19 February, 2019
Home / Διαφορα (Page 2167)

https://i2.wp.com/static.ddmcdn.com/gif/multiple-sclerosis-demyelinization.gif?resize=400%2C331ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ, ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ
πηγηΑπό την Ελένη Παπακωνσταντίνου BA, CNP, RNCP 

Εάν έχετε ένα αγαπημένο πρόσωπο με σκλήρυνση κατά πλάκας [1], (όπως κι εγώ), θα αγαπήσετε αυτή την δημοσίευση. Διαθέτει την εμπνευσμένη ιστορία της Δρ Τέρι Wahls [2],η οποία αντέστρεψε την σκλήρυνση κατά πλάκας μετά από επτά χρόνια επιδείνωσης απλώς αλλάζοντας τη διατροφή της. Αυτό το έκανε μέσα σε 8 μήνες και μετά πήγε για  μια περιοδεία 18 μιλίων με το ποδήλατο, .Κανένα φάρμακο δεν είναι ποτέ σε θέση να διεκδικήσει τα ίδια αποτελέσματα. Ερχόμενοι στην ιστορία της, στα τέλη του περασμένου έτους ήταν το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο που πήρε ποτέ.
Η Δρ Wahls είναι καθηγήτρια Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, όπου διδάσκει, και ειδικεύει  στην κλινική τραυματολογία  βλάβης  του εγκεφάλου. Αυτή η συμβατική γιατρός είχε το θάρρος να κάνει το βήμα έξω από το ιατρικό κατεστημένο. 
Αρχικά διαγνώστηκε με υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα σκλήρυνση κατά πλάκας, το 2000, ακολούθησε τη συμβατική διαδρομή και έπαιρνε φάρμακα χημειοθεραπείας και άλλα κατασταλτικά του ανοσοποιητικού, σε μια προσπάθεια να επιβραδύνει την ασθένεια.
Μέχρι το 2003, η Δρ Wahls είχε προχωρήσει στην «Δευτερογενή προϊούσα πολλαπλή σκλήρυνση» (η πιο προχωρημένη μορφή), και έπρεπε να αρχίσει να χρησιμοποιεί μια αναπηρική καρέκλα εξαιτίας της αδυναμίας στους ραχιαίους μυς της. Στην ΣΚΠ, το ανοσοποιητικό σύστημα ευαισθητοποιείται και επιτίθεται στις πρωτεϊνες στο έλυτρο της μυελίνης το οποίο προστατεύει τους νευρίτες του κεντρικού νευρικού συστήματος [3].

Όπως ο καθένας με μια εκφυλιστική ασθένεια , ήθελε να προλάβει την περαιτέρω επιδείνωση όσο το δυνατόν περισσότερο. Λόγω της ιατρικής της εκπαίδευσης, η Δρ Wahls ήξερε ότι η έρευνα σε ζωικά μοντέλα της νόσου είναι συνήθως 20 ή 30 χρόνια πιο μπροστά από την κλινική πρακτική.
 Έμενε μέχρι αργά κάθε βράδυ για να ψάχνει και να αξιολογεί τις έρευνες και να αναλύει τα τελευταία άρθρα σχετικά με την σκλήρυνση κατά πλάκας.

Ήξερε ότι οι περισσότερες από τις μελέτες των δοκιμών φαρμάκων, θα χρειαστούν χρόνια για την έγκριση του FDA κι έτσι στράφηκε στην έρευνα σχετικά με τις βιταμίνες και τα συμπληρώματα τα οποία είναι σημαντικά για την υγεία των μιτοχονδρίων και του εγκεφάλου .


Συνέχισε την έρευνα αργά τις νύχτες, ανακάλυψε μελέτες που δείχνουν ότι με το πέρασμα του χρόνου, οι εγκέφαλοι των ανθρώπων με σκλήρυνση κατά πλάκας είχαν την τάση να συρρικνώνονται. Αυτό μεγάλωσε την περιέργεια της και την οδήγησε να ερευνήσει και τις άλλες ασθένειες που έχουν παρόμοια συρρίκνωση του εγκεφάλου, δηλαδή τις ασθένειες του Huntington, τη νόσο του Πάρκινσον και του Αλτσχάιμερ.
Ένα πράγμα κοινό σε όλες αυτές τις εκφυλιστικές παθήσεις είναι η κακή λειτουργία των μιτοχόνδριων. Τα μιτοχόνδρια είναι κάτι σαν τις «μπαταρίες» των κυττάρων που διαχειρίζονται την παροχή ενέργειας στο κύτταρο. Εάν ξεχάσετε να τα θρέψετε , τα κύτταρά σας μαραίνονται και πεθαίνουν. Οι μύες συρρικνώνονται, ο όγκος του εγκεφάλου συρρικνώνεται και τα άλλα κύτταρα στο σώμα σας βρίσκονται επίσης σε κίνδυνο.

Βελτίωση , αλλά όχι αρκετή

Με την έρευνα που έκανε η Dr Wahls, ανακάλυψε ότι ιδίως τρεις θρεπτικές ουσίες, ήταν απαραίτητες για τη σωστή λειτουργία των μιτοχονδρίων:
1) ωμέγα-3 λιπαρά οξέα – δηλαδή, από ψάρια ή λάδι κριλ 2) κρεατίνη (μια ένωση που ασχολείται με την παραγωγή ενέργειας στο σώμα) και 3) Το συνένζυμο Q10 – κατά προτίμηση στην «αναγώμενη» έκδοση του είναι , καλύτερα απορροφούμενο,  γνωστό ως Ubiquinol που έχει 3 φορές μεγαλύτερη  αντιοξειδωτική δυνατότητα από ότι το κανονικό Co-Q10. Μετά τη λήψη αυτών των συμπληρωμάτων, η επιδείνωση της επιβραδύνθηκε κάπως, αλλά παρέμενε ακόμα ασθενής. 

Η μεγάλη αλλαγή – Παίρνοντας τα θρεπτικά συστατικά από τα τρόφιμα
Το φθινόπωρο του 2007, η Wahls είχε μια σημαντική στιγμή επιφοίτησης. Αναρωτήθηκε τι θα συμβεί αν αλλάξει τη διατροφή της ώστε να έπαιρνε αυτά τα σημαντικά θρεπτικά συστατικά για τον εγκέφαλο όχι από τα συμπληρώματα, αλλά από τα τρόφιμα που έτρωγε. Για να ευδοκιμήσουν τα μιτοχόνδρια της για στη μέγιστη αποδοτικότητα τους χρειαζόταν βιταμίνες του συμπλέγματος Β, θείο και αντιοξειδωτικά. Η Δρ Wahls επίσης ήθελε να βάλει στην διατροφή της όλα τα τρόφιμα που βοηθούν στον σχηματισμό της μυελίνης – κυρίως Β1 (θειαμίνη), Β9 (φολικό οξύ) και Β12 (Κοβαλαμίνη), ιχθυέλαιο και ιώδιο.


Για την επίτευξη όλων αυτών, προσάρμοσε την διατροφή της σε μια δίαιτα με ένα πρότυπο του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη, (βασικά τρώμε ό, τι έτρωγε ο  άνθρωπος των σπηλαίων ) το οποίο περιλάμβανει ρίζες, σπόρους, ξηρούς καρπούς, λιπαρά ψάρια, κρέατα από φυτοφάγα , όργανα ζώων, και φυσικό ιώδιο από τα φυτά της θάλασσας.

Έτρωγε επίσης 9 κύπελλα μη-αμυλούχων λαχανικών και μούρα κάθε μέρα. (Για να είναι εύκολο να το θυμάστε.
Είναι 3 φλιτζάνια χόρτα, 3 φλιτζάνια λαχανικά που περιέχουν θείο, και 3 φλιτζάνια πολύχρωμα λαχανικά και μούρα).

Τα Θειούχα λαχανικά είναι το κατσαρό λάχανο, το μπρόκολο, το λάχανο, τα λαχανάκια Βρυξελλών, το κουνουπίδι, το σκόρδο, τα κρεμμύδια, το σχοινόπρασο, τα πράσα, τα μανιτάρια, τα σπαράγγια, κλπ.
Τα αμυλώδη λαχανικά όπως οι πατάτες ή τα δημητριακά όπως το ρύζι δεν τα έτρωγε εκτός αν είχε φάει πρώτα τα 9 κύπελλα από τα άλλα λαχανικά.
Συμβουλές για το “τρώγοντας με τον τρόπο με της Wahls” μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της:

http://www.terrywahls.com/eating-the-wahls-way?EID=18923451&CID=3395727

Μπορείτε επίσης να αγοράσετε το βιβλίο της Wahl,

Φροντίζοντας  τα μιτοχόνδρια μου

και να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με τις προτάσεις της ερευνάς της , τις συνταγές και το μενού της.


Ονόμασε αυτόν τον τρόπο της διατροφής «Εντατική Κατευθυνόμενη Διατροφή» και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Σύντομα διαπίστωσε ότι είχε περισσότερη ενέργεια και αισθανόταν καλύτερα. Μέσα σε 3 μήνες ήταν σε θέση να σηκωθεί από την αναπηρική καρέκλα περπατώντας στις αίθουσες κατά την εργασία της χρησιμοποιώντας ένα μόνο μπαστούνι .
Αργότερα, με την προσθήκη της άσκησης και άλλων θεραπειών η Δρ Wahls πήγε σταδιακά καλύτερα.

Γιατί σταυρανθή λαχανικά και θείο;

Το Θείο είναι υπεύθυνο για εκατοντάδες βιοχημικές αντιδράσεις στο ανθρώπινο σώμα. Μαζί με τα αντιοξειδωτικά, το θείο βοηθά τα μιτοχόνδρια να επιβιώσουν. Κατά βάρος, το θείο είναι ένα από τα πιο άφθονα μέταλλα στο σώμα – ο μέσος άνθρωπος έχει περίπου 140 γραμμάρια ανά πάσα στιγμή.
Τα Θειούχα λαχανικά επίσης βοηθάνε επειδή περιέχουν ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό την γλουταθειόνη – η οποία μπορεί να βοηθήσει να αποτραπεί η περαιτέρω ζημία στους νευροδιαβιβαστές.
Επιπλέον, το θείο χρειάζεται για τη σύνθεση της ταυρίνης, ένα αμινοξύ που απαιτείται για τη σωστή λειτουργία των μυών και του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Το Θείο υποβοηθάει επίσης τις μεθόδους αποτοξίνωσης των νεφρών και του ήπατος.

Τροφές που πρέπει να αποφεύγονται

Η τυπική δίαιτα ενός Βορειοαμερικάνου (@episthmi πλέον δεν διαφέρει από τον μεσο-έλληνα) είναι τόσο φτωχή σε θρεπτικά συστατικά που δεν έχει τα δομικά στοιχεία για τη διατροφή των μιτοχονδρίων ή για να κάνετε την επισκευή της μυελίνης.
Είναι πολύ σημαντικό να αφαιρέσετε από τη διατροφή όλα τα εξευγενισμένα ή προσυσκευασμένα τρόφιμα και ουσίες πλούσιες σε ωμέγα 6 λιπαρά.
Τα ωμέγα- 6 λιπαρά οξέα βρίσκονται στο κρέας των ζώων που τρέφονται με αραβόσιτο , αραβοσιτέλαιο, καρθαμέλαιο και φυτικά έλαια, σογιέλαιο, μαργαρίνες και τηγανισμένα τρόφιμα.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι κάποιος πρέπει να αφαιρέσει όλα τα λίπη και έλαια από την διατροφή. Ενθαρρύνονται τα «υγιή λίπη», όπως τα ιχθυέλαια, ο λιναρόσπορος, και τα σπορέλαια το έξτρα παρθένο λάδι καρύδας και το ελαιόλαδο.(@(episthmi Τα σπορέλαια ή το ελαιόλαδο πρέπει νάναι ΨΥΧΡΗΣ έκθλιψης και ΜΟΝΟ + βιολογικής καλλιέργειας).

Οτιδήποτε φλεγμονώδες και επεξεργασμένο πρέπει να αφαιρεθεί – έτσι όχι στην ζάχαρη, στο σιρόπι καλαμποκιού υψηλής φρουκτόζης, στην ασπαρτάμη, στα αλλεργιογόνα, τα γαλακτοκομικά, δημητριακά,και ορισμένα λαχανικά. Τα φιστίκια, τα φασόλια σόγιας , τα δημητριακά και τα γαλακτοκομικά προϊόντα ή που έχουν υποστεί ζύμωση.

Τα φυστίκια και τα φασόλια σόγιας που είναι όσπρια και τα γαλακτοκομικά ωμά ή από ζύμωση περιέχουν καζεϊνη και πρέπει να αφαιρεθούν από τη δίαιτα.

Τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα δημητριακά και τα όσπρια εμπλέκονται σε αυτοάνοσες αντιδράσεις στα άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας, και πρέπει να αποφευχθούν ακόμη και σε μικρές ποσότητες. [4]
Μικρές ποσότητες από ωμό καρπό κακάου που περιέχει ισχυρά ανιοξειδωτικά και ακατέργαστο μέλι επιτρέπεται περιστασιακά.
Εκείνοι που δεν θα μπορεσουν να ακολουθήσουν μια δίαιτα χωρίς δημητριακά ενθαρρύνονται να δοκιμάσουν δίαιτα χωρίς γλουτένη πρώτα, αλλά τα γρήγορα αποτελέσματα αναμένονται, όταν οι κατευθυντήριες γραμμές ακολουθούνται αυστηρά.

ΣΚΠ και αυγά

Τα βιολογικά, ελευθέρας βοσκής, αυγά χωρίς αντιβιοτικά (αν βρεθούν), συνιστώνται, διότι περιέχουν χολίνη – που μαζί με την ινοσιτόλη – είναι ζωτικής σημασίας για την επισκευή του έλυτρου μυελίνης. Συνεργικά εργάζονται για να παράξουν φυσική λεκιθίνη στο σώμα.
Μαυτό τον τρόπο δεν χρειάζεται να βασίζεστε στη λεκιθίνη σόγιας.

