20 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 2084)

Μαρτυρία επίσημη δεν υπάρχει για τους περιβόητους
-κατά τα άλλα- δώδεκα αόρατους μοναχούς του Αγίου Όρους. Στο εύλογο και λογικό ερώτημα: θρύλος ή πραγματικότητα; δεν υπάρχει «λογική» απάντηση.

Στο Άγιον Όρος υπάρχει μια παλαιά και άγραφη παράδοση που λέει ότι κοντά στην κορφή του Αθωνα χειμώνα-καλοκαίρι ζουν, τρεφόμενοι από την ευχή, δώδεκα μοναχοί αόραται. Όταν ένας απ’ αυτούς κοιμηθεί, άλλος τον αντικαθιστά. Και η δωδεκάδα μένει πάντοτε… ακεραία, χωρίς να της λείπει κανείς.

Λέγεται ότι κάποιοι τους είδαν και αμέσως τους έχασαν. Κάποιοι άλλοι τους είδαν και χάθηκαν μαζί τους. Ένας νέος υποτακτικός είδε έναν απ’ αυτούς. Διηγήθηκε στον γέροντά του το γεγονός και ο γέροντας του είπε «έπρεπε να τον ακολουθήσεις».

Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης Προηγούμενος της Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους

Η μόνη απάντηση έρχεται αβίαστα και φυσικά από τον π. Βασίλειο, στο παραπάνω παλαιότερο κείμενο του, λίγο πιο κάτω: «Το γεγονός είναι ότι η πραγματικότης στο Όρος είναι Θρύλος». Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι επισκέπτες του Άθω που, ενώ ξεκίνησαν για βόλτα αναψυχής ή διερευνητική εκδρομή στο βουνό αυτό της Χαλκιδικής, στο τέλος έφτασαν να αναρωτιούνται αν ήταν πραγματικότητα όλο εκείνο που έζησαν κατά την παραμονή τους στο Άγιο Όρος.

Σε τέτοιον τόπο λοιπόν, που γεννά αισθήσεις και εμπειρίες απρόσμενες, ακόμη και στους πιο «υλιστές» επισκέπτες του, τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι πραγματικά α-φύσικο, πολλά όμως μπορούν να είναι «ονειρικά φυσικά».

ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ…

Είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ξετυλίξει κάποιος το νήμα αυτής της αγιορείτικης παράδοσης και να βρει την αρχή του. Πριν από λίγο καιρό, παρέα πολύ καλών φίλων μου επισκέφτηκε διάφορες μονές του Αγίου Όρους, όπου, μεταξύ πολλών άλλων ερωτημάτων, έθεταν στους μοναχούς -αλλά και σε τακτικούς χρόνιους επισκέπτες- το ερώτημα, τι γνωρίζουν για τους δώδεκα αόρατους.

Δεν ήταν λίγοι αυτοί, λαϊκοί και μοναχοί, που γέλασαν ή και σάρκασαν με την ερώτηση. «Μα είναι δυνατόν να ασχολείστε με τέτοια πράγματα;», «Μα πιστεύετε ακόμη σε τέτοια παραμύθια;», ήταν κάποιες από τις απαντήσεις που έλαβαν. Αυτό όμως που κυρίως εισέπραξαν από την πλειονότητα όσων ρώτησαν, ήταν καταρχήν η κρυψίνοια και η επιφυλακτικότητα. Κανείς δεν είχε διάθεση να μιλήσει, όσοι γνώριζαν κάτι δεν μπορούσαν να το πουν, επειδή «τους το είχαν μυστικά εμπιστευτεί», όπως έλεγαν.

Τα μόνα «στοιχεία» που συνέλεξαν ήταν ότι η «ομάδα» των δώδεκα αόρατων αποτελεί πραγματικότητα μακραίωνη, η οποία παρέμενε απόλυτα μυστική για πάρα πολλές δεκαετίες. Πριν από μερικά χρόνια όμως (κανένας δεν ξέρει πόσα χρόνια), η ύπαρξη αυτών διέρρευσε από τον πνευματικό πατέρα ενός από αυτούς τους δώδεκα, ο οποίος καλοπροαίρετα μίλησε κάπου για την ύπαρξη τους.

Είναι αξιοσημείωτο ότι κανένας δεν θέλησε να αναφέρει το όνομα του εν λόγω πνευματικού, ενώ όλοι όσοι είπαν τα παραπάνω, γνώριζαν το όνομα του. Τόνιζαν μάλιστα ότι από τότε που διέρρευσε αυτή η πληροφορία, πολλά έχουν λεχθεί, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία άλλη αξιόπιστη μαρτυρία από πρώτο χέρι.

Κατά γενική πεποίθηση, οι δώδεκα ζούνε κυρίως στην κορυφή του Άθω, πολλές φορές όμως μπορεί κάποιος να τους δει (αν έχει αντίστοιχο χάρισμα), σε οποιοδήποτε μέρος του Αγίου Όρους. Έχουν ξεπεράσει τις ανάγκες της φύσης, γι’ αυτό δεν χρειάζονται τροφή, αλλά τρέφονται επαρκώς με την ευχή του Ιησού (πρόκειται για το γνωστό Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με).

Είναι εύλογο βέβαια αυτή η αναφορά να γεννά υποψίες και δυσπιστίες, αφού έρχεται σε κατακόρυφη αντίθεση με την ανθρώπινη λογική μας. Πρόκειται ίσως για την πραγματικά δυσεύρετη στην εποχή μας εμπειρία των «χωμάτινων» ανθρώπων, ανθρώπων σαν εμάς, να ζουν μέσα στην άχρονη και άκτιστη αλήθεια του Αγίου Πνεύματος. Πρόκειται για βίωμα που δεν μπορεί να μεταδοθεί με λόγια, ούτε φυσικά να αποδειχθεί με μαθηματική -ή οποια- δήποτε άλλη- λογική.

Πολλοί επισκέπτες του Αθω, αλλά και πολλοί καλόγεροι αναφέρουν ότι σε περιπλανήσεις τους στο βουνό ή κατά τη διάρκεια της μοναχικής προσευχής τους, είχαν την έντονη, διαρκή και βέβαιη αίσθηση της παρουσίας κάποιου κοντά τους, ενώ δεν φαινόταν κανείς.

Ξαφνικά εμφανίστηκε κάποιος «από το πουθενά», άλλοι αναφέρουν ότι τούς μίλησε και άλλοι ότι ήταν αμίλητος, κι ότι όπως ξαφνικά εμφανίστηκε, το ίδιο απρόσμενα εξαφανίστηκε.

Πρωτάκουσα γι’ αυτούς πριν από λίγα χρόνια από έναν φίλο μου που ονομάζεται Τρύφωνας – όνομα όχι ιδιαίτερα συνηθισμένο, το αναφέρω επειδή έχει κάποια σημασία στην εμπειρία που μου μετέφερε.

Είχε επισκεφτεί τότε για πρώτη φορά το Αγιο Όρος (κατά τα επόμενα χρόνια έγινε τακτικός επισκέπτης του) με διάθεση καλοπροαίρετη, αλλά ιδιαίτερα δύσπιστη, θεωρώντας τον εαυτό του «άθεο σκεπτικιστή», όπως έλεγε. Φιλοξενήθηκε σε κάποιο παραλιακό μοναστήρι, συγκεκριμένα στη Μονή του Οσίου Γρηγορίου.

Νωρίς το απόγευμα, την πρώτη μέρα της άφιξης του, βγήκε για να περπατήσει στη μεγάλη παραλία. Απολάμβανε τη γαλήνη του τοπίου, χωρίς σκέψεις, όταν ξαφνικά βλέπει κάποιον να τρέχει με απίστευτη ταχύτητα, όπως μου είπε, προς το μέρος του και να κουνά τα χέρια του, σαν για να τραβήξει την προσοχή του. Δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι εκείνη την ώρα σ’ εκείνο το σημείο.

Πλησιάζοντας, ακούει να του φωνάζει με λαχτάρα: «Τρύφωνα… Τρύφωνα… είδα τον Θεό, μίλησα μαζί Του! Μεγάλη μέρα σήμερα…». Όταν έφτασε κοντά του σταμάτησε, τον κοίταξε στα μάτια και με άπλετο χαμόγελο τού είπε λαχανιασμένος απ’ το πολύ τρέξιμο: «Είμαι πολύ χαρούμενος σήμερα, Τρύφωνα, γι’ αυτό τρέχω…».

Ήταν μισόγυμνος κι έμοιαζε με τρελό. Ξαφνιασμένος ο φίλος μου και πριν καν προλάβει να τον ρωτήσει, τουλάχιστον, πού ήξερε το όνομα του, ο «τρελός καλόγερος» εξαφανίστηκε. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ένταση των ματιών του που έλαμπαν από ευτυχία», μου είπε αργότερα ο Τρύφωνας.

Όταν διηγήθηκε την εμπειρία του στους καλόγερους του μοναστηριού που τον φιλοξενούσε, ομόφωνα όλοι τού είπαν ότι πρόκειται σίγουρα για έναν από τους δώδεκα αόρατους… Από τότε μέχρι σήμερα δεν είδε ξανά κανέναν στα πολυάριθμα ταξίδια του σε διάφορες περιοχές του Αθω.

ΔΩΔΕΚΑ ΑΟΡΑΤΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

Πολύ συχνά, οι μυστηριώδεις αυτοί «αόρατοι» ή «ανύπαρκτοι» (με την έννοια του ακραία ταπεινού) καλόγεροι χαρακτηρίζονται ως «φύλακες». Ο χαρακτηρισμός αυτός μάλιστα, παίρνει πολλές φορές σπουδαιότητα μεγαλύτερη από την ιδιότητα τους ως «αόρατοι».

Τι είναι αλήθεια αυτό που φυλάνε; Πάλι δεν θα βρούμε μία και μόνη απάντηση στο ερώτημα, αλλά διάφορες, όχι κατ’ ανάγκη ετερόκλητες μεταξύ τους, απαντήσεις. Ο π. Βασίλειος ο Ιβηρίτης αναφέρει ότι «φυλάνε», «κρατούν» τη ζωή την ίδια στο Αγιο Όρος και αποτελούν ευλογία για όλον τον κόσμο.

Κάποιοι άλλοι τούς χαρακτηρίζουν ως φύλακες της ΟρΘοδοξίας και του Ελληνισμού. Υπάρχει μάλιστα διαδεδομένη -μεταξύ αυτών που πιστεύουν στην ύπαρξη τους- η άποψη ότι συγκεντρώνονται και οι δώδεκα σε κάποιο μέρος της κορυφής του Αθω (κάθε φορά σε διαφορετικό σημείο, αλλά πάντα στην κορυφή), όποτε προκύπτει στην κοινωνία κάποιο εθνικό ή πίστεως θέμα-πρόβλημα.

Πώς γίνεται η συνεννόηση μεταξύ τους για τον τόπο και χρόνο της συνάντησης; Όπως ίσως ήδη καταλάβατε, αυτή γίνεται με κάποιον τρόπο που εμείς μπορούμε να αντιληφθούμε ως «τηλεπαθητικό». Δώδεκα άνθρωποι που κατάφεραν να ξεπεράσουν τη φύση σε κάθε απαίτηση της και να πνευματοποιηθούν κατ’ ουσίαν, δεν είναι δυνατό παρά να επικοινωνούν μεταξύ τους επαρκώς, πνευματικά και μόνο.

Υπάρχει έντονη μεταξύ των μοναχών η πίστη ότι οι δώδεκα αόρατοι «συγκάτοικοι» τους προσπαθούν να περιφρουρούν από απειλές και να φυλάττουν ιδιαίτερα αυτό που ονομάζουμε «Ελληνισμό», ό,τι κι αν σημαίνει στις συνειδήσεις μας.

Για το λόγο αυτόν μάλιστα πιστεύεται ότι αποτελούν τη φυσική συνέχεια του αρχαιοελληνικού δωδεκάθεου, επιπλέον και για το λόγο της σύμπτωσης του αριθμού τους. Παρενθετικά δεν μπορώ να μην αναφέρω πως για άλλη μια φορά γίνεται αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι Αγιορείτες (και συνεπώς η ορθόδοξη παράδοση της οποίας είναι φορείς) δεν απορρίπτουν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, αλλά συνδέονται σε φυσική συνέχεια μαζί του και ιο αφομοιώνουν μετουσιώνοντας το σε νέα πραγματικότητα.

ΑΕΙΚΙΝΗΤΗ ΣΤΑΣΗ;

Άνθρωποι που έγιναν εν ζωή αύρες, άνθρωποι που πραγματοποιούν την ύψιστη δράση στην κατάσταση της ησυχίας, άνθρωποι που δεν προσεύχονται πια, αλλά έγιναν οι ίδιοι προσευχή, άνθρωποι που κατάφεραν τέτοια ύψη ταπείνωσης, ώστε πέρασαν στην ανυπαρξία πριν να πεθάνουν.

Και μέσα από την «ανυπαρξία» τους μπορούν να παρέχουν σε όσους τους γνωρίσουν, όλα όσα δεν μπόρεσε κανένας σημαντικός ή ασήμαντος κοσμικός να τους παράσχει. Σημαντικότερο απ’ όλα: η πνοή της ελευθερίας. Δεν διδάσκουν με λόγια κανένα δόγμα ή αρχή πίστης, αλλά εμπνέουν με την ύπαρξη τους και μεταδίδουν την απίστευτη δύναμη τους απέναντι σε κάθε δουλική αναγκαιότητα.

