26 May, 2019
Home / Διαφορα (Page 1463)


Η ιστορία της Ακρόπολης είναι σχετικά γνωστή. Τόσο τα σχολικά βιβλία, όσο και τα ταξιδιωτικά εγχειρίδια και οι αρχαιολογικές πραγματείες αναφέρονται συνήθως 

ευρύτατα στον χρόνο και τον τρόπο κατασκευής του συγκροτήματος των λαμπρών κτηρίων του Ιερού Βράχου.
Ωστόσο, ελάχιστες έως ανύπαρκτες είναι οι αναφορές στη φύση του και στα λιγότερο θεατά σημεία του, που πάντοτε αγνοούνται ή παρασιωπούνται απ’ όλους.
Η άποψη ότι η Ακρόπολη στο σύνολό της, αλλά και ειδικότερα ο Παρθενώνας βρίθει από μυστικά είναι η πιο κοντινή στην πραγματικότητα. Ο αείμνηστος καθηγητής αρχαιολογίας Παναγής Καββαδίας υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε τη θεωρία περί μη συμπαγούς θεμελιώσεως του Παρθενώνα.
Οι γενικές ανασκαφές που είχαν αρχίσει να συντελούνται στον χώρο του επιβλητικού μνημείου κατά τα έτη 1885 – 1890, αλλά και οι προηγούμενες από το 1844 ενίσχυσαν στο έπακρον την θεωρία αυτή. Έκτοτε η εικόνα της επιφάνειας της Ακρόπολης υπέστη αλλεπάλληλες μεταβολές.
Σήμερα το πλέον σοβαρό και το μοναδικό ορατό τεκμήριο για τη γνώμη του Καββαδία βρίσκεται στον πυθμένα ενός βαράθρου στη νοτιοδυτική πλευρά της κρηπίδας του Παρθενώνα. Εκεί υπάρχει μια αρχαία στενή κλίμακα από μάρμαρο, η φορά της οποίας οδηγεί σαφώς κάτω από τον ναό της Αθηνάς.
Ο καθένας μπορεί να φανταστεί σε τι καταλήγει χωρίς να βλέπει την άλλη άκρη της, αφού άλλωστε οι υπεύθυνοι εργολάβοι έχουν προνοήσει να φράξουν τη συνέχεια του διαδρόμου με κυβόσχημους όγκους από μπετόν.

Ένα ακόμη βάραθρο που βρίσκεται πίσω από το Ερεχθείο (προς νότον, όπου διασώζεται και το αρχαίο κεκλιμένο επίπεδο που χρησίμευε ως είσοδος στην Ακρόπολη), φέρει στο κατώτερο σημείο του, μεταξύ του Πελασγικού και του μεταγενέστερου τείχους, ένα ακόμη αινιγματικό κάθετο άνοιγμα κλεισμένο με βαριά οξειδωμένα πια κάγκελα, όπως οι αεραγωγοί των υπογείων χώρων.
Ως προς το Ερεχθείο, ο χώρος στον οποίο εκτίσθη έχει τη δική του μυστηριώδη ιστορία. Στο σημείο εκείνο κατά την παράδοση ο Ποσειδών χτύπησε με την τρίαινά του το έδαφος και αμέσως ανέβλυσε νερό. Τον θρύλο αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει στους ιστορικούς πλέον χρόνους ο Παυσανίας. Στα «Αττικά» του αναφέρει ότι στην εποχή κατά την οποία έζησε ο ίδιος, κάθε φορά που φυσούσαν στην Αθήνα άνεμοι από νότιες διευθύνσεις, στην Ακρόπολη και συγκεκριμένα από ένα φρέαρ κάτω από το Ερεχθείο ακούγονταν παφλασμοί νερού.
Το περίεργο στην μαρτυρία αυτή είναι ότι το νερό του πηγαδιού εκείνου δεν προερχόταν από κάποια πηγή, αλλά κατ’ευθείαν από τη θάλασσα. Αν μη τι άλλο, η πληροφορία αυτή ενδεικνύει την ύπαρξη κάποιας υπόγειας σήραγγας που οδηγούσε στα νότια παράλια της Αττικής. Ποια άλλη εξήγηση άλλωστε θα μπορούσε να δοθεί για την παρουσία, ακόμα και σήμερα, μικρών κοχυλιών και αχιβάδων (!) στις σχισμές των βράχων και στις μικρές τάφρους κάτω από το σημείο όπου δεσπόζει το Ερεχθείο;
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες το κρυφό αυτό τούνελ άρχεται από την Μουνιχία (Καστέλλα) και καταλήγει στον Ιερό Βράχο. Υπάρχει και η μαρτυρία ότι επί Τουρκοκρατίας, όταν το Ερεχθείο εχρησιμοποιήτο ως κατοικία του δισδάρη (Οθωμανού διοικητή) της Ακροπόλεως, το εν λόγω φρέαρ λειτουργούσε ως αποχετευτικός αγωγός. Ας μην λησμονείται δε, ότι οι δοξασίες των αρχαίων ήθελαν το Ερεχθείο να κατοικείται από τον Ερεχθέα, τον Εριχθόνιο και τον «Οικουρόν Όφιν» της Αθηνάς. Παράλληλα στο εσωτερικό του βρίσκονταν ο τάφος του Κέκροπος και το «διηπετές» ξόανο της Αθηνάς. Όλα αυτά είναι μυθεύματα ή μήπως συγκεκαλυμμένη γνώση;

Έξω από τα Προπύλαια στο δυτικό μέρος παρατηρούμε μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί σε χαμηλότερο επίπεδο μπροστά από μια ξύλινη πόρτα. Μέσα απ’ αυτήν υπάρχει ένας μακρόστενος θάλαμος του οποίου το αριστερό τοίχωμα κι ένα μέρος του δαπέδου έχουν καταρρεύσει.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον διάδρομο που οδηγούσε υπογείως στην αποθήκη του ελαίου που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ιερείς για να διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της Αθηνάς στο Ερεχθείο. Πιθανότατα όμως να ήταν και η είσοδος προς ενδότερα διαμερίσματα. Ομοίως στην ανατολική πλευρά της εισόδου των Προπυλαίων ο αμφίστηλος και αμφιπρόστηλος ναός της Απτέρου Νίκης δεν στερείται μυστηρίου, καθώς είναι άγνωστο τι έκρυβε στους υπόγειους χώρους του, από τους οποίους σήμερα μόνο δύο μισοσφραγισμένα με μάρμαρα ανοίγματα μπορεί να δει κανείς.
Η περιέργεια οξύνεται περισσότερο από την ύπαρξη μιας χοάνης με τριγωνικά λαξευμένο στόμιο επάνω στο βράχο λίγα μέτρα παρακάτω. Το μικρό αυτό όρυγμα με διαστάσεις ανθρωποθυρίδας εντοπίζεται στην ίδια νοητή ευθεία με τον ναό της Απτέρου Νίκης και η φορά του κατευθύνεται κάτω απ’ αυτόν. Δεν είναι βέβαια το μοναδικό, αφού περιμετρικά του Ιερού Βράχου υπάρχει πλήθος σπηλαιωμάτων διαφόρων διαστάσεων που το καθένα κρύβει τα δικά του μυστικά….

Βαδίζοντας γύρω από τις πλαγιές του Ιερού Βράχου φθάνουμε στη βόρεια πλευρά του, όπου την προσοχή μας αποσπά ένα φατνείο με διαστάσεις περιπτέρου, τόσο αριστοτεχνικά λαξευμένο, όσο και το ημικυκλικό, επίσης λαξευμένο στον βράχο, κάθισμα στο εσωτερικό του. Προφανώς, στην αρχαία εποχή χρησίμευε ως φυλάκιο ή ως χώρος ανάπαυσης των οδοιπόρων. Δεξιά και αριστερά από το φατνείο υπάρχουν ακόμη δύο φραγμένα με λαμαρίνες ανοίγματα.
Πρόκειται για σπήλαια ανεξακρίβωτου βάθους που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας ως αποθήκες υλικών και εργαλείων για τα εργοτάξια που δραστηριοποιούνται εκεί.
Παρακάτω, ανεβαίνοντας μια αρχαία ελικοειδή κλίμακα, φθάνουμε στο σπήλαιο της Αγλαύρου με το χαρακτηριστικό θυρεοειδές άνοιγμα. μέσα στο οποίο – και κατά περίεργο τρόπο, μόνο εκεί – φωλιάζουν κατά εκατοντάδες τα περιστέρια..
Η παράδοση λέει ότι η Άγλαυρος (ή ΄Αγραυλος), κόρη του βασιλιά Κέκροπα, όταν η πόλη των Αθηνών επολιορκείτο από τις δυνάμεις του βασιλέως της Ελευσίνας Ευμόλπου, αυτοκτόνησε πέφτοντας από τα τείχη της Ακρόπολης σ’ εκείνο το σημείο, προκειμένου να επαληθεύσει τον χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο η αυτοθυσία μιας βασιλοκόρης θα έσωζε την Αθήνα από την κατάκτηση. Οι πολίτες για να τιμήσουν την μνήμη της αφιέρωσαν το σπήλαιο σ΄αυτήν.
Ο χώρος του σπηλαίου βρίσκεται ακριβώς κάτω από το οίκημα των Αρρηφόρων, δηλαδή των νεαρών παρθένων που ελάμβαναν μέρος στην απονομή τιμών στο μεγαλείο της Αθηναίας ηρωίδας κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων που είχαν πλέον θεσμοθετηθεί..
Η στενότητα του πλάτους του σπηλαίου αντιδιαστελλόμενη με το εντυπωσιακό ύψος, αλλά και το μεγάλο βάθος του, του προσδίδουν ένα σχισμοειδές σχήμα, δίδοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα μεγάλο υπόγειο φαράγγι. Στο βαθύτερο μέρος του εντοπίζεται η αρχή μιας σκοτεινής τάφρου.

Το σπήλαιο της Αγλαύρου είναι ένα από τα πλέον μυστηριώδη σημεία της Ακρόπολης. Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον μεν επειδή οι γνώμες για την ταυτότητά του διίστανται, κατά δεύτερον δε λόγω του μεγάλου βάθους του και της σηραγγώδους προεκτάσεώς του πέρα από τους πρόποδες της Ακρόπολης. Σε πολλά εγχειρίδια που έχουν γραφεί για την ιστορία της Ακρόπολης των Αθηνών κατά τους 19ο και 20ο αιώνες, αλλά και σε μερικά σύγχρονα, το συγκεκριμένο σπήλαιο με την θυρεόσχημη κτιστή είσοδο αναφέρεται χωρίς ιδιαίτερη ονομασία, ενώ ως «Σπήλαιο της Αγραύλου» φέρεται το μεγάλο σπήλαιο που δεσπόζει στην βορειοανατολική πλευρά.
Ωστόσο, ο συνδυασμός των υπαρχόντων στοιχείων και των ιστορικών πληροφοριών δεν φαίνεται να συνηγορεί σθεναρά υπέρ αυτής της απόψεως. Το μεγάλο αυτό σπήλαιο γνώριζαν μάλλον ως «Σπήλαιο της Αγλαύρου» ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, όταν καταθέτοντας τις μαρτυρίες τους για την αφαίρεση της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη τη νύχτα της 31ηςΜαϊου 1941, είπαν ότι την πέταξαν μέσα σ’ ένα βάραθρο, το οποίο συνέδεαν με το «σπήλαιο της Αγλαύρου, απ’ όπου κατά την παράδοση εισερχόταν το ιερό φίδι της Αθηνάς». Με δεδομένα όμως ότι ο «Οικουρός Όφις» της Παλλάδας κατοικούσε στο Ερεχθείο (που είναι πλησιέστερο στο θυρεοειδές σπήλαιο) και ότι το οίκημα των «Αρρηφόρων», που τιμούσαν την μνήμη της Αγλαύρου, είναι ωσαύτως πλησιέστερο στο ίδιο σπήλαιο, τα συμπεράσματα είναι εύλογα και οφθαλμοφανή.

Το εσωτερικό του σπηλαίου έχει επιπλέον ενδιαφέρον καθώς από το βαθύτερο σημείο του πυθμένος του ξεκινά ένα μακρύ τούνελ που περνώντας κάτω από τους πρόποδες του Ιερού Βράχου ενώνεται με μια άλλη σήραγγα. Με αφετηρία το σημείο αυτό, η διεύθυνση προς τ’ αριστερά (βορειοδυτικά) οδηγεί υπογείως προς τον Άρειο Πάγο και την Πνύκα, ενώ προς τα δεξιά (ανατολικά) η στοά φθάνει μέχρι την οδό Μητροπόλεως και συγκεκριμένα κάτω από το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης στην είσοδο του Υπουργείου Παιδείας.
Στο υπόγειο του μικρού αυτού ναού υφίσταται ακόμη η παμπάλαια «κατακόμβη», ενώ η έξοδος από την σήραγγα δεν είναι άλλη από την Αγία Τράπεζα του ναού, κάτω από το κάλυμμα της οποίας βρίσκονται ακόμη οι μεταλλικοί κρίκοι για το τράβηγμα της μαρμάρινης θυρίδας προς τα έξω. Η στοά αυτή – μη προσβάσιμη πλέον – έχει μοναδική ιστορική σπουδαιότητα καθώς την χρησιμοποιούσαν οι αγωνιστές της Επανάστασης και οι μοναχοί και λαϊκοί σύντροφοί τους προκειμένου να μεταφέρουν, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, της ποσότητες πυρίτιδος που έκλεβαν από τους Τούρκους κατακτητές.

Βγαίνοντας από το σπήλαιο και κατεβαίνοντας από δεξιά τα φθαρμένα σκαλοπάτια της μαρμάρινης κλίμακας, παρατηρούμε μερικά μέτρα πιο πέρα τα απομεινάρια μιας άλλης κλίμακας μεγαλύτερης, αλλά κατεστραμμένης στο μέσον της, που οδηγεί ψηλότερα στο βορειανατολικό μέρος του τείχους καταλήγοντας σε μία μονίμως σφραγισμένη σιδερένια πόρτα, την «Πύλιδα», όπως την ονόμαζαν κάποτε.
Υπολογίζοντας την απόσταση καταλαβαίνουμε ότι μέσα από την απρόσιτη αυτή είσοδο εντοπίζεται η δίοδος που οδηγεί επάνω, στον χώρο πίσω από το Ερεχθείο, όπου και το κεκλιμένο επίπεδο, που άγει στην επιφάνεια της Ακρόπολης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε σχετικό έργο του ο ερευνητής – συγγραφέας Γιάννης Γιαννόπουλος, η εν λόγω θύρα παραμένει σε αχρηστία κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια, αφού οι μόνοι που τη χρησιμοποιούσαν κάποτε ήταν οι Ιταλοί επί Κατοχής για να φέρνουν από το μέρος αυτό ιερόδουλες προς τέρψιν των ανδρών της Ιταλικής φρουράς…
Ακολουθώντας ξανά το ίδιο μονοπάτι στη βορειοδυτική πλευρά οδηγούμεθα λίγο παρακάτω σ’ ένα άλλο υπόγειο πέρασμα, η αρχή του οποίου εντοπίζεται πίσω από ένα ψηλό βραχώδες πέτασμα. Στο σημείο εκείνο σύμφωνα με τις αρχαιολογικές πληροφορίες βρισκόταν η πηγή της «Κλεψύδρας». Εκτός από την ηλεκτροκίνητη αντλία που λειτουργεί ακόμη, εύκολα παρατηρεί κανείς και τους λαστιχένιους και πλαστικούς σωλήνες που κρέμονται και εκτείνονται εδώ κι εκεί, προσβάλλοντας την αισθητική του χώρου.
Σε μικρή απόσταση από ‘κει κάνει την εμφάνισή του ένα εν μέρει κτιστό κελί με δύο ικανού μεγέθους οπές στην οροφή του, ενώ πιο πέρα άλλο ένα παραπλήσιο κτίσμα φράζει με τον μικρό όγκο του ένα κοίλωμα στη ρίζα των βράχων, που δεν είναι τίποτε άλλο από την είσοδο μιας άλλης μεγάλου βάθους γαλαρίας που φθάνει μέχρι κάτω από τον διάδρομο που οδηγούσε στην πάλαι ποτέ αποθήκη του λαδιού κάτω από το δώμα στα αριστερά των Προπυλαίων.

