27 May, 2019
Home / Διαφορα (Page 2253)

Τα πράγματα με το μεταναστευτικό στην Ελλάδα όλο και διογκώνεται, καθώς στην περιοχή της Ειδομένης και του Πειραιά τα προβλήματα είναι μεγάλα. Στο βίντεο… [Διαβάστε περισσότερα]

Πάρε κι αυτό να τρελαθείς ΕΝΤΕΛΩΣ!! Απίστευτο!!! Οι λαθροπρόσφυγες κοιτάζουν τις ταυτότητες απο τους ΕΛΛΗΝΕΣ !! οδηγούς της Ειδομένης. [ΒΙΝΤΕΟ]

https://2.bp.blogspot.com/-ukC74xdlqS4/UlT3ALol1XI/AAAAAAAAIsg/X6sCKidpWRI/s640/Nazi-Boot-Rothschilds.pngΣτις 31 Μαρτίου 1933, η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή, που ελεγχόταν από τον Warburg και την μασονική στοά B’nai B’rith, που σε μεγάλο βαθμό επηρεαζόταν από το περιβάλλον του Εβραίου επιχειρηματία και εκδότη της εφημερίδας The New York Times, Arthur Ochs Sulzberger, δημοσίευσαν στην The New York Times μια επίσημη κοινή δήλωση των δύο οργανισμών, η οποία συνέστηνε «να μην ενθαρρύνεται κανένα μποϊκοτάζ κατά της Γερμανίας » , και έδινε επίσης συμβουλές για να «μην υποστηρίζουν παρόμοιες κινητοποιήσεις και να μην προβαίνουν σε άλλες παρόμοιες μορφές προπαγάνδας».

Η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή και η B’nai B’rith συνέχισαν αυτήν την σκληρή γραμμή καταστολής ενάντια σε όλες τις επιθέσεις κατά του Χίτλερ σε όλη τη δεκαετία του ’30, εθελοτυφλώντας για τον αγώνα που ξεκίνησε από πολλούς Εβραίους και Αντιφασίστες .

Οι Σιωνιστές τραπεζίτες Ρότσιλντ και Warburg παρεμπόδιζαν, όχι μόνο την εμφάνιση οποιασδήποτε πληροφορίας σχετικά με το πώς ο Χίτλερ, χρησιμοποιώντας στο στρατό του Φασίστες Κακοποιούς, τρομοκρατούσε τους Γερμανούς, που ήθελαν να εμποδίσουν την εκλογή του το 1933, αλλά ήταν και οι Κύριοι Χρηματοδότες και υποστηρικτές της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία .


Το περιοδικό Time Magazine στο τεύχος του την 2α Ιανουαρίου 1939 ανακήρυξε τον Αδόλφο Χίτλερ «Άνθρωπο της Χρονιάς» για το έτος 1938.

Η Τράπεζα της Αγγλίας, η οποία ελέγχεται μέχρι και σήμερα από τους Rothschilds, αντάμειψε τον Χίτλερ για τη εισβολή στην Πράγα, παρέχοντάς του τα τσέχικα αποθέματα χρυσού που είχαν αποθηκευτεί στο Λονδίνο .

Στις 28 Αυγούστου 1937 ένας από του τελευταίους Καγκελάριους της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ο Heinrich Bruening , απέστειλε την ακόλουθη επιστολή προς τον Winston Churchill :

«Δεν μου αρέσει και δεν θέλω, για προφανείς λόγους , να αποκαλυφθεί η πληροφορία ότι τον Οκτώβριο του 1928 οι Μεγαλύτεροι και πιο Τακτικοί Χρηματοδότες για το Ναζιστικό Κόμμα ήταν τα Κύρια Στελέχη των Δύο Μεγαλύτερων Τραπεζών του Βερολίνου, και οι δύο Εβραίοι, ένας από τους οποίους είναι ο γνωστός Σιωνιστής Ηγέτης της Εβραϊκής Θρησκείας στη Γερμανία».

Τα έγγραφα του Bruening αποθηκεύονται τώρα στο Syracuse University(ΗΠΑ , New York ), συμπεριλαμβανομένου και αυτού, με τον Τσώρτσιλ , το οποίο αντιγράφηκε διά χειρός από τον Βρετανό συγγραφέα DavidIrving, ο οποίος εργάστηκε για την βιογραφία του Βρετανού πολιτικού,Winston Churchill .

Στην επιστολή του προς τον Daniel Longwell στις 7 Φεβρουαρίου 1948 οBruening έγραψε ότι τα τάγματα SA και τα SS, πριν από το 1933, ήταν κυρίως εξοπλισμένα με περίστροφα και πολυβόλα που κατασκευάζονται στις ΗΠΑ . Και αυτή η επιστολή έχει τώρα αποθηκευτεί, στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστήμιου της Κολούμπια .

Από τα Πρακτικά Δικών της Νυρεμβέργης, τόμος 1, κεφάλαιο VIII, προκύπτει ότι μία σειρά από τραπεζίτες, βιομηχάνους, εφοπλιστές, πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και πολυεθνικές χρηματοδότησαν-προώθησαν-συνεργάστηκαν με τον Αδόλφο Χίτλερ!

Τραπεζίτες:

1. H Union Banking Corp. – UBC της γνωστής οικογένειας των Thyssen και Harriman ξέπλενε χρήματα των Ναζί. Για την δημιουργία της συμμετείχαν η Τράπεζα του Αugust Thyssen με αρχηγείο στο Βερολίνο, και η Τράπεζα Βορ Χάντελ (Ολλανδία) που ανήκε στην Harriman & Co. Η Harriman & Co δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα των σιδηροδρόμων William Averell Harriman και τον Prescott Bush ορίζοντας ως πρόεδρο τον τραπεζίτη Max Warburg.

Οι Χάριμαν –Τίσεν, με την UBC, ήταν από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος. Πρόεδρος της UBC ήταν ο Πρέσκοτ Μπους. O τέως πρόεδρος των ΗΠΑ, όπως και ο πατέρας του (πρώην διευθυντής της CIA, αντιπρόεδρος, και πρόεδρος) έφτασαν στα υψηλότερα πολιτικά αξιώματα των ΗΠΑ χάρη στην συμβολή του πρόγονού τους Πρέσκοτ Μπους. Μαζί του συνεργάστηκε και η οικογένεια Ντάλες όπου του παρείχαν νομική υποστήριξη αλλά και διαπλοκή.

Διαπλοκή μέσω της Wall Street με την συμμετοχή της οικογένειας Βάρμπουργκ και του μεγιστάνα πρόεδρου της Γερμανικής Κοινοπραξίας Χάλυβα, Κλαρενς Ντίλον. Διαπλοκή μέσω των μυστικών υπηρεσιών αφού ήταν οι ιδρυτές της CIA. Η Οικογένεια Thyssen επισήμως εντάχθηκε στο Ναζιστικό Κόμμα το 1931, ενώ επί ιδρύσεως του κόμματος «δώρισε» 25.000 USD. Η UBC έγινε το μυστικό κανάλι που προστάτευε το Ναζιστικό κεφάλαιο που διέφευγε από την Γερμανία προς τις ΗΠΑ διαμέσου της Ολλανδίας.

2. Η αμερικανική τράπεζα Kuhn, Loeb&Co., επικεφαλής της οποίας, ήταν ο αδελφός του Max Warburg, Felix Warburg

3. FED – Μέσα από το Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας των ΗΠΑ πάνω από 30 εκατ USD κατευθύνθηκαν προς το «Ταμείο του Χίτλερ». Ο Paul Warburg θεωρείται ο εμπνευστής της (ιδιωτικής) Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας των ΗΠΑ!!!

4. H γνωστή προσφάτως και σκανδαλωδώς πτωχευμένη τράπεζα των αδελφών Lehman είχε κάνει τεράστιες επενδύσεις μέσω δανείων στην Ναζιστική Γερμανία.

5. Η ελβετική «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών / BIS» που χρηματοδότησε τον Χίτλερ. Διευθυντής ο Τόμας Μακίτρικ. Μέσω αυτής της τράπεζας ο χρυσός της Τσεχοσλαβακίας, του Βελγίου και της Ολλανδίά κατέληξε στην Reichsbank. Επίσης «ξέπλενε» τον χρυσό και τα κοσμήματα κλπ των εβραίων από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης




6. Η Deutsche Bank της Μέρκελ και του Σόιμπλε που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς αλλά και τον προσηλυτισμό των νέων στο ναζισμό.

7. Η τράπεζα Chase Manhattan την οποία εκπροσωπούσε ο John McCloy (ταυτόχρονα ήταν και νομικός εκπρόσωπος εταιρειών συμφερόντων Ροκφέλερ). Ο McCloy ως Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο, φρόντισε να παραγραφούν τα αδικήματα των στελεχών των εταιρειών δυτικών συμφερόντων και δεν τιμωρήθηκε ούτε ο ίδιος, όπως ήταν φυσικό, για τις σχέσεις του με τον ναζισμό. O McCloy ήταν από το 1947 ο πρόεδρος και της Παγκόσμιας Τράπεζας.


Βιομήχανοι:

1. Η «Κρουπ» των διαλυμένων ναυπηγείων του Σκαραμαγκά και των 670 θυγατρικών ανά τον κόσμο είναι η ίδια «Κρουπ» που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και που ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο κύριος Κρουπ έλεγε το 1934: «Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)».

Ο ίδιος κύριος, ο κύριος Κρουπ, ένα χρόνο νωρίτερα, στη μυστική σύσκεψη της 20ής Φλεβάρη 1933, ήταν ένας εκ των παρευρισκομένων βιομηχάνων, τραπεζιτών κτλ. που έδωσαν στους παριστάμενους Χίτλερ και Γκέρινγκ την τελική τους έγκριση για την κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί. Ο «κύριος» Κρουπ το 1940 παρέλαβε από τα χέρια του Χίτλερ το χρυσό παράσημο του ναζιστικού κράτους. Η σημερινή Κρουπ είναι αυτή στην οποία οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έχουν ξεπουλήσει τα ναυπηγεία της χώρας. Μόνο από ένα εργοστάσιο της «Κρουπ», της σημερινής «Κρουπ» με τις 670 θυγατρικές σε όλο τον κόσμο, από το εργοστάσιο που ξέχασαν να βομβαρδίσουν οι Αμερικάνοι στο Έσσεν, οι ναζί χρηματοδοτήθηκαν μέχρι το 1945 με το ασύλληπτο για την εποχή ποσό των 4.738.446 μάρκων.

2. Η εταιρεία I.G. Farben (Interessen – Gemeinschaft Farbenindustrie Aktiengesellschaft / σήμερα κυκλοφορεί με τo όνομα «Bayer» ), το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα της οποίας κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Άουσβιτς. Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του. Στη Φάρμπεν δούλευαν 85.000 κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η Φάρμπεν κατασκεύασε το Κυκλώνιο Β.

Ήταν το αέριο που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στα κρεματόρια. Δείτε την κοινοπραξία του βασικού πυλώνα χρηματοδότησης του Χίτλερ: AGFA (Aktien-Gesellschaft für Anilin-Fabrikation), με έδρα το Βερολίνο, Cassella (Leopold Cassella & Co.) με έδρα τη Φρανκφούρτη, BASF (Badische Anilin und Soda Fabrik), με έδρα το Λούντβιχσχάφεν, Bayer, με έδρα το Λεβερκούζεν (η γνωστή φαρμακοβιομηχανία), Farbwerke Hoechst (σήμερα γνωστή ως Sanofi-Aventis, μετά την κατάργηση του εμπορικού ονόματος Hoechst ), με έδρα τη Φρανκφούρτη-Χέξτ (Frankfurt-Höchst), Chemische Werke Hüls, με έδρα το Μαρλ (Marl) (Προσχώρησε το 1938, μετά την ίδρυσή της), Chemische Fabrik Kalle, με έδρα το Βισμπάντεν-Μπίμπριχ (Wiesbaden-Biebrich).

3. Οι εταιρείες Kuhlmann (Γαλλία), Imperial Chemical Industries(γνωστότερης σαν ICI) της Βρετανίας, Standard Oil (NJ), DuPont και Dow Chemical των ΗΠΑ συνεργάζονται ΑΜΕΣΑ με την Φάρμπεν! Το 1928, ο Herry Ford (General Motors) και η American Standart Oil Company (Rockfellers) συγχωνεύτηκαν με την IG FARBEN.Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, υπήρχαν πάνω από 100 αμερικανικές εταιρείες, οι οποίες είχαν θυγατρικές και συνεργάζονταν με τη ναζιστική Γερμανία.

4. Η General Motors στα εργοστάσια της οποίας κατασκευάστηκαν χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό. «Ό,τι συμφέρει την General Motors συμφέρει την Αμερική», έλεγε ο Αϊζενχάουερ. Το αμερικανικό κράτος αποζημίωσε με 33 εκατ. δολάρια την General Motors για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσια της σε Γερμανία και Αυστρία στον πόλεμο.

5. Το 1/3 των φορτηγών της Βέρμαχτ το κατασκεύασε η αμερικανική πολυεθνική «Ford». Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν σκλάβοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πρόεδρος της «Ford», ο «κύριος» Ford, το 1938 γιόρτασε τα 75α γενέθλιά του παραλαμβάνοντας από τους Γερμανούς πρόξενους στο Ντιτρόιτ το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού.

Ο H. Ford εν έτη 1938 γιορτάζει τα 75α γενέθλιά του λαμβάνοντας το παράσημο του ναζιστικού μεγαλόσταυρου, η ύψιστη διάκριση του ναζιστικού Γ’Ράιχ προς μη Γερμανό πολίτη.

6. Οι 25 από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους της Γερμανίας το 1933 τροφοδότησαν το αποκαλούμενο και «Ταμείο του Χίτλερ» με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 3 εκατ. μάρκων. Ήταν στις εκλογές του ’33 που οι Ναζί πήραν το 44% των ψήφων. Στα εργοστάσια αυτών καταδικάστηκαν σε υποχρεωτική εργασία οι κρατούμενοι από το Μαουτχάουζεν.

7. Η Standard Oil (η σημερινή Exxon-Mobil), συμφερόντων Ροκφέλερ, στη διάρκεια του πολέμου, προμήθευε με καύσιμα και τον Άξονα… Τα Γερμανικά αεροπλάνα δεν μπορούσαν να πετάξουν αν δεν τους προμήθευε ο Rockefeler μέσω της Standard Oil ένα ειδικό πρόσθετο στο καύσιμο… Ο μεγάλος βομβαρδισμός του Λονδίνου δεν θα είχε επιτευχθεί αν η Standard Oil δεν πουλούσε με άδεια της αμερικανικής κυβέρνησης αυτό το πρόσθετο έναντι 20 εκατ. USD.

8. Η ΙΒΜ, ο πρόεδρος της οποίας, Τ. Γουώτσον, τιμήθηκε προσωπικά από τον Αδόλφο Χίτλερ, για τις «υπηρεσίες» του στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού το 1937.

Ο πρόεδρος της IBM T. Watson με τον Χίτλερ, λίγο πριν από την παρασημοφόρησή του από τους ναζί, το 1937.

9. Η Siemens του Χριστοφοράκου είναι η ίδια «Siemens» που με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της στην Αθήνα συγκροτήθηκαν επί του γερμανοντυμένου «πρωθυπουργού» Ράλλη τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.

Ναζιστικό εκλογικό‐περίπτερο σε φορτηγό προσφορά της SIEMENS…
«Προεδρικές Εκλογές Γερμανία Βερολίνο 1932»  Φώτο, αρχείου από Presidential elections, 
Nazi public address van at Berlin – Pankow, April 1932.

10. Η ΙΤΤ (η σημερινή ΑΤ&Τ) του Σωσθένη Μπεν σε συνεργασία με τους Βάλτερ Σέλενμπεργκ της Gestapo, και του Κουρτ φον Σρέντερ της Τράπεζάς Διεθνών Διακανονισμών εφοδίαζε την Wehrmacht με τηλεπικοινωνιακό υλικό, ηλεκτρονικά συστήματα και εξαρτήματα συσκευών, ραντάρ και παρέδιδε 50000 πυροσωλήνες πυροβολικού τον μήνα.

Επίσης ο Μπεν απέκτησε το 1938 το 28% της γερμανικής εταιρίας κατασκευής αεροσκαφών Focker-Wulf. Το 1946 η κυβέρνηση Τρούμαν τον παρασημοφόρησε για τις εξαίρετες υπηρεσίες του προς την πατρίδα..!! Η Σουηδική εταιρία ρουλεμάν SKF, και η αμερικανική θυγατρική της υπό τους Ουίλιαμ Μπατ, και Ούγκο φον Πόσεν, εξάδελφος του Γκαίρινγκ εφοδίαζαν με έτοιμο υλικό ή πρώτες ύλες τον γερμανικό στρατό και αεροπορία, πχ κάθε βομβαρδιστικό αεροσκάφος χρειάζονταν τουλάχιστον 4000 ρουλεμάν για να πετάξει. Το μείζον θέμα είναι πως η αμερικανική κυβέρνηση γνώριζε τα πάντα από αναφορές του FBI, αλλά πότε δεν έκανε κάτι για να σταματήσει την δράση αυτών των εταιριών…

11. Η General Motors, της εβραϊκής οικογένειας των Ντυ Ποντ, και με κεφαλή της επιχείρησης τον Ειρηναίο εφοδίαζε την εταιρία I.G. Farben με συνθετική βενζίνη και καουτσούκ για τον Χίτλερ. Όπως και με θωρακισμένα οχήματα και άρματα μάχης μέσω της θυγατρικής της Opel, και μάλιστα η GM έτυχε απαλλαγής φόρων ύψους 33 εκατ. $ για ζημιές στα εργοστάσιά της της Γερμανίας..!!