(@episthmi σήμερα η λεκιθίνη σόγιας είναι 95% – 100% από Γ Τ σόγια)

Γενικώς, τα άτομα με αυτοάνοσες νόσους, πρέπει να μην τρώνε τα ασπράδια εξαιτίας μιας προβληματικής πρωτεϊνης στο ασπράδι που ονομάζεται «λυσοζύμη».
Συνήθως αυτή είναι ακίνδυνη, αλλά μπορεί να συνδεθεί με ορισμένες πρωτεΐνες που αναστέλλουν τη θρυψίνη, εμποδίζοντάς την να κάνει τη δουλειά της που είναι να αφομοιώνει τις πρωτεΐνες.
Μερικά από τα συστατικά της “λυσοζύμης” μπορεί να περάσουν μέσα από το έντερικό τοίχωμα και να επιδεινώσουν το κατεστραμμένο έντερο.

Η αβιδίνη, μία άλλη ουσία που βρίσκεται στα ασπράδια αυγών, μπλοκάρει μια από τις βιταμίνες Β που ονομάζεται Βιοτίνη, η οποία είναι υπεύθυνη για τη σύνθεση των λιπαρών οξέων και την ρύθμιση της γλυκόζης στο αίμα.
Ακόμα και όταν είναι καλά μαγειρεμένο το αυγό , η αβιδίνη συνεχίζει να αναστέλλει την απορρόφηση της Βιοτίνης κατά 30%.
Έτσι, πώς θα ξέρετε εάν είστε ευαίσθητοι στα ασπράδια αυγών;
Ένας τρόπος για να το μάθετε είναι να αποφύγετε  τα αυγά για μια  εβδομάδα και να τα προσθέστε μετά από μερικές εβδομάδες. Μπορούν να καταναλωθούν αν δεν υπάρξει αντίδραση σε αυτά.
Το ίδιο πράγμα μπορεί να δοκιμαστεί με τα στρυχνοειδή λαχανικά (ντομάτες, μελιτζάνες, πατάτες), το οποία μπορεί μερικές φορές να προκαλέσουν πόνο στις αρθρώσεις σε μερικούς ανθρώπους.

Αν διαπιστώσετε ότι δεν μπορείτε να πάρετε τη χολίνη σας από τους κρόκους αυγών,οι εναλλακτικές πηγές χολίνης είναι  το βοδινό συκώτι (υψηλότερη πηγή), κοτόπουλο και γαλοπούλα, χτένια και γαρίδες, σολομός, λαχανίδες, σέσκουλο και κουνουπίδι. [5]

Θα βρείτε, επίσης, χολίνη στο σουσάμι και στο λιναρόσπορο.
Η Ινοσιτόλη βρίσκεται σε μεγάλες ποσότητες στα όσπρια (τα όσπρια δεν επιτρέπονται σε αυτή τη δίαιτα), ωστόσο μπορείτε να πάρετε ινοσιτόλη σε μεγάλες ποσότητες από γκρέιπφρουτ, πορτοκάλια, μανταρίνια, πεπόνι,  βατόμουρα, αγκινάρες, μπάμιες, ακτινίδια, και νεκταρίνια.

Πώς αλλιώς μπορεί να αποκαταστήσετε τη μυελίνη και να αποτρέψετε την καταστροφή της;

Η «Ισορροπημένη διατροφή» είναι το κλειδί. Το έλυτρο της μυελίνης αποτελείται από περίπου 75 τοις εκατό λίπος και χοληστερόλη και το υπόλοιπο είναι πρωτεΐνη [6].

Κρίταμα πλούσια και σε Ω3 εκτός απο ιώδιο.
Το πρώτο δομικό στοιχείο είναι Ωμέγα-3, το οποίο μπορείτε να πάρετε από αγνά έλαια των ψαριών, τα άγρια ​​ψάρια και κρέατα από ζωα που τρέφονται με χόρτο.
Οργανικα κρέατα  – που οι παραδοσιακές κοινωνίες πάντα έτρωγαν- συνιστώνται μία φορά την εβδομάδα για να πάρετε φυσικά τη κοβαλαμίνη ή Β12.

(@episthmi είναι αυτά που η ΕΕ απαγόρευσε λόγω της «νόσου των τρελλών αγελάδων»).

Το βιολογικό συκώτι είναι ιδιαίτερα καλό για Β12. Το φυσικό ιώδιο από τα λαχανικά της θάλασσας, όχι μόνο βοηθά στην επισκευή της μυελίνης, αλλά βοηθά επίσης το συκώτι και τον εγκέφαλο να καθαρίσει τον υδράργυρο και τα άλλα βαρέα μέταλλα από το σώμα.

Η Βιταμίνη Β1 (θειαμίνη) βοηθάει για να πάρουν ενέργεια οι μύες, αλλά βοηθά επίσης στην επισκευή της μυελίνης. Τρώγοντας 3 φλιτζάνια χόρτα την ημέρα βοηθάτε στην παροχή βιταμινών στο σώμα του συμπλέγματος Β και φολλικό οξύ – βιταμίνες που βοηθούν τον εγκέφαλο από την συρρίκνωση.

 (Πράγματι, πολλοί άνθρωποι που έχουν δοκιμάσει αυτή την διατροφή που χαρακτηρίζεται από καθαρό μυαλό και την απομάκρυνση του φαινομένου της «εγκεφαλικής θολούρας» που είχαν νωρίτερα).

Η Λεκιθίνη αποτελείται από φωσφορικό οξύ, χολίνη, λινολεϊκό οξύ, ινοσιτόλη και αρκετές βιταμίνες συμπλέγματος Β. Για να τη πάρετε από την τροφή, οι πηγές της  είνα τα πορτοκάλια γκρέιπφρουτ,, μανταρίνια, σουσάμι και ηλιόσποροι.
Προσθέστε λίγο τριμμένο τζίντζερ για αντιοξειδωτικό και έχετε μια νόστιμη φρουτοσαλάτα.

Καθημερινά ζωμοί από κρέας και κόκκαλα (από ζωα χορτοφάγα), συνιστώνται επίσης.


Αργοβρασμένα οστά και κρέατα απελευθερώνουν μέταλλα, κολλαγόνο και γλυσίνη (ζελατίνη), τα οποία χρησιμοποιεί ο οργανισμός σας για να απορρίψει τα βαρέα μέταλλα,να επισκευάσει το κατεστραμμένο κολλαγόνο και βοηθούν στο σχηματισμό προστατευτικού φράγματος στην  βλεννογόνο του εντέρου. Εχοντας καθημερινά ζωμούς είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να αποφευχθεί το σύνδρομο διαρροής του έντέρου, που θα μπορούσε να συμβάλλει στις αυτοάνοσες αντιδράσεις γενικά.

Τα αντιοξειδωτικά από τα  μπαχαρικά, όπως ο κουρκουμάς (κιτρινόριζα) είναι μέρος της πληθώρας μελετών σε ανθρώπους και ζώα που δείχνουν ότι η κουρκουμίνη συστατικό του κουρκουμά βοηθά στην πρόληψη της οξειδωτικής βλάβης. [8]
 Πόση κουρκουμίνη θα μπορούσε να λειτουργήσει για την πρόληψη της απομυελοποίησης παραμένει ασαφές, αλλά οι ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Vanderbilt πιστεύουν ότι μπορεί να διακόπτει την παραγωγή της IL-12, μιας πρωτεΐνης που παίζει βασικό ρόλο στην καταστροφή της μυελίνης των νευρικών ειδικού αντιγόνου Th1 κύτταρων , σηματοδοτώντας την ανάπτυξη, κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος τα οποία στη συνέχεια ξεκινούν μια επίθεση στο έλυτρο μυελίνης. [9]

Ένας άλλος τρόπος για την αποκατάσταση της χαμένης μυελίνης είναι να υποβάλουμε  τους μύες στο «στρες» της καθημερινής άσκησης – περισσότερα για αυτό αργότερα.

Η χρήση των λιπών και ελαίων στη σκλήρυνση κατά πλάκας

Σε αντίθεση με άλλες δίαιτες ΣΚΠ που προτείνουν τη δραστική μείωση κορεσμένων λιπών, η Wahls λέει ότι τα υγιή λίπη – από το μουρουνέλαιο και το σολομό και έλαια από, καρύδια, σπόρους τσία,ghee βουτυρο από χορτοφάγα ζώα ελευθέρας βοσκής, , έξτρα παρθένο ελαιόλαδο και έλαια καρύδας και … ακόμη και λαρδί … είναι μια χαρά.

(@episthmi Αποφύγετε τις μαργαρίνες και οτιδήποτε έχει σχέση με υδρογωνομένα έλαια)

Το Ghee , ή εξευγενισμένο βούτυρο, από το οποίο έχουν αφαιρεθεί οι πρωτεΐνες του γάλακτος, έτσι στην ουσία έχει χαρακτηριστεί ως ‘ λίπος ‘και όχι ως γαλακτοκομικό.

Εδώ ένα βίντεο για το πώς παρασκευάζεται

Λάβετε υπόψη σας ότι χρειάζεστε ίχνη χαλκού για να ενεργοποιήσετε αυτά τα υγιή λίπη, έτσι ώστε να μπορούν να πάνε να εργαστούν για την επισκευή της μυελίνης.Στις πηγές χαλκού περιλαμβάνονται η ρίγανη και το θυμάρι, οι σπόροι κολοκύθας και το σουσάμι.

Το μουρουνέλαιο έχει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη D .
(@episthmi  Ο ΗΛΙΟΣ)
μια βιταμίνη λιποδιαλυτή η οποία διαδραματίζει έναν κρίσιμο ρόλο, όχι μόνο στην πρόληψη, αλλά και στη θεραπεία της απομυελίνωσης σε ασθενείς με ΣΚΠ.
Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο The Journal of the American Medical Association το 2006 διαπίστωσε ότι η βιταμίνη D μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο της απομυελίνωσης.

Πόσο βιταμίνης D3; Η Wahls πιστεύει ότι η βιταμίνη D πρέπει να είναι πάνω από 50 ng / ml, αλλά κάτω από 100 ng / ml για να ληφθούν τα καλύτερα οφέλη – μειωμένος κινδύνος για αυτοάνοση ασθένεια, καρκίνος, καρδιαγγειακές ασθένειες και υψηλή αρτηριακή πίεση.
Πώς μπορείτε να γνωρίζετε πόσο θα πρέπει να πάρετε;
Κάντε ένα τεστ βιταμίνης D κάθε 1 με 3 μήνες και παίρνετε 4.000 IU βιταμίνης D3 ημερησίως ή περισσότερο, αν χρειαστεί.
Σε επίπεδα πάνω από 150 ng/ml, υπάρχει ένας αυξημένος κίνδυνος υπερβολικής ασβεστίου στο αίμα, παραισθήσεις, ψύχωση, και βλάβη στα νεφρά.

Είναι ενδιαφέρον ότι η συγκέντρωση του ωμέγα-9 ελαϊκού οξέος (ένα είδος υγιούς μονοακόρεστου ελαίου που βρίσκεται στο ελαιόλαδο και στο αβοκάντο), είναι χαμηλότερο στη μυελίνη των ατόμων με ΣΚΠ. Το ελαϊκό οξύ προωθεί την παραγωγή των αντιοξειδωτικών στο σώμα και επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου της καρδιάς. Το ελαϊκό οξύ χρησιμοποιείται επίσης για τη διαμόρφωση του `ελαίου του Lorenzo’ s ‘ το οποίο βοηθά τους ασθενείς με αδρενολευκοδυστροφία – άλλη μία απομυελινωτική νόσο.

Δημιουργία νέων νευρώνων και συνάψεων και περισσότερη Ενέργεια

Με την καλή λειτουργία των  μιτοχόνδριων , η Δρ Wahls ήλπίζε ότι το σώμα της θα πάρει τη μέγιστη ενέργεια από τη γλυκόζη, που αποτελεί βασικό παράγοντα για τη μείωση ή την εξάλειψη της κόπωσης τόσο κοινή στη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Με περισσότερη ενέργεια θα μπορούσε να ασκηθεί και να κάνει περισσότερα.
Η υψηλή σε αντιοξειδωτικά δίαιτα της Wahl δεν θα αυξήσει μόνο την προστασία των νευρώνων, αλλά αυξάνει την παραγωγή των νευροτροφικών παραγόντων. – μια οικογένεια πρωτεϊνών που είναι υπεύθυνες για την ανάπτυξη και την ωρίμανση των νέων νευρώνων και συνάψεων [7]

Η συνεργιστική προσέγγιση: Χτυπώντας την ΣΚΠ με πολλά πράγματα ταυτόχρονα

Καθιερώνοτας την εντατική καθημερινή διατροφή της , η Δρ Wahls συνέχισε να ερευνά τα συμπληρώματα που μπορεί να βοηθήσουν και να θρέψουν τα μιτοχόνδρια.
Τα συμπληρώματα, επισημαίνει, μπορεί να είναι χρήσιμα, σε θρεπτικά συστατικά αλλά η διατροφή πρέπει πάντα να είναι σε πρώτη βάση. Υπάρχει σοφία σε αυτό – τα λαμπρά χρωματισμένα λαχανικά και τα μούρα μπορεί να περιέχουν ευεργετικές συμπαράγοντες ενώσεις που δεν περιλαμβάνονται στα συμπληρώματα που οι επιστήμονες μπορεί να μην έχουν ανακαλύψει ακόμα ή να αναφερθούν σε αυτά μετά από χρόνια, ακόμα κι αν τα ψάχνουν για καιρό.