Τα τελευταία μεγάλα και ορατά σπηλαιώματα εντοπίζονται στη δυτική πλευρά του Βράχου. Πρόκειται για τα τα σπήλαια «του Πανός» και «του Απόλλωνος», όπως είναι γνωστά. Μορφολογικά μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους και το βάθος τους είναι ελάχιστο. Όμως δίπλα ακριβώς από το σπήλαιο του Πανός υφίσταται η μόλις διακρινόμενη – κάτω από ένα φυσικό φατνίο με σκόρπια μαρμάρινα και πήλινα τεμάχια αρχαίων αντικειμένων – η είσοδος μίας χαμηλού ύψους σήραγγας που οδηγεί στα έγκατα του Βράχου με άγνωστη κατάληξη….
Φαινόμενα συνυφασμένα με τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, αλλά’ ίσως και με άλλες, άγνωστες στον κοινό νου πραγματικότητες, έχουν παρατηρηθεί και καταγραφεί στον Ιερό Βράχο των Αθηνών με επίκεντρο φυσικά τον Παρθενώνα, την «μαρμάρινη βίβλο του Πνεύματος», όπως πολύ εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο αείμνηστος μαθηματικός και ερευνητής Θεοφ. Μανιάς.
Για μια επιτυχημένη και στο μέτρο του δυνατού πλήρη επαφή με τον ανυπερβλήτου κάλλους Ναό της Παλλάδας, τον πρώτο λόγο έχει η Γεωμετρία. Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι αποστάσεις μεταξύ των κιόνων του Παρθενώνα δεν είναι όλες ίσες. Οι τελευταίες από δεξιά και αριστερά είναι ελαφρώς μικρότερες από τις άλλες. Οι κιονοστοιχίες του Ναού εσωτερικά είναι κάθετες.
Εξωτερικά όμως κλίνουν προς τα μέσα, ώστε στην πραγματικότητα το σχήμα του οικοδομήματος να μην είναι παραλληλεπίπεδο, αλλά πυραμιδοειδές. Έχει υπολογιστεί ότι οι κίονες του Παρθενώνα, εκτεινόμενοι προοπτικά με αφετηρία το δάπεδό του, συναντώνται στα 3.024,26 μέτρα σχηματίζοντας πυραμίδα (με μία αιχμή στην κορυφή). Ο όγκος της πυραμίδας αυτής ισούται ακριβώς με το ήμισυ του όγκου της Πυραμίδας του Χέοπος (!)

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εδώ. Παρατηρώντας κανείς τον Παρθενώνα από κοντά και από διαφορετικές οπτικές γωνίες έχει την αίσθηση ότι ο Ναός τείνει να αγγίξει τον ουρανό. Εάν πάλι τον δει από μακρινή απόσταση, λ.χ. από τα Χαυτεία ή από το Λυκαβηττό, του δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Ναός είναι υπερβολικά μεγάλος σε σχέση με τον Βράχο.
Αντιθέτως, από τα Τουρκοβούνια ή απ’ το Αιγάλεω, φαίνεται πολύ μικρός. Πρόκειται ασφαλώς για οφθαλμαπάτη ανάλογη μ’ αυτήν που συμβαίνει όταν παρατηρούμε την Σελήνη σε διαδοχικές φάσεις κατά τις νυκτερινές ώρες. Στην περίπτωση του Παρθενώνα ωστόσο, το φαινόμενο οφείλεται στις αναλογίες μεταξύ των διαστάσεών του, οι οποίες είναι 4:9 ως προς τη σχέση μήκους και πλάτους, αλλά και ως προς τη σχέση μήκους και ύψους.
Από πλευράς γεωγραφικής θέσεως ο Παρθενώνας βρίσκεται σε 37ο58΄27΄΄ βόρειο γεωγραφικό πλάτος που είναι και το ιδεώδες για άριστες καιρικές συνθήκες. Όμως η παρατήρηση των συντεταγμένων του είναι μάλλον δύσκολη υπόθεση. Ο ερευνητής Γ. Κασσιμάτης περιγράφει (περιοδ. «Τρίτο Μάτι» – Οκτώβριος 2000) τις προσπάθειες του καθηγητή Τάκη Παππά και των συνεργατών του να καταγράψουν τις ακριβείς συντεταγμένες του Μνημείου πριν από δεκατέσσερα χρόνια.
Οι εκπλήξεις που αντιμετώπισε η επιστημονική ομάδα ήταν πολλές και διαδοχικές, αφού οι συσκευές GPS που διέθεταν έπαυαν να λαμβάνουν δορυφορικό σήμα όταν τα μέλη που τις χειρίζονταν πλησίαζαν τον Παρθενώνα. Σε άλλες χρονικές στιγμές ωστόσο, λειτούργησαν κανονικά, αλλά όχι σε όλα τα σημεία πλησίον του Ναού….

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι απλές συμπτώσεις. Στην συμπαντική αρμονία όμως τίποτα δεν είναι συμπτωματικό, πόσο μάλλον όταν η αρμονία αυτή αντικατοπτρίζεται σ’ ένα καθόλου τυχαίο οικοδόμημα κατασκευασμένο σ’ ένα επίσης διόλου τυχαίο χώρο. Η έρευνα αποδεικνύει πλέον περίτρανα ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και ιδιαιτέρως ο Παρθενώνας αποτελεί έναν πανίσχυρο ενεργειακό πόλο του πλανήτη.
Είναι γνωστό ότι η Γη δέχεται κύματα διαφόρων ειδών και διαθέτει εσωτερικά ρεύματα ενεργείας που η μοναδική γεωγραφική και σχηματική υφή του Παρθενώνα συγκεντρώνει. Ας ληφθεί δε υπ’ όψη ότι ότι το δομικό υλικό του Ναού προέρχεται από τα λατομεία της Πεντέλης και ειδικά από τα πέριξ του Σπηλαίου του Πανός (ή «Σπηλιάς του Νταβέλη»), ενός ετέρου ισχυρού ενεργειακού σημείου. Οι πρόγονοί μας δεν φείδονταν κόπου και χρημάτων προκειμένου να μεταφέρουν, λαξευμένα ήδη, τεμάχια από το «κατάλληλο» μάρμαρο (βάρους μέχρι και 18 τόνων) για να κτίσουν το Τέμενος της «Θεάς της Σοφίας».
Η «Άορνος Πέτρα», όπως ονομάστηκε ο Βράχος της Ακρόπολης – επειδή τα πτηνά δεν πετούν πάνω απ’ αυτήν – είναι κόμβος συνεχούς κινήσεως ενεργείας και κέντρο ενός δικτύου που εκτείνεται σε μήκη και πλάτη του ευρωπαϊκού, εγγύς ασιατικού και βορειοαφρικανικού κόσμου. Το σχήμα δε του Παρθενώνα με τον ανεπαίσθητα κυρτό σχεδιασμό των μελών του συσσωρεύει και απελευθερώνει στο έδαφος και στον αιθέρα την ενέργεια αυτή. Το κατά πόσον είναι κανείς δεκτικός στη συγκεκριμένη παραδοχή είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό. Το αντικειμενικό είναι αυτό που εδώ και χιλιάδες χρόνια συμβαίνει….

Μάριος Κ. Μαμανέας

Αποκάλυψη , arxaia-ellinikaΈρευνα: Η "απαγορευμένη" Ακρόπολη των Αθηνών – Κρυφές Είσοδοι


Η ιστορία της Ακρόπολης είναι σχετικά γνωστή. Τόσο τα σχολικά βιβλία, όσο και τα ταξιδιωτικά εγχειρίδια και οι αρχαιολογικές πραγματείες αναφέρονται συνήθως 

ευρύτατα στον χρόνο και τον τρόπο κατασκευής του συγκροτήματος των λαμπρών κτηρίων του Ιερού Βράχου.
Ωστόσο, ελάχιστες έως ανύπαρκτες είναι οι αναφορές στη φύση του και στα λιγότερο θεατά σημεία του, που πάντοτε αγνοούνται ή παρασιωπούνται απ’ όλους.
Η άποψη ότι η Ακρόπολη στο σύνολό της, αλλά και ειδικότερα ο Παρθενώνας βρίθει από μυστικά είναι η πιο κοντινή στην πραγματικότητα. Ο αείμνηστος καθηγητής αρχαιολογίας Παναγής Καββαδίας υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε τη θεωρία περί μη συμπαγούς θεμελιώσεως του Παρθενώνα.
Οι γενικές ανασκαφές που είχαν αρχίσει να συντελούνται στον χώρο του επιβλητικού μνημείου κατά τα έτη 1885 – 1890, αλλά και οι προηγούμενες από το 1844 ενίσχυσαν στο έπακρον την θεωρία αυτή. Έκτοτε η εικόνα της επιφάνειας της Ακρόπολης υπέστη αλλεπάλληλες μεταβολές.
Σήμερα το πλέον σοβαρό και το μοναδικό ορατό τεκμήριο για τη γνώμη του Καββαδία βρίσκεται στον πυθμένα ενός βαράθρου στη νοτιοδυτική πλευρά της κρηπίδας του Παρθενώνα. Εκεί υπάρχει μια αρχαία στενή κλίμακα από μάρμαρο, η φορά της οποίας οδηγεί σαφώς κάτω από τον ναό της Αθηνάς.
Ο καθένας μπορεί να φανταστεί σε τι καταλήγει χωρίς να βλέπει την άλλη άκρη της, αφού άλλωστε οι υπεύθυνοι εργολάβοι έχουν προνοήσει να φράξουν τη συνέχεια του διαδρόμου με κυβόσχημους όγκους από μπετόν.

Ένα ακόμη βάραθρο που βρίσκεται πίσω από το Ερεχθείο (προς νότον, όπου διασώζεται και το αρχαίο κεκλιμένο επίπεδο που χρησίμευε ως είσοδος στην Ακρόπολη), φέρει στο κατώτερο σημείο του, μεταξύ του Πελασγικού και του μεταγενέστερου τείχους, ένα ακόμη αινιγματικό κάθετο άνοιγμα κλεισμένο με βαριά οξειδωμένα πια κάγκελα, όπως οι αεραγωγοί των υπογείων χώρων.
Ως προς το Ερεχθείο, ο χώρος στον οποίο εκτίσθη έχει τη δική του μυστηριώδη ιστορία. Στο σημείο εκείνο κατά την παράδοση ο Ποσειδών χτύπησε με την τρίαινά του το έδαφος και αμέσως ανέβλυσε νερό. Τον θρύλο αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει στους ιστορικούς πλέον χρόνους ο Παυσανίας. Στα «Αττικά» του αναφέρει ότι στην εποχή κατά την οποία έζησε ο ίδιος, κάθε φορά που φυσούσαν στην Αθήνα άνεμοι από νότιες διευθύνσεις, στην Ακρόπολη και συγκεκριμένα από ένα φρέαρ κάτω από το Ερεχθείο ακούγονταν παφλασμοί νερού.
Το περίεργο στην μαρτυρία αυτή είναι ότι το νερό του πηγαδιού εκείνου δεν προερχόταν από κάποια πηγή, αλλά κατ’ευθείαν από τη θάλασσα. Αν μη τι άλλο, η πληροφορία αυτή ενδεικνύει την ύπαρξη κάποιας υπόγειας σήραγγας που οδηγούσε στα νότια παράλια της Αττικής. Ποια άλλη εξήγηση άλλωστε θα μπορούσε να δοθεί για την παρουσία, ακόμα και σήμερα, μικρών κοχυλιών και αχιβάδων (!) στις σχισμές των βράχων και στις μικρές τάφρους κάτω από το σημείο όπου δεσπόζει το Ερεχθείο;
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες το κρυφό αυτό τούνελ άρχεται από την Μουνιχία (Καστέλλα) και καταλήγει στον Ιερό Βράχο. Υπάρχει και η μαρτυρία ότι επί Τουρκοκρατίας, όταν το Ερεχθείο εχρησιμοποιήτο ως κατοικία του δισδάρη (Οθωμανού διοικητή) της Ακροπόλεως, το εν λόγω φρέαρ λειτουργούσε ως αποχετευτικός αγωγός. Ας μην λησμονείται δε, ότι οι δοξασίες των αρχαίων ήθελαν το Ερεχθείο να κατοικείται από τον Ερεχθέα, τον Εριχθόνιο και τον «Οικουρόν Όφιν» της Αθηνάς. Παράλληλα στο εσωτερικό του βρίσκονταν ο τάφος του Κέκροπος και το «διηπετές» ξόανο της Αθηνάς. Όλα αυτά είναι μυθεύματα ή μήπως συγκεκαλυμμένη γνώση;

Έξω από τα Προπύλαια στο δυτικό μέρος παρατηρούμε μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί σε χαμηλότερο επίπεδο μπροστά από μια ξύλινη πόρτα. Μέσα απ’ αυτήν υπάρχει ένας μακρόστενος θάλαμος του οποίου το αριστερό τοίχωμα κι ένα μέρος του δαπέδου έχουν καταρρεύσει.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον διάδρομο που οδηγούσε υπογείως στην αποθήκη του ελαίου που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ιερείς για να διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της Αθηνάς στο Ερεχθείο. Πιθανότατα όμως να ήταν και η είσοδος προς ενδότερα διαμερίσματα. Ομοίως στην ανατολική πλευρά της εισόδου των Προπυλαίων ο αμφίστηλος και αμφιπρόστηλος ναός της Απτέρου Νίκης δεν στερείται μυστηρίου, καθώς είναι άγνωστο τι έκρυβε στους υπόγειους χώρους του, από τους οποίους σήμερα μόνο δύο μισοσφραγισμένα με μάρμαρα ανοίγματα μπορεί να δει κανείς.
Η περιέργεια οξύνεται περισσότερο από την ύπαρξη μιας χοάνης με τριγωνικά λαξευμένο στόμιο επάνω στο βράχο λίγα μέτρα παρακάτω. Το μικρό αυτό όρυγμα με διαστάσεις ανθρωποθυρίδας εντοπίζεται στην ίδια νοητή ευθεία με τον ναό της Απτέρου Νίκης και η φορά του κατευθύνεται κάτω απ’ αυτόν. Δεν είναι βέβαια το μοναδικό, αφού περιμετρικά του Ιερού Βράχου υπάρχει πλήθος σπηλαιωμάτων διαφόρων διαστάσεων που το καθένα κρύβει τα δικά του μυστικά….

