19 February, 2019
Home / Διαφορα (Page 2174)

https://i0.wp.com/inspireyourlife.gr/wp-content/uploads/2015/01/creative-mind-brain-wallpaper.jpg?resize=400%2C200Απόψεις για τη δημιουργική σκέψη που, συνήθως, δε διδάσκεται.


1. Είσαι δημιουργικός. Ο καλλιτέχνης δεν είναι κάποιο ειδικό άτομο. Ο κάθε ένας από εμ
άς είναι ένα ξεχωριστό είδος καλλιτέχνη. Ο καθένας μας γεννήθηκε για να σκέπτεται δημιουργικά και αυθόρμητα. Η μόνη διαφορά μεταξύ ενός δημιουργικού ανθρώπου και ενός μη δημιουργικού είναι μια μικρή δοξασία: Οι δημιουργικοί πιστεύουν ότι όντως είναι δημιουργικοί. Αντίθετα, αυτοί που νομίζουν ότι δεν είναι δημιουργικοί, τελικά, δεν είναι δημιουργικοί. Από τη στιγμή που θα πιστέψεις στον εαυτό σου αρχίζεις να αναζητάς τις δεξιότητες που χρειάζεσαι ώστε να εκφράσεις την ταυτότητά σου και τα πιστεύω σου. Να γιατί αυτοί που πιστεύουν ότι είναι δημιουργικοί, τελικά γίνονται δημιουργικοί. Αν όμως πιστεύεις ότι δεν είσαι δημιουργικός δεν υπάρχει λόγος να διδαχθείς και να μάθεις πώς θα γίνεις δημιουργικός, απλά γιατί δεν πρόκειται να γίνεις. Στην πραγματικότητα, πιστεύοντας ότι δεν είσαι δημιουργικός απαλλάσσεις τον εαυτό σου από την προσπάθεια ή τη δοκιμασία για κάτι καινούριο. Όταν κάποιος σου λέει ότι δεν είναι δημιουργικός, τότε μιλάς με κάποιον που δεν έχει ενδιαφέρον και ούτε θα κάνει κάποια προσπάθεια να γίνει.

2. Η δημιουργική σκέψη είναι (ήδη) έργο. Πρέπει να διακατέχεσαι από πάθος και αποφασιστικότητα για να βρεις τον τρόπο της πραγματοποίησης νέων και διαφορετικών ιδεών. Μετά πρέπει να έχεις υπομονή και εγκαρτέρηση απέναντι σε κάθε εναντιότητα. Όλες οι δημιουργικές μεγαλοφυΐες εργάζονται σκληρά και με πάθος για να πραγματοποιήσουν απίστευτο αριθμό ιδεών, οι περισσότερες από τις οποίες είναι κακές. Πράγματι, περισσότερα κακά ποιήματα γράφτηκαν από μεγάλους ποιητές, παρά από μικρούς. Ο Tomas Edison υλοποίησε 3,000 διαφορετικές ιδέες για συσκευές φωτισμού προτού τις αξιολογήσει για την πρακτικότητα και την ωφελιμότητά τους. Ο Wolfgang Amadeus Mozart συνέθεσε περισσότερα από 600 μουσικά έργα, μεταξύ των οποίων 41 συμφωνίες, και κάπου 40 όπερες και (θρησκευτικές) λειτουργίες, κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Ο Rembrandt παρήγαγε γύρο στους 650 πίνακες και 2,000 άλλα σχέδια και ο Picasso εκπόνησε περισσότερες από 20,000 δημιουργίες. Ο Shakespeare έγραψε 154 σονέτα. Μερικά ήταν αριστουργήματα, μερικά δεν ήταν καλύτερα από αυτά που οι σύγχρονοί του θα μπορούσαν να γράψουν, και μερικά ήταν απλώς κακά.

3. Πρέπει να κάνεις τις κινήσεις που θα σε κάνουν δημιουργό. Όταν παράγεις ιδέες ενεργοποιείς αδρανείς μέχρι την ώρα εκείνη νευρικές συνάψεις που γυρίζουν τον εγκέφαλό σου από το off στο on. Όταν συλλαμβάνεις ιδέες αναγκάζεις τον εγκέφαλό σου ώστε να αυξήσει την επικοινωνία μεταξύ των νευρώνων του. Όσο πιο πολύ προσπαθείς να συλλάβεις καινούριες ιδέες τόσο πιο δραστήριος γίνεται ο εγκέφαλός σου και τόσο πιο δραστήριος γίνεσαι κι εσύ. Αν θέλεις να γίνεις καλλιτέχνης και το μόνο που κάνεις είναι να ζωγραφίζεις έναν πίνακα κάθε μέρα, τελικά θα γίνεις καλλιτέχνης. Πιθανόν να μην γίνεις ένας Vincent Van Gogh, αλλά θα γίνεις σπουδαιότερος καλλιτέχνης από κάποιον που δεν προσπάθησε ποτέ.

4. Ο εγκέφαλός σου δεν είναι computer. Ο εγκέφαλός σου είναι ένα δυναμικό σύστημα το οποίο συνεχώς εξελίσσει τα πρωτόκολλα λειτουργίας του αντί να υπολογίζει, στατικά, όπως κάνει ο κομπιούτερ. Ο εγκέφαλός σου εξελίσσεται και ανατροφοδοτείται με την ενέργεια που παράγεται από τις εμπειρίες του, πραγματικές ή φανταστικές. Μπορείτε λοιπόν να αποκομίσετε εμπειρία, απλά δημιουργήστε την με την φαντασία σας. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ μιας πραγματικής εμπειρίας και μιας εμπειρίας που φαντασιώθηκε ζωηρά και με λεπτομέρειες. Αυτή η ανακάλυψη είναι που κατέστησε ικανό τον Albert Einstein να επινοήσει, μέσα από πειράματα με σενάρια καθαρής φαντασίας, τις επαναστατικές θεωρίες σχετικά με το σύμπαν και το χρόνο. Κάποια ημέρα, για παράδειγμα, φαντασιώθηκε ότι είναι ερωτευμένος. Δύο εβδομάδες μετά φαντασιώθηκε μία συνάντηση με τη γυναίκα που ερωτεύτηκε. Αυτό τον οδήγησε στη σύλληψη της θεωρίας της αναιτιότητας, (ότι δηλ. δεν υπάρχει προφανής αιτία για κάθε τι που συμβαίνει). Η ίδια διαδικασία της επεξεργασίας των εμπειριών επέτρεψε στον Walt Disney να δώσει ζωή στις φαντασιώσεις του.


5. Δεν υπάρχει καμία σωστή απάντηση. Η πραγματικότητα είναι διφορούμενη. Ο Αριστοτέλης είπε ότι η πραγματικότητα είναι είτε Α, είτε Β. Δεν μπορεί να είναι και τα δύο. Ο ουρανός είτε είναι μπλε, είτε δεν είναι. Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης, μαύρο-άσπρο, δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα αφού ο ουρανός έχει ένα δισεκατομμύριο διαφορετικές αποχρώσεις του μπλε. Οι φυσικοί ανακάλυψαν ότι το φως μπορεί να είναι είτε σωματίδιο, είτε κύμα ανάλογα με τον παρατηρητή. Το μόνο βέβαιο στη ζωή είναι η αβεβαιότητά της. Όταν προσπαθείτε να βρείτε ιδέες, καλό είναι να μην τις κρίνετε όταν αυτές έρχονται. Τίποτα δεν σκοτώνει την δημιουργικότητα πιο γρήγορα από την αυτοκριτική των ιδεών τη στιγμή της δημιουργίας τους. Σκεφτείτε ότι όλες τις ιδέες σας είναι πραγματοποιήσιμες και φτιάξτε όσες περισσότερες μπορείτε προτού να αποφασίσετε ποια θα διαλέξετε. Ο κόσμος δεν είναι ούτε λευκό ούτε μαύρο. Είναι γκρι.

6. Ποτέ μην αρκείσαι στην την πρώτη σου καλή ιδέα. Να προσπαθείς συνεχώς να βρεις μία καλύτερη. Ύστερα συνέχισε μέχρις ότου βρεις μία ακόμη πιο καλή. Το 1862, ο Phillip Reis παρουσίασε την εφεύρεσή του η οποία μπορούσε να διαβιβάσει μουσική δια μέσου σύρματος. Και ήθελε λίγες μέρες μόνο για να την βελτιώσει σε τηλέφωνο, που θα μπορούσε να διαβιβάσει ομιλία. Στη Γερμανία, οι ειδικοί στην επικοινωνία προσπάθησαν να τον αποτρέψουν να κάνει τις απαραίτητες βελτιώσεις, ισχυριζόμενοι ότι ο τηλέγραφος είναι ήδη πολύ καλός (και επομένως δεν χρειαζόμαστε τηλέφωνα). Έτσι κανένας δεν θα αγοράσει ούτε θα χρησιμοποιήσει ποτέ τηλέφωνο. Δέκα χρόνια μετά, ο Alexander Graham Bell κατοχύρωσε την ευρεσιτεχνία του τηλεφώνου. Ο Spenser Silver τελειοποίησε μια νέα κόλλα για την εταιρία 3Μ η οποία κολλά χαρτιά που όμως μπορούν εύκολα να αποκολληθούν. Αρχικά πωλήθηκε σαν κόλλα χαρτιού αλλά δεν είχε εμπορική επιτυχία. Ο Silver όμως δεν πτοήθηκε. Κάποια μέρα ο Arthur Fry, υπάλληλος επίσης της 3M, έψελνε με την εκκλησιαστική χορωδία όταν ο σελιδοδείκτης του έπεσε από το υμνολόγιο. Ο Fry επικάλυψε τον σελιδοδείκτη με την κόλλα του Silver και ανακάλυψε ότι ο σελιδοδείκτης παρέμενε στη θέση του αλλά και απομακρυνόταν εύκολα χωρίς να καταστρέφει τη σελίδα. Έτσι γεννήθηκαν τα αυτοκόλλητα χαρτάκια που γράφουμε τις σημειώσεις μας. Ο Thomas Edison, στη δουλειά του, αδιάλειπτα προσπαθούσε να γεφυρώσει μία ιδέα του με μία άλλη. Έτσι γεφύρωσε την μεταφορά του ήχου με την καταγραφή του ήχου. Γεφύρωσε δηλαδή το τηλέφωνο με τον φωνογράφο και τις κινούμενες εικόνες, επινοώντας τον κινηματογράφο.

7. Να το περιμένεις ότι οι ειδικοί είναι αρνητικοί. Όσο πιο ειδικός και σπεσιαλίστας γίνεται κάποιος τόσο ο νους του στενεύει και τόσο παγιώνεται η πεποίθησή του ότι είναι ο απόλυτος. Συνεπώς, όταν έρχονται αντιμέτωποι με διαφορετικές ιδέες, θα πρέπει να τις ασπάζονται. Συμπίπτει αυτό με ότι οι ίδιοι νομίζουν σωστό; Εάν δεν συμπίπτει, οι ειδικοί θα ξοδέψουν όλο τους το χρόνο για να αποδείξουν και να εξηγήσουν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει αλλά και αν γίνει δεν θα λειτουργήσει. Δεν θα ψάξουν για τρόπους που θα το κάνουν να δουλέψει διότι αν τελικά δουλέψει θα αποκαλύψει ότι αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν ως απόλυτο τελικά δεν είναι απόλυτο. Για τον ίδιο λόγο όταν ο Fred Smith δημιούργησε την Federal Express (σημ. ταχυμεταφορές), κάδε ειδήμων στις κατ΄ οίκον παραδώσεις προφήτεψε ότι είναι μια καταδικασμένη επιχείρηση. Διότι τελικά, λένε, αν αυτός ο τρόπος παράδοσης είναι βιώσιμος, η κρατική ταχυδρομική υπηρεσία θα το είχε κάνει από καιρό.

8. Εμπιστέψου το ένστικτό σου. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να χάσει το κουράγιο του. Ο Albert Einstein είχε αποβληθεί από το σχολείο του διότι η συμπεριφορά του είχε αρνητική επίδραση στους συμμαθητές του. Αργότερα, απέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και έπρεπε, για ένα χρόνο, να παρακολουθήσει φροντιστήριο ώστε να γίνει τελικά αποδεκτός και ήταν ο μόνος στην τάξη του που δεν πήρε βοηθητική, σε καθηγητή θέση, διότι κανένας καθηγητής δεν τον ήθελε. Ένας μάλιστα καθηγητής είπε ότι ο Einstein είναι το «πιο τεμπέλικο σκυλί» που είχε ποτέ το πανεπιστήμιο. Του Beethoven οι γονείς είχαν πει ότι ήταν υπερβολικά χαζός για να γίνει συνθέτης μουσικής. Οι συνάδελφοι του Charles Darwin (Δαρβίνος) τον αποκαλούσαν τρελό. Όταν τελειοποιούσε τη θεωρία της Εξέλιξης των Ειδών, έλεγαν ότι αυτά που κάνει δεν είναι παρά πειράματα ενός τρελού. Ο Walt Disney απολύθηκε από την πρώτη του δουλειά, σε μια εφημερίδα, με τη δικαιολογία ότι «στερείται φαντασίας». Ο Thomas Edison, που έλαβε μόνο δύο έτη τυπικής εκπαίδευσης, ήταν τελείως κωφός από το ένα του αυτί και βαρήκοος από το άλλο. Απολύθηκε από την πρώτη του δουλειά ως παιδί που μοιράζει εφημερίδες. Αργότερα απολύθηκε από τη δουλειά του ως τηλεγραφητής, παρόλα αυτά έγινε ο μεγαλύτερος εφευρέτης στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

9. Δεν υπάρχει κάτι όμοιο με την αποτυχία. Όποτε προσπαθείς να κάνεις κάτι και δεν πετυχαίνει δεν αποτυγχάνεις, διότι έχεις ήδη εντοπίσει αυτό που δεν δουλεύει. Να διερωτάσαι πάντα: τι έχω διδαχτεί από κάτι που δεν λειτουργεί; Μπορεί αυτό να εξηγήσει κάτι που ακόμα δεν άρχισα να εξηγώ; Και τι ήδη ανακάλυψα πριν ακόμα αρχίσω να ανακαλύπτω; Κάθε φορά που κάποιος σου λέει ότι «δεν έκανε ποτέ λάθος» να ξέρεις ότι μιλάς με κάποιον που δεν προσπάθησε ποτέ για κάτι καινούριο.