Η ευλογία τους διαχέεται σε σημείο που να αποτελεί δύναμη συνεκτική της κτίσεως. Η ανωτερότητά τους απέναντι σε κάθε ανάγκη και η γενναιότητα της αγάπης τους που τίποτε δεν αποζητά, παραμένουν για μας καταστάσεις ύπαρξης ανερμήνευτες. Λένε πως κάθε σύναξη τους συνοδεύεται μοιραία από λαμπρότατο φως στο σημείο της συνάντησης. Δεν αποκλείεται αυτοί οι ίδιοι να είναι το φως, υπάρξεις σωματικές, φωτεινές και άσαρκες.

Παραμύθι; Υπερβολή; Ψέμα υποκινούμενο από σκοταδιστές για χειραγώγηση των αφελών; Ίσως… Ίσως κι όχι… Αυτές οι ερωτήσεις μοιάζουν με το μεγάλο ερώτημα: «Υπάρχει Θεός»; Πώς να απαντηθεί με ναι ή όχι και πώς να αποδειχθεί η όποια απάντηση;

Αξίζει νομίζω να σας πω αυτά που μου ανέφερε ο Θανάσης, φίλος αγιογράφος που επισκέπτεται κατά καιρούς το μοναστήρι της «Μικράς Αγίας Άννας», για λόγους κυρίως επαγγελματικούς.

Το μοναστήρι βρίσκεται σε μεγάλο ύψος και η θέα που μπορεί κάποιος να απολαύσει από εκεί είναι, όπως λένε, μοναδική. Πριν από έναν περίπου μήνα ο Θανάσης ξαναβρέθηκε εκεί και το βράδυ, όπως συνήθιζε, βγήκε με το φακό του για περίπατο. «Είχε κρύο και υπέροχη διαφάνεια», μου είπε. Δεν είχε ύπνο και αφέθηκε να περιπλανηθεί μέσα στη νύχτα, ώσπου έφτασε στα Κατουνάκια. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που έκανε ανάλογες νυχτερινές βόλτες στο Αγιο Όρος.

Ξαφνικά άκουσε, πολύ κοντά του, έντονο θόρυβο μέσα από τα δέντρα και τους ψηλούς θάμνους. Τρόμαξε, έστρεψε το φακό του προς το μέρος απ’ όπου ερχόταν ο θόρυβος κι ενστικτωδώς έσκυψε για να πιάσει κάποιο ξύλο ή πέτρα ή οποιοδήποτε «όργανο άμυνας» για τον κίνδυνο που τον απειλούσε.

Προς στιγμή νόμισε ότι ήταν κάποιο μεγάλο ζώο. Ακουσε για δεύτερη φορά, πιο δυνατό τον ήχο. Με το φακό του σταθερά στραμμένο προς τα εκεί και αρκετά τρομαγμένος, είδε ξαφνικά μπροστά του μια ψιλόλιγνη, φωτεινή σιλουέτα, έναν άντρα γυμνό και πολύ αδύνατο με γενειάδα που έφτανε μέχρι τα γόνατά του.

Η λαμπερή ύπαρξη τού χαμογέλασε ήρεμα, έκανε μπροστά του μετάνοια κι εξαφανίστηκε χωρίς να πει τίποτα, αφήνοντας θεϊκή γαλήνη στο χώρο και τον Θανάση να κοιτά ακίνητος και ξαφνιασμένος μέσα στο τσουχτερό κρύο.
«Απ’ το χαμόγελο του θαρρείς ξεχυνόταν όλου του κόσμου η αγάπη», μου είπε όταν επέστρεψε. «Δεν είπε τίποτα, μου έδωσε όμως τόση δύναμη όση δεν θα μου έδιναν όλες οι φιλολογίες μαζεμένες…», έλεγε συνεπαρμένος.

Οι μαρτυρίες ανθρώπων που τους συνάντησαν μιλούν για άρρητη γλυκύτητα και έκχυση αγάπης, δίχως προϋποθέσεις και σχόλια. Για δυναμισμό μέσα στη σιωπή και στη γαλήνη. Για ολική δύναμη που δεν μπορεί να εκφραστεί. Για αρμονία εσωτερική και ταυτόχρονα με το εξωτερικό περιβάλλον.

Για άλλης ποιότητας ελευθερία που κανένα κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό πρότυπο δεν μπόρεσε να εμπνεύσει και να πραγματώσει.

ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΑΥΤΟ…

Στη θρησκεία, το «θαύμα» αποτελεί τομή στη φύση. Στην πίστη, το «θαύμα» είναι το φυσικό. Οι «άγιες» υπάρξεις είναι οι φυσιολογικές υπάρξεις. Γι’ αυτούς που έχουν δεχτεί τη χάρη του Αγίου Πνεύματος τίποτε δεν είναι αφύσικο.

Πρόκειται βέβαια για κατάσταση ύπαρξης που οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε, το γεγονός όμως ότι εμείς είμαστε φτωχοί από αυτό το βίωμα δεν σημαίνει ότι η κατάσταση αυτή δεν υπάρχει.

Οι δώδεκα «αόρατοι» παραμένουν δώδεκα επί αιώνες, όχι επειδή ζουν σιην αιωνιότητα, αλλά επειδή αντικαθίστανται κάθε φορά που κάποιος αφήνει οριστικά αυτόν τον κόσμο. Η διατήρηση αυτού του αριθμού μάλιστα, σύμφωνα με την παράδοση, είναι απαραίτητη για τη σωτηρία της υλικής κτίσης ή μέρους αυτής.

Μοιάζει σαν οι δώδεκα αρχαίοι Έλληνες θεοί του Ολύμπου -οι δώδεκα απεικονίσεις των φυσικών δυνάμεων- να μεταποιήθηκαν σε δώδεκα τιέραν της φύσεως υπάρξεις, οι ανθρωπόμορφοι θεοί να εξελίχθηκαν αβίαστα σε «θεόμορφους» ανθρώπους και να μετακόμισαν στο άλλο βουνό, στον Άθω της Χαλκιδικής.

Στα αυτιά και στη διάνοια πολλών, φαντάζει παραμύθι. Γι’ αυτούς εκεί επάνω, στην κορυφή του Άθω, είναι αυτονόητη πραγματικότητα. Για εμένα προσωπικά αποτελεί μυστήριο, εξ ορισμού ανεξιχνίαστο, που δεν περιορίζεται βέβαια γεωγραφικά στο Άγιο Όρος, που δεν περιορίζεται γενικότερο σε κανέναν τόπο.

Το μυστήριο των δώδεκα αοράτων μοναχών στην κορυφή του Άθω, μέσα στη συνείδηση μου συγγενεύει με το μυστήριο της σιωπής του θεού, η οποία ξεπερνάει καθετί αισθητό, οι περισσότεροι όμως το έχουμε αισθανθεί με βεβαιότητα μοναδική.

Η πνοή, το πνεύμα, η ευλογία των αόρατων εκτείνεται σε οποιονδήποτε μπορεί να την αισθανθεί ως οικεία, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται. «Το πνεύμα πνέει όπου θέλει», σύμφωνα με τη γνωστή ρήση και φυσικά αγγίζει οποιουσδήποτε βρει να έχουν στοιχεία συγγενικά μαζί του.

Είμαι από τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε τίποτε μετα-φυσικό. Πιστεύω στη δυνατότητα ύπαρξης των υπερ-φυσικών πραγμάτων και καταστάσεων, στην υπέρβαση δηλαδή των δεδομένων της φύσης, αλλά όχι σε καταστάσεις «μετά τη φύση». Γι’ αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να θεωρήσω την ιδιότητα του «μη ορατού» των δώδεκα μοναχών, ως κατάσταση μεταφυσική.

Θεωρώ ότι γίνονται αόρατοι, «ανύπαρκτοι», μέσα από την άκρα ταπείνωση, την εκούσια και ολοκληρωτική διαγραφή της ύπαρξης τους, την οδυνηρή συντριβή κάθε προσδιορισμού του «εγώ» (ακόμη και των θεωρούμενων «καλών» και θετικών), μέσα από την ελεύθερη και απόλυτη αγάπη που δεν γνωρίζει υστεροβουλίες, γιατί προέρχεται από υπάρξεις που εκμηδένισαν τις ανάγκες.

Μ’ αυτήν την έννοια, η αντηλιά των αόρατων εκτείνεται πέρα από τα όρια του Άθω, σε κάθε ασκητή της ταπείνωσης και της μηδένισης του «εγώ», σε κάθε «σαλό» που καταισχύνει τη σοφία των σοφών, σε κάθε άνθρωπο, μοναχό ή κοσμικό, που αγάπησε τόσο πολύ τον Θεό, ώστε «ηρπάγη» κοντά Του, ενώ συνέχιζε την ύπαρξη του σ’ αυτήν τη ζωή και σ’ αυτήν τη γη…

Φυσικά δεν μπορώ, προσωπικά εγώ, να γνωρίζω και να μιλήσω για τη βέβαιη ύπαρξη ή βέβαιη μυθολογία αυτών των μοναχών, μπορώ όμως με βεβαιότητα να πω ότι, εφόσον μπορούμε να γίνουμε μέτοχοι των καταστάσεων που οδηγούν σ’ αυτήν την ενεργητική και δημιουργική «ανυπαρξία», οι δώδεκα μοναχοί θα ζουν πάντα μέσα στους μετόχους αυτών.

ΑΝΤΑΥΓΕΙΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ…

Οι αόρατοι της κορφής του Άθωνα είναι οι ταπεινοί, οι απλοί και ασήμαντοι οι πλήρεις Πνεύματος Αγίου που κυκλοφορούν μεταξύ μας.

Κάνουν τη ζωή παράδεισο. Και ενώ σου χαρίζουν ό,τι πολύτιμο βρήκες στον κόσμο, δεν ζητούν καμμιά ανταμοιβή.

Δεν Θεωρούν τον εαυτό τους μεταξύ των ζώντων. Δεν έχει, κατ’ αυτούς, καμμιά αξία η ύπαρξή τους. Ό,τι έχουν το οφείλουν στον Θεό. Ετσι καταλήγουν να είναι μια ανταύγεια καλωσύνης προς όλους, φανερώνοντας την αγάπη του Θεού προς τον κόσμο ολόκληρο. Αυτοί αγιάζουν το Όρος.

Σε κάνουν να αγαπάς τη ζωή, και σου ανοίγουν ορίζοντες ελευθερίας. Σου δίδουν όλα όσα δεν μπόρεσαν να σου δώσουν οι «σοφοί και συνετοί».

Αυτοί δεν παρέρχονται και δεν χάνονται, έστω και αν περάσουν αιώνες. Βρίσκονται εδώ και παντού ως ευλογία και κουράγιο ανερμήνευτο.

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το κείμενο του π. Βασιλείου Γοντικάκη, με το οποίο άρχισα. Η πληρότητα της γραφής του πάνω στο δέμα αυτό είναι απόλυτη.

Συνήθως, όταν αυτο-αποκαλύπτονται, ταυτόχρονα αποκαλύπτουν. Κι αυτό που αποκαλύπτουν βρίσκεται μέσα στον άλλον που έχουν απέναντι τους και που ο ίδιος πιθανόν να μην το είχε ποτέ συνειδητοποιήσει. Η επαφή μαζί τους δεν συγκινεί, συγκλονίζει. Όπως η αστραπή με τη λάμψη της, οξύτατη και σύντομη. Όπως ο Θεός, τιανταχού παρών και ταυτόχρονα υπερφυσικός. Όπως οι άγιοι, αφύσικα δυνατοί μέσα στην άκρα ταπείνωση.

Δεν νομίζω ότι έχει σημασία τι πιστεύει η διάνοια μας. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει, να απιστεί, να προσεύχεται ή να χλευάζει, να σέβεται ή να σαρκάζει… Ο καθένας μπορεί να σταθεί με την απόλυτη προσωπική του ελευθερία απέναντι σ’ αυτό το μυστήριο. Κανένας δεν είναι «καλύτερος» ή «χειρότερος», εφόσον η άκρα ταπείνωση των αόρατων μπορεί να τους εμπεριέχει όλους με την ίδια.


Πηγή

ΑΛΥΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ! Οι 12 Αόρατοι ασκητές του Αγίου Όρους – Θρύλος ή πραγματικότητα;

Τις τελευταίες μέρες έχει γίνει viral στο διαδίκτυο ένα ψυχολογικό τεστ, που υποτίθεται πως σου δείχνει αν είσαι ψυχοπαθής με την απάντηση που θα δώσεις σε ένα και μόνο ερώτημα.

Σύμφωνα με το μόνο όσοι δίνουν μία συγκεκριμένη απάντηση στο ακόλουθο ερώτημα που αφορά ένα υποθετικό σενάριο, θεωρούνται ψυχοπαθείς.

