23 May, 2019
Home / Διαφορα (Page 15)

Εχω την εντύπωση ότι δεν ψεύδονται από τις Βρυξέλλες όταν επιμένουν ότι δεν γνώριζαν για…
τις εξαγγελίες της κυβέρνησης από το Ζάππειο. Βέβαια, αυτή είναι μάλλον η μισή αλήθεια. Προφανώς είχαν μια ιδέα ότι ο Τσίπρας θα ετοιμαζόταν να μοιράσει δώρα ενόψει εκλογών. Απλώς δεν ήξεραν τις λεπτομέρειες. Και, πάντως, δεν ενέκριναν κάτι απ’ όσα εξαγγέλθηκαν. Πηγές μου από τις Βρυξέλλες κουνούσαν το κεφάλι τους με νόημα. Κι αυτό διότι λιγότερες από 20 μέρες πριν από τις ευρωεκλογές έχουν μια αίσθηση deja vu…

Παράσταση για δύο

Δεν θεωρούν το τάιμινγκ τυχαίο και δεν εννοώ μόνο το προεκλογικόν της όλης υπόθεσης. Κάποιοι έχουν την αίσθηση ότι το τάιμινγκ του Τσίπρα ήταν μελετημένο έτσι ώστε να προκαλέσει αντίδραση από τις Βρυξέλλες και να ανέβει και πάλι η παράσταση του… ήρωας που τα βάζει με τους δανειστές. Εκεί, πάντως, δεν τσίμπησαν (ακόμη). Ξέρουν ότι στην Ελλάδα –αργά ή γρήγορα– έρχονται εκλογές. Εξάλλου, και οι ίδιοι βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο, για να μην πω ότι έχουν ήδη χαιρετίσει τα καθήκοντά τους ενόψει αλλαγής σκυτάλης.

Σημειώνω ότι με διαφορά κάποιων ωρών από τον πρωθυπουργό που έδινε παράσταση στο Ζάππειο, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ θύμιζε πώς διέσωσε την Ελλάδα. Πώς θα μπορούσε να βγει αμέσως μετά η Κομισιόν και να επιστήσει την προσοχή στον Τσίπρα;..

Το Κονκλάβιο – kathimerini.gr 

Πηγή Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν;..

Δεν ξέρει κανείς εάν έχει νόημα να παρακολουθεί τις συγκρούσεις «αφηγημάτων» του ενός και του άλλου -της κυβέρνησης και της μείζονος αντιπολίτευσης· μάλλον χάνει τον…
χρόνο του, άσε που χαλάνε και τα νεύρα του με τις τόσες τους αδολεσχίες και παλλιλογίες. Είναι εκπληκτική η δύναμη του συστήματος, βοηθούμενου από τα επικοινωνιακά συνθήματα των «συγκρουόμενων».

Διαπληκτίζονται με κεντρικό άξονα τη βελτίωση συνθηκών διαβίωσης του ελληνικού λαού και απορεί κανείς: τι διαφορετικό κομίζουν οι αντίπαλοι; Είναι πιο έξυπνοι ή πιο κοινωνικοί, τάχα, οι μεν από τους δε; Εάν ναι, πώς διακρίνεται τούτο; Με δεδομένο ότι οι ιδεολογίες έχουν χάσει κάθε αίγλη εδώ και δεκαετίες και -επιπροσθέτως- με δεδομένο ότι είμαστε προτεκτοράτο [όποιος έχει άλλη γνώμη ιδού η Ρόδος και λοιπά], ποια απόφαση, ποιου κόμματος, μπορεί να επαναφέρει την αξιοπρέπεια των πολιτών και την αυτονομία και ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους;

Το πολιτικό σύστημα είναι τερατώδες, μια χοάνη εντός της οποίας αλέθονται όλα: η κριτική, η αντίσταση στο δήθεν από τη μια, η αρχομανία από την άλλη, η απληστία, η ματαιοδοξία και κάθε τι που συνέχει την κοινωνία στις αντιφάσεις της. Εχει καταφέρει το σύστημα να περιχαρακώσει την πολιτική αντιπαλότητα σε λεκτικές εξυπνάδες [λεκτικές στην ουσία ακροβασίες] του ενός προς τον άλλο.

Εχει επιτύχει επίσης να αποσυρθεί το ενδιαφέρον του πολίτη από την ουσία στους τύπους -ή ίδια ανοησία χρόνια τώρα, από τη μεταπολίτευση τουλάχιστον και εντεύθεν. Τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια υπήρχε ένα ενδιαφέρον γιατί η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης έφερε στο προσκήνιο τη μισή Ελλάδα που ώς τότε ήταν απομονωμένη και κατατρεγμένη.

Εχει γούστο που τούτη η κυβέρνηση διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι έχει αφήσει πίσω της το «παλαιό καθεστώς» και ότι πάσχει για το καλό των αδυνάτων. Ακόμη πιο πολύ πλάκα έχει ότι υπάρχουν άνθρωποι που χειροκροτάνε την τάχα ανωτερότητα του ενός ή του άλλου την ώρα που «θεατρινίζονται» στο θέατρο της Βουλής [και κοκορεύονται κιόλας -όχι οι χειροκροτητές, οι διαπληκτιζόμενοι].