Σήμερα η Δρ Wahls χρησιμοποιεί

200 mg του συμπλέγματος Β,
200 mg συνένζυμο Q 10,
1 g του άλφα λιποϊκού οξέος,
600 mg ακετυλο L Καρνιτίνης,
120 mg του Τζινγκο μπιλόμπα,
2 g Ν Aκετυλο Κυστεΐνης,
2 γρ Ταυρίνης,
2 γρ της γλουταθειόνης,
200 mg ρεσβερατρόλης, και αρκετό οροτικό λίθιο  για να δώσει
13 mg στοιχειακού λιθίου, σε καθημερινή βάση.

Βάζοντας τα όλα μαζί

Μέχρι το Δεκέμβριο του 2007, είχε συνδυάσει την εντατική κατευθυνόμενη διατροφή με ένα πρόγραμμα προοδευτικής άσκησης,  ηλεκτρο-διέγερσης των μυών [10], και καθημερινής άσκησης.
Η καθημερινή άσκηση, ακόμη και για εκείνους που δεν μπορούν να περπατήσουν, είναι εξαιρετική, διότι οποιαδήποτε «πίεση» στο μυες προκαλεί τον οργανισμό να παράγει νέα μυελίνη και βοηθάει στην ανάπτυξη νέων νευρολογικών μονοπατιών. Η άσκηση οδηγεί επίσης σε μειωμένη παραγωγή των φλεγμονωδών πρωτεϊνών.
Διάφορα πειράματα σε ζώα έχουν δείξει ότι η άσκηση αυξάνει τις «νευροτροφίνες» , μία οικογένεια πρωτεϊνών που επάγουν την επιβίωση, την ανάπτυξη και τη λειτουργία των νευρώνων.
Τα αποτελέσματα εξέπληξαν το γιατρό της, την οικογένειά της, ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό της.
Μέσα σε ένα χρόνο, ήταν σε θέση να περπατήσει μέσα στο νοσοκομείο χωρίς μπαστούνι και ακόμα να ολοκληρώσει μια περιοδεία18-μιλίων με ποδήλατο. Αντί να εξαρτάται από τους άλλους, η Wahls ανέκτησε την ικανότητα να πηγαίνει στην εργασία της με το ποδήλατο , και να κάνει γύρους περπατώντας, χωρίς την ανάγκη του μπαστουνιού ή της αναπηρικής καρέκλας.

Πετώντας την αναπηρική καρέκλα και βοηθώντας τους άλλους

Ευγνώμων που είχε ξαναβρεί την ενέργεια της πίσω, η Δρ Wahls πέρασε τα τελευταία τρία χρόνια στην έρευνα, σε διαλέξεις και μιλώντας για το ταξίδι της προς την ευεξία και μοιράζοντας τις εμπειρίες της με τους άλλους στο πως μπορούν να βοηθήσουν τους εαυτούς τους με την εντατική κατευθυνόμενη διατροφή.
Η Δρ Wahls τώρα έχει αρκετή ενέργεια για να αρχίσει να ασχολείται με τις υποτροφίες για την έρευνα και πάλι. Έχει δημιουργήσει μια διεπιστημονική ομάδα για τη διεξαγωγή κλινικών δοκιμών με τη χρήση της εντατικής, κατευθυνόμενης διατροφής και της νευρομυϊκής ηλεκτρικής διέγερσης για την καταπολέμηση της προχωρημένης νόσου του Parkinson και τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της δευτεροβάθμιας προοδευτικής σκλήρυνσης κατά πλάκας
.
Αυτή τη φορά διεξάγει μια τυχαιοποιημένη κλινική δοκιμή παρέμβασης για τη διατροφή και την νευρομυϊκή ηλεκτρική διέγερση και την δευτερογενή προϊούσα πολλαπλή σκλήρυνση. Μπορείτε να διαβάσετε για αυτό εδώ:

http://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT01381354?term=wahls+sclerosis&rank=1

Γλυστρίδα κοινώς αντράκλα

Αλλο ενα φυτό πλούσιο σε Ω3

Για να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση και τα κονδύλια για την έρευνα και το μη-κερδοσκοπικό ίδρυμα της, η Δρ Wahls έχει καταγράψει πολλές από τις δημόσιες διαλέξεις της. Πενήντα τοις εκατό των κερδών από τις πωλήσεις των διαλέξεων της σε DVDs και CD ήχου χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη της κλινικής διατροφής στον τομέα της διατροφής, μασάζ, άσκησης, και νευρομυϊκής διέγερσης. Αυτοί οι πόροι είναι διαθέσιμοι στην ιστοσελίδα της Δρ Wahl:

 http://www.mindingmymitochondria.com/

Εν τω μεταξύ, εδώ είναι μερικές φράσεις από την Δρ Wahls:

«Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε για την αποκατάσταση της υγείας μας, χωρίς να χρειαζόμαστε ένα γιατρό. Εδώ είναι δέκα προτάσεις για το πώς μπορείτε να βοηθήσετε να εξαπλωθεί .
1. Διαδίδοντας το βιβλίο. “Φροντίζοντας τα μιτοχόνδρια μου” στο Facebook και το Twitter.
2. Πείτε το στους φίλους σας ότι έχετε διαβάσει αυτό το υπέροχο βιβλίο που άλλαξε τη ζωή σας.
3. Πείτε τους συναδέλφους σας, ότι ο λόγος που έχετε τόσο πολύ περισσότερη ενέργεια οφείλεται στο “Φροντίζοντας τα μιτοχόνδρια μου”.
4. Ενημερώστε την οικογένειά σας ότι το ”Φροντίζοντας τα μιτοχόνδρια μου” αλλάζει τη ζωή σας και τις δικές τους .
5. Γράψτε μια κριτική για το Amazon. Είναι εύκολο. Ακριβώς μια παράγραφο, γραμμένη μέσα από την καρδιά σας, θα είναι μια χαρά.
6. Γράψτε μια κριτική για την τοπική εφημερίδα σας. Ή μια επιστολή προς τον εκδότη.
7. Αγοράστε το βιβλίο για ένα φίλο ή ένα μέλος της οικογένειάς σας, των οποίων η υγεία θα θέλατε να δείτε να βελτιώνετε.
8. Πάρτε μια συνέντευξη από την Δρ Wahls για το τοπικό ενημερωτικό δελτίο σας, ή κλαμπ.
9. Ακολουθήστε τις υποδείξεις της Δρ Wahls που έχει στο στο “Φροντίζοντας τα μιτοχόνδρια μου”. Καθώς θα γίνεστε πιο υγιής, πιο ζωντανή , οι άλλοι θα ρωτήσουν ποιο είναι το μυστικό σας.
10. Όταν οι άλλοι σας ρωτήσουν τι σας έκανε να φαίνεστε 6 μήνες νεότεροι από ό, τι την τελευταία φορά που σας είδαν, να τους πείτε τον λόγο . Αυτό οφείλεται στο ότι τα μιτοχόνδρια σας είναι υγιή και πάλι, χάρη στο “Φροντίζοντας τα μιτοχόνδρια μου”.

[1] Η σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) είναι μια χρόνια, εκφυλιστική ασθένεια των νεύρων του εγκεφάλου και της σπονδυλικής στήλης, που προκαλείται μέσω μιας διαδικασίας της απομυέλινωσης.
Η μυελίνη είναι το μονωτικό, μια κέρινη ουσία γύρω από τα νεύρα στο κεντρικό νευρικό σας σύστημα. Όταν η μυελίνη καταστρέφεται από μια αυτοάνοση ασθένεια ή μέσω μιας αυτο-καταστροφικής διαδικασίας στο σώμα σας, η λειτουργία αυτών των νεύρων χειροτερεύει με το πέρασμα του χρόνου, με αποτέλεσμα την πρόκληση μιας σειράς συμπτώματων, όπως τα εξής: μυϊκή αδυναμία, έλλειψη ισορροπίας, ή απώλεια συντονισμού, αστιγματισμό, απώλεια της όρασης , και μυϊκού τρόμου.

[2] Η Δρ Wahls είναι μια κλινική καθηγήτρια της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του κολλεγίου του Carver της Ιατρικής, όπου διδάσκει Εσωτερική Ιατρική . Έχει δημοσιεύσει πάνω από 60 επιστημονικές περιλήψεις, και διεξάγει επί του παρόντος κλινικές δοκιμές για το πώς μια θρεπτική ουσία υψηλής διατροφικής αξίας μπορεί να βοηθήσει στην αντιστροφή των συμπτωμάτων της ΣΚΠ.

[3] Η έρευνα έχει δείξει ότι  θραύσματα από ξένες πρωτεΐνες (δηλαδή, από μολυσματικούς παράγοντες και τροφιμα) μπορούν να ενεργοποιήσουν την μυελίνη- τα ευαίσθητα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος μέσω από διασταυρούμενες αντιδράσεις.
Πολλές νέες ξένες πρωτεΐνες εισήχθησαν στο ανθρώπινο περιβάλλον από τη γεωργική επανάσταση, 10.000 έως 5000 χρόνια πριν.
Ορισμένες νέες πρωτεΐνες έχουν περάσει μέσα στον άνθρωπο από τα οικόσιτα ζώα (π.χ. ιός Epstein Barr) και από εντελώς νέα ειδη διατροφής, όπως τα γαλακτοκομικά, δημητριακά και τα όσπρια. Οι άνθρωποι βρίσκονται εδώ πολύ περισσότερο από 5.000 χρόνια, και η χλωρίδα του εντέρου μας δεν έχει εξελιχθεί αρκετά ώστε να ξέρει τι να κάνει με μερικά από αυτά τα δημητριακά και τα όσπρια.

[4] Ο ρόλος των λεκτινών και των οσπρίων στη σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ενδιαφέρων. Σύμφωνα με την Dr Loren Cordain PhD, μια κορυφαία ερευνήτρια στη διατροφή, οι λεκτίνες από τα όσπρια, τα δημητριακά, τις ντομάτες μπορεί να εμπλέκονται στην ενεργοποίηση της μυελίνης των Τ κύτταρων.
Είναι από καιρό γνωστό ότι πρωτεϊνικά θραύσματα που προέρχονται από διάφορα τρόφιμα, όπως το γάλα και από τα βακτήρια του εντέρου μπορούν να ενεργοποιήσουν την μυελίνη-των Τ κυττάρων μέσω μοριακού μιμητισμού.
Ακόμη και αν κάποιος δεν έχει «διαρρέον έντερο», οι διάφορες λεκτίνες θα προσκολλώνται ακόμη και διάφορα θραύσματα πρωτείνης μεταφέρονται διαμέσου του εντερικού φραγμού.
Με αυτόν τον τρόπο δρουν σαν «Δούρειος Ίππος», φέρνοντας τον «εχθρό» διαπερνώντας την προστασία του εντερικού τοιχώματος. Ο Επιδερμικός αυξητικός παράγοντας ανακαλύφθηκε από τον Stanley Cohen του Πανεπιστημίου Vanderbilt, μαζί με Ρίτα Λεβί-Μονταλτσίνι. Και οι δύο έλαβαν το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1986.

[5] See: World’s Healthiest Foods: choline.
 http://whfoods.org/genpage.php?tname=nutrient&dbid=50

[6]Schmidt, Michael A, PhD., Brain Building Nutrition:
How dietary fats and oils affect mental, physical, and emotional Intelligence. Frog Books, Colorado,December2

[7] Στον εγκέφαλο αυτοί οι παράγοντες είναι σημαντικοί για την εκμάθηση ,τη μακροπρόθεσμη μνήμη, καθώς και την αναγέννηση και την ανάπτυξη των νεύρων.
Μελέτες δείχνουν ότι αυτοί οι εγκεφαλικοί παράγοντες παίζουν ένα προστατευτικό ρόλο έναντι της τοξικότητας της βήτα αμυλοειδούς – ένα είδος πλάκας που φαίνεται να συσσωρεύεται στον εγκέφαλο καθώς γερνάμε
.
[8] Natarajan C, Φωτεινό JJ. Η κουρκουμίνη αναστέλλει πειραματικά την αλλεργική εγκεφαλομυελίτιδα με αποκλεισμό της ενεργοποίησης της IL-12 μέσω της Janus kinase-STAT pathway σε Τ λεμφοκύτταρα. J Immunol 2002; 168; 6506-6513.
Διαθέσιμο στο:

http://www.jimmunol.org/content/168/12/6506.full.pdf

Ερευνητές έδωσαν ενέσεις των 50 – και 100-μικρογραμμάρια κουρκουμίνη, τρεις φορές την εβδομάδα κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 30 ημερών, σε μια ομάδα ποντικών που εκτρέφονταν για την ανάπτυξη της πειραματικής μορφής ΣΚΠ γνωστή ως ΕΑΕ, και στη συνέχεια παρακολούθησαν τα ποντίκια για ενδείξεις ανάπτυξης MS-σαν νευρολογική δυσλειτουργία.
Μέχρι την 15η ημέρα , οι ποντικοί που δεν έλαβαν κουρκουμίνη ανέπτυξαν ΕΑΕ( Experimental Allergic Encephalomyelitis), σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναπτυχθεί πλήρης παράλυση και των δύο οπίσθιων άκρων.
Αντίθετα, οι ποντικοί με τα 50-μικρογραμμαρία δόσης της κουρκουμίνης έδειξαν  μόνο ελάσσονα συμπτώματα, όπως μια προσωρινά άκαμπτη ουρά.
Ποντίκια, με τη δόση των 100-μικρογραμμαρίων τα πήγαν καλύτερα από όλα. Εμφανίστηκαν εντελώς ανεπηρέαστα στη διάρκεια των 30 ημερών της μελέτης.