10. Δεν βλέπεις τα πράγματα όπως είναι. Τα βλέπεις όπως εσύ είσαι. Διερμήνευσε τις εμπειρίες σου. Όλες οι εμπειρίες είναι ουδέτερες. Δεν έχουν νόημα. Εσύ τις δίνεις νόημα ανάλογα με τον τρόπο που τις διερμηνεύεις. Αν είσαι παπάς, βλέπεις την μαρτυρία του Θεού παντού. Αν είσαι άθεος βλέπεις τη απουσία του Θεού από παντού. Η ΙΒΜ κάποτε παρατήρησε ότι κανείς στον κόσμο δεν θα έχει προσωπικό υπολογιστή. Η ΙΒΜ επεξήγησε ότι δεν θα υπάρχει αγοραστικό ενδιαφέρον. Οι Bill Gates και Steve Jobs που εγκατέλειψαν τις σπουδές τους, διείδαν την απουσία των ηλεκτρονικών υπολογιστών σαν μία τεράστια ευκαιρία. Κάποτε ο Thomas Edison προσεγγίστηκε από έναν βοηθό του τη στιγμή που ήταν απασχολημένος με το νήμα ενός λαμπτήρα. Ο βοηθός τον ρώτησε γιατί δεν τα παρατά, αφού στο κάτω κάτω, όπως του είπε «έχεις αποτύχει 5,000 φορές». Ο Edison τον κοίταξε στα μάτια και τον απάντησε ότι δεν καταλαβαίνω τι εννοείς με τη λέξη αποτυχία διότι «εγώ επινόησα 5,000 πράγματα που δεν λειτουργούν». Δομούμε την πραγματικότητά μας με το πώς επιλέγουμε να ερμηνεύσουμε τις εμπειρίες μας.

11. Να προσεγγίζεις το πρόβλημα με τους δικούς του όρους. Μην εμπιστεύεσαι την πρώτη σου προσέγγιση σε ένα πρόβλημα, αν είναι διαποτισμένη με τον συνήθη τρόπο που σκέπτεσαι. Πάντα να βλέπεις το πρόβλημά με πολλαπλές προοπτικές. Να θυμάσαι πάντα ότι το ζητούμενο είναι η εύρεση μιας προοπτικής που άλλος δεν βρήκε. Ψάξε για εναλλακτικές λύσεις. Γράψε την ουσία του προβλήματος με διάφορους τρόπους και με διαφορετικές λέξεις. Παίξε έναν άλλο ρόλο, για παράδειγμα, πως θα το έβλεπε κάποιος άλλος, πως θα το έβλεπε ο Jay Leno, ο Pablo Picasso ή ο George Patton. Ζωγράφισε μία εικόνα του προβλήματος, κάνε ένα μοντέλο, ένα καλούπι. Κάνε έναν περίπατο και ψάξε για πράγματα που, μεταφορικά, υποδύονται το πρόβλημα και ρίξε γέφυρες ανάμεσα στα πράγματα αυτά και το πρόβλημα. Ζήτησε από φίλους και ξένους να σου πουν πώς αυτοί βλέπουν το πρόβλημα. Ρώτησε ένα παιδί. Πως θα μπορούσε ένα δεκάχρονο να το λύσει; Ρώτησε έναν γέροντα. Φαντάσου ότι εσύ είσαι το πρόβλημα. Όταν αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, τα πράγματα που βλέπεις αλλάζουν.

12. Μάθε να σκέπτεσαι αντισυμβατικά. Οι δημιουργικές ιδιοφυίες δεν σκέφτονται αναλυτικά και λογικά. Οι συμβατικοί, λογικοί, αναλυτικοί σκεπτικιστές αποκλείουν όλες τις πληροφορίες που δεν έχουν σχέση με το πρόβλημα. Επιδιώκουν μεθόδους που περιορίζουν τις δυνατότητες. Οι δημιουργικές ιδιοφυίες είναι σκεπτικιστές χωρίς περιορισμούς, πράγμα που σημαίνει ότι ψάχνουν για μεθόδους που περιλαμβάνουν τα πάντα ακόμη και πράγματα που μοιάζουν αντικρουόμενα και τελείως άσχετα. Η δημιουργία σχέσεων και δεσμών μεταξύ άσχετων και ανόμοιων θεμάτων είναι μια απόδειξη του πως τα μυαλά μπορούν και γεννούν ποικίλα πρότυπα σκέψης. Στη συνέχεια, τα νέα πρότυπα οδηγούν σε νέους δεσμούς, ικανούς με διαφορετική μέθοδο εστίασης στην πληροφορία και διαφορετικές δυνατότητες να διακρίνουν επάνω σε τι ακριβώς εστίασαν. Να πως δημιουργούνται πρωτότυπες και αληθινά μυθιστορηματικές ιδέες. Ο Albert Einstein κάποτε έκανε την περίφημη παρατήρηση: Η φαντασία είναι πιο σπουδαία από τη γνώση. Και ενώ η γνώση περιορίζεται σε όλα όσα γνωρίζουμε και κατανοούμε, η φαντασία αγκαλιάζει ολόκληρο τον κόσμο και όλα που κάποτε θα γνωρίσουμε και θα κατανοήσουμε.

_____________

Μετάφραση: Άννα Παππά από creativethinking.net/ (Twelve Things You Were Not Taught in School About Creative Thinking)

  Πηγή:  pappanna.wordpress.com
12 αλήθειες για τη δημιουργική σκέψη που δεν μας διδάσκουν στο σχολείο

http://i2.wp.com/filonoi.gr/wp-content/uploads/2016/02/%E1%BD%AD%CF%81%CE%B1-%CE%BF%E1%BC%B1-%E1%BC%80%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%B5%E1%BF%96%CF%82-%E1%BC%9D%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%BD%E1%BD%B0-%E1%BC%80%CE%BD%CE%B1%CE%BB%E1%BD%B1%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%E1%BD%B6%CF%82-%CF%84%E1%BD%BB%CF%87%CE%B5%CF%82-%CF%84%E1%BF%86%CF%82-%CF%87%E1%BD%BD%CF%81%CE%B1%CF%82.jpgΔεν είναι θέμα χρήματος

Οι δανειστές δεν θέλουν τα σπίτια μας. Δεν θέλουν τους φόρους μας. Δεν θέλουν τις τράπεζες ζόμπι. Δεν θέλουν τα κόκκινα δάνεια. Υποψιάζομαι ότι ούτε καν τα δάνεια που μας έδωσαν θέλουν πίσω. Εξάλλου, ξέρουν πώς τα δάνεια αυτά οι Έλληνες δεν θα μπορέσουν να τα επιστρέψουν ποτέ • και στην υποθετική περίπτωση που κάποιος προσφέρετο να ξεχρεώσει για εμάς, θα εύρισκαν τρόπο να το αρνηθούν. Οι δανειστές δεν θέλουν ούτε τα πετρέλαια. Δεν θέλουν τα λεφτά μας. Οι δανειστές είναι, κατ αρχήν, υπεράνω χρημάτων. Ο λόγος είναι απλός: μπορούν να τυπώσουν όσα θέλουν.

Όταν η Deutsche Bank αποτιμά τα αποθέματα υδρογονανθράκων, πετρέλαιο και φυσικό αέριο που βρίσκονται στο ελληνικό υπέδαφος, σε 427 δισ. ευρώ, με το καθαρό όφελος για το ελληνικό δημόσιο να υπολογίζεται σε 214 δισ. ευρώ, καταλαβαίνεις ότι το ποσό αυτό μοιάζει με σταγόνα εμπρός στους ωκεανούς ποσοτικής χαλαρωωσέως με φρεσκοτυπωμένο χρήμα, που τα τελευταία πέντε χρόνια πλημμύρισαν κυριολεκτικά τον κόσμο. Ενδεικτικά, 1.000 δισεκατομμύρια ευρώ και 4.500 δισεκατομμύρια δολάρια «τύπωσαν» ΕΚΤ και Fed αντίστοιχα, με το πάτημα ενός κουμπιού, στα πλαίσια των τεσσάρων προγραμμάτων ποσοτικής χαλαρώσεως από το 2008. Η ΕΚΤ ρίχνει 60 δισεκατομμύρια ευρώ τον μήνα για την στήριξη των κρατικών ομολόγων 100.000 δισεκατομμύρια δολάρια είναι η αγορά ομολόγων κρατικού χρέους και 700.000 δισεκατομμύρια δολάρια είναι σύμφωνα με τα στοιχεία της BIS η αγορά των παραγώγων. Όπως σωστά υποθέτεις, μας αγοράζουν με το πάτημα ενός κουμπιού! Αυτό που οι αλχημιστές δεν κατάφεραν να επιτύχουν, την κατασκευή εργαστηριακού υλικού χρυσού, το κατάφεραν από την δεκαετία του ’80 και ύστερα οι ελίτ του δυτικού πολιτισμού. Είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που ο άνθρωπος μπόρεσε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα να δημιουργήσει τεράστιο – αντικειμενικά μετρήσιμο – πλούτο, με τόσο μικρό εμφανές κόστος. Είναι η πρώτη φορά που οι συνέπειες της ανεύθυνης πιστωτικής επεκτάσεως μπόρεσε να ελεγχθούν για τόσο μεγάλο διάστημα, δίχως οι δυτικές κοινωνίες να υποστούν ανάλογες (της ανευθυνότητας) συνέπειες.

Πιθανολογείται από αυτά ότι το χρέος δεν πρόκειται να διευθετηθεί, διότι το διακύβευμα στο ελληνικό ζήτημα δεν είναι οικονομικό • σίγουρα πάντως δεν είναι πρωτίστως οικονομικό. Η ερώτηση που πρέπει να απαντήσουμε, είναι γιατί μας συμβαίνει αυτό… Γιατί η Ελλάδα. Γιατί εμείς. Επιβάλλεται κάποιου είδους τιμωρία;
Την απάντηση δεν την ξέρω σίγουρα. Είμαι σίγουρος όμως ότι φταίξαμε. Η Ελλάς ανέκαθεν έπασχε σε επίπεδο εθνικών ηγεσιών. Οι πολιτικές, οικονομικές , πνευματικές και θρησκευτικές «ελιτ» δεν αποδείχτηκαν κατώτερες απλώς των περιστάσεων, αλλά υπονόμευσαν ευθέως την ίδια την ύπαρξη του Έθνους. Οι θεσμοί του ελληνικού αποτυχημένου κράτους αμάρτησαν βαρύτατα.

Το πρόβλημα χώρας δεν είναι οικονομικό. Είναι ηθικό.

Η ελληνική χρεωκοπία δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η αιτία της μη λειτουργίας των θεσμών τα τελευταία πενήντα τουλάχιστον χρόνια. Η Ελλάδα είναι κράτος αποτυχημένο που, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, μόνο με την Ουκρανία μπορεί να συγκριθεί. Η φρικτή δυσωδία της σήψεως που αναδύουν οι ημιθανείς από την κραιπάλη της άσωτης διαχειρίσεως θεσμοί, έγινε στα χρόνια της χρεωκοπίας αφόρητη. Αντί οι θεσμικοί πυλώνες της λειτουργίας του κράτους να στυλώσουν τα πόδια και αρνούμενοι να αποδεχθούν τις παθογένειες του παρελθόντος να σηκώσουν το βαρύ φορτίο της ανοικοδόομήσεως της λεηλατημένης Ελλάδας, παραδόθηκαν στα αμαρτωλά πάθη του παρελθόντος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έδειξαν στον ελληνικό λαό το πιο αυταρχικό τους πρόσωπο.

Μέσα στην παραζάλη της πτώσεως και της καθολικής απονομιμοποιήσεως των θεσμών, επικράτησε η κουλτούρα της ατιμωρησίας. Επικράτησε η νοοτροπία ενός αισχρού παρακράτους, που καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό για πάνω από μισό αιώνα. Ενός παρακράτους που έπνιξε κάθε δημιουργική φωνή στον λασπώδη βούρκο της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς. Η πικρή εμπειρία της μεταπολιτεύσεως έδειξε ότι οι «έλληνες» ούτε να κυβερνήσουν Έλληνες μπορούν, ούτε να κυβερνηθούν από «έλληνες» γίνεται. Πολιτική, οικονομική, θρησκευτική και δικαστική «ελίτ» αμάρτησαν βαριά.

Το παρακράτος της μεταπολιτεύσεως.

Με βάση ανακοίνωση του ΔΝΤ του Μαίου 2010, το 75% των ετησίων δαπανών του ελληνικού κράτους καλύπτει μισθούς του δημοσίου τομέα και συντάξεις. Μέσα σε 3 δεκαετίες οι δημόσιοι υπάλληλοι τριπλασιάστηκαν, ενώ όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα έμειναν οι μισοί. Στην ανέμελη πενταετία 2004-2009, οι πρωτογενείς δαπάνες του κράτους εκτοξεύτηκαν από τα 30,4 δις στα 57,9. Μέσα σε μια δεκαετία, την μοιραία δεκαετία του 2000, οι δαπάνες για μισθούς και συντάξεις διπλασιάστηκαν. Το κόστος του κράτους, από 43% περίπου του ΑΕΠ, ανέβηκε στο 55%… Ακόμη και σήμερα, το 32% των δημοσίων υπαλλήλων βγαίνει στην σύνταξη σε ηλικία μικρότερη των 55 ετών, ύστερα από 5 χρόνια Μνημόνια. Η μέση σύνταξη που παίρνουν αυτοί οι «γέροντες» είναι 1.177 ευρώ. 46% υψηλότερη από την μέση σύνταξη που λαμβάνουν οι άνω των 70, που είναι 808 ευρώ. Ξοδεύουμε 125 εκατομμύρια ευρώ τον μήνα (!) για συντάξεις 50άρηδων. Είμαστε η μόνη χώρα της Ε.Ε. που δαπανά το 17,5% του ΑΕΠ της σε συντάξεις, όταν η δεύτερη μετά από μας δίνει το 13,5%.

