25 May, 2019
Home / Διαφορα (Page 1342)

Του Γιώργου Σταφυλά

Ένας από τους αγαπημένους -στους κύκλους των φιλελευθέρων ή των οικονομικά φιλελευθέρων αλλά κοινωνικά συντηρητικών- μύθους είναι αυτός που λέει ότι μία από τις αιτίες της υπογεννητικότητας είναι το κοινωνικό κράτος.

Ότι δηλαδή οι άνθρωποι στην Δύση δεν κάνουν παιδιά γιατί υπάρχει το κράτος μπαμπάς που θα φροντίσει γι’ αυτούς σαν γεράσουν… Αν δηλαδή δεν υπήρχαν οι συντάξεις, αν δεν υπήρχε το κοινωνικό κράτος τότε θα κάναμε παιδιά.

Ένα ακόμη επιχείρημα για να κόψουμε τις συντάξεις.

Είναι απίστευτο αλλά αληθινό. Οι φιλελέδες σε κρεσέντο κοινωνικής αναλγησίας μπορούν να επικαλεστούν ακόμα και τον Καιάδα, την Κέα (ο γιος οδηγούσε τον πατέρα στην αυτοκτονία όταν γερνούσε) ή ακόμα και το πρόγραμμα ΤΤ της χιτλερικής Γερμανίας (και αυτοί να εξοικονομήσουν χρήματα ήθελαν), αρκεί να μην υπάρχει κράτος.

Τέτοια είναι η απέχθειά τους για το κράτος που ανάλογη μόνο στους αναρχικούς συναντά κανείς δικαιώνοντας την θεωρία που λέει ότι ο φιλελευθερισμός επί της ουσίας είναι αναρχισμός των πλουσίων.

Ξεχνούν βέβαια οι φιλελέδες ότι η αγαπημένη τους Αγγλία – μήτρα του φιλελευθερισμούς καθώς και πολλών για την ανθρωπότητα δεινών- έχει ένα Εθνικό σύστημα υγείας για το οποίο οι Άγγλοι είναι υπερήφανοι και καθόλου διατεθειμένοι να το κατεδαφίσουν.

Λησμονούν ακόμα ότι μέχρι και η χιτλερική Γερμανία ήταν ένα παράδειγμα κράτους που και συντάξεις έδινε και μεριμνούσε για το δημογραφικό( βέβαια σκότωνε τους ανεπιθύμητους, άλλη ιστορία αυτό).

Το ένα φυσικά δεν αποκλείει το άλλο. Αν αρχίσουμε τώρα και λέμε ότι το κοινωνικό κράτος φταίει που δεν κάνουμε παιδιά τότε γιατί να μην γυρίσουμε σε συνθήκες ζωής όμοιες με εκείνες της βιομηχανικής Αγγλίας του 19ου αιώνα;

Γιατί σύμφωνα με τον Δαρβίνο (καταγωγή των ειδών κεφ.3) τα είδη που μπορούν να εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στους απογόνους τους, από κάποια μέριμνα της φύσης, έχουν την τάση να γεννούν λιγότερο.

Ας γυρίσουμε λοιπόν στις συνθήκες ζωής που περιγράφει ο Ντίκενς στο «Όλιβερ Τουίστ», ή ο Ζολά στο «Ζερμινάλ».

Μήπως αυτό είναι τελικά το όραμα των φιλελέδων;

Αλλά τότε γιατί δεν το λένε ανοιχτά στον κοσμάκη για να ξέρει;

Το ότι το κράτος σήμερα πληρώνει επιδόματα στους «πρόσφυγες» από τους φόρους της μεσαίας τάξης αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το καταργήσουμε. Όταν πονάει το κεφάλι σου δεν το κόβεις.

Λοιπόν, το κράτος πρέπει να είναι εθνικό και όχι ταξικό. Αυτό είναι δεξιά. Το μικρό κράτος είναι εργαλείο στα χέρια των πλούσιων. Αυτό δεν είναι δεξιά. Είναι ταξική πολιτική από την ανάποδη.

Το κράτος πρέπει να είναι κοινωνικό και αναδιανεμητικό αλλά μόνο για τους γηγενείς. Κράτος με μεγάλες αντιθέσεις αυτοϋπονομεύεται.

Πως θα πεις στον άλλον να πάει να πολεμήσει αν τον έχεις πάντα στην πείνα;

Οι Έλληνες δεν θα γίνουμε ποτέ ατομικιστές. Οι φιλελεύθεροι πάσης απόχρωσης δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει το κατάλληλο πνευματικό υπόβαθρο εδώ για να ευδοκιμήσει αυτή η αγγλοσαξωνική αίρεση.