Τι συνάγεται εξ όλων αυτών; Οτι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει ενόσω το πολιτικό σύστημα παραμένει αλώβητο και δεν εμφανίζονται δυνάμεις να το αμφισβητήσουν, να το γελοιοποιήσουν, να το αποδυναμώσουν. Να το ανατρέψουν μήπως; Ε, αφού αυτοί δεν ντρέπονται να μας κοροϊδεύουν, να μη γίνεται κάπου κάπου κανείς λίγο ουτοπικός, λίγο «ανορθολογιστής», λίγο «αντιθεατρικός»;

Πρέπει να επιμείνει κανείς στο πόσο οι άνθρωποι φανατίζονται και πόσο η ζωή τους εξαρτάται -τουλάχιστον έτσι φαίνεται- από τις έριδες, τάχα, των ανθρώπων της εξουσίας. Τους ακούς να υβρίζουν και να ασχημονούν όταν μιλάει ο αντίπαλος και απορείς: είναι δυνατόν να μη βλέπουν το θέατρο; Είναι πεπεισμένοι ότι αυτή είναι η πολιτική πραγματικότητα; Δεν έχουν να ακούσουν ή να δουν τίποτε καλύτερο; Μια συναυλία, ένα [πραγματικό] θέατρο; Πώς επέρχεται αυτή η αναστάτωση, ψυχική και νοητική;

Αλλά ποιος-ποια ξέρει ποια είναι τα προβλήματα· προέχει άρα να ομονοήσουμε στο να συνειδητοποιήσουμε ποιο είναι το πρόβλημα και μετά να αρχίσουμε τη συζήτηση [εάν υπάρχει χρόνος, εάν είναι αντιστρέψιμη η κατάσταση και λοιπά]…

Γιώργος Σταματόπουλος

Πηγή Το πολιτικό σύστημα και το θέατρο…

Δεν ξέρει κανείς εάν έχει νόημα να παρακολουθεί τις συγκρούσεις «αφηγημάτων» του ενός και του άλλου -της κυβέρνησης και της μείζονος αντιπολίτευσης· μάλλον χάνει τον…
χρόνο του, άσε που χαλάνε και τα νεύρα του με τις τόσες τους αδολεσχίες και παλλιλογίες. Είναι εκπληκτική η δύναμη του συστήματος, βοηθούμενου από τα επικοινωνιακά συνθήματα των «συγκρουόμενων».

Διαπληκτίζονται με κεντρικό άξονα τη βελτίωση συνθηκών διαβίωσης του ελληνικού λαού και απορεί κανείς: τι διαφορετικό κομίζουν οι αντίπαλοι; Είναι πιο έξυπνοι ή πιο κοινωνικοί, τάχα, οι μεν από τους δε; Εάν ναι, πώς διακρίνεται τούτο; Με δεδομένο ότι οι ιδεολογίες έχουν χάσει κάθε αίγλη εδώ και δεκαετίες και -επιπροσθέτως- με δεδομένο ότι είμαστε προτεκτοράτο [όποιος έχει άλλη γνώμη ιδού η Ρόδος και λοιπά], ποια απόφαση, ποιου κόμματος, μπορεί να επαναφέρει την αξιοπρέπεια των πολιτών και την αυτονομία και ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους;

Το πολιτικό σύστημα είναι τερατώδες, μια χοάνη εντός της οποίας αλέθονται όλα: η κριτική, η αντίσταση στο δήθεν από τη μια, η αρχομανία από την άλλη, η απληστία, η ματαιοδοξία και κάθε τι που συνέχει την κοινωνία στις αντιφάσεις της. Εχει καταφέρει το σύστημα να περιχαρακώσει την πολιτική αντιπαλότητα σε λεκτικές εξυπνάδες [λεκτικές στην ουσία ακροβασίες] του ενός προς τον άλλο.

Εχει επιτύχει επίσης να αποσυρθεί το ενδιαφέρον του πολίτη από την ουσία στους τύπους -ή ίδια ανοησία χρόνια τώρα, από τη μεταπολίτευση τουλάχιστον και εντεύθεν. Τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια υπήρχε ένα ενδιαφέρον γιατί η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης έφερε στο προσκήνιο τη μισή Ελλάδα που ώς τότε ήταν απομονωμένη και κατατρεγμένη.

Εχει γούστο που τούτη η κυβέρνηση διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι έχει αφήσει πίσω της το «παλαιό καθεστώς» και ότι πάσχει για το καλό των αδυνάτων. Ακόμη πιο πολύ πλάκα έχει ότι υπάρχουν άνθρωποι που χειροκροτάνε την τάχα ανωτερότητα του ενός ή του άλλου την ώρα που «θεατρινίζονται» στο θέατρο της Βουλής [και κοκορεύονται κιόλας -όχι οι χειροκροτητές, οι διαπληκτιζόμενοι].