Το ερώτημα είναι το εξής: «Αυτό είναι ένα αληθινό ψυχολογικό τεστ. Είναι η ιστορία ενός κοριτσιού. Το κορίτσι ενώ βρίσκεται στην κηδεία της μητέρας του γνωρίζει για πρώτη φορά έναν άγνωστο άνδρα. Νομίζει πως είναι ο άνδρας των ονείρων της σε τέτοιο βαθμό που τον ερωτεύεται από την πρώτη στιγμή. Λίγες μέρες μετά το κορίτσι σκοτώνει την αδελφή του. Ποιό είναι το κίνητρό της για να διαπράξει τον φόνο;»

Ποια είναι η απάντηση που όσοι την δίνουν θεωρούνται «ψυχοπαθείς»: «Την σκοτώνει γιατί ελπίζει ο άγνωστος άνδρας να πάει στην κηδεία της αδελφής της για να τον δει».

Πάντως όλοι οι ειδικοί αμφισβητούν την εγκυρότητα του τεστ και τονίζουν πως ναι μεν μια τέτοια απάντηση μπορεί να αποτελεί ένδειξη ψυχοπάθειας αλλά εξηγούν πως η συγκεκριμένη ψυχική διαταραχή είναι πολύ σύνθετη για να εντοπιστεί με ένα και μόνο ερώτημα.

Είσαι ψυχοπαθής;; Θα φανεί από την απάντησή σου σε ένα και μόνο ερώτημα

Η Ντορίν Βέρτσιου (Doreen Virtue), διάσημη συγγραφέας και ψυχολόγος, αναφέρεται στις επαφές της με αγγέλους και στο ρόλο που αυτοί παίζουν στη ζωή των ανθρώπων.

Μιλώ με αγγέλους λέει η διάσημη συγγραφέας Ντορίν Βέρτσιου (Βίντεο)

https://i2.wp.com/blog.ideales.gr/wp-content/uploads/TEACHER.jpg?resize=400%2C334Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ GREEKLISH

“Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μία τάση να αντικατασταθεί το ελληνικό αλφάβητο από το λατινικό. Η τάση αυτή γίνεται φανερή κυρίως σε κείμενα παραγόμενα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές – με χρήστες κρατικές υπηρεσίες ακόμη και Α.Ε.Ι. – σε κείμενα προβαλλόμενα από την τηλεόραση αλλά και από σχετικές προτροπές ξένων ραδιοφωνικών σταθμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η προσπάθεια αυτή, η οποία θα καταφέρη καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής σκέψης και όλων των πτυχών του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζονται με γραπτά κείμενα, αλλά και των γένει ανθρωπιστικών σπουδών, έφτασε μέχρι ν’ απασχολήση τον Τύπο και ν’ αποτελέση αντικείμενο ερωτήσεων βουλευτών προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Η γλώσσα μας η αρχαιότατη αλλά πάντα σύγχρονη και ζώσα, αυτή η γλώσσα που εμπλούτισε όχι μόνο τη λατινική, αλλά και τις κυριώτερες ευρωπαϊκές γλώσσες, που έχει και οπτικά συνδεθή άρρηκτα με το αλφάβητό της, δεν είναι δυνατό να υποστή μείωση με την κατάργησή του από εμάς τους ίδιους. Είναι αδιανόητο να δεχθούμε ως Έλληνες την μεταμφίεση της γραφής μας με την κατάργηση πολλών γραμμάτων της, που δεν πέρασαν στο λατινικό αλφάβητο, και με την αντικατάστασή τους από άλλα υποτίθεται ηχητικώς παραπλήσια γράμματά του.

Όταν άλλοι λαοί, όπως π.χ. Γάλλοι και Ισπανοί μάχονται ως σήμερα να διατηρήσουν μέχρι τη τελευταία τους λεπτομέρεια τον τρόπο γραφής των κειμένων τους με το δικό τους αλφάβητο, εδώ, με την δικαιολογία της δήθεν διευκόλυνσής μας στην παγκόσμια επικοινωνία, επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό. Ως λαός, που μέσα από το ίδιο αλφάβητο της γλώσσας του μετέδωσε τον πολιτισμό σε όλο των κόσμο, εμείς οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν παρά να αρνούμεθα να εγκαταλείψουμε την ιστορική μας γραφή. Όχι μόνο γιατί αχρηστεύεται ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του πολιτισμού μας, αποκόβοντάς μας από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις του, αλλά και γιατί έτσι αγνοείται η σχέση αλφαβήτου και γλώσσας. Μιας γλώσσας, που ο τρόπος της γραπτής της απόδοσης έμεινε αναλλοίωτος επί ολόκληρες χιλιετίες ως σήμερα.

Θεωρούμε α ν ό σ ι α αλλά και α ν ό η τ η κάθε προσπάθεια να αντικατασταθή η ελληνική γραφή στο λίκνο της, εφ’ όσον μάλιστα σε άλλες χώρες ανάλογες απόπειρες μεταβολής του τρόπου γραφής – σε μερικές περιπτώσεις πολύ δυσχερέστερης της ελληνικής – προσέκρουσαν στην καθολική και οργισμένη αντίδραση των λαών των χωρών αυτών. Όπως και επί Ενετών, όταν αυτοί στα μέρη που κυριαρχούσαν προσπάθησαν να αντικαταστήσουν στα ελληνικά κείμενα τους ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, έτσι και τώρα θα αντισταθούμε, καλώντας όλους τους συνέλληνες ν’ αντιδράσουν για την πρόρριζα εξαφάνιση των ανίερων αυτών σχεδίων.

Οι υπογράφοντες:

1. Αθανασιάδης Τάσος
2. Αλεξόπουλος Καίσαρ
3. Αρτεμιάδης Νικόλαος
4. Βλάχος Άγγελος
5. Βοκοτόπουλος Παναγιώτης
6. Γεωργιάδης Απόστολος
7. Γρόλλιος Κωνσταντίνος
8. Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος
9. Δρακάτος Κωνσταντίνος
10. Ζηζιούλας Ιωάννης Μητροπολίτης Περγάμου
11. Ιακωβίδης Σπυρίδων
12. Καμπανέλλης Ιάκωβος
13. Καμπίτογλου Αλέξανδρος
14. Καμπύλης Αθανάσιος
15. Κονομής Νικόλαος
16. Κοντόπουλος Γεώργιος
17. Κουνάδης Αντώνιος
18. Λαΐου Αγγελική
19. Λιγομενίδης Πάνος
20. Μανούσος Μανούσακας
21. Ματσανιώτης Νικόλος
22. Μητσόπουλος Γεώργιος
23. Μουτσόπουλος Ευάγγελος
24. Μυλωνάς Παύλος
25. Νανόπουλος Δημήτριος
26. Παλλάντιος Μενέλαος
27. Παππάς Ιωάννης
28. Παρισάκης Γεώργιος
29. Πεσαμαζόγλου Ιωάννης
30. Πετράκος Βασίλειος
31. Ρούκουνας Εμμανουήλ
32. Σακελλαρίου Μιχαήλ
33. Σαράντη Γαλάτεια
34. Σκαλκέας Γρηγόριος
35. Στεφανής Κωνσταντίνος
36. Τέτσης Παναγιώτης
37. Τούντας Κωνσταντίνος
38. Τριχόπουλος Δημήτριος
39. Χατζηϊωάννου Θεμιστοκλής
40. Χρήστου Χρύσανθος”

πηγή:Ακαδημία Αθηνών

Γκρίκλις (εναλλακτικός τίτλος, «mi grafc etc»)
11 Ιανουαρίου 2011
Είναι πολύς καιρός που θέλω να γράψω για τα greeklish, την κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερη μάστιγα των εποχών μας μετά την κακογουστιά. Πρέπει να είναι σημειωμένο σαν θέμα στο πρόχειρό μου για πάνω από έναν χρόνο, αλλά ποτέ δεν ξέρω πως να το πιάσω και από που να ξεκινήσω. Ας αρχίσω λοιπόν ξεκαθαρίζοντας το εξής: Δεν έχω κανέναν νταλγκά με την ελληνική γλώσσα. Τα αρχαία ήταν το χειρότερο μάθημα που αναγκάστηκα να διαβάσω (λέμε τώρα) στα σχολικά μου χρόνια. Δεν τα γουστάρω, δεν με γουστάρουν, και κανείς από τους δυο μας δεν πρόκειται να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτό. Δεν γουστάρω τις πομπώδεις εκφράσεις, την καθαρεύουσα που χρησιμοποιούν δήθεν διανοούμενοι, και συγχύζομαι όταν ανοίγω να διαβάσω ένα σύγχρονο βιβλίο και βλέπω πολυτονικό σύστημα. Ξυπνάει μέσα μου μια μικρή Λουκά που θέλει να κάψει το βιβλίο και τον συγγραφέα μαζί. Οι λόγοι λοιπόν που απεχθάνομαι τα greeklish δεν είναι ιδεολογικοί (μην καταστρέψουμε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και τα σχετικά). Είναι καθαρά πρακτικοί.

Κατ’ αρχήν όταν χρησιμοποιείς greeklish κάνεις πρώτα κακό στον εαυτό σου, γιατί πολύ απλά ξεχνάς την ορθογραφία που τόσα χρόνια μάθαινες στο σχολείο. Και η ανορθογραφία δίνει πολύ άσχημη εντύπωση για έναν άνθρωπο, ειδικά στην εποχή που ο γραπτός λόγος μέσω internet αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της εικόνας που θα σχηματίσουν οι άλλοι για ‘σένα όταν δεν σε ξέρουν προσωπικά. Την είχα πατήσει κι εγώ. Τον πρώτο καιρό που άρχισε να γίνεται γνωστό το msn έγραφα κι εγώ greeklish. Όχι τα «βαριά» που γράφουν σήμερα οι πιτσιρικάδες, που συνδυάζουν σε μια λέξη λατινικούς χαρακτήρες, αριθμούς, αραμαϊκά σύμβολα και δεν ξέρω κι εγώ τι. Aplws latinikous xaraktires. Μετά από ένα – δύο χρόνια που έγραφα έτσι, αποφάσισα να μάθω τυφλό σύστημα και ξεκίνησα να γράφω παντού κανονικά ελληνικά για να συνηθίζουν τα χέρια μου. Παρ’ όλο που ήμουν πάντα πολύ καλός στην ορθογραφία, είδα πως από συνήθεια έκανα ένα σωρό ορθογραφικά λάθη, κυρίως στα «η», «ι», «υ», «ει», «οι» που τα έγραφα όλα με γιώτα. Ευτυχώς το ξεπέρασα, αφού δεν ξαναέγραψα greeklish πουθενά. Πολλοί όμως συνεχίζοντας να γράφουν greeklish στο chat, στο twitter, στο facebook, σε blogs κλπ, έχουν ξεχάσει την ορθογραφία, και όταν χρειαστεί να γράψουν ελληνικά σε κάποιο επίσημο ή επαγγελματικό e-mail, σε κάποιο site που απαγορεύει τα greeklish, ακόμα και σε ένα χειρόγραφο, δίνουν την εντύπωση οτι είναι αγράμματοι.

Πέρα από την ορθογραφία, κουράζεις τον αναγνώστη. Δεν είναι όλοι εξοικειωμένοι με τα greeklish, ούτε έχουν όλοι την όρεξη να βγάλουν τα μάτια τους για να αποκωδικοποιήσουν μια πρόταση. Είναι θέμα σεβασμού προς τον συνομιλητή σου. Όπως όταν μιλάς με κάποιον δεν λες μισές λέξεις μέσα από τα δόντια σου, έτσι και στον γραπτό λόγο, γράφοντας καθαρά και ευανάγνωστα βοηθάς τον συνομιλητή σου να διαβάσει άνετα τη μαλακία που έγραψες το κείμενό σου.

Και τέλος, σημεία στίξης. Ο γραπτός λόγος σημαίνει επικοινωνία. Και η επικοινωνία όσο πιο εκφραστική είναι, τόσο πιο εύκολα γίνεται κατανοητή. Ένα μικρό σημαδάκι μπορεί να αλλάξει τελείως το νόημα μιας πρότασης. Παράδειγμα, η γνωστή φράση «Πίστευε, και μη ερεύνα». Πόσο διαφορετικό νόημα έχει αν την ερμηνεύσουμε «Πίστευε και μη, ερεύνα»…. Δεύτερο παράδειγμα, καθηγητής αγγλικής φιλολογίας ζήτησε από τους φοιτητές να βάλουν σημεία στίξης στην πρόταση «A woman without her man is nothing.». Οι περισσότεροι άντρες το εξέφρασαν ως εξής: «A woman, without her man, is nothing.». Αντιθέτως οι περισσότερες γυναίκες έδωσαν διαφορετική ερμηνεία: «A woman: without her, man is nothing.». Τα σημεία στίξης λοιπόν δεν είναι διακοσμητικά, είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού λόγου. Όταν τα χρησιμοποιείς σωστά, εκφράζεσαι με μεγαλύτερη σαφήνεια. Τυχαίνει να παραξενεύονται φίλοι μου που ακόμα και σε social networks και chat χρησιμοποιώ τόνους και σημεία στίξης. Κι εκεί τους έχω εξηγήσει το ίδιο που ξεκαθάρισα και στην αρχή, οτι δεν έχω νταλγκά με την ελληνική γλώσσα. Θέλω όμως όταν γράφω κάτι, να είναι ευανάγνωστο και κατανοητό. Έτσι κι αλλιώς όμως, είναι ο τρόπος που έχω συνηθίσει στο πληκτρολόγιο. Θα χρειαζόμουν πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να γράψω κάτι γρήγορα χωρίς να χρησιμοποιήσω τόνους και σημεία στίξης, ή για να το γράψω σε greeklish. Είναι θέμα συνήθειας. Και έτσι ερχόμαστε στο μεγάλο ερώτημα:…

Γιατί συνεχίζεις και γράφεις σε greeklish?