Δεν είμαστε προτεστάντες. Δεν ψηφίζουμε στην Αϊόβα. Είμαστε ορθόδοξοι, άνθρωποι δεμένοι με την οικογένεια και κατ’ επέκταση με την κοινότητα.

Ο, συχνά καλεσμένος στα συνέδρια της ΝΔ και του ποταμιού, φιλόσοφος του εκσυγχρονισμού, Στέλιος Ράμφος, είναι από τους λίγους που έχουν κατανοήσει το θέμα της οπισθοδρόμησης της Ελληνικής κοινωνίας, σε βάθος.

Πράγματι φταίει η ορθοδοξία που δεν έχουμε γίνει Δύση.

Αλλά τι να κάνουμε; Μας αρέσει που είμαστε καθυστερημένη χώρα. Και δεν επιθυμούμε ούτε και μπορούμε να αλλάξουμε θρησκεία.

Μπορούμε όμως κάλλιστα να αλλάξουμε το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσην».

Πηγή: antinews.gr

Πηγή Φιλελέδες και κοινωνικό κράτος…

Πολλές εξηγήσεις έχουν προταθεί για να εξηγήσουμε γιατί φαίνεται να είμαστε μόνοι στο τεράστιο σύμπαν. Κανείς δεν ήταν 100% πειστικός, και οι άνθρωποι συνεχίζουν να παίζουν το παζλ για μια λύση.

Ο ρωσικός φυσικός Αλέξανδρος Μπερεζίν, από το Εθνικό Ερευνητικό Πανεπιστήμιο Ηλεκτρονικής Τεχνολογίας (ΜΙΕΤ), έχει μια άλλη ιδέα. Την αποκαλεί η λύση «Πρώτοι μέσα, τελευταίοι έξω» του Fermi Paradox. Προτείνει ότι μόλις ένας πολιτισμός φθάσει στις δυνατότητες της εξάπλωσής του στα αστέρια, θα εξαλείψει αναπόφευκτα όλους τους άλλους πολιτισμούς.

Η ζοφερή λύση δεν υποθέτει μια αναγκαστικά κακή εξωγήινη φυλή. Απλά, μπορεί να μην μας παρατηρήσουν και η εκθετική επέκτασή τους στον γαλαξία μπορεί να είναι πιο σημαντική γι ‘αυτούς από ό, τι θα συμβεί σε εμάς.

«Απλά δεν θα παρατηρήσουν, με τον ίδιο τρόπο που ένα συνεργείο κατασκευών κατεδαφίζει έναν μυρμηγκοφωλιά για να χτίσει ακίνητη περιουσία, επειδή δεν έχει κίνητρο να την προστατεύσει», γράφει στην εφημερίδα , η οποία είναι διαθέσιμη σε προ-εκτύπωση και ακόμη έχει αξιολογηθεί από ομότιμους .

Ενώ η εικόνα που ζωγραφίζει είναι αρκετά ζοφερή, υπάρχει μια ακόμη πιο χαρούμενη όψη. Προτείνει ότι ο λόγος που είμαστε ακόμα εδώ είναι ότι δεν είμαστε πιθανόν να είμαστε τα μυρμήγκια. Είμαστε οι μελλοντικοί καταστροφείς των αμέτρητων πολιτισμών.

«Αν υποθέσουμε ότι η παραπάνω υπόθεση είναι σωστή, τι σημαίνει αυτό για το μέλλον μας;» Η μόνη εξήγηση είναι η επίκληση της ανθρωπικής αρχής, είμαστε οι πρώτοι που φτάνουμε στο [διαστρικό] στάδιο», εξήγησε ο Μπερεζίν.

Η λύση του Berezin για το παράδοξο προέρχεται από πολλές απλοποιήσεις των υποθέσεων. Για παράδειγμα, ο ορισμός της ζωής μας εξαρτάται από επτά παραμέτρους, αλλά για τον Berezin, υπάρχει μόνο ένας που έχει σημασία: η ανάπτυξη. Η ανάπτυξη είναι η ώθηση για επέκταση πέρα ​​από τον πλανήτη προέλευσης και αν η ώθηση στην επέκταση γίνει η κυρίαρχη δύναμη, θα καταπατήσει οποιαδήποτε άλλη υπάρχουσα ζωή στο σύμπαν. Ο αποικισμός και ο καπιταλισμός είναι δύο ιστορικά παραδείγματα τέτοιων δυνάμεων.

