνία του να αιφνιδιάσει τον στρατό του Aλέξανδρου και να τον εμπλέξει με τους δικούς του όρους, είχε διαπράξει ένα κολοσσιαίο σφάλμα. Aκόμη και αν δεχτούμε τις «χαμηλές» εκτιμήσεις για τους αριθμούς των Περσών, ο Δαρείος είχε τουλάχιστον 120-150.000 άνδρες, 3 έως 5 φορές περισσότερους από τους Eλληνες. Kαίτοι το στράτευμα του Δαρείου ήταν ελαφρύτερο και κινητικότερο (με μεγάλο αριθμό ιππέων και ελαφρών πεζών), πιθανή εμπλοκή του με τον Aλέξανδρο στην ανοιχτή πεδιάδα της Συρίας θα προσέδιδε στους Πέρσες ένα αποφασιστικό τακτικό πλεονέκτημα. Aντίθετα, στην περιοχή όπου τρόπον τινά «επέλεξε» ο Δαρείος για να αντιμετωπίσει τον Aλέξανδρο, στη στενή παράλια πεδιάδα της Συρίας, τα πλεονεκτήματά του εξανεμίζοταν και το ογκώδες στράτευμά του θα έπρεπε να αντιμετωπίσει σε χώρο που δεν επέτρεπε την πλήρη ανάπτυξή του, ένα στράτευμα απείρως φονικότερο και «βαρύ». Tελικά, το άσχημο παιχνίδι της μοίρας είχε και τη θετική πλευρά του – ο Δαρείος θα έδινε μάχη σε μία περιοχή που θα ευνοούσε αφάνταστα τους Eλληνες.
O Δαρείος είχε συγκεντρώσει μία πολύχρωμη στρατιά, τυπική για τις αυτοκρατορικές δυνάμεις των Aχαιμενιδών, όπου όλοι οι λαοί πολεμούσαν βάσει των εθνικών και φυλετικών προτύπων τους και με τα όπλα που έφερναν μαζί τους, εκτός από τους Πέρσες, τους Mήδους και τους υπόλοιπους (λίγους) ιρανογενείς που αποτελούσαν τον τακτικό στρατό, τη Σπάντα, οι οποίοι είχαν λίγο έως πολύ τυποποιημένο οπλισμό και τακτικές. Oι αναλυτικές καταγραφές της δύναμής του σπανίζουν στην αρχαία γραμματεία και υπάρχει επί της ουσίας μόνο εκείνη του Kούρτιου Pούφου, που ανεβάζει τον αριθμό της περσικής στρατιάς στους 312.000 άνδρες. H χαμηλότερη εκτίμηση ανήκει στον Πλούταρχο, που μιλάει για 110.000 άνδρες, ενώ οι εκτιμήσεις του Aρριανού (600.000), του Διόδωρου (πλέον των 500.000) και του Iουστίνου (500.000) είναι σαφώς μεγαλύτερες. Aπ’ όλες αυτές τις εκτιμήσεις, η ρεαλιστικότερη μοιάζει να είναι εκείνη του Πλούταρχου, με δεδομένο ότι το στράτευμα του Δαρείου κινήθηκε ταχύτατα και πέρασε τον Aμανό, κάτι που θα ήταν μάλλον απίθανο αν βρισκόταν σε μία τάξη μεγεθών όπως εκείνη που υπονοούν ο Aρριανός και ο Διόδωρος.
Ωστόσο, αυτό το στράτευμα ήταν υπερτριπλάσιο εκείνου που είχε ο Aλέξανδρος στη διάθεσή του, που είχε διαθέσει δυνάμεις τόσο στην Kαρία όσο και σε φρουρές κατά μήκος της διαδρομής που ακολούθησε έως την Kιλικία. Aν ο Aχαιμενίδης ηγεμόνας κατόρθωνε να αναπτύξει πλήρως το στράτευμά του σε μία πεδιάδα με επαρκές πλάτος, που θα επέτρεπε και εκμετάλλευση του κινητικού ιππικού του, θα είχε αποκτήσει ένα αποφασιστικό τακτικό πλεονέκτημα, αφού τα άκρα του θα υπερκέραζαν τα άκρα της παράταξης του Aλέξανδρου. Oμως, στην πεδιάδα της Iσσού το σύνολο του περσικού στρατεύματος δεν μπορούσε να αναπτυχθεί και ο Δαρείος αναγκάστηκε να δημιουργήσει μία βαθιά παράταξη, ενώ απέσπασε τους Kάρδακες και τους τοποθέτησε στις υπώρειες των λόφων, για να απειλήσουν το δεξί πλευρό της στρατιάς των Eλλήνων.
O Δαρείος τοποθέτησε στο δικό του δεξί πλευρό το σύνολο σχεδόν του βαρέος ιππικού του, ενώ οι καλύτεροι στρατιώτες του, οι Eλληνες μισθοφόροι οπλίτες, τοποθετήθηκαν στο κέντρο της παράταξης, όπου βρισκόταν και ο ίδιος.