Οι Σιωνιστές Ροκφέλερ, Ρότσιλντ, Ντυ Ποντ κ.α. (που λυμαίνονται και σήμερα τον κόσμο μας) χρηματοδότησαν ένα τέρας που κατέστρεψε την ευρώπη, και εξόντωσε εκατομμύρια ομόφυλούς τους (όχι όμως απ’ όλες τις δώδεκα φυλές των ισραηλινών, αλλά επιλεκτικά από κάποιες… το γιατί το γνωρίζουν οι ίδιοι) και εάν για τα 6 εκατομμύρια εβραίων της ναζιστικής θηριωδίας έτρεξαν, και τρέχουν ποταμοί δακρύων, γιατί δεν έσταξε σταγόνα για τα 37.000.000 Κινέζων που έσφαξαν οι Ιάπωνες πριν και κατά την διάρκεια του Β’ ΠΠ..;;


Είναι μια από τις μεγαλύτερες απορίες… ίσως γιατί πιθανόν να είναι κακής ποιότητας το κινεζικό αίμα…ή γιατί πολύ απλά είμαστε, ως κοινωνία των εθνών, οι απόλυτοι υποκριτές….
Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όπως και τα απαλλακτικά βουλεύματα.

Οι ιδρυτές και χρηματοδότες της ΕΕ ήταν επίσης Ναζί!

Από την αρχή, ένας από τους κύριους χρηματοδότες της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» ήταν η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας. Στις 24 Απριλίου 1964, οι βασικοί αρχιτέκτονες της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» – όλοι τους ενεργά μέλη της κοινοπραξίας IG Farben / Ναζί κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου – συναντήθηκαν στην έδρα της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής ηπείρου. Οι άνδρες που εμφανίζονται σε αυτή την εικόνα είναι:


1. Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Walter Hallstein – το αφεντικό της «Ε.Ε. των Βρυξελλών»
2. Ο Γερμανός Καγκελάριος Ludwig Erhard
3. Ludger Westrick, επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας
4. Karl Carstens, γερμανός υφυπουργός του Υπουργείου Εξωτερικών
5. Karl-Günther von Hase, Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Τύπου και Πληροφοριών της γερμανικής κυβέρνησης


Η παραπάνω εικόνα παρέχεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Δυστυχώς, οι πληροφορίες που παρέχονται στην ιστοσελίδα της Επιτροπής της ΕΕ σχετικά με τους συμμετέχοντες της συνάντησης αυτής αφήνει έξω βασικές πτυχές για το υπόβαθρό τους. Ακολουθεί μια πιο ολοκληρωμένη περιγραφή των ανδρών σε αυτή την εικόνα, οι οποίοι συναντήθηκαν τον Απρίλιο του 1964 στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες, και η σχέση τους με τη σύμπραξη Ναζί / IG Farben:

1. Ο Walter Hallstein, Γερμανός δικηγόρος, είχε διοριστεί ιδρυτικός πρόεδρος της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το ανώτατο όργανο στο πλαίσιο της «Ε.Ε. των Βρυξελλών. Το 1964,όταν πραγματοποιήθηκε η παραπάνω συνάντηση, ο Hallstein ήταν ήδη ο κύριος αρχιτέκτονας του κατασκευάσματος της ΕΕ για επτά χρόνια. Ο Hallstein, χωρίς νομιμοποίηση από καμία δημοκρατική ψηφοφορία οπουδήποτε στην Ευρώπη, είχε ήδη δημιουργήσει – με την επικουρία των διαδόχων του καρτέλ πετρελαίου και φαρμάκων της IG Farben – ένα στρατό 3.000 διοικητικών υπαλλήλων στις Βρυξέλλες και έναν προϋπολογισμό δισεκατομμυρίων ευρώ (σε νόμισμα σήμερα).

Πριν και κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου ο Hallstein είχε υπηρετήσει το ναζιστικό καθεστώς ως ένθερμος υποστηρικτής της ναζιστικής νομοθεσίας, και στο Πανεπιστήμιο του Rostock, Γερμανίας. Στις 23 Ιανουαρίου του 1939, τρία χρόνια μετά την έκδοση των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης από ναζί συναδέλφούς του – και μόνο λίγους μήνες πριν την έναρξη της επίθεσης των ΝΑΖΙ στην Πολωνία μίλησε για τη μελλοντική ευρωπαϊκή νομοθεσία υπό γερμανική ηγεσία «Rechtseinheit Großdeutschlands». Ο ίδιος δεν άφησε καμία αμφιβολία για την ιδεολογία που υπηρετούσε λέγοντας ότι: «. Ένας από τους πιο σημαντικούς νόμους (στις ναζιστικά κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες) είναι ο νόμος για την προστασία του γερμανικού αίματος και τιμής”

2. Ο Ludwig Erhard ήταν οικονομικός σύμβουλος της σύμπραξης Ναζί / IG Farben- . Ήταν ιδρυτής και επικεφαλής του χρηματοδοτούμενου από ΝΑΖΙ “Institut für Industrieforschung» («Ινστιτούτο Έρευνας Βιομηχανίας») από το 1942. Ήταν παντρεμένος με την αδελφή του Δρ Guth, ο οποίος ήταν επικεφαλής του περιβόητου «Reichsguppe Industrie» – επίσημος σύνδεσμος των Ναζί βιομηχάνων του γερμανικού Ράιχ. Το 1944, ο Erhard έγραψε το «Οικονομικά του Πόλεμου και αναδιάρθρωση του χρέους» «Kriegsfinanzierung und Schuldenkonsolidierung» μια μελέτη για την ανασυγκρότηση της οικονομίας σε μια μεταπολεμική Γερμανία.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Erhard έγινε οικονομικός σύμβουλος των συμμαχικών δυνάμεων και μετέπειτα Υπουργός Οικονομικών και καγκελάριος στη μεταπολεμική Γερμανία. Ήταν τότε μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU). Ήταν υπεύθυνος για την επανένταξη των διοικητικών στελεχών και διαχειριστών της IG Farben, οι οποίοι καταδικάστηκαν στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε κορυφαίες εταιρικές θέσεις στη μεταπολεμική Γερμανία.

Ένας από αυτούς ήταν ο διευθυντής της WWII BAYER Fritz ter Meer. Αυτό το στέλεχος της μεγαλύτερης φαρμακευτικής εταιρείας στον κόσμο καταδικάστηκε στη δίκη Νο. VI της Νυρεμβέργης για εγκλήματα Πολέμου για γενοκτονία σε σχέση με θανατηφόρα πειράματα σε ανθρώπους με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της φαρμακοβιομηχανίας Bayer στο στρατόπεδο συγκέντρωσης KZ Auschwitz . Με τη βοήθεια του Erhard – τότε γερμανός υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων -. Ο Ter Meer απελευθερώθηκε από τη φυλακή και επανήλθε ως πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της BAYER από το 1956

Ο Erhard υπερασπίστηκε δημοσίως μια τέτοια ανείπωτη πράξη δηλώνοντας ότι η επιλογή αυτών των διευθυντών της μεταπολεμικής βιομηχανίας της Γερμανίας ήταν αναγκαία εξαιτίας της «εμπειρίας τους στον τομέα της οικονομίας και της χημικής τεχνολογίας» Προφανώς, δεν ενοχλούσε τον Erhard ότι ο Ter Meer και οι άλλοι φαρμακευτικοί διευθυντές είχαν δικαστεί στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα πολέμου. Ως μέρος του «δούναι και λαβείν», ο Erhard βραβεύτηκε με το διορισμό του ως αντικαγκελάριος της Γερμανίας, μόλις ένα χρόνο αργότερα.

3. Ο Ludger Westrick ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, πρόεδρος και αργότερα κεντρικός διαχειριστής των κρατικών “Vereinigte Industrie-Unternehmen AG” (VIAG) κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου. Στη μεταπολεμική Γερμανία, ο Westrick εντάχθηκε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU). Μέχρι το 1964 – κατά το χρόνο της πιο πάνω συνεδρίασης – είχε διοριστεί επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας, μία από τις πιο ισχυρές θέσεις στο γερμανικό πολιτικό σύστημα. Σε αυτή τη λειτουργία έλεγχε όλες τις βασικές αποφάσεις της γερμανικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών, της εξωτερικής πολιτικής, των μυστικών υπηρεσιών, πολιτικά ταμεία, δημόσιες σχέσεις και την προπαγάνδα της μετα-ΒΠΠ γερμανικής κυβέρνησης

Ο προκάτοχος του Westrick στην κορυφή της γερμανικής καγκελαρίας – και ο άνθρωπος που είχε συντονίσει τηνν πολιτική και οικονομική στήριξη για τον Hallstein και την κατασκευή της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» από τη γερμανική καγκελαρία για τα 6 πρώτα έτη του νέου ευρωπαϊκού Πολιτικού Γραφείου του καρτέλ στις Βρυξέλλες – ήταν ο Hans Globke. Ο Globke ήταν ένας βασικός παράγοντας στο Υπουργείο Εσωτερικών του Χίτλερ.

Ήταν ο δικηγόρος ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την εφαρμογή των ναζιστικών νόμων και κανονισμών, υποβάλλοντας τις κατεχόμενες χώρες στην Ευρώπη, σύμφωνα με τους όρους της IG Farben / Ναζί σύμπραξης. Επιπλέον, ο Globke ήταν συν-συγγραφέας του νομικού κώδικα που έκανε τους ρατσιστικούς νόμους της Νυρεμβέργης δεσμευτικούς νόμους στη ναζιστική Γερμανία. Αυτός ο κώδικας αποτέλεσε τη νομική βάση για την εξόντωση των Εβραίων, Σλάβων και άλλων εθνικοτήτων στην κατακτημένη από τους Ναζί Ευρώπη.

Ο δεύτερος συγγραφέας αυτού του κώδικα, Wilhelm Stuckart ήταν υφυπουργός στο γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών και από τους λίγους επιλεγμένους συμμετέχοντες στην περίφημη “ συμφωνία Wannsee στην οποία αποφάσισαν την «τελική λύση». Ο Westrick, ο άνθρωπος στην παραπάνω εικόνα, ήταν ο άμεσος διάδοχος του Globke και είχε ενταχθεί στο γραφείο του από τον ίδιο.

4. Ο Karl Carstens ήταν ένας ενθουσιώδης οπαδός των Ναζί και εντάχθηκε στο SA το 1934. Ήταν εγγεγραμμένο μέλος του ναζιστικού κόμματος, το NSDAP από το 1940 . Το 1955 έγινε μέλος της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης. Ο Carstens το 1954 έγινε μέλος της γερμανικής Υπηρεσίας Εξωτερικών και από το 1955 ήταν ο επίσημος εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Στρασβούργο. Παράλληλα, προωθήθηκε στη θέση του αντιπροέδρου Υπουργού Εξωτερικών με καθορισμένο πεδίο της ευθύνης «Ευρωπαϊκές ερωτήσεις» Το 1958 έγινε επικεφαλής του τμήματος «Europe West” στο γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών.

5. Ο Karl-Günther von Hase προσχώρησε στην Βέρμαχτ, το γερμανικό στρατό του 1936. Συμμετείχε στο ναζιστική γερμανική εισβολή της Πολωνίας το 1939,στη Μάχη της Γαλλίας το 1940 και στην εισβολή της Ρωσίας κατά το 1941 – 1945 και παντρεύτηκε την κόρη ενός Ναζί Στρατηγού.

Μετά τον πόλεμο, ο von Hase εντάχθηκε σε μια διπλωματική σχολή στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και ξεκίνησε μια ταχεία καριέρα στη γερμανική πολιτική. Από το 1962 – 1967 – συμπεριλαμβανομένου και του χρόνου της παραπάνω συνεδρίασης στις Βρυξέλλες –ο von Hase ήταν επικεφαλής του γραφείου Τύπου της γερμανικής κυβέρνησης και υπεύθυνος για τις δημόσιες σχέσεις της.

Μόνο 19 χρόνια αφότου η σύμπραξη IG Farben / Ναζί είχε προκαλέσει το θάνατο 60 εκατομμυρίων ανθρώπων και κατέστρεψε το ήμισυ της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, προσπαθούν και πάλι. Η Τρίτη προσπάθεια τους να κατακτήσουν την Ευρώπη δεν θα πραγματοποιηθεί με στρατιωτικές στολές, αλλά στα γκρι κοστούμια των επιχειρήσεων και των πολιτικών φορέων της σύμπραξης.

Πώς ήταν δυνατόν ο Hallstein, δημιουργός των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης , να γίνει ο «πατέρας» της ΕΕ;

Γιατί οι πολιτικοί της Ευρώπης , στη συνέχεια δεν ενημερώνουν τους πολίτες για αυτά τα λείψανα από το ναζιστικό παρελθόν;

Πόσα χρήματα οι διάδοχοι της IG Farben πρέπει να διοχετεύσαν μέσω των τραπεζικών λογαριασμών των «Βρυξελλών της ΕΕ» για να αγοράσουν τη σιωπή της υπόλοιπης Ευρώπης για περισσότερο από μισό αιώνα;

Και, πώς είναι δυνατόν οι πολιτικοί της Ευρώπης σήμερα να προσπαθούν να παρουσιάζουν στους πολίτες αυτό το κατασκεύασμα της ΕΕ ως βάση για μια μελλοντική Ευρώπη;

Απο την Nαζιστική Βέρμαχτ στο ΝΑΤΟ!


Το ξέρατε ότι ο Adolf Heusinger, πρώην αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Βέρμαχτ, διορίστηκε αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Δ. Γερμανίας, ενώ στη συνέχεια τοποθετήθηκε πρόεδρος της Μόνιμης Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ;;;;

Εως το 1961 υπηρέτησαν στη διοίκηση του ΝΑΤΟ 136 Γερμανοί στρατηγοί και ναύαρχοι που είχαν καταδικαστεί ως εγκληματίες πολέμου!

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κανένα μονοπώλιο και κανένα στέλεχος εταιρειών από τις χώρες των δυτικών Συμμάχων δεν τιμωρήθηκε για τις σχέσεις του με τον Ναζισμό, όπως εξάλλου και πολλοί Ναζιστές παρά τα εγκλήματα τους.

Όλα τα αδικήματά τους παραγράφηκαν.

Φρόντισε ο κύριος John McCloy. Ηταν ο Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Αλλά βασικά ο κύριος McCloy ήταν τραπεζίτης. Από το 1947 ήταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πιο πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των επιχειρήσεων «Ροκφέλερ» και της Τράπεζας  «Chase Manhattan». 


Η «ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση», πνευματικό αποκύημα των Ναζί

Η απόφαση των παγκοσμιοποιητών να εκμεταλλευθούν την κρίση του χρέους, προκειμένου να αποσπάσουν με τη βία την οικονομική κυριαρχία κάθε κράτους-μέλους της ΕΕ, μέσω μιας κεντρικής οικονομικής επιτροπής προγραμματισμού – ο κρατικός προϋπολογισμός μετατρέπεται σε μια μορφή σύμβασης με την Ε.Ε – (δηλαδή των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης), στην οποία όλες οι χώρες θα είναι υπόλογες, δεν είναι απλά μια πράξη οικονομικής τρομοκρατίας, αλλά μια ανατριχιαστική αναδρομή στις ίδιες εκείνες ιδέες που εμπνεύστηκαν κάποια κορυφαία στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος.

Τα σχέδια για τη δημιουργία μιας ομοσπονδιακής ευρωπαϊκής οικονομικής κυβέρνησης, στο όνομα της ανάληψης δημοσιονομικής ευθύνης και της αποφυγής μιας επανάληψης της ελληνικής κρίσης κάπου αλλού, έχουν τρομακτικές ομοιότητες με τα σχέδια που εκπόνησαν οι Ναζί στη δεκαετία του 1940, ως μέσο για τη διατήρηση της φασιστικής εξουσίας στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου από άνδρες που ήταν πρωτεργάτες στην ίδρυση της ΕΕ.

Όπως έχουμε διεξοδικά τεκμηριώσει μετά από έρευνες, η Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά, πρόδρομος της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήταν «πνευματικό αποκύημα» κορυφαίων στελεχών του ναζιστικού καθεστώτος στη δεκαετία του 1940, τα οποία επεδίωκαν να διατηρήσουν τη φασιστική εξουσία σε περίπτωση ήττας τους στον πόλεμο.

Η έκθεση EW-Pa 128της αμερικανικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, γνωστή και ως «The Red House Report«, περιγράφει τη μυστική συνάντηση κορυφαίων στελεχών των Ναζί στο ξενοδοχείο Maison Rouge του Στρασβούργου στις 10 Αυγούστου 1944, όπου, γνωρίζοντας ότι η Γερμανία ήταν στα πρόθυρα μιας στρατιωτικής ήττας, συνωμότησαν για τη δημιουργία ενός «Δ’ Ράιχ»: μιας πανευρωπαϊκής οικονομικής αυτοκρατορίας, πυρήνας της οποίας θα ήταν μια ευρωπαϊκή κοινή αγορά, η ίδια, δηλαδή, πρόταση για ένα νέο είδος «οικονομικής διακυβέρνησης» που υποστηρίζουν σήμερα οι Cameron και Van Rompuy.