Έτσι, είναι αυτό; Πρέπει είτε να πάμε εκεί και να κατακτηθεί είτε να καταστραφεί; Λοιπόν, ο Berezin ελπίζει ότι έχει κάνει λάθος. Μια άλλη απαίτηση της λύσης του είναι ότι η ζωή μπορεί να βρεθεί μόνο όταν είναι πολύ κοντά και όχι σε απόσταση. Έτσι, η εξεύρεση εξωγήινης ζωής προτού βρεθούμε στο δρόμο καταστροφής θα μπορούσε απλώς να μας κάνει έναν αξιοπρεπή πολιτισμό.

Πηγή: kavalarissa.eu

Πηγή Ένας Φυσικός ισχυρίζεται ότι έχει καταλάβει γιατί δεν έχουμε συναντήσει ακόμη εξωγήινους, και είναι αρκετά ανησυχητικός

Πολλές εξηγήσεις έχουν προταθεί για να εξηγήσουμε γιατί φαίνεται να είμαστε μόνοι στο τεράστιο σύμπαν. Κανείς δεν ήταν 100% πειστικός, και οι άνθρωποι συνεχίζουν να παίζουν το παζλ για μια λύση.

Ο ρωσικός φυσικός Αλέξανδρος Μπερεζίν, από το Εθνικό Ερευνητικό Πανεπιστήμιο Ηλεκτρονικής Τεχνολογίας (ΜΙΕΤ), έχει μια άλλη ιδέα. Την αποκαλεί η λύση «Πρώτοι μέσα, τελευταίοι έξω» του Fermi Paradox. Προτείνει ότι μόλις ένας πολιτισμός φθάσει στις δυνατότητες της εξάπλωσής του στα αστέρια, θα εξαλείψει αναπόφευκτα όλους τους άλλους πολιτισμούς.

Η ζοφερή λύση δεν υποθέτει μια αναγκαστικά κακή εξωγήινη φυλή. Απλά, μπορεί να μην μας παρατηρήσουν και η εκθετική επέκτασή τους στον γαλαξία μπορεί να είναι πιο σημαντική γι ‘αυτούς από ό, τι θα συμβεί σε εμάς.

«Απλά δεν θα παρατηρήσουν, με τον ίδιο τρόπο που ένα συνεργείο κατασκευών κατεδαφίζει έναν μυρμηγκοφωλιά για να χτίσει ακίνητη περιουσία, επειδή δεν έχει κίνητρο να την προστατεύσει», γράφει στην εφημερίδα , η οποία είναι διαθέσιμη σε προ-εκτύπωση και ακόμη έχει αξιολογηθεί από ομότιμους .

Ενώ η εικόνα που ζωγραφίζει είναι αρκετά ζοφερή, υπάρχει μια ακόμη πιο χαρούμενη όψη. Προτείνει ότι ο λόγος που είμαστε ακόμα εδώ είναι ότι δεν είμαστε πιθανόν να είμαστε τα μυρμήγκια. Είμαστε οι μελλοντικοί καταστροφείς των αμέτρητων πολιτισμών.

«Αν υποθέσουμε ότι η παραπάνω υπόθεση είναι σωστή, τι σημαίνει αυτό για το μέλλον μας;» Η μόνη εξήγηση είναι η επίκληση της ανθρωπικής αρχής, είμαστε οι πρώτοι που φτάνουμε στο [διαστρικό] στάδιο», εξήγησε ο Μπερεζίν.

Η λύση του Berezin για το παράδοξο προέρχεται από πολλές απλοποιήσεις των υποθέσεων. Για παράδειγμα, ο ορισμός της ζωής μας εξαρτάται από επτά παραμέτρους, αλλά για τον Berezin, υπάρχει μόνο ένας που έχει σημασία: η ανάπτυξη. Η ανάπτυξη είναι η ώθηση για επέκταση πέρα ​​από τον πλανήτη προέλευσης και αν η ώθηση στην επέκταση γίνει η κυρίαρχη δύναμη, θα καταπατήσει οποιαδήποτε άλλη υπάρχουσα ζωή στο σύμπαν. Ο αποικισμός και ο καπιταλισμός είναι δύο ιστορικά παραδείγματα τέτοιων δυνάμεων.