Τι συνάγεται εξ όλων αυτών; Οτι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει ενόσω το πολιτικό σύστημα παραμένει αλώβητο και δεν εμφανίζονται δυνάμεις να το αμφισβητήσουν, να το γελοιοποιήσουν, να το αποδυναμώσουν. Να το ανατρέψουν μήπως; Ε, αφού αυτοί δεν ντρέπονται να μας κοροϊδεύουν, να μη γίνεται κάπου κάπου κανείς λίγο ουτοπικός, λίγο «ανορθολογιστής», λίγο «αντιθεατρικός»;

Πρέπει να επιμείνει κανείς στο πόσο οι άνθρωποι φανατίζονται και πόσο η ζωή τους εξαρτάται -τουλάχιστον έτσι φαίνεται- από τις έριδες, τάχα, των ανθρώπων της εξουσίας. Τους ακούς να υβρίζουν και να ασχημονούν όταν μιλάει ο αντίπαλος και απορείς: είναι δυνατόν να μη βλέπουν το θέατρο; Είναι πεπεισμένοι ότι αυτή είναι η πολιτική πραγματικότητα; Δεν έχουν να ακούσουν ή να δουν τίποτε καλύτερο; Μια συναυλία, ένα [πραγματικό] θέατρο; Πώς επέρχεται αυτή η αναστάτωση, ψυχική και νοητική;

Αλλά ποιος-ποια ξέρει ποια είναι τα προβλήματα· προέχει άρα να ομονοήσουμε στο να συνειδητοποιήσουμε ποιο είναι το πρόβλημα και μετά να αρχίσουμε τη συζήτηση [εάν υπάρχει χρόνος, εάν είναι αντιστρέψιμη η κατάσταση και λοιπά]…

Γιώργος Σταματόπουλος

Πηγή Το πολιτικό σύστημα και το θέατρο…

Η στιγμή όπου εκατοντάδες κόσμου μέσα στη Ροντόντα ψέλνουν τον Ακάθιστο ύμνο, που ιστορικά αποτελεί ωδή προς την Θεοτόκο, υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους.

H Ροτόντα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων ή Αρχαγγέλων κατά την περίοδου του Βυζαντίου.

Το ιστορικό μνημείο των 1700 ετών, άνοιξε και πάλι για το κοινό έπειτα απο 40 χρόνια.

Δείτε το βίντεο

Πηγή

The post Η στιγμή που ακούστηκε ο Ακάθιστος Ύμνος μέσα στη Ροντόντα. appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Η στιγμή που ακούστηκε ο Ακάθιστος Ύμνος μέσα στη Ροντόντα.


Γίνε λίγο πιο άνθρωπος, και δεν θα χάσεις..

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου

Δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας γίνομαι περίεργη. Δεν ξέρω αν με ενοχλούν άνθρωποι και καταστάσεις για τις οποίες παλιότερα αδιαφορούσα πλήρως. Ξέρω όμως πως όσο τα χρόνια περνούν με εξαγριώνουν συμπεριφορές που υστερούν σε σεβασμό, σε ευγνωμοσύνη, σε ταπεινότητα. Μισώ την υπεροψία, μισώ τη ζήλια, μισώ την ανασφάλεια, μισώ το ο ένας να θέλει τον υποβιβασμό του άλλου.

Και συνεχίζω… Κανείς δεν θέλει ο διπλανός του να προοδεύσει, κανείς δεν θέλει ο διπλανός του να νιώσει ευτυχισμένος, μπορεί και ποτέ να μην το θελήσει! Ζούμε όλοι θέλοντας να ελέγχουμε και να παρακολουθούμε με όποιο τρόπο μπορούμε τις ζωές των άλλων. Πόσο τιποτένιο! Γινόμαστε ανθρωπάρια. Διαφημίζουμε τις όποιες γνώσεις μας, τις όποιες επιτυχίες μας ή καλές μας πράξεις.

Όταν θέλουμε τη βοήθεια του συνανθρώπου μας ή την όποια εξυπηρέτηση από εκείνον, όχι μόνο κοιτάμε να τη ζητήσουμε με πλάγιο τρόπο για να μην φανούμε υποδεέστεροι, όχι μόνο του την παρουσιάζουμε ως κατά μια έννοια ασήμαντη, αλλά τον ρουφάμε και με τον οποιοδήποτε τρόπο.

Πολλές φορές εποφθαλμιούμε την επιτυχία, την ευτυχία, την ίδια τη ζωή του διπλανού μας. Δεν αναρωτιόμαστε ποτέ πως ο καθένας έχει φτάσει εκεί που μπόρεσε, ούτε το τίμημα της όποιας επιτυχίας ή ευτυχίας του. Τον κόπο που κατέβαλε για να καταφέρει να προοδεύσει, πόσο κουράστηκε, πόσα στερήθηκε. Μικρόμυαλοι, στενόμυαλοι, κακοί γινόμαστε οι άνθρωποι. Καθόλου ταπεινοί, καθόλου άνθρωποι.

Θα κλέψω μια ατάκα της Μαλβίνας: ”Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν”. Δυστυχώς αυτά τα λόγια τα εξηγούν όλα. Όταν κάποιος δεν έχει αγαπηθεί, δεν ξέρει να αγαπάει. Η αγάπη στη ζωή του καθενός θα έρθει από τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, τον σύντροφο, τα παιδιά, ένα ζωάκι. Όσο πιο μεγάλος είναι ο κύκλος των ζωντανών πλασμάτων που αφήνουμε να μας αγαπήσουν, τόσο μεγαλύτερη αγάπη αντίστοιχα θα νιώσουμε κι εμείς. Όσο λιγότερη αγάπη πήραμε ή αφήσαμε να πάρουμε (γιατί και αυτό υπάρχει) τόσο πιο περιορισμένη θα δώσουμε. Σκεφτείτε πως ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό δεν θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε και όλο κάτι θα μας φταίει. Εκτός κι αν δουλέψουμε το μέσα μας μόνοι μας…

Νιώθουμε αγάπη για τον συνάνθρωπό μας όταν χαμογελάσουμε μόλις τον δούμε. Όταν του δώσουμε μια ζεστή αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί, αληθινό. Όταν δεχθούμε την φιλοξενία του, όταν ακούσουμε κι εμείς αυτό που έχει να μας πει. Όταν τον αγαπήσουμε τόσο στις καλές όσο και στις κακές του στιγμές. Όταν τον σεβαστούμε. Όταν τον θαυμάσουμε για την εσωτερική ομορφιά του, για το σπίτι του (μικρό ή μεγάλο, αρκεί να υπάρχει σ΄ αυτό αγάπη), για τη δουλειά του σημαντική ή ασήμαντη, για ένα όμορφο γεύμα που θα μας προσφέρει, για ένα απλό δώρο που θα μας χαρίσει.