Πλούσιοι Ναζί βιομήχανοι, όπως ο Alfried Krupp του βιομηχανικού ομίλου Krupp και ο Friedrich Flick, καθώς και μεγάλες εταιρείες όπως η BMW, η Siemens και η Volkswagen, ανέλαβαν το έργο της οικοδόμησης μιας νέας πανευρωπαϊκής αυτοκρατορίας των επιχειρήσεων. Σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό Michael Pinto-Duschinsky, καθηγητή Ιστορίας και πρώην σύμβουλο Εβραίων εργατών σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης: «Για πολλές από τις κορυφαίες προσωπικότητες που ήταν φιλικά διακείμενες προς το ναζιστικό καθεστώς, η δημιουργία μας ενωμένης Ευρώπης απετέλεσε πρόσχημα για την επιδίωξη των γερμανικών εθνικών συμφερόντων μετά την ήττα του Hitler. (…) Η συνέχεια που χαρακτήρισε την οικονομία της Γερμανίας και των άλλων οικονομιών της μεταπολεμικής Ευρώπης είναι εντυπωσιακή. Μερικές από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της ναζιστικής οικονομίας έγιναν λίγο αργότερα πρωτεργάτες της οικοδόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Τα θεμέλια της ΕΕ και, εν τέλει, της Ευρωζώνης έθεσε η μυστική Λέσχη Bilderberg στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Έγγραφα της Bilderberg που διέρρευσαν αργότερα αποδεικνύουν ότι η ατζέντα για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής κοινής αγοράς και ενός ενιαίου νομίσματος είχε διαμορφωθεί από την Bilderberg το 1955. Ένας από τους ιδρυτές της ομάδας εργασιών ήταν και ο πρίγκηπας Bernhard της Ολλανδίας, πρώην αξιωματικός των SS.

Ωστόσο, το ιδεολογικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης πηγαίνει ακόμη πιο πίσω, στη δεκαετία του 1940, όταν κορυφαίοι οικονομολόγοι και ακαδημαϊκοί εκπόνησαν σχέδιο για μια ενιαία ευρωπαϊκή οικονομική κοινότητα, μια ατζέντα που τηρήθηκε δεόντως μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου.

Ο ναζιστής υπουργός Οικονομίας και εγκληματίας πολέμου, Walther Funk, σε βιβλίο του με τίτλο «Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα», που εκδόθηκε το 1940, έγραψε για την ανάγκη να δημιουργηθεί μια «Κεντρική Ευρωπαϊκή Ένωση» και ένας «Ευρωπαϊκός Οικονομικός Τομέας», που θα εγγυόταν σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες. Στο βιβλίο του αναφέρει χαρακτηριστικά: «Κανένα έθνος στην Ευρώπη δεν μπορεί να επιτύχει μόνο του το υψηλότερο δυνατό επίπεδο οικονομικής ελευθερίας, συμβατό με όλες τις κοινωνικές απαιτήσεις. (…) Η δημιουργία μεγάλων οικονομικών πεδίων δραστηριότητας ακολουθεί τον φυσικό νόμο της εξέλιξης. (…) Μια σειρά από διακρατικές συμφωνίες στην Ευρώπη θα ελέγχουν [τις οικονομικές δυνάμεις γενικότερα]. (…) Θα πρέπει να υπάρξει η απαραίτητη ετοιμότητα προκειμένου να υπαγάγει περιστασιακά ο καθένας τα δικά του συμφέροντα σε εκείνα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας [ΕΚ]».

Ποιά η διαφορά μεταξύ της έκκλησης του Funk προς τις κυβερνήσεις για υπαγωγή των οικονομικών τους συμφερόντων σε εκείνα της Ευρώπης από την εμμονή του Jose Manuel Barroso στο ότι είναι αναγκαίο τα κράτη-μέλη της ΕΕ «να εισηγηθούν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις υπό την απειλή οικονομικών κυρώσεων»; Η ομοιότητα είναι τρομακτική.

Οι συνεργάτες του Funk στην συγγραφή του βιβλίου που προαναφέραμε επανέλαβαν τις ίδιες ιδέες. Ο ναζιστής ακαδημαϊκός Heinrich Hunke έγραψε: «Η εθνική οικονομία με την κλασσική έννοια του όρου δεν υφίσταται πλέον. (…) Η κοινότητα του μέλλοντος, που δεν είναι άλλη από την ευρωπαϊκή οικονομία, (…) η έκβαση και η έκταση της ευρωπαϊκής συνεργασίας εξαρτώνται από ένα νέο ενιαίο πρόγραμμα για την οικονομία».

Και ένα «νέο ενιαίο πρόγραμμα για την οικονομία» είναι ακριβώς η φράση που χρησιμοποιούν οι Cameron και Van Rompuy, όταν προτείνουν έναν κεντρικό έλεγχο των οικονομιών της Ευρώπης, που θα κατευθύνεται από τις Βρυξέλλες.

Ένας άλλος Nαζί, ο Gustav Koenig, παρατήρησε: «Έχουμε μπροστά μας μια αποστολή: τη δημιουργία μιας πραγματικής Ευρωπαϊκής Κοινότητας. (…) Είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η κοινοτική προσπάθεια θα διαρκέσει και πέρα από το τέλος αυτού του πολέμου».

Το 1940, ο υπουργός Προπαγάνδας του Hitler, Joseph Goebbels, διέταξε τη δημιουργία της «ευρείας κλίμακας οικονομικής ενοποίησης της Ευρώπης», πιστεύοντας ότι «σε 50 χρόνια οι λαοί δεν θα σκέφτονται πλέον με γνώμονα τη χώρα τους». Ακριβώς 53 χρόνια αργότερα ιδρύθηκε ή Ευρωπαϊκή Ένωση με τη σημερινή της μορφή.

Ακούσαμε, επομένως, έναν από τους πιο έμπιστους συνεργάτες του Hitler να κάνει έκκληση για μια «οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης», και σήμερα ακούμε από τα χείλη του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, Joschka Fischer, την παραίνεση για τη δημιουργία «ενός οικονομικού φορέα εποπτείας ο οποίος θα έχει την απαραίτητη εξουσία ώστε να ασκεί τον έλεγχο των οικονομικών των κρατών-μελών».

Ακόμη και αν το δει κανείς από θεωρητική σκοπιά, το γεγονός ότι η ΕΕ, η οποία ξεκίνησε ως μια ζώνη ελεύθερων συναλλαγών, επιδιώκει σήμερα να έχουν κάποια μη εκλεγμένα στελέχη της τον άμεσο έλεγχο των εθνικών οικονομιών, είναι εντελώς δικτατορικό, αυταρχικό, και αντιπροσωπεύει τον αντίποδα κάθε έννοιας της Δημοκρατίας ή της αντιπροσώπευσης των λαών της Ευρώπης. Εάν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι την ίδια ακριβώς ημερήσια διάταξη επεδίωξε ένα από τα πιο διαβόητα για ποινικά κολάσιμες και βάρβαρες πράξεις καθεστώτα στην ιστορία, τότε θα πρέπει όλοι οπωσδήποτε να ανησυχούμε σοβαρά.

Ανάμεσα σε άλλα κορυφαία στελέχη των Ναζί, τα οποία υποστήριξαν τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού ομοσπονδιακού οικονομικού υπερκράτους ήταν και οι Ribbentrop, Quisling και Seyss-Inquart, οι οποίοι δήλωσαν μεταξύ άλλων: «Η νέα Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνεργασίας μεταξύ όλων των λαών της (…) θα επιτύχει (…) ραγδαία αύξηση του δείκτη ευημερίας της, μόλις καταργηθούν τα εθνικά οικονομικά σύνορα».

Τα περισσότερα από τα άτομα που κατέχουν τα ηνία της εξουσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ναζιστικών αντιλήψεων. Αντίθετα, μάλιστα, αρέσκονται στο να πιστεύουν ότι είναι ακριβοδίκαιοι φιλελεύθεροι, οι οποίοι εργάζονται για το «γενικότερο καλό». Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση από τη φύση της είναι ολοκληρωτική, αφού επιδιώκει να αφαιρέσει την εξουσία από τις εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες λογοδοτούν στους ψηφοφόρους τους, και να τη συγκεντρώσει στα χέρια υπερ-εθνικών φορέων που δεν θα είναι υπόλογοι σε κανέναν εκτός από τους ίδιους τους εμπνευστές του συστήματος. Επιδιώκει επίσης να αφαιρέσει το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου από οποιονδήποτε κατέχει θέση επιρροής και ασκεί κριτική στη συγκεκριμένη ατζέντα.

Το γεγονός ότι η ΕΕ είναι ιδέα κορυφαίων οικονομολόγων και βιομηχάνων του ναζιστικού καθεστώτος, που διατυπώθηκε με σκοπό τη διατήρηση της συγκεντρωτικής εξουσίας και στη συνέχεια εφαρμόστηκε από πρώην Ναζί που εργάστηκαν υπό την αιγίδα της Ομάδας Bilderberg το 1955, αποδεικνύει ότι το σύνολο του συστήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι «μολυσμένο» με ένα κληροδότημα που λειτούργησε ως πρόσχημα, με πραγματικό στόχο τη διατήρηση του ολοκληρωτισμού.

Η πρόσθετη επίγνωση του ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει πλέον οικονομικές πολιτικές πανομοιότυπες με εκείνες που στηρίχθηκαν από κορυφαία στελέχη των Ναζί, αρκετοί από τους οποίους αργότερα ίδρυσαν την ΕΕ με την πρωτόλεια μορφή της, είναι μια ανατριχιαστική υπενθύμιση του πόσο βαθιά αντιδημοκρατική και φασιστική καθίσταται η ΕΕ, καθώς καταβροχθίζει όλο και περισσότερες εξουσίες που κανονικά ανήκουν στα κράτη-μέλη της και αυτοανακηρύσσεται σε υπερ-δικτάτορα μιας ολόκληρης ηπείρου.

Είναι βέβαιο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα παλέψει με νύχια και με δόντια, προκειμένου να αποτρέψει την κατάρρευση του ενιαίου νομίσματός της, όπως κατέστησε σαφές το ηγετικό στέλεχος της Λέσχης Bilderberg και καθηγητής του Πανεπιστημίου Harvard, Kenneth Rogoff, σε άρθρο του στους Financial Times. «Tα μελλοντικά σχέδια για ένα παγκόσμιο νόμισμα εξαρτώνται πλήρως από την επιβίωση του ευρώ, το οποίο θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα καταστραφεί, εάν η Ελλάδα ή οποιοδήποτε άλλο κράτος-μέλος οδηγηθεί σε χρεοκοπία, παρασύροντας συγχρόνως στην καταστροφή ολόκληρη την Ευρωζώνη».

«Το πείραμα του ευρώ μας έφερε, επίσης, σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι αποφάσεων που αφορούν στο σύνολο του διεθνούς νομισματικού συστήματος», υπενθυμίζει στο άρθρο του ο Rogoff και στη συνέχεια αναρωτιέται: «Άραγε, θα κληρονομήσουν τα εγγόνια μας έναν κόσμο με έναν τεράστιο αριθμό εθνικών νομισμάτων, ή ένα ελάχιστο αριθμό πολυεθνικών νομισμάτων»;

Οι παρακαταθήκες των Ναζί και οι εκπλήξεις ατελείωτες. 
Όπως αντιλαμβάνεστε, στον «υπέροχο κόσμο» που ζούμε, δεν υπάρχουν ένοχα μυστικά, τα πάντα είναι μπίζνες..

Ενδεικτική βιβλιογραφία

1- Charles Higham: TRADING WITH THE ENEMY, Barnes and Nobles books, USA, 1995….
2- James Pool: HITLER AND HIS SECRET PARTNERS, Pocket books, New York, 1997…
3- James Pool: WHO FINANCED HITLER, Pocket books, New York, 1997…
4- John Bowman: CHRONICLE OF 20th CENTURY HISTORY, Magna books, London, 1989…..
5- Michael Neufeld: THE ROCKET AND THE REICH, Free Press, New York, 1995…

Επιμέλεια: www.logiosermis.net

*Πρώτη δημοσίευση 09 Οκτ. 2013.


Διαβάστε επίσης:


Ο Rockefeller μιλά για τον έλεγχο του παγκόσμιου πληθυσμού (vid)

Έρευνα Σοκ: Η επιρροή του δικτύου Ρότσιλντ-Σόρος στα Βαλκάνια και την Ελλάδα

Οι διασυνδέσεις των ισχυρών της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ με δεκάδες επιχειρήσεις, ΜΚΟ και «δεξαμενές σκέψης»

ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΤΟΥ ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ – ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ – ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΌΧΙ ΜΟΝΟ …

Παγκοσμιοποίηση και Νέα Τάξη Πραγμάτων. Η αλήθεια μέσα από ένα άρθρο που πρέπει να διαβάσεις …Έρευνα: Δεν υπάρχουν ένοχα μυστικά, τα πάντα είναι μπίζνες!

https://i0.wp.com/www.iefimerida.gr/sites/default/files/pikionisaa.jpg?resize=400%2C266Aκόμα και όσοι σπάνια επισκέπτονται τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, έχουν περπατήσει στα λιθόστρωτα μονοπάτια που σχεδίασε και διαμόρφωσε πριν από περίπου μισό αιώνα ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης, γύρω από την Ακρόπολη και το λόφο του Φιλοπάππου.Όπως αναφέρει το iefimerida.grΟ Δημήτρης Πικιώνης (1887-1968) ήταν Ελληνας αρχιτέκτονας και ακαδημαϊκός, με πλούσιο ζωγραφικό, ποιητικό και συγγραφικό έργο. Εχτισε σπίτια, σχολείο, αλλά οι διάσημες πέτρες στον αρχαιολογικό χώρο γύρω από την Ακρόπολη και το λόφο Φιλοπάππου, είναι το σημαντικότερο έργο του. 

Δεν ξέρουν τον Πικιώνη οι Ελληνες

Ακόμα και όσοι αντιλαμβάνονται την αρχιτεκτονική ως συμπλήρωμα της εργολαβίας, παρά ως μία εκ των εφαρμοσμένων τεχνών, πιθανότατα αντιδρούν θετικά στο άκουσμα του ονόματος του Πικιώνη, καταχωρίζοντάς τον στο πάνθεον των Μεγάλων Ελλήνων. Σ’ εκείνους τους σεβάσμιους παππούδες για τους οποίους αισθανόμαστε σεβασμό και δέος, χωρίς όμως να γνωρίζουμε πότε ακριβώς έζησαν, τι έκαναν, τι πίστευαν.
Στην πραγματικότητα, μόλις το 5% των ερωτηθέντων γνώριζαν σωστά την ιδιότητα του Πικιώνη σε παλαιότερη έρευνα που διεξήγαγε το περιοδικό «Highlights» για τις πολιτιστικές συνήθειες και γνώσεις των Ελλήνων. Το 88% δεν τον είχε καν ακουστά, ενώ 6% τον γνώριζαν αλλά με λάθος ιδιότητα. Πάλι καλά, αν αναλογιστεί κανείς πως ακόμα λιγότεροι, μόλις το 3%, γνώριζαν τον επίσης σημαντικό αρχιτέκτονα Αρη Κωνσταντινίδη.

Εχτισε το 14ο Δημοτικό στο Λυκαβηττό

Μια ευχάριστη έκπληξη επιφυλάσσει η Αθήνα στον ανήσυχο διαβάτη. Στους πρόποδες του Λυκαβηττού, λίγα μέτρα από το Γαλλικό Ινστιτούτο, συναντά το 14ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών «Δημήτρης Πικιώνης». Το νεοκλασικό κτίσμα του 1932 αποτελεί αναμφισβήτητα ένα πρότυπο αρχιτεκτονικής, δημιούργημα του μεγάλου Ελληνα αρχιτέκτονα που θέλησε να εμπλουτίσει το ρεύμα του μοντερνισμού με στοιχεία της μακραίωνης ελληνικής παράδοσης.
Ωστόσο το κτίριο κινδυνεύει από το χρόνο. «Υπάρχουν διαρροές από την ταράτσα, τα σιδηρά κουφώματα δεν λειτουργούν, ενώ οι φεγγίτες δεν ανοίγουν πλέον, με συνέπεια να εργαζόμαστε με μεγάλη υγρασία και υψηλή θερμοκρασία το καλοκαίρι» περιγράφει στην «Καθημερινή» ορισμένες δυσλειτουργίες η διευθύντρια του σχολείου, Δήμητρα Παπαδημητρίου, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου.

Ποιος είναι ο Πικιώνης

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1887 από Χιώτες γονείς, και ήταν πρώτος εξάδελφος του ποιητή Λάμπρου Πορφύρα και του δημοσιογράφου και συνιδρυτή της εφημερίδας Το Βήμα Γεωργίου Συριώτη.
Ο πατέρας του από μικρός -όπως και ο ίδιος- είχε κλίση στη ζωγραφική. Ποίηση και ζωγραφική αποτέλεσαν λοιπόν, το πρώτο περιβάλλον για τον Δημήτρη Πικιώνη. Το 1906 έγινε ο πρώτος (χρονολογικά) μαθητής του Κωνσταντίνου Παρθένη ενώ παράλληλα σπούδαζε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο Αθηνών, απ’ όπου το 1908 πήρε το δίπλωμα του Πολιτικού Μηχανικού. Συνέχισε τις σπουδές του στο Μόναχο και στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου διδάχθηκε σχέδιο και ζωγραφική στην Académie de la grande Chaumiére. Παράλληλα γράφτηκε στο εργαστήριο του αρχιτέκτονα Chifflot και παρακολούθησε τα μαθήματα των αρχιτεκτονικών συνθέσεων στην École des Beaux Arts. Η πραγματική του επιθυμία βέβαια, ήταν να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, και όχι με την αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του σημαντική ήταν και η παρουσία του Αναστάσιου Ορλάνδου, του Giorgio de Chirico, του Περικλή Γιαννόπουλου και του Γιώργου Μπουζιάνη.