[9] Natarajan C, Φωτεινό JJ. Πολλαπλασιαστή περοξυσώματος ενεργοποιημένου υποδοχέα-γάμμα αγωνιστές αναστέλλουν πειραματική αλλεργική εγκεφαλομυελίτιδα με αποκλεισμό της IL-12 στην παραγωγή, η IL-12 σηματοδότηση και Th1 διαφοροποίηση. Γονίδια Immun2002? 3 (2) :59-70. 2003. Διαθέσιμο στο: Natarajan C, Φωτεινό JJ. Γονίδια Immun. 2002 Απρίλιος? 3 (2) :59-70J Immunol. 15 Ιουνίου 2002? 168 (12) :6506-13. J Immunol. 15 Ιουνίου 2002? 168 (12) :6506-13

 http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11960303.
.
[10] Νευρομυϊκή Ηλεκτρική διέγερση περιλαμβάνει την εφαρμογή ηλεκτροδίων και ηλεκτρική τάση σε διάφορες ομάδες μυών πάνω από το σώμα με στόχο την ενίσχυση των μυών. Η τεχνική ήταν πρωτοπόρος στη Σοβιετική Ένωση για τη βελτίωση της αθλητικής απόδοσης και ακόμα χρησιμοποιείται από αθλητές, ειδικά για την επούλωση μυϊκής βλάβης. Σήμερα φορητά μηχανήματα NEMS είναι διαθέσιμα και είναι μια  θεραπεία στο πλαίσιο του «κάντο μόνος σου».006.
——————————————————————————————————————————–


Ο χάρτης της Σκλήρυνσης κατά πλάκας παγκοσμίως. Αμεση συσχέτιση με έλλειψη σε βιταμίνη D

H βιταμίνη D ρυθμίζει το γονίδιο της Σκλήρυνσης κατά πλάκας.

 

Aντιστροφὴ της Σκληρύνσης κατὰ Πλάκας μέσω διατροφής.

https://i2.wp.com/s.nbst.gr/files/1/2016/02/iuytfghg.jpg?resize=400%2C249Η ιστορία του John Deere

Το όνομά του έχει συνδεθεί όσο κανενός άλλου με τους αγρότες! Όχι δεν πρόκειται για κάποιο συνδικαλιστή που μετέχει στα μπλόκα, αλλά για τον διάσημο John Deere (Τζον Ντιρ). Άλλωστε αν περάσει κάποιος από τα μπλόκα των αγροτών θα δει πολλά… John Deere!
Το όνομά του έχει γίνει συνώνυμο με αγροτικά μηχανήματα και τρακτέρ σε όλο τον κόσμο, ενώ ένα από τα πιο αναγνωρισμένα εταιρικά λογότυπα στον κόσμο είναι το ελάφι της. Ωστόσο αυτό που δεν ξέρουν όσοι αγοράζουν τα μηχανήματά του είναι ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντα εύκολα για τον δημιουργό της παντοδύναμης εταιρείας. Μόνος του έχτισε την αυτοκρατορία και γλίτωσε την τελευταία στιγμή τη χρεοκοπία!
Από την ίδρυσή της το 1837, η ιστορία της John Deere είναι εξαιρετικά πλούσια και ο ιδρυτής της, ο αμερικανός σιδηρουργός θεωρείται πρωτοπόρος στην κατασκευή γεωργικών μηχανημάτων. Εκείνη τη χρονιά, ο John Deere, που ήταν ένας σιδεράς, εξελίχθηκε περισσότερο σε εφευρέτη κατάφερε να αλλάξει τη γεωργία.
johndeere_founderΟ ίδιος ο Deere γεννήθηκε στο Rutland, του Βερμόντ, στις 7 Φεβρουαρίου του 1804 και ήταν ο τρίτος γιος του William Rinold Deere. Το 1805 ένα χρόνο μετά, η οικογένεια του μετακόμισε στο Middlebury του Βερμόντ και το 1808 ο πατέρας του επιβιβάστηκε σε πλοίο για την Αγγλία με την ελπίδα να προσφέρει μια πιο άνετη ζωή για την οικογένειά του. Από τότε η οικογένειά του δεν άκουσε ξανά για τον πατέρα…
Ο John Deere μεγάλωσε σε μια οικογένεια με πενιχρά εισοδήματα και η εκπαίδευσή του ήταν υποτυπώδης. Στην ηλικία των 17 έμαθε την τέχνη του σιδήρου. Έγινε σιδεράς και άνοιξε σιδηρουργείο.
Ωστόσο, το 1836 αρχίζει να αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα, κυρίως οικονομικά και είναι αντιμέτωπος με το φάσμα της χρεοκοπίας. Έχοντας να φροντίσει την οικογένειά του (είχε ήδη παντρευτεί και αποκτήσει παιδιά) πουλάει το μαγαζί του στον πεθερό του και φεύγει στο Ιλινόις, για να κάνει μια νέα αρχή.

Η ιδέα για το άροτρο που τον έκανε διάσημο

fdss

Ένα χρόνο μετά είχε μια ιδέα που άλλαξε τη γεωργία και τον έκανε διάσημο, ενώ μέχρι σήμερα το όνομά του φιγουράρει στα τρακτέρ. Κατασκεύασε το πρώτο άροτρο από το τίποτα στο Γκραν Ντετούρ του Ιλινόις. Ήταν περισσότερο η ιδέα του και ένα κομμάτι από στιλβωμένο χάλυβα από μια σπασμένη λεπίδα πριονιού.
Έτσι κατασκεύασε το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο άροτρο από σφυρήλατο χάλυβα και έμεινε ως εφευρέτης στην ιστορία. Ένα ατσαλένιο αλέτρι που επέτρεπε στους αγρότες της περιοχής να οργώσουν το σκληρό χώμα των Μεγάλων Πεδιάδων.
Από το 1841, ο Deere παρήγε 100 από αυτά τα άροτρα ετησίως. Το 1843, μπήκε σε συνεργασία με τον Leonard Andrus με στόχο να παράγουν περισσότερο άροτρα για να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη ζήτηση, καθώς αυτό το εργαλείο είχε λύσει τα χέρια των αγροτών.
Πέντε χρόνια αργότερα θα διαλύσει τη συνεργασία, θα μεταφέρει την παραγωγή και το 1850 πούλησε 1.600 άροτρα. Το 1858, η ηγεσία της εταιρείας πέρασε στον γιο του Charles, ο οποίος υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος.Τότε ο John Deere, αν και παρέμεινε πρόεδρος μπήκε στην πολιτική και υπηρέτησε ως δήμαρχος της πόλης για δύο χρόνια.
Ο John Deere πέθανε στις 17 Μαΐου του 1886 στο σπίτι του στη Μολίν.

Πώς γιγαντώθηκε η εταιρεία

Screen-Shot-2015-07-20-at-16.54.25-764x1024

Η εταιρεία γιγαντώθηκε και πάντα φρόντιζε να μένει υπό τη διοίκηση της οικογένειας. Από το 1880, στη γραμμή παραγωγής μπαίνουν και οι άμαξες ενώ αργότερα παράγονται και φυτευτές καλαμποκιού και σβάρνες. Για κάποιο διάστημα, η εταιρεία παρήγαγε μέχρι και ποδήλατα. Ως το 1912, η John Deere διέθετε 11 μονάδες παραγωγής στις ΗΠΑ και μία στον Καναδά.
Στα τρακτέρ η John Deere μπήκε το 1918, αγοράζοντας μια μικρότερη εταιρεία, τη Waterloo Boy. Σύντομα το τρακτέρ γίνεται το βασικό της προϊόν.
Ιδιαίτερη ήταν η σχέση της εταιρείας με τους υπαλλήλους της. Το 1931, όταν αποκαλύφθηκε υπεξαίρεση 1,2 εκατ. δολαρίων στην τράπεζα People’s Savings Bank στο Moline του Ιλινόι, όπου οι περισσότεροι υπάλληλοι είχαν τις οικονομίες τους, η εταιρεία κάλυψε τη ζημιά εκδίδοντας μια επιταγή.

model_n

Το 1932, στη μεγάλη κρίση, πολλοί εργαζόμενοι έχασαν τη θέση τους και προσωρινά ανεστάλη η πληρωμή τους.  Ωστόσο συνεχίστηκε η ομαδική ασφάλεια για τους ανέργους και η εταιρεία μείωσε τα ενοίκια που χρέωνε στις κατοικίες που μίσθωνε. Το 1933, εν μέσω της μεγάλης κρίσης, οι πωλήσεις έχουν σχεδόν παγώσει. Παρότι έχανε χρήματα, η εταιρεία αποφάσισε να στηρίξει τους αγρότες που της χρωστούσαν, εδραιώνοντας το καλό όνομα που έχει μέχρι σήμερα στον αγροτικό κόσμο.

Screen-Shot-2015-07-20-at-16.46.14


Από το 1941 ως το 1944, η κυβέρνηση των ΗΠΑ επέταξε τη βιομηχανία. Ο πρόεδρος της εταιρείας, Charles Deere έγινε στρατηγός και παρέδωσε το τιμόνι της εταιρείας. Από το 1943, η Deere έφτιαχνε στρατιωτικούς ελκυστήρες, πυρομαχικά και ανταλλακτικά αεροσκαφών. Περί τους 4.500 εργαζόμενους κατατάσσονται στο στρατό.  Πολλοί από αυτούς υπηρέτησαν στο τάγμα «John Deere», στην Ευρώπη.

newsbeastΟ σιδεράς που, αλλάζοντας τη γεωργία, δημιούργησε έναν κολοσσό και γλίτωσε από τη χρεοκοπία

ellines -AmerikiΟ αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας, το 360 π.Χ, μέσα από τους φιλοσοφικούς διαλόγους του «Κριτίας» και «Τίμαιος», ανέλυσε την θεωρία της Ατλαντίδας, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για  μια ήπειρο, που διασχίζει τον Ατλαντικό, ενώ σε έκταση ήταν μεγαλύτερη από την Ασία και την Λιβύη μαζί.
Με το πέρασμα των αιώνων, θεωρήθηκε πιθανό ότι ο Πλάτωνας, εννοούσε την αμερικανική ήπειρο και όχι την Ατλαντίδα. Πολλοί λόγιοι και αναλυτές, ισχυρίστηκαν πως με βάση τη σωστή μετάφραση των κειμένων του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα τοποθετείται στη Μεσόγειο και όχι στον Ατλαντικό ή σε κάποια άλλη εξωτική τοποθεσία. Ωστόσο τα ιστορικά δεδομένα, δεν ευνοούν τη συγκεκριμένη θεωρία, αφού τον 4ο και 5ο αιώνα, οι αρχαίοι Έλληνες δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν την αμερικανική ήπειρο.
Το 1996, ο Mark Macmenamin, καθηγητής Γεωλογίας, στο κολέγιο «Mount Holyoke» των Ηνωμένων Πολιτειών, ανακάλυψε και ερμήνευσε μια σειρά από εικόνες στην πίσω όψη ενός χρυσού νομίσματος της Καρχηδόνας, που χρονολογείται περίπου το 350 π.Χ.
Τα νομίσματα αυτά θεωρούνται οι αρχαιότεροι παγκόσμιοι χάρτες, γεγονός που αποδεικνύει, όπως υποστηρίζει ο διακεκριμένος γεωλόγος, ότι οι Καρχηδόνιοι είχαν καταπλεύσει στον «Νέο Κόσμο».

Μία εικόνα στα δεξιά της Μεσογείου ερμηνεύεται πως αντιπροσωπεύει την Ασία ενώ η εικόνα στα αριστερά ερμηνεύεται πως αντιπροσωπεύει την αμερικανική ήπειρο. Ο καθηγητής Macmenamin επίσης διαπίστωσε πως όλα αυτού του είδους τα νομίσματα απεικόνιζαν τον ίδιο παγκόσμιο χάρτη. Αυτό ήταν μια σημαντική ανακάλυψη.
Μία εικόνα στα δεξιά της Μεσογείου ερμηνεύεται πως αντιπροσωπεύει την Ασία ενώ η εικόνα στα αριστερά ερμηνεύεται πως αντιπροσωπεύει την αμερικανική ήπειρο. Ο καθηγητής Macmenamin επίσης διαπίστωσε πως όλα αυτού του είδους τα νομίσματα απεικόνιζαν τον ίδιο παγκόσμιο χάρτη. Αυτό ήταν μια σημαντική ανακάλυψη.

Aυτό που παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον σχετικά με το εύρημα, είναι πως το συγκεκριμένο νόμισμα της Καρχηδόνας, κυκλοφόρησε μέσα στην ίδια δεκαετία, που ο Πλάτωνας αναφέρθηκε την ιστορία της Ατλαντίδας, και αποκάλυψε πως υπήρχε και μία μεγάλη ήπειρος πέρα απο τις Ηράκλειες στήλες.
Στην ελληνική μυθολογία, οι «Ηράκλειες στήλες» ήταν δύο στύλοι που είχε στήσει ο Ηρακλής, όταν πήγε τα μήλα των Εσπερίδων στον Ευρυσθέα. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι αυτές βρίσκονταν στην Ιβηρική χερσόνησο – σημερινό Γιβραλτάρ.

Ηράκλειες Στήλες, Γιβραλτάρ. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα  στο στόμιο του πορθμού που βρίσκονταν οι στήλες υπήρχε μεγάλο νησί δίνοντας αρκετές πληροφορίες για αυτό, κάνοντας μερικούς ερευνητές σήμερα να πιστεύουν ότι ήταν η χαμένη Ατλαντίδα.  Εκεί πίστευαν ότι ήταν η άκρη του κόσμου.