Βαδίζοντας γύρω από τις πλαγιές του Ιερού Βράχου φθάνουμε στη βόρεια πλευρά του, όπου την προσοχή μας αποσπά ένα φατνείο με διαστάσεις περιπτέρου, τόσο αριστοτεχνικά λαξευμένο, όσο και το ημικυκλικό, επίσης λαξευμένο στον βράχο, κάθισμα στο εσωτερικό του. Προφανώς, στην αρχαία εποχή χρησίμευε ως φυλάκιο ή ως χώρος ανάπαυσης των οδοιπόρων. Δεξιά και αριστερά από το φατνείο υπάρχουν ακόμη δύο φραγμένα με λαμαρίνες ανοίγματα.
Πρόκειται για σπήλαια ανεξακρίβωτου βάθους που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας ως αποθήκες υλικών και εργαλείων για τα εργοτάξια που δραστηριοποιούνται εκεί.
Παρακάτω, ανεβαίνοντας μια αρχαία ελικοειδή κλίμακα, φθάνουμε στο σπήλαιο της Αγλαύρου με το χαρακτηριστικό θυρεοειδές άνοιγμα. μέσα στο οποίο – και κατά περίεργο τρόπο, μόνο εκεί – φωλιάζουν κατά εκατοντάδες τα περιστέρια..
Η παράδοση λέει ότι η Άγλαυρος (ή ΄Αγραυλος), κόρη του βασιλιά Κέκροπα, όταν η πόλη των Αθηνών επολιορκείτο από τις δυνάμεις του βασιλέως της Ελευσίνας Ευμόλπου, αυτοκτόνησε πέφτοντας από τα τείχη της Ακρόπολης σ’ εκείνο το σημείο, προκειμένου να επαληθεύσει τον χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο η αυτοθυσία μιας βασιλοκόρης θα έσωζε την Αθήνα από την κατάκτηση. Οι πολίτες για να τιμήσουν την μνήμη της αφιέρωσαν το σπήλαιο σ΄αυτήν.
Ο χώρος του σπηλαίου βρίσκεται ακριβώς κάτω από το οίκημα των Αρρηφόρων, δηλαδή των νεαρών παρθένων που ελάμβαναν μέρος στην απονομή τιμών στο μεγαλείο της Αθηναίας ηρωίδας κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων που είχαν πλέον θεσμοθετηθεί..
Η στενότητα του πλάτους του σπηλαίου αντιδιαστελλόμενη με το εντυπωσιακό ύψος, αλλά και το μεγάλο βάθος του, του προσδίδουν ένα σχισμοειδές σχήμα, δίδοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα μεγάλο υπόγειο φαράγγι. Στο βαθύτερο μέρος του εντοπίζεται η αρχή μιας σκοτεινής τάφρου.

Το σπήλαιο της Αγλαύρου είναι ένα από τα πλέον μυστηριώδη σημεία της Ακρόπολης. Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον μεν επειδή οι γνώμες για την ταυτότητά του διίστανται, κατά δεύτερον δε λόγω του μεγάλου βάθους του και της σηραγγώδους προεκτάσεώς του πέρα από τους πρόποδες της Ακρόπολης. Σε πολλά εγχειρίδια που έχουν γραφεί για την ιστορία της Ακρόπολης των Αθηνών κατά τους 19ο και 20ο αιώνες, αλλά και σε μερικά σύγχρονα, το συγκεκριμένο σπήλαιο με την θυρεόσχημη κτιστή είσοδο αναφέρεται χωρίς ιδιαίτερη ονομασία, ενώ ως «Σπήλαιο της Αγραύλου» φέρεται το μεγάλο σπήλαιο που δεσπόζει στην βορειοανατολική πλευρά.
Ωστόσο, ο συνδυασμός των υπαρχόντων στοιχείων και των ιστορικών πληροφοριών δεν φαίνεται να συνηγορεί σθεναρά υπέρ αυτής της απόψεως. Το μεγάλο αυτό σπήλαιο γνώριζαν μάλλον ως «Σπήλαιο της Αγλαύρου» ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, όταν καταθέτοντας τις μαρτυρίες τους για την αφαίρεση της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη τη νύχτα της 31ηςΜαϊου 1941, είπαν ότι την πέταξαν μέσα σ’ ένα βάραθρο, το οποίο συνέδεαν με το «σπήλαιο της Αγλαύρου, απ’ όπου κατά την παράδοση εισερχόταν το ιερό φίδι της Αθηνάς». Με δεδομένα όμως ότι ο «Οικουρός Όφις» της Παλλάδας κατοικούσε στο Ερεχθείο (που είναι πλησιέστερο στο θυρεοειδές σπήλαιο) και ότι το οίκημα των «Αρρηφόρων», που τιμούσαν την μνήμη της Αγλαύρου, είναι ωσαύτως πλησιέστερο στο ίδιο σπήλαιο, τα συμπεράσματα είναι εύλογα και οφθαλμοφανή.

Το εσωτερικό του σπηλαίου έχει επιπλέον ενδιαφέρον καθώς από το βαθύτερο σημείο του πυθμένος του ξεκινά ένα μακρύ τούνελ που περνώντας κάτω από τους πρόποδες του Ιερού Βράχου ενώνεται με μια άλλη σήραγγα. Με αφετηρία το σημείο αυτό, η διεύθυνση προς τ’ αριστερά (βορειοδυτικά) οδηγεί υπογείως προς τον Άρειο Πάγο και την Πνύκα, ενώ προς τα δεξιά (ανατολικά) η στοά φθάνει μέχρι την οδό Μητροπόλεως και συγκεκριμένα κάτω από το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης στην είσοδο του Υπουργείου Παιδείας.
Στο υπόγειο του μικρού αυτού ναού υφίσταται ακόμη η παμπάλαια «κατακόμβη», ενώ η έξοδος από την σήραγγα δεν είναι άλλη από την Αγία Τράπεζα του ναού, κάτω από το κάλυμμα της οποίας βρίσκονται ακόμη οι μεταλλικοί κρίκοι για το τράβηγμα της μαρμάρινης θυρίδας προς τα έξω. Η στοά αυτή – μη προσβάσιμη πλέον – έχει μοναδική ιστορική σπουδαιότητα καθώς την χρησιμοποιούσαν οι αγωνιστές της Επανάστασης και οι μοναχοί και λαϊκοί σύντροφοί τους προκειμένου να μεταφέρουν, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, της ποσότητες πυρίτιδος που έκλεβαν από τους Τούρκους κατακτητές.

Βγαίνοντας από το σπήλαιο και κατεβαίνοντας από δεξιά τα φθαρμένα σκαλοπάτια της μαρμάρινης κλίμακας, παρατηρούμε μερικά μέτρα πιο πέρα τα απομεινάρια μιας άλλης κλίμακας μεγαλύτερης, αλλά κατεστραμμένης στο μέσον της, που οδηγεί ψηλότερα στο βορειανατολικό μέρος του τείχους καταλήγοντας σε μία μονίμως σφραγισμένη σιδερένια πόρτα, την «Πύλιδα», όπως την ονόμαζαν κάποτε.
Υπολογίζοντας την απόσταση καταλαβαίνουμε ότι μέσα από την απρόσιτη αυτή είσοδο εντοπίζεται η δίοδος που οδηγεί επάνω, στον χώρο πίσω από το Ερεχθείο, όπου και το κεκλιμένο επίπεδο, που άγει στην επιφάνεια της Ακρόπολης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε σχετικό έργο του ο ερευνητής – συγγραφέας Γιάννης Γιαννόπουλος, η εν λόγω θύρα παραμένει σε αχρηστία κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια, αφού οι μόνοι που τη χρησιμοποιούσαν κάποτε ήταν οι Ιταλοί επί Κατοχής για να φέρνουν από το μέρος αυτό ιερόδουλες προς τέρψιν των ανδρών της Ιταλικής φρουράς…
Ακολουθώντας ξανά το ίδιο μονοπάτι στη βορειοδυτική πλευρά οδηγούμεθα λίγο παρακάτω σ’ ένα άλλο υπόγειο πέρασμα, η αρχή του οποίου εντοπίζεται πίσω από ένα ψηλό βραχώδες πέτασμα. Στο σημείο εκείνο σύμφωνα με τις αρχαιολογικές πληροφορίες βρισκόταν η πηγή της «Κλεψύδρας». Εκτός από την ηλεκτροκίνητη αντλία που λειτουργεί ακόμη, εύκολα παρατηρεί κανείς και τους λαστιχένιους και πλαστικούς σωλήνες που κρέμονται και εκτείνονται εδώ κι εκεί, προσβάλλοντας την αισθητική του χώρου.
Σε μικρή απόσταση από ‘κει κάνει την εμφάνισή του ένα εν μέρει κτιστό κελί με δύο ικανού μεγέθους οπές στην οροφή του, ενώ πιο πέρα άλλο ένα παραπλήσιο κτίσμα φράζει με τον μικρό όγκο του ένα κοίλωμα στη ρίζα των βράχων, που δεν είναι τίποτε άλλο από την είσοδο μιας άλλης μεγάλου βάθους γαλαρίας που φθάνει μέχρι κάτω από τον διάδρομο που οδηγούσε στην πάλαι ποτέ αποθήκη του λαδιού κάτω από το δώμα στα αριστερά των Προπυλαίων.

Τα τελευταία μεγάλα και ορατά σπηλαιώματα εντοπίζονται στη δυτική πλευρά του Βράχου. Πρόκειται για τα τα σπήλαια «του Πανός» και «του Απόλλωνος», όπως είναι γνωστά. Μορφολογικά μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους και το βάθος τους είναι ελάχιστο. Όμως δίπλα ακριβώς από το σπήλαιο του Πανός υφίσταται η μόλις διακρινόμενη – κάτω από ένα φυσικό φατνίο με σκόρπια μαρμάρινα και πήλινα τεμάχια αρχαίων αντικειμένων – η είσοδος μίας χαμηλού ύψους σήραγγας που οδηγεί στα έγκατα του Βράχου με άγνωστη κατάληξη….
Φαινόμενα συνυφασμένα με τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, αλλά’ ίσως και με άλλες, άγνωστες στον κοινό νου πραγματικότητες, έχουν παρατηρηθεί και καταγραφεί στον Ιερό Βράχο των Αθηνών με επίκεντρο φυσικά τον Παρθενώνα, την «μαρμάρινη βίβλο του Πνεύματος», όπως πολύ εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο αείμνηστος μαθηματικός και ερευνητής Θεοφ. Μανιάς.
Για μια επιτυχημένη και στο μέτρο του δυνατού πλήρη επαφή με τον ανυπερβλήτου κάλλους Ναό της Παλλάδας, τον πρώτο λόγο έχει η Γεωμετρία. Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι αποστάσεις μεταξύ των κιόνων του Παρθενώνα δεν είναι όλες ίσες. Οι τελευταίες από δεξιά και αριστερά είναι ελαφρώς μικρότερες από τις άλλες. Οι κιονοστοιχίες του Ναού εσωτερικά είναι κάθετες.
Εξωτερικά όμως κλίνουν προς τα μέσα, ώστε στην πραγματικότητα το σχήμα του οικοδομήματος να μην είναι παραλληλεπίπεδο, αλλά πυραμιδοειδές. Έχει υπολογιστεί ότι οι κίονες του Παρθενώνα, εκτεινόμενοι προοπτικά με αφετηρία το δάπεδό του, συναντώνται στα 3.024,26 μέτρα σχηματίζοντας πυραμίδα (με μία αιχμή στην κορυφή). Ο όγκος της πυραμίδας αυτής ισούται ακριβώς με το ήμισυ του όγκου της Πυραμίδας του Χέοπος (!)

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εδώ. Παρατηρώντας κανείς τον Παρθενώνα από κοντά και από διαφορετικές οπτικές γωνίες έχει την αίσθηση ότι ο Ναός τείνει να αγγίξει τον ουρανό. Εάν πάλι τον δει από μακρινή απόσταση, λ.χ. από τα Χαυτεία ή από το Λυκαβηττό, του δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Ναός είναι υπερβολικά μεγάλος σε σχέση με τον Βράχο.
Αντιθέτως, από τα Τουρκοβούνια ή απ’ το Αιγάλεω, φαίνεται πολύ μικρός. Πρόκειται ασφαλώς για οφθαλμαπάτη ανάλογη μ’ αυτήν που συμβαίνει όταν παρατηρούμε την Σελήνη σε διαδοχικές φάσεις κατά τις νυκτερινές ώρες. Στην περίπτωση του Παρθενώνα ωστόσο, το φαινόμενο οφείλεται στις αναλογίες μεταξύ των διαστάσεών του, οι οποίες είναι 4:9 ως προς τη σχέση μήκους και πλάτους, αλλά και ως προς τη σχέση μήκους και ύψους.
Από πλευράς γεωγραφικής θέσεως ο Παρθενώνας βρίσκεται σε 37ο58΄27΄΄ βόρειο γεωγραφικό πλάτος που είναι και το ιδεώδες για άριστες καιρικές συνθήκες. Όμως η παρατήρηση των συντεταγμένων του είναι μάλλον δύσκολη υπόθεση. Ο ερευνητής Γ. Κασσιμάτης περιγράφει (περιοδ. «Τρίτο Μάτι» – Οκτώβριος 2000) τις προσπάθειες του καθηγητή Τάκη Παππά και των συνεργατών του να καταγράψουν τις ακριβείς συντεταγμένες του Μνημείου πριν από δεκατέσσερα χρόνια.
Οι εκπλήξεις που αντιμετώπισε η επιστημονική ομάδα ήταν πολλές και διαδοχικές, αφού οι συσκευές GPS που διέθεταν έπαυαν να λαμβάνουν δορυφορικό σήμα όταν τα μέλη που τις χειρίζονταν πλησίαζαν τον Παρθενώνα. Σε άλλες χρονικές στιγμές ωστόσο, λειτούργησαν κανονικά, αλλά όχι σε όλα τα σημεία πλησίον του Ναού….

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι απλές συμπτώσεις. Στην συμπαντική αρμονία όμως τίποτα δεν είναι συμπτωματικό, πόσο μάλλον όταν η αρμονία αυτή αντικατοπτρίζεται σ’ ένα καθόλου τυχαίο οικοδόμημα κατασκευασμένο σ’ ένα επίσης διόλου τυχαίο χώρο. Η έρευνα αποδεικνύει πλέον περίτρανα ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και ιδιαιτέρως ο Παρθενώνας αποτελεί έναν πανίσχυρο ενεργειακό πόλο του πλανήτη.
Είναι γνωστό ότι η Γη δέχεται κύματα διαφόρων ειδών και διαθέτει εσωτερικά ρεύματα ενεργείας που η μοναδική γεωγραφική και σχηματική υφή του Παρθενώνα συγκεντρώνει. Ας ληφθεί δε υπ’ όψη ότι ότι το δομικό υλικό του Ναού προέρχεται από τα λατομεία της Πεντέλης και ειδικά από τα πέριξ του Σπηλαίου του Πανός (ή «Σπηλιάς του Νταβέλη»), ενός ετέρου ισχυρού ενεργειακού σημείου. Οι πρόγονοί μας δεν φείδονταν κόπου και χρημάτων προκειμένου να μεταφέρουν, λαξευμένα ήδη, τεμάχια από το «κατάλληλο» μάρμαρο (βάρους μέχρι και 18 τόνων) για να κτίσουν το Τέμενος της «Θεάς της Σοφίας».
Η «Άορνος Πέτρα», όπως ονομάστηκε ο Βράχος της Ακρόπολης – επειδή τα πτηνά δεν πετούν πάνω απ’ αυτήν – είναι κόμβος συνεχούς κινήσεως ενεργείας και κέντρο ενός δικτύου που εκτείνεται σε μήκη και πλάτη του ευρωπαϊκού, εγγύς ασιατικού και βορειοαφρικανικού κόσμου. Το σχήμα δε του Παρθενώνα με τον ανεπαίσθητα κυρτό σχεδιασμό των μελών του συσσωρεύει και απελευθερώνει στο έδαφος και στον αιθέρα την ενέργεια αυτή. Το κατά πόσον είναι κανείς δεκτικός στη συγκεκριμένη παραδοχή είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό. Το αντικειμενικό είναι αυτό που εδώ και χιλιάδες χρόνια συμβαίνει….