Δεν αντέχω άλλη υποκρισία. Δεν αντέχω τους δήθεν και τους ψεύτικους, τους χειριστικούς. Ειδικά τους τελευταίους τους σιχαίνομαι.

Γιατί παιδιά δεν γινόμαστε όλοι λίγο πιο απλοί, πιο αληθινοί; Λίγο πιο άνθρωποι; Ας κάνουμε καλές πράξεις, όμως ας μην τις διατυμπανίζουμε. Ας τις κρατήσουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας και όχι για τη σωτηρία του φαίνεσθαι. Αυτό θα πρέπει να το αφήσουμε να το κρίνει κάποιος πολύ περισσότερο ανώτερός μας, όταν θα έρθει η ώρα εκείνη της κρίσης…

Άνθρωποι, σας παρακαλώ, γίνεται λίγο πιο άνθρωποι, σκεφτείτε, γιατί αυτό είναι που σας διαφοροποιεί από όλα τα υπόλοιπα ζωντανά όντα…


ΠΗΓΗΠηγή Γίνε λίγο πιο άνθρωπος, και δεν θα χάσεις..


Γίνε λίγο πιο άνθρωπος, και δεν θα χάσεις..

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου

Δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας γίνομαι περίεργη. Δεν ξέρω αν με ενοχλούν άνθρωποι και καταστάσεις για τις οποίες παλιότερα αδιαφορούσα πλήρως. Ξέρω όμως πως όσο τα χρόνια περνούν με εξαγριώνουν συμπεριφορές που υστερούν σε σεβασμό, σε ευγνωμοσύνη, σε ταπεινότητα. Μισώ την υπεροψία, μισώ τη ζήλια, μισώ την ανασφάλεια, μισώ το ο ένας να θέλει τον υποβιβασμό του άλλου.

Και συνεχίζω… Κανείς δεν θέλει ο διπλανός του να προοδεύσει, κανείς δεν θέλει ο διπλανός του να νιώσει ευτυχισμένος, μπορεί και ποτέ να μην το θελήσει! Ζούμε όλοι θέλοντας να ελέγχουμε και να παρακολουθούμε με όποιο τρόπο μπορούμε τις ζωές των άλλων. Πόσο τιποτένιο! Γινόμαστε ανθρωπάρια. Διαφημίζουμε τις όποιες γνώσεις μας, τις όποιες επιτυχίες μας ή καλές μας πράξεις.

Όταν θέλουμε τη βοήθεια του συνανθρώπου μας ή την όποια εξυπηρέτηση από εκείνον, όχι μόνο κοιτάμε να τη ζητήσουμε με πλάγιο τρόπο για να μην φανούμε υποδεέστεροι, όχι μόνο του την παρουσιάζουμε ως κατά μια έννοια ασήμαντη, αλλά τον ρουφάμε και με τον οποιοδήποτε τρόπο.

Πολλές φορές εποφθαλμιούμε την επιτυχία, την ευτυχία, την ίδια τη ζωή του διπλανού μας. Δεν αναρωτιόμαστε ποτέ πως ο καθένας έχει φτάσει εκεί που μπόρεσε, ούτε το τίμημα της όποιας επιτυχίας ή ευτυχίας του. Τον κόπο που κατέβαλε για να καταφέρει να προοδεύσει, πόσο κουράστηκε, πόσα στερήθηκε. Μικρόμυαλοι, στενόμυαλοι, κακοί γινόμαστε οι άνθρωποι. Καθόλου ταπεινοί, καθόλου άνθρωποι.

Θα κλέψω μια ατάκα της Μαλβίνας: ”Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν”. Δυστυχώς αυτά τα λόγια τα εξηγούν όλα. Όταν κάποιος δεν έχει αγαπηθεί, δεν ξέρει να αγαπάει. Η αγάπη στη ζωή του καθενός θα έρθει από τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, τον σύντροφο, τα παιδιά, ένα ζωάκι. Όσο πιο μεγάλος είναι ο κύκλος των ζωντανών πλασμάτων που αφήνουμε να μας αγαπήσουν, τόσο μεγαλύτερη αγάπη αντίστοιχα θα νιώσουμε κι εμείς. Όσο λιγότερη αγάπη πήραμε ή αφήσαμε να πάρουμε (γιατί και αυτό υπάρχει) τόσο πιο περιορισμένη θα δώσουμε. Σκεφτείτε πως ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό δεν θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε και όλο κάτι θα μας φταίει. Εκτός κι αν δουλέψουμε το μέσα μας μόνοι μας…

Νιώθουμε αγάπη για τον συνάνθρωπό μας όταν χαμογελάσουμε μόλις τον δούμε. Όταν του δώσουμε μια ζεστή αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί, αληθινό. Όταν δεχθούμε την φιλοξενία του, όταν ακούσουμε κι εμείς αυτό που έχει να μας πει. Όταν τον αγαπήσουμε τόσο στις καλές όσο και στις κακές του στιγμές. Όταν τον σεβαστούμε. Όταν τον θαυμάσουμε για την εσωτερική ομορφιά του, για το σπίτι του (μικρό ή μεγάλο, αρκεί να υπάρχει σ΄ αυτό αγάπη), για τη δουλειά του σημαντική ή ασήμαντη, για ένα όμορφο γεύμα που θα μας προσφέρει, για ένα απλό δώρο που θα μας χαρίσει.