Έτσι, είναι αυτό; Πρέπει είτε να πάμε εκεί και να κατακτηθεί είτε να καταστραφεί; Λοιπόν, ο Berezin ελπίζει ότι έχει κάνει λάθος. Μια άλλη απαίτηση της λύσης του είναι ότι η ζωή μπορεί να βρεθεί μόνο όταν είναι πολύ κοντά και όχι σε απόσταση. Έτσι, η εξεύρεση εξωγήινης ζωής προτού βρεθούμε στο δρόμο καταστροφής θα μπορούσε απλώς να μας κάνει έναν αξιοπρεπή πολιτισμό.

Πηγή: kavalarissa.eu

Πηγή Ένας Φυσικός ισχυρίζεται ότι έχει καταλάβει γιατί δεν έχουμε συναντήσει ακόμη εξωγήινους, και είναι αρκετά ανησυχητικός

Η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια, όμως τις συνέπειές τους θα τις ζούμε για χρόνια ακόμα. Σκληρά μνημονιακά μέτρα θα συνεχίσουν να ισχύουν για να…
μας θυμίζουν, μεταξύ άλλων, το κενό που βρέθηκε η Ελλάδα, λίγα χρόνια πριν, εξαιτίας του μοντέλου διακυβέρνησής της, επί σειρά ετών.

Τα πολιτικά κόμματα που είχαν την ευθύνη να κυβερνήσουν τη χώρα, τουλάχιστον τα τελευταία σαράντα χρόνια, έβαλαν την υπογραφή τους, για να καταστεί η Ελλάδα το πειραματόζωο της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης. Οι αλλαγές που συντελέστηκαν μέσω του δόγματος της λιτότητας, έμπνευσης της Γερμανίας, κατακρήμνισαν τη ζωή της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Οι άλλοτε μαύρες εποχές, όπου οι άνθρωποι ζούσαν, χωρίς κανένα δικαίωμα, στη σύνταξη, την εργασία και στο όνειρο για μια καλύτερη ζωή, επέστρεψαν στην Ελλάδα και διαδοχικά επηρέασαν τις χώρες, κυρίως, του νότου της ευρωζώνης.

Στην πορεία της χώρας στη μεταμνημονιακή εποχή, ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι δεν κρύβουν την ανησυχία τους, για το εάν, η χώρα -ακόμα και με τις καλύτερες προϋποθέσεις- καταφέρει να ξαναπατήσει στέρεα (αυτή τη φορά) στα πόδια της. Για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει να φωτιστούν, πιστεύουν ,πλήρως και να καταδειχθούν οι αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα να γίνει ο πλέον αδύναμος κρίκος στην Ευρώπη.

Τα πολιτικά πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν, αυτοί που έπαιξαν δεύτερους ρόλους και οι κομπάρσοι τους που κινήθηκαν είτε στο προσκήνιο, είτε στο παρασκήνιο, δημιουργώντας πλέγματα διαφθοράς, διαπλοκής και σειράς σκανδάλων, πρέπει να βρεθούν απέναντι από τον ελληνικό λαό. Να λογοδοτήσουν και να τους αποδοθούν ευθύνες.

Να ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι, το ήθος να επικρατήσει έναντι της ανηθικότητας. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της μεταμνημονιακής εποχής.

Όσο για τους πολιτικούς που προβάλουν την άποψη περί εθνικού διχασμού και πόλωσης του πολιτικού κλίματος, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, ανήκουν στις πολιτικές παρατάξεις που προέβαλαν, τα επιχειρήματα αυτά, όταν η χώρα προσπαθούσε να βγει από τα πολιτικά αδιέξοδα μαύρων ιστορικών εποχών μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και για αρκετά χρόνια μετά.

Η ιστορία από τότε μέχρι σήμερα έχει καταδείξει τους λόγους που πολιτικά κόμματα των εποχών εκείνων -ορισμένα βρίσκουν τη συνέχεια τους στο τώρα- κατάφεραν να επιβληθούν στον τόπο και να αποσπάσουν ιδιωτικά οφέλη με την επικάλυψη της πολιτικής προσφοράς στη χώρα.

Να επιβληθούν επιχειρούν και στον παρόντα χρόνο. Έχασαν τα τελευταία χρόνια τα προσωπικά οφέλη μέσω της εξουσίας που ασκούσαν και χρησιμοποιούν τα επιχειρήματα αλλοτινών σκοτεινών περιόδων, όταν τους κυκλώνει ο φόβος της αποκάλυψης των ανομιών τους. Διατηρούν την ελπίδα ότι δεν θα δώσουν λογαριασμό, ούτε θα κληθούν να πληρώσουν για όσα διέπραξαν και αντιτίθενται στον όρκο πίστης στο Σύνταγμα και τους νόμους που έδωσαν, όταν έγιναν κυβερνήτες. Διεκδικούν ξανά τη διακυβέρνηση της χώρας για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο της προσφοράς στους εαυτούς τους και τάζουν ωφελήματα σε όσους τους βοηθήσουν να το επιτύχουν.