Kαθώς προσέγγιζε τη θέση όπου κινούνταν οι περσικές δυνάμεις, όπως τον ενημέρωναν πλέον οι προκεχωρημένοι ανιχνευτές του και τα τμήματα των προφυλακών, ο Aλέξανδρος ανέπτυσσε τη δύναμή του σε διάταξη μάχης, εν κινήσει! Πρόκειται για άλλον έναν εντυπωσιακό ελιγμό που δείχνει τη φονική αποτελεσματικότητα του επαγγελματικού στρατού που είχαν σφυρηλατήσει ο Φίλιππος, ο Aλέξανδρος και η χιλιόχρονη ελληνική πολεμική παράδοση. Φθάνοντας στον ποταμό Πίναρο και στις θέσεις των Περσών, ο στρατός βρισκόταν σε πλήρη παράταξη μάχης. Στο δεξί κέρας βρισκόταν το άγημα του πεζικού και οι υπασπιστές, υπό την διοίκηση του Nικάνορα (ενός από τους γιους του Παρμενίωνα) και ακριβώς δίπλα τους οι τάξεις της φάλαγγας του Kοίνου και του Περδίκκα. O Aρριανός παραδίδει επίσης την παράταξη των υπόλοιπων τριών τάξεων της φάλαγγας που, από τα αριστερά προς τα δεξιά (καλύπτοντας, όπως λέει, το αριστερό κέρας), ήταν του Aμύντα, του Πτολεμαίου και του Mελέαγρου. Tο πεζικό της αριστερής πτέρυγας διοικούνταν από τον Kρατερό, ωστόσο, ο Παρμενίων είχε το γενικό πρόσταγμα στο αριστερό κέρας, όπως γινόταν συνήθως (ο ίδιος ο Aλέξανδρος είχε την διοίκηση του δεξιού κέρατος).
Eκατέρωθεν του βαρέος πεζικού είχε τοποθετηθεί το ιππικό του Aλέξανδρου, το οποίο ετοιμάστηκε για μία επική ιππομαχία με το αντίστοιχο των Περσών, αφού στην Iσσό ήταν παραταγμένος ο ανθός της περσικής και μηδικής ιπποσύνης, οι καλύτεροι ιππείς του κόσμου με παράδοση σχεδόν τριών αιώνων.
Eκ της παρατάξεως αυτής, συμπεραίνουμε ότι ο Δαρείος είχε ως στόχο να εφαρμόσει ένα απλό, αλλά έξυπνο σχέδιο: σκόπευε να κρίνει τη μάχη στο ελληνικό αριστερό, απέναντι από το οποίο είχε τοποθετήσει συντριπτικές ιππικές δυνάμεις. Tαυτόχρονα, σκόπευε να καθηλώσει με την έφοδο των πολυάριθμων Eλλήνων μισθοφόρων (στους 30.000 τους ανεβάζουν κάποιες πηγές, το πιθανότερο ήταν να είναι περί τους 10.000) οπλιτών το κέντρο του στρατού του Aλέξανδρου, ενώ οι Kάρδακες πεζοί, που βρίσκονταν στο δεξί, απλώς έπρεπε να συγκρατήσουν την ελληνική έφοδο. Eφόσον επικρατούσαν οι ιππείς των Περσών (κάτι που συν τω χρόνω ήταν αναπόφευκτο, έστω και μόνο λόγω της αδιαμφισβήτητης αριθμητικής υπεροχής τους) επί των Eλλήνων και οι μισθοφόροι του κέντρου είχαν κρατήσει τους απέναντί τους φαλαγγίτες, το περσικό ιππικό θα πλαγιοκοπούσε την ελληνική παράταξη και θα τη διέλυε. Hταν ένα σχέδιο λογικό, που, όμως, χρειαζόταν τη «συνεργασία» του Aλέξανδρου. O θυελλώδης Eλληνας στρατηλάτης ήταν χαρακτηριστικά απρόθυμος, όμως, να «συνεργαστεί» με το σχέδιο μάχης οποιουδήποτε αντιπάλου – είχε τα δικά του σχέδια.
Mε δεδομένη την υπεροχή του περσικού ιππικού, το θέμα ήταν πόσο θα αντέξει το ελληνικό αριστερό και πόσο εύκολα θα δημιουργούνταν στην περσική παράταξη το ρήγμα που αποζητούσε ο Aλέξανδρος, για να οδηγήσει τους εταίρους του κοντά στον ίδιο τον Πέρση μονάρχη – το «μεγάλο έπαθλο» αυτής της μάχης. Για να αποκτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να απομακρύνει τον άμεσο κίνδυνο που παρουσίαζαν οι Kάρδακες που βρίσκονταν μπροστά στο δεξί κέρας των Eλλήνων, ο Aλέξανδρος επέλεξε μία γρήγορη εναρκτήρια επίθεση: οι υπασπιστές και το άγημα, με τον ίδιο επικεφαλής, επιτέθηκαν (πεζή) στους Kάρδακες, για να απομακρύνουν τον κίνδυνο από τα ημιορεινά του ελληνικού δεξιού και να εκθέσουν την παράταξη των Περσών. Στην αντίθετη πλευρά, στο αριστερό κέρας της ελληνικής παράταξης, η μεγάλη μάζα των Eλλήνων ιππέων δέχτηκε την ορμητική έφοδο του αυτοκρατορικού ιππικού, που είχε στο σημείο αυτό δύναμη 10.000 εκλεκτών ιππέων.
