25 March, 2019
Home / Διαφορα (Page 265)











Είναι τρομακτική η σχετικοποίηση της αξίας της ζωής…

Δεν είναι μόνο η απάθεια που έδειξαν αρκετοί συμπολίτες μας την ώρα που σκότωναν στο ξύλο τον Ζακ Κωστόπουλο σε κοινή θέα, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πρωτεύουσας. Δεν είναι ότι λίγοι είναι οι…
αυτόπτες μάρτυρες που έσπευσαν να καταθέσουν που σοκάρει τόσο στην υπόθεση αυτή. Αυτό που σοκάρει είναι η μεθοδευμένη και σταθερή προσπάθεια των δύο και πλέον μηνών από τα κυρίαρχα ΜΜΕ να τοποθετήσουν το θύμα, μέσω των στερεοτύπων που αναπαρήγαγαν, σε έναν «χώρο εξαίρεσης» του βασικού του δικαιώματος, αυτό της ζωής.

Είναι τρομακτική η σχετικοποίηση της αξίας της ζωής από χείλη ανθρώπων που κατά τα άλλα θεωρούν εαυτούς αλλά και προωθούν ένα πρότυπο καθωσπρεπισμού, που όμως φαίνεται να αγνοεί βασικές έννοιες δικαίου. Ο Ζακ Κωστόπουλος εμφανίζεται έτσι ως ένας «αντίπαλος» που δεν υπακούει στην «κανονικότητά» τους, οπότε η κατάληξή του -δηλαδή να σβήσει αβοήθητος από την άγρια κακοποίηση δύο «κανονικών καταστηματαρχών»- παρουσιάζεται ως κάτι το …φυσιολογικό.

Η τηλεοπτική συζήτηση πολλές φορές, αν όχι όλες, δεν φαίνεται να ξεπερνάει το επίπεδο συζήτησης κουτσομπολιού δύο συντηρητικών φίλων που θεωρούν απόλυτο δικαίωμά τους να βρίσουν ή να κακοποιήσουν όποιον βλέπουν διαφορετικό, ξένο, αλλόθρησκο, επικαλούμενοι την «κανονικότητά τους» ως πρότυπο. Την ίδια ώρα βέβαια θεωρούν ότι οι ίδιοι, επειδή είναι «κανονικοί», στρέιτ, με δουλειά και οικογένεια και φυσικά με κάθε δικαίωμα εναντίον των άλλων, είναι αδύνατον να πέσουν θύμα -οι ίδιοι ή μέλη της οικογένειάς τους- μιας ανάλογης επίθεσης.

Όχι, αγαπητό πανελλήνιο, την επόμενη φορά μην σοκαριστείς αν ξαφνικά ένας «κανονικός κατά τα κριτήρια Στεφανίδου» πέσει θύμα της αγριότητας από καθημερινούς καθωσπρέπει τραμπούκους. Μην αγανακτήσεις αν η αγριότητα ακουμπήσει τον γιο σου, την κόρη σου ή τη μάνα σου. Αν αποδέχεσαι ότι κάποιοι συμπολίτες σου μπορούν να εξαιρούνται από βασικά δικαιώματά, δεν αργεί η ώρα που και εσύ σε κάποιο καθεστώς εξαίρεσης θα βρεθείς… Πού ξέρεις αύριο τι θα εγκρίνεται από τους τηλεοπτικούς εισαγγελείς, που διαμορφώνουν όμως δημόσιο λόγο και αντιλήψεις.

Έλλη Ζώτου

avgi.gr

Πηγή Οι «κανονικοί» και η αξία της ζωής…












…για το θάνατο της φοιτήτριας…

Σοκ έχει προκαλέσει ο θάνατος της 21χρονης φοιτήτριας που βρέθηκε νεκρή στα βράχια σε θαλάσσια περιοχή της Λίνδου στη Ρόδο. Η άτυχη κοπέλα εντοπίστηκε νεκρή από άντρες του Λιμενικού Σώματος γυμνή. 

Τα πρώτα στοιχεία των…
ερευνών όχι μόνο δεν δείχνουν αυτοχειρία αλλά παραπέμπουν σε εγκληματική ενέργεια.
Η κοπέλα είναι ημεδαπή φοιτήτρια του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και αναγνωρίστηκε από τον πατέρα της.

Προανάκριση για τα αίτια και τις συνθήκες του θανάτου της 21χρονης, διενεργείται από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου, ενώ στην περιοχή βρίσκεται ήδη από χθες κλιμάκιο της Διεύθυνσης Ασφάλειας και Προστασίας Θαλασσίων Συνόρων του Αρχηγείου Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής, προκειμένου να συνδράμει τις έρευνες για την εξιχνίαση της υπόθεσης.

Οι αρχές εκτιμούν ότι η νεαρή φοιτήτρια, είχε βρει το θάνατο την προηγούμενη ημέρα, ενδεχομένως κάπου στην πόλη, και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σημείο όπου εντοπίστηκε. Ήδη λαμβάνονται καταθέσεις από πρόσωπα του περίγυρου της, καθώς και κάποιοι γνωστοί Ροδίτες, με τις έρευνες να εστιάζονται σε δυο συγκεκριμένα στέκια της πόλης Ρόδου.

Από την έρευνα στο σπίτι της δεν προέκυψαν στοιχεία που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις έρευνες, ωστόσο φως αναμένεται να ρίξει η άρση του τηλεφωνικού της απορρήτου που έχει ήδη παραγγελθεί.

Η σορός της θα μεταφερθεί την Τρίτη στο Διδυμότειχο από όπου κατάγεται.

ert.gr

Πηγή Κλιμάκιο του Τμ. Ανθρωποκτονιών του Λιμενικού στη Ρόδο…


Στα χρόνια της επανάστασης των Αργεντινών κατά των Σπανιόλων ξεπήδησαν όχι ένας, αλλά δύο έλληνες αγωνιστές, ήρωες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Αργεντινής. 