Ζωγράφος και διανοούμενος

Το 1912, την περίοδο των επιστρατεύσεων Βαλκανικών πολέμων, επέστρεψε στην Ελλάδα. Συνέχισε να ζωγραφίζει και ξεκίνησε τις πρώτες μελέτες για την αρχιτεκτονική της νεοελληνικής παράδοσης· σχεδίασε πολλά σπίτια από τη λαϊκή αρχιτεκτονική της Αίγινας. Το 1921 διορίστηκε επιμελητής του Καθηγητή Α. Ορλάνδου στο μάθημα της Μορφολογίας της Αρχιτεκτονικής και Ρυθμολογίας όπου παρέμεινε μέχρι τα μέσα του 1923. Παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα Αναστασίου (1925) με την οποία στη συνέχεια απέκτησε πέντε παιδιά. Την ίδια χρονιά ονομάστηκε έκτακτος Καθηγητής του Ε.Μ.Π. στην έδρα της Διακοσμητικής και μονιμοποιήθηκε το 1930. Την περίοδο αυτή διατήρησε σημαντικές πνευματικές φιλίες με Σπύρο Αλιμπέρτη, Μπουρνιά, Γιάννη Αποστολάκη, Γιώργο και Φώτο Πολίτη, Κόντογλου, Παπαλουκά, αρχιτέκτονα Μητσάκη, Σ. Δούκα, Βέλμο, Γκίκα, Τσαρούχη, Εγγονόπουλο, Διαμαντόπουλο και Γεράσιμο Στέρη.

Μεταξύ 1935 και 1937 εξέδωσε μαζί με το ζωγράφο και φίλο του Χατζηκυριάκο-Γκίκα, το περιοδικό 3ο Μάτι, στο οποίο δημοσίευσε ο ίδιος αρκετά κείμενά του. Το περιοδικό χαρακτηριζόταν ως καλλιτεχνικό και συνεργαζόταν με ονόματα όπως οι συγγραφείς Στρατής Δούκας και Τάκης Παπατσώνης, ο ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς, ο θεατρικός σκηνοθέτης Σωκράτης Καραντινός, ο γλύπτης Μιχάλης Τόμπρος και ο χαράκτης Αγγελος Θεοδωρόπουλος.
Το έργο του ως αρχιτέκτονας ξεκίνησε με την οικία Μωραΐτου στις Τζιτζιφιές (1921-1923). Ηταν οικοδόμημα με χαρακτήρα αττικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Το 1932, με την ολοκλήρωση του Δημοτικού Σχολείου στα Πευκάκια Λυκαβηττού, διαπίστωσε πως δεν τον ικανοποιούσαν τα έργα του και άλλαξε τις αισθητικές του αντιλήψεις. Στοχάστηκε πως το οικουμενικό πνεύμα πρέπει να συντεθεί με το πνεύμα της εθνότητας. Όλα του τα επόμενα αρχιτεκτονικά έργα βασίστηκαν σ’ αυτή την αντίληψη. Τη δεκαετία 1940-1950 η αρχιτεκτονική του δημιουργία περιορίστηκε σε προσχέδια τάφων. Όμως, την αμέσως επόμενη περίοδο, από το 1951 ως το 1957, ασχολήθηκε με πολλά έργα. Ανάμεσά τους η διαμόρφωση του αρχαιολογικού χώρου γύρω από την Ακρόπολη και το λόφο Φιλοπάππου, ίσως το σημαντικότερο έργο του.
Στις 28 Αυγούστου του 1968 πέθανε στην Αθήνα. Πηγή Wikipedia για το βιογραφικό

Mια άλλη Αθήνα: Ποιες είναι οι πέτρες του Πικιώνη που πατάμε και δεν γνωρίζουμε [εικόνες]

https://i0.wp.com/www.enallaktikos.gr/img34124_9521831d1bfc612ac4d40dc76c7a9c0f_650_432.jpg?resize=400%2C216Κέρκυρα : Ιστορικής σημασίας απόφαση ΔΣ κηρύττει το νησί Ελεύθερη Ζώνη από την TTIP!
Αργά τα ξημερώματα της 8ης Απριλίου 2016, το Δημοτικό Συμβούλιο Κέρκυρας πήρε μιαν ακόμη ιστορική απόφαση, ανακηρύσσοντας ομόφωνα το Νησί της Κέρκυρας Ζώνη ελεύθερη από τις Διατλαντικές Συμφωνίες Εμπορίου TTIP CETA TISA. Η πολίτικη αυτή απόφαση θυμίζει την παλαιότερη ανακήρυξη του νησιού ως «Ζώνη Ελεύθερη από Μεταλλαγμένα», αλλά και την ακόμη παλαιότερη ως «Ζώνη Ελεύθερη από Πυρηνικά». Όμως η νέα αυτή απόφαση εκτός από τα παραπάνω, διασφαλίζει ακόμη πολύ περισσότερα δημοκρατικά δικαιώματα των τοπικών κοινωνιών!

Και δεν έχουν να κάνουν μόνο με το περιβάλλον και την δημόσια υγεία, αλλά και με τα εργασιακά και με οτιδήποτε έχει να κάνει με δημοκρατικά δικαιώματα. Θέτουν σε κίνδυνο την διατροφική αλυσίδα με ένα μεγάλο αριθμό από χημικά που εδώ στην Ευρώπη μέχρι στιγμής τα καταφέραμε και δεν επιτρέπονται. Θίγουν ακόμα και τον δημόσιο χαρακτήρα των παραλιών, ακόμα και της ίδιας θάλασσας (του νερού!). Θίγουν θεμελιακά δημοκρατικά δικαιώματα της τοπικής αυτοδιοίκησης: Αν, τελικά, οι συμφωνίες υπογραφούν θα της αφαιρέσουν κάθε δημοκρατική εξουσία και δυνατότητα για έλεγχο και παρέμβαση στον ίδιο της τον χώρο. Αν το δημοτικό συμβούλιο, πχ, αρνηθεί να δώσει άδεια τσιμεντοποίησης μιας προστατευόμενης περιοχής, η ενδιαφερόμενη εταιρία θα έχει δικαίωμα ακόμα και να ακυρώσει δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις της Τ.Α., με βάση την υπογραφή της συμφωνίας!

Πρόκειται για ένα είδος «παγκόσμιου Μνημονίου» το οποίο κατασκευάζεται χωρίς να υπάρχει απολύτως καμία ανάγκη για κάτι τέτοιο. Το εφεύραν οι «λομπίστες», οι επονομαζόμενοι steakholders των μεγάλων εταιριών που η δουλειά τους είναι να επηρεάζουν κυβερνήσεις και υπηρεσίες σε όλα τα επίπεδα, αρκεί να προωθήσουν τα συμφέροντα των εταιριών. Και επειδή στις ΗΠΑ οι μεγάλες εταιρίες επηρεάζουν «επίσημα» το κράτος με τις επίσημες χρηματοδοτήσεις των πολιτικών, οι λομπίστες «λύνουν και δένουν». Συνεδριάζοντας μυστικά σε κλειστά γραφεία, με γραφειοκρατικά στελέχη των κυβερνήσεων, ετοίμασαν σιγά σιγά, αυτό τον κατάλογο ρυθμίσεων, που ενισχύει αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα, ονομάζοντάς το «Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου».

Η απόφαση για «Κέρκυρα, περιοχή ελεύθερη από τις Διατλαντικές συμφωνίες Εμπορίου TTIP CETA TISA», είναι η δεύτερη σε σειρά στην Ελλάδα, ενώ σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι ήδη πάνω από 1500 Δήμοι, δεκάδες χιλιάδες πόλεις και αυξάνονται συνεχώς, οι περιοχές που κηρύττονται ελεύθερες. Στην ιστοσελίδα https://map.ttip-free-zones.eu/ μπορεί να βρίσκει κανείς τις νεότερες ενημερώσεις.

Την πρόταση κατάθεσαν στο Δημοτικό Συμβούλιο, η Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Κέρκυρας και το EcoCorfu για λογαριασμό του Ελληνικού Δικτύου STOP TTIP CETA TISA που είναι μέλλος του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού Δικτύου της Κοινωνίας των Πολιτών. Μαζί παρέδωσαν και πρόσκληση του Δημάρχου Βαρκελώνης προς τον Δήμο Κέρκυρας, να παραστεί στις 21/22 Απριλίου στην Βαρκελώνη, όπου πρόκειται να συσταθεί ένα μεγάλο και πανίσχυρο, παγκόσμιο δίκτυο Τοπικών Αυτοδιοικήσεων Ενάντια στις Διατλαντικές .«Συνομωσίες».

Ο αγώνας μόλις αρχίζει να αποκτά ιδιαίτερη μαζικότητα και μεγάλο ενδιαφέρον με την σύσταση του δικτύου αυτού, στη συνέλευση των δημάρχων στις 21 Απριλίου. Στις 22, οι εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών θα συμμετέχουν σε ομάδες εργασίας. Η προσέλευση δημάρχων και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών αναμένεται να είναι πραγματικά πρωτοφανής.
Το Ελληνικό Δίκτυο Ενάντια στις Διατλαντικές συμφωνίες Εμπορίου TTIP CETA TISA, χαιρετίζει την Ιστορική Απόφαση του Δήμου Κέρκυρας και καλεί όλους τους δήμους να κηρύξουν σύντομα ζώνες ελεύθερες και να συμμετέχουν στην συνάντηση της Βαρκελώνης.

Σκεφτόμαστε συλλογικά. Δρούμε τοπικά. Και προετοιμάζουμε την μαζικότερη αντίδραση, στην επίθεση των «λομπιστών» ενάντια στην ίδια την Δημοκρατία, τους Δημοκρατικούς Θεσμούς, ενάντια στην ίδια την Ελευθερία.
Οι επισκέπτες που θα έλθουν για διακοπές του Πάσχα στην Κέρκυρα, φέτος θα κάνουν Ανάσταση σε μια TTIP Ελεύθερη Ζώνη!
Καλό Πάσχα & Καλή Ανάσταση σε όλους!

Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Κέρκυρας & EcoCorfu
Μέλη του Δικτύου Ελληνικού Δικτύου Ενάντια στις Διατλαντικές συμφωνίες Εμπορίου TTIP CETA TISA


stop-ttip-ceta-greece ,enallaktikos



Διαβάστε επίσης:


Πως η TTIP και η TISA θελουν να ολοκληρωσουν τη κυριαρχια των πολυεθνικων.


TTIP: Ένας λύκος με προβιά προβάτου (βίντεο)


STOP TTIP, STOP TISA και CETA


Τα μυστικά σχέδια της ελίτ


STOP TTIP, STOP ΜεταλλαγμέναΚέρκυρα: Ιστορικής σημασίας απόφαση ΔΣ κηρύττει το νησί Ελεύθερη Ζώνη από την TTIP! Μούγκα από τα συστημικά ΜΜΕ …

https://i1.wp.com/www.pillowfights.gr/img/files/kakouri219.jpg?resize=400%2C267«Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο». Όποιος το ‘πε αυτό, η μόνη δουλειά που έκανε ήταν αυτή του πελάτη. Κι ο εργαζόμενος θέλει πάντα σεβασμό. Του τον δίνει κανένας ή όχι; Τα αποτελέσματα είναι αρνητικά στο συγκεκριμένο γκάλοπ.

Όποιον εργαζόμενο κι αν ρωτήσεις, θα σου πει πως είναι ελάχιστοι οι πελάτες που τον σέβονται. Είναι λες και νιώθουν πως έχουν εξουσία και την ασκούν πάνω σου, γιατί «σε πληρώνω αδρά φιλαράκι, θα κάνεις ότι σου λέω εγώ». Άσε μας κουκλίτσα μου.

Δε φτάνει που οι μισθοί έχουν φτάσει στα τάρταρα, έχει κι εσένα να του λες: «Θέλω έναν καφέ, λίγο χτυπημένο, με πολύ αφρό, τρεις κόκκους ζάχαρης, τρεισίμιση παγάκια κι ένα γαλακτομπούρεκο στο καπάκι, έτσι για το σβήσιμο». Βρε πας καθόλου καλά; Πως θα μετρήσει τρεις κόκκους ζάχαρης; Άντε για τα παγάκια, να κάνω το κολάν μου παντελόνι, αλλά τους κόκκους; Εσύ στο σπίτι σου, κάθεσαι και τους μετράς έναν-έναν;

Και σα να μην έφτανε αυτό, αφού βάλει τα δυνατά του ο εργαζόμενος – που κακομεταχειρίζεται λεκτικά από διάφορους κομπλεξικούς- να φέρει εις πέρας την πιο παρανοϊκή σου απαίτηση, όταν σου σερβίρει τον καφέ με τους τρεις κόκκους ζάχαρης, ούτε ένα ευχαριστώ δε λες. Να μη μιλήσω για το πουρμπουάρ-τσιγκούνη- που και δέκα λεπτά ρέστα να ‘χεις να πάρεις, τα περιμένεις λες και θα σου επιστρέψει 1 εκατομμύριο.

Άσε τους σερβιτόρους και πάμε στις πωλήτριες. Μπαίνεις μέσα στο μαγαζί, σε βλέπει η χαμογελαστή πωλήτρια, σε ρωτάει πώς θα μπορούσε να σ’ εξυπηρετήσει κι εκεί που έχει κατεβάσει όλα τα μπλουζάκια από το ράφι, σ’ ό,τι απόχρωση μπορεί να φανταστεί ο νους, εσύ ζητάς εκείνο το μπρορντοροδοκόκκινο που ‘χει στη διπλανή βιτρίνα. Ε, πήγαινε να το πάρεις απ’ το δίπλα μαγαζί. Εκείνη η έρμη τι να κάνει; Να το γεννήσει;

Είπαμε μπορντοροδοκόκκινο, ας μη πιάσουμε τις κομμώτριες και τις αισθητικούς, που ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισαν ν’ αγαπήσουν τη μόδα και την ομορφιά και να ‘χουν εσένα να τους ζητάς να σου βάψουν το μαλλί σαντρέ από φυσικό κατράμι και να σου κάνουν πάνω στα νύχια την Άριελ σε μικρογραφία. Τρίχες και νύχια φτιάχνουν τα κορίτσια, δεν είναι ο Κόπερφιλντ.

Απ’ τους πιο εκνευριστικούς πελάτες, όμως, είναι ο παραπονάκιας. Αυτός που μπαίνει στο μαγαζί σου ή εκεί που δουλεύεις και ξεκινάει το παράπονο. «Μισή ώρα περιμένω. Δε θα με εξυπηρετήσετε;». Με το ζόρι να ‘χουν περάσει τρία δεύτερα από την ώρα που μπήκε μέσα στο μαγαζί. Άσε μας κουκλίτσα μου επί δύο. Τι να πρωτοκάνει πια αυτός ο εργαζόμενος; Δε βούτηξε στο Θερμαϊκό μια μέρα μεθυσμένος, για να ‘χει τέσσερα πόδια και τέσσερα χέρια. Δύο και δύο έχει, όπως του τα χάρισε η φύση.

Και ποια φύση δηλαδή βρε πελατάκι μου, που κι αυτήν να την αλλάξεις θέλεις. Είναι δυνατόν να ζητάς από έναν φωτογράφο να σου βάλει δυο σπίτια και δέκα πισίνες, σε μια φωτογραφία που κάθεται η γυναίκα σου με την κόρη σου αγκαλιά στην πολυθρόνα; Πάλι τον Κόπερφιλντ θα επικαλεστώ, αλλά αυτή είναι η αλήθεια κι όπως όλοι ξέρουμε, δεν είμαστε μάγοι οι άνθρωποι.

Το να σέβεσαι την εργασία και τον κόπο του συνανθρώπου σου είναι δείγμα παιδείας και κατανόησης. Γι’ αυτό «πελάτη που έχεις πάντα δίκιο» σε προκαλούμε όλοι εμείς οι εργαζόμενοι που έχουμε άδικο, να ‘ρθεις να μας δείξεις πώς γίνεται, γιατί εμείς θυμόμαστε και τους ελάχιστους πελάτες που ‘χουν πάντα σεβασμό στη δουλειά μας και στον κόπο μας.


Γράφει η Λάμδα Βήτα μέσω pillowfights.grΟ πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο

https://4.bp.blogspot.com/-HCGU89-PuOk/VLuQKVsMW5I/AAAAAAAAwbA/o1eEzK96cEM/s1600/aristotelis_stageirabg1280-005_01.jpgΗ Μακεδονία, όπως είναι γνωστό, άργησε να λάβει μέρος στα ιστορικά πράγματα της Νότιας Ελλάδας. Η δυναμική της παρουσία στον ιστορικό κύκλο των νότιων Ελλήνων άλλαξε την πορεία της Ιστορίας και διάνοιξε στον Ελληνισμό απέραντους ορίζοντες δραστηριότητας. Οι νέες συνθήκες που δημιούργησαν οι κατακτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου έδωσαν στον ελληνικό πολιτισμό τις διαστάσεις της οικουμενικότητας. Μέσα στον απέραντο ελληνιστικό κόσμο τα πνευματικά επιτεύγματα των Ελλήνων, αποτέλεσμα πολλών αιώνων και καρπός μακροχρόνιων κοινωνικών διεργασιών, έγιναν κτήμα όλων των ανθρώπων. Η ελληνική παιδεία έγινε στο εξής ανθρωπολογικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου της ελληνιστικής εποχής. Όλος αυτός ο κόσμος ζει και τρέφεται πνευματικά και πολιτιστικά με τα προϊόντα που παράγονται σε μερικά ονομαστά κέντρα παιδείας και πολιτισμού.