Γιβραλτάρ. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα  στο στόμιο του πορθμού που βρίσκονταν οι στήλες υπήρχε μεγάλο νησί δίνοντας αρκετές πληροφορίες για αυτό, κάνοντας μερικούς ερευνητές σήμερα να πιστεύουν ότι ήταν η χαμένη Ατλαντίδα.  Εκεί πίστευαν ότι ήταν η άκρη του κόσμου.
https://i1.wp.com/www.mixanitouxronou.gr/wp-content/uploads/2016/02/Map-of-the-world-283x400.jpg?resize=452%2C640
Αν και ο διάσημος αυτός παγκόσμιος χάρτης σε καμία περίπτωση δεν πλησιάζει την πραγματική εικόνα που βλέπουμε από ένα δορυφόρο, ωστόσο απεικονίζει τις ηπείρους και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με αρκετά μεγάλη απόκλιση.


Ο χάρτης Πίρι Ρεΐς
Ο χάρτης Πίρι Ρεΐς, πήρε το όνομα του από έναν χαρτογράφο διάσημο ναύαρχο του τουρκικού στόλου. Σχεδιάστηκε το 1513, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο και απεικονίζει τη δυτική ακτή της Αφρικής, την Ευρώπη καθώς επίσης και ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο στον Ατλαντικό.
Σύμφωνα με τον Πίρι Ρεΐς όμως, αυτός χάρτης βασίστηκε σε πολλούς άλλους χάρτες που χρονολογούνταν έως και τον 4ο αιώνα π.Χ !

Δείχνει τη νότια Αμερική με έντονη κλίση προς τα ανατολικά σχεδόν σε μία γωνία 90 μοιρών, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι η νότια Αμερική περιβάλει τον Ατλαντικό στο κάτω μέρος του χάρτη.
Υπάρχουν ιστορικοί που εικάζουν ότι το οριζόντιο τμήμα που βλέπουμε στον χάρτη μπορεί να είναι η Ανταρκτική, πράγμα παράδοξο αφού η Ανταρκτική δεν ανακαλύφθηκε παρά μόνο 300 χρόνια αργότερα.

Αν πράγματι ο Πίρι Ρεΐς, δανείστηκε στοιχεία από άλλους αρχαίους χάρτες που χρονολογούνται τον 4ο αιώνα π.Χ, τότε αναμφίβολα, αυτό ενισχύει την υπόθεση ότι ο Πλάτωνας το 360 π.Χ., ίσως γνώριζε την ύπαρξη της αμερικανικής ηπείρου, ώστε να τη συμπεριλάβει στην ιστορία του.
Επίσης είναι πιθανό, το προφανές λάθος στον χάρτη του Πίρι Ρεΐς, που ενδέχεται να εμφανιζόταν και στους αρχαίους χάρτες , να εξηγεί γιατί ο Πλάτων είχε τη λανθασμένη εντύπωση πως η τεράστια ήπειρος πέρα από τις Ηράκλειες στήλες , περιέβαλε τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Σύμφωνα με τον ερευνητή και συγγραφέα Christos A. Djonis, επιπλέον στοιχεία δείχνουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν την ύπαρξη της βόρειας Αμερικής και καθώς φαίνεται γνώριζαν την ύπαρξη του Αρκτικού Κύκλου, δηλαδή τη γέφυρα που ένωνε την βόρεια Ευρώπη με την βόρεια Αμερική. Αυτή την περιοχή αποκαλούσαν Υπερβόρεια.

Στην ελληνική μυθολογία, σύμφωνα με την παράδοση, οι Υπερβόρειοι ήταν ένας μυθικός λαός που ζούσε στα βουνά. Η χώρα τους ονομαζόταν Υπερβορεία κι εκεί ο Ήλιος έλαμπε καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Στην ελληνική μυθολογία, σύμφωνα με την παράδοση, οι Υπερβόρειοι ήταν ένας μυθικός λαός που ζούσε στα βουνά. Η χώρα τους ονομαζόταν Υπερβορεία κι εκεί ο Ήλιος έλαμπε καθ” όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Η θρυλική Υπερβορεία

Οι αρχαίοι Έλληνες  φαίνεται ότι γνώριζαν για τη βόρεια Αμερική, πέρα από τον Ατλαντικό, και ήταν εξοικειωμένοι με την περιοχή γύρω από τον Αρκτικό Κύκλο. Μία περιοχή, που δεν ήταν ιδιαίτερα προσβάσιμη ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες. Στην ουσία ήταν η γέφυρα που ένωνε, τη βόρεια Ευρώπη με την βόρεια Αμερική. Αυτή τη γη, την ονόμασαν, Υπερβορεία. Δηλαδή, «Υπερβολικά Βόρεια».

https://i2.wp.com/www.mixanitouxronou.gr/wp-content/uploads/2016/02/road-to-Hyperborea.jpg?w=1060
Ο δρόμος προς την Υπερβορεία και την βόρεια Αμερική

Πιστεύεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες, θεωρούσαν ότι στην Υπερβορεία, ο ήλιος δεν έδυε ποτέ, έλαμπε συνεχώς για τουλάχιστον 6 μήνες το χρόνο. Το μόνο μέρος όπου θα μπορούσε να συμβεί αυτό ήταν η περιοχή πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, που δεν είναι εύκολα προσβάσιμη το χειμώνα.

Ο ποιητής Πίνδαρος είχε γράψει: ««Την θαυμαστήν οδόν την άγουσαν εις τας πανηγύρεις των Υπερβορείων ούτε πεζός, ούτε δια πλοίων ερχόμενος θα δυνηθείς να εύρεις…».

Τα λόγια αυτά του Πίνδαρου, θεωρήθηκαν ως απόδειξη για την ακριβή τοποθεσία των Υπερβορείων. Έτσι, λαμβάνοντας υπόψη ότι βρισκόταν κάπου «εξαιρετικά βόρεια», ότι ο ήλιος δεν έδυς ποτέ και ότι ήταν μια περιοχή απροσπέλαστη με τα πόδια ή με πλοίο, η σκέψη ότι δεν πρόκειται για «μυθική» αλλά πραγματική τοποθεσία έγινε πιο πιστευτή.

Πηγή: “ Uchronia? Atlantis Revealed ”.

mixanitouxronou.gr


Διαβάστε επίσης θέματα σχετικά με την έρευνα :

ΣΚΩΤΙΑ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ -ΒΡΕΤΑΝΙΑ Η ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΣ

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ …ΘΟΥΛΗ ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΑ..

Η χώρα των Υπερβορείων και η χαμένη γνώση

Οι Μινωίτες στην Αμερική, σαράντα αιώνες πριν τον Κολόμβο

«Οι Μινωίτες ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι» (Ηχητικό – συνέντευξη)

Ο Μινωικός πολιτισμός ήταν μπροστά από την εποχή του;Ποιος στ΄αλήθεια ανακάλυψε την Αμερική; Οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται ότι γνώριζαν για την ύπαρξη της βόρειας Αμερικής και του Αρκτικού Κύκλου που αποκαλούσαν Υπερβορεία, δηλαδή υπερβολικά βόρεια

Αντέχεις να δεις ολόκληρη την φωτογραφία;
Μπορεί για κάποιον που φοβάται τις σφήκες το θέαμα μιας σφηκοφωλιάς να είναι ούτως ή άλλως τρομακτικό αλλά η συγκεκριμένη μπορεί να προκαλέσει ανατριχίλα και σε εκείνους που συμπαθούν τα έντομα. Οι σφήκες…

έφτιαξαν τη φωλιά τους κάτω από μία ξύλινη μάσκα με τρομακτική όψη συνθέτοντας έναν ακόμα πιο τρομακτικό συνδυασμό: μια σφηκοφωλιά με ανθρώπινο κεφάλι!

Η μάσκα ήταν τμήμα ενός ξύλινου γλυπτού που εγκαταλείφθηκε και σάπιζε σε μια καλύβα, σύμφωνα με τον χρήστη του Reddit που ανέβασε τη φωτογραφία, ο οποίος πρόσθεσε πως φαίνεται και η σφηκοφωλιά να έχει πλέον εγκαταλειφθεί καθώς τη «σκούντηξαν» και δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση.
Άλλοι χρήστες ωστόσο τον ενημέρωσαν πως μπορεί να μοιάζει άδεια αλλά να ζουν μέσα σφήκες έτοιμες να βγουν μόλις ο καιρός ζεστάνει.
«Ξέρω κάποιον που έβαλε μέσα στο σπίτι του, για ντεκόρ, μια σφηκοφωλιά που είχε βρει το χειμώνα. Όταν όμως ο καιρός ζέστανε, αποδείχθηκε πως η φωλιά δεν ήταν άδεια. Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν ευχάριστο για κανέναν», έγραψε.
Σύμφωνα με νεότερες αναρτήσεις που επικαλείται η Daily Mail, κάποιος ήδη προσφέρθηκε να αγοράσει το συνδυασμό γλυπτό-φωλιά ως έργο τέχνης.
Δείτε τη φωτογραφία:

Αντέχεις να δεις ολόκληρη την φωτογραφία;

https://i1.wp.com/www.andro.gr/wp-content/uploads/170.jpg?resize=400%2C257Η πιο κλασική ερώτηση που μου κάνουν οι άνθρωποι, όταν μαθαίνουν τι δουλειά κάνω, είναι αν έχω πάθει ποτέ δηλητηρίαση από χόρτα.
Ευτυχώς, τα χόρτα που μπορούν να σε στείλουν στο νοσοκομείο ή και στον άλλο κόσμο είναι πολύ λίγα στη χώρα μας.

Η γνώση σε κάθε περίπτωση είναι χρήσιμη, αν θέλουμε να μαζεύουμε χόρτα με ασφάλεια.
Ας δούμε μερικά από τα πιο συνηθισμένα τοξικά χόρτα που μπορούμε να συναντήσουμε:

1. Το φιδόχορτο ή δρακοντιά (Arum italicum) 
Η δρακοντιά είναι ένα πολυετές ποώδες φυτό των εύκρατων περιοχών. Φυτρώνει σε χωράφια, χαντάκια και άκρες δρόμων σε χαμηλό υψόμετρο. Αν και ύστερα από κατάλληλη επεξεργασία έχει φαρμακευτικές ιδιότητες, η κατανάλωσή του ως έχει προκαλεί οίδημα γλώσσας, εμετούς, σπασμούς, διαστολή κόρης και αναισθησία. Τα φύλλα του ερεθίζουν το δέρμα, ενώ επίσης περιέχει ένα δηλητήριο χημικώς ασταθές, την αροίνη, η οποία είναι ερεθιστική για το δέρμα.


https://i1.wp.com/www.andro.gr/wp-content/uploads/170.jpg?resize=640%2C412
Ήδη από τον 17ο αι., οι γυναίκες παρασκεύαζαν από τις ρίζες της δρακοντιάς ένα απόσταγμα που χρησιμοποιούσαν ως καλλυντικό προσώπου, για ανανέωση του γερασμένου δέρματος.



2. Ο φλόμος («Με φλόμωσες» που λέμε!)
Οι παλιοί κάτοικοι του χωριού μου συνήθιζαν να ψαρεύουν στο ποτάμι χρησιμοποιώντας το γάλα του φλόμου. Είναι τόσο τοξικό που τα ψάρια κολυμπούσαν πανικόβλητα προς την επιφάνεια, όπου ο επίδοξος ψαράς παραμόνευε με την απόχη του. Αν τύχει και το γάλα του φλόμου έρθει σε επαφή με τη γλώσσα σας, θα καίγεστε για 2-3 μέρες και θα χάσετε την αίσθηση της γεύσης. Πολύ καλή λύση αν θέλετε να παρευρίσκεστε σε γεύματα με κακό φαγητό! Αν φτάσει και στο στομάχι σας, τότε η επίσκεψη στα εξωτερικά ιατρεία είναι αναπόφευκτη.

https://i0.wp.com/www.andro.gr/wp-content/uploads/247.jpg?resize=640%2C412
Αν τύχει και το γάλα του φλόμου έρθει σε επαφή με τη γλώσσα σας, θα καίγεστε για 2-3 μέρες. Πολύ καλή λύση αν παρευρίσκεστε σε γεύματα με κακό φαγητό!


3. Το κώνειο (Conium maculatum L)
Το φυτό που έστειλε στον Άδη τον μέγα φιλόσοφο Σωκράτη είναι σχεδόν παντού. Μοιάζει αρκετά με το αγριοκάροτο, αλλά είναι λιγότερο «χνουδωτό» και ο κορμός του έχει μαύρα στίγματα. Θέλει αρκετή προσοχή, γιατί είναι πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα και στην όψη μοιάζει με πολλά βρώσιμα χόρτα.

https://i1.wp.com/www.andro.gr/wp-content/uploads/429.jpg?resize=640%2C412



Περιέχει ουσίες, οι οποίες δεν έχουν ακόμα προσδιοριστεί, που μπορεί να προκαλέσουν παροδική μείωση στη αντίληψή μας. Εξ ου και ο χαρακτηρισμός «βλίτο» για κάποιους ανθρώπους. Επίσης, ο χαρακτηρισμός «δεν τρώω κουτόχορτο» , στο βλίτο αναφέρεται.

4. Το διαβολόχορτο (Datura)
Το διαβολόχορτο χρησιμοποιείται συχνά από θανάσιμες πεθερές που θέλουν να θανατώσουν τους γαμπρούς τους με μια χορτόπιτα. Το βρίσκουμε το καλοκαίρι να φυτρώνει σε καλλιεργήσιμα χωράφια ανάμεσα σε βλίτα, κολοκυθάκια, μπάμιες και άλλα κηπευτικά. Ο μύθος ότι μοιάζει με βλίτο αναπαράγεται από τις πεθερές που θέλουν να καλύψουν τα φονικά τους ένστικτα. Ακόμα και αν δεν το ξεχωρίσεις από τα φύλλα του, το χαρακτηριστικό «καστανάκι» που κυοφορεί το επίσης ευδιάκριτο λουλούδι του κάνει μπαμ.

https://i2.wp.com/www.andro.gr/wp-content/uploads/338.jpg?resize=640%2C412
Θεωρείται, μαζί με τη νικοτίνη, το ισχυρότερο από τα φυτικά δηλητήρια.