Δεν αντέχω άλλη υποκρισία. Δεν αντέχω τους δήθεν και τους ψεύτικους, τους χειριστικούς. Ειδικά τους τελευταίους τους σιχαίνομαι.

Γιατί παιδιά δεν γινόμαστε όλοι λίγο πιο απλοί, πιο αληθινοί; Λίγο πιο άνθρωποι; Ας κάνουμε καλές πράξεις, όμως ας μην τις διατυμπανίζουμε. Ας τις κρατήσουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας και όχι για τη σωτηρία του φαίνεσθαι. Αυτό θα πρέπει να το αφήσουμε να το κρίνει κάποιος πολύ περισσότερο ανώτερός μας, όταν θα έρθει η ώρα εκείνη της κρίσης…

Άνθρωποι, σας παρακαλώ, γίνεται λίγο πιο άνθρωποι, σκεφτείτε, γιατί αυτό είναι που σας διαφοροποιεί από όλα τα υπόλοιπα ζωντανά όντα…


ΠΗΓΗΠηγή Γίνε λίγο πιο άνθρωπος, και δεν θα χάσεις..

Όταν μπήκε στο σπίτι το βράδυ, η γυναίκα του, του χάρισε ένα μεγάλο χαμόγελο την ώρα που σέρβιρε το δείπνο. Κάθισε απέναντι της στο τραπέζι, της έπιασε το χέρι και της είπε: «Έχω κάτι να σου πω».

Σήκωσε το βλέμμα και παρατήρησε μόνο πόνο στα μάτια της.

Οι λέξεις δεν έβγαιναν πια με ευκολία από το στόμα. Ήξερε ότι αυτό το βράδυ η γυναίκα του έπρεπε να μάθει οπωσδήποτε την αλήθεια. Ότι θέλει να χωρίσουν.

Έθεσε το θέμα ήρεμα. Εκείνη δεν φάνηκε να ενοχλείται από τα λόγια του, τον κοίταξε και τον ρώτησε με χαμηλή φωνή: «Γιατί;»
Απέφυγε την ερώτησή της, κίνηση που την εκνεύρισε περισσότερο. Πέταξε με δύναμη το πιρούνι που κρατούσε προς το μέρος του την ώρα που του φώναξε: «Δεν είσαι άντρας«!

Εκείνο το βράδυ δεν ξαναμίλησαν. Εκείνη δεν σταμάτησε να κλαίει…

Ο σύζυγος ήξερε ότι η γυναίκα του ήθελε να μάθει το λόγο που της ζητούσεδιαζύγιο. Αυτό που δεν ήξερε όμως ήταν, αν θα μπορούσε να της δώσει μια ικανοποιητική απάντηση. Η αλήθεια ήταν ότι είχε σταματήσει πια να νιώθει πράγματα για την γυναίκα του. Δεν την αγαπούσε πια. Όταν την κοίταζε αυτό που αισθανόταν για εκείνη ήταν λύπη.

Έκανε ένα χαρτί μοιράζοντας τα πράγματά τους. Έδινε στην γυναίκα του τοσπίτι τους, το αυτοκίνητό τους και το 30% των μετοχών της εταιρείας του. Εκείνη το πήρε, του έριξε μια ματιά και το έσκισε σε πολλά μικρά κομμάτια.

Η γυναίκα που είχε περάσει σχεδόν δέκα χρόνια μαζί της, πλέον του φαινόταν μια ξένη. Λυπήθηκε για τα χρόνια και την ενέργεια που της στέρησε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει πίσω.

Τότε εκείνη γύρισε, τον κοίταξε και ούρλιαξε δυνατά. Ήταν αυτό που περίμενε να δει. Μια κραυγή που στην πραγματικότητα έμοιαζε με ένα είδος απελευθέρωσης. Η ιδέα του διαζυγίου, η οποία του είχε γίνει εμμονή για αρκετές εβδομάδες, φάνηκε τώρα να γίνεται πιο σίγουρη, πιο πραγματική.

1437551212-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b

Την επόμενη μέρα, γύρισε πολύ αργά στο σπίτι και βρήκε την γυναίκα του να γράφει κάτι σε ένα χαρτί στο τραπέζι, δίπλα στο φαγητό. Δεν έφαγε αλλά πήγε κατευθείαν για ύπνο. Αποκοιμήθηκε πολύ γρήγορα γιατί ήταν πολύ κουρασμένος. Είχε περάσει μια γεμάτη μέρα με την Τζέιν, την γυναίκα που είχε πάρει στην καρδιά του την θέση της γυναίκας του.
Κάποια στιγμή τη νύχτα ξύπνησε και είδε την γυναίκα του στην ίδια θέση, σκυμμένη στο χαρτί κάτι να γράφει. Απλά δεν τον ενδιέφερε, επέστρεψε στο υπνοδωμάτιο και συνέχισε τον ύπνο του.