Η ελληνιστική εποχή κληρονόμησε βέβαια τις παλαιές εστίες παιδείας της κλασσικής εποχής των Ελλήνων πλάι σ’ αυτές δημιουργήθηκαν τώρα νέα δυναμικά κέντρα καλλιέργειας των Γραμμάτων, χωρίς όμως να υποβαθμισθεί ή να ανασταλεί η δύναμη και η λειτουργία των παλαιών. Η πολιτιστική δραστηριότητα των Ελλήνων κατά την εποχή αυτή αναπτύσσεται δυναμικά κυρίως σ’ ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο και τις (ελληνικές) χώρες που την περιβάλλουν. Εκτός όμως από τα μεγάλα γνωστά κέντρα των Γραμμάτων σ’ όλες σχεδόν τις πόλεις μικρότερες ή μεγαλύτερες, λειτουργούν μικρά ή μεγάλα σχολεία, τα οποία σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα υπερβαίνουν το επίπεδο της σημερινής μέσης παιδείας.

Στη Μακεδονία δεν αναπτύχθηκαν νέα μεγάλα παιδευτικά κέντρα κατά την ελληνιστική εποχή, που ήταν παλαιά εστία έντονης καλλιτεχνικής και γενικότερα πολιτιστικής δραστηριότητας, εκτός βέβαια από την πρωτεύουσα της την Πέλλα, που όπως σ’ όλον τον ελληνιστικό κόσμο υπήρχαν και εδώ τα συνήθη σχολεία των ελληνιστικών πόλεων. Έχουμε ωστόσο μια αδιάσπαστη σειρά ανδρών λογίων, ιστορικών, γραμματικών, ποιητών, φιλοσόφων κ.λπ., που γεννήθηκαν στη Μακεδονία και έδρασαν είτε στις μακεδονικές πόλεις, με προεξάρχουσα ασφαλώς την πρωτεύουσα Πέλλα, είτε έζησαν και αναδείχτηκαν στα μεγάλα παιδευτικά κέντρα των ελληνιστικών κρατών.

Υπήρχε επιπλέον στη Μακεδονία μια μακρά παράδοση προστασίας των Γραμμάτων και φιλοξενίας μεγάλων ποιητών και διανοουμένων. Όπως είναι γνωστό, στην αυλή των Μακεδόνων βασιλέων πέθανε ο τραγικός Ευριπίδης. Ποιητές, μουσικοί, ζωγράφοι και γλύπτες διάσημοι δέχθηκαν την πρόσκληση των Μακεδόνων ηγεμόνων και επισκέφθηκαν τη Μακεδονία. Αυτή η παράδοση συνεχίστηκε και κατά την ελληνιστική περίοδο. Οι στενοί δεσμοί της μακεδονικής βασιλικής αυλής με την Ακαδημία και τον Περίπατο ήταν γνωστοί, αλλά και με τους Στωϊκούς ιδιαίτερα φιλοσόφους διατηρούσαν συχνές επαφές οι ηγεμόνες της Μακεδονίας κατά την ελληνιστική εποχή. Ιδιαίτερα επιβάλλεται να τονίσουμε το ενδιαφέρον του φιλοπρόοδου και φιλοσόφου βασιλιά, του Αντίγονου Γονατά. Ο ίδιος παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας κοντά στο Μενέδημο (στην Ερέτρια) και στο Ζήνωνα (στην Αθήνα), τον ιδρυτή της Στοάς· σ’ όλη τη ζωή του συναναστράφηκε με ανθρώπους των γραμμάτων, διανοητές γενικώς (φιλοσόφους, ποιητές, ιστορικούς και καλλιτέχνες). Οι προσωπικές του φιλοσοφικές προτιμήσεις ήταν μάλλον με τους Στωϊκούς.

Με τον Αντίγονο Γονατά η πρωτεύουσα της Μακεδονίας έγινε και πάλι (ουσιαστικά ποτέ δεν έπαψε να είναι) κέντρο Γραμμάτων και παιδείας ελληνικής : η ποίηση, η φιλοσοφία, η ιστορία και οι τέχνες έχουν συχνά τους εκπροσώπους τους στη μακεδονική αυλή. Μερικοί μελετητές μιλούν για τον «κύκλο του Αντιγόνου», δηλ. για μια πλειάδα ανδρών που με ευχαρίστηση δέχτηκαν την πρόσκληση του Μακεδόνα αυτού βασιλιά να επισκεφθούν την αυλή του και να του προσφέρουν τη συντροφιά και τη σοφία τους επί ίσοις όροις. Γιατί και αυτός βέβαια είχε εξαίρετη φιλοσοφική παιδεία και γενικότερη καλλιέργεια, ώστε κοντά του οι φιλόσοφοι και οι άλλοι διανοητές δεν έβρισκαν απλώς το φωτισμένο ηγεμόνα, αλλά απολάμβαναν το θαυμάσιο συζητητή και λάτρη των Γραμμάτων.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αντίγονου Γονατά επισκέφθηκαν την αυλή του, με πρόσκληση του βέβαια, διακεκριμένοι άνθρωποι των γραμμάτων, εκτός από τους εκπροσώπους της φιλοσοφίας, π.χ. ο Άρατος από τους Σόλους της Κιλικίας, ο συγγραφέας των Φαινομένων (που πέθανε μάλιστα στη Πέλλα), ο τραγικός ποιητής Αλέξανδρος ο Αιτωλός, ο Ρόδιος ποιητής Ανταγόρας, κ.α. Είναι χαρακτηριστικό ότι την Πέλλα, την πρωτεύουσα των Μακεδόνων βασιλέων, επισκέπτονται κυρίως εκπρόσωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών, ή των ανθρωπιστικών επιστημών και των Καλών Τεχνών, όπως θα λέγαμε σήμερα, ενώ η Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων έγινε το κέντρο των επιστημών και των εκπροσώπων της (Φιλολογίας, Αστρονομίας, Γεωμετρίας, Γεωγραφίας κ.λπ.).

Αυτά τα δεδομένα λοιπόν, μας επιβάλλουν την ανάλογη μεθοδολογική προσέγγιση του θέματος. Η φιλοσοφική δραστηριότητα στην αρχαία Μακεδονία επομένως, πρέπει να ερευνηθεί προς δύο κατευθύνσεις: πρώτον να δούμε τους φιλοσόφους μακεδονικής καταγωγής, δηλ. όσους γεννήθηκαν στη Μακεδονία και είτε έζησαν και έδρασαν σ’ αυτήν είτε σε άλλες ελληνικές πόλεις και δεύτερον, να αναφέρουμε τους φιλοσόφους και διανοούμενους που επισκέφθηκαν τη Μακεδονία για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα και έδρασαν σ’ αυτήν καθ’ οποιοδήποτε τρόπο. Έτσι θα σχηματίσουμε πληρέστερη εικόνα για την καλλιέργεια της Φιλοσοφίας στη Μακεδονία, την υποδομή που βρήκαν οι φιλόσοφοι και άλλοι διανοητές, την ανταπόκριση που συνάντησαν οι φιλοσοφικές ιδέες από τους Μακεδόνες Έλληνες. Το ίδιο θα κάναμε ασφαλώς, αν μιλούσαμε για την Αθήνα, δηλ. θα αναφέραμε και τους φιλοσόφους ή άλλους στοχαστές, που γεννήθηκαν στην Αθήνα (ή στην Αττική), και ασφαλώς και όλους όσοι επισκέφθηκαν ή έζησαν ή ανέπτυξαν οποιαδήποτε δραστηριότητα (διδακτική, ερευνητική, κ.λπ..) στην Αθήνα, χωρίς φυσικά να πάψουν να αναφέρονται με το όνομα της καταγωγής τους (π.χ. Αναξαγόρας που έζησε στην Αθήνα πάνω από είκοσι χρόνια, ήταν πάντοτε Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος (από τις Κλαζομενές της Αιολίδος, Μ. Ασία) και όχι ο Αθηναίος.

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ
ΘΡΑΣΥΑΛΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΣΟ

Με την παρθενική φράση: «τῶν ἀρχαίων δέ φυσικῶν εἷς οὗτος», ο Στράβων μας αποκάλυψε έναν αρχαίο «Μακεδόνα», προσωκρατικό κατά πάσα πιθανότητα φιλόσοφο, αρχαιότερο από τον Αριστοτέλη. Μόλις στις αρχές του αιώνα μας άλλωστε τον πρόσεξε η νεότερη έρευνα και του αναγνώρισε τη θέση που του αξίζει στη χορεία των Προσωκρατικών φιλοσόφων. Ο Στράβων βέβαια με το χαρακτηρισμό «αρχαίων φυσικών» δεν διευκρινίζει, πότε έζησε ο Θρασυάλκης. Το γεγονός όμως ότι ο Αριστοτέλης χρησιμοποίησε το έργο του και άντλησε απ’ αυτό, μας επιτρέπει να χρονολογήσουμε τον «αρχαίο» αυτόν φυσικό φιλόσοφο με ασφάλεια πριν από τον Πλάτωνα. Επιπλέον, όπως πιστεύει η έρευνα, ο χαρακτήρας των απόψεων του (των δοξών του), κατά την ομολογία των αρχαίων Ελλήνων δοξογράφων, με μεγάλη πιθανότητα παραπέμπει στους Προσωκρατικούς. Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με βεβαιότητα με έναν προσωκρατικό φιλόσοφο από τη Θάσο, μακεδονικής καταγωγής ή τουλάχιστον από τα όρια Μακεδονίας και Θράκης.

Η δοξογραφική παράδοση μας διέσωσε δύο μόνο θέσεις ή απόψεις (δόξας) του Θρασυάλκη: η μία αφορά τη διαίρεση ή διάκριση των ανέμων, το ανεμολόγιο, την οποία διέσωσε ο γνωστός Έλληνας γεωγράφος Στράβων (περ. 64 π.Χ.-19 μ.Χ.), που αντλεί από το στωϊκό φιλόσοφο Ποσειδώνιο (135-51 μ.Χ.), όπως ομολογεί ο ίδιος: «Εἱσί δέ τίνες οἳ φάσιν εἶναι δύο τους κυριωτάτους ἀνέμους. Βορέαν καί Νότον, τούς δέ ἆλλους κατά μικράν ἒγκλισιν διαφέρειν … τοῦ δέ δύο εἶναι τούς ἀνέμους ποιοῦνται μάρτυρας Θρασυάλκην τε καί τοῦ ποιητοῦ αὐτού … φησί δέ Ποσειδώνιος» (Στραβ. I, 29c). Ο Στράβων δηλαδή, ενώ στην αρχή λέγει αόριστα ότι μερικοί ισχυρίζονται πως δύο είναι κυριότεροι άνεμοι, ο βόρειος και ο νότιος, και οι άλλοι είναι απλώς παρεκκλίσεις (μικρές συνήθως), αμέσως μετά, επικαλούμενος τη μαρτυρία του στωϊκού φιλοσόφου και βαθυστόχαστου φυσιοδίφη Ποσειδωνίου, αναφέρει ως πηγή της θεωρίας αυτής ρητά το Θρασυάλκη και τον ποιητήν, δηλ. τον Όμηρο.

Την ίδια γνώμη ή θεωρία για τη βασική διάκριση των ανέμων σε βόρειο και νότιο θα επαναλάβει ο Αριστοτέλης στα Μετεωρολογικά του (116, 364α, 19κε). Όπως επισήμανε ο J.L. Ideler, ήδη το 1834, ο Σταγειρίτης φιλόσοφος αντλεί από το Θρασυάλκη, χωρίς να τον αναφέρει, ενώ συνήθως πράττει το αντίθετο. Η δεύτερη γνώμη (δόξα) του Θρασυάλκη, την οποία μας διέσωσε η παράδοση, αφορά το πολυσυζητημένο από τους Αρχαίους πρόβλημα των πλημμυρών του Νείλου ποταμού. Ο Θρασυάλκης θεώρησε ως αιτία του φαινομένου αυτού τις βροχές του καλοκαιριού στην Αιθιοπία, οι οποίες οφείλονται στη συσσώρευση νεφών, που μετακινούνται από το Βορά προς το Νότο με τους ετήσιους ανέμους (τα μελτέμια) και καταλήγουν (με βροχοπτώσεις) στα υψηλά οροπέδια της Αιθιοπίας. Την αιτιολογία αυτή παρέλαβε ο Αριστοτέλης από το Θρασυάλκη, σύμφωνα με μια μαρτυρία του Ποσειδωνίου, την οποία διέσωσε ο γεωγράφος Στράβων (XVII 79), όπως αναφέραμε ήδη πρωτύτερα. Ο Θρασυάλκης για να εξηγήσει το γεγονός αυτό, ότι δηλ. η μεγάλη αυτή μετακίνηση των νεφών από το Βορά συμβαίνει μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, διατύπωσε την άποψη, ότι αυτό οφείλεται στο ότι αυτήν ακριβώς την εποχή λιώνουν τα χιόνια στις βόρειες χώρες (της Ευρώπης). Αυτή τη γνώμη έκαναν δεκτή τελικά όλοι οι αρχαίοι μετεωρολόγοι και γεωγράφοι.

Η εξήγηση αυτή, που έδωσε ο Θρασυάλκης στις πλημμύρες του Νείλου, είναι ίδια ακριβώς μ’ αυτή που βρίσκουμε στον άλλο μεγάλο Βορειοελλαδίτη φιλόσοφο, το Δημόκριτο. Έτσι, δικαιολογημένα ανακύπτει το ερώτημα, αν ο Θρασυάλκης πήρε τη θεωρία του από το Δημόκριτο ή το αντίθετο. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει βέβαια, ότι η αρχική «πηγή» είναι ο Δημόκριτος, όχι τόσο γιατί αντιπροσωπεύει έναν από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του αρχαίου κόσμου, αλλά φαίνεται ότι η εξήγηση που έδωσε ο ίδιος συνδέεται με αυτοψία και όχι με έμμεσες πληροφορίες ή θεωρητικές αναλύσεις βασισμένες στις μαρτυρίες άλλων.

Ωστόσο σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ποσειδωνίου, την οποία αναφέραμε πιο πάνω, ο Αριστοτέλης στηρίζει την άποψη του για τις πλημμύρες του Νείλου στο Θρασυάλκη και όχι στο Δημόκριτο. Ο Αριστοτέλης, έπρεπε κανονικά να στηρίζεται στο Δημόκριτο, όπως κάνει συνήθως, επειδή εμπιστεύεται τις φυσικές γνώσεις του μεγάλου Αβδηρίτη φιλοσόφου, ένας λόγος παραπάνω, αν ο Θρασυάλκης αντλούσε πράγματι από το Δημόκριτο. Αυτό όμως θα το είχε παρατηρήσει ήδη ο Ποσειδώνιος, που είναι γνωστός για τη βαθειά γνώση που είχε των αρχαίων φυσικών φιλοσόφων. Ο Θρασυάλκης, λοιπόν, δεν πήρε τη θεωρία του από το Δημόκριτο, μολονότι ο μεγάλος Αβδηρίτης είχε άμεση, εξ αυτοψίας γνώση. Απομένει η λογική εκδοχή, ότι οι δύο αυτοί φυσικοί φιλόσοφοι διατύπωσαν τη θεωρία τους ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον, και επιπλέον, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν και σύγχρονοι (5ος αι. π.Χ.).


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΑΓΕΙΡΑ

Η φιλοσοφία, επικρατούσε η γνώμη ως τώρα, προβάλλει για πρώτη φορά στη Μακεδονία με τον Αριστοτέλη τον 4ο αι., ενώ στη Θράκη από την ιωνική αποικία των Αβδήρων ο Πρωταγόρας και ο Δημόκριτος, έναν αιώνα πριν, συμμετέχουν στη χορεία των μεγάλων στοχαστών του 5ου αι., (Ο Δημόκριτος μολονότι «προσωκρατικός» ανήκει και στον 4ο αιώνα, πέθανε το 370 π.Χ.). Τώρα, όπως είδαμε, και ένας Μακεδόνας φιλόσοφος, ο Θρασυάλκης, πρέπει να προστεθεί στους δύο «αρχαίους» αυτούς «Βορειοελλαδίτες φιλοσόφους».