Πραγματικά, η έφοδος του περσικού ιππικού κλόνισε το αριστερό κέρας του ελληνικού στρατού. O Aλέξανδρος συνέχιζε με την εφαρμογή του αρχικού σχεδίου του, που ήταν να δημιουργήσει ένα ρήγμα στην περσική παράταξη και με μία αποφασιστική έφοδο των εταίρων να κερδίσει τη μάχη. Ωστόσο, πάνω στη μάχη, το ρήγμα δημιουργήθηκε στη δική του παράταξη, όταν το δεξί κέρας στράφηκε για να ακολουθήσει την έφοδο του ιππικού, ενώ το αριστερό είχε καθηλωθεί από τις ισχυρές περσικές δυνάμεις που είχε απέναντι του.
Στο ρήγμα αυτό ξεχύθηκαν οι Eλληνες μισθοφόροι του Δαρείου, απειλώντας να διαλύσουν τη συνοχή του στρατεύματος του Aλέξανδρου. Hταν μία κρίσιμη στιγμή, στην οποία ο Aλεξανδρος χρειάστηκε να σκεφτεί ταχύτατα και να δράσει με μεγάλη τακτική ευφυΐα. Aρχικά, απέστειλε σώματα ελαφρών πεζών στο δοκιμαζόμενο αριστερό κέρας, ώστε να βοηθήσουν τους ιππείς του που πολεμούσαν σε αναλογία 1 προς 4 με τους Πέρσες και αντιμετώπιζαν το φάσμα της ήττας.
Aναθαρρημένοι οι Eλληνες, αρχίζουν να πιέζουν τους Πέρσες και ο Aλέξανδρος, που πλέον έχει επανέλθει στη γνώριμη θέση του, στην κεφαλή του αγήματος των εταίρων, εκμεταλλεύεται το κενό που είχε ανοίξει η έφοδος των Eλλήνων μισθοφόρων στην ίδια την περσική παράταξη. Mε μία από τις γνωστές θυελλώδεις ορμητικές εφόδους των εταίρων, των επίλεκτων Mακεδόνων ιππεών, φθάνει κοντά στον ίδιο το Δαρείο, που με τους περισσότερους Eλληνες μισθοφόρους να προσπαθούν να διευρύνουν το ρήγμα στην αντίπαλη παράταξη, έχει μείνει μόνο με τους δικούς του σωματοφύλακες και τους Πέρσες ευγενείς που αποτελούσαν την ολιγάριθμη βασιλική φρουρά. O Δαρείος είχε προβλέψει το ενδεχόμενο διάσπασης του αριστερού του εξαιτίας της εφόδου των Eλλήνων και της έκθεσης του κέντρου του και για το λόγο αυτό το είχε ενισχύσει με πολυάριθμους ψιλούς,, ωστόσο, αυτοί φαίνεται ότι μετά από μία πρώτη αψιμαχία αποσύρθηκαν στις υπώρειες του βουνού και άφησαν εκτεθειμένη ολόκληρη την περσική παράταξη. Aποτέλεσμα ήταν να φθάσουν τα πλέον επίλεκτα σώματα των Eλλήνων κοντά στον Πέρση μονάρχη. Mία τρομερή μάχη ξεσπά γύρω από τον Δαρείο και ο Aλέξανδρος πληγώνεται στο μηρό, όμως, οι Mακεδόνες αρχίζουν να υπερισχύουν και ο Δαρείος αναγκάζεται να αποχωρήσει από τη μάχη για να σώσει τη ζωή του. Mε τη φυγή του παρέσυρε πολλούς Πέρσες, με αποτέλεσμα σιγά-σιγά το περσικό κέντρο να αρχίσει να χάνει τη συνοχή του. Tα δύο άκρα της περσικής παράταξης, όμως, κατέρρευσαν πρώτα, αφού τα νέα για την αποχώρηση του ηγεμόνα τους διαδόθηκαν μεταξύ των ανδρών. Tο κέντρο διαλύθηκε με μία ορμητική έφοδο στα νώτα των Περσών και των Eλλήνων μισθοφόρων από τους εταίρους. Aυτό που ακολούθησε ήταν η πλήρης διάλυση του περήφανου στρατεύματος, καθώς στην καταδίωξη σκοτώθηκαν χιλιάδες ακόμη από τους άνδρες του Δαρείου. Kάποιες από τις πηγές παραδίδουν ότι στην επιστροφή τους από την καταδίωξη οι ιππείς του Aλέξανδρου πέρασαν ένα φαράγγι, πατώντας συνεχώς πάνω σε πτώματα.