Όταν ξύπνησε το πρωί βρήκε την γυναίκα του να τον περιμένει. Του παρουσίασε τους όρους για να δεχτεί το διαζύγιο.

Δεν ήθελε τίποτα από εκείνον, ούτε το σπίτι, ούτε το αυτοκίνητο αλλά ούτε και τις μετοχές της εταιρείας του. Αυτό που του ζήτησε ήταν το διαζύγιο να μην βγει άμεσα, αλλά σε ένα μήνα. Του ζήτησε επίσης αυτό το διάστημα να προσπαθήσουν να ζήσουν όσο γίνεται πιο φυσιολογικά. Ο λόγος ήταν απλός: Ο γιος τους έδινε σε ένα μήνα εξετάσεις και ένα διαζύγιο θα τον αποσυντόνιζε.

Οι όροι δεν τον απογοήτευσαν. Αλλά η γυναίκα του δεν σταμάτησε μόνο σε αυτούς, είχε κάτι ακόμη να του πει.
Του ζήτησε να της θυμίσει πως την είχε μεταφέρει στο νυφικό δωμάτιο την ημέρα του γάμου τους. Του ζήτησε να το κάνει αυτό κάθε μέρα για όλο το μήνα μέχρι να βγει το διαζύγιο. Κάθε πρωί να την σηκώνει από το κρεβάτι και να την πηγαίνει στην πόρτα πριν φύγει για την δουλειά του. Ο άντρας νόμιζε ότι η γυναίκα του ήταν τρελή.

Για να κάνει όμως τις τελευταίες ημέρες μαζί της λίγο πιο υποφερτές, αποδέχθηκε το περίεργο αίτημά της.

Όταν ο άντρας είπε στην ερωμένη του, τους όρους του διαζυγίου της συζύγου του, εκείνη γέλασε: «Δεν έχει σημασία τι κόλπα κάνει, το διαζύγιο θα βγει θέλει δεν θέλει» είπε περιφρονητικά.

1437551330-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9

Το ζευγάρι για πολύ μεγάλο διάστημα πριν συμβούν όλα αυτά δεν ακουμπούσε ο ένας τον άλλον. Έτσι όταν την πρώτη ημέρα ο άντρας σήκωσε την γυναίκα για να την μεταφέρει στην πόρτα, ο γιος τους που είδε τη σκηνή αντέδρασε με πολύ μεγάλη έκπληξη: «Ο μπαμπάς κρατά τη μαμά στην αγκαλιά του!«. Τα λόγια του έφεραν στον άντρα μια αίσθηση πόνου. Εκείνη έκλεισε τα μάτια και του ψιθύρισε: «Μη του πεις τίποτα ακόμη για το διαζύγιο«. Έγνεψε καταφατικά. Από το υπνοδωμάτιο στο σαλόνι, στη συνέχεια στην πόρτα, κουβαλούσε την γυναίκα του σχεδόν δέκα μέτρα στην αγκαλιά του ώσπου την άφησε και έφυγε για την δουλειά του.

Την δεύτερη ημέρα, όλο αυτό έγινε πολύ πιο εύκολα. Εκείνη έσκυψε για λίγο το κεφάλι της προς το μέρος του καθώς την μετέφερε και εκείνος συνειδητοποίησε ότι είχε πολύ καιρό να κοιτάξει την γυναίκα του προσεκτικά.

Συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν μικρή πια. Υπήρχαν λεπτές ρυτίδες στο πρόσωπό της, τα μαλλιά της ήταν γκριζαρισμένα! Ο γάμος τους είχε αφήσει τα σημάδια πάνω της. Για ένα λεπτό αναρωτήθηκε τι της είχε κάνει.

Την τέταρτη ημέρα, όταν την σήκωσε, ένιωσε μια περίεργη και πολύ γνώριμη αίσθηση οικειότητας. Αυτή ήταν η γυναίκα που του είχε χαρίσει δέκα χρόνια από τη ζωή της. Την πέμπτη και την έκτη μέρα, κατάλαβε ότι το αίσθημα οικειότητας όλο και μεγάλωνε. Αποφάσισε να μην μιλήσει καθόλου στην ερωμένη του για αυτό.

Έβλεπε κάθε πρωί την γυναίκα του στην αγκαλιά του και δεν μπορούσε να θυμηθεί τα ρούχα της. Κανένα από τα φορέματα της δεν του φαίνονταν οικείο. Τότε συνειδητοποίησε ότι είχε αδυνατίσει τόσο πολύ που κανένα από τα παλιά της ρούχα πια δεν της έκαναν. Ίσως για αυτό μπορούσε και να την σηκώνει τώρα τόσο εύκολα.

Τότε κατάλαβε. Η γυναίκα του επέφερε για πολύ μεγάλο διάστημα και αυτός δεν μπόρεσε ποτέ να το δει. Έκρυβε τόσο πόνο και πίκρα στην καρδιά της. Υποσυνείδητα άπλωσε το χέρι του για να αγγίξει τα μαλλιά της.

Τον διέκοψε ο γιός του: «Μπαμπά, ήρθε η ώρα να αφήσεις τη μαμά«.
Για αυτόν, η εικόνα του πατέρα του, να μεταφέρει την μητέρα του είχε γίνει μέρος της ζωής του. Η γυναίκα του έκανε νόημα να έρθει πιο κοντά και τον αγκάλιασε σφιχτά.