Την δεκαετία της μεγάλης λεηλασίας του ’80 από τον Πατερούλη του ελληνικού Σοβιέτ και ιδρυτή του Πα.ΣΟΚ, τον Μεγάλο του Γένους Πολιτικό Απατεώνα Ανδρέα Παπανδρέου, έλαβαν χώρα στην Ελλάδα 4.471 απεργίες, δηλαδή σχεδόν δύο κάθε εργάσιμη ημέρα. Για δέκα χρόνια 7,3 εκατομμύρια Έλληνες έλαβαν μέρος σ’ αυτές τις απεργίες, και σχεδόν από 92 εκατομμύρια εργατοώρες χάθηκαν εξαιτίας τους. Και έπεται συνέχεια λεηλασίας, ως εξής:

Από το 1981 έως και το 2012, η Ελλάδα είχε καθαρές κοινοτικές εισροές από τα διάφορα Ταμεία της Ενώσεως περί τα 216 δισεκατομμύρια ευρώ – ποσό που κατά μέσον όρο και διαχρονικά αντιπροσωπεύει το 4,5% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος της. Την ίδια περίοδο, η χώρα εισέπραξε 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ από δύο σταθεροποιητικά δάνεια που ποτέ δεν τίμησε και άρα δεν ολοκλήρωσε, ενώ η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων έδωσε 11,8 δισεκατομμύρια ευρώ επενδυτικά δάνεια σχεδόν μηδενικού επιτοκίου, τα οποία ουδείς γνωρίζει πώς χρησιμοποιήθηκαν και πού. Εικάζεται ότι ένα μέρος πήγε σε έργα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στην τελετή ενάρξεως των οποίων σύσσωμη η πολιτική, οικονομική, θρησκευτική και «πνευματική» «ελίτ» της χώρας ασέλγησε στο Ολυμπιακό Ιδεώδες, από τις κερκίδες των επισήμων του Παναθηναϊκού Σταδίου. Αν στα πιο πάνω νούμερα προσθέσουμε και τα 240 δισεκατομμύρια ευρώ καθαρό δανεισμό που εισέρρευσε στην χώρα την περίοδο 1981-2008, τότε αντιλαμβανόμαστε και τις πραγματικές διαστάσεις της λεηλασίας που έφερε την χρεοκοπία.

Η λεηλασία ολοκληρώνεται με τα στοιχεία του Der Spiegel, σύμφωνα με το οποίο οι ελληνικές καταθέσεις στην Ελβετία υπολογίζονται σε 600 δισεκατομμύρια ευρώ – 200 σύμφωνα με το γαλλικό ARTE. Τέλος, την ανάσα κόβουν – σε σύγκριση με τα άλλα δυτικά κράτη – οι δείκτες των υπερβολικών «κοινωνικών» προγραμμάτων δαπανών σε πλήρη αναντιστοιχία με τα φορολογικά έσοδα του ελληνικού κράτους, που αποδεικνύει το όργιο της λεηλασίας των δημοσιονομικών που προηγήθηκε της χρεωκοπίας.

Αυτή είναι η λεηλασία της μεταπολιτεύσεως. Είναι η ευθύνη της μεταπολιτεύσεως, της καταραμένης γενιάς του Πολυτεχνείου που βρέθηκε σε θέσεις ευθύνης, από τις οποίες λεηλάτησε την Ελλάδα.

Η μεγάλη του Τσίπρα πολιτική απάτη

Κατά την διάρκεια της 6μηνης δήθεν διαπραγματεύσεως, η ελληνική οικονομία υπέστη περαιτέρω καταστροφή ως εξής:
Ζημία από το ΑΕΠ 2015 με 2016 περί τα 15 δισεκατομμύρια.
Ζημία από τις καταθέσεις 30 δισεκατομμύρια.
Ζημία από τα κόκκινα δάνεια 27 δισεκατομμύρια.
Ζημία στην ιδιωτική οικονομία και αγορά, όπως το χρηματιστήριο, 15 δισεκεκατομμύρια.
Σύνολο 87 δισεκατομμύρια Ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται οι σοβαρότατες παρενέργειες των capital controls, την ώρα που το ΑΕΠ έχει ηδη χάσει άνω του 25%. Ο Τσίπρας και το περιβάλλον του, μια δράκα επίορκων σφετεριστών της λαϊκής εντολής, προχώρησαν σε σύναψη μισανθρώπου μνημονίου 90 δισεκατομμυρίων ευρώ για να καλύψουν την εθνική τραγωδία, που με δόλο πρώτου βαθμού προκάλεσαν στην Οικονομία. Έτσι, τον λογαριασμό της 6μηνης δήθεν διαπραγματεύσεως τη φόρτωναν στον ελληνικό λαό.
Καμμία πίεση και κανένας εκβιασμός δεν υπήρξε από τους δανειστές. Το μνημόνιο ο Τσίπρας και το περιβάλλον του το είχαν συμφωνήσει ήδη από την αποτυχημένη εκλογή πΤδ του περασμένου χειμώνα. Το πρόβλημά τους ήταν πώς θα το περνούσαν στο κόμμα και στο, αφιονισμένο από την ακατάσχετη καιροσκοπική παροχολογία, αντιμνημονιακό κοινό τους. Το πρόβλημά τους ήταν με ποιόν τρόπο θα επετύγχαναν την βελούδινη μνημονιακή στροφή τους, χωρίς να διαλυθεί το κόμμα και χωρίς να κινδυνεύσει η υστεροφημία του Τσε των Βαλκανίων. Άλλος τρόπος από τον εκβιασμό δεν υπήρχε.

Αυτός ακριβώς ο εκβιασμός, η συνενοχή δηλαδή του εκλογικού σώματος στα μνημόνια, μεθοδεύθηκε με το δημοψήφισμα. Ζήτησε το ΟΧΙ αλλά επένδυσε πολιτικά στο ΝΑΙ. Η Ιστορία όμως τον κατέγραψε. Μπορούσε να φύγει χωρίς να λερώσει τα χέρια του με το μνημόνιο που εξελέγη για να σκίσει. Αμέσως μετά το ΟΧΙ. Να παραιτηθεί ή να πάει στον λαό για νέα λαϊκή εντολή, και να μείνει στην Ιστορία ως ένας μεγάλος έλληνας και ένας σπουδαίος ηγέτης της αριστεράς. Δεν το έκανε γιατί χρωστούσε στους δανειστές. Χρωστούσε την τετράμηνη διευκόλυνση που του έκαναν για να στήσει την φιέστα της δήθεν διαπραγμάτευσης. Όχι για τη σωτηρία της χώρας, αλλά για να εκτελέσει το σχέδιο της βελούδινης μνημονιακής στροφής του • με δημοψήφισμα και με τις τράπεζες κλειστές για να εκβιάσει το ΝΑΙ. Ενορχήστρωσε το δημοψήφισμα, επενδύοντας πολιτικά στην επικράτηση του ΝΑΙ, που δικαιολογούσαν απόλυτα οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες ασφυξίας που ο ίδιος επέβαλε στον ελληνικό λαό. Χρωστούσε το default που οι δανειστές του χάρισαν όταν δεν πλήρωσε το ΔΝΤ. Χρωστούσε τα 60 αργύρια της ΕΚΤ στα ΑΤΜ της ντροπής για τους αδύναμους και τους κατατρεγμένους. Την υπόσχεσή του προς τους δανειστές την τήρησε στο έπακρο. Φόρτωσε την ζημιά των 90 δισεκατομμυρίων, από την δήθεν διαπραγμάτευση, στις πλάτες του μαρτυρικού λαού «του» • αμέσως μετά το δημοψήφισμα και ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Λειτούργησε κυνικά και αδίστακτα. Η Ιστορία θα τον καταγράψει ως τον Μεγάλο του Γένους Πολιτικό Απατεώνα.

Η κατ’ επάγγελμα τέλεση από τον πολιτικό απατεώνα Τσίπρα του εγκλήματος της πολιτικής απάτης και η ιδιάζουσα ηθική απαξία του, έγκειται στην απειλή για την κοινωνία από τη μεθοδική, συστηματική, με ειδικές γνώσεις και δεξιότητες κοινού απατεώνα τέλεση του εγκλήματος.

Θεοκρατικό ελληνικό μόρφωμα

Κράτος και εκκλησία υπονόμευσαν συστηματικά το Αρχαίο Ελληνικό Ιδεώδες. Το νεοελληνικό θεοκρατικό μόρφωμα έδρασε ως ο μεγαλύτερος υπονομευτής του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, υπήρξε ο μεγαλύτερος πολέμιος του αρχαίας ελληνικής σκέψεως και φιλοσοφίας. Υπονόμευσε συστηματικά τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, από συστάσεως του αποτυχημένου ελληνικού κράτους, πριν από 200 χρόνια, έως τις ημέρες μας. Το νεοελληνικό κρατικό μόρφωμα λειτούργησε με αποκλειστικό γνώμονα την εξυπηρέτηση των στενών προσωπικών συμφερόντων μιας δράκας της πολιτικής οικονομικής και θρησκευτικής «ελίτ» της χώρας, που συντηρήθηκε παρασιτικά σε βάρος του Ελληνισμού, αλλά και της Ευρώπης τα τελευταία 50 χρόνια. Έτσι το βαθύτερο νόημα της αρπαγής της Ευρώπης, αδελφής του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας και κόρης του Αγήνορος και της Τηλεφάσσης, που απεικονίζεται στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα των 2 Ευρώ, εξελήφθη από κράτος και εκκλησία ως η «αρπαγή των ευρώ» από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους. Στην χώρα επεβλήθη ο ιδιότυπος σκοταδισμός ενός κομματικού και διεφθαρμένου κράτους, ενός κράτους που μας δίδαξε για αποτυχημένους «ηγέτες» και «εθνάρχες», με μοναδικό γνώμονα την λεηλασία της χώρας και την συσσώρευση του προϊόντος του εγκλήματος σε προσωπικούς λογαριασμούς σε υπεράκτια κέντρα της Καραϊβικής και σε ορεινά ελβετικά καντόνια.
Χέρι – χέρι εκκλησία και κράτος νέμονται την εξουσία τα τελευταία 200 χρόνια, με λάφυρο τα οφέλη από την λεηλασία της χώρας.

Ακόμα και την υστάτη ετούτη ώρα, που η άνευ ιστορικού προηγούμενου ανθρωπιστική κρίση πλήττει το Έθνος, η επίσημη εκκλησία ξορκίζει την ανατροπή. Ξορκίζει το ενδεχόμενο της απώλειας των κεκτημένων. Το κράτος – λάφυρο είναι για την επίσημη εκκλησία η τελευταία γραμμή πατριωτισμού, ακόμη κι αν οι Έλληνες εξοντώνονται μαζικά από ακραία φτώχεια και ανέχεια. Ακόμα και σήμερα, την υστάτη για το Έθνος ετούτη ώρα, η συνταγή παραμένει ιστορικά η ίδια: υπακοή στον Τσίπρα και υποταγή στα μνημόνια της αριστεράς! Αναφερόμενος πρόσφατα ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης στην εκλογή Τσίπρα και στο μνημόνιο της αριστεράς, δήλωσε πως «Ο λαός δεν μπορεί να ψηφίζει την μιαν ημέρα και την άλλη ημέρα να λέει επαναστατώ. Έχει στα χέρια του όλη την δύναμη. Δεν είναι υπεύθυνος ο λαός;» .

Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό η επίσημη εκκλησία τάχθηκε στο δημοψήφισμα υπέρ του ΝΑΙ. Η εκκλησία φοβήθηκε το ΟΧΙ. Φοβήθηκε την ανατροπή. Φοβήθηκε την επανάσταση. Την φοβήθηκε μία φορά το 1821, όταν ο Γρηγόριος αφόρισε την Επανάσταση κάνοντας… έναν ελιγμό στην πίεση της Οθωμανικής Πύλης. Την φοβήθηκε και τον Ιούλιο όταν κάλεσε το λαό να πει στο δημοψήφισμα ΝΑΙ, κάνοντας και πάλι ελιγμό στην πίεση της Ευρωπαϊκής Πύλης και στους νεομνημονιακούς γενιτσάρους της αριστεράς. Η εκκλησία όφειλε να μην φοβηθεί το ΟΧΙ. Όφειλε να μην φοβηθεί τον εξαγνισμό. Η χρεωκοπία της Οικονομίας είναι η εξιλέωση των θεσμών.

Για την ηθική και οικονομική χρεωκοπία της χώρας ευθύνονται οι φορείς και τα δημόσια πρόσωπα που τάχθηκαν υπέρ του ΝΑΙ. Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα εκφράστηκε από το υγιέστερο κομμάτι της κοινωνίας. Το μόνο αρνητικό του ΟΧΙ, ήταν η καπηλεία του από πολιτικούς απατεώνες.

Αμοραλισμός στην πιο κρίσιμη για το έθνος στιγμή.

Η ύφεση της ελληνικής οικονομίας ταυτίζεται με την Μεγάλη Ύφεση που βίωσαν οι ΗΠΑ την δεκαετία του ’30. Τα τελευταία χρόνια η παραγωγική βάση της χώρας έχει εξαρθρωθεί, ενώ η οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 1/4. Οι αναλυτές προβάλλουν τα ελληνικά δεδομένα με εκείνα που έζησαν οι Αμερικανοί κατά την περίοδο του Κραχ και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι μπορεί η ζημιά να μην είναι τόσο μεγάλη, αλλά έχει διαρκέσει περισσότερο, ενώ οι προβλέψεις για το 2015 είναι οι χειρότερες για την ελληνική οικονομία. Το 1/4 του πληθυσμού βρίσκεται εκτός αγοράς εργασίας, ενώ τα νούμερα ανεβαίνουν δραματικά σε ό,τι έχει να κάνει με τους νέους, αφού σχεδόν οι μισοί από αυτούς δεν έχουν καταφέρει να ενταχθούν στην εργατική βάση, ενώ σε κάποιες περιοχές τα ποσοστά αγγίζουν και το 60%.