Ταχύτητα μου λένε όλοι. Διαφωνώ. Είναι βαρεμάρα. Το να γράφεις greeklish δεν είναι από τη φύση του πιο γρήγορο από το να γράφεις ελληνικά. Απλώς έτσι συνήθισες να γράφεις τόσο καιρό, οπότε προφανώς και γράφεις πιο γρήγορα, αλλά τώρα βαριέσαι να μάθεις από την αρχή τον σωστό τρόπο. Αν σου δώσω χαρτί και μολύβι, και σου πω γράψε μου γρήγορα «Αρνάκι άσπρο και παχύ», θα το γράψεις κανονικά, ή θα γράψεις «arnaki aspro k paxy»? Το πρώτο φυσικά, γιατί με μολύβι έχεις συνηθίσει να γράφεις γρήγορα με τον σωστό τρόπο, ασχέτως αν έχει τόνους και μεγαλύτερες λέξεις απ’ ότι αν έγραφες κι εκεί με greeklish. Το ίδιο ισχύει και στο πληκτρολόγιο. Τι θα πρέπει να κάνεις για να γράφεις πιο γρήγορα ελληνικά?… Να ζοριστείς για λίγο καιρό γράφοντας μόνο ελληνικά παντού, μέχρι να συνηθίσουν τα χέρια και να αρχίσουν πάλι να τρέχουν. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι βαριούνται. Και δεν βαριούνται μόνο όταν γράφουν πχ στο chat με έναν φίλο, που εκεί θέλουν να γράψουν γρήγορα όπως έχουν συνηθίσει και να μη ζοριστούν με τα ελληνικά. Βαριούνται ακόμα και όταν γράφουν ένα απλό status update στο Facebook, έστω και 5 λέξεις. Αποτέλεσμα να γράφουν λάθος για χρόνια, να ξεχνάνε την ορθογραφία, και όταν κάποια στιγμή χρειάζεται να πληκτρολογήσουν ένα επίσημο κείμενο να τους φαίνεται λες και τους ζήτησαν να πλέξουν σε αργαλειό.

Πλέον το θέμα της πληκτρολόγησης δεν είναι κάτι ασήμαντο. Το να ξέρεις να πληκτρολογείς σωστά, είναι εξίσου σημαντικό με το να ξέρεις να γράφεις σωστά με μολύβι και χαρτί, και με τον τρόπο που εξελίσσεται η τεχνολογία ίσως να γίνει και ακόμα πιο σημαντικό από τα παραδοσιακά μέσα γραφής. Ειδικά λοιπόν για τους νέους ανθρώπους, το θεωρώ απαραίτητο να μάθουν να πληκτρολογούν με σωστή ορθογραφία, με σωστά δάκτυλα στο πληκτρολόγιο, και γρήγορα. Όσο αναγκαίο είναι να μάθεις να χειρίζεσαι έναν υπολογιστή, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να μάθεις σωστή πληκτρολόγηση. Το πληκτρολόγιο είναι το βασικότερο μέσο επικοινωνίας της εποχής μας, όχι απλώς ένα μέσο για να γράφουμε μαλακίες στο Facebook. Συμβουλή μου σε όσους δεν έχουν άνεση με την πληκτρολόγηση ελληνικών, είναι να ψάξετε στο Google για προγράμματα εκμάθησης τυφλού συστήματος, και να κάτσετε να ασχοληθείτε για μερικές μέρες μέχρι να μάθουν τα δάκτυλα τη σωστή θέση στο πληκτρολόγιο. Και φυσικά να μην ξαναγράψετε greeklish πουθενά. Στην αρχή είναι λίγο σπαστικό γιατί ξαφνικά ξαναβρίσκεσαι στη θέση που ήσουν όταν έπιασες πρώτη φορά πληκτρολόγιο, όμως πολύ σύντομα τα χέρια συνηθίζουν και γράφεις ακόμα πιο γρήγορα απ’ ότι έγραφες πριν.

Αν δεν σας έπεισα, σκεφτείτε το έτσι: Το πουλάκι στην φωτογραφία είναι ένα σπάνιο είδος υπό εξαφάνιση, ο γνωστός Γκρύκλης. Κάθε φορά που γράφετε μια ελληνική πρόταση με λατινικούς χαρακτήρες, ένας μικρός Γκρύκλης πέφτει από την φωλιά του στην άσφαλτο και τον πατάει διερχόμενη νταλίκα. Το κρίμα στον λαιμό σας.

Gi afto stamaticte na grafete etc. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να μάθετε να γράφετε σωστά. Θα κάνετε καλό στον εαυτό σας, θα προστατέψετε ένα είδος υπό εξαφάνιση, και θα σταματήσετε να σπάτε τα νεύρα των φίλων σας.

Από: Οργανισμό για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσης


*Πρώτη δημοσίευση από το The Secret Real Truth 21 Ἰανουαρίου 2011 μέσω xemandrios1

Διαβάστε επίσης:


Greeklish εσείς; Να και ‘μεις…!!!

Greeklish: Η νέα μάστιγα της ελληνικής γλώσσας!

Σταματήστε να γράφετε Greeklish! Δείτε το γιατί!

Η ιστορία των Greeklish και γιατί πρέπει να πούμε ΟΧΙ

Μπαμπινιώτης: «Οι νέοι θα πληρώσουν ακριβά τα greeklish»Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ GREEKLISH

https://i2.wp.com/blog.ideales.gr/wp-content/uploads/TEACHER.jpg?resize=400%2C334Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ GREEKLISH

“Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μία τάση να αντικατασταθεί το ελληνικό αλφάβητο από το λατινικό. Η τάση αυτή γίνεται φανερή κυρίως σε κείμενα παραγόμενα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές – με χρήστες κρατικές υπηρεσίες ακόμη και Α.Ε.Ι. – σε κείμενα προβαλλόμενα από την τηλεόραση αλλά και από σχετικές προτροπές ξένων ραδιοφωνικών σταθμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η προσπάθεια αυτή, η οποία θα καταφέρη καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής σκέψης και όλων των πτυχών του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζονται με γραπτά κείμενα, αλλά και των γένει ανθρωπιστικών σπουδών, έφτασε μέχρι ν’ απασχολήση τον Τύπο και ν’ αποτελέση αντικείμενο ερωτήσεων βουλευτών προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Η γλώσσα μας η αρχαιότατη αλλά πάντα σύγχρονη και ζώσα, αυτή η γλώσσα που εμπλούτισε όχι μόνο τη λατινική, αλλά και τις κυριώτερες ευρωπαϊκές γλώσσες, που έχει και οπτικά συνδεθή άρρηκτα με το αλφάβητό της, δεν είναι δυνατό να υποστή μείωση με την κατάργησή του από εμάς τους ίδιους. Είναι αδιανόητο να δεχθούμε ως Έλληνες την μεταμφίεση της γραφής μας με την κατάργηση πολλών γραμμάτων της, που δεν πέρασαν στο λατινικό αλφάβητο, και με την αντικατάστασή τους από άλλα υποτίθεται ηχητικώς παραπλήσια γράμματά του.

Όταν άλλοι λαοί, όπως π.χ. Γάλλοι και Ισπανοί μάχονται ως σήμερα να διατηρήσουν μέχρι τη τελευταία τους λεπτομέρεια τον τρόπο γραφής των κειμένων τους με το δικό τους αλφάβητο, εδώ, με την δικαιολογία της δήθεν διευκόλυνσής μας στην παγκόσμια επικοινωνία, επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό. Ως λαός, που μέσα από το ίδιο αλφάβητο της γλώσσας του μετέδωσε τον πολιτισμό σε όλο των κόσμο, εμείς οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν παρά να αρνούμεθα να εγκαταλείψουμε την ιστορική μας γραφή. Όχι μόνο γιατί αχρηστεύεται ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του πολιτισμού μας, αποκόβοντάς μας από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις του, αλλά και γιατί έτσι αγνοείται η σχέση αλφαβήτου και γλώσσας. Μιας γλώσσας, που ο τρόπος της γραπτής της απόδοσης έμεινε αναλλοίωτος επί ολόκληρες χιλιετίες ως σήμερα.

Θεωρούμε α ν ό σ ι α αλλά και α ν ό η τ η κάθε προσπάθεια να αντικατασταθή η ελληνική γραφή στο λίκνο της, εφ’ όσον μάλιστα σε άλλες χώρες ανάλογες απόπειρες μεταβολής του τρόπου γραφής – σε μερικές περιπτώσεις πολύ δυσχερέστερης της ελληνικής – προσέκρουσαν στην καθολική και οργισμένη αντίδραση των λαών των χωρών αυτών. Όπως και επί Ενετών, όταν αυτοί στα μέρη που κυριαρχούσαν προσπάθησαν να αντικαταστήσουν στα ελληνικά κείμενα τους ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, έτσι και τώρα θα αντισταθούμε, καλώντας όλους τους συνέλληνες ν’ αντιδράσουν για την πρόρριζα εξαφάνιση των ανίερων αυτών σχεδίων.

Οι υπογράφοντες:

1. Αθανασιάδης Τάσος
2. Αλεξόπουλος Καίσαρ
3. Αρτεμιάδης Νικόλαος
4. Βλάχος Άγγελος
5. Βοκοτόπουλος Παναγιώτης
6. Γεωργιάδης Απόστολος
7. Γρόλλιος Κωνσταντίνος
8. Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος
9. Δρακάτος Κωνσταντίνος
10. Ζηζιούλας Ιωάννης Μητροπολίτης Περγάμου
11. Ιακωβίδης Σπυρίδων
12. Καμπανέλλης Ιάκωβος
13. Καμπίτογλου Αλέξανδρος
14. Καμπύλης Αθανάσιος
15. Κονομής Νικόλαος
16. Κοντόπουλος Γεώργιος
17. Κουνάδης Αντώνιος
18. Λαΐου Αγγελική
19. Λιγομενίδης Πάνος
20. Μανούσος Μανούσακας
21. Ματσανιώτης Νικόλος
22. Μητσόπουλος Γεώργιος
23. Μουτσόπουλος Ευάγγελος
24. Μυλωνάς Παύλος
25. Νανόπουλος Δημήτριος
26. Παλλάντιος Μενέλαος
27. Παππάς Ιωάννης
28. Παρισάκης Γεώργιος
29. Πεσαμαζόγλου Ιωάννης
30. Πετράκος Βασίλειος
31. Ρούκουνας Εμμανουήλ
32. Σακελλαρίου Μιχαήλ
33. Σαράντη Γαλάτεια
34. Σκαλκέας Γρηγόριος
35. Στεφανής Κωνσταντίνος
36. Τέτσης Παναγιώτης
37. Τούντας Κωνσταντίνος
38. Τριχόπουλος Δημήτριος
39. Χατζηϊωάννου Θεμιστοκλής
40. Χρήστου Χρύσανθος”

πηγή:Ακαδημία Αθηνών

Γκρίκλις (εναλλακτικός τίτλος, «mi grafc etc»)
11 Ιανουαρίου 2011
Είναι πολύς καιρός που θέλω να γράψω για τα greeklish, την κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερη μάστιγα των εποχών μας μετά την κακογουστιά. Πρέπει να είναι σημειωμένο σαν θέμα στο πρόχειρό μου για πάνω από έναν χρόνο, αλλά ποτέ δεν ξέρω πως να το πιάσω και από που να ξεκινήσω. Ας αρχίσω λοιπόν ξεκαθαρίζοντας το εξής: Δεν έχω κανέναν νταλγκά με την ελληνική γλώσσα. Τα αρχαία ήταν το χειρότερο μάθημα που αναγκάστηκα να διαβάσω (λέμε τώρα) στα σχολικά μου χρόνια. Δεν τα γουστάρω, δεν με γουστάρουν, και κανείς από τους δυο μας δεν πρόκειται να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτό. Δεν γουστάρω τις πομπώδεις εκφράσεις, την καθαρεύουσα που χρησιμοποιούν δήθεν διανοούμενοι, και συγχύζομαι όταν ανοίγω να διαβάσω ένα σύγχρονο βιβλίο και βλέπω πολυτονικό σύστημα. Ξυπνάει μέσα μου μια μικρή Λουκά που θέλει να κάψει το βιβλίο και τον συγγραφέα μαζί. Οι λόγοι λοιπόν που απεχθάνομαι τα greeklish δεν είναι ιδεολογικοί (μην καταστρέψουμε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και τα σχετικά). Είναι καθαρά πρακτικοί.