Είμαστε εξάλλου στα 1810, όταν η ελληνική επανάσταση δεν έχει ακόμα ξεσπάσει και το χαρμόσυνο μήνυμα για έναν μακρινό λαό που εξεγέρθηκε κατά του ξένου ζυγού καταφτάνει στους υπόδουλους Έλληνες, που περιμένουν καρτερικά το δικό τους σύνθημα για την εθνική μας αφύπνιση.

Δύο έλληνες νησιώτες λοιπόν, που διατηρούν άσβεστη μέσα τους τη φλόγα της ελευθερίας, ξεκινούν παρά την απόσταση να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον αγώνα για την ανεξαρτησίας της Αργεντινής από το ισπανικό στέμμα.
Είναι ο Νικόλαος Γεωργίου Κολμανιάτης από την Ύδρα και ο Μιχαήλ Σαμουήλ Σπύρου από τη Μυτιλήνη.

Ο ένας θα πολεμήσει σκληρά και ηρωικά και ο άλλος θα δώσει ακόμα και τη ζωή του για την ελευθερία των Αργεντίνων.
Εδώ θα μας απασχολήσει ο Κολμανιάτης, ο οποίος καταφτάνει στην Αργεντινή το 1811, έναν ακριβώς χρόνο μετά το ξέσπασμα της επανάστασης.

Ως Υδραίος γνωρίζει καλά τα μυστικά του υγρού στοιχείου και η ναυτοσύνη του είναι αποδεδειγμένη. Κατατάσσεται λοιπόν αμέσως στο επαναστατικό Ναυτικό της Αργεντινής με τον βαθμό του κελευστή. Δεν αργεί όμως να επιδείξει τις γνώσεις του στη θάλασσα και γρήγορα προβιβάζεται σε ανθυποπλοίαρχο. Αμέσως τίθεται υπό τις διαταγές του αρχηγού του αργεντίνικου επαναστατικού στόλου και γίνεται ήρωας!

Ο θαρραλέος Υδραίος θα πάρει μέρος σε πάμπολλες ναυμαχίες κατά των Κονκισταδόρων μέχρι και το 1816, έτος που τελεσφόρησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Αργεντίνων, αν και η δράση του θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση μέχρι και το 1828.
Ο Κολμανιάτης θα επιβιώσει από τις μάχες, όχι όμως και ο Σπύρου, ο οποίος αφού φυγάδευσε το πλήρωμα του παγιδευμένου καραβιού του, της φελούκας «Κάρμεν», το ανατίναξε για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού.

Η Αργεντινή ουδέποτε λησμόνησε όσα χρωστούσε στους δύο ηρωικούς Έλληνες, τον Νικόλα Χόρχε και τον Μιγκέλ Σάμουελ Σπίρο, όπως τους έλεγαν χαρακτηριστικά στη λατινοαμερικάνικη χώρα, και τους τίμησε ως όφειλε.
Ένα πλοίο του αργεντίνικου πολεμικού ναυτικού φέρνει έκτοτε το όνομα του Σπύρου, ενώ για τον Κολμανιάτη στήθηκε στην πρωτεύουσα Μπουένος Άιρες ένα μνημείο προς τιμήν του, με (πεντελικό) μάρμαρο από την πρώτη πατρίδα του.
Από το 1937, το Πολεμικό Ναυτικό της Αργεντινής έδωσε τα ονόματα των δύο ελλήνων αγωνιστών σε δύο μονάδες του στόλου.

Την ίδια χρονιά, το αργεντίνικο ιστιοφόρο «Σαρμιέντο» κατέπλευσε στην Ύδρα φέρνοντας δώρο μια χάλκινη αναμνηστική πλακέτα στην οποία εικονίζονται δύο γυναίκες, η Αργεντινή και η Ελλάδα, να στεφανώνουν τον υδραίο ήρωα Κολμανιάτη.
Το 1949, η ίδια η Εβίτα Περόν έστειλε προτομή του Νικόλα Χόρχε στην Ύδρα, η οποία εκτίθεται σήμερα στο Ιστορικό Αρχείο του νησιού.
Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε και μεταπολεμικά, μέχρι το 1997 τουλάχιστον, με ετήσιες εθιμοτυπικές επισκέψεις αργεντίνικων πλοίων στην Ύδρα.

Στην επέτειο των 200 ετών της ανεξαρτησίας της Αργεντινής το 2016, η φρεγάτα «Ελευθερία» μετέφερε για άλλη μια φορά το μήνυμα ειρήνης και φιλίας στο πλαίσιο του παραδοσιακού εορτασμού.

Στη Ναυτική Ακαδημία του Μπουένος Άιρες στέκει ακόμα τόσο η προτομή του Κολμανιάτη όσο και το όνομά του, που είναι εξάλλου το όνομα της Σχολής.

Η ελληνική μάλιστα εμπλοκή στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της Αργεντινής δεν τελειώνει εδώ, καθώς αρκετοί ακόμα έλληνες αγωνιστές πολέμησαν για την ελευθερία των άλλων, προσδοκώντας και στη δική τους που ερχόταν ολοταχώς. Αναφέρονται ενδεικτικά οι Κωνσταντίνος Σουβαΐλης (από την Τήνο) και Γεώργιος Καρδάσης.

Το ελληνικό στοιχείο στην Αργεντινή μετρούσε εξάλλου μακρά παρουσία. Σύμφωνα με το Κέντρο Ιστορικών Ερευνών της Αργεντινής, ένας από τους πρώτους λευκούς που πάτησαν το πόδι τους στην αυτοκρατορία των Ίνκας ήταν ο Πέδρο δε Κάντια, Κρητικός στην καταγωγή, που κατέφτασε πλάι στον κονκισταδόρο κατακτητή του Περού, Φρανσίσκο Πισάρο!