Δεν χωράει ο ανθρώπινος νους τον αμοραλισμό του ελληνικού συστήματος εξουσίας. Την κρίσιμη ετούτη ώρα, που η χώρα καταρρέει και το Έθνος βρίσκεται σε κίνδυνο, το ελληνικό διεφθαρμένο σύστημα ανταγωνίζεται για την νομή της πιο θανάσιμης εξουσίας του κόσμου • είναι καλλίτερα να βασιλεύει κάποιος στην κόλαση παρά να υπηρετεί στον παράδεισο..! Το ελληνικό πολιτικό σύστημα σκότωσε την Δημοκρατία στον τόπο που την γέννησε. Δεν υπάρχει δυνάστης μεγαλύτερος για τους έλληνες από το ελληνικό κράτος. «Οι Έλληνες είναι ένας μεγάλος λαός, αλλά η Ελλάδα δεν είναι κράτος». Το είπε πρόσφατα ο Γιούνκερ, και έχει δίκιο απόλυτο.

Τα μνημόνια είναι ευλογία

Τα μνημόνια είναι ευλογία γιατί απογυμνώνουν τους θεσμούς του αποτυχημένου ελληνικού κράτους. Τα μνημόνια τηγανίζουν τους θεσμούς στο καυτό λάδι της χρεωκρατίας. Αν δεν υπήρχαν μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουμε. Αν δεν υπήρχαν μνημόνια, οι Έλληνες θα την είχαμε άσχημα. Πολύ πιο άσχημα από τώρα. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να αποτινάξουμε τον ζυγό του παρακράτους της μεταπολιτεύσεως. Το κομματικό παρακράτος υπήρξε πανίσχυρο. Είχε παντού τους ανθρώπους του και, κανείς, που δεν ανήκε στην κομματική Καμόρα, δεν θα μπορούσε να το απειλήσει. Πρέπει λοιπόν, για αυτό, να επιδείξουμε πατριωτισμό.

Ύψιστο πατριωτικό καθήκον, η υπεράσπιση των μνημονίων. Να βάλουμε όλοι τις πλάτες μας και ενωμένοι να βοηθήσουμε να ΜΗΝ βγαίνουν τα Μνημόνια. Να βοηθήσουμε το ελληνικό αποτυχημένο κράτος να ΜΗΝ πιάνει τους στόχους. Να βάλουμε πλάτη όλοι, να έλθει το σωτήριο HARD RESET. Να εξαγνιστούν οι αποτυχημένοι θεσμοί του κράτους, που ευθύνονται για την ηθική χρεωκοπία της χώρας. Να μην φοβηθούν οι θεσμοί τον εξαγνισμό. Έχουν την αποκλειστική ευθύνη για την (ηθική) χρεωκοπία της χώρας. Η χρεωκοπία είναι η εξιλέωση των θεσμών.

Άδολοι Έλληνες

Οι εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, δεν έχουν κάποιο νόημα πλέον. Νόημα έχει μόνον η ανάδειξη των υγιών δυνάμεων του ελληνισμού. Εκλογές χωρίς υγιείς Έλληνες, είναι μάταιες.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι όσο οι Έλληνες δεν συνειδητοποιούμε τι ακριβώς μας συνέβη, και για όσο δεν κινητοποιούνται οι ικανοί – αφανείς Έλληνες – οι οποίοι υπήρξαν αποδεδειγμένα εκτός του συστήματος που λεηλάτησε την χώρα ώστε να δημιουργηθεί ένας πραγματικά νέος πολιτικός φορέας «από τα κάτω», με πρόσωπα καθαρά και με όραμα την αναγέννηση της Ελλάδας από τις στάχτες της, οι εταίροι έχουν ηθική υποχρέωση έναντι του ελληνικού λαού να διαιωνίζουν το καθεστώς της ελληνικής χρεωκρατίας. Πρέπει το χρέος να διαιωνίζεται στον αιώνα τον άπαντα, ώστε τα υποχείρια των δανειστών πρόσωπα που εκλέγουμε να τηγανίζονται εν είδει θεσμικής τιμωρίας για την λεηλασία της χώρας, στο ίδιο καυτό με το λαό λάδι της χρεοκρατίας. Οι δανειστές έχουν ηθική έναντι του Ελληνικού Λαού ευθύνη να ΜΗΝ ρυθμίσουν το χρέος. Τυχόν ρύθμιση του χρέους και επαναφορά του συστήματος που χρεωκόπησε ηθικά την χώρα, θα συνιστούσε μέγιστο ηθικό ατόπημα των δανειστών. Θα συνιστούσε οριστικό ενταφιασμό της, όποιας, ελπίδας να γεννηθεί από την κρίση κάτι υγιές.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι οι δανειστές δεν πρόκειται να πεισθούν ότι η Ελλάδα άλλαξε αν δεν κινητοποιηθούν οι άδολοι – αφανείς Έλληνες-, οι οποίοι να ζητήσουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους ώστε με την τεχνογνωσία της Ευρώπης η Ελλάς να ανασυγκροτηθεί • ανασυγκρότηση δίχως έξωθεν βοήθεια είναι, στην κατάσταση που η χώρα βρίσκεται, αδύνατη.

Ως «απολύτως υγιείς αφανείς έλληνες» ορίζω τους έλληνες που δεν έχουν εμφανισθεί στα συστημικά μέσα ούτε μία (1) φορά και, οπωσδήποτε, δεν έχουν κατ΄ οποιονδήποτε τρόπο σχέση με τα πρόσωπα του συστήματος εξουσίας που ευθύνεται για την λεηλασία της χώρας (τυχόν εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν απλώς τον κανόνα). Η ευθύνη των προσώπων που εμφανίζονται στα τηλεοπτικά (ιδίως) μέσα πανελλήνιας εμβέλειας, είναι ανάλογη του τηλεοπτικού χρόνου που τα πρόσωπα αυτά έχουν καταναλώσει. Το ίδιο ισχύει και για τα έντυπα πανελλήνιας κυκλοφορίας, αλλά και για τις ελληνικών συμφερόντων διαδικτυακές πύλες «ενημερώσεως» με ρανκ στο alexa κάτω από 100.

Δεν γνωρίζω αν οι αφανείς Έλληνες μπορούν να σώσουν την Ελλάδα, ούτε αν οι δανειστές έχουν κακούς μόνο σκοπούς για τους Έλληνες. Δεν ξέρω αν ο θεός της Ελλάδας μπορεί να μας σώσει, ή αν 4000 χρόνια λαμπρής Ιστορίας τελειώνουν εδώ. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι χρειαζόμαστε ένα λυτρωτικό hard reset. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα αλλάξουμε αν δεν βουλιάξουμε. Χρειαζόμαστε νέο Σύνταγμα και νέους νόμους. Χρειαζόμαστε βοήθεια για να κτίσουμε την χώρα. Αν η βουλή ποτέ καεί, πρέπει να μείνει άφτιαχτη και καμένη. Ένα μνημείο στον χρόνο, που να θυμίζει σε όλους τους Έλληνες τον τόπο που η Δημοκρατία βιάστηκε. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα πράγματα θα διορθωθούν αν αλλάξουν. Είμαι σίγουρος όμως ότι για να διορθωθούν, πρέπει να αλλάξουν.


Θανάσης Ἀλαμπάσης
εἰκόνα

filonoi.gr Ὥρα οἱ ἀφανεῖς Ἕλληνες νὰ ἀναλάβουν τὶς τύχες τῆς χώρας!

Είναι σούρουπο. Πριν λίγο έδυσε ο λαμπρός ήλιος της Ελλάδος. Μια ακόμα μνημονιακή ημέρα, με όλα τα αρνητικά συναισθήματα και τα αξεπέραστα προβλήματα, ανήκει στο παρελθόν. Ας μη βρει το ταίρι της στο μέλλον. Για όλα τα δεινά της πλειονότητας του πιο ιδιαίτερου λαού της οικουμένης, του Ελληνικού Λαού, υπεύθυνοι και κολάσιμοι είναι οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ (στο πιο καίριο σημείο λήψης αποφάσεων) και αναλογικά οι άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενοι μαζί τους επιχειρηματίες, τυχοδιώκτες και τα κομματόσκυλα ως ιδιώτες ή ως μέλη συλλογικών οργάνων που δρουν πειθήνια ως ιμάντες της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής….
Συνεργοί τους είναι οι αδιάφοροι εθελοτυφλούντες και κωφεύοντες «πολίτες». 
Αναγνώριση, σε όσους αντιστάθηκαν και παρεμπόδισαν την εξέλιξη της τραγωδίας ως ενεργοί πολίτες και ανθρωπιστές. Ας είναι το αβέβαιο μέλλον, το αντίθετο αυτού που προμηνύει η λογική και η προφητεία των ανθρώπων. Γιατί … «όταν οι άνθρωποι προφητεύουν οι Θεοί γελούν.» Ας γελάμε κι εμείς μαζί τους (!!!), στην επίμονη αντιπαράθεσή μας με τους μισητούς απανθρωποποιημένους συγκάτοικους της γήινης σφαίρας, που εχθρεύονται τους συνανθρώπους τους. Δεν είναι σαν κι εμάς. Είναι κακόβουλα, ανήθικα και ιδιοτελή όντα…. συμπλεγματικά, εξαχρειωμένα, 
βδερυρά κι ειδεχθή!!! Και ως τέτοια να αντιμετωπίζονται. Ο συνειδητοποιημένος αγώνας μας εναντίον τους συνεχίζεται, με την προσμονή, ότι τίποτα δεν είναι αμετάβλητο … όπως αυτή η παλιοκατάσταση, που ανηλεώς και βάναυσα βιώνουν οι καλοί Έλληνες.

Ας γελάμε μαζί με τους Θεούς … δεν γίνεται αλλιώς. Του Αθανάσιου Καρανάσιου

χαλιΤης Νίκης Ορφανουδάκη

Ένα παραμύθι για τα προσωπικά όρια..

Μια φορά κι έναν καιρό στα βάθη της Περσίας ήταν το πιο όμορφο, το πιο πολύτιμο, το πιο ακριβό και ξεχωριστό χαλί του κόσμου. Το διακοσμούσαν παραστάσεις που περιέγραφαν τη χαρά της ζωής και ήταν κατασκευασμένο από μετάξι και ίνες από χρυσό και ασήμι. Ο ιδιοκτήτης του, ένας έμπορος χαλιών, ήταν τόσο περήφανος για το απόκτημά του, που αντί να το κρεμάσει, όπως και όλα τα άλλα χαλιά, το έστρωσε στην είσοδο, για να το καμαρώνει ο ίδιος αλλά και για να είναι το πρώτο πράγμα που θα έβλεπε ο κάθε πελάτης την ώρα που θα έμπαινε στο μαγαζί του.

Έτσι η φήμη για την ομορφιά του χαλιού εξαπλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης και χιλιάδες κόσμου συνέρρεαν στο κατάστημα, για να θαυμάσουν αυτό το μοναδικό χαλί. Ο έμπορος ούτε για μια στιγμή δε διανοήθηκε να το πουλήσει, όμως κατάφερε να πουλήσει αμέτρητα χαλιά σε πολύ ακριβές τιμές. Η προσφορά λοιπόν του χαλιού μας ήταν τεράστια. Ένιωθε να το πλημμυρίζει η ευτυχία, γιατί έκανε πάμπλουτο και τον ιδιοκτήτη του και την οικογένειά του, έκανε όμως χαρούμενους και χιλιάδες ανθρώπους, που θαυμάζοντας ένα τέτοιο σπάνιο αντικείμενο τέχνης γέμιζαν τα μάτια τους και τις ψυχές τους με απίστευτη ομορφιά.

Δυστυχώς η ευτυχία του καταστηματάρχη και του χαλιού δεν κράτησαν για πάντα. Με την πάροδο του χρόνου, επειδή όλοι το πατούσαν ασταμάτητα χωρίς να σκεφτούν ότι κι αυτό ήταν φθαρτό και θα μπορούσε να καταστραφεί, άρχισε να λερώνεται, να ξεθωριάζει και να ξεφτίζει. Τότε το κυρίευσε ο πανικός και προσπαθούσε συνέχεια να φαίνεται πιο όμορφο, τεντωνόταν και φώναζε σε κάθε επισκέπτη: «Σε παρακαλώ, πέρασε, μπορείς να με κάνεις ό τι θέλεις, πάτα με κι άλλο!». Νόμιζε το δύστυχο ότι όσο πιο πολύ το πατούσαν, όσο πιο πολλά πρόσφερε στους ανθρώπους, τόσο πιο πολύ θα το αγαπούσαν και θα γίνονταν κι αυτοί αλλά και το ίδιο ευτυχισμένοι.

Η πραγματικότητα όμως ήταν άλλη. Μπορεί να συνέχιζαν να το πατάνε, έπαψαν όμως να του δίνουν και σημασία κι αυτό, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειές του, φθειρόταν ολοένα και η αρχική αγαλλίασή του μετατρεπόταν σε δυσαρέσκεια, θυμό και φόβο που το δηλητηρίαζαν κάθε λεπτό της ημέρας. Ο έμπορος έπαψε φυσικά να είναι περήφανος γι’ αυτό και το κοίταζε με περιφρόνηση στην αρχή και με θυμό στη συνέχεια, γιατί οι πελάτες είχαν λιγοστέψει πολύ και ο ίδιος, όντας και πολύ επιπόλαιος, είχε φτωχύνει ξανά.

Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε μια μέρα, όταν ένας πελάτης μπαίνοντας στο μαγαζί είπε: «Τι το θέλεις αυτό το παλιόχαλο στην είσοδο του μαγαζιού σου; Αυτό το ξεφτισμένο και ξεθωριασμένο κουρέλι είναι για πέταμα!». Το κακόμοιρο το χαλί μας λοιπόν, έχοντας χάσει όλη του την ομορφιά, διαλυμένο και βαθύτατα δυστυχισμένο, κατέληξε πεταμένο στη γωνιά μιας σκοτεινής και υγρής αποθήκης, παρέα με τα ποντίκια που κι αυτά δεν το σεβάστηκαν και το ροκάνιζαν καθημερινά δίνοντάς του ακόμα μεγαλύτερο πόνο.

Έτσι συμβαίνει και με τις ζωές μας. Όταν συνέχεια «γινόμαστε χαλί να μας πατήσουν», πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα προσφέρουμε την ευτυχία και στον εαυτό μας και στους άλλους πετυχαίνουμε συνήθως το αντίθετο. Αυτοί που τους προσφέρουμε ασταμάτητα παύουν να αναγνωρίζουν την αξία μας, τους βλάπτουμε κακομαθαίνοντάς τους κι εμείς καταλήγουμε φθαρμένοι και διαλυμένοι.


Η Νίκη Ορφανουδάκη διοργανώνει στην Αθήνα εργαστήρι με τίτλο «Πες επιτέλους ΟΧΙ»

ΠΗΓΗ Το χαλί που το πατούσαν όλοι

Καρκίνος στήθους, Roundup και μεταλλαγμένη σόγια.Το περιοδικό τοξικολογίας χημικών και τροφίμων ( FCT ) έχει  δεxθεί  για δημοσίευση μια νέα μελέτη που συνδέει την έκθεση στο ζιζανιοκτόνο Roundup της Monsanto , το δραστικό συστατικό του  οποίου είναι το glyphosate , με σοβαρές ενδοκρινικές διαταραχές και καρκίνο του μαστού .
Η Monsanto που είναι μεγαλοχορηγός στην εκστρατεία της ρόζ κορδέλας, εκστρατεία για τον καρκίνο του στήθους.

Ρόζ κορδέλα και καρκίνος του μαστού

Και το χειρότερο είναι ότι η χημική αυτή ουσία βρέθηκε να προκαλεί  και άλλες επιβλαβείς επιπτώσεις,

(αυτισμό,αλλεργίες, καρδιαγγειακή νόσο,παχυσαρκία,κατάθλιψη,στειρότητα, νόσο του Parkinson,νόσο του Alzheimer,αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, σκλήρυνση κατά πλάκας,γαστρεντερικές παθήσεις όπως η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου, χρόνια διάρροια, κολίτιδα, νόσο του Crohn και πολλά άλλα),

σχεδόν σε ανεπαίσθητες ποσότητες,  σε επίπεδα ενός  τρισεκατομμυριοστού , ποσότητα η οποία είναι πολύ πιο χαμηλή από τα επίπεδα που συχνά υπάρχουν στο περιβάλλον και στα τρόφιμα , ως αποτέλεσμα των λανθασμένων  αγροτικών πρακτικών.
Ερευνητές από το Chulabhorn Graduate Institute στην Μπανγκόκ , Ταϊλάνδη , έμαθαν για  την εξαιρετική τοξικότητα του  glyphosate, μετά την αναθεώρηση και αξιολόγηση μιας ομάδας  μελετών σχετικά με την χημική αυτή ουσία και στη συνέχεια συνέταξαν  τη δική τους   μελέτη που βασίσθηκε  σε ανεξάρτητες έρευνες  για το  glyphosate .
Ήταν ήδη  γνωστό ότι το glyphosate τείνει να είναι οιστρογονικό , και ότι, τόσο η κατανάλωση όσο και η έκθεση σε αυτό μέσω των τροφίμων και του νερού μπορεί να προωθήσει την ανάπτυξη των κυττάρων του καρκίνου του μαστού.
Αλλά αυτό που δεν ήταν πλήρως κατανοητό, ήταν  η συγκέντρωση που η τοξίνη προκαλεί τέτοια προβλήματα .
Γνωρίζουμε πλέον , όμως, χάρη στη νέα έρευνα, ότι το καθαρό  glyphosate επενεργεί στους υποδοχείς των οιστρογόνων ( ΒΑ) στο σώμα και  προωθεί την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων του ορμονοεξαρτώμενου καρκινού του μαστού σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από ό, τι τα εκατομμύρια των ανθρώπων  είναι εκτεθειμένα  κάθε μέρα μέσω των τροφίμων .
Η Έκθεση σε glyphosate σε τόσο χαμηλά επίπεδα, όσο ένα μέρος ανά τρισεκατομμύριο , ή 10 εις την μείον  δωδεκάτη, βρέθηκε να ασκούν  σαφή ξενοοιστρογονική  επίδραση που προάγουν την ανάπτυξη και την εξάπλωση των κυττάρων του καρκίνου του μαστού.

Η τρομακτική αλήθεια για το Roundup  μια κρατικοδίαιτη φονική μηχανή

” Αυτά τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι το glyphosate είναι ένα « ξενοοιστρογόνο» , « ικανό να επηρεάσει τα  στοιχεία ανταποκρίσεως οιστρογόνων ( Eres ) με ένα τρόπο , ελαφρώς ασθενέστερο αλλά λειτουργικά παρόμοιο με το πιο ισχυρό ανθρώπινο οιστρογόνο την οιστραδιόλη ( Ε2 ) , ” γράφει η Sayer Ji για  τα ευρήματα της μελέτης .

Οιστρογόνα και καρκίνος του στήθους.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι  και η Roundup -Ready  γενετικά τροποποιημένη (ΓΤ) σόγια είναι η  πρωταρχική κινητήρια δύναμη της επιδημίας του καρκίνου του μαστού.
Αυτό είναι ιδιαίτερα επικύνδυνο σχετικά με το glyphosate γιατί έχει ανιχνευθεί σε ανθρώπινα δείγματα ούρων σε επίπεδα τόσο υψηλά όσο 233 μέρη ανά δισεκατομμύριο , σύμφωνα με προηγούμενες μελέτες , το οποίο είναι 233.000 φορές υψηλότερο από την ελάχιστη ποσότητα  glyphosate που έχει  καθοριστεί ότι προκαλεί καρκίνο του μαστού στη νέα μελέτη .
Αλλά τα πράγματα είναι  ακόμα χειρότερα .
Η νέα μελέτη αποκάλυψε επίσης ότι η Roundup -Ready , γενετικά τροποποιημένη ( ΓΤ ), σόγια, η  οποία είναι επίσης πολύ οιστρογονική , συμβάλλει στο πρόβλημα..
Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα , η γενιστεΐνη , το κύριο φυτοοιστρογόνο που βρέθηκε σε σόγια που είχε υποστεί ζύμωση και τα προϊόντα σόγιας , είναι επίσης ένας σημαντικός παράγοντας για την πρόκληση  καρκίνου του μαστού.
Δηλαδή η έκθεση και η κατανάλωση  προιόντων   σόγιας  και ιδίως αυτών που προέρχονται από γενετικώς τροποποιημένη σόγια (ΓΤ), φαίνεται να είναι η κύρια αιτία της συνεχώς επιδεινούμενης επιδημίας καρκίνου του μαστού που βλέπουμε σήμερα .
« Η μελέτη αυτή συνεπάγεται ότι το πρόσθετο αποτελεσμα του glyphosate ( Roundup ) και της γενιστεΐνης της  ( Roundup -Ready σόγιας  (ΓΤ) σε μετ εμμηνοπαυσιακές γυναίκες μπορεί να προκαλέσει την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων », γράφουν οι συγγραφείς στην περίληψη της μελέτης  τους.
” Επιπλέον , η μελέτη απέδειξε την  πρόσθετη  οιστρογονική δράση του glyphosate και της γενιστεΐνης  , πράγμα που σήμαινει ότι η χρήση προιόντων σόγιας  που έχουν μολυνθεί από glyphosate,  ως συμπληρώματα διατροφής μπορεί να θέσει σε κίνδυνο καρκίνου του μαστού , λόγω της πρόσθετης οιστρογονικότητας τους. “
Τα πρόσθετα σόγιας , όπως πολλοί αναγνώστες του NaturalNews ξέρουν ήδη πολύ καλά,  βρέθηκαν σχεδόν σε όλα τα μεταποιημένα τρόφιμα που διατίθενται στην αγορά σήμερα .

Και σχεδόν το σύνολο αυτής της συμβατικής σόγιας είναι  γενετικά τροποποιημένης προέλευσης , το οποίο σημαίνει ότι με θρησκευτική ευλάβεια  ψεκάζεται με glyphosate – και αυτό γίνεται για περισσότερο από μια δεκαετία – που συμπίπτει άμεσα με την απότομη άνοδο των ποσοστών του καρκίνου του μαστού , που εμφανίστηκε επίσης κατά την ίδια χρονική περίοδο .

Σύμπτωση ;
Αυτή η νέα μελέτη και άλλες σαν και αυτή, αυτό ακριβώς φαίνεται να δείχνουν.
Επιμέλεια

Ευαγγέλου Μαριάννα

βιοχημικός Μsc

και φύτρο
πηγή
Roundup is endocrine-disrupting, cancer-causing toxin at parts per trillion levels; GM soybeans also linked to causing cancer

filonoi.gr 

Καρκίνος στήθους, Roundup και μεταλλαγμένη σόγια.

https://i2.wp.com/www.awakengr.com/wp-content/uploads/2016/02/2-2.jpg?resize=400%2C297Έχω γράψει εκτεταμένες περιγραφές της μαθητείας μου δίπλα σε έναν Μεξικανό Ινδιάνο Μάγο τον δον Χουάν Μάτους. Επειδή οι έννοιες και οι πρακτικές που ήθελε να καταλάβω και να αφομοιώσω ο δον Χουάν ήταν τόσο ξένες για την καθημερινή ζωή, δεν είχα άλλη επιλογή από το να παρουσιάσω τη διδασκαλία του με την μορφή διήγησης, μιας διήγησης αυτού που έγινε, όπως έγινε.

Η δομή της διδασκαλίας του δον Χουάν στηριζόταν στην ιδέα ότι ο άνθρωπος έχει δύο είδη συνείδησης. Τις ονόμαζε δεξιά και αριστερή. Την πρώτη την περιέγραφε σαν την κανονική συνείδηση, απαραίτητη στην καθημερινή ζωή. Η δεύτερη, έλεγε, ήταν η μυστηριώδης πλευρά του ανθρώπου, η κατάσταση της συνείδησης που ήταν απαραίτητη για να λειτουργήσει κάποιος σαν μάγος και μάντης. Έτσι ο Δον Χουάν χώρισε τη διδασκαλία του σε μαθήματα για τη δεξιά συνείδηση και μαθήματα για την αριστερή.

Έκανε τα μαθήματα για τη δεξιά πλευρά όταν βρισκόμουν στην κατάσταση της κανονικής συνείδησης. Τα μαθήματα αυτά τα χω περιγράψει σε όλες μου τις διηγήσεις. Στην κατάσταση αυτή της κανονικής συνείδησης, ο δον Χουάν μου είπε ότι ήταν μάγος. Με σύστησε μάλιστα και σε έναν άλλο μάγο, τον δον Χενάρο Φλόρες και λόγω της φύσης της σχέσης μας κατέληξα στο λογικό συμπέρασμα ότι με είχαν πάρει σαν μαθητευόμενο.

Αυτή η μαθητεία έληξε με μια ακατανόητη πράξη στην οποία με οδήγησαν και οι δύο. Με έβαλαν να πηδήξω από την κορυφή ενός επίπεδου βουνού, σε μια άβυσσο.

Σε μία από τις διηγήσεις μου έχω περιγράψει αυτά που συνέβησαν σε εκείνη την βουνοκορφή. Η τελευταία πράξη της διδασκαλίας του δον Χουάν για τη δεξιά πλευρά παίχτηκε εκεί από τον ίδιο, τον δον Χενάρο, δύο μαθητευόμενους, τον Παμπλίτο και τον Νέστορ και εμένα. Ο Παμπλίτο, ο Νέστορ και εγώ πηδήξαμε από την κορυφή του βουνού στην άβυσσο. Για πολλά χρόνια μετά πίστευα ότι η απόλυτη εμπιστοσύνη μου στον δον Χουάν και τον δον Χενάρο ήταν αρκετή για να εξαφανίσει όλους τους φυσιολογικούς μου φόβους μπροστά στην ολοκληρωτική καταστροφή. Τώρα ξέρω ότι δεν ήταν έτσι. Ξέρω ότιτο μυστικό βρισκόταν στη διδασκαλία του δον Χουάν για την αριστερή πλευρά και ότι είχε χρειαστεί τρομακτική πειθαρχία και επιμονή για τον δον Χουάν, τον δον Χενάρο και τους συντρόφους τους προκειμένου να γίνει η διδασκαλία αυτή.

Χρειάστηκα σχεδόν δέκα χρόνια για να θυμηθώ τι ακριβώς είχε γίνει στις διδασκαλίες για την αριστερή πλευρά ώστε να με οδηγήσει να κάνω πρόθυμα μια τέτοια ακατανόητη πράξη: να πηδήξω στην άβυσσο.

Στα πλαίσια αυτών των μαθημάτων για την αριστερή πλευρά ο δον Χουάν φανέρωσε αυτό που εκείνος, ο δον Χενάρο και οι σύντροφοί τους μου έκαναν και το ποιοι ήταν στην πραγματικότητα. Δε με δίδασκαν μαγεία αλλά πώς να κατέχω τρεις πλευρές της πανάρχαιας γνώσης τους: συνείδηση, παραφύλαξη και προσήλωση. Και δεν ήταν μάγοι. Ήταν μάντεις. Και ο δον Χουάν δεν ήταν μόνο μάντης, αλλά και ναγκουάλ.