Κατ’ αρχήν όταν χρησιμοποιείς greeklish κάνεις πρώτα κακό στον εαυτό σου, γιατί πολύ απλά ξεχνάς την ορθογραφία που τόσα χρόνια μάθαινες στο σχολείο. Και η ανορθογραφία δίνει πολύ άσχημη εντύπωση για έναν άνθρωπο, ειδικά στην εποχή που ο γραπτός λόγος μέσω internet αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της εικόνας που θα σχηματίσουν οι άλλοι για ‘σένα όταν δεν σε ξέρουν προσωπικά. Την είχα πατήσει κι εγώ. Τον πρώτο καιρό που άρχισε να γίνεται γνωστό το msn έγραφα κι εγώ greeklish. Όχι τα «βαριά» που γράφουν σήμερα οι πιτσιρικάδες, που συνδυάζουν σε μια λέξη λατινικούς χαρακτήρες, αριθμούς, αραμαϊκά σύμβολα και δεν ξέρω κι εγώ τι. Aplws latinikous xaraktires. Μετά από ένα – δύο χρόνια που έγραφα έτσι, αποφάσισα να μάθω τυφλό σύστημα και ξεκίνησα να γράφω παντού κανονικά ελληνικά για να συνηθίζουν τα χέρια μου. Παρ’ όλο που ήμουν πάντα πολύ καλός στην ορθογραφία, είδα πως από συνήθεια έκανα ένα σωρό ορθογραφικά λάθη, κυρίως στα «η», «ι», «υ», «ει», «οι» που τα έγραφα όλα με γιώτα. Ευτυχώς το ξεπέρασα, αφού δεν ξαναέγραψα greeklish πουθενά. Πολλοί όμως συνεχίζοντας να γράφουν greeklish στο chat, στο twitter, στο facebook, σε blogs κλπ, έχουν ξεχάσει την ορθογραφία, και όταν χρειαστεί να γράψουν ελληνικά σε κάποιο επίσημο ή επαγγελματικό e-mail, σε κάποιο site που απαγορεύει τα greeklish, ακόμα και σε ένα χειρόγραφο, δίνουν την εντύπωση οτι είναι αγράμματοι.

Πέρα από την ορθογραφία, κουράζεις τον αναγνώστη. Δεν είναι όλοι εξοικειωμένοι με τα greeklish, ούτε έχουν όλοι την όρεξη να βγάλουν τα μάτια τους για να αποκωδικοποιήσουν μια πρόταση. Είναι θέμα σεβασμού προς τον συνομιλητή σου. Όπως όταν μιλάς με κάποιον δεν λες μισές λέξεις μέσα από τα δόντια σου, έτσι και στον γραπτό λόγο, γράφοντας καθαρά και ευανάγνωστα βοηθάς τον συνομιλητή σου να διαβάσει άνετα τη μαλακία που έγραψες το κείμενό σου.

Και τέλος, σημεία στίξης. Ο γραπτός λόγος σημαίνει επικοινωνία. Και η επικοινωνία όσο πιο εκφραστική είναι, τόσο πιο εύκολα γίνεται κατανοητή. Ένα μικρό σημαδάκι μπορεί να αλλάξει τελείως το νόημα μιας πρότασης. Παράδειγμα, η γνωστή φράση «Πίστευε, και μη ερεύνα». Πόσο διαφορετικό νόημα έχει αν την ερμηνεύσουμε «Πίστευε και μη, ερεύνα»…. Δεύτερο παράδειγμα, καθηγητής αγγλικής φιλολογίας ζήτησε από τους φοιτητές να βάλουν σημεία στίξης στην πρόταση «A woman without her man is nothing.». Οι περισσότεροι άντρες το εξέφρασαν ως εξής: «A woman, without her man, is nothing.». Αντιθέτως οι περισσότερες γυναίκες έδωσαν διαφορετική ερμηνεία: «A woman: without her, man is nothing.». Τα σημεία στίξης λοιπόν δεν είναι διακοσμητικά, είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού λόγου. Όταν τα χρησιμοποιείς σωστά, εκφράζεσαι με μεγαλύτερη σαφήνεια. Τυχαίνει να παραξενεύονται φίλοι μου που ακόμα και σε social networks και chat χρησιμοποιώ τόνους και σημεία στίξης. Κι εκεί τους έχω εξηγήσει το ίδιο που ξεκαθάρισα και στην αρχή, οτι δεν έχω νταλγκά με την ελληνική γλώσσα. Θέλω όμως όταν γράφω κάτι, να είναι ευανάγνωστο και κατανοητό. Έτσι κι αλλιώς όμως, είναι ο τρόπος που έχω συνηθίσει στο πληκτρολόγιο. Θα χρειαζόμουν πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να γράψω κάτι γρήγορα χωρίς να χρησιμοποιήσω τόνους και σημεία στίξης, ή για να το γράψω σε greeklish. Είναι θέμα συνήθειας. Και έτσι ερχόμαστε στο μεγάλο ερώτημα:…

Γιατί συνεχίζεις και γράφεις σε greeklish?

Ταχύτητα μου λένε όλοι. Διαφωνώ. Είναι βαρεμάρα. Το να γράφεις greeklish δεν είναι από τη φύση του πιο γρήγορο από το να γράφεις ελληνικά. Απλώς έτσι συνήθισες να γράφεις τόσο καιρό, οπότε προφανώς και γράφεις πιο γρήγορα, αλλά τώρα βαριέσαι να μάθεις από την αρχή τον σωστό τρόπο. Αν σου δώσω χαρτί και μολύβι, και σου πω γράψε μου γρήγορα «Αρνάκι άσπρο και παχύ», θα το γράψεις κανονικά, ή θα γράψεις «arnaki aspro k paxy»? Το πρώτο φυσικά, γιατί με μολύβι έχεις συνηθίσει να γράφεις γρήγορα με τον σωστό τρόπο, ασχέτως αν έχει τόνους και μεγαλύτερες λέξεις απ’ ότι αν έγραφες κι εκεί με greeklish. Το ίδιο ισχύει και στο πληκτρολόγιο. Τι θα πρέπει να κάνεις για να γράφεις πιο γρήγορα ελληνικά?… Να ζοριστείς για λίγο καιρό γράφοντας μόνο ελληνικά παντού, μέχρι να συνηθίσουν τα χέρια και να αρχίσουν πάλι να τρέχουν. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι βαριούνται. Και δεν βαριούνται μόνο όταν γράφουν πχ στο chat με έναν φίλο, που εκεί θέλουν να γράψουν γρήγορα όπως έχουν συνηθίσει και να μη ζοριστούν με τα ελληνικά. Βαριούνται ακόμα και όταν γράφουν ένα απλό status update στο Facebook, έστω και 5 λέξεις. Αποτέλεσμα να γράφουν λάθος για χρόνια, να ξεχνάνε την ορθογραφία, και όταν κάποια στιγμή χρειάζεται να πληκτρολογήσουν ένα επίσημο κείμενο να τους φαίνεται λες και τους ζήτησαν να πλέξουν σε αργαλειό.

Πλέον το θέμα της πληκτρολόγησης δεν είναι κάτι ασήμαντο. Το να ξέρεις να πληκτρολογείς σωστά, είναι εξίσου σημαντικό με το να ξέρεις να γράφεις σωστά με μολύβι και χαρτί, και με τον τρόπο που εξελίσσεται η τεχνολογία ίσως να γίνει και ακόμα πιο σημαντικό από τα παραδοσιακά μέσα γραφής. Ειδικά λοιπόν για τους νέους ανθρώπους, το θεωρώ απαραίτητο να μάθουν να πληκτρολογούν με σωστή ορθογραφία, με σωστά δάκτυλα στο πληκτρολόγιο, και γρήγορα. Όσο αναγκαίο είναι να μάθεις να χειρίζεσαι έναν υπολογιστή, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να μάθεις σωστή πληκτρολόγηση. Το πληκτρολόγιο είναι το βασικότερο μέσο επικοινωνίας της εποχής μας, όχι απλώς ένα μέσο για να γράφουμε μαλακίες στο Facebook. Συμβουλή μου σε όσους δεν έχουν άνεση με την πληκτρολόγηση ελληνικών, είναι να ψάξετε στο Google για προγράμματα εκμάθησης τυφλού συστήματος, και να κάτσετε να ασχοληθείτε για μερικές μέρες μέχρι να μάθουν τα δάκτυλα τη σωστή θέση στο πληκτρολόγιο. Και φυσικά να μην ξαναγράψετε greeklish πουθενά. Στην αρχή είναι λίγο σπαστικό γιατί ξαφνικά ξαναβρίσκεσαι στη θέση που ήσουν όταν έπιασες πρώτη φορά πληκτρολόγιο, όμως πολύ σύντομα τα χέρια συνηθίζουν και γράφεις ακόμα πιο γρήγορα απ’ ότι έγραφες πριν.

Αν δεν σας έπεισα, σκεφτείτε το έτσι: Το πουλάκι στην φωτογραφία είναι ένα σπάνιο είδος υπό εξαφάνιση, ο γνωστός Γκρύκλης. Κάθε φορά που γράφετε μια ελληνική πρόταση με λατινικούς χαρακτήρες, ένας μικρός Γκρύκλης πέφτει από την φωλιά του στην άσφαλτο και τον πατάει διερχόμενη νταλίκα. Το κρίμα στον λαιμό σας.

Gi afto stamaticte na grafete etc. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να μάθετε να γράφετε σωστά. Θα κάνετε καλό στον εαυτό σας, θα προστατέψετε ένα είδος υπό εξαφάνιση, και θα σταματήσετε να σπάτε τα νεύρα των φίλων σας.

Από: Οργανισμό για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσης


*Πρώτη δημοσίευση από το The Secret Real Truth 21 Ἰανουαρίου 2011 μέσω xemandrios1

Διαβάστε επίσης:


Greeklish εσείς; Να και ‘μεις…!!!

Greeklish: Η νέα μάστιγα της ελληνικής γλώσσας!

Σταματήστε να γράφετε Greeklish! Δείτε το γιατί!

Η ιστορία των Greeklish και γιατί πρέπει να πούμε ΟΧΙ

Μπαμπινιώτης: «Οι νέοι θα πληρώσουν ακριβά τα greeklish»Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ GREEKLISH


Συνεχίζουν απτόητοι τις προκλήσεις με την ανοχή του ΝΑΤΟ

Διατεθειμένη να κρατήσει ψηλά τις… θερμοκρασίες στο Αιγαίο φαίνεται πως είναι η Τουρκία, δημιουργώντας συγκρουσιακή ατμόσφαιρα στην περιοχή.

Οι… γείτονες εκμεταλλευόμενοι την κρίση στην Ελλάδα και την ενασχόληση των κυβερνήσεων κυρίως με οικονομικά ζητήματα, εντείνουν τις προκλήσεις στο Αιγαίο και μάλιστα καταπατώντας κυριαρχικά δικαιώματα, κάθε είδους συνθήκη και αμφισβητώντας ανοιχτά τα σύνορα της χώρας μας.
AdTech Ad

Το Newsbomb.gr, έχει επανειλημμένα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου επισημαίνοντας την προκλητικότητα των Τούρκων αλλά και την αδιαφορία των κυβερνήσεων για τα εθνικά θέματα.

Οι Τούρκοι αντιλαμβάνονται τη νομιμότητα α λα κάρτ καλυπτόμενoi από τους «συμμάχους», αλλά και η αντίδραση της Ελλάδας είναι μάλλον ανεμική.

Απίστευτη πρόκληση με νέα ΝΟΤΑΜ

Με νέα ΝΟΤΑΜ η Τουρκία καταγγέλλει την Ελλάδα ότι παρανομεί καθορίζοντας τα ΕΧΥ (Ελληνικά Χωρικά ’Υδατα) στα 6 ν.μ. και τον ΕΕΧ (Ελληνικό Εναέριο Χώρο) στα 10 ν.μ.

Σύμφωνα με την οπτική των Τούρκων ο ΕΕΧ θα πρέπει να είναι ίσος με τα ΕΧΥ στα 6 ν.μ..

Η ανταλλαγή NOTAM, σύμφωνα με το Militaire.gr αφορά την άσκηση Μονάδων του Τ/ΠΝ και της Τ/ΠΑ με θαλάσσιες Μονάδες των ΗΠΑ την Πέμπτη ανατολικά της Ρόδου.