Πρώτα χρόνια



Ο Νικόλαος Γεωργίου Κολμανιάτης γεννιέται στην Ύδρα το 1784, απολαμβάνοντας το ιδιαίτερο καθεστώς του νησιού στην υπό οθωμανικό ζυγό υπόδουλη Ελλάδα.
Οι Υδραίοι είχαν αποσπάσει ένα ιδιαίτερο καθεστώς από τους Τούρκους, ένα ιδιόρρυθμο σύμφωνο ειρήνης δηλαδή που περιλάμβανε απόδοση φόρων στον μπέη της Ύδρας με αντάλλαγμα την αποστολή 50 υδραίων ναυτικών κάθε χρόνο για να στελεχώνουν τον οθωμανικό στόλο.
Ο Κολμανιάτης, χαρισματικός ναυτικός από τα μικράτα του, αλλά και ανήσυχο και φιλελεύθερο πνεύμα, θα βρεθεί μεταξύ των Ελλήνων του τουρκικού στόλου και θα διακριθεί στις ναυμαχίες κατά των Κοζάκων στη Μαύρη Θάλασσα αλλά και τις άλλες αιματοβαμμένες περιπέτειες στη Μεσόγειο.
Ο νεαρός ναύτης του οθωμανικού στόλου ήταν ωστόσο θερμόαιμος Έλληνας, όταν και θα ξεκινούσαν οι μεγάλες περιπέτειες της ζωής του.

Όντας στην Κωνσταντινούπολη, φτάνουν στα αυτιά του τα νέα πως κάποιος πείραξε τη νιόπαντρη γυναίκα του στην Ύδρα.
Την είχε μόλις παντρευτεί, λιγότερο από δυο μήνες, και έπρεπε να υπερασπιστεί την τιμή της.
Χωρίς να χάσει χρόνο, δραπετεύει από το καράβι, καταφτάνει στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στήνει δολοφονικό καρτέρι στον νταή από τη Μάνη σε ένα σοκάκι.



Η τιμή του αποκαταστάθηκε μεν, ξεπλυμένη με αίμα, τώρα όμως τον βαραίνει τόσο ο φόνος όσο και η λιποταξία από το πολεμικό ναυτικό της Υψηλής Πύλης.
Στο πλευρό του προστρέχει υδραίος έμπορος, ο οποίος τον φυγαδεύει με μια βάρκα στο Μετόχι και από εκεί στο κατάστρωμα εμπορικού πλοίου.

Ο Κολμανιάτης ήξερε πως δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Ύδρα, ούτε όμως και στην Κωνσταντινούπολη, αφού η λιποταξία από τον τουρκικό στόλο ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη. Γι’ αυτό και άρχισε να οργώνει τη Μεσόγειο με διάφορες αποστολές.
Θα πάρει μέρος σε ναυμαχίες και στεριανές μάχες σώμα με σώμα από τη Μάλτα και τη Νάπολη μέχρι την Αγία Πετρούπολη και τις λίμνες της Βόρειας Ρωσίας!

Στη Νάπολη θα αντισταθεί στις αντεπαναστατικές διώξεις των βασιλικών δυνάμεων κατά του εξεγερμένου πλήθους, καθώς μέσα του πάλλονταν τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης.
Είναι και πάλι αναγκασμένος να εγκαταλείψει το βιος του στη Νάπολη και να φύγει ξανά μακριά, τώρα στη Ρωσία.


Εκεί θα καταταχθεί στο Πολεμικό Ναυτικό και η χάρη του θα φτάσει μέχρι τα παγωμένα ποτάμια της Σιβηρίας, ακόμα και τα παράλια της Αλάσκας.
Οι Ρώσοι αναγνωρίζουν τις απαράμιλλες ναυτικές του ικανότητες και τον κάνουν πλωτάρχη.
Ο ίδιος μοιάζει ασταμάτητος και σύντομα θα βρεθεί στα παράλια της Νότιας Αμερικής, όταν θα άρχιζε το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ζωής του.
Ήταν στην Παραγουάη όταν άκουσε το 1811 για την εξέγερση των Αργεντίνων κατά του ισπανικού ζυγού και έβαλε αμέσως πλώρη για το Μπουένος Άιρες.

Πού να ήξερε ο 27χρονος νεαρός πως σύντομα θα γινόταν εθνικός ήρωας τόσο μακριά από την πατρίδα του;
Ο Νικόλα Χόρχε τα βάζει με την παντοδύναμη Ισπανική Αυτοκρατορία


Ο Κολμανιάτης εγκαταλείπει για άλλη μια φορά την πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία του στο Αυτοκρατορικό Ναυτικό της Ρωσίας, καθώς την προσοχή του απέσπασαν ήδη από το 1810 οι πρώτοι κανονιοβολισμοί της αργεντίνικης ανεξαρτησίας. Παρακολουθούσε το θέμα στενά ήδη από τις πρώτες αψιμαχίες Ισπανών και Αργεντίνων, οι οποίοι ξεσηκώθηκαν με πρωτεργάτη τον στρατηγό Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν.

Ο Κολμανιάτης αλλάζει το όνομά του και τώρα λέγεται Νικόλαος Γεωργίου, εξού και το «Νικόλα Χόρχε» των Αργεντίνων.
Στη χώρα καταφτάνει το 1811 και στο πλευρό του προστρέχει ο Μυτιληνιός Μιχαήλ Σαμουήλ Σπύρου, ο Μιγκέλ Σάμουελ Σπίρο των Αργεντίνων κοντολογίς, με τον οποίο γνωρίζονταν από την Ελλάδα και είχαν πολεμήσει μαζί στη Μάλτα.
Ο Κολμανιάτης καταφτάνει ως αξιωματικός του ρωσικού ναυτικού και γνωρίζεται αμέσως με τον ναύαρχο του επαναστατικού στόλου, τον Ιρλανδό Γουλιέλμο Μπράουν.