Η σημειολογία, όμως, της εποχής των μνημονίων δεν είναι η ίδια με τις προηγούμενες εποχές που θριάμβευαν τα κόμματα τους. Διαλανθάνει της πολιτικής προσοχής τους, ότι η ιστορία επαλήθευσε για μια ακόμα φορά στα σκληρά χρόνια των μνημονίων τα ταπεινά κίνητρα τους, όταν βρέθηκαν στην εξουσία.

Όποια πέτρα και αν σηκώσεις οικονομικό σκάνδαλο θα βρεις, διαπλοκή και διαφθορά θα συναντήσεις. Ληστεία του κράτους πραγματοποίησαν, αφήνοντας το λογαριασμό να τον πληρώσουν οι πολίτες. Από πού να αρχίσει και να τελειώσει κανείς με τα κατορθώματα τους. Novartis, Siemens, ΚΕΛΠΝΟ, θαλασσοδάνεια σε επιχειρηματίες των ΜΜΕ, εκατοντάδες εκατομμύρια από τράπεζες που έλαβαν και παραμένουν αρρύθμιστα και πλήρωσε ο λαός στις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, είναι μόνο ορισμένα από τα πρόσφατα σκάνδαλα τους. Στην ημερήσια διάταξη διευκολύνσεις παντός είδους σε όσους ήταν ημέτεροι, εννοείται πάντα, με το αζημίωτο…

Ο ελληνικός λαός θα χρειαστεί χρόνο, να λάβει τα ελάχιστα που έδωσε για να μην πέσει στον γκρεμνό η χώρα. Η συνθήκη αυτή είναι η πλέον ικανή για να μην ξεχαστούν τα δεινά που προκάλεσαν στον τόπο και τον έφτασαν στη χρεοκοπία, οι πολιτικοί και τα κόμματα που κυριάρχησαν για γενιές ολόκληρες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πολίτες γνωρίζουν ποιοι ευθύνονται για την οικονομική εξόντωση του. Ξέρει ποιοι του στέρησαν και εξακολουθούν να του στερούν ελπίδες και όνειρα. Γι’αυτό δεν μπορεί να τον ξεγελάσουν για ακόμα μια φορά.

Η ελληνική κοινωνία απαιτεί από την κυβέρνηση να συνεχίσει να εργάζεται εντατικά για την αποκάλυψη πάσης φύσεως σκανδάλων. Η Δικαιοσύνη να υποδείξει τους υπαίτιους για την οικονομική και όχι μόνο καταστροφή που υπέστη η χώρα και να τους επιβάλει την τιμωρία που τους αξίζει. Η κάθαρση του τόπου είναι βασικό προαπαιτούμενο για να αναπνεύσει η χώρα σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Είναι βασική προϋπόθεση για να έρθει και να μείνει η ανάπτυξη στον τόπο που τόσο πολύ την χρειάζεται.

Ανάπτυξη, χωρίς να καθαρθεί η χώρα από όσους τη μάτωσαν, την εμπόδισαν να προχωρήσει και υποθήκευσαν το μέλλον της στα συμφέροντα των δανειστών της, δεν μπορεί να υπάρξει!..

Κατερίνα Μενεγάτου

Πηγή Ηθικά χρέη…

Τι σχέση έχει το μνημείο του Καστά, στην Αμφίπολη,
με την Αργώ, την Κρήτη,
την Αλεξάνδρεια,
την Τρίπολη της Λιβύης
και την… Ανταρκτική!

Του Ιάκωβου Κολλάρου



Ο Κάνωπος (αρχικώς Κάνωβος, βλ. Ερατοσθένη και Πτολεμαίο), γνωστός διεθνώς ως Canopus, είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό της Τρόπιδος, δηλ. ο άλφα (α) Τρόπιδος.



Αλλά και ο 2οςσε φωτεινότητα ολόκληρης της ουράνιας σφαίρας!

Μετά τον Κύνα / Σείριο (3ος είναι ο Άλφα του Κενταύρου).



Είναι πολύ νότιος αστέρας. Ορατός μόνον από τη νότια Ελλάδα σήμερα, κυρίως την Κρήτη.