Υπενθυμίζεται ότι θα πρέπει η Τουρκία να αποδεχτεί ότι ο ΕΕΧ και τα ΕΧΥ της Ελλάδας είναι τα 12 ν.μ. σύμφωνα με τη συνθήκη του Δίκαιου της Θάλασσας την οποία η Τουρκία αφενός δεν έχει υπογράψει και αφετέρου την ασπάζεται όσον αφορά την περιοχή της στην Μαύρη Θάλασσα.

newsbomb.gr

Αιγαίο: Οι Τούρκοι αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία

Σημεία και τέρατα φαίνεται ότι έγιναν για να καταφέρει ο Θεόφιλος να πάρει τη θέση του Πατριάρχη Ειρηναίου και να αναγνωριστεί από το… [Διαβάστε περισσότερα]

Ξύπνα Νεο Δημοκράτη …..Τα ξέχασες αυτά; Το Wikileaks Ξεβρακώνει τη ΝΤΟΡΑ.

https://i2.wp.com/www.roadhouse.gr/images/posts/ellinaras_odigos-30x225.gif?resize=400%2C300Ο Ιαβέρης δεν μασάει τα λόγια του και μιλά στο Contra.gr για τον πόλεμο διαρκείας στους ελληνικούς δρόμους. Οι χαρακτηρισμοί για όλους μας που κρατάμε τιμόνι είναι ακραίοι, όμως, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον άνθρωπο που έχει ταυτίσει την ζωή του με την ασφαλή οδήγηση;

Στα μέσα της δεκαετίας του 90 ο Φιλ Ανσέλμο, ο τότε τραγουδιστής των Pantera, έβαζε βόμβες στο μυαλό μας «φτύνοντας» τους στίχους στο μικρόφωνο. Η σχεδόν κτηνώδης δύναμη του όταν τραγουδούσε δεν μπορούσε να αφήσει κανέναν αδιάφορο. Κάτι τέτοιο συνέβη και με τη συνέντευξη που παραχώρησε στο Contra.gr ο Ιαβέρης (κατά κόσμον Τάσος Μαρκουϊζος, οδηγός αγώνων-θρύλος) ένα κατά τα άλλα ήσυχο απόγευμα στο Σύνταγμα. «Εφτυνε» τις λέξεις, με μία πρωτοφανή ομότητα για να καρφωθούν στο μυαλό όλων μας. Το θέμα της οδικής ασφάλειας δεν είναι παιχνίδι για να το προσπερνά κανείς αδιάφορα. Και ο Ιαβέρης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου όσο πιο δυνατά μπορούσε εκπέμποντας SOS για τη γενοκτονία των δρόμων. Η συνέντευξη που ακολουθεί δεν συνίσταται σε ανθρώπους που έχουν καλά φυλαγμένες βεβαιότητες μέσα τους και δεν διαθέτουν καλές σχέσεις με την αλήθεια. Φορέστε τώρα ζώνη ασφαλείας για να συνεχίσετε την ανάγνωση.

– Yπάρχει ενιαίο προφίλ του μέσου Ελληνα οδηγού;

Ναι, υπάρχει. Είναι ανάγωγος, μάγκας και τσαμπουκάς. Ξέρεις, δεν υπάρχει καλή έννοια μάγκα, αυτά είναι δικαιολογίες της ράτσας. Η λέξη μάγκας είναι αηδιαστική. Είναι επίσης χαιρέκακος, θέλει να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, χαίρεται όταν ακούει ότι κάποιον άλλο τον πήρε ο διάολος οικονομικά. Δεν λυπάται, δεν στενοχωριέται. Βγάζει μία υποκριτική λύπη και οίκτο.

– Ολα αυτά ο Ελληνας τα βγάζει στο τιμόνι;

Οχι μόνο στο τιμόνι. Γενικά στο δρόμο, ακόμα και όταν περπατάει. Η όταν είναι πάνω στο δίκυκλό του. Η όταν μπαίνει στο λεωφορείο, εκνευρίζει τον επαγγελματία οδηγό. Κοίτα, αυτό που αποδεικνύεται περίτρανα στο δρόμο είναι ο πολιτισμός και η κουλτούρα ενός λαού. Δηλαδή αν θέλεις μέσα σε πέντε λεπτά να γράψεις κάτι για τον πολιτισμό μιας χώρας, πηγαίνεις στην πρωτεύουσα αυτής της χώρας και πιάνεις θέση σε κεντρικό σημείο. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τους κατατάσεις σε κάφρους ή σε πολιτισμένους. Στην Ελλάδα αυτό δεν χρειάζεται ούτε καν δευτερόλεπτο. Ασε που εδώ στο τέλος μπορεί να μην φτάσεις καν στο σημείο που θέλεις να καθίσεις. Για διάφορους λόγους.

– Ποια είναι η αιτία όλων αυτών;

Μία είναι, η ανοησία. Δεν υπάρχει άλλη. Στην Ελλάδα μπερδεύουμε τα συμπτώματα με την αιτία. Αιτία είναι η έλλειψη νου, δεν μιλάω για τον γονιδιακά βλάκα, μιλάω γι’ αυτόν που δεν έχει το νου του, γι’ αυτόν που δεν φροντίζει, που δεν προσέχει τα πιο ανεκτίμητα πράγματα που έχει στη ζωή. Τη σωματική του ακεραιότητα, την οικογένειά του, την προσωπική του ευτυχία. Η επαναλαμβανόμενη ανοησία οδηγεί σε μία χρόνια, αήττητη ηλιθιότητα. Να δώσω ένα παράδειγμα. Η παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη είναι αιτία θανάτου; Οχι. Είναι σύμπτωμα. Απλώς είσαι μαλάκας και αποφασίζεις να περάσεις με κόκκινο. Αρα εγώ πρέπει τότε να σε συλλάβω. να σε πάω στο ψυχιατρείο και να σε ρωτήσω γιατί γουστάρεις να περνάς με κόκκινο… Γιατί δεν φοβάσαι πως θα βρεθείς ανάπηρος; Γιατί δεν σκέφτεσαι ότι θα αλλάξει όλη η ζωή σου; Πρέπει να σου κάνω ηλεκτροσόκ και να σου δώσω μερικές σφαλιάρες για να σε αποδώσω ασφαλή στην κοινωνία. Αρα εγώ πρέπει να διορθώσω τις προθέσεις, όχι τις πράξεις. Εδώ έρχεται να «κουμπώσει» η διαφορά νόμου και νου. Ο νόμος ελέγχει τις πράξεις αφού έχουν τελεστεί. Ο νους πριν αυτές γίνουν, όταν δηλαδή έχουν ακόμα τη μορφή των προθέσεων.

– Γιατί η Πολιτεία δυσκολεύεται να διαγνώσει αυτό το πρόβλημα;

Διότι έχει το ίδιο DNA της βλακείας. Η Πολιτεία τι είναι; Η στρεβλή επιλογή του ανάγωγου πολίτη που ψηφίζει με ιδιοτέλεια για βόλεμα και τακτοποίηση χωρίς κοινωνική κατανόηση και χωρίς ήθος. Ποιο είναι το προϊόν μίας τέτοιας ψήφου; Ενας αντίστοιχος κουτοπόνηρος βλαμμένος ο οποίος ανταποδίδει στον ψηφοφόρο του μαλακίες και αθλιότητες. Οταν πάω να ψηφίσω δεν ζητάω πορτοφόλι και ξεροκόμματα, ζητάω αξιοπρέπεια. Η Πολιτεία δεν μπορεί να δράσει γιατί είναι ο ίδιος ο πολίτης. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ΜΜΕ. Προκειμένου να αποκτήσουν κοινό λένε αηδίες και αθλιότητες. Οι δημοσιογράφοι εξυπηρετούν τα μεγάλα συμφέροντα των αφεντικών. Αφεντικά ποιοι είναι; Αυτοί που έχουν τα προϊόντα. Προσπαθούν να πείσουν ότι σου αξίζει ένα ρολόι αξίας 20000 ευρώ, μία ματαιόδοξη πράξη, μία ηλιθιότητα.

https://i1.wp.com/www.contra.gr/Soccer/USA/article3984338.ece/BINARY/original/iaveris_giannopoulos.jpg?resize=640%2C381

– Θα θέλαμε λίγο να μας το αναλύσετε αυτό. Πώς επιδρούν τα ΜΜΕ ενοχοποιητικά στο ζήτημα;

Αδιαφορούν για τα σημαντικά. Ενας δημοσιογράφος μιλά πολύ στην αρχή της καριέρας του για κάτι που δεν ξέρει και στο τέλος δεν μιλάει καθόλου για πράγματα που ξέρει. Συναντώ αυτούς που έκαναν είδηση πριν από έξι χρόνια το θάνατο ενός νέου παιδιού (γιατί πράγματι ήταν) να λένε τώρα ότι δεν είναι πολιτικό το θέμα της γενοκτονίας στους δρόμους. Γιατί περί γενοκτονίας πρόκειται. Πολιτικό είναι ένα θέμα που αφορά άμεσα την κοινωνία. Το μεγάλο πρόβλημα στην κοινωνία των πολιτών είναι αυτό. Νεκροφιλάμε τα παιδιά μας. Οταν λοιπόν πολλοί από τους δημοσιογράφους συμπεριφέρονται σαν άθλια υποκείμενα καθ’ οδόν, δεν τολμούν να πουν τίποτα. Είναι οι ίδιοι που κάθε μέρα με τις πράξεις τους δεν μπορούν να πείσουν. Το ίδιο και με τους πολιτικούς. Φορά κανείς κράνος ή ζώνη; Φορά ζώνη κανείς αστυνομικός; Ωραία παραδείγματα αυτά για τα παιδιά. Και λέμε μετά για αλητάκους…Αλήτης είναι ο μπαμπάς του, ο δάσκαλός του, ο πολιτικός του, ο δημοσιογράφος του.

– Ποια συμπεριφορά στο δρόμο μπορεί να σας βγάλει εκτός εαυτού;

Οποιαδήποτε. Θεωρώ ότι ο οδηγός που είναι εντελώς ζαμάν φου, που κινείται με μεγάλη ταχύτητα κρατώντας κινητό, τσιγάρο και φραπέ είναι τρίβλακας. Εχει την ψευδαίσθηση ότι επειδή πήρε το δίπλωμα με σταμάτημα-ξεκίνημα και οπισθογωνία ότι είναι οδηγός. Νομίζει ότι μπορεί να κάνει πολλά πράγματα που ένας αναγνωρισμένος οδηγός αγώνων δεν τολμά ποτέ να κάνει. Γιατί; Επειδή ο οδηγός αγώνων, ο υψηλού επιπέδου οδηγός, ξέρει τους κινδύνους και πως να προφυλάσσεται από αυτούς. Ο Ρόσι, ο Πεντρόσα και ο Λορένθο δεν οδηγούν μοτοσυκλέτα στο δρόμο. Φοβούνται τους άλλους, δεν αμφισβητούν τις ικανότητές τους. Ο Βέμπερ επέστρεψε από την Πάτρα με ελικόπτερο γιατί δεν μπορούσε να ξαναζήσει το ρίσκο της μετωπικής στην Αθηνών Πατρών! Επειδή εγώ όμως δεν μπορώ να φτιάξω 10.000.000 παγκόσμιους πρωταθλητές που να συμπεριφέρονται σωστά, προσπαθώ να φτιάξω 10.000.000 καλούς ανθρώπους που δεν θέλουν να κλείσουν το σπίτι τους, να αφήσουν τα παιδιά τους ορφανά ή τους γονείς τους σε μεγάλη δυστυχία. Αναζητώ αυτούς που σέβονται τους συμπολίτες τους που έχουν έτσι και αλλιώς τα ίδια δημοκρατικά δικαιώματα με τους ίδιους.

– Εχει τύχει στο δρόμο να κάνετε παρατήρηση σε οδηγό που έχει μόλις υποπέσει σ’ ένα τρομερό λάθος;

Τα τελευταία 15 χρόνια δεν μπαίνω καν σε διαδικασία. Δεν μπορείς να κερδίσεις τίποτα από αυτό. Αντίθετα, επειδή κατά τη γνώμη πολλών κινούμαι ενοχλητικά σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κάτω από 30χλμ ανά ώρα, έχω ακούσει ότι είμαι ηλίθιος, ότι έχω πάρει νύχτα το δίπλωμα κτλ. Ενα ποσοστό με αναγνωρίζει, με έχει δει σε ειδικές διαδρομές και αγώνες και μου λέει μεγάλε, συγγνώμη, έκανα λάθος και όλα τα σχετικά. Μου δείχνουν το θαυμασμό τους ενώ πρώτα με έχουν μουντζώσει.

– Τι ρόλο παίζει στη γενοκτονία των δρόμων, όπως την χαρακτηρίζετε, το γεγονός ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν πάρει το δίπλωμα με βύσμα;

Κοίταξε, είτε το πάρεις με βύσμα είτε όχι, το κριτήριο επιλογής της ικανότητας είναι για κλάματα. Το παρκάρισμα, το ξεκίνημα σε ανηφόρα με πρώτη και η οπισθογωνία δεν κρίνουν οδηγούς, βγάζουν παρκαδόρους. Ασε βέβαια που και η ίδια η οπισθογωνία απαγορεύεται από τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας! Εκπαιδευόμαστε σε κάτι που απαγορεύεται. Το τραγικό όμως δεν είναι απόκτηση διπλώματος. Είναι ότι όταν πιάσουν κάποιον που έχει περάσει με τρεις φορές κόκκινο, δηλαδή έχει κάνεις τρεις απόπειρες φόνου, αντί να τον κλείσουν στο ψυχιατρείο τον επαναφέρουν στο Υπουργείο Μεταφορών για να ξανακάνει… παρκάρισμα και … σταμάτημα-ξεκίνημα.