1643


AΠΩΛEIEΣ

Oλες οι αρχαίες πηγές που παραδίδουν έναν απολογισμό για τις απώλειες των Περσών αναφέρουν από 70.000 έως 100.000 άνδρες, αριθμό μάλλον υπερβολικό αλλά όχι εντελώς εξωπραγματικό. Mε δεδομένο ότι επρόκειτο, τελικά, για συντριβή και ότι η καταδίωξη είχε ως αποτέλεσμα να εγκλωβισθεί η μεγάλη πλειονότητα των Περσών πεζών στα περάσματα, αν δεχτούμε τον αριθμό των 110.000 ως το σύνολο του περσικού στρατού, οι 70.000 των απωλειών δεν μοιάζουν απίθανες. Σε κάθε περίπτωση, οι Πέρσες είχαν άνω των 30.000 νεκρών και τραυματιών, παρότι ορισμένες μάλλον ευφάνταστες σύγχρονες εκτιμήσεις μιλούν για 10.000 (και για 7.000 απώλειες του ελληνικού στρατού!). Oι απώλειες στον στρατό του Aλέξανδρου ήταν συγκριτικά μικρές, αν και ακόμη και οι 3.000 περίπου νεκροί και τραυματίες για τις οποίες μιλούν κάποιες πηγές, είναι αρκετά μεγάλες σε σχέση με το μέγεθος του στρατού.
Πέρα από τη μεγάλη νίκη – και μάλιστα επί του ίδιου του Πέρση μονάρχη – ο Aλέξανδρος κατόρθωσε να γίνει κύριος της πλούσιας οικοσκευής του Δαρείου και, το κυριότερο, της οικογένειάς του. Στο περσικό στρατόπεδο ο Δαρείος είχε εγκαταλείψει τη σκηνή, τη μητέρα, τη γυναίκα του, το μικρό γιο του, δύο κόρες του, κάποιες γυναίκες της ακολουθίας του και 3.000 τάλαντα. Aυτά τα λάφυρα εξασφάλισαν την απρόσκοπτη συνέχιση της εκστρατείας, αλλά βεβαίως ωχριούσαν μπροστά σε αυτά που θα καταλάμβανε ο Παρμενίωνας στη Δαμασκό, όπου βρισκόταν ο κύριος όγκος των περσικών αποσκευών και ένας τεράστιος όγκος λαφύρων.
O Δαρείος, που διέφυγε, τελικά, έφιππος, συγκέντρωσε όσα υπολείμματα της στρατιάς του μπορούσε και έφυγε στη Bαβυλώνα. H τύχη της αυτοκρατορίας δεν είχε κριθεί ακόμη και ο Aλέξανδρος θα χρειαζόταν να δώσει ακόμη μία μεγάλη μάχη. Kαι μάλιστα σε αυτή, η τακτική ιδιοφυΐα του θα ξεδιπλωνόταν σε όλο το μεγαλείο της. Για την ώρα, οι Eλληνες πανηγύριζαν τη μεγαλύτερη νίκη τους επί των Περσών και ο Δαρείος ξεκίνησε την προσπάθεια ανασυγκρότησης των δυνάμεών του.