Κάτω από τις διαταγές του ναυάρχου Μπράουν, ο Νικόλα Χόρχε λαμβάνει μέρος σε πολυάριθμες μάχες, όπως στη Ναυμαχία του Ρίο ντε λα Πλάτα το 1811, όπου τέθηκε επικεφαλής του πλοίου μετά τον θάνατο την ώρα της μάχης του καπετάνιου και του δεύτερου τη τάξει αξιωματικού, φέρνοντας σε πέρας τη δύσκολη αποστολή της κατάληψης του στρατηγικής σημασίας σημείου.


Σειρά είχε μετά η περιβόητη ναυμαχία για την κατάληψη της νήσου Γκαρσία, μια μάχη που οι ιστορικοί χαρακτήρισαν «γιγαντομαχία».
Η ιστορία της Αργεντινής αρχίζει να μνημονεύει τον υδραίο ναυτικό από τη 10η Μαρτίου 1814, όταν στη διάρκεια της ναυμαχίας της νήσου Μάρτιν Γκαρσία ο επαναστατικός στόλος «μετά από πολύωρο και πεισματώδη δράση, έτρεψεν εις φυγήν τους Ισπανούς».

Ο Κολμανιάτης είναι μέχρι τότε αξιωματικός του πολεμικού στόλου και υπηρετεί πάνω στη ναυαρχίδα, που κατά σύμπτωση ονομάζεται «Ηρακλής».
Όσο για τη μάχη, είναι το λιγότερο ομηρική.
Ο δαιμόνιος Υδραίος δεν σταματά εκεί: τώρα εξαπολύει κυνηγητό με σκοπό την ανεύρεση του ανθρώπου που είναι για τους Ισπανούς το κλειδί για την κατάπνιξη της επανάστασης, του Ισπανού Ρομαρότο, ο οποίος ηγείται μεγάλου ισπανικού στόλου.

Τον ξετρυπώνει σε πλωτό ποταμό και ξεκινά έτσι η δεύτερη μεγάλη ναυμαχία κατά των Σπανιόλων, η Μάχη Αρόγιο ντε λα Τσίνα, στις 28 Μαρτίου 1814.
Ο Υδραίος ηγείται τώρα ως κυβερνήτης ενός μικρού βοηθητικού σκάφους, του «Τρινιδάδ», αγωνίζεται ωστόσο με αυταπάρνηση.
Η ναυμαχία αποδεικνύεται πανωλεθρία για τον επαναστατικό στόλο, όταν θα εμφανιστεί ο δεύτερος ήρωάς μας, ο Σπύρου, για να δείξει ότι οι Έλληνες ξέρουν να μάχονται, ξέρουν όμως και να πεθαίνουν για τη λευτεριά.


Αντί να παραδοθεί στον υπέρτερο εχθρό, μετατρέπει τη μικρή φελούκα του «Κάρμεν» σε φλεγόμενη τορπίλη και πέφτει με ορμή πάνω στον ισπανικό στόλο. Βρίσκει ηρωικό θάνατο, έχοντας πρωτύτερα φυγαδεύσει όλους τους ναύτες του.
Η πράξη αυτοθυσίας του προκαλεί ανείπωτο θαυμασμό στους επαναστάτες, οι οποίοι μόλις κατέκτησαν την ανεξαρτησία τους έδωσαν το όνομα του έλληνα καπετάνιου σε ανιχνευτικό και αργότερα σε πολεμικό σκάφος.

Εικάζεται ότι ο Κολμανιάτης πρέπει να είδε την έκρηξη, καθώς το «Τρινιδάδ» έπλεε κοντά στο «Κάρμεν» του Σπύρου. Παρά τον αποδεκατισμό και την ολοκληρωτική καταστροφή, ο Υδραίος γλιτώνει για άλλη μια φορά τη ζωή του. Η επόμενη αναφορά του ονόματός του θα είναι στο Μοντεβιδέο, όπου «η γενναιότης και η μέχρι απερισκεψίας ορμητικότης του έκαναν θαύματα».

Πέρα από την αξιοζήλευτη ναυτοσύνη και το υψηλό του φρόνημα, ο Κολμανιάτης ήταν και καλός στα λόγια, αφού όπως μαθαίνουμε «Τη στρατιωτική του επιτυχία στεφάνωσε και σημαντικότερη διπλωματική, γιατί κατόρθωσε να προσεταιρισθή υπέρ των Αργεντινών, τον αξιόμαχο στρατό και στόλο του αντιπάλου», όπως γράφει χαρακτηριστικά η «Ναυτική Ελλάς».

Τελευταία χρόνια


Ο υδραίος αξιωματούχος του Πολεμικού Ναυτικού της Αργεντινής ρίζωσε στη χώρα και όταν ξέσπασε ο πόλεμος κατά της Βραζιλίας, ανήκε πια στο ανώτερο επιτελείο του στόλου ως υποναύαρχος. Μπαρουτοκαπνισμένος και έμπειρος, πολεμούσε μέχρι και το 1828, μετρώντας οχτώ ναυμαχίες το 1826, δέκα το 1827 και τρεις το 1828.

Διακρίθηκε ιδιαίτερα στις ναυμαχίες της Κολόνια κατά της φρεγάτας «Εμπερατρίζ» του Βασιλείου της Βραζιλίας και ως καπετάνιος του «Χενεράλ Μπαλκάρσε» στη Ναυμαχία του Τζουνκάλ.
Το 1827 η κυβέρνηση της Αργεντινής του απένειμε το ασημένιο μετάλλιο τιμής.
Όπως μαθαίνουμε από την εφημερίδα της ομογένειας της Νοτίου Αμερικής «Πατρίς» στις 6 Ιανουαρίου 1957:
«Ότε επανήλθε νικητής στο Βουένος Αϊρες, κυβερνήτης της φρεγάδας ‘‘Αυτοκράτειρα’’, το 1828, ετιμήθη με το παράσημο του Τάγματος της Αργυράς Ασπίδος.
Έκτοτε, πολεμικά της Αργεντινής, σχολαί και οδοί πόλεων και κωμοπόλεων φέρουν το όνομά του».