Ο άντρας γύρισε το πρόσωπό του μακριά, γιατί φοβήθηκε ότι αυτή η εικόνα μπορεί να του αλλάξει γνώμη για το διαζύγιο.
Αλλά δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του το πόσο είχε αδυνατίσει.

Την τελευταία ημέρα πριν βγάλουν το διαζύγιο, την σήκωσε για την τελευταία τους διαδρομή αλλά δεν μπορούσε να κάνει ούτε ένα βήμα. Την κράτησε σφικτά και της είπε ότι δεν είχε καταλάβει ότι η ζωή τους δεν είχε πια οικειότητα.<

Έφυγε για το γραφείο αλλά κάπου στη διαδρομή έστριψε. Πάτησε πολύ το γκάζι του αυτοκινήτου του για να φτάσει γρήγορα. Έφτασε στην πολυκατοικία και βγήκε από το αυτοκίνητο χωρίς να κλείσε την πόρτα. Νόμιζε ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση θα τον κάνει να αλλάξει γνώμη. Χτύπησε την πόρτα και όταν η ερωμένη του την άνοιξε της είπε: «Συγνώμη Τζέιν δεν θέλω πια το διαζύγιο«.

Εκείνη τον κοίταξε με κατάπληξη και στη συνέχεια άγγιξε το μέτωπό του «Έχεις πυρετό;»
Απομάκρυνε το χέρι της από το κεφάλι του: «Συγνώμη αλλά δεν θέλω πια διαζύγιο. Ο γάμος μου ήταν βαρετός ίσως γιατί δεν εκτιμούσα τις λεπτομέρειες της ζωής μου, όχι γιατί δεν αγαπώ πια την γυναίκα μου. Τώρα συνειδητοποιώ ότι από την μέρα που μπήκαμε μαζί στο σπίτι μέχρι το θάνατό μας θα πρέπει να είμαι μαζί της.»

Η Τζέιν του έδωσε ένα δυνατό χαστούκι και στη συνέχεια έκλεισε την πόρτα και ξέσπασε σε δάκρυα.

Ο άντρας έφυγε ανακουφισμένος. Στο δρόμο προς τη δουλειά του συνάντησε ένα ανθοπωλείο στο δρόμο. Παρήγγειλε ένα μπουκέτο λουλούδια για τη γυναίκα του. Όταν η πωλήτρια τον ρώτησε τι να γράψει στην κάρτα, χαμογέλασε και της υπαγόρευσε: «Θα σε μεταφέρω στην πόρτα μέχρι να πεθάνω.»

Εκείνο το βράδυ ο άντρας έφτασε σπίτι, με τα λουλούδια στα χέρια του και ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό του. Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες, αλλά όταν μπήκε στο υπνοδωμάτιο, είδε κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να περιμένει: Η γυναίκα του ήταν νεκρή.

Όπως αποδείχθηκε αργότερα, είχε καρκίνο για μήνες αλλά ήταν τόσο απασχολημένος με την Τζέιν που δεν μπόρεσε ποτέ να το παρατηρήσει. Ήξερε ότι θα πεθάνει σύντομα και ήθελε να γλυτώσει τον άντρα της από την αρνητική αντίδραση του γιου σε περίπτωση που έπαιρναν διαζύγιο. Έτσι στα μάτια του παιδιού ο πατέρας του ήταν ένας στοργικός σύζυγος.

Οι μικρές λεπτομέρειες της ζωής είναι αυτές που πραγματικά έχουν σημασία σε μια σχέση. Δεν είναι το σπίτι, το αυτοκίνητο, η περιουσία, τα χρήματα. Αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την ευτυχία, αλλά δεν μπορούν να χαρίσουν την ευτυχία.

Βρείτε τρόπους για να γίνετε φίλος με τον άνθρωπο σας και να κάνετε εκείνα τα μικρά πράγματα που δημιουργούν οικειότητα.

Αν το κάνετε, μπορείτε απλά να σώσετε έναν γάμο.

Πολλές από τις αποτυχίες της ζωής είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν συνειδητοποίησαν πόσο κοντά ήταν στην επιτυχία όταν τους εγκατέλειψε.

Κατερίνα Κ.

Πηγή

The post Όταν ο άντρας της, της ζήτησε διαζύγιο, εκείνη δέχθηκε υπό έναν όρο… appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Όταν ο άντρας της, της ζήτησε διαζύγιο, εκείνη δέχθηκε υπό έναν όρο…

Το πάτημα ενός λάθος κουμπιού σε συνέντευξη για το μηχανικό του χέρι έφερε σεαμηχανία τόσο τον συνεντευξιαζόμενο όσο και τον παρουσιαστή.

Όπως φαίνεται, οι μηχανικοί βραχίονες βγαίνουν και με “ρύθμιση αυνανισμoύ”.

Ή τουλάχιστον αυτή την αίσθηση έδωσε η γκάφα του συνεντευξιαζόμενου σε γαλλικό κανάλι, ενώ μιλά για την έξυπνη εμφάνιση του προσθετικού του άκρου.

Το αμήχανο και μπερδεμένο βλέμμα του παρουσιαστή τα λέει όλα.