Μάριος Κ. Μαμανέας

Αποκάλυψη , arxaia-ellinikaΈρευνα: Η "απαγορευμένη" Ακρόπολη των Αθηνών – Κρυφές Είσοδοι


Η ιστορία της Ακρόπολης είναι σχετικά γνωστή. Τόσο τα σχολικά βιβλία, όσο και τα ταξιδιωτικά εγχειρίδια και οι αρχαιολογικές πραγματείες αναφέρονται συνήθως 

ευρύτατα στον χρόνο και τον τρόπο κατασκευής του συγκροτήματος των λαμπρών κτηρίων του Ιερού Βράχου.
Ωστόσο, ελάχιστες έως ανύπαρκτες είναι οι αναφορές στη φύση του και στα λιγότερο θεατά σημεία του, που πάντοτε αγνοούνται ή παρασιωπούνται απ’ όλους.
Η άποψη ότι η Ακρόπολη στο σύνολό της, αλλά και ειδικότερα ο Παρθενώνας βρίθει από μυστικά είναι η πιο κοντινή στην πραγματικότητα. Ο αείμνηστος καθηγητής αρχαιολογίας Παναγής Καββαδίας υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε τη θεωρία περί μη συμπαγούς θεμελιώσεως του Παρθενώνα.
Οι γενικές ανασκαφές που είχαν αρχίσει να συντελούνται στον χώρο του επιβλητικού μνημείου κατά τα έτη 1885 – 1890, αλλά και οι προηγούμενες από το 1844 ενίσχυσαν στο έπακρον την θεωρία αυτή. Έκτοτε η εικόνα της επιφάνειας της Ακρόπολης υπέστη αλλεπάλληλες μεταβολές.
Σήμερα το πλέον σοβαρό και το μοναδικό ορατό τεκμήριο για τη γνώμη του Καββαδία βρίσκεται στον πυθμένα ενός βαράθρου στη νοτιοδυτική πλευρά της κρηπίδας του Παρθενώνα. Εκεί υπάρχει μια αρχαία στενή κλίμακα από μάρμαρο, η φορά της οποίας οδηγεί σαφώς κάτω από τον ναό της Αθηνάς.
Ο καθένας μπορεί να φανταστεί σε τι καταλήγει χωρίς να βλέπει την άλλη άκρη της, αφού άλλωστε οι υπεύθυνοι εργολάβοι έχουν προνοήσει να φράξουν τη συνέχεια του διαδρόμου με κυβόσχημους όγκους από μπετόν.

Ένα ακόμη βάραθρο που βρίσκεται πίσω από το Ερεχθείο (προς νότον, όπου διασώζεται και το αρχαίο κεκλιμένο επίπεδο που χρησίμευε ως είσοδος στην Ακρόπολη), φέρει στο κατώτερο σημείο του, μεταξύ του Πελασγικού και του μεταγενέστερου τείχους, ένα ακόμη αινιγματικό κάθετο άνοιγμα κλεισμένο με βαριά οξειδωμένα πια κάγκελα, όπως οι αεραγωγοί των υπογείων χώρων.
Ως προς το Ερεχθείο, ο χώρος στον οποίο εκτίσθη έχει τη δική του μυστηριώδη ιστορία. Στο σημείο εκείνο κατά την παράδοση ο Ποσειδών χτύπησε με την τρίαινά του το έδαφος και αμέσως ανέβλυσε νερό. Τον θρύλο αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει στους ιστορικούς πλέον χρόνους ο Παυσανίας. Στα «Αττικά» του αναφέρει ότι στην εποχή κατά την οποία έζησε ο ίδιος, κάθε φορά που φυσούσαν στην Αθήνα άνεμοι από νότιες διευθύνσεις, στην Ακρόπολη και συγκεκριμένα από ένα φρέαρ κάτω από το Ερεχθείο ακούγονταν παφλασμοί νερού.
Το περίεργο στην μαρτυρία αυτή είναι ότι το νερό του πηγαδιού εκείνου δεν προερχόταν από κάποια πηγή, αλλά κατ’ευθείαν από τη θάλασσα. Αν μη τι άλλο, η πληροφορία αυτή ενδεικνύει την ύπαρξη κάποιας υπόγειας σήραγγας που οδηγούσε στα νότια παράλια της Αττικής. Ποια άλλη εξήγηση άλλωστε θα μπορούσε να δοθεί για την παρουσία, ακόμα και σήμερα, μικρών κοχυλιών και αχιβάδων (!) στις σχισμές των βράχων και στις μικρές τάφρους κάτω από το σημείο όπου δεσπόζει το Ερεχθείο;
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες το κρυφό αυτό τούνελ άρχεται από την Μουνιχία (Καστέλλα) και καταλήγει στον Ιερό Βράχο. Υπάρχει και η μαρτυρία ότι επί Τουρκοκρατίας, όταν το Ερεχθείο εχρησιμοποιήτο ως κατοικία του δισδάρη (Οθωμανού διοικητή) της Ακροπόλεως, το εν λόγω φρέαρ λειτουργούσε ως αποχετευτικός αγωγός. Ας μην λησμονείται δε, ότι οι δοξασίες των αρχαίων ήθελαν το Ερεχθείο να κατοικείται από τον Ερεχθέα, τον Εριχθόνιο και τον «Οικουρόν Όφιν» της Αθηνάς. Παράλληλα στο εσωτερικό του βρίσκονταν ο τάφος του Κέκροπος και το «διηπετές» ξόανο της Αθηνάς. Όλα αυτά είναι μυθεύματα ή μήπως συγκεκαλυμμένη γνώση;

Έξω από τα Προπύλαια στο δυτικό μέρος παρατηρούμε μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί σε χαμηλότερο επίπεδο μπροστά από μια ξύλινη πόρτα. Μέσα απ’ αυτήν υπάρχει ένας μακρόστενος θάλαμος του οποίου το αριστερό τοίχωμα κι ένα μέρος του δαπέδου έχουν καταρρεύσει.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον διάδρομο που οδηγούσε υπογείως στην αποθήκη του ελαίου που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ιερείς για να διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της Αθηνάς στο Ερεχθείο. Πιθανότατα όμως να ήταν και η είσοδος προς ενδότερα διαμερίσματα. Ομοίως στην ανατολική πλευρά της εισόδου των Προπυλαίων ο αμφίστηλος και αμφιπρόστηλος ναός της Απτέρου Νίκης δεν στερείται μυστηρίου, καθώς είναι άγνωστο τι έκρυβε στους υπόγειους χώρους του, από τους οποίους σήμερα μόνο δύο μισοσφραγισμένα με μάρμαρα ανοίγματα μπορεί να δει κανείς.
Η περιέργεια οξύνεται περισσότερο από την ύπαρξη μιας χοάνης με τριγωνικά λαξευμένο στόμιο επάνω στο βράχο λίγα μέτρα παρακάτω. Το μικρό αυτό όρυγμα με διαστάσεις ανθρωποθυρίδας εντοπίζεται στην ίδια νοητή ευθεία με τον ναό της Απτέρου Νίκης και η φορά του κατευθύνεται κάτω απ’ αυτόν. Δεν είναι βέβαια το μοναδικό, αφού περιμετρικά του Ιερού Βράχου υπάρχει πλήθος σπηλαιωμάτων διαφόρων διαστάσεων που το καθένα κρύβει τα δικά του μυστικά….

Βαδίζοντας γύρω από τις πλαγιές του Ιερού Βράχου φθάνουμε στη βόρεια πλευρά του, όπου την προσοχή μας αποσπά ένα φατνείο με διαστάσεις περιπτέρου, τόσο αριστοτεχνικά λαξευμένο, όσο και το ημικυκλικό, επίσης λαξευμένο στον βράχο, κάθισμα στο εσωτερικό του. Προφανώς, στην αρχαία εποχή χρησίμευε ως φυλάκιο ή ως χώρος ανάπαυσης των οδοιπόρων. Δεξιά και αριστερά από το φατνείο υπάρχουν ακόμη δύο φραγμένα με λαμαρίνες ανοίγματα.
Πρόκειται για σπήλαια ανεξακρίβωτου βάθους που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας ως αποθήκες υλικών και εργαλείων για τα εργοτάξια που δραστηριοποιούνται εκεί.
Παρακάτω, ανεβαίνοντας μια αρχαία ελικοειδή κλίμακα, φθάνουμε στο σπήλαιο της Αγλαύρου με το χαρακτηριστικό θυρεοειδές άνοιγμα. μέσα στο οποίο – και κατά περίεργο τρόπο, μόνο εκεί – φωλιάζουν κατά εκατοντάδες τα περιστέρια..
Η παράδοση λέει ότι η Άγλαυρος (ή ΄Αγραυλος), κόρη του βασιλιά Κέκροπα, όταν η πόλη των Αθηνών επολιορκείτο από τις δυνάμεις του βασιλέως της Ελευσίνας Ευμόλπου, αυτοκτόνησε πέφτοντας από τα τείχη της Ακρόπολης σ’ εκείνο το σημείο, προκειμένου να επαληθεύσει τον χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο η αυτοθυσία μιας βασιλοκόρης θα έσωζε την Αθήνα από την κατάκτηση. Οι πολίτες για να τιμήσουν την μνήμη της αφιέρωσαν το σπήλαιο σ΄αυτήν.
Ο χώρος του σπηλαίου βρίσκεται ακριβώς κάτω από το οίκημα των Αρρηφόρων, δηλαδή των νεαρών παρθένων που ελάμβαναν μέρος στην απονομή τιμών στο μεγαλείο της Αθηναίας ηρωίδας κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων που είχαν πλέον θεσμοθετηθεί..
Η στενότητα του πλάτους του σπηλαίου αντιδιαστελλόμενη με το εντυπωσιακό ύψος, αλλά και το μεγάλο βάθος του, του προσδίδουν ένα σχισμοειδές σχήμα, δίδοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα μεγάλο υπόγειο φαράγγι. Στο βαθύτερο μέρος του εντοπίζεται η αρχή μιας σκοτεινής τάφρου.

Το σπήλαιο της Αγλαύρου είναι ένα από τα πλέον μυστηριώδη σημεία της Ακρόπολης. Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον μεν επειδή οι γνώμες για την ταυτότητά του διίστανται, κατά δεύτερον δε λόγω του μεγάλου βάθους του και της σηραγγώδους προεκτάσεώς του πέρα από τους πρόποδες της Ακρόπολης. Σε πολλά εγχειρίδια που έχουν γραφεί για την ιστορία της Ακρόπολης των Αθηνών κατά τους 19ο και 20ο αιώνες, αλλά και σε μερικά σύγχρονα, το συγκεκριμένο σπήλαιο με την θυρεόσχημη κτιστή είσοδο αναφέρεται χωρίς ιδιαίτερη ονομασία, ενώ ως «Σπήλαιο της Αγραύλου» φέρεται το μεγάλο σπήλαιο που δεσπόζει στην βορειοανατολική πλευρά.
Ωστόσο, ο συνδυασμός των υπαρχόντων στοιχείων και των ιστορικών πληροφοριών δεν φαίνεται να συνηγορεί σθεναρά υπέρ αυτής της απόψεως. Το μεγάλο αυτό σπήλαιο γνώριζαν μάλλον ως «Σπήλαιο της Αγλαύρου» ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, όταν καταθέτοντας τις μαρτυρίες τους για την αφαίρεση της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη τη νύχτα της 31ηςΜαϊου 1941, είπαν ότι την πέταξαν μέσα σ’ ένα βάραθρο, το οποίο συνέδεαν με το «σπήλαιο της Αγλαύρου, απ’ όπου κατά την παράδοση εισερχόταν το ιερό φίδι της Αθηνάς». Με δεδομένα όμως ότι ο «Οικουρός Όφις» της Παλλάδας κατοικούσε στο Ερεχθείο (που είναι πλησιέστερο στο θυρεοειδές σπήλαιο) και ότι το οίκημα των «Αρρηφόρων», που τιμούσαν την μνήμη της Αγλαύρου, είναι ωσαύτως πλησιέστερο στο ίδιο σπήλαιο, τα συμπεράσματα είναι εύλογα και οφθαλμοφανή.

Το εσωτερικό του σπηλαίου έχει επιπλέον ενδιαφέρον καθώς από το βαθύτερο σημείο του πυθμένος του ξεκινά ένα μακρύ τούνελ που περνώντας κάτω από τους πρόποδες του Ιερού Βράχου ενώνεται με μια άλλη σήραγγα. Με αφετηρία το σημείο αυτό, η διεύθυνση προς τ’ αριστερά (βορειοδυτικά) οδηγεί υπογείως προς τον Άρειο Πάγο και την Πνύκα, ενώ προς τα δεξιά (ανατολικά) η στοά φθάνει μέχρι την οδό Μητροπόλεως και συγκεκριμένα κάτω από το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης στην είσοδο του Υπουργείου Παιδείας.
Στο υπόγειο του μικρού αυτού ναού υφίσταται ακόμη η παμπάλαια «κατακόμβη», ενώ η έξοδος από την σήραγγα δεν είναι άλλη από την Αγία Τράπεζα του ναού, κάτω από το κάλυμμα της οποίας βρίσκονται ακόμη οι μεταλλικοί κρίκοι για το τράβηγμα της μαρμάρινης θυρίδας προς τα έξω. Η στοά αυτή – μη προσβάσιμη πλέον – έχει μοναδική ιστορική σπουδαιότητα καθώς την χρησιμοποιούσαν οι αγωνιστές της Επανάστασης και οι μοναχοί και λαϊκοί σύντροφοί τους προκειμένου να μεταφέρουν, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, της ποσότητες πυρίτιδος που έκλεβαν από τους Τούρκους κατακτητές.