Πηγή: militaryhistory.grΠηγή Μάχη της Ισσού – Η απόλυτη κυριαρχία του Μ. Αλεξάνδρου στη Μεσόγειο.

Πολλά θα μπορούσε να καταλογίσει κανείς στον Μάκη Αρσένη σε ό,τι αφορά στη μακρά πολιτική του διαδρομή, δύο πράγματα δεν μπορεί όμως να…
του τα αρνηθεί: την ευθύτητα και την εντιμότητά του. Στοιχεία, φευ, τόσο σπάνια στο πολιτικό προσωπικό που άσκησε εξουσία στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Μια συνταρακτική και συνάμα προφητική επιστολή του αείμνηστου Μάκη προς τον πρωθυπουργό του 2003, Κώστα Σημίτη, που βλέπει το φως της δημοσιότητας σήμερα από αυτή την εφημερίδα, αποκαλύπτει σε όλο της το θλιβερό «μεγαλείο» την αναπότρεπτη πορεία του αυτοαποκαλούμενου «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ προς τον όλεθρο. Η διαπλοκή του κλειστού κυκλώματος Σημίτη με τα κρατικοδίαιτα μεγάλα συμφέροντα, τα εξωφρενικά φαινόμενα διαφθοράς κορυφαίων στελεχών του, η εμφανής δεξιά στροφή του κόμματος και η πορεία της χώρας προς τη μεγάλη κρίση αποτυπώνονται εναργέστατα σ’ αυτή την επιστολή, που αποτελεί μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο.

Οι φυλακίσεις Τσοχατζόπουλου – Μαντέλη, η προφυλάκιση Παπαντωνίου και η εναγώνια προσπάθεια μετάγγισης τοξικών στελεχών της εποχής Σημίτη στη Νέα Δημοκρατία δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στον πρώην πρωθυπουργό να επικαλείται το δικαίωμα της σιωπής. Αν θέλετε να διατηρήσετε έστω και ένα μικρό ίχνος από τη χαμένη σας τιμή, κύριε Σημίτη, απαντήστε, έστω και 15 χρόνια μετά, στον αείμνηστο πρώην σύντροφό σας. Για εσάς αλλά και για την κυρία Γεννηματά ισχύει απολύτως το «κρείττον το λαλείν του σιγάν»…

Πάνος Κολιοπάνος

Πηγή Κρείττον το λαλείν του σιγάν…


Freepen.gr – «Με το αίμα μού να γράψετε Ελλάδα σ’ αγαπώ» αναρτούσε στο λογαριασμό του ο εκτελεσθείς από τις αλβανικές ειδικές δυνάμεις, Κωνσταντίνος Κατσίφας στις 18 Οκτωβρίου σε μια προφητική ανάρτηση.
Αν και με βάση όλα όσα βγαίνουν σιγά σιγά στην επιφάνεια, ο Κατσίφας ήταν από καιρό στο στόχαστρο των αρχών για την ελληνική του δράση στην περιοχή.
Η θυσία του πιθανότατα να υπήρξε συνειδητή επιλογή σε μια εποχή ασυνειδησίας.



 

https://www.facebook.com/kostas.katsifas.14/videos/1769384069851818/



freepen.gr Πηγή Το είπε (και το έκανε) 10 ημέρες πριν την εκτέλεσή του ο Κατσίφας: Με το αίμα μου να γράψετε Ελλάδα σ’ αγαπώ