Στο ιστορικό χωριό Στάγιρα, σε καταπληκτική τοποθεσία με υψόμετρο περίπου 500 μ., δίπλα στα απομεινάρια του Μαχαλά, της πρωτεύουσας των Μαντεμοχωρίων, βρίσκεται το Αλσος Αριστοτέλους, το μοναδικό θεματικό πάρκο της Χαλκιδικής. Αξίζει να επισκεφθείτε για τα ενδιαφέροντα όργανα και την υπέροχη θέα στον κόλπο της Ιερισσού που χαρίζει. Το άλσος προϋπήρχε και η υπέροχη τοποθεσία επιλέχθηκε το 1956 για να φιλοξενήσει το επιβλητικό άγαλμα του Αριστοτέλη, έργο του γλύπτη Νικόλα, για να τιμηθεί ο μεγάλος φιλόσοφος ο οποίος γεννήθηκε στα Αρχαία Στάγειρα. (www.chalkidikiperivallon.gr)

Πριν από την παρουσία του Αριστοτέλη όμως, όπως υπαινιχθήκαμε προηγουμένως, στη Μακεδονία είχε αναπτυχθεί πολύ αξιόλογη πνευματική και καλλιτεχνική δραστηριότητα, όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά ευρήματα, που έρχονται συνεχώς στο φως, καθώς και οι παραστάσεις τραγωδιών στην αυλή των Μακεδόνων βασιλέων. Προϋπήρχαν λοιπόν οι συνθήκες, οι πολιτιστικές και κοινωνικές, που ευνόησαν την ανάπτυξη μιας φιλοσοφικής δραστηριότητας και επέτρεψαν τη δημιουργία μικρών πνευματικών πυρήνων στη Μακεδονία.

Ο Αριστοτέλης είναι ο μεγάλος Μακεδόνας φιλόσοφος, ο οποίος γεννήθηκε στη μικρή πόλη Στάγειρα (παλαιότερα Στάγειρος) νοτιότερα από τη σημερινή πόλη Σταυρός, στις βορειοανατολικές ακτές της Χαλκιδικής, το 384 π.Χ. Τα Στάγειρα ήταν παλαιά, ιωνική αποικία της Άνδρου· τη χερσόνησο αποίκησαν, εκδιώκοντας τους παλαιότερους κατοίκους της Θράκες, μαζί με τους Ανδρίους και Χαλκιδείς άποικοι κατά τα μέσα του 7ου αι. π.Χ. Εφτά ή οχτώ γενεές, λοιπόν, παλαιότερα ανάγονται οι ρίζες των Ιώνων προγόνων του Αριστοτέλη στη γη της Μακεδονίας, επομένως ο Αριστοτέλης ήταν γόνος της μακεδονικής γης. Ο ίδιος δεν έπαψε ποτέ να σκέφτεται και να ενδιαφέρεται για τη γενέθλια γη και την πατρική του οικία, την οποία άφησε με τη διαθήκη του στην αγαπημένη του σύντροφο Ερπυλλίδα. Η μητέρα του Φαιστίς, φαίνεται διατηρούσε στη Χαλκίδα κτήματα και σπίτια από τους παλαιούς προγόνους της, τα οποία κληρονόμησε ο Αριστοτέλης. Σ’ αυτό το κτήμα κατέφυγε ο φιλόσοφος κατά τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, όπως παραδίδουν οι αρχαίοι βιογράφοι του, για να αποφύγει την οργή των οπαδών του αντιμακεδονικού κόμματος στην Αθήνα, αμέσως μετά το θάνατο του Μ. Αλέξανδρου το 323 π.Χ. Και οι δύο γονείς του κατάγονταν από οικογένειες γιατρών, Ασκληπιαδών. Ο πατέρας του Νικόμαχος ανήκε στο γένος των Ασκληπιαδών, το οποίο ανήγε τη μακρυνή, μυθική καταγωγή του στο συνονόματο του Νικόμαχο, γιο του ομηρικού ήρωα Μαχάονα, κατευθείαν απόγονο του θεού Ασκληπιού, κατά τη μυθολογική παράδοση των Ελλήνων. Ο πατέρας του Αριστοτέλη ήταν ο προσωπικός γιατρός του βασιλιά Αμύντα του Γ’, πατέρα του Φιλίππου και παππού του Μ. Αλέξανδρου. Από τον πατέρα του και το περιβάλλον του ο φιλόσοφος απέκτησε πιθανόν κατά την παιδική του ηλικία μερικές στοιχειώδεις γνώσεις, κυρίως ανατομίας, πράγμα που θα τον βοηθήσει αργότερα σημαντικά στις ανατομικές παρατηρήσεις των ζώων.

Ο Αριστοτέλης έχασε τον πατέρα του σε νεαρή ηλικία (δεν γνωρίζουμε πότε πέθανε η μητέρα του)· γι’ αυτό έγινε κηδεμόνας του και ανέλαβε την ανατροφή του ο γαμπρός του Πρόξενος από τον Αταρνέα, ελληνική πόλη στα μικρασιατικά παράλια απέναντι από τη Λέσβο. Τίποτε συγκεκριμένο δεν ξέρουμε για τα παιδικά χρόνια του Αριστοτέλη. Μπορούμε όμως βάσιμα να υποστηρίξουμε ότι παρακολούθησε τα εγκύκλια μαθήματα, που μάθαιναν τα παιδιά των ευκατάστατων οικογενειών στη Μακεδονία και σ’ όλες τις ελληνικές πόλεις, δηλ. την επική ποίηση και τους τραγικούς στην πρώτη γραμμή. Όταν έγινε 17 χρόνων, δεν ξέρουμε ακριβώς με τη συμβουλή τίνος, ο Πρόξενος τον έστειλε να παρακολουθήσει τα μαθήματα που διδάσκονταν στην ακαδημία του Πλάτωνα. Πράγματι, ο νεαρός Αριστοτέλης μαθήτευσε και παρέμεινε κοντά στον ώριμο, πρεσβύτη σχεδόν Πλάτωνα (ήταν 60 χρονών τότε ο Πλάτων, δηλ. το 367 π.Χ.) σχεδόν 20 χρόνια. Σ’ όλο αυτό το μακρύ χρονικό διάστημα δεν παρακολουθούσε μόνο μαθήματα – ασφαλώς συμμετείχε πάντοτε στις δραστηριότητες της Ακαδημίας – αλλά ενωρίς είχε αποκτήσει διδακτική αυτονομία και είχε αναλάβει διδακτικά καθήκοντα. Σήμερα είμαστε βέβαιοι ότι είχε γράψει κιόλας μερικούς από τους χαμένους για μας διάλογους του, ενόσω βρισκόταν στην Ακαδημία. Δίδαξε κυρίως ρητορική και ίσως σ’ αυτή την περίοδο ανάγονται μερικές αρχικές σημειώσεις της Ρητορικής του. Σύμφωνα με την παράδοση η διδακτική του δραστηριότητα στα πλαίσια της Ακαδημίας ανταγωνίζονταν την αντίστοιχη δραστηριότητα του Ισοκράτη, που δίδασκε βέβαια επίσης με αξιώσεις ανώτερης παιδείας.

Η φιλοσοφική παράδοση συνδέει επίσης την παραμονή του Αριστοτέλη στην Ακαδημία με διάφορα περιστατικά, μάλλον αποκυήματα της δοξογραφικής ανεκδοτολογικής φαντασίας. Γεγονός πάντως είναι, πώς όταν πέθανε ο Πλάτων το 347 π.Χ. και ανέλαβε τη διεύθυνση της σχολής ο ανιψιός του Σπεύσιππος, μεγαλύτερος περίπου 25 χρόνια από τον Αριστοτέλη, ο Μακεδόνας φιλόσοφος εγκατέλειψε την Ακαδημία και την Αθήνα και εγκαταστάθηκε στον Αταρνέα, με πρόσκληση του φιλοπρόοδου Ερμεία, ηγεμόνα μάλλον ελληνικής καταγωγής, ο οποίος είχε φοιτήσει στην Ακαδημία και συνδεόταν φιλικά με τον Αριστοτέλη. Ο Ερμείας εξασφάλισε στο φίλο του και σε μερικούς άλλους (συμμαθητές του από τα χρόνια της Ακαδημίας), άνετη παραμονή και ευνοϊκές συνθήκες διδασκαλίας και έρευνας στην Άσσο της Τρωάδας, όπου δημιούργησαν ο Αριστοτέλης και η ομάδα του ένα είδος σεμιναρίου για να συζητούν φιλοσοφικά θέματα (εἰς ἓναν περίπατον συνιόντες). Μετά το μαρτυρικό θάνατο του Ερμεία (από το βασιλιά των Περσών) ο Αριστοτέλης παντρεύτηκε την αδελφή του Πυθιάδα, που πέθανε μάλλον ενωρίς και μετά απ’ αυτό συνδέθηκε και συμβίωσε ως το θάνατο του με την Ερπυλλίδα. Εκεί στην Άσσο της μικρασιατικής ακτής άρχισε ο Αριστοτέλης τις πρώτες φυσιογνωστικές του έρευνες και τις συνέχισε στη Λέσβο με τη βοήθεια του Θεόφραστου, που πρωτογνώρισε ακριβώς εκείνα τα χρόνια της αποδημίας του. Στην Άσσο παρέμεινε ο Αριστοτέλης δύο περίπου χρόνια (347-345) και στη συνέχεια, με τη βοήθεια του φίλου του πια Θεόφραστου, εγκαταστάθηκε στη Λέσβο, όπου διεύρυνε τις έρευνες του.

Στη Λέσβο δέχθηκε το 343/2 την πρόσκληση του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση του διαδόχου του μακεδονικού θρόνου, του μετέπειτα Μ. Αλέξανδρο. Δεν ξέρουμε ούτε τι προηγήθηκε ούτε γιατί ο Φίλιππος προσκάλεσε ειδικά τον Αριστοτέλη να αναλάβει τόσο υψηλά καθήκοντα, αφού δεν ήταν τόσο γνωστός ακόμα στο πανελλήνιο. Το πιθανότερο είναι ότι ο Φίλιππος είχε προσωπική γνώμη για τον Αριστοτέλη, που τον γνώριζε από την εποχή που ο πατέρας του φιλοσόφου βρισκόταν στην αυλή των Μακεδόνων βασιλέων.

Επιπλέον ο Αριστοτέλης, καταγόταν από τη Μακεδονία και ασφαλώς είχε προηγηθεί μια κάποια φήμη για τις επιδόσεις του στην Ακαδημία και αργότερα στην Άσσο της Τρωάδας, όπου ασφαλώς ο φίλος του Φιλίππου, ο Ερμείας, θα έδωσε και τις καλές συστάσεις του.

Στην αυλή των Μακεδόνων βασιλέων στην Πέλλα, όπου τον ακολούθησε και ο μαθητής του Θεόφραστος, ο Αριστοτέλης παρέμεινε δύο περίπου χρόνια. Όταν ο Φίλιππος ανέθεσε καθήκοντα αντιβασιλέως στο νεαρό Αλέξανδρο, ο φιλόσοφος και η ομάδα που τον συνόδευε αποτραβήχθηκαν στη γενέτειρα του στα Στάγειρα (είχε ήδη ανοικοδομηθεί η μικρή αυτή πόλη με παρέμβαση στο Φίλιππο του ιδίου του Αριστοτέλη). Εκεί τώρα συνέχισε τις φυσιοδιφικές του έρευνες και στην περίοδο αυτή οφείλουμε την πρώτη «σύλληψη» πολλών έργων του (της φυσικής και της ηθικής φιλοσοφίας του) και την επεξεργασία άλλων.

Οχτώ συνολικά χρόνια παρέμεινε ο φιλόσοφος στη Μακεδονία και ολοκλήρωσε το ερευνητικό του έργο, τόσο στη φυσιοδιφία όσο και στις πολιτικές επιστήμες, πάντοτε με τη βοήθεια του φίλου του Θεόφραστου και ενός μικρού κύκλου συνεργατών. Μετά την καταστροφή της Θήβας (336 π.Χ.) και όταν το πολιτικό κλίμα ήταν πια ευνοϊκό στην Αθήνα, ο Αριστοτέλης εγκατέλειψε τη Μακεδονία και εγκαταστάθηκε για δεύτερη φορά στην Αθήνα το 335 (σχεδόν 50 ετών). Ως ένας από τους πολλούς ξένους όμως, που ζούσαν στην πόλη αυτή, δεν είχε δικαίωμα έγγειας ιδιοκτησίας, γι’ αυτό δίδαξε στις κτιριακές εγκαταστάσεις του Λυκείου, ενός δημόσιου γυμναστηρίου ανάμεσα στο Λυκαβηττό και τον Ιλυσσό.

Τα δέκα τρία αυτά χρόνια ως το θάνατο του συνιστούν την κατ’ εξοχήν δημιουργική περίοδο στη φιλοσοφική πρόοδο του Αριστοτέλη. Είναι εκπληκτικό, πώς σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ο φιλόσοφος αυτός πρόφτασε να γράψει ένα έργο με τόση πολυμέρεια και τέτοια έκταση. Η φιλοσοφία της φύσεως, η έννοια του όντος, το πρόβλημα των αρχών και των αιτιών, η αισθητική αποτίμηση της τέχνης, η καταγραφή των λογικών κατακτήσεων και όλων των λεπτών αποχρώσεων της γλώσσας και του ελληνικού λόγου γενικά, η γνώση των λειτουργιών της ψυχής και των αισθήσεων, η θεμελίωση της πρακτικής φιλοσοφίας δηλαδή της ηθικής, και η πολιτική του φιλοσοφία, παράλληλα με την ιστορική ανασκόπηση της πολιτικής ζωής των ελληνικών πόλεων και πολλών ξένων λαών (Πολιτείαι) οδήγησε το νου στην καθολική διάσταση του ανθρώπου και του ιστορικού Είναι. Η φιλοσοφία του και η σκέψη του έγιναν το μεγάλο ποτάμι, που άρδευσε το στοχασμό των μεταγενέστερων, παράλληλα βέβαια με την πλατωνική φιλοσοφία.

Νηφάλιος ανατόμος των φιλοσοφικών προβλημάτων και συστηματικός ερευνητής του φιλοσοφικού ειδέναι ερεύνησε και «διέταξε» τη φιλοσοφική σκέψη και τη μεθοδική γνώση, έτσι ώστε να θεωρείται, δικαίως, ο θεμελιωτής της επιστημονικής αντιμετώπισης της φιλοσοφίας. Επαναθεωρεί τον προβληματισμό του φιλοσοφικού γίγνεσθαι από τις απαρχές του και ακαταπόνητος διανοητής πορεύεται στις αιχμηρές κορυφές του πνεύματος χωρίς διακοπή. Η οδοιπορία αυτή στις δύσβατες περιοχές της φιλοσοφικής ενδοχώρας ήταν βέβαια πάντοτε επίμοχθη και άκρως προκλητική, όταν σκεφθεί κανείς ότι η μεγαλοφυΐα του Πλάτωνα καταύγασε το στερέωμα του φιλοσοφικού στοχασμού. Ωστόσο, μεγαλοφυής και ο μαθητής είδε την αθέατη από το Δάσκαλο πλευρά των ανθρωπίνων πραγμάτων και του κόσμου.

Όλοι οι κατοπινοί αιώνες ως τα νεότερα χρόνια κινούνται και στοχάζονται ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο μεγέθη της ελληνικής φιλοσοφίας. Ο Αριστοτέλης πρακτικότερος ωστόσο από το δάσκαλο του δαπάνησε τη φιλοσοφική του διάθεση στην έρευνα του αισθητού κόσμου. Δεν δεχόταν τις ιδέες του Πλάτωνα και εννοούσε το είδος (μορφή) πάντοτε σε αδιάσπαστη ενότητα με την ύλη (είδος-ύλη) με τα αισθητά πράγματα. Οι έννοιες, ύλη και είδος (μορφή) γίνονται ο άξονας για τη μελέτη του φυσικού – ένυλου κόσμου. Τα πάθη δεν καταδικάζονται αλλά μετριάζονται (θεωρία της μεσότητας)· η τέχνη και κυρίως η τραγωδία και γενικότερα η ποίηση δεν εξοβελίζονται από την κοινωνία, αλλά αποτιμούνται με κριτήρια οικεία και επομένως κρίνονται κατάλληλες να υπηρετήσουν την ανθρώπινη κοινότητα· ο άνθρωπος είναι ζώον μιμητικόν και μάλιστα τό μιμηηκώτατον των ζώων, δηλαδή ον καλλιτεχνικό από τη φύση του, η αισθητική του έχει γνήσιες φυσικές καταβολές. Δεν ενδιαφέρει τον Αριστοτέλη η ιδανική αλλά η άριστη πολιτεία, αυτή που είναι εφικτή στα μέτρα του ανθρώπου. Η παιδεία και η σωστή αγωγή συνιστούν τις καλύτερες προϋποθέσεις για την επιβίωση και την πρόοδο της ανθρώπινης κοινότητας. Η θεωρητική πολιτική φιλοσοφία και οι προσπάθειες των Ελλήνων να συστήσουν ευνομούμενες κοινωνίες βρίσκουν στο έργο του Αριστοτέλη την ερμηνεία και την ιστορική τους αποτίμηση.

Ο στοχασμός του Αριστοτέλη διάνοιξε τον ορίζοντα της φιλοσοφίας από την αντίθετη προς τον Πλάτωνα κατεύθυνση. Ο μελετητής της Ιστορίας της Φιλοσοφίας έχει την εντύπωση πως η «τελείωση» της Φιλοσοφίας είχε συντελεσθεί με τον Αριστοτέλη -για να παραφράσουμε μια γνωστή δική του φράση: Ἡ φιλοσοφία ἒχει τήν ἑαυτής φύσιν. Η μορφή του κλείνει την ακμή της ελληνικής φιλοσοφίας και συγχρόνως μια ολόκληρη εποχή. Μετά το θάνατο του η ελληνική φιλοσοφία και η ελληνική ιστορία και ολόκληρος ο γνωστός τότε κόσμος αποκτούν άλλες διαστάσεις. Με τον Αριστοτέλη έδυσε ο κλασικός κόσμος των Ελλήνων η φιλοσοφία ήταν η τελευταία και η κορυφαία του τραγικού χορού που τράβηξε την αυλαία.