Ο δον Χουάν μου είχε ήδη εξηγήσει κατά τη διάρκεια των μαθημάτων του για τη δεξιά πλευρά αρκετά για τους ναγκουάλ και τη μαντεία. Κατάλαβα ότι η μαντεία είναι η ικανότητα των ανθρώπων να μεγεθύνουν το εύρος της αντίληψής τους μέχρι πουγίνονται ικανοί να αντιληφθούν όχι μόνο την εξωτερική εμφάνιση, αλλά την ίδια την ουσία των πάντων. Μου εξήγησε επίσης ότι οι μάντεις «βλέπουν» τον άνθρωπο σαν ένα ενεργειακό πεδίο που μοιάζει με φωτεινό αβγό. Οι περισσότεροι άνθρωποι, μου εξήγησε, έχουν ένα ενεργειακό πεδίο χωρισμένο σε δύο μέρη. Ελάχιστοι έχουν τρία ή τέσσερα μέρη. Επειδή αυτοί οι άνθρωποι είναι πιο ευπροσάρμοστοι από τους κανονικούς ανθρώπους, μπορούν να γίνουν ναγκουάλ, αφού πρώτα μάθουν να «βλέπουν».

Στα μαθήματά του για την αριστερή πλευρά ο δον Χουάν μου εξήγησε τις διαφορές του να είσαι ναγκουάλ από το να «βλέπεις». Το να είσαι ναγκουάλ, είπε, είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και ισχυρό από το να είσαι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να «βλέπει». Το να είσαι ναγκουάλ σημαίνει ότι είσαι ηγέτης, δάσκαλος και οδηγός.

Σαν ναγκουάλ, ο δον Χουάν ήταν ηγέτης μιας ομάδας γνωστής σαν η ομάδα του ναγκουάλ. Την αποτελούσαν οκτώ γυναίκες μάντεις, η Σεσίλια, η Ντέλια, η Χερμελίντα, η Καρμέλα, η Νελίντα, η Φλορίντα, η Ζουλέικα και η Ζόιλα, τρεις άντρες μάντεις, ο Βτσέντε, ο Σίλβιο, ο Μανουέλ και ο Χενάρο και τέσσερις αγγελιοφόροι, ο Εμιλίτο, ο Τζων Τούμα, η Μάρτα και η Τερέζα.

Πέρα από τη θέση του σαν αρχηγού της ομάδας του ναγκουάλ, ο δον Χουάν δίδασκε και καθοδηγούσε μια ομάδα μαθητευομένων που ήταν γνωστοί σαν η νέα ομάδα του ναγκουάλ. Την αποτελούσαν τέσσερις νεαροί, ο Παμπλίτο, ο Νέστορ, ο Ελίτζιο και ο Μπενίνιο μαζί με πέντε κοπέλες, τη Σολεντάντ, τη Λα Γκόρντα, τη Λίντια, τη Ζοσεφίνα και τη Ρόζα. Εγώ ήμουν ο αρχηγός της νέας ομάδας του ναγκουάλ, μαζί με τη ναγκουάλ Κάρολ.

Πριν ο δον Χουάν αρχίσει να με διδάσκει για την αριστερή πλευρά, έπρεπε να φτάσω σε ένα μοναδικό στάδιο καθαρότητας της αντίληψης γνωστό σαν αυξημένη συνείδηση. Στα χρόνια που ήμουν μαζί του με είχε φέρει πολλές φορές σε αυτό το στάδιο με ένα χτύπημα της παλάμης του στο πάνω μέρος της πλάτης μου.

Ο δον Χουάν μου εξήγησε ότι στο στάδιο της αυξημένης συνείδησης, οι μαθητευόμενοι μπορούν να συμπεριφέρονται σχεδόν το ίδιο όπως στην καθημερινή τους ζωή αλλά μπορούν να συγκεντρωθούν σε οτιδήποτε με ασυνήθιστη δύναμη και σαφήνεια. Όμως, ένα χαρακτηριστικό της αυξημένης συνείδησης είναι ότι αυτά που αντιλαμβάνεται κανείς σε αυτό το στάδιο δεν μπορεί να τα θυμηθεί παρά μετά από τρομακτική προσπάθεια.

Η σχέση μου με την ομάδα του ναγκουάλ ήταν ένα παράδειγμα αυτής της δυσκολίας. Με εξαίρεση τον δον Χενάρο, ερχόμουν σε επαφή μαζί τους μόνο όταν βρισκόμουν σε κατάσταση αυξημένης συνείδησης. Έτσι στην καθημερινή μου ζωή δεν τους θυμόμουν, ούτε καν σαν ακαθόριστους ονειρικούς χαρακτήρες. Ο τρόπος με τον οποίο συναντιόμουν κάθε φορά μαζί τους, αποτελούσε ολόκληρη τελετή. Πήγαινα με το αυτοκίνητό μου στο σπίτι του δον Χενάρο σε μια μικρή πόλη στο νότιο τμήμα του Μεξικού.Αμέσως ερχόταν να μας συναντήσει ο δον Χουάν. Και οι τρεις μαζί ασχολούμασταν με τη διδασκαλία του δον Χουάν για την δεξιά πλευρά.

Μετά από αυτό, ο δον Χουάν με έκανε να αλλάζω επίπεδο συνείδησης και στη συνέχεια πηγαίναμε σε μια μεγαλύτερη γειτονική πόλη όπου έμενε μαζί με τους άλλους δεκαπέντε μάντεις.

Κάθε φορά που ερχόμουν στην κατάσταση της αυξημένης συνείδησης δεν μπορούσα να μη θαυμάζω τη διαφορά ανάμεσα στις δυο πλευρές μου. Αισθανόμουν σαν ένα πέπλο να είχε φύγει μπροστά από τα μάτια μου, σαν να ήμουν εν μέρει τυφλός και να είχα βρει ξαφνικά το φως μου. Η ελευθερία, η χαρά που αισθανόμουν σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα από όσα έχω αισθανθεί. Όμως ταυτόχρονα υπήρχε μια τρομακτική αίσθηση λύπης και προσμονής που πήγαινε μαζί με την ελευθερία και την χαρά. Ο δον Χουάν μου είχε πει ότι δεν υπήρχε ολοκλήρωση χωρίς λύπη και προσμονή γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχει νηφαλιότητα, δεν υπάρχει καλοσύνη. Σοφία χωρίς καλοσύνη, είπε, και γνώση χωρίς νηφαλιότητα είναι άχρηστα.

Η διδασκαλία του για την αριστερή πλευρά προϋπέθετε ότι ο δον Χουάν μαζί με μερικούς από τους συντρόφους του, μου εξηγούσαν τις τρεις πλευρές της γνώσης τους. Την κυριαρχία της συνείδησης, την κυριαρχία της παραφύλαξης και την κυριαρχία της προσήλωσης.

Αυτό το έργο ασχολείται με την κυριαρχία της συνείδησης που αποτελεί μέρος των διδασκαλιών του για την αριστερή πλευρά, των διδασκαλιών που χρησιμοποίησε προκειμένου να με προετοιμάσει για την εκπληκτική εκείνη ενέργεια: να πηδήξω στην άβυσσο.

Επειδή όσα αναφέρω εδώ έγιναν στο στάδιο της αυξημένης συνείδησης, δεν μπορούν να έχουν την υφή της καθημερινής ζωής. Δεν αναφέρονται σε καθημερινό περιβάλλον, αν και προσπάθησα να το δημιουργήσω, χωρίς να παραποιήσω τα γεγονότα. Στην κατάσταση της αυξημένης συνείδησης έχεις ελάχιστη συνείδηση του περιβάλλοντος επειδή η απόλυτη συγκέντρωσή σου κατευθύνεται στις λεπτομέρειες αυτού που κάνεις.

Σε αυτή την περίπτωση, αυτό που έκανα ήταν φυσικά η ερμηνεία της κατάστασης της αυξημένης συνείδησης. Ο δον Χουάν θεωρούσε την κυριαρχία της συνείδησης σαν τη σύγχρονη μορφή μιας πανάρχαιας παράδοσης που την ονόμαζε παράδοση των αρχαίων Τολτέκων.

Αν και αισθανόταν ότι ήταν απόλυτα συνδεδεμένος με αυτή την παράδοση, θεωρούσε τον εαυτό του σαν έναν από τους μάντεις ενός νέου κύκλου. Όταν κάποτε τον ρώτησα ποιο ήταν το σημαντικότερο χαρακτηριστικό των μαντών του νέου κύκλου, είπε ότι αποτελείται από τους πολεμιστές της απόλυτης ελευθερίας που είναι τέτοιοι γνώστες της συνείδησης, της παραφύλαξης και της προσήλωσης ώστε δεν μπορούν να παγιδευτούν από το θάνατο, αλλά επιλέγουν μόνοι τους τη στιγμή και τον τρόπο αναχώρησής τους από αυτόν τον κόσμο. Εκείνη τη στιγμή κατατρώγονται από μια εσωτερική φλόγα και εξαφανίζονται από το πρόσωπο της γης, ελεύθεροι, σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Εσωτερική φλόγα, Carlos Castaneda, Εκδόσεις Κάκτος, 1985».

Κάρλος Καστανέντα: Είδη συνείδησης και τεχνικές. Η μαθητεία του δίπλα στον Ινδιάνο Μάγο Χουάν Μάτους.

http://1.bp.blogspot.com/-DmEjUU3k28g/VdqEaFVoWzI/AAAAAAAATeY/JqaZPGCd0Ag/s1600/sJbksBvq.jpeg Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;… Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα…Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

1. Δεν αφήνει το δράμα, να τον κατευθύνει

Ο εγκέφαλός του λειτουργεί σαν το ραδιόφωνο. Επικεντρώνεται σ’ αυτά, που του δίνουν χαρά και χαμόγελο, όπως το ραδιόφωνο συντονίζεται στο σταθμό της επιλογής μας, αφήνοντας στην άκρη κάθε τι που τους φορτίζει αρνητικά. Ας πορευτούμε μακριά από την ανοησία των γύρω μας, προσπαθώντας να επικεντρωθούμε στα θετικά και δεν θα αργήσει η στιγμή, που θα βλέπουμε δυσκολότερα τα αρνητικά.

2. Δεν σπαταλά το χρόνο του στην αυτολύπηση

Ο ισχυρός συναισθηματικά άνθρωπος δεν κάθεται να στεναχωρηθεί για τον άσχημο τρόπο, που του φέρθηκαν οι άλλοι. Αντιθέτως αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του, της δουλειάς του, προσπαθεί να διορθώσει ό,τι διορθώνεται, έχοντας πάντα στο μυαλό του πως η ζωή δεν είναι πάντα ούτε εύκολη, ούτε δίκαιη. Γιατί ευτυχία δεν είναι η απουσία προβλημάτων, αλλά η ικανότητά να τα κανείς. Γι’ αυτό, καλό είναι να κοιτάμε τι έχουμε και όχι τι χάσαμε, αφού αυτό που μετράει δεν είναι αυτό που χάνουμε, αλλά τι κάνουμε με ό,τι μας μένει.

3. Δεν χρειάζεται πολλά για να είναι ευτυχισμένος

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος ξέρει πολύ καλά πως η ευτυχία είναι στάση ζωής. Με άλλα λόγια η ευτυχία του δεν εξαρτάται από την επίλυση του ενός ή του άλλου θέματος. Δεν συνδέεται με την απόκτηση πραγμάτων, ανθρώπων, κοινωνικού status. Ευτυχία είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα και πώς μπορεί κανείς να το εκτιμήσει.

4. Δεν συγκρίνει την πορεία του με των άλλων

Η κοινωνική σύγκριση είναι ο κλέφτης της ευτυχίας. Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε χωρίς να μπαίνουμε σε σύγκριση με τους άλλους, τη στιγμή που ο καθένας χρειάζεται το δικό του χρόνο εξέλιξης και έχει να διανύσει τη δική του πορεία εξέλιξης. Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος, το γνωρίζει καλά αυτό.

5. Δεν ζηλεύει την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος μπορεί πραγματικά να εκτιμήσει και να χαρεί για την επιτυχία των άλλων, ούτε ζηλεύει αν κάποιος πετύχει αυτό που προσπαθεί να πετύχει εκείνος, αφού γνωρίζει πως η επιτυχία εξαρτάται από σκληρή δουλειά και μεθοδευμένη προσπάθεια. Δεν φοβάται να δουλέψει σκληρά και έχει εμπιστοσύνη στις ικανότητές του. Αυτή η εμπιστοσύνη άλλωστε είναι που δεν του αφήνει κανένα χώρο για φθόνο. Όταν υπάρχει αυτοεκτίμηση δεν υπάρχει κανένας λόγος για ζήλια.

6. Δεν περιμένει τα πάντα να είναι εύκολα

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος δεν βλέπει τις αποτυχίες ή τις καθυστερήσεις σαν λόγους για να παραιτηθεί από την προσπάθειά του. Αντιθέτως τις χρησιμοποιεί σαν μέσο για να γίνει καλύτερος. Είτε προσπαθεί για τη βελτίωση της υγείας του, είτε της δουλειάς του, έχει κατανοήσει καλά πως κάθε βήμα απαιτεί χρόνο και το ίδιο και οι αλλαγές.

7. Δεν λέει «δεν μπορώ»

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος, γνωρίζει πολύ καλά, πως όποιος θέλει να κάνει κάτι, θα βρει και τον τρόπο να το κάνει. Αν πάλι δεν θέλει, θα βρει κι ένα μακρύ κατάλογο δικαιολογιών για να το αποφύγει. Καλό είναι να σταματήσουμε να λέμε «θα ήθελα…» ή «ας μπορούσα» και να το αντικαταστήσουμε με το «θέλω» ή το «μπορώ». Ας βάλουμε σε κουτί τα «δεν μπορώ» και τα όνειρά μας σε σχέδια.

8. Δεν αφήνει τους πειρασμούς να τον αποσπάσουν

Επικεντρώνεται στα όνειρά του και δεν τα θυσιάζει για κάτι εφήμερο.

9. Δεν είναι ανυπόμονος

Τα καλά πράγματα δεν έρχονται σ’ αυτούς που περιμένουν. Τα καλά έρχονται σε κείνους που προσπαθούν και εργάζονται για να πετύχουν με υπομονή και σύνεση. Αν ξέρουμε τι θέλουμε ας προχωρήσουμε με ένα βήμα τη μέρα, προς την κατεύθυνση αυτή.