The post ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ Γκάφα on air: Το μηχανικό χέρι και το κουμπί “αυνανισμoύ” (Βίντεο) appeared first on LINE LIFE.

Πηγή ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ Γκάφα on air: Το μηχανικό χέρι και το κουμπί “αυνανισμoύ” (Βίντεο)

Μας χωρίζουν μερικές βδομάδες από τις Ευχαριστίες. Και αυτό μάλλον σας δημιουργεί πολλά συναισθήματα. Ίσως είστε ενθουσιασμένοι. Ή μάλλον αγχωμένοι για τη γιορτή.

Αν πρέπει να φτιάξετε εσείς τη γαλοπούλα φέτος, αφήστε αυτή τη συνταγή από το Institute of Culinary Education να σας εμπνεύσει: Γαλοπούλα τυλιγμένη με μπέικον!

Πριν ξεκινήσετε αυτή την λαχταριστή συνταγή, σιγουρευτείτε ότι έχετε βάλει στη γαλοπούλα τα καρικεύματα της αρεσκείας σας. Αν και το μπέικον σίγουρα θα προσθέσει λίγη γεύση, λίγα μπαχαρικά στην αρχή είναι ό, τι καλύτερο.

Ξεκινήστε βάζοντας λωρίδες μπέικον στο κέντρο του πουλερικού.

«Είναι σημαντικό να μην υπάρχουν κενά, για να μείνει το μπέικον στη θέση του.»

Μόλις φτάσετε στην κάτω πλευρά, χώστε το μπέικον κάτω από το μπούτι.

Συμβουλή: Χρησιμοποιήστε λίγο φρέσκο δεντρολίβανο σαν πινέζα για να στερεώσετε το μπέικον στο λαιμό.

Ξεκινήστε να τυλίγετε τα μπούτια με μπέικον γυρνώντας το γύρω γύρω. Δείτε πως στο 1:30. Απλά περάστε το γύρω γύρω και θα κολλήσει μόνο του.

Αφού την τυλίξετε, γεμίστε τη με μυρωδικά. Θυμάρι, δεντρολίβανο, σκόρδο. Πιάστε τα μπούτια μαζί και δέστε τα με ένα σκοινί.

Μαγειρέψτε τη στους 190 για 2 ½ ώρες.

Το μπέικον θα πιάσει απίστευτη κρούστα. Αφήστε το να κάτσει μια ώρα πριν τεμαχίσετε την γαλοπούλα.

Πως σας φαίνεται αυτή η συνταγή;

Credit: americanoverlook.com

The post Αφού δείτε αυτή τη συνταγή για γαλοπούλα, δεν πρόκειται να τη φτιάξετε ξανά με άλλο τρόπο… appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Αφού δείτε αυτή τη συνταγή για γαλοπούλα, δεν πρόκειται να τη φτιάξετε ξανά με άλλο τρόπο…

Τι είναι το ombre στα νύχια;
Το ombre στα νύχια γίνεται με 2 ή 3 αποχρώσεις, οι οποίες κλιμακωτά σκουραίνουν ή ανοίγουν από το εσωτερικό του νυχιού προς τα έξω. Τα βερνίκια που χρησιμοποιούμε είναι τα απλά, γεγονός που σημαίνει ότι μπορείς να πετύχεις το αποτέλεσμα μόνη σου, με 4 μόνο κινήσεις:

  1. Αφού περάσουμε ένα βερνίκι ως βασικό χρώμα, το οποίο θα έχει στεγνώσει, τυλίγουμε περιμετρικά τα νύχια με μεμβράνη.
  2. Σε ένα σφουγγαράκι μακιγιάζ, τοποθετούμε σε ρίγες τα βερνίκια που έχουμε επιλέξει σε 2-3 αποχρώσεις και ταμποναριστά εφαρμόζουμε στο νύχι το σφουγγαράκι από την πλευρά που τοποθετήσαμε τα βερνίκια. Επαναλαμβάνουμε την διαδικασία όσες φορές χρειαστεί για να είναι επαρκές το προϊόν που βρίσκεται επάνω στο σφουγγαράκι.
  3. Μόλις στεγνώσει η στρώση που περάσαμε στα νύχια με το σφουγγαράκι, περνάμε το Top Coat για σταθεροποίηση και περισσότερη γυαλάδα. Αν θέλουμε ακόμα μεγαλύτερη λάμψη, μπορούμε να εφαρμόσουμε και μία στρώση glitter, πριν το Top Coat.
  4. Καθαρίζουμε τα υπολείμματα με ένα nail corrector (στυλό με υγρό αφαίρεσης) ή με μία βατονέτα, που έχουμε βρέξει με αφαιρετικό βερνικιών και το ombre στα νύχια μας είναι έτοιμο!

i-like-beauty-gr-beauty-blog-ombre-nails-diy-2

Το ombre είναι μία πολύ ωραία τεχνική, ιδιαίτερα για τους καλοκαιρινούς μήνες, γιατί μπορούμε να συνδυάσουμε πανέμορφα χρώματα στις αποχρώσεις του γαλάζιου, του πράσινου και του ροζ, δίνοντας μια ακόμα πιο ευχάριστη νότα στην εμφάνισή μας!

Για την καλύτερη κατανόηση της τεχνικής ombre, μπορείτε να παρακολουθήσετε το παρακάτω video:

Πηγή

The post Πως θα κάνεις ombre στα νύχια σου; appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Πως θα κάνεις ombre στα νύχια σου;