Η φιλοσοφία του Αριστοτέλη άσκησε τεράστια επίδραση και είχε απροσμέτρητες συνέπειες για την ανάπτυξη της επιστήμης (σε μερικές περιπτώσεις και δεσμευτική επίδραση)· δεν έπαψε όμως ούτε στιγμή να ασκεί αμείωτη γοητεία και να χαρίζει στους μελετητές απερίγραπτη χαρά και απόλαυση πνευματική, αυτήν ακριβώς που πηγάζει από την ειλικρινή ενασχόληση με οποιαδήποτε περιοχή της Φιλοσοφίας ή της επιστήμης.

ΚΑΛΛΙΣΘΕΝΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΥΝΘΟ (Περ. 370-327 π.Χ.)

Στους Μακεδόνες φιλοσόφους πρέπει να συμπεριλάβουμε και τον Καλλισθένη τον Ολύνθιο, μολονότι πολλοί ερευνητές τον θέλουν ιστορικό, επειδή μόνο μερικά αποσπάσματα ιστορικών έργων του έχουν διασωθεί, ίσως μάλιστα να έγραψε αποκλειστικά έργα με ιστορικό περιεχόμενο. Εν τούτοις στις μισές σχεδόν αρχαίες μαρτυρίες αναφέρεται ως φιλόσοφος, πράγμα που δεν μπορούμε βέβαια να παραγνωρίσουμε. Συγκεκριμένα στον Πλούταρχο (Αλεξ. 52), στον Ιουστίνο (ΧΙΙ, 6, 17 και XV 3, 3), στο Οδοιπορικό Αλεξάνδρου (κεφ. 41), στο Σενέκα (Suass 15), στο λεξικό της Σούδας (s.v. Νεόφρων), στα Σχολ. Λουκ. 258,4 (R), σ’ όλες αυτές τις πηγές ο χαρακτηρισμός του Καλλισθένη ως φιλοσόφου μας υποχρεώνει να δούμε τον προικισμένο αυτό διανοητή και από την πλευρά της φιλοσοφίας.

Υπάρχουν επίσης μαρτυρίες που αναφέρουν τον Καλλισθένη ως σοφιστήν: (Πλούταρχος, Αλεξ. 55 και Αθηναίος Χ 434 (D)) και εννοούν ασφαλώς άνθρωπο σοφό και καλλιεργημένο, ό,τι ακριβώς σήμαινε, αυτή την εποχή η λέξη σοφιστής (2ο αι. μ.Χ.). Δεν πρέπει ακόμα να παραλείψουμε και μια μαρτυρία του Ιω. Λυδού (Περί μηνών IV 107), που ονομάζει τον Καλλισθένη περιπατητικόν, δηλ. φιλόσοφον. Δικαιολογημένα, λοιπόν νομίζουμε, ότι επιβάλλεται να συναριθμήσουμε τον Καλλισθένη στους Έλληνες φιλοσόφους μακεδονικής καταγωγής.

Δεν ξέρουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Καλλισθένης. Η έρευνα υπολογίζει ως έτος γεννήσεως του περίπου το 370 π.Χ., και το έτος θανάτου την άνοιξη του 327, ενόσω διαρκούσε η εκστρατεία του Αλεξάνδρου στην Ινδική. Θεωρείται βέβαιο από την παράδοση ότι ήταν συγγενής του Αριστοτέλη (ίσως ανιψιός του) (Πλουτ. Αλεξ. 52: ‘Αριστοτέλους οικείος Διογ. Λάερτ. V 4: Τον συγγενή Καλλισθένην τον Όλύνθιον). Την ανατροφή του και την εκπαίδευση του ανέλαβε, σύμφωνα με την παράδοση, ο Αριστοτέλης· οπωσδήποτε μαθήτευσε κοντά στο μεγάλο φιλόσοφο αρκετά χρόνια. Είναι πιθανόν να συνόδευσε το θείο του όταν ήταν ακόμα στον Αταρνέα και λίγο αργότερα στη Λέσβο. Στο συμπέρασμα αυτό οδηγούμαστε από το γεγονός, ότι ο Καλλισθένης συνδεόταν με βαθειά φιλία με τον άλλο προικισμένο μαθητή του Αριστοτέλη, το Θεόφραστο, και επιπλέον επειδή, κατά την παράδοση, είχε συνθέσει μια νεκρολογία, ακριβέστερα έναν μεταθανάτιο ύμνο στο φιλόμουσο και φιλέλληνα ηγεμόνα, τον Ερμεία. Πάντως βέβαιο είναι ότι βρισκόταν με τον Αριστοτέλη (το 343/2) στην αυλή του Φιλίππου, όταν ο φιλόσοφος ανέλαβε την εκπαίδευση του νεαρού Αλεξάνδρου, ίσως μάλιστα παρακολουθούσε και τα μαθήματα που παρέδιδε ο Αριστοτέλης στο διάδοχο του μακεδονικού θρόνου. Επιπλέον παρέμεινε στη Μακεδονία, κοντά στο θείο του ή στην αυλή του Αλεξάνδρου , μόλις αυτός ανέλαβε τη βασιλεία το 336, και με τη συμβουλή και πάλι του Αριστοτέλη συνόδευσε τον Αλέξανδρο κατά την εκστρατεία του εναντίον της περσικής αυτοκρατορίας (ὃν ἒδωκεν (sc. Αριστοτέλης) ἓπεσθαι Ἀλεξάνδρῳ), αναφέρει η Σούδα. Ήταν τότε βέβαια γνωστός ιστορικός, τουλάχιστον είχε τη φήμη ανθρώπου πεπαιδευμένου και ικανού, και ακολούθησε τον Αλέξανδρο με την προϋπόθεση να απαθανατίσει τα κατορθώματα του, τις πράξεις του νέου Αχιλλέως, «ἐκεῖνον εὐκλεᾶ εἰς ἀνθρώπους ποιήσων» όπως λέγει ο Αρριανός (IV 10,2). Ωστόσο ο Καλλισθένης διατήρησε τους δεσμούς του με τον Αριστοτέλη και τη «σχολή» του και σύμφωνα με μια πληροφορία του Σιμπλίκιου (5ος αι. μ.Χ.) έστελνε τακτικά επιστημονικό υλικό για τον εμπλουτισμό των διαφόρων συλλογών του Λυκείου.

Ο ρόλος του Καλλισθένη στην αυλή ή ακριβέστερα στο περιβάλλον του Αλέξανδρου κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στην Ασία ήταν βέβαια συμβουλευτικός, πέρα από την αποστολή του να καταγράψει τις πράξεις του στρατηλάτη βασιλέα· και δεν ήταν ασφαλώς ο μόνος σύμβουλος. Πάντως ο Πλούταρχος μιλάει για «θίασον κολάκων» (Αλεξ. 52 κεφ.) και εννοεί τους πολλούς και διαφόρους «διανοούμενους» που συνόδευαν τον Αλέξανδρο και επιζητούσαν την εύνοια του. Είναι δύσκολο όμως να συναριθμήσουμε σ’ αυτούς και τον Καλλισθένη, διότι η συμπεριφορά του απέναντι στον Αλέξανδρο ήταν τόσο τολμηρή και ελεγκτική πολλές φορές, ώστε έφθανε στα όρια της θρασύτητας, πράγμα που πολλές φορές δυσαρέστησε τον περήφανο Μακεδόνα βασιλέα, όπως μας πληροφορούν οι πηγές. Κατά το Διογένη Λαέρτιο (V4) ο Αριστοτέλης είχε προσέξει αυτή την τολμηρή συμπεριφορά του ανεψιού του προς τον Αλέξανδρο και επενέβη και τον επέπληξε, πως μ’ αυτά που λέει γρήγορα θα πεθάνει αναφέροντας έναν ομηρικό στίχο (Ιλ.Σ 95).

Στο βασιλικό περιβάλλον είχε ανταγωνιστή του έναν άλλο φιλόσοφο, επίσης Βορειοελλαδίτη, τον Ανάξαρχο από τα Άβδηρα της Θράκης. Και οι δύο, ως φιλόσοφοι, είχαν καθήκον και αποστολή να συμπαραστέκονται στον Αλέξανδρο στις ψυχικές δοκιμασίες του, όπως π.χ. μετά το θάνατο του Κλείτου, και του πνευματικού συμβούλου. Επίσης έπρεπε να «στηρίζουν» το βασιλιά στις δύσκολες στιγμές με ηθικές παραινέσεις και ενθαρρύνσεις (Βλ. Πλουτ. Αλεξ. 52 Ιουστ. XII 6, 17 Curt VIII 8,22). Ειδικά ο Καλλισθένης απέκτησε φήμη στην ακολουθία του Αλέξανδρου για την ικανότητα του να αυτοσχεδιάζει λόγους κατάλληλους για τις διάφορες περιστάσεις (Πλουτ. οπ. π). Μολονότι όμως η εξωτερική του εμφάνιση ήταν επιβλητική «εὒτακτον όντα καί σεμνόν καί αυτάρκη» (Πλούταρχος, ο.π.) και πάντοτε επεδίωκε να προβάλλει την παρουσία του ως Έλληνα φιλοσόφου, εντούτοις δεν ήταν πολύ συμπαθής στο περιβάλλον του. Τον κατηγορούσαν για αλλαζονική συμπεριφορά και σκληρότητα τρόπων (τόν τρόπον ὑπαγροικότερος, Αρριαν. Αλεξ. αναβ. IV 10,1). Δεν συμμετείχε στα θορυβώδη συμπόσια των στρατιωτικών και των άλλων όσων ακολουθούσαν την εκστρατεία του Αλεξάνδρου, και οσάκις δεχόταν τέτοιες προσκλήσεις, φρόντιζε αναφέρει η παράδοση, να δείχνει με «φιλοσοφικό» ύφος ότι αυτός ο τρόπος ζωής δεν του ταιριάζει (Πλουτ. Αλεξ. 53). Φαίνεται, λοιπόν ότι είχε πράγματι, ήθος φιλοσόφου ανδρός, και από το άλλο μέρος δεν διέθετε τις «ικανότητες» εκείνες που είναι αναγκαίες σε τέτοια περιβάλλοντα. Σ’ όλα αυτά, αν προσθέσει κανείς και την κατηγορηματική αντίθεση του προς την επιθυμία του Αλεξάνδρου να τον προσκυνούν, (τήν προσκύνησιν ισχυρῶς ἀπωσάμενος καί φιλοσόφως, Πλούταρχος, δ.π) όπως τους Πέρσες βασιλείς και τη γνωστή επίσης συμπάθεια του προς τυραννοκτόνους (ἐπί καταλύσει τυραννίδος μέγα φρονῶν, Πλουτ. Αλεξ 54, πβ. Αρριαν. IV10,3-4) αντιλαμβάνεται πόσο επισφαλής γινόταν η θέση του μέσα στο βασιλικό περιβάλλον. Δεν άργησαν να τον κατηγορήσουν για συμμετοχή στη συνωμοσία του Ερμολάου και να βρει φρικτό θάνατο, εκεί στα μέρη της Ινδικής κατά την άνοιξη του 327 π.Χ.

Ο θάνατος του Καλλισθένη προξένησε βαθειά θλίψη στους άλλους Έλληνες φιλοσόφους, μόλις πληροφορήθηκαν τα συμβάντα. Επιπλέον ο θάνατος του συσπείρωσε τους αντιπάλους του Αλέξανδρου και έδωσε «όπλα» στην αντιμακεδονική παράταξη στη Νότια Ελλάδα, ενώ ο Καλλισθένης έγινε σύμβολο ελευθερίας και φιλοσοφικής παρρησίας και γρήγορα ανακηρύχθηκε σε φωτεινή μορφή του φιλόσοφου μάρτυρα. Η φιλοσοφική παράδοση του απέδωσε τον χαρακτηρισμό του παρρησιακού φιλοσόφου, δεν έλειψαν βέβαια και εκείνοι που είδαν το φρικτό τέλος του φιλοσόφου ως το αναμενόμενο (ή δίκαιο) αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του. Το γεγονός αυτό εξάλλου φαίνεται, σύμφωνα πάλι με την παράδοση, ότι επηρέασε τις σχέσεις του Αριστοτέλη με τον Αλέξανδρο, που έβλεπε με δυσπιστία πλέον το μεγάλο δάσκαλο του. Ο άλλος μαθητής και φίλος του Αριστοτέλη, ο Θεόφραστος, τέλος αφιέρωσε στον παλαιό φίλο και συμμαθητή του Καλλισθένη μια μεταθανάτια ωδή: Καλλισθένης ή περί πένθους (A.A. V44).

Η αρχαιότητα τίμησε τον Καλλισθένη ως φιλόσοφο μάλλον παρά ως ιστορικό, εν πάση περιπτώσει ως διανοητή θαρραλέο, πνεύμα ανήσυχο, άνθρωπο ευφυή. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος ο Καλλισθένης υπήρξε λόγω δυνατός και μέγας (Αλεξ. 54) με ευαισθησία και εξαιρετική δύναμη λόγου και παραστάσεως. Οι περιγραφές των ακτών της Μικράς Ασίας, της Συρίας και της Αιγύπτου, που σώζονται στα λίγα αποσπάσματα του έργου του Πράξεις Αλεξάνδρου μαρτυρούν τη φιλοσοφική του παιδεία και την οξύνοιά του, μολονότι διακρίνει κανείς μια άπειρίαν όπως έλεγε ο Πολύβιος (ο.π.). Τα λίγα σωζόμενα αποσπάσματα του έργου του, που αναφέρονται κυρίως σε θέματα γεωγραφικά και φυσικής φιλοσοφίας ή επιστήμης, μας επιτρέπουν ωστόσο να διαμορφώσουμε μια γνώμη, πέρα απ’ αυτές που μας κληροδότησε η αρχαία παράδοση και να τον συναριθμούμε δικαιολογημένα στους Μακεδόνες φιλοσόφους.

ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑΝ Ή ΕΔΡΑΣΑΝ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Όπως αναφέραμε ήδη στην αρχή αυτού του δοκιμίου για τη φιλοσοφία στην αρχαία Μακεδονία, επιβάλλεται να δούμε και να μνημονεύσουμε όχι μόνο τους φιλοσόφους μακεδονικής καταγωγής, αλλά και όσους επισκέφτηκαν ή έζησαν ή με οποιονδήποτε τρόπο έδρασαν στη Μακεδονία. Έτσι θα αποκτήσουμε ολοκληρωμένη αντίληψη για τη Φιλοσοφία και τη φιλοσοφική κίνηση στην αρχαία Μακεδονία. Υπήρχε, όπως είπαμε, παλαιά και μακρά παράδοση στην αυλή των Μακεδόνων βασιλέων να προσκαλούν φιλοσόφους, καλλιτέχνες, ποιητές και άλλους διανοητές. Κατά τη βασιλεία του Αντίγονου Γονατά, ηγεμόνα με σπάνια φιλοσοφική παιδεία και άλλη πνευματική καλλιέργεια, αυτή η παράδοση βρίσκει την κορύφωση της. Οι περισσότεροι από τους φιλοσόφους που ξέρουμε ότι επισκέφθηκαν τη Μακεδονία γενικά, ήταν προσκαλεσμένοι του Αντίγονου Γονατά στη μακεδονική αυλή. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε και μετά τον Αντίγονο και θεωρείται βέβαιο ότι δεν έχουμε ακόμα τον πλήρη κατάλογο όλων των φιλοσόφων και των διανοητών που επισκέφτηκαν τη Μακεδονία.

Θα αναφέρουμε τους φιλοσόφους κατά χρονολογική σειρά, μολονότι δεν μπορούμε να χρονολογήσουμε με ακρίβεια τη ζωή ή τη δραστηριότητα των περισσότερων, όχι μόνο όσον αφορά τη Μακεδονία αλλά και γενικότερα.

Ο Ευφραίος ο Ωρείτης από τους Ωρεούς της Εύβοιας (περί τα μέσα του 4ου π.Χ. αι.). Μαθητής του Πλάτωνα, σύμφωνα με την πληροφορία της Σούδας, που αντλεί από αρχαιότερες πηγές βέβαια (Αρποκρατίωνα). Τον αναφέρει ήδη ο Δημοσθένης (στον τρίτο «Φιλιππικό», 59-62). Τον έστειλε κατά την παράδοση, ο Πλάτων στο βασιλέα Περδίκκα (365-352) ως σύμβουλο του στον οποίο άσκησε μεγάλη επιρροή, ίσως με συμβουλή του Σπεύσιππου, ανιψιού και μαθητή επίσης του Πλάτωνα (Αθήν. ΧΙ506Ε FHGIV 357). Ο Αθηναίος (ο.π.) που αντλεί από τον Καρίστιο τον Περγαμηνό (έναν ιστορικό του 2ου αι. π.Χ.), μιλάει με πολύ σκληρά λόγια για τον Ευφραίο, τον θεωρεί δηλαδή σαν έναν στρατευμένο διανοούμενο, που υπηρετούσε μάλλον τα συμφέροντα των Αθηνών στην αυλή του Περδίκκα. Αντίθετα ο Δημοσθένης (ο.π.) τον μνημονεύει ως μάρτυρα της ελληνικής ελευθερίας, διότι αντιτάχθηκε, ως ηγέτης του αντιμακεδονικού κόμματος στην πατρίδα του τους Ωρεούς, στα σχέδια του Φιλίππου να επιβληθεί στη Νότιο Ελλάδα. Ίσως αυτοκτόνησε, όταν απέτυχε να κρατήσει την πατρίδα του μακρυά από την κυριαρχία των Μακεδόνων.