10. Δεν κάνει τα ίδια λάθη ξανά και ξανά

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος δεν επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Τα παραδέχεται και μαθαίνει από αυτά, αποκτώντας πείρα και ικανότητα να παίρνει σωστότερες αποφάσεις.

11. Δεν αντιστέκεται στην αλλαγή

Ούτε και την αποφεύγει, γνωρίζοντας πως πολλές φορές, αυτό είναι αδύνατο. Έτσι, είναι πρόθυμος να δοκιμάσει αλλαγές πιστεύοντας στην ικανότητά του να προσαρμόζεται και να απαντά στις προκλήσεις.

12. Δεν σπαταλά χρόνο και ενέργεια για πράγματα, που δεν μπορεί να ελέγξει

Ξέρει πολύ καλά, πως μερικές φορές το μόνο που μπορεί να ελέγξει κανείς είναι η στάση του. Άλλωστε η εσωτερική γαλήνη ξεκινά από τη στιγμή, που θα επιλέξουμε να μην επιτρέψουμε σε ένα τυχαίο γεγονός ή και πρόσωπο, να ελέγξει τα συναισθήματά μας.

13. Δεν κολλά σε κάθε λέξη που λένε οι άλλοι γι’ αυτόν

Ακούει τη δική του καρδιά και τη δική του διαίσθηση. Καλό είναι να προσπαθούμε να μην παίρνουμε τα πράγματα, που λένε οι άλλοι για μας, προσωπικά. Στην πραγματικότητα τα λόγια τους αντανακλούν τη δική τους εικόνα, όχι τη δική μας. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά των άλλων απέναντί μας. Μπορούμε όμως να ελέγξουμε τον τρόπο που αντιδρούμε και ποιους έχουμε γύρω μας.

14. Δεν πιστεύει πως όλοι είναι εν δυνάμει εχθροί του

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος επιλέγει να βλέπει την καλοσύνη στους άλλους. Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας και ας πλησιάσουμε τους ανθρώπους, αφού όταν επιλέγουμε την καλοσύνη των ανθρώπων, καταλήγουμε να τροφοδοτούμε με καλοσύνη τον ίδιο μας τον εαυτό.

15. Δεν είναι κύριο μέλημά του να τα έχει καλά με όλους

Δεν φοβάται να πει «όχι» ή να μιλήσει όταν αυτό, είναι απαραίτητο. Προσπαθεί να είναι δίκαιος και υπομονετικός, αλλά αποδέχεται την απογοήτευση των άλλων όταν δεν πληρεί τις προσδοκίες τους. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν μπορούμε να τους ευχαριστούμε όλους. Όπως λέει και το τραγούδι: «σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε»…

16. Δεν πιστεύει πως είναι ποτέ αργά, για να ξεκινήσει κανείς απ’ την αρχή

Επειδή κάποια πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα περιμένουμε ή όσο γρήγορα θέλουμε, αυτό δεν είναι λόγος για να χάσουμε τον εαυτό μας. Εξάλλου ο χρόνος κυλάει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και είναι προτιμότερο να ζήσουμε έτσι, ώστε κοιτάζοντας πίσω, να μπορούμε να πούμε πως δώσαμε στη ζωή μας τον καλύτερό μας εαυτό.

toperiodikomasΔιαβάστε τα 16 πράγματα που δεν κάνουν οι ισχυροί συναισθηματικά άνθρωποι

http://3.bp.blogspot.com/-MFeKvR9_vxc/U4yNy6lzJNI/AAAAAAABTrw/c4gbJbDZz5k/s400/pagkration.jpgΣτην αρχαία Ελλάδα η συμβίωση με τον πόλεμο ήταν κάτι ευρέως αποδεκτό. Η Πολεμική παιδεία των Αρχαίων Ελλήνων Πολεμιστών ήταν αυτή που μετέτρεπε τον κάθε απλό πολίτη σε πολεμική μηχανή έτοιμη να κυριαρχήσει απέναντι σε κάθε είδους εχθρό.
Όταν μιλάμε για πολεμική παιδεία στην αρχαία Ελλάδα, αναφερόμαστε στο Παγκράτιον.
Η λέξη Παγκράτιον αποτελείται από τις λέξεις παν + κράτος .
Ο γνώστης αυτής της Πολεμικής Τέχνης ήταν ο “τα πάντα κρατών”.
Παγκρατιαστής ήταν δηλαδή αυτός που κυριαρχούσε,αυτός που είχε την εξουσία.
Σύμφωνα με αναφορές του αξιότιμου Κου Λάζαρου Σαββίδη , ο οποίος μεταξύ πολλών άλλων είναι και υπεύθυνος ιστορικής τεκμηρίωσης,η πρώτη αναφορά για το Παγκράτιον έγινε στα Ορφικά κείμενα μεταξύ 12.000 – 4.000πΧ!(στίχος 586)
” Αυτάρ Παγκράτιοιο δωκεν γέρας Ήρακληι,αργύρεον κρητηρα ως βραβειον δια το Παγκράτιον,κρατήρα αργυρούν πολυποίκιλον“.
Σύμφωνα με τον στίχο, δόθηκε λοιπόν στον Ηρακλή για τις επιδόσεις του στο Πακράτιον,ασημένιο βραβείο.
Αυτή η αναφορά πιστοποιεί πως την περιόδο εκείνη το Παγκράτιον δεν υπήρχε απλά αλλά οι υψηλές επιδόσεις σε αυτό μπορούσαν να αξιολογηθούν με συγκεκριμένα κριτήρια και βραβεύονταν και με βραβείο χρηματικής αξίας.Ο ιστορικός αναλυτής λαμβάνει υπόψη πως ο Ορφεύς έζησε πριν τον Τρωικό πόλεμο ο οποίος χρονολογείται περί του 3000πΧ. άρα το κείμενο θεωρείται αρχαιότερο.
Βάσει αυτών των αναφορών, το Παγκράτιον είναι η αρχαιότερη πολεμική Τέχνη που έχει καταγραφεί επιστημονικά.Είναι άραγε η μητέρα Πολεμική Τέχνη όλων;
Ας ρίξουμε μια ματιά στα παρακάτω και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.
Το Παγκράτιον εισήχθη στους Ολυμπιακούς αγώνες το 648πΧ και το Παγκράτιον Παίδων το 200πΧ.Υπάρχουν ερωτηματικά για τον λόγο που οι Ηλιείς άργησαν να το συμπεριλάβουν καθώς σε άλλες αθλητικές διοργανώσεις ανά την Ελλάδα,φαίνεται να είναι εισηγμένο νωρίτερα.
Η εκστρατεία του Μέγα Αλεξάνδρου είχε ως αποτέλεσμα μεταξύ άλλων και το Παγκράτιον να διαδοθεί σε όλη την Ανατολή (εκστρατεία στην Ινδία – 326πΧ). Υπάρχουν αναφορές πως οι Μακεδόνες μετέφεραν μαζί τους τεράστιες Τέντες για την εξάσκηση στο Παγκράτιον.
Περίπου 1000 χρόνια αργότερα το άθλημα αυτό φαίνεται πως έχει αφομειωθεί και στην πορεία αντιγραφεί από τους Ινδούς και μέσω ενός Βουδιστή Μοναχού με το όνομα Μποντιτάρμα,ο οποίος ταξίδεψε από την Ινδία στην Κίνα, φαίνεται να έχει διαδοθεί στην περιοχή του μοναστηριού Σαολίν ή οποία και ονομάστηκε Γιουνάν , που σημαίνει Ιωνία.
Στο βιβλίο του N,Gardiner ” Athletics of the ancient world” Oxford Univ.Press NY στην σελίδα 16 αναφέρεται πως το jiu jitsu διδάχτηκε στους Ιάπωνες από τους Κινέζους πολεμιστές.Το άθλημα αυτό φαίνεται να είναι σήμερα αυτό που πλησιάζει περισσότερο σε τεχνική το Παγκράτιον.
Στην σελίδα 14 αναφέρεται πως οι Κινέζοι πυγμάχοι μοιάζουν πολύ με τους Έλληνες Παγκρατιαστές. Οι ομοιοτητες των Κινέζων με τους Αρχαίους Έλληνες ξεφεύγουν από τις πολεμικές Τέχνες και αγγίζουν ακόμη κι ένα Κινέζικο άθλημα με μπάλα, το οποίο σύμφωνα με τον συγγραφέα έχει μεγάλες ομοιότητες με το Αρχαίο Ελληνικό άθλημα Επίσκυρος. Υπάρχει δηλαδή μια γενικότερη ταύτιση σε αθλητικά θέματα.
Σύμφωνα με τον Oyama Masutatsu, κάποια χρόνια αργότερα ( 6ο αιώνας μΧ ),άρχισε η διάδοση κάποιας πολεμικής τέχνης με περιορισμένο αριθμό ασκήσεων και τεχνικών Πάλης,στην Κίνα στο μοναστήρι Σαολίν.Στην Ελλάδα όμως το Παγκράτιο,πολύ πριν την περίοδο του Βούδα (500πΧ) ήταν ήδη Ολυμπιακό Άθλημα.
Η αρχαιότερη απόδειξη χρήσης της πολεμικής Τέχνης από τους μοναχούς Σαολίν, είναι το 728 μ.Χ, που αφορά δύο περιπτώσεις: υπεράσπισης της Μονής Σαολίν από ληστές περίπου το 610 μ.Χ. , και στη συνέχεια το ρόλο τους στην ήττα του Wang Shichong στη Μάχη της Hulao στο 621 μ.Χ.
To Παγκράτιον ήταν μια τέχνη την οποία και διδάσκονταν όλοι οι Αρχαίοι Έλληνες με σκοπό να μπορούν να νικούν τους εχθρούς τους αλλά και να επιβιώνουν σε συμπλοκές με άγρια ζώα (πχ Ηρακλής και λιοντάρι της Νεμέας αλλά και στη μάχη του Μαραθώνα οι Αθηναίοι, καθώς και στις Θερμοπύλες οι Λακεδαιμόνιοι όταν έσπασαν τα ξίφη και τα δόρατά τους. χρησιμοποιήσαν την τέχνη του παγκρατίου ~ ¨κλασθέντων αυτοίς ξιφών τε και δοράτων πολλά ταις χερσί γυμναίς έπραξαν,οπόσα δε εστίν εν αγωνία προτετίμηται πάντων το Παγκράτιον¨).
Ιδρυτής του Παγκρατίου θεωρείται ο Θεός Ερμής και οι Παγκρατιαστές έπρεπε να ακολουθούν κανόνες σωστής συμπεριφοράς αλλά και να συμμερίζονται τους νόμους του Παγκρατίου.Ξεκάθαρα μπορούμε να δούμε πως το Παγκράτιον δεν αφορούσε μόνο την σωματική εκγύμναση αλλά και το χτίσιμο υγιούς χαρακτήρα.
Οι αρχές του Παγκράτιου ήταν οι εξής :

Μην σκοτώσεις συνάνθρωπο σου ( ευγενές άθλημα )
Να είσαι σεμνός και αγνός
Να είσαι εγκρατής
Να λες πάντα την αλήθεια
Να σέβεσαι όλα τα δημιουργήματα
Να είσαι δίκαιος προς όλους
Να είσαι φιλόξενους προς τους ξένους

Ο αθλούμενος εκτός των παραπάνω , έπρεπε να απέχει από τα εξής :

Εγωισμό
Οργή
Φιλαργυρία
Ζηλοτυπία
Φιλοδοξία

και να αναζητά :

την Ευγένεια
την Μετριοφροσύνη
τον σεβασμό
την τιμιότητα

μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να επιτύχει:

την Αρμονία
την Ισορροπία
την Δικαιοσύνη
την ισότητα
το Μέτρο

Το Παγκράτιο ήταν ένα άθλημα του οποίου η σπουδή διαρκούσε όλη μέρα. Από το πρωί μέχρι την Δύση του ηλίου οι αθλητές χωρισμένοι σε ζευγάρια προσπαθούσαν ο ένας να υπερνικήσει τον άλλο κάτω από το άγρυπνο μάτι του ανθρώπου που τους προπονούσε.
Λέγεται πως οι Σπαρτιάτες εξασκούνταν στο Παγκράτιο, σε έναν χώρο στον οποίο είχε κανείς πρόσβαση μόνο μέσω γεφυρών, τις οποίες έριχναν μόλις οι αθλητές τις διάβαιναν και σήκωναν εκ νέου λίγο πριν πέσει το σκοτάδι.Με τον τρόπο αυτό κανένας αθλητής δεν μπορούσε να αποφύγει το σύνολο της προπόνησης ή να τα παρατήσει.
Γι αυτό και οι αθλητές μπορούσαν να μετατραπούν σε σκληρούς πολεμιστές όταν αυτό ήταν το ζητούμενο, οι οποίοι θα πολεμούσαν όλη μέρα ασταμάτητα ανεξάρτητα με το μέγεθους και τον εξοπλισμό του εχθρού.
Το Παγκράτιον ήταν ένα βίαιο άθλημα καθώς ο λόγος που δημιουργήθηκε αφορούσε το πεδίο της μάχης.Ουσιαστικά οι κανόνες που υπήρχαν κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες απάγορευαν στους αθλητές να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου, τα χτυπήματα στα γεννητικά όργανα και τα δαγκώματα. Τα όρια αυτά ήταν και ο λόγος που οι Σπαρτιάτες δεν λάμβαναν μέρος στους αγώνες καθώς θεωρούσαν ότι θα γινόντουσαν πιο μαλθακοί κάτι που θα τους επηρέαζε στο πεδίο της μάχης.
Το Παγκράτιον, ευτυχώς συνεχίζει να διδάσκεται και στις μέρες μας και οι αναφορές μιλούν για περισσότερους από 2000 αθλητές και 127 σωματεία σε όλη την Ελλάδα!
Τι πιο ιδανικό για την αγωγή των παιδιών του νέο Έλληνα;
Η πειθαρχία, ο σεβασμός στον δάσκαλο και στον συναθλητή,η προσπάθεια για την κατάκτηση του στόχου,η χρήση του μυαλού για να βρει την κατάλληλη λύση και να εφαρμόσει τις σωστές τεχνικές και η ανάπτυξη της σωματικής και ψυχικής δύναμης θεωρούμε ότι είναι σοβαροί λόγοι για να βάλει ένας πατέρας τον υιο του να περπατήσει στο μονοπάτι του Παγκρατίου, μέσα από έναν σύλλογο που ο ίδιος θα επιλέξει.