Μέχρι εδώ το ταξίδι στις σκέψεις του Ιαβέρη για την οδική ασφάλεια ήταν σχετικά ασφαλές. Από την επόμενη ερώτηση και μετά όμως ο άλλοτε οδηγός αγώνων μπαίνει με…200 στις στροφές μην αφήνοντας τίποτα όρθιο. Αναλύει το πλάνο που θα εφάρμοζε σε περίπτωση που αποκτούσε τη σχετική εξουσία και ο ανυποψίαστος αναγνώστης (δηλαδή σχεδόν όλοι μας για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) μένει με το στόμα ανοιχτό. Ισως διαπιστωθεί μία σκληρότητα στις τοποθετήσεις. Με μία όμως πιο προσεκτική ματιά το πρώτο συμπέρασμα ίσως τελικά να μην είναι και το σωστό. Ισως…

– Αν είχατε τη σχετική εξουσία, τι θα αλλάζατε στον τρόπο απόκτησης διπλώματος;

Με δημοκρατικές διαδικασίες; Μα δεν περιμένω τη γνώμη του μάπα να κρίνει αν θα πρέπει να τον τιμωρήσω ή όχι. Σαν στοργικός μπαμπάς, όταν τα παιδιά μου μου είπαν ότι ήθελαν να γίνουν οδηγοί αγώνων σε μοτοσυκλέτα, τους είπα το εξής. Αν πραγματικά θέλετε να γίνετε οδηγοί αγώνων, ξεχάστε τη μοτοσυκλέτα, δεν θα ανεβείτε ποτέ. Αν σας δώσω μοτοσυκλέτα, δεν θα ακουμπήσετε αυτοκίνητο. Μου απάντησαν ότι αυτό δεν ήταν πολύ δημοκρατικό. Τους ανταπάντησα ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα επειδή δεν γνωρίζουν το αντικείμενο. Θα μου πείτε σε 15-20 χρόνια. Ρωτήστε τα παιδιά μου πόσοι φίλοι τους είναι στο τάφο από τροχαία με μηχανές ενώ οι ίδιοι έγιναν οδηγοί αγώνων.

Για να κάνω όσα σκέφτομαι, θα έπρεπε να ήμουν μέλος υπηρεσιακής κυβέρνησης για ένα μήνα χωρίς να έχω εκλεγεί από κάποιον.

Το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν ο διπλασιασμός των προστίμων. Και στο λέω αυτό γιατί είμαι εκνευρισμένος από τη μείωση που ανακοινώνουν τώρα. Είναι τρομερό, 50% έκπτωση και κόντρα έκπτωση αν πληρώσεις πιο νωρίς και άτοκες δόσεις κτλ. Και συμπληρώνω και εγώ. Να τους δώσουμε τότε και μερικά δώρα από παιχνιδάδικα και στα 10 κόκκινα φανάρια να δίδεται δωρεάν ένα αναπηρικό καροτσάκι και μία κάσα. Ενα από τα δύο θα τα χρειαστεί σίγουρα. Ο ανασφάλιστος εργαζόμενος κοστολογείται στα 10.500 ευρώ. Και ρωτώ. Εχεις παιδί, πως το προτιμάς, ανάπηρο ή ανασφάλιστο; Η ιδιότητα του ανασφάλιστου στοιχίζει 10.500, η άλλη 700 μείον το 50% της έκπτωσης. Μιλάμε για την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Αρα το μόνο που μπορεί να σταματήσει τον Ελληνάρα, που δεν φοβάται ποτέ για τη ζωή και την ακεραιότητά του, είναι το άδειασμα του πορτοφολιού. Ο Ελληνας πιστεύει αφενός ότι δεν θα συμβεί ποτέ στον ίδιο και αφετέρου ότι είναι… θεϊκός οδηγός.

Στη συνέχεια θα επέβαλλα σποτάκια, ομιλίες, σποτάκια, ομιλίες συνέχεια, με το ζόρι. Τα δικά μου video κάνουν 5.000.000 προβολές. Δηλαδή 5.000.000 Ελληνες ενδιαφέρθηκαν για το θέμα για το οποίο οι πολιτικοί πιστεύουν ότι δεν πουλάει. Τραγική έκφραση. Να σου λένε ότι δεν πουλάει ο θάνατος του παιδιού. Στο εξωτερικό παίζουν εδώ και 50 χρόνια σοκαριστικά σποτάκια, κόβονται τα πόδια σου όταν τα βλέπεις. Τα βάζω στα παιδιά στα σχολεία που μιλάω. Πρέπει να μπαίνει στο σπίτι η απόγνωση που δεν θέλεις να βιώσεις. Σε ζώνες υψηλής τηλεθέασης, όχι το βράδυ μαζί με τσόντα.

Από εκεί και πέρα μέχρι και δώρα μπορούν να δοθούν σε οδηγούς-πρότυπα. Λάστιχα, αμορτισέρ κτλ. Κάτι τελευταίο: Τα μεγάλα πρόστιμα δεν είναι χαράτσι. Μπορείς απλά να μην περάσεις με κόκκινο. Το μίνιμουμ γι’ αυτήν την παράβαση πρέπει να είναι 10.000 ευρώ. Είναι έγκλημα, κακουργηματική πράξη, χρειάζεται σύλληψη με χειροπέδες. Στέλνω μετά το συλληφθέντα στο ΚΑΤ και το Ασκληπιείο Βούλας για κοινωνική υπηρεσία για έξι μήνες. Θα του δοθεί η ευκαιρία να δει τι έχουν πάθει άλλοι, λιγότερο τυχεροί από αυτόν. Θα δει γονείς που υπογράφουν για τον ακρωτηριασμό των παιδιών τους ή συγγενείς που παίρνουν τους ανθρώπους τους σε φέρετρα.

Στη Λετονία ισχύει το εξής: Οταν σε πιάνουν για σοβαρή παράβαση σε κάνουν υποχρεωτικά δωρητή οργάνων. Σου λένε αφού παιδάκι μου είσαι ηλίθιος, τουλάχιστον τα μάτια, τα νεφρά ή η καρδιά σου να πάνε σε κάποιον που αξίζει να ζει. Κλείνω: Μετά από σοβαρή παράβαση θα πρέπει να αφαιρείται το δικαίωμα της ψήφου. Αυτά!

– Τα χάλια του οδικού δικτύου που συχνά επικαλούμαστε αποτελούν πράγματι αιτία πολλών ατυχημάτων ή είναι απλά μία βολική δικαιολογία;

Είναι σύμπτωμα. Σύμπτωμα της ανοησίας των κατασκευαστών και της ανοησίας των παραληπτών. Ο δρόμος δεν φυτρώνει μόνος του, δεν είναι γκαζόν. Το πρόβλημα δεν το έχει ο παράγων οδηγός, που έλεγαν κάτι μαλάκες παλιά, το έχουν πολλοί: ο οδηγός, ο μηχανικός, ο συντηρητής που βάζει μαϊμού ανταλλακτικά, ο εργολάβος και ο παραλήπτης ενός κακού έργου που βάζει σε κίνδυνο τους πάντες με την υπογραφή του. Με λίγα λόγια ο άνθρωπος είναι ο υπεύθυνος της καταστροφής του.

– Οι Ελληνες πως τα πηγαίνουν με τη συντήρηση του αυτοκινήτου τους;

Ποτέ δεν ενδιαφέρονταν για την ουσιαστική συντήρηση, μόνο για φανφάρες. Εβαζαν ξύλινες επενδύσεις, ακριβά ραδιόφωνα, φαρδιές ζάντες. Πουλάει μούρη ο Ελληνας. Από τις αρπαχτές όμως των προηγούμενων χρόνων υπήρχε περίσσευμα και τα συνεργεία είχαν δουλειά. Τα τελευταία χρόνια εγκαταλείφθηκαν τα αυτοκίνητα της ματαιοδοξίας τα οποία όμως συμπτωματικά είναι και ασφαλή και όλοι αγόρασαν μικρά. Ο χάρος βγήκε παγανιά δηλαδή. Το αυτοκίνητο έτσι φτάνει στο συνεργείο με το γερανό και ο οδηγός στο νοσοκομείο με το 166.

– Γιατί στην Ελλάδα βλέπουμε πολλά μοντέλα “γρήγορων” αυτοκινήτων που στην υπόλοιπη Ευρώπη σχεδόν δεν κυκλοφορούν καθόλου;

Διότι υπάρχει το σύνδρομο του κάγκουρα. Και εδώ, δυστυχώς, το σύστημα δεν έχει φτιάξει πίστες εκτόνωσης. Αυτά τα αυτοκίνητα είναι πολύ καλά για αγωνιστική χρήση. Εχουμε μπερδευτεί όμως. Αλλο αγώνας και άλλο αγωνία στο δρόμο. Αυτά τα αυτοκίνητα σε μειωμένης πρόσφυσης δρόμους όπως οι ελληνικοί γίνονται οι καλύτεροι πελάτες των φαναρτζήδων. Ολα αυτά τα αυτοκίνητα που μεγαλούργησαν στην Ελλάδα ξεκινάνε για τους αγώνες ενιαίου τύπου. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε συνείδηση μηχανοκίνητου αθλητισμού. Τα αυτοκίνητα για τα οποία μιλάμε είναι καλά για αγώνες, στους δρόμους θέλουν άλλες αναρτήσεις γιατί αλλιώς πέφτουν τα σφραγίσματα από τα δόντια. Αλλά μακάρι το κακό να ήταν μόνο το αυτοκίνητο, μην σας ξενίζει αυτό.

Αλλα είναι τα σπουδαία. Να φτιαχτούν επιβραδυντήρες εκεί που παίζουν μικρά παιδιά, το 88% των νεκρών έρχονται από ατυχήματα με ταχύτητες κάτω από 40 χιλιόμετρα την ώρα. Δεν χρειάζεται ταχύτητα για να γίνει το κακό. Αρκεί η ταχύτητα με την οποία χτύπησε το κεφάλι του ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς. Και γι’ αυτό λέω ζώνη άπαντες. Και κυρίως αυτοί που κάθονται στο πίσω κάθισμα. Εχουν εφτά φορές περισσότερες πιθανότητες να βγουν από το αυτοκίνητο σε περίπτωση τρακαρίσματος κάνοντας μακριά γαϊδούρα με τους μπροστινούς. Ακούστε και αυτό. Η Ελλάδα σε 100 χρόνια πολέμων στα πεδία των μαχών έχασε 70.000 κόσμο. Σε 50 χρόνια με όπλο το αυτοκίνητο και οδηγό το … βλήμα έχουμε 140.000 θανάτους! Τους διπλάσιους! Συν 150.000 ζωντανοί-νεκροί που είναι καθηλωμένοι στο σπίτι με οξυγόνο κτλ, κενοτάφιο πραγματικό, συν 200.000 παραπληγικοί συν 2.000.000 βαριά τραυματίες συν 600 δις κόστος με βάση μελέτη αρμόδιας επιτροπής της ΕΕ, το 400% του ΑΕΠ!

Ο Ιαβέρης μιλά στην επιτροπή οδικής ασφάλειας της Βουλής το 2014



– Αρα μιλάμε για κανονικό πόλεμο…

Μιλάμε για πόλεμο ηλιθίων. Αν και οι πόλεμοι πάντα χαρακτηρίζονται από ηλιθιότητα.

– Σας εκνευρίζουν οι κόντρες στο δρόμο;

Τις θεωρώ ανοησία. Δεν πατάσσεται το φαινόμενο επειδή δεν υπάρχει αστυνομία διαθέσιμη. Αυτοί που το κάνουν δεν θέλουν να εκτονωθούν, θέλουν να ξεφτιλίσουν την αστυνομία που δεν τους πιάνει. Την ανοησία την βλέπω και στους φιλάθλους που παρακολουθούν αγώνες. Φεύγουν από τους αγώνες, έχουν ένα αυτοκίνητο της ίδιας μάρκας με αυτό που οδηγάει ο αγαπημένος τους οδηγός και πηγαίνουν να κάνουν επικίνδυνες μιμήσεις ανάμεσα σε κόσμο. Μένω άναυδος. Δεν μπορεί να καταλάβει αυτός που βλέπει αγώνες ότι δεν είναι δυνατόν να μιμείται με λάθος τρόπο, σε λάθος χώρο και με λάθος όχημα ανάμεσα σε ανύποπτους ανθρώπους. Αθλημα είναι και ο ακοντισμός αλλά δεν είδα κόσμο να πετάει σκουπόξυλα στη γειτονιά του μιμούμενος τον Γκατσιούδη ας πούμε. Οι άθλιοι εισαγωγείς και πωλητές έχουν δημιουργήσει αυτή τη νοοτροπία μιλώντας για επιδόσεις και 0-100. Αντί να ποντάρουν στο γεγονός ότι το αυτοκίνητο είναι το χρηματοκιβώτιο των πιο πολύτιμων αξιών. Οι εισαγωγείς πληρώνουν αυτή τη στιγμή το μηδενισμό των πωλήσεων γιατί τελείωσε η ματαιοδοξία. Αν είχαν εκπαιδεύσει τον κόσμο ότι έχοντας αυτό το αυτοκίνητο προστατεύουν την οικογένειά τους, πιθανώς και σήμερα να υπήρχαν και κάποιες ακόμα πωλήσεις.