5. Η πικραγγουριά (Ecballium elaterium)
Η πικραγγουριά μοιάζει λίγο με μικρή πεπονιά και τη συναντάμε τόσο σε καλλιεργήσιμα χωράφια όσο και στο βουνό. Η κατανάλωσή της σε μικρές ποσότητες αρχικά θα σας φέρει σε μια κατάσταση χαλάρωσης. Αν το παρακάνετε, όμως, θα ακολουθήσει λιποθυμία και θα χρειαστείτε πλύση στομάχου. Τα σπόρια της κρύβονται σε ένα χαρακτηριστικό στρογγυλό μπαλάκι που μοιάζει με λάμπα και κάνει την πικραγγουριά ευδιάκριτη από τα 500 μ. μακριά. Δεν το καταναλώνουμε σε καμία περίπτωση!!! Τέλος, πρέπει να σημειώσουμε ότι στην αρχαία Ελλάδα τα παραπάνω φυτά μπορούσαν με την ανάλογη επεξεργασία να μετατραπούν σε ελιξίρια που θεράπευαν δεκάδες ασθένειες, γεγονός που επιβεβαιώνει και την παροιμία «από το αγκάθι βγαίνει ρόδο». Αφήνουμε, όμως, αυτές τις δουλειές στους ειδικούς και απολαμβάνουμε τα υπόλοιπα εκατοντάδες βρώσιμα χόρτα που μας χαρίζει η ελληνική γη.

https://i2.wp.com/www.andro.gr/wp-content/uploads/525.jpg?resize=640%2C412
Το επιστημονικό του όνομα (“Εκβάλλιον το ελατήριον”), το φυτό το πήρε επειδή όταν κάποιος αγγίξει τους καρπούς, αυτοί εκτοξεύονται παντού. Ωραίο παιχνίδι!

andro.grΜαζεύεις χόρτα; Προσοχή σε αυτά τα 5 που μπορεί να σε στείλουν αδιάβαστο

http://t10.deviantart.net/3XvQ1nkuEmfysw7JhfUAacZCLlk=/300x200/filters:fixed_height(100,100):origin()/pre09/5f29/th/pre/i/2005/214/c/0/ddreams_by_love.jpgΑυτό, που έκανες κάποτε κάποιον να γελάει, ήταν τυχαίο ή μπορείς να το ξανακάνεις;

Αυτό, που άκουσες τότε το πρόβλημα του άλλου και του χαμογέλασες αισιόδοξα, μπορείς άραγε να το ξανακάνεις;

Αυτό, που έκλαψες στον πόνο εκείνου παρηγορώντας τον, ήταν θέατρο ή μπορείς να το επαναλάβεις;

Αυτό, που στάθηκες όρθιος τότε προτάσσοντας τα στήθια σου, όταν όλοι οι άλλοι είχαν λυγίσει, θέλεις ειδικές συνθήκες για να ξαναγίνει;

Αυτό, που αγκάλιασες εκείνον το μοναχικό τύπο, τότε πριν πηδήξει στο γκρεμό της μελαγχολίας του και του έδωσες πίσω τη ζωή του, το ‘χεις ή απλά σου βγήκε;

Αυτό, που άφησες το άρωμά σου στα σεντόνια σε εκείνο το κρεβάτι, άσχετα αν είναι ακόμα και δικό σου κρεβάτι, σου λέει κάτι για την προσφορά σου στο άτομο που ακόμα σε μυρίζει;

Αυτό, που περπατούσες κάποτε με το κεφάλι ορθό, σκορπίζοντας τριγύρω την αύρα σου επειδή αγαπούσες τη ζωή, ενώ τώρα σε έμαθαν να αγαπάς το φόβο, μπορείς να το ξανακάνεις;

Αυτό, το «μαζί σου» που βρυχήθηκες τότε, και ας ήταν χαμένη η υπόθεση, θυμάσαι, είχες συναίσθημα και το είχες πει, μπορείς να τα ξαναζήσεις;

Όλα αυτά, που στιγμιαία κάποτε τα έκανες, χωρίς ίσως να τα καταλάβεις, και που τώρα τα ψάχνεις στις αναμνήσεις σου, έχεις πάρει είδηση ότι είναι όλα αυτά που σε χαρακτηρίσανε άνθρωπο; Και όλα αυτά, αν από στιγμιαία τα κάνεις συνειδητά επαναλαμβανόμενα, μήπως λέω, είναι αυτά που λέμε στις ιστορίες μας για τους ανθρώπινους γίγαντες που πέρασαν;


Dimitris NomikosΑυτό…

Ίσως να πει κανείς ότι δεν έχει νόημα να εντρυφεί σ’ ένα γεγονός που αργεί συνήθως να συμβεί στη ζωή των ατόμων, εκτός από εξαιρέσεις. Και όταν βρισκόμαστε μπροστά στην εξαίρεση, στο θάνατο νηπίων, παιδιών ή νεαρών ατόμων, το γεγονός μας ξενίζει, μας φαίνεται αφύσικο. Τόσο βαθιά είναι ριζωμένη μέσα μας η αυθαίρετη και αστήρικτη πεποίθηση ότι το φυσιολογικό για κάθε άνθρωπο είναι να ζήσει τουλάχιστον ογδόντα χρόνια. Όσο για το ίδιο το γεγονός του θανάτου, έχουμε και γι’ αυτό τη βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι περιορίζεται στη φευγαλέα χρονική στιγμή της τελευταίας πνοής. Μόνο τότε δεχόμαστε ότι επισκέπτεται τον άνθρωπο ο θάνατος.

Αν θέλαμε, όμως, να προσέξουμε, αν θέλαμε να είμαστε πιο ανοιχτοί και πιο ευαίσθητοι στο τι γίνεται μέσα σ’ εμάς τους ίδιους, θα είχαμε σχηματίσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τον θάνατο.


Τότε θα αντιλαμβανόμαστε ότι τη στιγμή της σαρκικής μας σύλληψης συντελείται και η σύλληψη του θανάτου. Ή καλύτερα, θα βλέπαμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με δύο ταυτόχρονες συλλήψεις, αλλά με μία και μόνη, δηλαδή με τη σύλληψη του θανάτου αφού η σάρκα είναι θάνατος.


Από την πρώτη στιγμή, λοιπόν, της σύλληψης του θανάτου μέσα στη μήτρα της μητέρας μας, αρχίζει η ανάπτυξή του. Όταν γεννηθεί έξω από τη μήτρα, αρχίζει να αναπτύσσει όχι μόνο τα σωματικά όργανά του, αλλά και πιο εσωτερικά, τη σκέψη και το συναίσθημα, όλα φθαρτά. Με αυτά του τα εργαλεία χτίζει τον πολιτισμό, φτιάχνει τις επιστήμες, κατακτά τη σελήνη και το διάστημα, κατασκευάζει ατομικές βόμβες, απειλεί με καταστρεπτικούς πολέμους, καταρρίπτει ρεκόρ ταχύτητας στους εναέριους χώρους, επινοεί μέσα μαζικής επικοινωνίας για να πληροφορούνται οι άνθρωποι τις ειδήσεις του θανάτου, που τις αποκαλούν «επεισόδια της ζωής». 





Κάθε μέρα στη ζωή μας μεγαλώνει και αυξάνει ο θάνατος, κάθε μέρα απλώνεται όλο και πιο πολύ στο σώμα μας, καταλαμβάνει όλο και περισσότερο τη σκέψη και το συναίσθημά μας. Και μας έχει πείσει ότι εκτρέφουμε τη ζωή, ότι αυτήν αναπτύσσουμε μέσα μας. Ότι είμαστε φορείς της.


Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε παρά μια συσκευή θανάτου. Φτιαγμένη από υλικό θανάτου, ότι μέσα μας ζει και θεριεύει μια απάνθρωπη Αρχή. Τρέφεται και μεγαλώνει για τον εαυτό της. Μας χρησιμοποιεί για δικούς της σκοπούς. Πολλαπλασιάζει το δικό της είδος μέσα από μας, φτιάχνει τον δικό της πολιτισμό με τα θνητά μας όργανα, χτίζει, χτίζει, σαν μανιακή με κομμένη την ανάσα, περνάει τη σκυτάλη της από μήτρα σε μήτρα, χωρίς κορεσμό.


Ο θάνατος δεν ζει έξω από τη σάρκα, έξω από τη σκέψη και το συναίσθημα. Είναι η σάρκα, η σκέψη και το συναίσθημα. Κι επειδή ο θάνατος αγνοεί τη ζωή, είναι αποκομμένος από την περιοχή της.


«Και γιατί δεν βλέπουμε την περιοχή της ζωής;» ίσως ρωτήσει κάποιος.


Μα πώς να τη δούμε αφού η ζωή δεν έχει σχέση με τη σάρκα, δηλαδή με το θάνατο; Είναι δυνατό τα μάτια του θανάτου, δηλαδή τα θνητά, τα σαρκικά μας μάτια, να δουν οτιδήποτε δεν είναι θάνατος; Είναι δυνατόν η σκέψη μας, που είναι η σκέψη του θανάτου, να συλλάβει την έννοια της Ζωής; Είναι δυνατό το συναίσθημα μας, που είναι το συναίσθημα του θανάτου, να νιώσει τη δόνηση της Ζωής;


Ο θάνατος έχει χτίσει ολόκληρα οικοδομήματα φιλοσοφίας με τη σκέψη του, προσπαθώντας να συλλάβει ένα ψήγμα Ζωής. Έχει φτιάξει ένα τεράστιο οικοδόμημα τέχνης για τον ίδιο λόγο. Αλλά ό,τι έχει οικοδομήσει, όσο κι αν οι άνθρωποι τα αποκαλούν αθάνατα μνημεία τέχνης, πολιτισμού ή σκέψης, μυρίζουν θάνατο.


Τι φοβερή εικόνα, αλήθεια! Γεννιόμαστε σαν θάνατος, ζούμε σαν θάνατος, δηλαδή μας ζει και μας κινεί ο θάνατος ώσπου να μας καταλάβει ολόκληρους τη στερνή μέρα της «ζωής» μας και να μας παραδώσει στην άλλη του φάση, τη φάση της ακινησίας.


Ο θάνατος «ζει» ανάμεσα σε δύο φάσεις. Της πρόσθεσης και της αφαίρεσης. Όταν συμπληρωθεί η μία αρχίζει η άλλη και πάλι από την αρχή, σε μιαν ατέλειωτη, ασφυκτική ανακύκληση.       




Ώστε λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα το ζωντανό μέσα μας; Μέσα σ’ αυτό το σώμα του θανάτου; Και βέβαια υπάρχει. Είναι κάτι σφήνες Ζωής και αθανασίας από περιοχές που δεν έχουν σχέση με τον θάνατο. Αλλά πώς να πεισθεί κανείς ότι όσο δεν λειτουργούν μέσα στο σώμα του, στο σώμα του θανάτου, οι δυνάμεις της Ζωής, είναι ταυτόσημος με τον θάνατο, που τον πιστεύει για Ζωή;



Τα όσα ελέχθησαν παραπάνω, μας φέρνουν στο νου μια μοναδική συνειδητοποίηση του θανάτου διατυπωμένη με την απαράμιλλη ευαισθησία ενός ποιητή:


Ο θάνατος δεν υπάρχει μήτε στους πολέμους



μήτε στο δηλητήριο, μήτε στα στιλέτα.



Μήτε στους βραδινούς θαλάμους των νοσοκομείων.



Υπάρχει μες την αναμμένη θρυαλλίδα,



που στα δικά σου μοναχά μυστικά κανάλια,



με αργό βήμα προχωρεί, απ’ την πρώτη εκείνη μέρα.






Αν να αισθανθείς μπορέσεις τούτο το περπάτημα, 



θα’ χεις τη χάρη της μόνης γεύσης του θανάτου.



Αλλά την έκρηξη δε θα την αισθανθείς.



Γιατί θα ’βλεπες τότε, αυτό που λένε θάνατο



να φορεί το δικό σου πρόσωπο στο πρόσωπό του.



Σοφία Άντζακα





ΠΗΓΗΕντρύφηση στο θάνατο

teaserbreitΗ 32χρονη Βρετανή καλλονή Κάντις-Μαρί Φοξ  έπασχε από μια επιθετική μορφή καρκίνου του θυρεοειδούς. Όταν άκουσε τα λόγια των γιατρών αποφάσισε να αλλάξει εκ βάθρων την καθημερινότητά της. Ετσι, ξεκίνησε μια υγιεινή διατροφή και ενέταξε στην καθημερινή της ζωή πράγματα και δραστηριότητες που την ευχαριστούσαν, αποβάλλοντας ταυτόχρονα τα αντίστοιχα που της προκαλούσαν άγχος και της επιβάρυναν την ψυχική και σωματική υγεία. Εφτασε ακόμη να πάρει και διαζύγιο από τον σύζυγό της, καθώς ήταν, όπως τον χαρακτηρίζει, «τοξικός» για εκείνη.

«Αντί να ζω για τα πάρτι, τα σαββατοκύριακα και να δουλεύω σκληρά κάνοντας τα ίδια πράγματα μέρα μπαίνει-μέρα βγαίνει, άλλαξα όλη την οπτική μου» γράφει στο προσωπικό της site το οποίο δέχεται χιλιάδες επισκέψεις καθημερινά. «Αποφάσισα να ζήσω για μένα και να αγαπήσω τη ζωή για αυτό που είναι. Ακούγεται τόσο ουτοπικό, αλλά αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να ζει κανείς και να δουλεύει» προσθέτει.