Βγαίνοντας από το σπήλαιο και κατεβαίνοντας από δεξιά τα φθαρμένα σκαλοπάτια της μαρμάρινης κλίμακας, παρατηρούμε μερικά μέτρα πιο πέρα τα απομεινάρια μιας άλλης κλίμακας μεγαλύτερης, αλλά κατεστραμμένης στο μέσον της, που οδηγεί ψηλότερα στο βορειανατολικό μέρος του τείχους καταλήγοντας σε μία μονίμως σφραγισμένη σιδερένια πόρτα, την «Πύλιδα», όπως την ονόμαζαν κάποτε.
Υπολογίζοντας την απόσταση καταλαβαίνουμε ότι μέσα από την απρόσιτη αυτή είσοδο εντοπίζεται η δίοδος που οδηγεί επάνω, στον χώρο πίσω από το Ερεχθείο, όπου και το κεκλιμένο επίπεδο, που άγει στην επιφάνεια της Ακρόπολης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε σχετικό έργο του ο ερευνητής – συγγραφέας Γιάννης Γιαννόπουλος, η εν λόγω θύρα παραμένει σε αχρηστία κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια, αφού οι μόνοι που τη χρησιμοποιούσαν κάποτε ήταν οι Ιταλοί επί Κατοχής για να φέρνουν από το μέρος αυτό ιερόδουλες προς τέρψιν των ανδρών της Ιταλικής φρουράς…
Ακολουθώντας ξανά το ίδιο μονοπάτι στη βορειοδυτική πλευρά οδηγούμεθα λίγο παρακάτω σ’ ένα άλλο υπόγειο πέρασμα, η αρχή του οποίου εντοπίζεται πίσω από ένα ψηλό βραχώδες πέτασμα. Στο σημείο εκείνο σύμφωνα με τις αρχαιολογικές πληροφορίες βρισκόταν η πηγή της «Κλεψύδρας». Εκτός από την ηλεκτροκίνητη αντλία που λειτουργεί ακόμη, εύκολα παρατηρεί κανείς και τους λαστιχένιους και πλαστικούς σωλήνες που κρέμονται και εκτείνονται εδώ κι εκεί, προσβάλλοντας την αισθητική του χώρου.
Σε μικρή απόσταση από ‘κει κάνει την εμφάνισή του ένα εν μέρει κτιστό κελί με δύο ικανού μεγέθους οπές στην οροφή του, ενώ πιο πέρα άλλο ένα παραπλήσιο κτίσμα φράζει με τον μικρό όγκο του ένα κοίλωμα στη ρίζα των βράχων, που δεν είναι τίποτε άλλο από την είσοδο μιας άλλης μεγάλου βάθους γαλαρίας που φθάνει μέχρι κάτω από τον διάδρομο που οδηγούσε στην πάλαι ποτέ αποθήκη του λαδιού κάτω από το δώμα στα αριστερά των Προπυλαίων.

Τα τελευταία μεγάλα και ορατά σπηλαιώματα εντοπίζονται στη δυτική πλευρά του Βράχου. Πρόκειται για τα τα σπήλαια «του Πανός» και «του Απόλλωνος», όπως είναι γνωστά. Μορφολογικά μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους και το βάθος τους είναι ελάχιστο. Όμως δίπλα ακριβώς από το σπήλαιο του Πανός υφίσταται η μόλις διακρινόμενη – κάτω από ένα φυσικό φατνίο με σκόρπια μαρμάρινα και πήλινα τεμάχια αρχαίων αντικειμένων – η είσοδος μίας χαμηλού ύψους σήραγγας που οδηγεί στα έγκατα του Βράχου με άγνωστη κατάληξη….
Φαινόμενα συνυφασμένα με τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, αλλά’ ίσως και με άλλες, άγνωστες στον κοινό νου πραγματικότητες, έχουν παρατηρηθεί και καταγραφεί στον Ιερό Βράχο των Αθηνών με επίκεντρο φυσικά τον Παρθενώνα, την «μαρμάρινη βίβλο του Πνεύματος», όπως πολύ εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο αείμνηστος μαθηματικός και ερευνητής Θεοφ. Μανιάς.
Για μια επιτυχημένη και στο μέτρο του δυνατού πλήρη επαφή με τον ανυπερβλήτου κάλλους Ναό της Παλλάδας, τον πρώτο λόγο έχει η Γεωμετρία. Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι αποστάσεις μεταξύ των κιόνων του Παρθενώνα δεν είναι όλες ίσες. Οι τελευταίες από δεξιά και αριστερά είναι ελαφρώς μικρότερες από τις άλλες. Οι κιονοστοιχίες του Ναού εσωτερικά είναι κάθετες.
Εξωτερικά όμως κλίνουν προς τα μέσα, ώστε στην πραγματικότητα το σχήμα του οικοδομήματος να μην είναι παραλληλεπίπεδο, αλλά πυραμιδοειδές. Έχει υπολογιστεί ότι οι κίονες του Παρθενώνα, εκτεινόμενοι προοπτικά με αφετηρία το δάπεδό του, συναντώνται στα 3.024,26 μέτρα σχηματίζοντας πυραμίδα (με μία αιχμή στην κορυφή). Ο όγκος της πυραμίδας αυτής ισούται ακριβώς με το ήμισυ του όγκου της Πυραμίδας του Χέοπος (!)

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εδώ. Παρατηρώντας κανείς τον Παρθενώνα από κοντά και από διαφορετικές οπτικές γωνίες έχει την αίσθηση ότι ο Ναός τείνει να αγγίξει τον ουρανό. Εάν πάλι τον δει από μακρινή απόσταση, λ.χ. από τα Χαυτεία ή από το Λυκαβηττό, του δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Ναός είναι υπερβολικά μεγάλος σε σχέση με τον Βράχο.
Αντιθέτως, από τα Τουρκοβούνια ή απ’ το Αιγάλεω, φαίνεται πολύ μικρός. Πρόκειται ασφαλώς για οφθαλμαπάτη ανάλογη μ’ αυτήν που συμβαίνει όταν παρατηρούμε την Σελήνη σε διαδοχικές φάσεις κατά τις νυκτερινές ώρες. Στην περίπτωση του Παρθενώνα ωστόσο, το φαινόμενο οφείλεται στις αναλογίες μεταξύ των διαστάσεών του, οι οποίες είναι 4:9 ως προς τη σχέση μήκους και πλάτους, αλλά και ως προς τη σχέση μήκους και ύψους.
Από πλευράς γεωγραφικής θέσεως ο Παρθενώνας βρίσκεται σε 37ο58΄27΄΄ βόρειο γεωγραφικό πλάτος που είναι και το ιδεώδες για άριστες καιρικές συνθήκες. Όμως η παρατήρηση των συντεταγμένων του είναι μάλλον δύσκολη υπόθεση. Ο ερευνητής Γ. Κασσιμάτης περιγράφει (περιοδ. «Τρίτο Μάτι» – Οκτώβριος 2000) τις προσπάθειες του καθηγητή Τάκη Παππά και των συνεργατών του να καταγράψουν τις ακριβείς συντεταγμένες του Μνημείου πριν από δεκατέσσερα χρόνια.
Οι εκπλήξεις που αντιμετώπισε η επιστημονική ομάδα ήταν πολλές και διαδοχικές, αφού οι συσκευές GPS που διέθεταν έπαυαν να λαμβάνουν δορυφορικό σήμα όταν τα μέλη που τις χειρίζονταν πλησίαζαν τον Παρθενώνα. Σε άλλες χρονικές στιγμές ωστόσο, λειτούργησαν κανονικά, αλλά όχι σε όλα τα σημεία πλησίον του Ναού….

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι απλές συμπτώσεις. Στην συμπαντική αρμονία όμως τίποτα δεν είναι συμπτωματικό, πόσο μάλλον όταν η αρμονία αυτή αντικατοπτρίζεται σ’ ένα καθόλου τυχαίο οικοδόμημα κατασκευασμένο σ’ ένα επίσης διόλου τυχαίο χώρο. Η έρευνα αποδεικνύει πλέον περίτρανα ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και ιδιαιτέρως ο Παρθενώνας αποτελεί έναν πανίσχυρο ενεργειακό πόλο του πλανήτη.
Είναι γνωστό ότι η Γη δέχεται κύματα διαφόρων ειδών και διαθέτει εσωτερικά ρεύματα ενεργείας που η μοναδική γεωγραφική και σχηματική υφή του Παρθενώνα συγκεντρώνει. Ας ληφθεί δε υπ’ όψη ότι ότι το δομικό υλικό του Ναού προέρχεται από τα λατομεία της Πεντέλης και ειδικά από τα πέριξ του Σπηλαίου του Πανός (ή «Σπηλιάς του Νταβέλη»), ενός ετέρου ισχυρού ενεργειακού σημείου. Οι πρόγονοί μας δεν φείδονταν κόπου και χρημάτων προκειμένου να μεταφέρουν, λαξευμένα ήδη, τεμάχια από το «κατάλληλο» μάρμαρο (βάρους μέχρι και 18 τόνων) για να κτίσουν το Τέμενος της «Θεάς της Σοφίας».
Η «Άορνος Πέτρα», όπως ονομάστηκε ο Βράχος της Ακρόπολης – επειδή τα πτηνά δεν πετούν πάνω απ’ αυτήν – είναι κόμβος συνεχούς κινήσεως ενεργείας και κέντρο ενός δικτύου που εκτείνεται σε μήκη και πλάτη του ευρωπαϊκού, εγγύς ασιατικού και βορειοαφρικανικού κόσμου. Το σχήμα δε του Παρθενώνα με τον ανεπαίσθητα κυρτό σχεδιασμό των μελών του συσσωρεύει και απελευθερώνει στο έδαφος και στον αιθέρα την ενέργεια αυτή. Το κατά πόσον είναι κανείς δεκτικός στη συγκεκριμένη παραδοχή είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό. Το αντικειμενικό είναι αυτό που εδώ και χιλιάδες χρόνια συμβαίνει….

Μάριος Κ. Μαμανέας

Αποκάλυψη , arxaia-ellinikaΈρευνα: Η "απαγορευμένη" Ακρόπολη των Αθηνών – Κρυφές Είσοδοι



«Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ, πολλοί λίγοι έχουν όμως την παραμικρή ελπίδα να γίνουν ποτέ πρόεδροι του Bohemian Club», ομολογούσε …

ο ίδιος ο Ρίτσαρντ Νίξον το 1972, πρόεδρος των ΗΠΑ μεν, αλλά όχι και του σκοτεινού κλαμπ που άλλοι θέλουν κλειστή λέσχη της πλουτοκρατίας και άλλοι τον Νο 1 μοχλό της νέας τάξης πραγμάτων.
Κάθε Ιούλιο λοιπόν οι λίγοι και εκλεκτοί μαζεύονται για 17 μέρες σε ένα απομονωμένο «ιερό δάσος» με περίφραξη και καγκελόπορτες, ένα δάσος με πελώρια ερυθρόδεντρα που βρίσκεται στην καρδιά της πυκνής βλάστησης που περιβάλλει το Σαν Φρανσίσκο.
Παρά τους περίπου 1.500 νοματαίους της κλειστής λέσχης, η κάρτα μέλους αποτελούσε άλλοτε επτασφράγιστο μυστικό. Μυστικό είναι και σήμερα, αν και πλέον γνωρίζουμε ότι περιλαμβάνει την επιχειρηματική ελίτ, την παλιά αριστοκρατία, τους κορπορατικούς κολοσσούς, αλλά και υψηλόβαθμα στελέχη κυβερνήσεων και διεθνών φορέων.
Στα πόδια τους συνεχίζουν να περιφέρονται αστέρες του Χόλιγουντ, παραγωγοί του Μπρόντγουεϊ, καλλιτέχνες, μουσικοί και ποιητές, ακόμα και άνθρωποι του πνεύματος ή ανώτατοι πολιτειακοί παράγοντες. Δεν είναι εξάλλου παρά ένα κλειστό κάμπινγκ για να χαλαρώνει, να παρεκτρέπεται και να κλείνει τις συμφωνίες της η αφρόκρεμα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Ή μήπως είναι και κάτι παραπάνω;
bbhhoownmiiggennfdsfsdf1
Τα ονόματα άλλωστε που έχουν υπάρξει μέλη του Bohemian Club τα αναγνωρίζουν όλοι. Θέλετε μερικά; Οι αμερικανοί πρόεδροι, πρώτα απ’ όλα, Γουίλιαμ Ταφτ, Κάλβιν Κούλιτζ, Χέρμπερτ Χούβερ, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, Ρίτσαρντ Νίξον, Τζέραλντ Φορντ, Ρόναλντ Ρίγκαν, Τζορτζ Μπους μπαμπάς και γιος. Και μιας και μιλάμε για τον γιο, όλοι μα όλοι οι υπουργοί της κυβέρνησής του!
Επίσης, κάθε διευθυντής που πέρασε ποτέ από το FBI και τη CIA, αλλά και ο ίδιος ο Χένρι Κίσινγκερ. Αλλά και πλήθος μεγαλοτραπεζιτών, πρόεδροι πετρελαϊκών κολοσσών, διευθύνοντες σύμβουλοι επιχειρηματικών γιγάντων. Μέσα σε αυτούς και μερικά από τα φωτεινότερα πνεύματα της Ιστορίας, ονόματα δηλαδή όπως ο Μαρκ Τουέιν, ο Τζακ Λόντον, ο Τσάρλι Τσάπλιν και τόσοι ακόμα.
Ακόμα και η βασίλισσα της Αγγλίας εμφανίστηκε εκεί το 1983. Ως προσκεκλημένη, πάντα. Γιατί παρά το γεγονός ότι την υποδέχτηκαν με πανάκριβες διονυσιακές τελετές και παγανιστικές λατρείες του παρελθόντος (μέχρι και αιγυπτιακές πυραμίδες έστησαν στο δάσος για τις ιεροτελεστίες τους!), ακόμα και η Ελισάβετ δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει μέλος του κλαμπ που έχει ριζώσει στο Bohemian Grove. Κι όχι μόνο γιατί είναι γυναίκα (το Bohemian Club δέχεται μόνο άντρες).
Τι είναι λοιπόν αυτή η περίκλειστη λέσχη που ιδρύθηκε το 1873 και περιλαμβάνει ακόμα παγανιστικές τελετές, δρυΐδες, κοστούμια και μάσκες, αλλά και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που όταν γίνονται τελικά γνωστές, είναι παγκόσμιες ειδήσεις…