Ο Νικόλαος Κολμανιάτης έφτασε πράγματι μέχρι τον βαθμό του υποναύαρχου (αποστρατεύτηκε ναύαρχος) και πέθανε στη δεύτερη πατρίδα του στις 24 Αυγούστου 1866, σε προχωρημένη ηλικία 82 ετών, έχοντας πάρει μέρος σε αμέτρητες ναυμαχίες για χάρη της Αργεντινής. Απογόνους δεν φαίνεται να άφησε.

Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, η κυβέρνηση της Αργεντινής έστειλε το 1937 με το πολεμικό «Σαρμιέντο» την ορειχάλκινη πλάκα με τη μορφή του υδραίου ήρωα που εντοιχίστηκε στο μνημείο που βρίσκεται στο λιμάνι της Ύδρας, δίπλα στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων.
Τον Νοέμβριο του 1949, η Εβίτα Περόν έστειλε άλλη μια χάλκινη προτομή του Χόρχε που φυλάσσεται στο Ιστορικό Αρχείο και Μουσείο της Ύδρας (ΙΑΜΥ).


Ήδη από το 1890 βέβαια το όνομά του είχε δοθεί σε τορπιλάκατο του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ σήμερα σχολείο, ναυτική σχολή και δύο δρόμοι στο Μπουένος Άιρες θυμίζουν στους ντόπιους ποιος ήταν ο Έλληνας που τόσο πολέμησε για την ελευθερία τους.


Πηγή Νικόλας Κολμανιάτης: Ο Έλληνας αγωνιστής και ήρωας του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Αργεντινής (φωτό)


Mία χώρα που δεν διεκδικεί τα δικαιώματα της, στηριζόμενη σε νόμους που τα προστατεύουν στην Ευρώπη και που εθελοτυφλεί, είναι καταδικασμένη – ενώ έτσι αποδεικνύεται πως έχει σκύψει το κεφάλι, συμβιβαζόμενη με την οδυνηρή της μοίρα.

Επικαιρότητα
Η πλειοψηφία των Ελλήνων καταλαβαίνει πολύ καλά τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία ευρίσκεται η Ελλάδα, παρά τις θυσίες των Πολιτών της επί οκτώ συνεχή έτη – όπου με ευθύνη ουσιαστικά της Τρόικας, αφού αυτή επιβάλλει την πολιτική των μνημονίων, δεν χρεοκόπησε μόνο το δημόσιο αλλά, επίσης, οι τράπεζες, δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και τα περισσότερα νοικοκυριά. Επιγραμματικά, το ακαθάριστο δημόσιο χρέος έχει φτάσει στα 360 δις € ή στο 200% του ΑΕΠ, ενώ είναι σε ξένο νόμισμα (το ευρώ είναι ξένο για όλα τα κράτη της νομισματικής ένωσης), τα χρέη των ιδιωτών προς το κράτος μαζί με τις επιβαρύνσεις έχουν ξεπεράσει τα 180 δις €, τα κόκκινα δάνεια είναι στα 107 δις €, στα ασφαλιστικά ταμεία οφείλονται 34,3 δις €, στη ΔΕΗ περί τα 3 δις € κοκ.

Συνολικά δηλαδή το ιδιωτικό χρέος πλησιάζει στα 330 δις € έναντι ετησίων εισοδημάτων των Πολιτών και κερδών των επιχειρήσεων της τάξης των 80 δις € – οπότε είναι στο 400% των εισοδημάτων, μεγαλύτερο από κάθε άλλο κράτος στον πλανήτη. Επομένως η Ελλάδα είναι η πιο χρεοκοπημένη χώρα στην παγκόσμια ιστορία, όσον αφορά και τους τρεις βασικούς τομείς της: το δημόσιο, τις τράπεζες και τον ιδιωτικό τομέα. Ως εκ τούτου είναι λογικό να μην τη δανείζει κανείς και να μην επενδύει – με εξαίρεση αυτούς που θέλουν να υφαρπάξουν σε εξευτελιστικές τιμές τα περιουσιακά της στοιχεία, όπως συμβαίνει πάντοτε σε χρεοκοπημένες επιχειρήσεις που δεν το δηλώνουν επίσημα, με αποτέλεσμα να μην τις προστατεύει ο νόμος από τα κοράκια του συγκεκριμένου είδους.

Στο παράδειγμα των τραπεζών, είναι φυσικό να γίνονται στόχος των κερδοσκόπων, οι οποίοι βλέπουν πως για λιγότερα από 4 δις € μπορούν να εξαγοράσουν ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας – στο οποίο είναι υποθηκευμένα πάγια περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων (ακίνητα, οικόπεδα, αγροτική γη) αξίας πάνω από 300 δις €. Ως εκ τούτου ορισμένοι αναλαμβάνουν το ρίσκο, όπως στο παράδειγμα της EUROBANK – ελπίζοντας πως θα τους αποδώσει τα πολλαπλάσια, το αργότερο όταν η Ελλάδα αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Εν τούτοις, αρκετά πολιτικά κόμματα, καθώς επίσης ένας αριθμός δημοσιογράφων, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ανάλογα πως έχουν πέσει ήδη οι τίτλοι τέλους – ενώ όποιος αναφέρεται σε κάτι τέτοιο, κατηγορείται για καταστροφολογία. Αντί λοιπόν να δίνουν σημασία στο γεγονός ότι, μόνο το Σεπτέμβρη οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο αυξήθηκαν κατά 1,4 δις €, θεωρούν ως επίτευγμα τη συμφωνία των πιστωτών για τη μη μείωση των συντάξεων – λόγω των πλεονασμάτων που είναι μεγαλύτερα από τα επιβαλλόμενα.

Τα πλεονάσματα όμως αυτά, εάν πράγματι υπάρχουν αφού δεν είναι δυνατόν να αυξάνεται ταυτόχρονα το δημόσιο χρέος, οφείλονται στην υπερβολική φορολόγηση των Ελλήνων που οδηγούνται έτσι στην απόλυτη φτωχοποίηση – καθώς επίσης στη μη διενέργεια δημοσίων επενδύσεων, με καταστροφικά αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας.