ΠηγήΤο Παγκράτιον στην Αρχαία Ελλάδα – Η απόλυτη Ελληνική πολεμική τέχνη

http://4.bp.blogspot.com/-POSkTnLAuy8/U4PG4zqgI6I/AAAAAAAAJ7g/6jVlXldHc7A/s1600/35.jpgΠαρ’ όλες τις επιρροές που έχει δεχθεί η γλώσσα μας, εντούτοις χρησιμοποιούμε στον καθημερινό λόγο, εκφράσεις αυτούσιες, προερχόμενες από την αρχαία Ελληνική.

Αυτές αποτελούν την απόδειξη ότι η γλώσσα είναι το μοναδικό πολιτισμικό κληροδότημα, το οποίο παραμένει ανεπηρέαστο από το χρόνο.
Είναι λοιπόν χρήσιμο να μάθουμε ή να θυμηθούμε, από που προέρχονται και από ποιούς ελέχθησαν για πρώτη φορά


– Αιδώς Αργείοι: όταν θέλουμε να καταδείξουμε αισθήματα ντροπής αναφερόμενοι σε κάποιον άλλο.
Ειπώθηκε από τον Στέντορα (σε έντονο ύφος) προς τους Αργείους κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, με σκοπό να τους ανυψώσει το ηθικό όταν ο Αχιλλέας αποχώρησε από τη μάχη. (Ομήρου Ιλιάδα – Ε 787)

– Αντίπαλον δέος: όταν αναφερόμαστε σε ισχυρό αντίπαλο. (Θουκυδίδης – Γ 11)


– Από μηχανής θεός: μη αναμενόμενη βοήθεια – λύση – συνδρομή σε κάποιο πρόβλημα ή δύσκολη κατάσταση.
Προέρχεται από θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα που χρησιμοποιούσαν οι τραγικοί ποιητές όταν ήθελαν να δώσουν διέξοδο στη πλοκή του έργου και στο οποίο κατά τη διάρκεια της παράστασης εμφανιζόταν ένας Θεός επάνω σε εναέρια κατασκευή (γερανός).


– Αρχή άνδρα δείκνυσι: όταν οι πράξεις – έργα χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο στον οποίο αναφερόμαστε. (Βίας ο Πριηνεύς – Σοφοκλής…. Αντιγόνη 62)


– Ασκοί του Αιόλου: σε περιπτώσεις επικείμενων δεινών – καταστροφών.
Ο Αίολος έδωσε έναν ασκό στον Οδυσσέα ο οποίος περιείχε ανέμους. Όταν λοιπόν οι σύντροφοι του Οδυσσέα άνοιξαν τον ασκό, απελευθερώθηκαν οι άνεμοι και παρέσυραν το πλοίο στο νησί των Λαιστρυγόνων. (Ομήρου Οδύσσεια Κ 1-56)


– Αχίλλειος πτέρνα: αδύνατο σημείο
Η φράση προέρχεται από το μύθο του Αχιλλέα, σύμφωνα με τον οποίο, όταν τον βύθιζε στο αθάνατο νερό η μητέρα του, επειδή τον κρατούσε από τη φτέρνα, στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός του παρέμεινε θνητός.


– Βίος αβίωτος : ζωή ανυπόφορη. (Χίλων Ο Λακεδαιμόνιος)


– Γαία πυρί μειχθήτω: σε περιπτώσεις καταστροφής, όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση.


– Γη και ύδωρ: υποδηλώνει περιπτώσεις υποταγής , πλήρους υποχώρησης, παράδοσης άνευ όρων.
Η φράση προέρχεται από τον Ηρόδοτο, σύμφωνα με τον οποίο οι Πέρσες απεσταλμένοι ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες γη και ύδωρ σε ένδειξη υποταγής. (Ηροδότου Ιστορία V 17-18)


– Γόρδιος δεσμός: αναφέρεται σε περιπτώσεις δύσκολων προβλημάτων (άλυτων).
Η φράση λέγεται σε περιπτώσεις δύσκολων καταστάσεων, όπως αυτή που αντιμετώπισε ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν προσπάθησε να λύσει ένα πολύπλοκο κόμπο, το «γόρδιο δεσμό» τον οποίον σύμφωνα με τον χρησμό όποιος τον έλυνε θα γινόταν κυρίαρχος της Ασίας. (Αρριαννού 11 3)


– Δαμόκλειος σπάθη: απειλητικές καταστάσεις
Η φράση προέρχεται από επεισόδιο που συνέβη μεταξύ του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου και του Δαμοκλή, ενός αυλικού κόλακα , όταν ο πρώτος θέλοντας να δείξει στο Δαμοκλή πόσο επικίνδυνο ήταν το αξίωμα του τυράννου τον έβαλε να καθίσει στο θρόνο, ενώ από πάνω του κρεμόταν ξίφος σε μια τρίχα αλόγου.


– Διέβην τον Ρουβίκωνα : σε περιπτώσεις που λαμβάνεται μία παράτολμη απόφαση.
Η φράση αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα ο οποίος όταν το 49 π.Χ. αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο στην Ιταλία, πέρασε με το στρατό του τον ποταμό Ρουβίκωνα κατευθυνόμενος προς την Ρώμη.


– Δούρειος Ίππος: αναφέρεται σε περιπτώσεις δολιότητας, ή δώρων τα οποία υποκρύπτουν δόλο.
Η φράση προέρχεται από τον Όμηρο και αναφέρεται κατά την περίοδο των Τρωικών πολέμων τότε που οι Έλληνες ενώ χάρισαν στους Τρώες ξύλινο άλογο μεγάλων διαστάσεων ως αφιέρωμα στους Θεούς, στο εσωτερικό του ήταν κρυμμένοι ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του, οι οποίοι άνοιξαν τις πύλες της Τροίας στους υπόλοιπους Έλληνες (Ομήρου Οδύσσεια λ 529)


– Δρακόντεια μέτρα: αναφέρεται σε περιπτώσεις λήψης αυστηρών – σκληρών μέτρων
Η φράση προέρχεται από τον Δράκοντα (7ος αιώνας π.Χ) αρχαίο νομοθέτη των Αθηνών, ο οποίος ήταν γνωστός για τους αυστηρούς και σκληρούς νόμους που επέβαλε.


– Eξ απαλών ονύχων: αναφέρεται στην νηπιακή ηλικία κυριολεκτικά, ή σε παλαιότερη χρονική περίοδο μεταφορικά.
Η φράση χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τη νηπιακή ηλικία κατά την οποία ο άνθρωπος έχει μαλακά νύχια.


– Έπεα πτερόεντα: αερολογίες, αβάσιμα επιχειρήματα.
Ομηρική έκφραση βασισμένη στην αντίληψη ότι τα λόγια όταν εκστομίζονται τα παίρνει ο αέρας. (Ομήρου Ιλιάδα Α 201)


– Επί ξυρού ακμής : στην κόψη του ξυραφιού, σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, σε κρίσιμο σημείο.
Ομηρική φράση η οποία ειπώθηκε από το Νέστορα στο Διομήδη στην προσπάθειά του να τον παροτρύνει για συμμετοχή στον πόλεμο εναντίον των Τρώων. (Ομήρου Ιλιάδα Κ 173)


– Εκατόμβη: Θυσία με πολλά θύματα, μεγάλη απώλεια.
Εκατόμβη στην αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν την θυσία κατά την οποία γινόταν προσφορά από εκατό βόδια στους θεούς. (Ομήρου Ιλιάδα Α 65)


– Ες αύριον τα σπουδαία: Αργότερα θα ασχοληθούμε με τα σοβαρά ζητήματα – θέματα, αναβολή.
Τη φράση είπε ο Θηβαίος Αρχίας, όταν έλαβε το γράμμα που τον προειδοποιούσε ότι κινδυνεύει από τον Πελοπίδα. (Πλουτάρχου Πελοπ. 10)


– Ή ταν ή επί τας : Ή θα την φέρεις νικητής (ασπίδα) ή θα σε φέρουν επάνω της νεκρό……………..ή θα επιτύχουμε, ή θα αποτύχουμε.
Τη φράση έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες μητέρες στα παιδιά τους, όταν τους έδιναν την ασπίδα για τον πόλεμο. (Πλουτάρχου Λακεδαιμ. Αποφθ.16)


– Ήξεις αφήξεις: Λέγεται όταν κάποιος αλλάζει συνεχώς γνώμη.
Η φράση προέρχεται από το χρησμό του μαντείου των Δελφών « ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω». Η θέση του κόμματος πριν ή μετά το αρνητικό μόριο ου, καθορίζει και τη σημασία του χρησμού.


– Κέρβερος: Σκληρός, ανυποχώρητος.
Προέρχεται από το ομώνυμο τέρας που φύλαγε τον Άδη και δεν επέτρεπε την είσοδο.


– Κέρας Αμαλθείας: Παραπέμπει σε πλούτο – αφθονία υλικών αγαθών.
Η φράση προέρχεται από περιστατικό όπου η Αμάλθεια έτρεφε το μικρό Δία με κέρατο κατσίκας γεμάτο γάλα και μέλι.


– Και συ τέκνον Βρούτε: Φράση που απευθύνεται σε πρόσωπα που προδίδουν την εμπιστοσύνη μας.
Την είπε ο Καίσαρας, όταν αναγνώρισε τον Βρούτο ανάμεσα στους δολοφόνους του.


– Κόπρος του Αυγείου: Συγκεντρωμένες ατασθαλίες – καταστάσεις οι οποίες δύσκολα διορθώνονται.
Η φράση προέρχεται από άθλο του Ηρακλή, κατά τον οποίο καθάρισε την κοπριά από τους στάβλους του Αυγείου.


– Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα: Λέγεται για όσους υπερηφανεύονται και καυχώνται για ανεπιβεβαίωτα κατορθώματα και καλούνται να αποδείξουν ότι λένε την αλήθεια.
Η φράση προέρχεται από Αισώπειο μύθο σύμφωνα με τον οποίο κάποιος ισχυριζόταν ότι κάποτε στη Ρόδο έκανε ένα πολύ μεγάλο άλμα και του ζήτησαν να το επαναλάβει λέγοντάς του την παραπάνω φράση. (Αισώπου Μύθοι «Ανήρ Κομπαστής»)


– Mηδένα προ του τέλους μακάριζε : Μην βιάζεσαι να μακαρίσεις κάποιον πριν το τέλος.
Με αυτή τη φράση σχολίασε ο Σόλωνας τους θησαυρούς του Κροίσου, όταν ο τελευταίος τους έδειξε με υπερηφάνεια. (Ηροδότου Ι 32 7)


– Κύκνειο άσμα: Η τελευταία ενέργεια – πράξη – έργο κάποιου.
Προέρχεται από το τελευταίο τραγούδι του κύκνου πριν το θάνατό του. (Πλάτωνος Φαίδων 84 Ε)


– Ιστός της Πηνελόπης : Λέγεται για έργο που δεν τελειώνει.
Η φράση είναι από τον Όμηρο όπου στην Οδύσσεια αναφέρεται στην Πηνελόπη η οποία ύφαινε ένα ύφασμα την ημέρα και το ξήλωνε τη νύχτα, θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες μέχρι να γυρίσει ο Οδυσσέας από την Τροία. (Ομήρου Οδύσσεια τ 149)


– Κουτί της Πανδώρας : Εμφάνιση πολλών δεινών ταυτόχρονα.
Η φράση προέρχεται από τη μυθολογία, σύμφωνα με την οποία ο Δίας για να τιμωρήσει τους ανθρώπους έδωσε στην Πανδώρα ως δώρο ένα κιβώτιο γεμάτο με όλες τις συμφορές, με αποτέλεσμα μόλις το άνοιξε να βγουν όλα τα δεινά, εκτός από την ελπίδα.


– Ο κύβος ερρίφθη: Η απόφαση έχει ληφθεί.
Τη φάση είπε ο Καίσαρας όταν αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο.


– Προκρούστειος Κλίνη: Προσαρμογή κάποιας κατάστασης βάσει συμφέροντος
Προέρχεται από τον μυθικό κακούργο Προκρούστη ο οποίος έδενε τα θύματά του σε κρεβάτι κι έπειτα τους έκοβε ή εξάρθρωνε τα πόδια, προκειμένου να τους φέρει σε ίσο μήκος με το κρεβάτι.


– Μέμνησο των Αθηναίων : Μην ξεχνάς αυτόν που πρόκειται να εκδικηθείς.
Τη φράση έλεγε καθημερινά ένας υπηρέτης στο Δαρείο (κατόπιν εντολής του) υπενθυμίζοντας ότι έπρεπε να τιμωρήσει τους Αθηναίους, διότι συμμετείχαν στην πυρπόληση των Σάρδεων. (Ηροδότου V 105)


– Μερίς του λέοντος : Το μεγαλύτερο μερίδιο.
(Αισώπου μύθοι «Λέων και αλώπηξ»)


– Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας : Όταν λέγονται ήδη γνωστά πράγματα
Η φράση λέγεται διότι στην Αθήνα η γλαύκα, η κουκουβάγια, ήταν γνωστή, σαν σύμβολο της Αθήνας και εικονιζόταν παντού, όπως στις στροφές των σπιτιών, στα νομίσματα κ.λ.π. (Αριστοφάνη, Όρνιθες, 301)


lithosfotosΔείτε μερικές φράσεις της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που επέζησαν μέχρι σήμερα