Οι αγώνες αυτοκινήτου είναι το άθλημα με τη μεγαλύτερη κοινωνική προσφορά. Στο εξωτερικό είναι το δεύτερο άθλημα μετά το ποδόσφαιρο. Ποια είναι η κοινωνική προσφορά του ποδοσφαίρου; Σπάνε καρέκλες, μαχαιρώνονται, βάζουν φωτιές και γενικά βλέπεις μία εξαθλίωση. Εκτονώνεται ο κάφρος. Στους αγώνες αυτοκινήτου τι γίνεται; Παρακολουθούν χωρίς να πετάνε το παραμικρό και όλο το προϊόν που παράγεται για την εξέλιξη του ανταγωνισμού των ομάδων δημιουργεί αυτά τα καλούδια που έχουμε στα αυτοκίνητά μας σήμερα και τα οποία τα χρησιμοποιούμε σε χώρους πιο επικίνδυνους από αυτούς των αγώνων. Ο πολίτης από εκεί και πέρα πρέπει να αποκτήσει την παιδεία για να παρακολουθεί. Οι αγώνες είναι χώρος παιδείας. Το καρτ λόγου χάρη. Τα πιτσιρίκια φορούν τα κράνη, τα γάντια και τον εξοπλισμό, υπακούουν σε κανόνες και νόρμες και μετά δεν έχουν καμία ανάγκη να πουλήσουν μούρη. Οταν κάποιος είναι πολύ καλός σε κάτι, δεν κάνει επίδειξη. Το ξέρει μόνος του. Αυτός που έχει μαύρη ζώνη στο καράτε δεν δέρνει τον κόσμο. Και μαλάκα να τον πεις, αυτός θα σου πει γεια σου, να είσαι καλά. Μην τολμήσεις να τον ακουμπήσεις βέβαια.

– Θα δούμε ποτέ στην Ελλάδα πίστα για Φόρμουλα 1;

Οχι. Δεν χρειάζεται κιόλας. Στις προτεραιότητες είναι άλλα πράγματα για τη χώρα τώρα. Και πάνω από όλα ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Ολα αυτά τα χρήματα δεν σπαταλήθηκαν μόνα τους. Τα εορτοδάνεια, τα διακοποδάνεια… Οι προηγούμενες γενιές κατέστρεψαν τις επόμενες. Στο δρόμο λέμε ότι ο τσαμπουκάς και η μαγκιά κοντρολάρεται μέσω της παιδείας. Πρέπει ο Ελληνας να νιώσει ότι υπάρχει νόμος παντού. Στη φοροκλοπή, στο μαύρο χρήμα, σε όλα.

– Ειρήσθω εν παρόδω βλέπετε ακόμα Φόρμουλα 1;

Λίγο. Από την ώρα που ένας αγώνας κρίνεται στα πιτς, από το πόσο γρήγορα αλλάζει κάποιος λάστιχα νομίζω ότι το θέαμα έχει υποβαθμιστεί. Ακόμα και με τα ηλεκτρονικά. Στα πιτς θα έπρεπε να υπάρχει τάιμ άουτ 30 δευτερολέπτων. Μπαίνεις, αλλάζεις λάστιχα, κατουράς, τρως ένα σάντουιτς και στα 30 δεύτερα φεύγεις. Να αλλάζει η κατάταξη δηλαδή επειδή δεν έσφιξαν σωστά ένα μπουλόνι; Παλαιότερα υπήρχαν θεοί οδηγοί. Οπως και στο πρωτάθλημα ράλι βέβαια. Για μένα το ράλι είναι το μέγιστο άθλημα, το πραγματικό θέαμα, με τρία περάσματα, δύο περάσματα κτλ σε άγνωστες διαδρομές. Με μικρή ταχύτητα οι δοκιμές και μετά να περνάνε με 200άρες στο χείλος του γκρεμού. Αλλά και στο ράλι οι οδηγοί πλέον είναι περισσότερο χειριστές ηλεκτρονικών συστημάτων. Παλαιότερα υπήρχαν 20 Οζιέ, τώρα μόνο ένας.

– Τελικά τι ρόλο παίζει ο οδηγός και τι ρόλο παίζει το αυτοκίνητο;

Το μέγιστο ρόλο τον παίζει η ομάδα. Η ομάδα φτιάχνει, κατασκευάζει, προετοιμάζει, συντηρεί, εξελίσσει. Οι παρεμβάσεις των μηχανικών και οι μικρές λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Οι οδηγοί είναι ισοπεδωμένοι, ίδιοι. Είτε Φέτελ είτε Αλόνσο, το ίδιο πράγμα. Εν τω μεταξύ τη Φόρμουλα 1 την υποβαθμίζει πολύ η τηλεόραση, δεν μπορεί να την αναδείξει. Live είναι πολύ καλύτερα. Στο ράλι βλέπεις διαφορετικότητες και όλα είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Το να πάρεις τίτλο σε όλα αυτά είναι θέμα ομάδας και οργάνωσης. Και χρημάτων βέβαια.

– Ενας μέτριος οδηγός μπορεί να πάρει τίτλο;

Πριν από μερικά χρόνια ναι. Τώρα όχι. Τα αυτοκίνητα κατεβάζουν την αξία της συμμετοχής του οδηγού. Οσο βελτιώνεται η τεχνολογία, υποβαθμίζεται η τέχνη. Παντού, όχι μόνο στους αγώνες αυτοκινήτου.

– Τελευταία ερώτηση: Ποιος είναι ο καλός οδηγός δρόμου;

Είναι αυτός που το πρωί, όταν φεύγει από το σπίτι του για να πάει στη δουλειά του, κοντοστέκεται στην πόρτα και την αφήνει μισάνοιχτη. Θα καθίσει εκεί 2-3 δευτερόλεπτα και θα σκεφτεί πόσες αγκαλιές τον περιμένουν το απόγευμα. Ποια είναι τα παιδιά που θα σφιχθούν γύρω από τη μέση του… Αυτός λοιπόν που θα φροντίσει να ξαναφέρει το απόγευμα το λατρεμένο, τον ανεκτίμητο, πίσω στην οικογένειά του είναι ο καλός οδηγός.

* Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου – Watkinson – contra.gr"Εκρηξη" Ιαβέρη: Ο Έλληνας τρίβλακας οδηγός με κινητό, τσιγάρο και καφέ!

Δέσμη λέιζερ βοηθά τηλεσκόπιο στη Χιλή να αντισταθμίσει τις ατμοσφαιρικές παραμορφώσεις. Ένα ισχυρότερο σύστημα ίσως θα μπορούσε να κρύψει τον πλανήτη. Credit: (ESO/G. Hudepoh)

Νέα Υόρκη

Ανήσυχοι για το ενδεχόμενο εξωγήινης εισβολής, αστρονόμοι στις ΗΠΑ σκαρφίστηκαν ένα σύστημα πομπών λέιζερ που θα μπορούσε να κρύψει τη γη από ιμπεριαλιστικούς πολιτισμούς. Αρκετοί έγκριτοι επιστήμονες, ανάμεσά τους ο βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, έχουν προειδοποιήσει ότι η ανθρωπότητα καλά θα κάνει να αποφύγει να δημοσιοποιήσει την ύπαρξή της στον Γαλαξία -η επίσκεψη εξωγήινων θα μπορούσε να είναι εξίσου καταστροφική με την κατάκτηση της Αμερικής από τους Ευρωπαίους, λένε.

Η μέθοδος

Στη νέα μελέτη, δύο αστρονόμοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη Νέα Υόρκη, ο καθηγητής Ντέιβιντ Κίπινγκ και ο μεταπτυχιακός φοιτητής Άλεξ Τίτσεϊ, βασίζονται στην υπόθεση ότι οι εξωγήινοι θα μπορούσαν να εντοπίσουν τη Γη με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούμε κι εμείς για να αναζητήσουμε πλανήτες σε άλλα άστρα.

Η βασικότερη από αυτές τις μεθόδους ανιχνεύει μια ανεπαίσθητη μείωση στη φωτεινότητα του υπό εξέταση άστρου όταν ένας πλανήτης περάσει ακριβώς ανάμεσα στο άστρο και τη Γη -ένα είδος έκλειψης που ονομάζεται «διάβαση». Παρατηρώντας τη Γη να περνά μπροστά από τον Ήλιο, οι εξωγήινοι θα καταλάβαιναν αμέσως ότι ο πλανήτης μας βρίσκεται στη λεγόμενη κατοικήσιμη ζώνη του Ήλιου, δηλαδή σε απόσταση που επιτρέπει την παρουσία νερού σε υγρή μορφή.

Όπως αναφέρουν οι δύο ερευνητές στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society», η ανθρωπότητα θα μπορούσε να καλύψει τεχνητά τις διαβάσεις της Γης μπροστά από τον Ήλιο: την ώρα της διάβασης, ισχυρά λέιζερ θα μπορούσαν να κατευθυνθούν προς την κατεύθυνση προς την οποία μπορεί να βρίσκονται εξωγήινοι και να αναπληρώσουν τη μείωση της φωτεινότητας του άστρου μας.

Το φάσμα

Για να αποκρύψουμε τη Γη στο φάσμα του ορατού φωτός, υπολογίζουν οι ερευνητές, θα χρειαζόταν να ενεργοποιούμε μια φορά το χρόνο, επί δέκα συνεχόμενες ώρες, ένα λέιζερ των 30 MW -ισχύς που αντιστοιχεί στην κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος σε μια μικρή πόλη. Η απόκρυψη του πλανήτη σε όλα τα μήκη κύματος θα απαιτούσε μια μεγάλη συστοιχία πομπών λέιζερ με συνολική ισχύ 250 MW.

«Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να συγκαλύψουμε μόνο τις ατμοσφαιρικές υπογραφές που σχετίζονται με τη βιολογική δραστηριότητα, όπως το οξυγόνο, κάτι που είναι εφικτό με μέγιστη ισχύ 160 kW ανά διέλευση» λέει ο Τίτσεϊ. «Για έναν εξωγήινο πολιτισμό, αυτό θα έκανε τη Γη να φαίνεται σαν να μην εμφανίστηκε ποτέ ζωή στον κόσμο μας» διαβεβαιώνει.

Το πρόβλημα με τη μέθοδο, βέβαια, είναι ότι μπορεί να προστατεύσει τη Γη μόνο αν γνωρίζουμε πού ακριβώς να στοχεύσουμε τα λέιζερ. Με άλλα λόγια, πρέπει πρώτα να ανακαλύψουμε τον πιθανό εχθρό για να μπορούμε να καμουφλαριστούμε. Αν όμως βεβαιωθούμε τελικά ότι οι εξωγήινοι έχουν αγνές προθέσεις, λένε οι ερευνητές, τα ίδια λέιζερ θα μπορούσαν να τους ενημερώσουν για την ύπαρξή μας και να μεταδώσουν πληροφορίες. Πάντα, όμως, με μια δόση καχυποψίας…

tovima.gr

Αστρονόμοι στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι Η Γη μπορεί να γίνει «αόρατη» με ένα σύστημα πομπών λέιζερ


Ο όρος δεν είναι πολύ γνωστός στην Ελλάδα, αν και πρόκειται για τον σημαντικότερο στο διαδίκτυο!
Τι είναι λοιπόν το Clickbait;
Bait σημαίνει δόλωμα…
Clickbait είναι ένας υποτιμητικός όρος, που περιγράφει το περιεχόμενο ιστοσελίδων, που έχει στόχο την αποκόμιση κερδών από την online διαφήμιση, σε βάρος της ποιότητας ή της ακρίβειας του άρθρου, στηριζόμενη σε τίτλους εντυπωσιασμού, ώστε να προσελκύσει κλικς και στη συνέχεια να ενθαρρύνει την προώθηση του περιεχομένου στα κοινωνικά δίκτυα (facebook, twitter κλπ).

Οι επικεφαλίδες των Clickbait άρθρων στοχεύουν στο να εκμεταλλευτούν το «χάσμα περιέργειας», παρέχοντας στον τίτλο πληροφορίες αρκετές για να κινήσουν την περιέργεια του αναγνώστη, αλλά όχι αρκετές για να ικανοποιήσουν την περιέργειά του, αν δεν κάνει κλικ στον σύνδεσμο (link) που οδηγεί στο περιεχόμενο.

Ο πρώτος διδάξας….

Το clickbait γιγαντώθηκε ως πρακτική, από την εταιρεία Taboola, μια hi-tech εταιρεία ψηφιακής διαφήμισης, που ιδρύθηκε στο Ισραήλ από τον Adam Singolda, ο οποίος διετέλεσε επί 7 έτη, αξιωματικός της επίλεκτης μονάδας κρυπτογραφίας του Ισραηλινού στρατού. 

….και οι Έλληνες μαθητές


Στην Ελλάδα γνωρίζει τεράστια άνθηση, από χιλιάδες blogs και sites, με πρωτοπόρο του είδους το blog tromaktiko -το οποίο δείχνει πλέον σημάδια κόπωσης- το οποίο στη συνέχεια ξεπέρασε  το makeleio, του οποίου τις επιδόσεις στο Clickbait ξεπέρασε το voicenews, που είναι το Ν.1 Clickbait site, χάρη στην τηλεοπτική του προώθηση από τον ιδιοκτήτη του, ενώ υπάρχουν χιλιάδες άλλα sites και blogs clickbait με χαρακτηριστικότερο όλων το Volcanotimes της υποτιθέμενης (;) Μαρκέλας Τουφεξή, που ξεπέρασε ακόμη και τον Adam Singolda στους εντυπωσιακούς απατηλούς τίτλους ! 

H εικόνα στην αρχή του άρθρου, είναι από το volcanotimes του οποίου οι τίτλοι είναι πάντα τόσο εντυπωσιακά απατηλοί !

Δες τους προβληματισμούς της δημοσιογραφικής κοινότητας για το Clickbait στο ενδιαφέρον άρθρο του BBC Clickbait: The changing face of online journalism

Φώτης Μακρίδης
makpress 5/4 2016

Μάθε τι είναι το Clickbait, η μεγάλη πληγή του διαδικτύου