Ένα καλοκαιρινό κάμπινγκ αλλιώτικο από τα άλλα

bbhhoownmiiggennfdsfsdf6
«Bohemians» τους αποκαλούν, από το επίσημο όνομα της λέσχης τους «Bohemian Club». Και κατέχουν πρακτικά τη δική τους χώρα στα βόρεια του Σαν Φρανσίσκο, ένα ιδιωτικό δάσος 2.700 στρεμμάτων όπου ακόμα και οι ομοσπονδιακοί νόμοι των ΗΠΑ δεν περνούν την καγκελόπορτά του.
Από τη δεκαετία του 1890, όταν καθιερώθηκαν οι ετήσιες αυτές μαζώξεις, οι «Grovers» (όπως αποκαλούνται οι ίδιοι μεταξύ τους) συγκεντρώνονταν στο «ιερό δάσος» για να ξεφύγουν από όλους και από όλα. Να απολαύσουν λίγες στιγμές ξενοιασιάς και ανεμελιάς δηλαδή μακριά από τις σκοτούρες των υψηλόβαθμων καθηκόντων τους. Κατά την επίσημη εκδοχή τουλάχιστον.
Γιατί υπάρχουν πολλές ιστορίες και οκάδες αποκαλύψεις στον έναν και πλέον αυτό αιώνα της ύπαρξής τους και κάποιες από αυτές παραείναι παράξενες για τις πιστέψεις. Ιστορίες με παγκόσμιους ηγέτες να εξυφαίνουν τις τύχες του κοσμάκη δηλαδή σε μυστικά «καταφύγια πολέμου». Ιστορίες με συνωμοσίες που εγκαθίδρυαν στην κεφαλή των ΗΠΑ μέλη της κλειστής λέσχης.
Αλλά και ιστορίες με αποκρυφιστικές τελετές που εκτελούνταν από τους ίδιους τους πανίσχυρους άντρες, ενδεδυμένους με πορφυρούς, λευκούς και μαύρους χιτώνες, οι οποίοι επιδίδονταν σε κάψιμο ανδρείκελων και άλλες τελετουργικές θυσίες μπροστά στη θεόρατη πυρά του εμβλήματός τους.
bbhhoownmiiggennfdsfsdf10
Την πέτρινη αυτή γλαύκα που αν προσέξει κάποιος καλά θα τη δει όσο πιο μικροσκοπική παίρνει να φιγουράρει πάνω στο δολάριο! H «Μεγάλη Γλαύκα της Βοημίας», το σύμβολό τους, σήμαινε και σημαίνει κάτι πολύ δυνατό. Άλλοτε πάλι παρατούν τις τελετουργικές τους ρόμπες και παρελαύνουν με γυναικεία ρούχα πάνω στην ξύλινη σκηνή σε θεατρικές μασκαράτες. Κι όταν το κάνουν κέφι, εμφανίζονται ακόμα και γυμνοί!
Και τα πράγματα γίνονται μάλιστα ακόμα πιο παράξενα. Ιστορίες από ανθρώπους και δημοσιογράφους που κατάφεραν να διεισδύσουν στις καλοκαιρινές αυτές «λιτανείες» μας μιλούν για τρελά ομοφυλοφιλικά όργια, ομαδικές ερωτικές συνευρέσεις με ιερόδουλες και ζιγκολό που μόνο ως ακραίες μπορούν να χαρακτηριστούν, ακόμα και για παιδιά που τα εκμεταλλεύονταν σεξουαλικά με ανείπωτους τρόπους.
Μέχρι και για εν ψυχρώ τελετουργικούς φόνους έχουν μιλήσει κάποιοι, καθώς αυτές οι περιβόητες «καύσεις στην πυρά» που κάνουν στην κουκουβάγια τους περιλαμβάνουν ακόμα και ανθρωποθυσίες. Ιστορίες που ομολογουμένως γίνονται δύσκολα πιστευτές.
Υπάρχει όμως κάποια αλήθεια σε όλα αυτά; Λαμβάνουν χώρα στο Bohemian Grove πανάρχαια μυστήρια και λατρευτικές πρακτικές που συναντούσες στη Βαβυλώνα, τη Ρώμη, ακόμα και την αρχαία Ελλάδα; Θεοποιούν τα μέλη του κλαμπ δαίμονες και θεότητες όπως τον Μολόχ, την Αστάρτη, τη Λίλιθ, τον Μίθρα, τον Ζωροάστρη και τον Απόλλωνα;
bbhhoownmiiggennfdsfsdf3
Πολλά είναι αυτά που κάνουν το Bohemian Club να μοιάζει σαν όλες τις άλλες μυστικές εταιρίες, από τη μασονία μέχρι και τη Skull and Bones του Yale. Αν το κάνουν απλώς για να ξεφύγουν από τα χαλινάρια της κοινωνίας και να απολαύσουν απαγορευμένους καρπούς ή αν απεργάζονται αντιθέτως (και) σχέδια για πλανητική κυριαρχία, αυτό παραμένει αναγκαστικά θέμα προτίμησης.
Το ερώτημα που γεννάται όμως είναι γιατί οι πλούσιοι και ισχυροί των ΗΠΑ, αλλά και οι εκλεκτοί καλεσμένοι τους από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, αποφασίζουν για 17 μέρες κάθε Ιούλιο να συγχρωτιστούν καλλιτέχνες και ανθρώπους του πνεύματος και να επιδοθούν σε μποέμ απολαύσεις; Και γιατί έχουν τόση μανία φυσικά με τα αποκρυφιστικά του παρελθόντος;
Αλλά και ο μεγάλος κόπος στον οποίο μπαίνουν για να κρατήσουν όσο πιο ιδιωτικές παίρνει τις μαζώξεις τους είναι άξιο διερεύνησης. Γιατί μιλάμε για σωστούς ιδιωτικούς στρατούς που περιφρουρούν την τεράστια έκταση, ελικόπτερα να πετούν από πάνω και ένοπλες σκοπιές ανά τακτά διαστήματα.
Σε ένα τόσο ασφαλές περιβάλλον όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι πανίσχυροι του πλανήτη μπορούν να κάνουν ό,τι σκεφτούν μακριά από τα αδιάκριτα μάτια του κόσμου. Είτε μιλάμε για συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και σκάρωμα πολιτικών που μαθαίνουμε αργότερα ως γεγονότα είτε για εκστατικούς χορούς με ναρκωτικά και όργια έξω από τα συνηθισμένα. Αυτή η θωρακισμένη απομόνωση και η εξασφαλισμένη ιδιωτικότητα παρέχει όσο να πεις ένα βολικό κάλυμμα για κάθε ανήθικη, παράνομη ή συνωμοσιολογική πράξη.

Ένας παιδότοπος ενηλίκων και λίγη πλανητική κυριαρχία

bbhhoownmiiggennfdsfsdf5
Παρά την ύπαρξη του κλαμπ από τα τέλη του 19ου αιώνα, ελάχιστες μαρτυρίες υπάρχουν ακόμα και σήμερα ώστε να ρίξουν λίγο φως σε όσα τους καταμαρτυρούν. Οι ίδιοι συνεχίζουν να επιμένουν άλλωστε ότι μαζεύονται στο μποέμ κάμπινγκ τους για να ξεφύγουν απλώς από τον «κυρίαρχο πολιτισμό» και να απομακρυνθούν από τα «απολίτιστα ενδιαφέροντα του καθημερινού ανθρώπου».
Τα δικά τους ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν πιθανότατα ολοήμερα μεθύσια, μυστικές συζητήσεις και λατρείες αρχαίων θρησκειών. Οι Grovers μας λένε πως οι τελετές τους τιμούν απλώς τα ερυθρόδεντρα, αν και αυτή δεν είναι πιθανότατα όλη η εικόνα.
Γιατί παρά το γεγονός ότι ο νεοεισερχόμενος ενημερώνεται μόλις περάσει την πύλη ότι «οι υφαντικές αράχνες δεν μπαίνουν εδώ», εννοώντας σιβυλλικά πως οι επιχειρηματικές δραστηριότητες πρέπει να μένουν απέξω, υπήρχε μία εξαίρεση που είναι καλά καταγραμμένη. Γιατί βλέπετε σε αυτό το δάσος πήρε το 1942 σάρκα και οστά ένα απόρρητο πρόγραμμα που θα γινόταν τελικά γνωστό ως «Manhattan Project», η δημιουργία της ατομικής βόμβας δηλαδή!

bbhhoownmiiggennfdsfsdf7

Τα τελευταία χρόνια, το Bohemian Grove έχει αποκτήσει και εκπρόσωπο Τύπου, καθώς είδαν πως οι δημόσιες σχέσεις είναι απαραίτητες ακόμα και γι’ αυτούς. Αυτός λοιπόν είπε πρόσφατα πως οι άνθρωποι που συρρέουν στην εξοχή του Σαν Φρανσίσκο «μοιράζονται το πάθος για την ύπαιθρο, τη μουσική και το θέατρο».
Ένας από τους ελάχιστους όμως που κατάφερε να παρεισφρήσει στο δάσος, ένας τεξανός κινηματογραφιστής ονόματι Alex Jones, κατέγραψε το 2000 με κρυφή κάμερα μια από τις περιβόητες τελετές καύσης του κλαμπ. Το υλικό μιλά από μόνο του, ειδικά όταν ξέρεις ότι δεν συμμετέχουν σε αυτό κάποιοι παρανοϊκοί ή αποκρυφιστές, αλλά μεγαλοτραπεζίτες, πρόεδροι εταιρικών κολοσσών και υψηλά ιστάμενοι κρατικοί και κυβερνητικοί παράγοντες. Ακόμα και πρόεδροι των ΗΠΑ!



Ο εκπρόσωπος Τύπου του κλαμπ βγήκε μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο να μας πει πως η τελετή δεν ήταν παρά «ένα παραδοσιακό μουσικό δρώμενο που γιόρταζε τη φύση και το καλοκαίρι». Κι ενώ είπε πως οι περιγραφές του Jones δεν είναι ακριβείς, χαρακτήρισε το υλικό «πραγματικό».
Άλλος ένας που τρύπωσε στο μαγικό δάσος ήταν ο συντάκτης του περιοδικού «Spy», Philip Weiss, ο οποίος καμώθηκε τον προσκεκλημένο και πέρασε μια βδομάδα στο Bohemian Grove το 1989, όταν πλέον η λέσχη αριθμούσε μερικές χιλιάδες μέλη και η λίστα αναμονής για τους καλεσμένους είχε εκτιναχθεί στα… 33 χρόνια!
Στο αποκαλυπτικό του άρθρο «Τα αφεντικά του Σύμπαντος πάνε κάμπινγκ», ο δημοσιογράφος διηγήθηκε πως το πιο ακραίο που είδε ήταν άντρες με ένα ποτήρι μπίρα στο χέρι να ουρούν στους θάμνους: «Αυτό είναι το πιο περίφημο τελετουργικό του οικισμού, η ελευθερία που απολαμβάνουν οι πανίσχυροι αυτοί άντρες να ουρούν όπου θελήσουν, ένα δικαίωμα που έχει επιστρατεύσει το κλαμπ για να μπορεί να μάχεται μετά τις κυβερνητικές διακρίσεις κατά του σεξ»…
bbhhoownmiiggennfdsfsdf4
Αλλά και ο πρώην πρόεδρος Μπιλ Κλίντον είχε πει κάποια στιγμή σε έναν ταραξία που διέκοψε μια ομιλία του: «Α, το Bohemian Club! Είπατε Bohemian Club; Αυτό δεν είναι εκεί που πάνε όλοι αυτοί οι πλούσιοι Ρεπουμπλικανοί για να περιφέρονται γυμνοί μέσα στα ερυθρόδεντρα, σωστά; Δεν έχω πάει ποτέ στο Bohemian Club, αλλά εσείς πρέπει να πάτε. Θα σας κάνει καλό. Θα πάρετε λίγο καθαρό αέρα!».
Μια τοπική εφημερίδα που διανέμεται δωρεάν, η «Sonoma County Free Press», έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς αποκαλυπτικές ιστορίες για το δάσος της αμαρτίας, αν και το μόνο «ζουμί» που έχει βγάλει είναι το γεγονός των ομιλιών που διοργανώνονται και γίνονται γνωστές στα μέλη πληροφορίες και συμφωνίες που δεν είναι ακόμα είδηση. «Ομιλίες δημόσιου συμφέροντος» τις λένε και περιλαμβάνουν γνωστούς αξιωματούχους να βγάζουν στη φόρα πράγματα που θα μάθει ο πλανήτης στα επόμενα χρόνια. Μέσα σε όλα, διαμαρτυρίες πολιτών διοργανώνονται κάθε χρόνο έξω από το Bohemian Grove και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αυξηθεί κατά πολύ τα μέλη τους, περιλαμβάνοντας πια ακτιβιστές και σωματεία.
Κι έτσι ό,τι γίνεται ακόμα και σήμερα στο «ιερό δάσος» παραμένει αναγκαστικά αντικείμενο εικασίας, θρύλων και αληθειών που έχουν ειπωθεί μισές. Η πραγματικότητα ωστόσο παραμένει πως είναι άλλη μια μάζωξη της παγκόσμιας ελίτ, αυτών των λίγων και εκλεκτών που συνεχίζουν να φορούν τους μυστικιστικούς τους χιτώνες και να λατρεύουν πανάρχαιες θρησκευτικές παραδόσεις που δεν συνάδουν με τον σύγχρονο, λογικό, κόσμο μας.
Αν είναι απλώς ένα καταφύγιο για να βγάζουν τις γραβάτες τους τα μεγάλα κεφάλια του κόσμου και να συμπεριφέρονται σαν ξαναμμένα σχολιαρόπαιδα ή ο τόπος όπου στήνονται συνωμοτικά τα σκηνικά του αύριο, αυτό μένει να απαντηθεί…


newsbeast.gr


Δείτε επίσης:

Λέσχη Μποέμιανς – Bohemian club

Το Τάγμα του Bohemian Grove και οι Σκοτεινές τελετές

Το μυστήριο του δάσους Bohemian Grove Έρευνα Σοκ: Η κλειστή λέσχη της πλουτοκρατίας και οι φήμες που οργιάζουν για το τι γίνεται στο «ιερό δάσος»


Της Στεύης Τσούτση.

Είναι και κάποιες στιγμές που φουσκώνεις από περηφάνεια.
Όχι για τους άλλους, αλλά για σένα. Εγωιστικό μπορεί να ακουστεί, ίσως και δείγμα ψωνισμού.
Για τους άλλους, όχι για σένα.
Εσύ ξέρεις τι πέρασες και πώς.
Ξέρεις εκείνα τα ατέλειωτα μερόνυχτα που βουτηγμένος στα σκατά αναρωτιόσουν αν υπάρχει εν τέλει πάτος ή αν η δική σου κόλαση είναι μια αιώνια βύθιση.
Δίχως τέλος, δίχως έλεος.
Ξέρεις πόσο προσπάθησες. Πόσα αρνήθηκες από αυτά που σου προσέφεραν γιατί απλούστατα δεν ήσουν εσύ.
Θυμάσαι δάκρυα, θυμάσαι πίκρες. Νιώθεις ακόμη την αλμύρα τους να σου καίει το δέρμα.
Θυμάσαι να φλερτάρεις με ανοιχτές μπαλκονόπορτες στις πολύ μαύρες σου, θυμάσαι τις τάσεις φυγής σου, θυμάσαι τις κρίσεις πανικού.
Θυμάσαι την αμφισβήτηση και τις γυρισμένες πλάτες. Θυμάσαι τις προσβολές, την αδιαφορία κι ενίοτε την ταπείνωση.
Εύκολη ζωή δεν τη λες. Έφταιξες σε πολλά, δεν αρνιέσαι τα λάθη σου. Αλλά όχι όλα.
Και τώρα;
Τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Κι έφερε μαζί του τη δικαίωση. Μια δικαίωση που που πάντα θα φανεί σ’εκείνον που ξέρει να περιμένει.
Ήρθε και σε βρήκε έτοιμο από καιρό. Σε τράβηξε από τα σκατά και σε έκανε να αναπνεύσεις επιτέλους καθαρό αέρα.
Σου έδωσε αυτά για τα οποία πάλευες καιρό: αναγνώριση, σεβασμό, επιτυχία.
Δε στα χάρισε. Πάλεψες για δαύτα. Πάλεψες σκληρά, πάλεψες όταν όλοι οι υπόλοιποι σε είχαν για χαμένη υπόθεση.
Κι εσύ τους απέδειξες ότι δεν ήσουν χαμένη υπόθεση. Τους έδειξες τι αξίζεις, τι μπορείς να καταφέρεις.
Δεν εκδικείσαι. Δε σε νοιάζει να κάνεις κάτι τέτοιο. Άλλωστε από καιρό ξέρεις πως η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή.
Αλλά δε σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Αυτό που σε νοιάζει είναι το πώς ήσουν κάποτε και το πώς είσαι τώρα.
Θυμάσαι τα άσχημα και παίρνεις δύναμη για τα όμορφα που ήρθαν.
Κι όσο γι’αυτούς που σε αρνήθηκαν, γι’αυτούς που σε πρόσβαλλαν, σε πρόδωσαν, σε αμφισβήτησαν, τους αφήνεις στη μιζέρια τους. Τι νόημα έχει πια για σένα να ασχολείσαι; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να τους κάνεις να καταλάβουν ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις; Το ξέρουν κι ας μην το παραδεχτούν ποτέ. Κι αυτή η άρνησή τους να σε παραδεχτούν είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία σου, είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι τα έχεις καταφέρει. Και προχωράς.
Έχεις μια ζωή που σου ανήκει. Τη διεκδίκησες και την κέρδισες. Κι έχεις κι άλλο δρόμο ακόμη. Έχεις μέλλον. Και θα παλέψεις για τα καλύτερα.
Θα παλέψεις με πείσμα, με αγάπη, με όνειρα.
Και ξέρεις όσο κανείς να κάνεις όνειρα. Βλέπεις εκεί, στα σκατά που ήσουν για χρόνια, έμαθες πώς δεν αναπνέεις με οξυγόνο. Δεν έχει οξυγόνο στον πάτο. Αναπνέεις μόνο με όνειρα, με πείσμα και με ελπίδα. Και με αυτά δίνεις ώθηση κι ανεβαίνεις.
Μόνο ανεβαίνεις…
Κι όταν πια ανέβεις, μπορείς και να καμαρώνεις.
Για την ακρίβεια μπορείς να ξεχειλίζεις από καμάρι.
Που να πάρει και να σηκώσει, το δικαιούσαι!