Η πρώτη ενέργεια τώρα αυτού που θέλει να βρει τις λύσεις, οι οποίες πάντοτε υπάρχουν, ακόμη και στην άκρη του γκρεμού, είναι να καταγράψει το πού ακριβώς βρίσκεται – χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα. Στη συνέχεια να αναζητήσει τις αιτίες, έτσι ώστε να αποδοθούν οι ευθύνες σε αυτούς που πράγματι τις έχουν – με στόχο να διεκδικήσει τις ζημίες που προκλήθηκαν, παράλληλα με τις ενέργειες αναβίωσης της οικονομίας.

Όμως, παρά το ότι είναι απόλυτα τεκμηριωμένη η διακυβέρνηση της χώρας μετά το 2010 από την Τρόικα, ενώ τόσο η Κομισιόν, όσο και το ΔΝΤ έχουν παραδεχθεί επίσημα τα λάθη τους, από τα οποία καταστράφηκε ολοσχερώς η Ελλάδα, εάν αναφερθεί κανείς στο δικαίωμα της χώρας μας να ζητήσει αποζημίωση, στη βάση του άρθρου 340 του Μάαστριχτ (πηγή), ως μία από τις πολλές ενέργειες που πρέπει να δρομολογήσει, αντιμετωπίζεται αρνητικά – επειδή ενδόμυχα η θέση αυτή συγχέεται με την αποτυχημένη διαπραγμάτευση του 2015, η οποία κατέληξε στην κυβίστηση του πρωθυπουργού, με αποτέλεσμα να δολοφονηθεί η τελευταία ελπίδα των Ελλήνων.

Μία χώρα τώρα που δεν διεκδικεί τα δικαιώματα της, στηριζόμενη σε νόμους που τα προστατεύουν στην Ευρώπη και που εθελοτυφλεί, είναι καταδικασμένη – ενώ έτσι αποδεικνύεται πως έχει σκύψει το κεφάλι, συμβιβαζόμενη με την οδυνηρή της μοίρα. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, η έξοδος από την κρίση είναι ανέφικτη – παρά το ότι ασφαλώς υπάρχουν δυνατότητες, όπως τις έχουμε αναφέρει επιγραμματικά σε άρθρο μας (πηγή).



Ολοκληρώνοντας, όταν κατηγορούμε τον εαυτό μας για διαφθορά χωρίς να βλέπουμε τι συμβαίνει στον υπόλοιπο πλανήτη, όπως στη Γερμανία (γράφημα), όταν δεν διεκδικούμε αυτά που μας οφείλουν, όπως οι γερμανικές επανορθώσεις ή οι ζημίες που μας προκάλεσε η Τρόικα, όταν συνεχίζουμε να στηρίζουμε τα κόμματα που μας χρεοκόπησαν, όταν δεν λύνουμε τα προβλήματα μας αλλά τα μεταφέρουμε στο μέλλον, όπως τα κόκκινα δάνεια, όταν δεν καταρτίζουμε ένα δικό μας σχέδιο αλλά εφαρμόζουμε αυτά που μας επιβάλλουν οι άλλοι για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων κοκ., τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας – παρά το ότι μας λυπεί σε μεγάλο βαθμό αυτή η διαπίστωση.


Freelance writer


analyst.grΠηγή Ανόητα αδιέξοδα











Στόχος έγινε χθες βράδυ το μνημείο αφιερωμένο στους Μαχητές του ΕΛΑΣ που απελευθέρωσαν τη Θεσσαλονίκη από τα ναζιστικά στρατεύματα

Πρόκειται για το μνημείο που…
είναι αφιερωμένο στην απελευθέρωση της πόλης από τον ΕΛΑΣ την 30η Οκτωβρίου του 1944 που βρίσκεται στο ύψος του Βασιλικού Θεάτρου.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο βανδαλισμός προκλήθηκε από ομάδα ατόμων κατά τη διάρκεια πορείας ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών που έγινε χθες βράδυ στη Θεσσαλονίκη.

Σην μπροστινή πλευρά οι άγνωστοι κάλυψαν με σπρέι την αναγραφή του μνημείου, ενώ από πίσω σχεδίασαν ναζιστικό σύμβολο όπως διακρίνεται και στην φωτογραφία



left.gr

Πηγή Βανδάλισαν το μνημείο Εθνικής αντίστασης στη Θεσσαλονίκη…












O απολογισμός από τα βίαια επεισόδια…

(ΦΩΤΟ)


Λαβωμένο βρήκε το ξημέρωμα το Παρίσι μετά τις σφοδρές συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές των «κίτρινων γιλέκων» με τους αστυνομικούς.

Τα επεισόδια ξεκίνησαν από…
την Αψίδα του Θριάμβου όπου οι διαδηλωτές έγραψαν συνθήματα πάνω στο εθνικό μνημείο που συμβολίζει τη φιλοπατρία για τους Γάλλους, ενώ βανδαλισμούς υπέστησαν και άλλα μνημεία, αλλά και δημόσια και ιδιωτικά κτίρια. Πολυτελή καταστήματα έκλεισαν τις πόρτες τους ενώ πολυτελείς μπουτίκ υπέστησαν εκτεταμένες φθορές στις προσόψεις των κτιρίων τους.

Οι ταραχές εξαπλώθηκαν σε πολλά σημεία της πρωτεύουσας, ιδιαίτερα στις λεωφόρους. Οι προσαγωγές και συλλήψεις ξεπέρασαν τις 400 ενώ οι τραυματίες είναι 133. Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Κριστόφ Καστανέρ, τα επεισόδια προκάλεσαν περίπου 1.500 άτομα από τους 75.000 διαδηλωτές, ενώ, όπως είπε πρόκειται για «επαγγελματίες ταραχοποιούς». Εμφανίστηκαν με αντιασφυξιογόνες μάσκες, κιάλια, κουκούλες και κίτρινα γιλέκα κι αμέσως άρχισαν να στήνουν οδοφράγματα, σπάζοντας, καίγοντας, διαλύοντας ό,τι έβρισκαν στον δρόμο τους.