Ο Θεόφραστος από την Ερεσό της Λέσβου (372/ 71-287/86), μαθητής και φίλος του Αριστοτέλη, είναι ο πρώτος φιλόσοφος που δε γεννήθηκε στη Μακεδονία, αλλά έζησε και εργάστηκε σ’ αυτήν αρκετά χρόνια. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι ο Θεόφραστος συνόδευσε τον Αριστοτέλη το 343/42 στην αυλή του Φιλίππου, όταν αυτός προσκάλεσε το Μακεδόνα φιλόσοφο να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση του διαδόχου του μακεδονικού θρόνου, του Αλεξάνδρου. Παρέμεινε στην Πέλλα ή στη Μίεζα όσο και ο δάσκαλος του, δηλ. ως το 341/40, δύο περίπου χρόνια. Ακολούθησε στη συνέχεια τον Αριστοτέλη, όταν ο φιλόσοφος αποτραβήχτηκε στη γενέτειρα του τα Στάγειρα. Συνέχισε μαζί με όλη την επιστημονική ερευνητική ομάδα που συνόδευε τον Αριστοτέλη, τις φισιοδιφικές του κυρίως έρευνες το 335 π.Χ. Το έτος αυτό, όπως είναι γνωστό, ο Αριστοτέλης επιστρέφει και εγκαθίσταται στην Αθήνα μαζί πάλι με όλους σχεδόν τους μαθητές του που τον ακολουθούσαν.

Ο Θεόφραστος, λοιπόν, παρέμεινε και εργάστηκε κοντά στον Αριστοτέλη στη Μακεδονία περίπου οκτώ ή εφτά χρόνια. Ο Αριστοτέλης μάλιστα του αναθέτει με τη διαθήκη του μαζί με άλλους τη φροντίδα της γυναίκας του Ερπυλλίδας, των παιδιών του και της περιουσίας του (Δ.Λ.ν 12). Από μια πληροφορία, μάλιστα, που μας διέσωσε η δοξογραφική παράδοση (Δ.Λ.ν 53) ο Θεόφραστος φαίνεται ότι είχε αποκτήσει και ακίνητη περιουσία στα Στάγειρα (ίσως να την είχε διαθέσει σ’ αυτόν ο Αριστοτέλης). Στο έργο του Περί Φυτών Ιστορία, στο οποίο περιγράφει διάφορα φυτά που ερεύνησε στη Μακεδονία, αναφέρεται ρητά στα Στάγειρα, όπου παρέμεινε, όπως είδαμε, σχεδόν πέντε χρόνια.

Ο περιπατητικός φιλόσοφος Δικαίαρχος ο Μεσσήνιος (από τη Μεσσήνη της Κ. Ιταλίας) περ. δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ. ήταν μαθητής του Αριστοτέλη στο «Λύκειο» (Κικέρων De leg. Ill 14). Η Σούδα αντλώντας από τον Αθηναίο χαρακτηρίζει το Δικαίαρχο σύγχρονον του Ταραντίνου φιλοσόφου Αριστόξενου, μαθητή επίσης του Αριστοτέλη. Ο Δικαίαρχος έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στη Σπάρτη, αλλά έκανε πολλά ταξίδια και επισκέφθηκε τα περισσότερα μέρη της Ελλάδος, μελετώντας τη γεωγραφία, την ιστορία και την ιστορία πολιτισμού κάθε περιοχής. Στις επισκέψεις του αυτές είχε την υποστήριξη των διαφόρων βασιλέων και ηγεμόνων (Πλίνιος, Nat. hist. II162). Χρησιμοποίησε επίσης τις γνώσεις που αποκόμισε η επιστήμη, κυρίως η γεωγραφία, από την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επισκέφθηκε βέβαια και τη Μακεδονία και μελέτησε τον Όλυμπο, έγραψε άλλωστε ειδικό βιβλίο με τον τίτλο Καταμετρήσεις τῶν ἐν Ἑλλάδι ὂρων, ίσως μέρος ενός μεγαλύτερου έργου του Περίοδος Γης (της Γεωγραφίας), κατά την ορολογία του Αριστοτέλη.

Ο Ονησίκριτος από την Αστυπάλαια, σύγχρονος και στο περιβάλλον του Μ. Αλεξάνδρου (δεύτερο μισό του 4ου αι. μ.Χ.) ήταν μαθητής του κυνικού φιλοσόφου Διογένη (καί οὖτος τῶν ἐλλογίμων Διογένους μαθητῶν Δ.Λ. VI84) συνόδευσε τον Αλέξανδρο κατά την εκστρατεία του στην Ασία και ανήκε βέβαια στο «επιτελείο» των λογίων ανδρών (φιλοσόφων, ποιητών, ιστορικών, κ.λπ.) που παρακολουθούσαν το στρατηλάτη και κατέγραφαν τα θαυμάσια των νέων χωρών, που κατακτούσε ο Αλέξανδρος ή τις πράξεις του. Σύμφωνα με μια πληροφορία ο Αλέξανδρος του ανέθεσε την αποστολή να μελετήσει τους Ινδούς γυμνοσοφιστές στο Πεντζάπ και να τον πληροφορήσει για τη φιλοσοφία τους (FGH: αριθμ. 139 F 41), όπως αναφέρει ο ιστορικός του Αλέξανδρου, ο Αριστόβουλος. Συνόδευσε επίσης τον Αλέξανδρο κατά την «κατάβαση», πλέοντας τον Ινδό ποταμό προς τις εκβολές του.

Ο Μενέδημος από την Ερέτρια (περ. 340/39-266/ 65 π.Χ.) ήταν ένας άλλος φιλόσοφος που επισκέφθηκε την αυλή του Αντίγονου Γονατά και επηρέασε μάλιστα ως ένα βαθμό τις φιλοσοφικές πεποιθήσεις του ηγεμόνα αυτού. Υπάρχει, πράγματι, η μαρτυρία ότι ο Αντίγονος Γονατάς θεωρούσε τον εαυτόν του μαθητή του Μενέδημου, αν και θα ήταν ίσως έκφραση βασιλικής αβρότητας προς ένα σοφό άνδρα της εποχής του, αφού ξέρουμε πόσο φιλικές σχέσεις είχε ο Αντίγονος με τους ανθρώπους των Γραμμάτων γενικά. Βέβαιο είναι πάντως ότι ο Αντίγονος γνώριζε πολύ καλά το Μενέδημο και ίσως τον επισκέφθηκε στην Ερέτρια και άκουσε μερικές διαλέξεις του, όταν νεαρός σπούδαζε στην Αθήνα. Ο Μενέδημος, που αναμίχθηκε στην πολιτική και άσκησε καθήκοντα κυβερνήτη στην Ερέτρια, επισκέφθηκε πολλές φορές φαίνεται, την αυλή του Αντίγονου, διατηρούσε άλλωστε στενές σχέσεις και με τον πατέρα του, το Δημήτριο Πολιορκητή.

Ο Μενέδημος που θεμελίωσε τη φιλοσοφική Σχολή της Ερέτριας και απέκτησε φήμη πανελλήνια για το αυστηρό ήθος του, τη φιλοσοφική του οξύνοια και την πολιτική (δημοκρατική) του συνέπεια, είχε άριστες σχέσεις με τον Αντίγονο και ως πολιτικός αλλά, κυρίως , ως φιλόσοφος και πνευματικός άνθρωπος. Στην προσπάθεια του να απαλλάξει την πατρίδα του Ερέτρια από τους ολιγαρχικούς, από τους οποίους κινδύνεψε η ζωή του, κατέφυγε τότε στην αυλή του Αντίγονου και προσπάθησε να αποσπάσει τη βοήθεια του. Βρήκε όμως αντίπαλο και εμπόδιο στα σχέδια του έναν άλλο ομότεχνο του, που βρισκόταν στη μακεδονική αυλή, το στωϊκό φιλόσοφο Περσαίο.

Αυτό ήταν το καίριο πλήγμα για τον ευαίσθητο Ερετριέα φιλόσοφο που σύμφωνα με την παράδοση, πέθανε στην αυλή του Αντίγονου από τη στενοχώρια του, επειδή δεν κατόρθωσε να τον πείσει να «απελευθερώσει» την πατρίδα του.

Βίων ο Βορυσθενίτης (περ. 335-245 π.Χ.) φιλόσοφος από τη Βορυσθένη της Μαύρης Θάλασσας. Νέος ήρθε στην Αθήνα πριν από το 314 π.Χ., όπου μαθήτευσε κοντά στον κυνικό μάλλον και όχι στον ακαδημαϊκό φιλόσοφο Κράτητα για σύντομο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια άκουσε τα μαθήματα του Θεόδωρου του άθεου, κυρηναϊκού φιλόσοφου που δίδασκε στην Αθήνα, και τελικά παρακολούθησε τις παραδόσεις του Θεόφραστου, στον Περίπατο. Στην αυλή του Αντίγονου Γονατά γνώρισε, φαίνεται, το Μενέδημο τον Ερετριέα και συνδέθηκε μαζί του με στενή φιλία, αλλά και του Αντίγονου υπήρξε φίλος και ένας από τους φιλοσόφους του λεγόμενου «κύκλου του Αντίγονου». Στην αυλή του Αντίγονου γνώρισε επίσης τους στωικούς φιλοσόφους Περσαίο και Φιλωνίδη, με τους οποίους δεν είχε και τόσο εγκάρδιες σχέσεις κατά την παράδοση (Δ.Λ. IV 47).

Τίμων από τη Φλιούντα της βόρειας Πελοποννήσου (περ. 320-230 π.Χ.). Σκεπτικός φιλόσοφος, μαθητής αρχικά του Στίλπωνα του Μεγαρέα και αργότερα του Πύρρωνα του Ηλείου του θεμελιωτή του Σκεπτικισμού. Ταξίδεψε πολύ και ως σοφιστής περιοδεύων επισκέφθηκε πολλές πόλεις και τη Μακεδονία. Συνδέθηκε με προσωπική φιλία με τον Αντίγονο Γονατά και τον Πτολεμαίο Β’ το Φιλάδελφο, καθώς και με πολλούς φημισμένους λογίους και διανοητές της εποχής του (τον Αλέξανδρο Αιτωλό, τον Άρατο από τους Σόλους της Κιλικίας κ.ά). Στην ιστορία της Φιλοσοφίας έγινε διάσημος κυρίως για τους σίλλους του (ως σιλλογράφος), ποιήματα ολιγόστιχα με σκωπτικό και καυστικό χαρακτήρα. Στους σίλλους ο Τίμων κατόρθωνε να συμπυκνώνει τα βασικά χαρακτηριστικά της σκέψης των ομότεχνων του.

Ο Περσαίος από το Κίτιον της Κύπρου (πρώτο μισό του 3ου αι. π.Χ.). Μαθητής του συμπατριώτη του Ζήνωνα, του θεμελιωτή της στωικής φιλοσοφίας, από τους γνωστούς στωικούς φιλοσόφους της εποχής του και από τους πιο ονομαστούς μαθητές του Ζήνωνα (Δ.Λ. VII 36).

Ο Ζήνων αρνήθηκε λόγω γήρατος (ήταν ογδόντα χρονών) την πρόσκληση του Αντίγονου να επισκεφθεί τη Μακεδονία· πρότεινε στο Μακεδόνα βασιλιά δύο από τους καλύτερους μαθητές του: τον Περσαίο και το Φιλωνίδη από τη Θήβα (Δ.Λ. VII 9). Έτσι βρέθηκε στη μακεδονική αυλή, όπου απέκτησε μεγάλη δύναμη, ήταν μάλιστα παρών στους γάμους του Αντίγονου με τη Φίλα στην Πέλλα, μαζί με το μαθητή του Άρατο από τους Σόλους της Κιλικίας. Γρήγορα κέρδισε τη βασιλική εύνοια, έγινε πολιτικός σύμβουλος του Αντίγονου και ανέλαβε την εκπαίδευση των παιδιών του, από το 276 κατά την παράδοση (Δ.Λ. VII 36). Επιπλέον κατόρθωσε να καταλάβει και στρατιωτικά αξιώματα, ώστε να του ανατεθεί η φρουρά του Ακροκορίνθου. Το 244/3 όμως, όταν ο στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας ο Άρατος κατέλαβε το οχυρό, ο Περσαίος αυτοκτόνησε. Υπάρχει και η εκδοχή ότι διέφυγε στις Κεγχρεές και με πλοίο έφθασε στον Αντίγονο. Στην αυλή του Αντίγονου συναντήθηκε με πολλούς άλλους φιλοσόφους και διανοητές ή λόγιους άνδρες: ήρθε σε σύγκρουση με το Μενέδημο τον Ερετριέα και μάλλον επιδίωξε να μειώσει την παρουσία του Βίωνα του Βορυσθενίτη στη μακεδονική αυλή. (Δ.Λ. II143 και IV 46).

Ο Φιλωνίδης από τη Θήβα, (περ. δεύτερο μισό του 3ου αι. π.Χ.). Στωικός φιλόσοφος, μαθητής επίσης του Ζήνωνα, από τους σπουδαιότερους (Δ.Λ. VII38: αντλεί από τον Ιππόβοτο). Ανήκε στον «κύκλο του Αντίγονου» και είχε επισκεφθεί τη μακεδονική βασιλική αυλή μαζί με τον Περσαίο, όπως είπαμε ήδη, με παράκληση του Ζήνωνα (Δ.Λ. VII 9)41.

Ο Πρύτανις (δεύτερο μισό του 3ου αι. π.Χ.), περιπατητικός φιλόσοφος – δεν ξέρουμε τον τόπο καταγωγής του – ανήκε στον «κύκλο» του Αντίγονου Δώσωνος (230-221 π.Χ.). Με την παρότρυνση του Μακεδόνα αυτού βασιλιά ανέλαβε να ανοικοδομήσει την πόλη και να συντάξει το σύνταγμα της Μεγαλόπολης που είχε καταστραφεί το 222 π.Χ. από το βασιλιά της Σπάρτης Κλεομένη, τον 4ο αι. Την πληροφορία οφείλουμε στο Μεγαλοπολίτη ιστορικό Πολύβιο: μάλιστα δέ τῶν νόμων ὑπό Πρυτάνιδος γεγραμμένων… ὃν ἒδωκεν μέν αὐτοῖς (sc. τοῖς Μεγαλοπολίταις) νομοθέτην Ἀντίγονος ἦν δέ τῶν ἐπιφανῶν ἀνδρῶν ἐκ τοῦ Περιπάτου καί ταύτης τῆς αἱρέσεως» (V 93, 8). Τη γνώμη του Πολύβιου ότι ο Πρύτανις συγκαταλέγεται στους επιφανείς άνδρες της περιπατητικής φιλοσοφικής σχολής (του Αριστοτέλη), ενισχύει η αναφορά του Πλουτάρχου στην Εισαγωγή του έργου του Συμποσιακά, όπου χαρακτηρίζει τον Πρύτανι ως ένα των Έλλογιμωτάτων φιλοσόφων, που έγραψαν συμποσιακούς λόγους. Δεν έχουμε άλλες πληροφορίες για τη σχέση του Πρυτάνιδος με τους Μακεδόνες βασιλείς, συγκρατούμε μόνο την έγκυρη αναφορά του Πολύβιου, η οποία μας επιτρέπει να συμπεράνουμε βάσιμα, ότι ένας ακόμη φιλόσοφος, επισκέφτηκε και εργάστηκε στη μακεδονική αυλή.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΥΡΚΟΣ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΕΘΝΟΣ
1995 

anemourion Μακεδονία: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

https://i2.wp.com/www.iatropedia.gr/wp-content/uploads/2016/04/type-intelligence-g-666x399.jpg?resize=400%2C239Ο Howard Gardner πρότεινε ότι υπάρχουν οκτώ διαφορετικοί τύποι ευφυίας.

Ιστορικά, στα σχολεία, η λογική-μαθηματική και η γλωσσική νοημοσύνη ήταν οι μόνοι τύποι ευφυίας που μπορούσαν να ελεγχθούν μέσω γραπτών τεστ.

Σιγά-σιγά, καθώς η θεωρία του Gardner κερδίζει μεγαλύτερο αντίκτυπο στην εκπαιδευτική κοινότητα, ολοένα και λιγότερο κατανοητοί τύποι ευφυίας αρχίζουν να έρχονται στο προσκήνιο.

Όπως είπε ο ίδιος, “δεν είναι το πόσο έξυπνος είσαι, αλλά το πώς είσαι έξυπνος”.

Μάθετε ποιος τύπος νοημοσύνης είναι πιο ισχυρός σε εσάς!…


Εδώ το τέστ …http://www.playbuzz.com/michaelthermopoulo



iatropedia.grΠοιον από τους 8 τύπους ευφυίας έχετε; Κάντε ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ένα μοναδικό τεστ διάγνωσης

https://i2.wp.com/ghosthunters.gr/images/PICTURESOMADAS/PARANORMAL%20RESEARCH%20CREW.jpg?resize=400%2C300Η ομάδα των Ghosthunters (Paranormal Research Crew) αυτή τη φορά κάνει έρευνα στα Έρια Ευβοίας και σκαλίζοντας με ρεαλιστικό τρόπο τον μύθο για νεράιδες ,καταγράφει περίεργα φαινόμενα. Mε μεγάλες αλλαγές στη θερμοκρασία καθώς και στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία. 


Δείτε το βίντεο !!!

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/04/greek-ghosthunters.htmlΠερίεργα Φαινόμενα – Έρια Ευβοίας – Greek Ghosthunters