διαφορετικόΗ δικαίωση στο πλήρωμα του χρόνου έρχεται για αυτόν που ξέρει να περιμένει.


Της Στεύης Τσούτση.

Είναι και κάποιες στιγμές που φουσκώνεις από περηφάνεια.
Όχι για τους άλλους, αλλά για σένα. Εγωιστικό μπορεί να ακουστεί, ίσως και δείγμα ψωνισμού.
Για τους άλλους, όχι για σένα.
Εσύ ξέρεις τι πέρασες και πώς.
Ξέρεις εκείνα τα ατέλειωτα μερόνυχτα που βουτηγμένος στα σκατά αναρωτιόσουν αν υπάρχει εν τέλει πάτος ή αν η δική σου κόλαση είναι μια αιώνια βύθιση.
Δίχως τέλος, δίχως έλεος.
Ξέρεις πόσο προσπάθησες. Πόσα αρνήθηκες από αυτά που σου προσέφεραν γιατί απλούστατα δεν ήσουν εσύ.
Θυμάσαι δάκρυα, θυμάσαι πίκρες. Νιώθεις ακόμη την αλμύρα τους να σου καίει το δέρμα.
Θυμάσαι να φλερτάρεις με ανοιχτές μπαλκονόπορτες στις πολύ μαύρες σου, θυμάσαι τις τάσεις φυγής σου, θυμάσαι τις κρίσεις πανικού.
Θυμάσαι την αμφισβήτηση και τις γυρισμένες πλάτες. Θυμάσαι τις προσβολές, την αδιαφορία κι ενίοτε την ταπείνωση.
Εύκολη ζωή δεν τη λες. Έφταιξες σε πολλά, δεν αρνιέσαι τα λάθη σου. Αλλά όχι όλα.
Και τώρα;
Τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Κι έφερε μαζί του τη δικαίωση. Μια δικαίωση που που πάντα θα φανεί σ’εκείνον που ξέρει να περιμένει.
Ήρθε και σε βρήκε έτοιμο από καιρό. Σε τράβηξε από τα σκατά και σε έκανε να αναπνεύσεις επιτέλους καθαρό αέρα.
Σου έδωσε αυτά για τα οποία πάλευες καιρό: αναγνώριση, σεβασμό, επιτυχία.
Δε στα χάρισε. Πάλεψες για δαύτα. Πάλεψες σκληρά, πάλεψες όταν όλοι οι υπόλοιποι σε είχαν για χαμένη υπόθεση.
Κι εσύ τους απέδειξες ότι δεν ήσουν χαμένη υπόθεση. Τους έδειξες τι αξίζεις, τι μπορείς να καταφέρεις.
Δεν εκδικείσαι. Δε σε νοιάζει να κάνεις κάτι τέτοιο. Άλλωστε από καιρό ξέρεις πως η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή.
Αλλά δε σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Αυτό που σε νοιάζει είναι το πώς ήσουν κάποτε και το πώς είσαι τώρα.
Θυμάσαι τα άσχημα και παίρνεις δύναμη για τα όμορφα που ήρθαν.
Κι όσο γι’αυτούς που σε αρνήθηκαν, γι’αυτούς που σε πρόσβαλλαν, σε πρόδωσαν, σε αμφισβήτησαν, τους αφήνεις στη μιζέρια τους. Τι νόημα έχει πια για σένα να ασχολείσαι; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να τους κάνεις να καταλάβουν ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις; Το ξέρουν κι ας μην το παραδεχτούν ποτέ. Κι αυτή η άρνησή τους να σε παραδεχτούν είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία σου, είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι τα έχεις καταφέρει. Και προχωράς.
Έχεις μια ζωή που σου ανήκει. Τη διεκδίκησες και την κέρδισες. Κι έχεις κι άλλο δρόμο ακόμη. Έχεις μέλλον. Και θα παλέψεις για τα καλύτερα.
Θα παλέψεις με πείσμα, με αγάπη, με όνειρα.
Και ξέρεις όσο κανείς να κάνεις όνειρα. Βλέπεις εκεί, στα σκατά που ήσουν για χρόνια, έμαθες πώς δεν αναπνέεις με οξυγόνο. Δεν έχει οξυγόνο στον πάτο. Αναπνέεις μόνο με όνειρα, με πείσμα και με ελπίδα. Και με αυτά δίνεις ώθηση κι ανεβαίνεις.
Μόνο ανεβαίνεις…
Κι όταν πια ανέβεις, μπορείς και να καμαρώνεις.
Για την ακρίβεια μπορείς να ξεχειλίζεις από καμάρι.
Που να πάρει και να σηκώσει, το δικαιούσαι!



διαφορετικόΗ δικαίωση στο πλήρωμα του χρόνου έρχεται για αυτόν που ξέρει να περιμένει.


Της Στεύης Τσούτση.

Είναι και κάποιες στιγμές που φουσκώνεις από περηφάνεια.
Όχι για τους άλλους, αλλά για σένα. Εγωιστικό μπορεί να ακουστεί, ίσως και δείγμα ψωνισμού.
Για τους άλλους, όχι για σένα.
Εσύ ξέρεις τι πέρασες και πώς.
Ξέρεις εκείνα τα ατέλειωτα μερόνυχτα που βουτηγμένος στα σκατά αναρωτιόσουν αν υπάρχει εν τέλει πάτος ή αν η δική σου κόλαση είναι μια αιώνια βύθιση.
Δίχως τέλος, δίχως έλεος.
Ξέρεις πόσο προσπάθησες. Πόσα αρνήθηκες από αυτά που σου προσέφεραν γιατί απλούστατα δεν ήσουν εσύ.
Θυμάσαι δάκρυα, θυμάσαι πίκρες. Νιώθεις ακόμη την αλμύρα τους να σου καίει το δέρμα.
Θυμάσαι να φλερτάρεις με ανοιχτές μπαλκονόπορτες στις πολύ μαύρες σου, θυμάσαι τις τάσεις φυγής σου, θυμάσαι τις κρίσεις πανικού.
Θυμάσαι την αμφισβήτηση και τις γυρισμένες πλάτες. Θυμάσαι τις προσβολές, την αδιαφορία κι ενίοτε την ταπείνωση.
Εύκολη ζωή δεν τη λες. Έφταιξες σε πολλά, δεν αρνιέσαι τα λάθη σου. Αλλά όχι όλα.
Και τώρα;
Τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Κι έφερε μαζί του τη δικαίωση. Μια δικαίωση που που πάντα θα φανεί σ’εκείνον που ξέρει να περιμένει.
Ήρθε και σε βρήκε έτοιμο από καιρό. Σε τράβηξε από τα σκατά και σε έκανε να αναπνεύσεις επιτέλους καθαρό αέρα.
Σου έδωσε αυτά για τα οποία πάλευες καιρό: αναγνώριση, σεβασμό, επιτυχία.
Δε στα χάρισε. Πάλεψες για δαύτα. Πάλεψες σκληρά, πάλεψες όταν όλοι οι υπόλοιποι σε είχαν για χαμένη υπόθεση.
Κι εσύ τους απέδειξες ότι δεν ήσουν χαμένη υπόθεση. Τους έδειξες τι αξίζεις, τι μπορείς να καταφέρεις.
Δεν εκδικείσαι. Δε σε νοιάζει να κάνεις κάτι τέτοιο. Άλλωστε από καιρό ξέρεις πως η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή.
Αλλά δε σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Αυτό που σε νοιάζει είναι το πώς ήσουν κάποτε και το πώς είσαι τώρα.
Θυμάσαι τα άσχημα και παίρνεις δύναμη για τα όμορφα που ήρθαν.
Κι όσο γι’αυτούς που σε αρνήθηκαν, γι’αυτούς που σε πρόσβαλλαν, σε πρόδωσαν, σε αμφισβήτησαν, τους αφήνεις στη μιζέρια τους. Τι νόημα έχει πια για σένα να ασχολείσαι; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να τους κάνεις να καταλάβουν ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις; Το ξέρουν κι ας μην το παραδεχτούν ποτέ. Κι αυτή η άρνησή τους να σε παραδεχτούν είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία σου, είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι τα έχεις καταφέρει. Και προχωράς.
Έχεις μια ζωή που σου ανήκει. Τη διεκδίκησες και την κέρδισες. Κι έχεις κι άλλο δρόμο ακόμη. Έχεις μέλλον. Και θα παλέψεις για τα καλύτερα.
Θα παλέψεις με πείσμα, με αγάπη, με όνειρα.
Και ξέρεις όσο κανείς να κάνεις όνειρα. Βλέπεις εκεί, στα σκατά που ήσουν για χρόνια, έμαθες πώς δεν αναπνέεις με οξυγόνο. Δεν έχει οξυγόνο στον πάτο. Αναπνέεις μόνο με όνειρα, με πείσμα και με ελπίδα. Και με αυτά δίνεις ώθηση κι ανεβαίνεις.
Μόνο ανεβαίνεις…
Κι όταν πια ανέβεις, μπορείς και να καμαρώνεις.
Για την ακρίβεια μπορείς να ξεχειλίζεις από καμάρι.
Που να πάρει και να σηκώσει, το δικαιούσαι!



διαφορετικόΗ δικαίωση στο πλήρωμα του χρόνου έρχεται για αυτόν που ξέρει να περιμένει.

Η ικανότητά μας να απελευθερώσουμε τις υπεράνθρωπες δυνάμεις μας ήταν πάντα μπροστά μας. Δεν απαιτεί μεγάλο χρηματικό ποσό ούτε πολλές ώρες που δαπανώνται για διαλογισμό.Προέρχεται από μια πηγή που είναι πολύ διαθέσιμη σε κάθε ζωντανό πλάσμα σε αυτή τη Γη.


Ο ήλιος πιστεύεται ότι έχει μια δύναμη που θεραπεύει ασθένειες, παρέχει ενέργεια, εξαφανίζει την πείνα, και ακόμη ενισχύει την ικανότητα των ανθρώπων να αναπτύξουν τις τηλεπαθητικές ικανότητες.
Οι αρχαίες κοινωνίες όπως οι Αιγύπτιοι, οι Μάγια και οι Ινδοί ενσωμάτωναν τον ήλιο που τους κοίταζε ή κοιτάζανκατευθείαν στον ήλιο ως μέρος της θρησκευτικής τους πρακτικής.
Τα άτομα που απασχολήθηκαν αυτή την τεχνική έχουν βρεθεί να είναι τα πιο πνευματικά προχωρημένα.

Πώς να κάνετε σωστά αυτή την τεχνική;

Αυτή η τεχνική γίνεται με την εξέταση του ήλιου κατά την ανατολή ή το ηλιοβασίλεμα ενώ στέκεστε στο έδαφος ξυπόλητος.


Οι ηλιοθεραπευτές αρχίζουν κοιτάζοντας απευθείας τον ήλιο για 10 δευτερόλεπτα, και όπως το κάνουν καθημερινά, προσθέτουν άλλα 10 δευτερόλεπτα στην πράξη.

Υποστηριζόμενη από την επιστήμη:

Ο διάσημος επιστήμονας Nikola Tesla μίλησε για αυτή την τεχνική όταν είπε:

» Η ιδέα μου είναι ότι η ανάπτυξη της ζωής πρέπει να οδηγήσει σε μορφές ύπαρξης που θα είναι δυνατές χωρίς διατροφή και οι οποίες δεν θα δεσμεύονται από επακόλουθους περιορισμούς. Γιατί ένα ζωντανό δεν πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει όλη την ενέργεια που χρειάζεται για την απόδοση των λειτουργιών του από το περιβάλλον αντί να καταναλώνει τρόφιμα και να μετασχηματίζει, με μια περίπλοκη διαδικασία, την ενέργεια των χημικών συνδυασμών στη διατήρηση της ζωής ενέργεια; «


Αυτή η τεχνική θεραπείας του νου και του σώματος ήταν επίσης δημοφιλής από τον Hira Ratan καθώς επίσης δοκιμάστηκε και από τη NASA.


Οφέλη από την τεχνολογία της Sun-gazing:

1. Εξετάζοντας απευθείας τον ήλιο, το φως του ήλιου διεγείρει τον επιζωογονικό αδένα που ενισχύει την έκκριση της σεροτονίνης και της μελατονίνης ή τις αισθητικές ορμόνες. Αυτές είναι οι ορμόνες που ευθύνονται για την αύξηση των ενεργειακών μας επιπέδων.

2. Η αντανάκλαση του ήλιου αυξάνει το μέγεθος του επιγονιδιακού μας αδένα , το οποίο λέγεται ότι συρρικνώνεται καθώς γερνάμε. Όμως, σύμφωνα με τους ερευνητές, όσοι ασκούν την ηλιοθεραπεία έχουν μεγαλύτερο εγκεφαλικό αδένα.

3. Η ηλιοθεραπεία έμμεσα βοηθάει με υγιεινό τρόπο να χάσεις βάρος. Καθώς η ενέργεια από τον ήλιο θρέφει τα μυαλά μας και τα σώματά μας, η επιθυμία μας και η ανάγκη να φάμε μειώνεται.

Αυτή η τεχνική μπορεί να χάθηκε με αργό ρυθμό, αλλά είμαστε τυχεροί που την αποκάλυψαμε.

Έχουμε όλα τα μέσα να το χρησιμοποιήσουμε με τον τρόπο που οι πρόγονοί μας έκαναν, να μένουν υγιείς και να εξαπολύσουν τις κρυφές δυνάμεις και τις δυνατότητές μας.


[factsyoudidntknow.com] [via kavalarissa.eu]


Δείτε επίσης:

ΗΛΙΟΘΕΑΣΗ:Τεχνική αυτοθεραπείας κοιτάζοντας τον ήλιοΜπορείτε να απελευθερώσετε τις υπερδυνάμεις σας με αυτή την αρχαία τεχνική σύμφωνα και με επιστήμονες …

Η ικανότητά μας να απελευθερώσουμε τις υπεράνθρωπες δυνάμεις μας ήταν πάντα μπροστά μας. Δεν απαιτεί μεγάλο χρηματικό ποσό ούτε πολλές ώρες που δαπανώνται για διαλογισμό.Προέρχεται από μια πηγή που είναι πολύ διαθέσιμη σε κάθε ζωντανό πλάσμα σε αυτή τη Γη.


Ο ήλιος πιστεύεται ότι έχει μια δύναμη που θεραπεύει ασθένειες, παρέχει ενέργεια, εξαφανίζει την πείνα, και ακόμη ενισχύει την ικανότητα των ανθρώπων να αναπτύξουν τις τηλεπαθητικές ικανότητες.
Οι αρχαίες κοινωνίες όπως οι Αιγύπτιοι, οι Μάγια και οι Ινδοί ενσωμάτωναν τον ήλιο που τους κοίταζε ή κοιτάζανκατευθείαν στον ήλιο ως μέρος της θρησκευτικής τους πρακτικής.
Τα άτομα που απασχολήθηκαν αυτή την τεχνική έχουν βρεθεί να είναι τα πιο πνευματικά προχωρημένα.