Η Κάντις ανακάλυψε πως πάσχει από καρκίνο πριν από τρία χρόνια και απρόθυμα, όπως λέει, υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις για να αφαιρέσει περισσότερους από 20 όγκους. Ομως, όταν σημειώθηκαν μεταστάσεις και οι γιατροί της δήλωσαν πως της απομένουν μόνο πέντε χρόνια ζωής και πως σε διάστημα ενός χρόνου θα χάσει τη φωνή της, η Βρετανίδα αρνήθηκε να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία.

Αντ’αυτού διάλεξε ένα απόλυτα υγιεινό τρόπο ζωής, τρώγοντας περισσότερους από τρεις ανανάδες, γκρέιπφρουτ, λεμόνια, μήλα, ακτινίδια και μπανάνες. Τα φρούτα είναι πλούσια σε αντικαρκινικές πρωτεΐνες που ονομάζονται βρομελίνες.

Η 31χρονη που στο παρελθόν είχε εργαστεί και ως μοντέλο, γράφει πως απέβαλε όλες τις τοξίνες από τη ζωή της. Και σε αυτές περιλαμβάνει το αλκοόλ, το κρέας και τον… σύζυγό της.
Πάντως, το εντυπωσιακό είναι πως μόλις έξι μήνες μετά τη μακάβρια ανακοίνωση των γιατρών της, ο καρκίνος είχε σχεδόν εξαφανιστεί, όπως ισχυρίζεται η 31χρονη. «Ξεφορτώθηκα όλες τις τοξίνες από τη ζωή μου και έγινα τόσο ευγνώμων για τη ζωή. Ξεφορτώθηκα μαζικά τους όγκους και το να τους εντοπίσω και να τους ξεθεώσω “στην πείνα” με την καθαρή επιστήμη της διατροφής. Πλέον, δεν υπάρχει κανένας όγκος μέσα μου. Εκ των υστέρων, είμαι τόσο ευγνώμων για τον καρκίνο (επειδή) με έκανε τον άνθρωπο που έπρεπε να είμαι» δηλώνει το πρώην μοντέλο.

candice3_1

candice4_0

enallaktikidrasi.com «Νίκησα τον καρκίνο τρώγοντας υγιεινά και χωρίζοντας από την «τοξική» σχέση μου»

https://i0.wp.com/www.enikos.gr/images/resized/590_5c45adcca21afda7cec31d229ed1aa4f.jpg?resize=400%2C299«Όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας»
Πριν λίγες μέρες μια είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, κάνοντας λόγο για τη μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη των τελευταίων ετών: οι ερευνητές στο Cern εντόπισαν επιτέλους το πολυδιαφημιζόμενο Σωματίδιο του Θεού ή Μποζόνιο του Χιγκς, όπως είναι η επίσημη ονομασία του.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρόκειται για το πρωταρχικό στοιχείο ύλης που θα μας αποκαλύψει ό,τι δεν γνωρίζουμε για τη φύση της πραγματικότητας και το σύμπαν, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του εως τώρα. Μια ανακάλυψη που αναμένεται να φέρει τα πάνω- κάτω στην εικόνα που έχουμε για τον κόσμο…

Καθώς λοιπόν τα διθυραμβικά σχόλια για τη σπουδαία αυτή ανακάλυψη έδιναν και έπαιρναν, αποφασίσαμε να ζητήσουμε την άποψη ενός ειδικού, παλιού γνώριμου του ΑΒΑΤΟΝ, του επίκουρου καθηγητή αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνου Δανέζη.
Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δρ. Δανέζης μας λέει ότι το μοντέλο της ύλης που ξέραμε έχει πλέον ριζικά αλλάξει και μας αποκαλύπτει τι στην πραγματικότητα είναι η υλική υπόσταση του ανθρώπου. Στο πλαίσιο αυτής της «νέας πραγματικότητας» ακόμα και ο θάνατος θα μπορούσε να ξεπεραστεί!

Χρήστος Ελμάζης (περιοδικό Άβατον):
Καθηγητά Δανέζη ξέρω ότι παρακολουθείτε με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο CERN. Πως σχολιάζεται τις τελευταίες εκκωφαντικές εξελίξεις;

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι σέβομαι απεριόριστα όλους τους επιστήμονες που αγωνίζονται να βρουν κάτι καινούργιο, που υπόσχεται να αλλάξει τη ζωή μας. Αυτό όμως που με βρίσκει αντίθετο είναι όλο αυτό το μάρκετινγκ που αρχίζει να απλώνεται γύρω από την επιστήμη. Επιχειρείται ένας εξευτελισμός της δηλαδή, με όρους αγοράς.

Η έρευνα για την ανεύρεση του Μποζονίου Χίγκς είναι η μόνη έρευνα που δοξάστηκε και πλασαρίστηκε ως μεγάλο γεγονός, προτού καν αυτό ανακαλυφθεί.

Μιλάμε για κάτι καθαρά αντιεπιστημονικό. Χρειάζονται πολλές επαναλήψεις ενός πειράματος, επαληθεύσεις και αξιολόγηση των δεδομένων από την υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα για να δημοσιευτεί κάτι επίσημα. Πρέπει να έχει προηγηθεί μια «βάσανος επιστημονική» πριν αρχίσουμε τις ανακοινώσεις. Δεν στήνουμε γιορτές και πανηγύρια για κάτι το οποίο υποτίθεται ότι ΘΑ βρούμε.

Μα όλα τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως γεγονός την ανακάλυψη του σωματιδίου…

Προσέξτε,δεν είπε κανένας ότι το βρήκαν. Είπαν ότι έχουμε μια ένδειξη ότι ίσως κάτι υπάρχει. Ο ίδιος ο διευθυντής του CERN προέτρεψε τους συναδέλφους του να έχουν υπομονή, να επιδείξουν σωφροσύνη και να είναι συγκρατημένοι στις προσδοκίες τους. Ερωτηθείς δε από δημοσιογράφους για το πώς νοιώθει για τον επικείμενο εντοπισμό του Μποζονίου, απάντησε ότι η Φυσική δεν έχει να κάνει με συναισθήματα αλλά με τη λογική. Εκτός όμως από αυτοσυγκράτηση, υπάρχουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το ζήτημα και αμφισβητούν το κατά πόσο το υποατομικό σωματίδιο είναι το «άγιο δισκοπότηρο» των επιστημών.

Εκφραστής αυτής της άποψης είναι και ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Guardian, Andrew Brown ο οποίος σε άρθρο του λέει κατά λέξη: «Η ονομασία του Μποζονίου σε σωματίδιο του Θεού ήτανε μια ευφυέστατη κίνηση μάρκετινγκ γιατί αμέσως όλοι κατέγραψαν την ύπαρξή του στην μνήμη τους, χωρίς ουσιαστικά να πλουτίσουν την γνώση τους γύρω από αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση, οι επιστήμονες δε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τις επιχορηγήσεις που όπως φαίνεται κέρδισαν».

Όπως καταλαβαίνετε, παίζονται διάφορα παιχνίδια εδώ. Πάντως όταν το βρουν και το δημοσιεύσουν επίσημα, θα μπορεί και η υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα να εκφέρει άποψη.

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η ανακάλυψή του;

Γιατί θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες αυτού που λέμε «ύλη». Παραμένει ένα άλυτο μυστήριο ακόμα τι ακριβώς είναι. Είτε όμως η ύλη προέρχεται από το Μποζόνιο του Χίγκς είτε από οτιδήποτε άλλο, δεν έχει καμία σχέση με αυτά που ξέραμε- δηλαδή αυτή η ουσία που επεξεργαζόμαστε με τα χέρια και τα όργανά μας και γίνεται αισθητή μέσω των αισθήσεών μας.

Και όλα αυτά τα σώματα και τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν;

Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Εκεί υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανά μας, αυτά παίρνουν ένα τμήμα της, το μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο.

Άρα ο κόσμος που βλέπω και αισθάνομαι, στην ουσία κατασκευάζεται μέσα στο κεφάλι μου;
Ακριβώς!

Κι εμείς οι άνθρωποι, όμως, ανήκουμε σε αυτόν τον «κόσμο». Τι συμβαίνει με τη δική μας υπόσταση;

Ο Δημόκριτος με σαφήνεια μας λέει πως, «οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας είναι ψευδές. Το μόνο πραγματικό είναι ότι αντιλαμβάνεται η νόησή μας». Τα ίδια λέει και ο Πλάτωνας.

Με τον όρο νόηση εννοούμε τη συνείδηση, που ταυτίζεται με την έννοια του πνεύματος και της ελευθερίας. Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Από τη στιγμή που διαθέτουμε νόηση,έχουμε ύπαρξη. Το υλικό μας υπόστρωμα ( τα σώματά μας) παρόλα αυτά είναι κομμάτι του φυσικού κόσμου.

Εφόσον δε η νέα επιστήμη έχει αλλάξει το παλιό μοντέλο για το φυσικό νόμο (ύλη, χώρος,χρόνος) καταλήγουμε στο ότι αυτό που ονομάζουμε «άνθρωπος» είναι επίσης ένα κατασκεύασμα των αισθήσεών μας.

Είμαστε δηλαδή ένα τίποτα;

Όχι,είμαστε κάτι πολύ περισσότερο, απλά στην παρούσα κατάστασή μας δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Ας το δούμε σε ένα άλλο επίπεδο: σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από μια καμπύλωση του τρισδιάστατου χώρου προς την τέταρτη διάσταση (χρόνος).

Όταν προκύψει αυτή η καμπύλωση των τριών διαστάσεων προς την τέταρτη, και αν περάσει ένα ελάχιστο όριο, τότε η φυσιολογία του ανθρώπου αντιλαμβάνεται αυτή την καμπύλωση ως πυκνότητα υλοενέργειας.

Αν συνεχίσει να αυξάνεται αυτή η πυκνότητα του υλικού (το «πηγάδι» της καμπύλωσης να βαθαίνει κατά κάποιο τρόπο) και φτάσει πάλι ένα ανώτατο όριο,τότε θα χάσουμε από τα μάτια μας, δηλαδή από τις αισθήσεις μας,αυτή την πυκνότητα υλοενέργειας. Αυτό ονομάζεται Φαινόμενο των Μελανών Οπών.

Άρα αν πάρω το χώρο των τριών διαστάσεων και αρχίσω να τον καμπυλώνω προς την τέταρτη, αρχίζουμε να βλέπουμε το υλικό υπόστρωμα του ανθρώπου. Αυτό το ονομάζουμε ανάπτυξη. Αν αρχίζει να μικραίνει το «πηγάδι» της καμπύλωσης, αυτό το ονομάζουμε φθορά.

Την ανάπτυξη και τη φθορά μαζί την ονομάζουμε κύκλο της ζωής του ανθρώπου. Καταλαβαίνεται λοιπόν πως το μόνο γεγονός που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι αισθήσεις μας είναι η αυξομείωση της τέταρτης διάστασης, που μας δίνει την αίσθηση της ύπαρξης της ζωής.

Ακούγεται σαν υπάρχει η δυνατότητα μέσα από τη συνάρτηση αυτή να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φθοράς. Θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε το θάνατο.

Θεωρητικά,ναι. Αφού η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου, το πρωτογενές στοιχείο που γεννά αυτή την ύλη και εκείνη αρχίζει να διέπεται από όρους ανάπτυξης/ φθοράς, είναι ο χώρος.

Ο χώρος, για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι αυτό το τίποτα, το μη αντιληπτό γύρω μας- ένα κατασκεύασμα έξω από τη δυνατότητα των ανθρώπινων αισθήσεων. Ένα μαθηματικό γεγονός. Ε, αυτό δε χάνεται, υπάρχει πάντα πιθανότατα έτοιμο να ξανακαμπυλωθεί.
Τελικά,όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.

Όλα αυτά τα λέμε στην αστροφυσική για τα αστέρια. Δηλαδή για να πούμε ότι κάπου υπάρχει η ιδέα της δημιουργίας ενός αστεριού, πρέπει η πυκνότητα της υλοενέργειας να είναι από μια τιμή και πάνω.

«Όπως πάνω έτσι και κάτω» σύμφωνα με το γνωστό ερμητικό ρητό…

Έχουμε μια αίσθηση ατομικότητας και διαίρεσης. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ. Η διαίρεση, η τομή σε πολλά κομμάτια είναι προϊόν της δυνατότητας του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές, όλα είναι Ένα. Υπάρχει ένα συστατικό, θες να το πεις ενέργεια, θες να το πεις αόρατο κενό, θες να το πεις Θεό; Αυτή την ενιαία δημιουργία, αυτή τη κοχλάζουσα ενέργεια εκεί έξω, όταν την προσλάβει η φυσιολογία του ανθρώπου της δημιουργεί τομές, της δημιουργεί ατομικότητες.

Εξαιτίας της νέας αυτής οπτικής, η σύγχρονη επιστήμη καθαίρει την ύλη από το μέχρι πρότινος θρόνο της;

Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ο δυτικός, στηριζόταν στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού που λέμε ύλη. Ότι δηλαδή είναι το πρωταρχικό γεγονός του σύμπαντος. Έτσι είχε προκύψει από τις ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα.Εφόσον λοιπόν η ύλη είναι το πρωταρχικό συμπαντικό γεγονός, αρχίσαμε στη ζωή μας να αναζητάμε την ύλη και τα παράγωγά της, θυσιάζοντας προς όφελός της το σύνολο των αξιών, των ιδεών και των «πιστεύω» μας.

Φτάσαμε σε σημείο να εξευτελιστούμε για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε την ύλη και τα επακόλουθά της. Σύντομα όμως η ύλη θα χάσει αυτόν τον αξιακό της χαρακτήρα. Διότι δεν είμαστε ύλη πια!