Στο μεταξύ, ένας άνθρωπος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας σε ένα από τα μπλόκα των “κίτρινων γιλέκων” στην πόλη Αρλ της Νότιας Γαλλίας, όπως ανακοίνωσε η τοπική Αστυνομία, σύμφωνα με την οποία ένα αυτοκίνητο έπεσε πάνω σε ένα φορτηγό και στη συνέχεια συγκρούστηκε με ένα άλλο αυτοκίνητο. Ο οδηγός πέθανε ακαριαία.

Ο Εμανουέλ Μακρόν, επιστρέφοντας από το Μπουένος Άιρες βρέθηκε στην Αψίδα του Θριάμβου, προκειμένου να εκτιμήσει τις ζημιές.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, έγιναν λεηλασίες στο εσωτερικό του μνημείου, ενώ στο εξωτερικό του τμήμα γράφηκαν συνθήματα με σπρέι κατά του καπιταλισμού, αλλά και σλόγκαν με κοινωνικά αιτήματα.







enikos.gr

Πηγή Η επόμενη ημέρα στο Παρίσι…

Υπάρχει κάτι πιο χαρακτηριστικό της ιταλικής κουζίνας από τα ζυμαρικά; Με πάνω από εκατό διαφορετικές ποικιλίες από φρέσκα και αποξηραμένα ζυμαρικά, είναι ένα από τα πιο αγαπημένα πιάτα τους – και όχι μόνο της Ιταλίας, αλλά σε όλο το κόσμο. Πράγματι, ο μέσος Αμερικανός καταναλώνει πάνω από 9 κιλά ζυμαρικών το χρόνο και βρίσκεται λίγο πιο πίσω από τους Σουηδούς και Ελβετούς.

Η δημοφιλής για τα βίντεό της, Diana Delafuente, μας παρουσιάζει μια παραλλαγή του κλασσικού πιάτου με ριγκατόνι. Ξεκινάει βάζοντας τα ριγκατόνι σε ένα τηγάνι. Αυτή τη συνταγή θα την λατρέψετε!

The post Βάζει βρασμένα ζυμαρικά σε τηγάνι. Μόλις το είδα ολοκληρωμένο, ήξερα πως έπρεπε να το δοκιμάσω. appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Βάζει βρασμένα ζυμαρικά σε τηγάνι. Μόλις το είδα ολοκληρωμένο, ήξερα πως έπρεπε να το δοκιμάσω.


Καθημερινά αυξάνονται τα σχολεία στη Θεσσαλονίκη…

που τελούν υπό κατάληψη. Μόνο στη δυτική Θεσσαλονίκη 50 σχολεία τελούν υπό κατάληψη

Αναβρασμός επικρατεί στην εκπαιδευτική κοινότητα καθώς μέρα με τη μέρα αυξάνονται τα σχολεία που προχωρούν σε καταλήψεις ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών.

Μαθητές είναι συγκεντρωμένοι στα υπό κατάληψη σχολεία και έχουν αναρτήσει στα κάγκελα ελληνικές σημαίες και πανό με συνθήματα «Η Μακεδονία είναι ελληνική», ενώ αρκετοί σε ανακοινώσεις τους ξεκαθαρίζουν ότι «η δράση τους σε καμία περίπτωση, δεν φέρει φασιστικό ή εθνικιστικό χαρακτήρα».

Μόνο στη δυτική Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης, 50 σχολεία – γυμνάσια, λύκεια, ΕΠΑΛ, πραγματοποιούν κατάληψη. Στην ανατολική Θεσσαλονίκη εκτιμάται, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, ότι σήμερα το πρωί στο 30% των σχολείων από τα συνολικά 170 είτε πραγματοποιείται κατάληψη είτε οι μαθητές έχουν προχωρήσει σε αποχή, προκειμένου να συμμετέχουν στις δύο προγραμματισμένες συγκεντρώσεις στον Λευκό Πύργο και η στο άγαλμα Βενιζέλου.

Σε καταγραφή των υπό κατάληψη σχολείων προχωρά από το πρωί και η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης.

Σήμερα στο χορό των καταλήψεων μπήκαν και οι μαθητές του 4ου και 5ου Λυκείου Καλαμαριάς. Οι μαθητές σε ανακοίνωσή τους κάνουν λόγο για «συμβολική πράξη αντίστασης στο ξεπούλημα της Μακεδονίας και την πρωτοφανή παραχάραξη της ιστορίας».

Ανάλογη εικόνα με καταλήψεις στα σχολεία καταγράφεται και σε πολλούς νομούς της Κεντρικής Μακεδονίας.

Μαθητές θα πραγματοποιήσουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε Αλεξάνδρεια, Νάουσα, Έδεσσα, Γιαννιτσά, Κρύα Βρύση, Κατερίνη και Σέρρες.


Πηγή: https://www.voria.gr


indobserver


Δείτε επίσης:

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΡΟΜΑΞΑΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ…!! 500 Σχολεία σε κατάληψη για την Μακεδονία…!!! ΤΟΥΣ ΠΝΙΓΟΥΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ σε όλη την Ελλάδα…!!!Πηγή ΣΧΕΔΟΝ 100 ΣΧΟΛΕΙΑ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ! ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ!