Πώς να κάνετε σωστά αυτή την τεχνική;

Αυτή η τεχνική γίνεται με την εξέταση του ήλιου κατά την ανατολή ή το ηλιοβασίλεμα ενώ στέκεστε στο έδαφος ξυπόλητος.


Οι ηλιοθεραπευτές αρχίζουν κοιτάζοντας απευθείας τον ήλιο για 10 δευτερόλεπτα, και όπως το κάνουν καθημερινά, προσθέτουν άλλα 10 δευτερόλεπτα στην πράξη.

Υποστηριζόμενη από την επιστήμη:

Ο διάσημος επιστήμονας Nikola Tesla μίλησε για αυτή την τεχνική όταν είπε:

» Η ιδέα μου είναι ότι η ανάπτυξη της ζωής πρέπει να οδηγήσει σε μορφές ύπαρξης που θα είναι δυνατές χωρίς διατροφή και οι οποίες δεν θα δεσμεύονται από επακόλουθους περιορισμούς. Γιατί ένα ζωντανό δεν πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει όλη την ενέργεια που χρειάζεται για την απόδοση των λειτουργιών του από το περιβάλλον αντί να καταναλώνει τρόφιμα και να μετασχηματίζει, με μια περίπλοκη διαδικασία, την ενέργεια των χημικών συνδυασμών στη διατήρηση της ζωής ενέργεια; «


Αυτή η τεχνική θεραπείας του νου και του σώματος ήταν επίσης δημοφιλής από τον Hira Ratan καθώς επίσης δοκιμάστηκε και από τη NASA.


Οφέλη από την τεχνολογία της Sun-gazing:

1. Εξετάζοντας απευθείας τον ήλιο, το φως του ήλιου διεγείρει τον επιζωογονικό αδένα που ενισχύει την έκκριση της σεροτονίνης και της μελατονίνης ή τις αισθητικές ορμόνες. Αυτές είναι οι ορμόνες που ευθύνονται για την αύξηση των ενεργειακών μας επιπέδων.

2. Η αντανάκλαση του ήλιου αυξάνει το μέγεθος του επιγονιδιακού μας αδένα , το οποίο λέγεται ότι συρρικνώνεται καθώς γερνάμε. Όμως, σύμφωνα με τους ερευνητές, όσοι ασκούν την ηλιοθεραπεία έχουν μεγαλύτερο εγκεφαλικό αδένα.

3. Η ηλιοθεραπεία έμμεσα βοηθάει με υγιεινό τρόπο να χάσεις βάρος. Καθώς η ενέργεια από τον ήλιο θρέφει τα μυαλά μας και τα σώματά μας, η επιθυμία μας και η ανάγκη να φάμε μειώνεται.

Αυτή η τεχνική μπορεί να χάθηκε με αργό ρυθμό, αλλά είμαστε τυχεροί που την αποκάλυψαμε.

Έχουμε όλα τα μέσα να το χρησιμοποιήσουμε με τον τρόπο που οι πρόγονοί μας έκαναν, να μένουν υγιείς και να εξαπολύσουν τις κρυφές δυνάμεις και τις δυνατότητές μας.


[factsyoudidntknow.com] [via kavalarissa.eu]


Δείτε επίσης:

ΗΛΙΟΘΕΑΣΗ:Τεχνική αυτοθεραπείας κοιτάζοντας τον ήλιοΜπορείτε να απελευθερώσετε τις υπερδυνάμεις σας με αυτή την αρχαία τεχνική σύμφωνα και με επιστήμονες …


Όταν ο οφειλέτης δεχτεί τηλεφώνημα από εισπρακτική εταιρία, πρέπει να ζητήσει εγγράφως (σε επιστολή ή email) από την εταιρία (συνήθως παραπέμπεται στον προϊστάμενο) τον τρόπο με τον οποίο η εισπρακτική εταιρία έλαβε τα προσωπικά του δεδομένα και ποιος της τα παρείχε. Η εισπρακτική εταιρία είναι υποχρεωμένη να τα αποστείλει, αντίθετα με τη συνήθη πρακτική να προσπαθούν να αποφύγουν αυτό το σκέλος θέτοντας παρελκυστικά ερωτήματα στον οφειλέτη, εάν αυτός ζητήσει να του δώσουν τα στοιχεία αυτά. Σε κάθε περίπτωση, μια λίστα (αναλυτικός λογαριασμός) των κλήσεων αρκεί (σε συνδυασμό ίσως με κάποια μαρτυρική κατάθεση) για να επιβεβαιώσει το γεγονός.

Ευστρατια Σουραβλα

Διαβάστε και παρακάτω και θα καταλάβετε …

ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ ΛΟΓΩ ΟΧΛΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΕΣ

Τσορμπατζίδης Βασίλειος
Παρ’ Εφέταις Δικηγόρος Θεσσαλονίκης (ΑΜΔΣΘ 11039)
Τηλ: 2310-225726
Κιν: 6976322663
e-mail: vas.tsormp@gmail.com

Μια συνήθης και ιδιαίτερα ψυχοφθόρα για τους πολίτες πρακτική των τραπεζών (αλλά και άλλων εταιριών που διαθέτουν τα στοιχεία του πολίτη, πχ εταιρίες κινητής τηλεφωνίας) είναι η απόδοση των προσωπικών στοιχείων που τους έχει εμπιστευτεί ο οφειλέτης σε εισπρακτικές εταιρίες, οι οποίες ενοχλούν τηλεφωνικά και επανειλημμένα τον οφειλέτη, δημιουργώντας του ψυχική πίεση με αθέμιτο τρόπο. Πλήθος δικαστικών αποφάσεων έχουν εκδοθεί επί του συγκεκριμένου ζητήματος και οφειλέτες έχουν αποζημιωθεί. Ενδεικτικά αναφέρονται οι αποφάσεις 3277/2014 Ειρ Αθ., 319/2017 Ειρ Αθ, 96/2016 ΕιρΑθ, 1437/2014 ΕφΑθ, 2887/2010 Εφ Αθ, 3428/2016 Μον Πρ. Αθ, 415/2016 Ειρ Αθ, 273/2016 Ειρ Αθ.
Η πρακτική αυτή είναι τις περισσότερες φορές παράνομη και συνιστά παραβίαση των προσωπικών δεδομένων του οφειλέτη, ο οποίος μπορεί να αποζημιωθεί από την Τράπεζα με ποσά τουλάχιστον 5.863 Ευρώ και άνω, ανάλογα το ύψος της ηθικής βλάβης που έχει υποστεί. Η υποχρέωση αυτή των τραπεζών (και κάθε άλλου νομικού προσώπου) πηγάζει από το Ν. 2472/1997. Σε γενικές γραμμές, η Τράπεζα, πριν μεταβιβάσει τα προσωπικά δεδομένα του οφειλέτη σε εισπρακτική εταιρία οφείλει να τον ενημερώσει και να ζητήσει την έγκριση του εγγράφως και δεν αρκούν οι γενικοί όροι που έχουν υπογραφεί μεταξύ τους, συνήθως κατά την υπογραφή της σύμβασης δανείου. (γεγονός το οποίο πολλοί αγνοούν και θεωρούν ότι έχουν δώσει τέτοια έγκριση στην Τράπεζα). Να σημειωθεί επίσης ότι σε περίπτωση χειρισμού της υπόθεσης από δικηγόρο, αυτός μπορεί να τηλεφωνήσει μόνο μια φορά στον οφειλέτη για να τον ενημερώσει και να ερευνηθεί η πιθανότητα συμβιβαστικής λύσης. Από κει και πλέον θα πρέπει να επικοινωνεί μόνο με το δικηγόρο του οφειλέτη.
Όταν ο οφειλέτης δεχτεί τηλεφώνημα από εισπρακτική εταιρία, πρέπει να ζητήσει εγγράφως (σε επιστολή ή email) από την εταιρία (συνήθως παραπέμπεται στον προϊστάμενο) τον τρόπο με τον οποίο η εισπρακτική εταιρία έλαβε τα προσωπικά του δεδομένα και ποιος της τα παρείχε. Η εισπρακτική εταιρία είναι υποχρεωμένη να τα αποστείλει, αντίθετα με τη συνήθη πρακτική να προσπαθούν να αποφύγουν αυτό το σκέλος θέτοντας παρελκυστικά ερωτήματα στον οφειλέτη, εάν αυτός ζητήσει να του δώσουν τα στοιχεία αυτά. Σε κάθε περίπτωση, μια λίστα (αναλυτικός λογαριασμός) των κλήσεων αρκεί (σε συνδυασμό ίσως με κάποια μαρτυρική κατάθεση) για να επιβεβαιώσει το γεγονός.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, εάν η αγωγή του είναι πλήρης και παραθέτει όλα όσα ο Νόμος προβλέπει, εκδίδεται απόφαση η οποία υποχρεώνει την Τράπεζα να αποζημιώσει τον οφειλέτη λόγω ηθικής βλάβης, τουλάχιστον για ποσό 5.863 Ευρώ. Είναι δυνατόν να επιδικαστεί και πιο υψηλό ποσό, ιδίως σε περιπτώσεις επανειλημμένων τηλεφωνικών οχλήσεων. Πολύ πρόσφατη σχετική δικαστική απόφαση είναι η Ειρ.Αθ. 96/2016, η οποία ανοίγει στην ουσία το δρόμο για τη διεκδίκηση από μεγάλο αριθμό οφειλετών χρηματικών ποσών από την ηθική τους βλάβη από τη συμπεριφορά αυτή των τραπεζών. Τα έξοδα άλλωστε για την άσκησης της εν λόγω αγωγής δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλα, εν τούτοις μέχρι σήμερα δεν έχει κατατεθεί ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός αγωγών, πιθανόν λόγω της ελλιπούς ενημέρωσης των οφειλετών.
Πρόσφατα επικυρώθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών δικάζοντος κατ’ έφεση απόφασης Ειρηνοδικείο, νομολογιακά η υποχρέωση των τραπεζών και λοιπών ιδιωτών να αποζημιώνουν πολίτες των οποίων τα προσωπικά δεδομένα έχουν χορηγήσει σε τρίτα πρόσωπα (εισπρακτικές εταιρίες). Όπως αποφαίνονται οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να ενημερώνουν γραπτώς τους δανειολήπτες που έχουν «κόκκινα» δάνεια στην περίπτωση που μεταβιβάσουν τα προσωπικά τους δεδομένα σε συγκεκριμένη εισπρακτική εταιρεία. Αλλά και οι εισπρακτικές εταιρείες πρέπει να ενημερώνουν τους δανειολήπτες ότι έχουν στη διάθεση τους τα προσωπικά τους στοιχεία γιατί σε διαφορετική περίπτωση τηλεφωνούν παράνομα. Τα παραπάνω αποτελούν νόμιμη υποχρέωση τους, παρότι πολλάκις οι εισπρακτικές εταιρίες αρνούνται να χορηγήσουν τα στοιχεία, γεγονός τελείως αντίθετο στο νόμο και τις ως τώρα δικαστικές αποφάσεις
Εάν δεν τηρηθούν οι παραπάνω προϋποθέσεις ο δανειολήπτης, σύμφωνα με τις νέες επίμαχες δικαστικές αποφάσεις του Ειρηνοδικείου και του Πρωτοδικείου, μπορεί να διεκδικήσει  αποζημίωση για ηθική βλάβη η οποία ανέρχεται σε τουλάχιστον 5.863 Ευρώ, όπως ορίζει ο σχετικός νόμος, ποσό το οποίο μπορεί να αυξηθεί ανάλογα με την ένταση της προσβολής των προσωπικών δεδομένων. Το γεγονός αυτό, επικυρώθηκε πλέον και από τις υπ’ αριθμ. 3428/2016 Πρωτοδικείου Αθηνών, 273/2016 Ειρηνοδικείου Αθηνών, 52/2017 Ειρηνοδικείου Αθηνών και 5827/2017 Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, ανοίγοντας στην ουσία το δρόμο σε δανειολήπτες που παράνομα ενοχλούνται από εισπρακτικές εταιρίες, να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη και να αποζημιωθούν από την τράπεζα και μάλιστα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα.
Τέλος, πρόσφατα, με την υπ’ αριθμ. 98/2017 Απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, επικυρώθηκε και εξειδικεύτηκε απόλυτα η υποχρέωση των τραπεζών (η οποία ήδη νομολογιακά είχε εξειδικευθεί), να ενημερώνουν με συγκεκριμένη επιστολή για συγκεκριμένη εισπρακτική κάθε δανειολήπτη, αλλιώς παραβαίνουν τη σχετική υποχρέωση εκ του νόμου. Χαρακτηριστικά αναφέρει «Συγκεκριμένα πρέπει να γίνεται ειδική ατομική ενημέρωση των οφειλετών για τη διάθεση των δεδομένων τους από τους δανειστές σε εταιρίες ενημέρωσης οφειλετών, δηλαδή ο δανειστής, ως υπεύθυνος επεξεργασίας, οφείλει να ενημερώσει τους οφειλέτες για τη διάθεση των δεδομένων τους σε συγκεκριμένη εταιρία ενημέρωσης οφειλετών, να παρέχει ένα εύλογο διάστημα (πχ. 10-15 ημερών) πριν από τη διάθεση για την άσκηση των δικαιωμάτων πρόσβασης και αντίρρησης…»
Τέλος θα πρέπει να τονιστεί ότι πολλές φορές η τράπεζες και οι συνεργαζόμενες εισπρακτικές εταιρίες δίνουν παρελκυστικές απαντήσεις στους πολίτες για παράδειγμα ότι «η σύμβαση σας μας δίνει το δικαίωμα» κάτι το οποίο δεν ισχύει καθώς όπως ορίζεται στην Απόφαση «Άλλωστε, συνεχίζουν ως «συγκατάθεση» ορίζεται «η ελεύθερη, ρητή και ειδική δήλωση βούλησης, που εκφράζεται με τρόπο σαφή και εν πλήρη επίγνωση, με την οποία το υποκείμενο των δεδομένων, αφού προηγουμένως ενημερωθεί, δέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, που τον αφορούν». Με απλά λόγια, πριν χορηγηθούν στον τρίτο τα στοιχεία σας, απαιτείται να δώσετε ρητή και συγκεκριμένη συγκατάθεση, έχοντας επίγνωση του γεγονότος, κάτι το οποίο σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζεται.
Σύμφωνα με πλήθος αποφάσεων των δικαστηρίων σε πρώτο βαθμό, αλλά και στο εφετείο, μπορείτε να λάβετε αποζημίωση το λιγότερο 5.863 Ευρώ συν τους τόκους από το χρόνο άσκησης της αγωγής εφόσον επικοινωνήσετε με δικηγόρο και κινηθείτε νομικά. Η αμοιβές μπορούν και να συμφωνηθούν είτε με ποσοστό επί του ποσού που θα επιδικαστεί, είτε κατ’ αποκοπή κατά περίπτωση.

Το γραφείο μας σε συνεργασία με δίκτυο νομικών σε όλη την Ελλάδα διεκπεραιώνει σχετικές υποθέσεις με σχέση εμπιστοσύνης, υπευθυνότητας και ακρίβειας προς τον εντολέα.



ΠΗΓΗ


ΕικόναΈτσι πολεμάμε εισπρακτικές εταιρείες και με το νόμο!