Μια τέτοια δήλωση θα μπορούσε να επιφέρει τρομαχτικές αλλαγές…

Ακριβώς.Για φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί τον ανώτερο χαρακτήρα του και το ανώτερο εγώ του, μέσα σε μια ενότητα συμπαντική- τι θα ζητάει από την κοινωνία; Θα ζητάει άλλα αγαθά, τα οποία δεν είναι έτοιμα και δε μπορεί η παρούσα κοινωνική δομή να τα δώσει.

Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ». Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, έναmatrix.

Και για να υπάρχει η εικόνα, θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει κάπου το πρότυπό της.Αν αρχίσει να αναζητάει αυτό το πρότυπο, τότε τίποτα δε θα τον συγκρατεί πια.
Μια κοινωνία που θα βάλει το σαρκίο σε δεύτερη μοίρα, χωρίς να το παραγνωρίζει βέβαια, είναι επικίνδυνη για τον παλιό πολιτισμό.

Οπότε χρειάζεται μια μεταστροφή, μια μετά-νοια;

Ακριβώς,όμως αυτή η μεταστροφή είναι επώδυνη. Θα πρέπει να αλλάξουμε συνειδησιακό καθεστώς.

Πρακτικά ποιό θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για μια τέτοια μεταστροφή;
Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Ό,τι κακό προκύπτει στον άνθρωπο είναι μέσω του φόβου. Ο φόβος δημιουργείται από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη.

Όταν δημιουργώ πλαστές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας στις φυσικές μας ανάγκες,για να περιορίσουμε τους φόβους μας στους φυσικούς φόβους. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

Απο το Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, Φεβρουάριος 2012, Τεύχος 114, σελ.40-43

visaltis.netΜ.Δανέζης: Μποζόνιο Χιγκς -Τι μας κρύβουν για το θάνατο

https://i0.wp.com/expresstime.gr/wp-content/uploads/2014/12/12211.jpg?resize=400%2C267Γράφει η Παναγιώτα Ψυχογιού

Πριν από 2.500 χρόνια ο Αριστοτέλης υποστήριξε πως «δεν υπάρχει καμία μεγάλη ιδιοφυΐα χωρίς κάποια δόση παράνοιας». Σήμερα ο ισχυρισμός του αποδεικνύεται επιστημονικά καθώς πολυάριθμες μελέτες αποδεικνύουν πως η ευφυΐα σχετίζεται με την μελαγχολία.

Η μελαγχολία θεωρείται από την αρχαιότητα, στοιχείο διάκρισης. O πρώτος ορισμός της δόθηκε από τον Iπποκράτη τον 5ο π.X. αιώνα που τη συσχέτιζε με τη «μέλαινα χολή», ένα από τα τέσσερα υγρά συστατικά του ανθρώπινου σώματος. Ο Aριστοτέλης πρώτος παρατήρησε ότι εξέχουσες μορφές της φιλοσοφίας, της πολιτικής και των τεχνών συνέβαινε να είναι μελαγχολικοί. Υποστηρίζει ότι οι «περιττοί», όσοιδηλαδή διέπρεψαν στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην ποίηση και τις τέχνες ήταν μελαγχολικοί. Στον δειγματολογικό κατάλογο πρώτος μνημονεύεται ο Ηρακλής, και ακολουθούν ο Λύσανδρος ο Λακεδαιμόνιος, ο Αίας ο Τελλαμώνιος, ο Βελλεροφόντης, ο Εμπεδοκλής, ο Πλάτων και ο Σωκράτης. Ο Ηρακλής έζησε τα δυο παροξυσμικά περιστατικά του κράματος της μαύρης χολής. Ένα παθολογικό του χαρακτηριστικό αφορά στο φόνο των παιδιών του τα οποία διαπέρασε με βέλος σε μια κρίση μανίας (εξ ου και η τραγωδία του Ευριπίδη «Ηρακλής μαινόμενος» στην οποία ο Ηρακλής σκοτώνει και τη γυναίκα του). Ο Ιπποκράτης μιλάει επίσης για την «Ηράκλεια Νόσο». Ο Κικέρων στο Tusculanae disputations αποδίδει στον Αριστοτέλη την άποψη ότι όλοι οι ιδιοφυείς είναι μελαγχολικοί, αλλά και ο Σενέκας στο De tranquillitate animae αναφέρει πως κατά τον Αριστοτέλη η ιδιοφυία είναι ανάμικτη με την παραφροσύνη. Κατά τουςσύγχρονους ερευνητές ο Αριστοτέλης άντλησε στοιχεία από το έργο του Θεοφράστου «Περί μελαγχολίας» το οποίο όμως έχει χαθεί. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις και για τη μελαγχολία του ίδιου του Αριστοτέλη. Εν κατακλείδι, κατά τον Αριστοτέλη όλοι οι άνθρωποι που έχουν διακριθεί σε κάποιο τομέα ήταν μελαγχολικοί. Η μαύρη χολή είναι ηθοποιός (ηθοποίηση). Διαμορφώνει συμπεριφορές και χαρακτήρες.

Ο Δημόκριτος και ο Πλάτων υποστήριζαν ότι κανείς δε μπορεί να είναι καλός ποιητής χωρίς μια θεία πνοή που να μπορεί να παραβληθεί με την τρέλα. Οι μελαγχολικοί είναι κατ’ ουσίαν ποιητές χάρη στην ένταση των διαθέσεων τους. Κατά τον Πλάτωνα οι ιδιοφυείς άνθρωποι είναι παρορμητικοί και έξαλλοι. Το ίδιο υποστηρίζει και ο Δημόκριτος αλλά και ο γιατρός Ρούφος από την Έφεσο (ειδικός στην μελαγχολία). Ο τελευταίος υποστηρίζει ότι αυτοί που έχουν οξύ πνεύμα και μεγάλη ευφυΐα πέφτουν εύκολα στην μελαγχολία επειδή έχουν γρήγορεςμεταβολές και μεγάλη ικανότητα πρόβλεψης και φαντασίας (Κοπιδάκης Μιχάλης, Καθηγητής Κλασσικής Λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών,«Βελλεροφόντης, Ευριπίδης, Αριστοτέλης: περιττοί και μελαγχολικοί» στο «Ορώμενα, τιμή στον Αριστοτέλη», Συλλογικό έργο εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2002).

Η μελαγχολία στάθηκε λοιπόν μια από τις «αριστοκρατικές» εκείνες ασθένειες που γονιμοποίησαν την τέχνη, τη λογοτεχνία και τον φιλοσοφικό στοχασμό. Ο I. Kant κατέταξε τη μελαγχολία στη σφαίρα του Υψηλού ενώ ο W. Benjamin ανακάλυψε την αριστερή μελαγχολία. O Eμπεδοκλής, ο Σωκράτης και ο Πλάτων συγκαταλέγονται ανάμεσα στους επιφανείς μελαγχολικούς. Για τους καλλιτέχνες, της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού η εκκεντρικότητα ιδιοφυών δημιουργών, όπως του Μιχαήλ Άγγελου, του Γκόγια και του Μπετόβεν συνδέεται με μια βαθιά και διάχυτη μελαγχολία. Οι Σ. P. Kόλεριτζ και Tζον Kητς και ο Mποντλέρ- που για να εκφράσει τη μελαγχολία επιλέγει την αγγλική λέξη «spleen-και ο Φρίντριχ Σέλινγκ στο βιβλίο του «Περί της ουσίας της ανθρώπινης ελευθερίας» θεωρούν τη μελαγχολία θεμέλιο της γνώσης. Το 1621 ο Pόμπερτ Mπέρτον δημοσιεύει την «Aνατομία της Mελαγχολίας», την πρώτη εμπεριστατωμένη σπουδή πάνω στο θέμα της μελαγχολίας.

Η μελέτη της Αλεξάνδρας Ρασιδάκη με τίτλο «Περί μελαγχολίας» (εκδ. Κίχλη, 2012) αντιμετωπίζει τη μελαγχολία ως πηγή δημιουργίας. Η σημαντική αυτή μελέτη κινείται μεταξύ της ιστορίας των ιδεών, της πολιτισμικής ιστορίας και της συγκριτικής γραμματολογίας και επιχειρεί να παρουσιάσει την πλούσια περί μελαγχολίας γραμματειακή και εικαστική παράδοση. Αντλώντας παραδείγματα από την ευρωπαϊκή ζωγραφική της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, καθώς και από τη λογοτεχνία του 19ου και του 20ού αιώνα, αναδεικνύει την πολιτισμική διάσταση αλλά και τη διαχρονική αίγλη της μελαγχολίας.

Η Μελαγχολία νοείται ως κεντρικό θέμα της διανόησης των φιλοσόφων του Μεσαίωνα και της Ρομαντικής εποχής, ως στάση ζωής και ως δημιουργική ευφυḯα, συχνά δε ιδιοφυḯα. Η τρέλα του Αίαντα στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, αλλά και η μανία του Ηρακλή στον Ευριπίδη, μεγάλα αποσπάσματα από τους πλατωνικούς διαλόγους, το έργο του Εμπεδοκλή, τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη διαβάζονται με κέντρο τη Μελαγχολία. Η μελαγχολία συσχετίζεται με τον μονόλογο του Άμλετ, τα νέγρικα spirituals, το tango argentino, την παράδοση της flamenco, τα blues, τον Adorno και τον Freud, τη Julia Kristeva, ή και με το έργο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή τον Γεώργιο Βιζυηνό, τον Παπαδιαμάντη, τον Καρυωτάκη, τον Λαπαθιώτη και άλλους μεγάλους Έλληνες συγγραφείς. Συνδέεται επίσης με τους Χένρι Τζέιμς, Ουίλιαμ Φώκνερ, Σκοτ Φιτζέραλντ, Χέρμαν Έσσε, Γκράχαμ Γκριν, Άγκαθα Κρίστι, Στίβεν Κινγκ, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Τ.Σ. Έλλιοτ, Νικολάι Γκόγκολ, Μάξιμ Γκόρκι, Κερτ Βόνεγκατ, Τενεσί Γουίλιαμς, Εμίλ Ζολά, Ιβάν Τουργκένιεφ, Αύγουστο Στρίνμπεργκ, Τ. Ουίλιαμς, Ε. Α. Πόε, Λέοντα Τολστόι, Μαίρη Σέλλεϋ, Τσαρλς Ντίκενς, Χέρμαν Μελβίλ, Μαρκ Τουέιν, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, την Έμιλυ Ντίκινσον, την Σύλβια Πλαθ, τη Βιρτζίνια Γουλφ, τη Μαργκερίτ Ντυράς, τον John Keats, τον Λόρδο Byron αλλά και με ζωγράφους, όπως ο Vincent Van Gogh, ο Edvard Munch και πάρα πολλούς άλλους.

Ως δείγματα της ιδιαιτερότητας, ο ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί μεγαλουργούσε μόνον σε ένα ακατάστατο περιβάλλον. Η θεϊκή έμπνευση εκφραζότανε μέσα από το απόλυτο χάος: αναποδογυρισμένα έπιπλα και διάσπαρτα ρούχα. Κι αν κάποιος είχε το θράσος να… συμμαζέψει την Αίθουσα Ζωγραφικής του, ο Νταλί κατεχόταν από απίστευτες εκρήξεις θυμού, εκσφενδονίζοντας βρισιές κι αντικείμενα, ώσπου η Θεά Έμπνευση να τον επισκεφτεί ξανά.

Η Σύλβια Πλαθ έγραφε: «…Ο ήχος του τίποτα – που ήσουν εσύ τρέλα; …Έχω υποφέρει τη φρικαλεότητα του ηλιοβασιλέματος… Καμένη μέχρι ρίζα… Τρομοκρατούμαι απ’ αυτό το μαύρο πράγμα – που κοιμάται μέσα μου…». Τελικά αυτό το μαύρο πράγμα την καταπίνει όπως και τη Βιρτζίνια Γουλφ που έβαλε πέτρες στην τσέπη του παλτό της, μπήκε και περπάτησε στη θάλασσα ώσπου πνίγηκε…

Γιατί πρέπει να θεωρήσουμε την Ντίκινσον «τρελή», όπως και η ίδια περιπαιχτικά αυτοαποκαλείται και όχι σοφή, αφού επέλεξε μια ζωή που της επέτρεπε να δημιουργεί; Γιατί να υποθέσουμε ότι έχασε απέχοντας, αντί να σκεφτούμε ότι επέλεξε να απέχει; Ο ψυχολόγος Daniel Nettle γράφει, «Είναι δύσκολο τελικά να αρνούμαστε ότι τα ισχυρότερα θεμέλια της δυτικής κουλτούρας έχουν χτιστεί από ανθρώπους με κάποια προδιάθεση τρέλας». Η διάνοια συχνά πορεύεται τόσο μπροστά από την εποχή της, ώστε συχνά ο φωτισμένος άνθρωπος παρεξηγείται ή παρερμηνεύεται από τους συγχρόνους του, ενώ αποθεώνεται από τις επόμενες γενιές. Χρειάζονται αιώνες γνώσης και πνευματικής εξέλιξης, για να κατανοηθεί το επίπεδο της διάνοιας.

Κλείνοντας παραπέμπω στον μεγάλο Έλληνα ποιητή Μ. Παπανικολάου:

Ήταν αλήθεια πως εζούσα κάποια ζωή ξεχωριστή,
ζούσα όπως ήθελεν η Μούσα κι όπως δεν ήθελε η ζωή.
Λοξά με κοίταζαν οι άλλοι σα να με παίρναν για τρελό,
κι ήταν για με χαρά μεγάλη μαζί τους πάντα να γελώ.

artinewsΗ μελαγχολία της ευφυΐας