Γράφει ο Άριστος Μιχαηλίδης

Ήθελα να ΄ξερα τι τους λένε τους Τουρκοκύπριους πολιτικούς όταν τους συναντούν οι δικοί μας. Τους εξηγούν πέντε πράματα μπας και προσγειωθούν λίγο ή απλώς απολαμβάνουν την παρέα τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Διότι, τόσες επαφές, τόσες κουβέντες μέσα και έξω από το κουτί, και να βγαίνουν να λένε τόσες πολλές ασυναρτησίες δεν είναι λογικό. Ο Οζντίλ Ναμί, για παράδειγμα, που είναι και από τους μοντέρνους Τουρκοκύπριους πολιτικούς, «υπουργός ενέργειας» βαφτίστηκε, έλεγε προχτές το εξής για τους υδρογονάνθρακες: Οι Ελληνοκύπριοι «συμπεριφέρονται σαν να είναι αναγνωρισμένο κράτος που κάνει τα βήματα που θέλει όποτε θέλει, όταν έρθουν τα χρήματα θα τα βάλουν στο δικό τους ταμείο, και εάν οι Τ/Κ αποδεχτούν τη λύση που εκείνοι θέλουν τότε θα τους δώσουν τα χρήματα που τους αναλογούν». Δεν του είπαν καν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι αναγνωρισμένο κράτος, και τα βήματά της εγκρίνονται από όλους τους άλλους εκτός από την Τουρκία; Τι σημαίνει «συμπεριφέρονται σαν να είναι αναγνωρισμένο κράτος»; Ας λένε ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι, αλλά είναι να απορείς πώς στο καλό συνεννοούνται οι δικοί μας στις χαλαρές συζητήσεις τους; Τους τα λέει αυτά και του απαντούν ή συμφωνούν μαζί του για να μην χαλούν το κλίμα; Κι αυτού και όλους τους άλλους. Και του Τσαβούσογλου, επίσης, εκείνοι που παίρνουν μαζί του το δείπνο τους κάνοντας πως ξεχνούν ποιος είναι στην πραγματικότητα. Ο σφετεριστής, ο άρπαγας των περιουσιών μας, ο φασίστας στρατοκράτης που ξέρει να χαμογελά όπως χαμογελούσε ο Ίντι Αμίν Νταντά.
Το ξέρω ότι δεν είναι «πολιτικά ορθοί» αυτοί οι χαρακτηρισμοί, και συγχωρέστε με, αλλά με αυτά που μας πλασάρουν οι αρχηγοί μας προσπαθώ να μην ξεχάσω τις πραγματικότητες. Προσπαθώ να μην ξεχάσω, για παράδειγμα, πως όταν οι Τουρκοκύπριοι πολιτικοί κατηγορούν τους Ελληνοκύπριους ότι θέλουμε να τους κλέψουν το φυσικό τους (;) αέριο δεν τους λέει κανένας ποιοι είναι οι πραγματικοί κλέφτες. Ότι, για παράδειγμα, η αξία των κατεχόμενων περιουσιών μας, που άρπαξαν και εκμεταλλεύονται 44 χρόνια είναι €82,1 δισεκατομμύρια (τιμές 2009). Και ότι σύμφωνα με υπολογισμούς του Πανεπιστημίου Κύπρου, οι οριστικές ιδιωτικές απώλειες ανέρχονταν στα €7 δισεκατομμύρια και αφορούσαν ιδιωτικά αγαθά τα οποία καταστράφηκαν ή κλάπηκαν. Και ότι η αξία των οικιστικών μονάδων (και του εξοπλισμού τους) είναι περίπου €2,5 δισεκατομμύρια. Και ότι μόνο από το 2000 μέχρι το 2009 οι συνολικές απώλειες πρόσβασης στις περιουσίες μας ήταν €15,78 δισεκατομμύρια. Όταν, λοιπόν, ισχυρίζεται ο Ναμί ότι θα μαζέψουν οι Ελληνοκύπριοι τα λεφτά από το φυσικό αέριο και «εάν οι Τουρκοκύπριοι αποδεχτούν τη λύση που εκείνοι θέλουν» τότε θα τους δώσουν το μερτικό τους, ας βρεθεί ένας να του πει ένα περιποιημένο σιχτίρισμα, επιτέλους. Γιατί παραφιλέψαμε μου φαίνεται. Και πλέον αυτό που συζητούμε στο πλαίσιο της υποκριτικής μας φιλίας των δείπνων και των οικογενειακών σχέσεων είναι με ποιον τρόπο θα μοιράσουμε τα έσοδα του φυσικού αερίου, που είναι θεωρητικά βεβαίως, και τα υπόλοιπα θεωρούνται διευθετημένα και λησμονημένα. Δεν τους θυμίζει κανένας πια ότι άμα μιλούν για δικαιώματα στα κοιτάσματα οφείλουν να θυμούνται και τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων. Θυμάται κανένας ότι οι ελληνοκυπριακές περιουσίες στα κατεχόμενα είναι 1.463.382 σκάλες, με σημερινές αξίες 46,184 δισ. ευρώ; Και ότι οι ιδιοκτησίες των Τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές είναι 413.177 σκάλες, αξίας €5,2 δισ. Δηλαδή, ακόμα κι όταν λένε ότι άφησαν κι αυτοί τις περιουσίες τους στις ελεύθερες περιοχές πώς στο καλό να το δούμε με συμπάθεια το πράγμα όταν άφησαν 413.177 σκάλες και άρπαξαν 1.463.382 σκάλες; Έκλεψαν, δηλαδή, σε λεφτά, €41 τόσα δισεκατομμύρια περισσότερα από τα δικά τους. Άσε, που τα δικά τους δεν τα κοτσάνιασε το Κράτος σε κανέναν, τους τα φυλάει να έρθουν να τα πάρουν όποτε το επιθυμούν.
«Η ελληνοκυπριακή ηγεσία πρέπει να εγκαταλείψει την αντίληψη της μονομερούς οικειοποίησης των κοινών αποθεμάτων με μονομερείς ενέργειες», έλεγε πάλι προχτές ο Ακιντζί. Ας τους δείχνει κάποιος τους αριθμούς για να μην ξεχνά κανένας ποιος οικειοποιήθηκε μονομερώς την κοινή μας πατρίδα.



Πηγή: «Φιλελεύθερος»Πηγή Είχαν γη αξίας €5 δισ., έκλεψαν γη αξίας €46 δισ. και μιλούν για καταπάτηση δικαιωμάτων τους οι Τουρκοκύπριοι