Η ευθεία που διέρχεται, λοιπόν, από το 3ο φωτεινό αστέρι, τον Κάνωπο της Τροπίδος, τέμνει τον λόφο Καστά διαγωνίως, αφού περάσει μέσα από την Τρίπολη της Λιβύης!



Επίσης, ο αεροδιάδρομος του Αεροδρομίου της Αλεξάνδρειας είναι ευθυγραμμισμένος με τον Κάνωπο!



Παρακάτω, με την κίτρινη γραμμή (Ανταρκτική – Καστάς) βλέπουμε να είναι σε ευθεία, με την διεύθυνση της εισόδου του μνημείου!


Ο αστερισμός της Τροπίδος (Τροπίς, πρώην Αργώ), άστρο Κάνωπος η νοτιοδυτική άκρη του κόσμου.




Σαν γκέμια αλόγου… Ποιανού αλόγου;

arxeion-politismou.grΠηγή Έρευνα: Δείτε τι σχέση έχει το μνημείο του Καστά, με την Αργώ, την Κρήτη, την Αλεξάνδρεια, την Τρίπολη της Λιβύης και την… Ανταρκτική!

Κι αν ξύπναγες ένα πρωί και μάθαινες πως έχεις άλλα πέντε χρόνια για να ζήσεις;

“Κι αν ξύπναγες ένα πρωί και μάθαινες πως έχεις άλλα πέντε χρόνια για να ζήσεις;”

Αυτό γυρνάει στις σκέψεις μου τον τελευταίο μήνα κι εκεί που νόμιζα πως είμαι χορτασμένη απ’ τη ζωή, και ότι πρέπει, πλέον, να ζυγίζω καταστάσεις, έρχεται αυτή η ερώτηση και φέρνει μέσα μου τα πάνω κάτω. Ξάφνου θυμήθηκα πως όταν ήμουνα παιδί, μου υποσχέθηκα να ζήσω! Να νικήσω! Μα η νίκη δεν ταυτίζεται με την υπεροχή, δεν έχει αντιπάλους. Νίκη θα πει ταξίδια πλούσια, θα πει βιβλία, μουσικές. Νίκη είναι οι καινούργιοι άνθρωποι που σου χαρίζουν γνώσεις, συναισθήματα και όμορφες στιγμές. Σχετίζεται με ήθος και αρχές, προτεραιότητες κι επιλογές, κι αυτό δεν το κατάλαβα νωρίς.
Πόσα δεν έμαθα αλήθεια; Πόσα δεν έκανα που πάντα ονειρευόμουν; Πόσα στερήθηκα για να’ χω να πληρώνω τη ΔΕΗ και να φοράω όμορφα παπούτσια; Πόσους ανθρώπους έχασα γιατί είχα πάντοτε πολλή δουλειά; Πού χάθηκε το τρένο που περίμενα για να με πάει εκεί που θ’ άλλαζα τον κόσμο;
Ο χρόνος τρέχει σαν τρελός, δε σταματά και ούτε ξαποσταίνει. Ένα τσουνάμι από πανομοιότυπες στιγμές που λίγο λίγο σ΄εξοντώνουν. Ξυπνάς, όμως, ένα πρωί, κι ενώ ετοιμάζεσαι για τη δουλειά ξεσπάς σε κλάμα γοερό για όλα αυτά που ξέχασες. Γι’ αυτά που ήθελες μα κάπως τα προσπέρασες, για όσα πέτυχες αλλά τα έθαψες σε τσάντες και συρτάρια. Ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις τη ζωή να ξεγυμνώνεται από την όμορφη ρουτίνα της κι αυτό πονάει. Είναι σκληρό και δύσκολο.
Δύσκολα αφήνεις τη ρουτίνα σου ακόμα κι αν στο τέλος τη μισείς. Είναι σχεδόν αδύνατον ν’ απαρνηθείς την καθημερινότητα που έχτισες με κόπο και θυσίες. Και μοιάζει ακόμα πιο ανέφικτο να τσαλακώσεις την εικόνα σου, να δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να παραδεχθείς πως έσφαλες και πως κατέκτησες πολλά αλλά όχι αυτό που ονομάζεις “ευτυχία”.
Κι αυτό το πρωινό το έζησα. Δεν πάει πολύς καιρός…
Ξύπνησα όπως πάντα στις εφτά, έφτιαξα τον καφέ μου, ετοίμασα τα ρούχα μου για τη δουλειά κι έπειτα ξέσπασα σε κλάματα χωρίς να ξέρω το γιατί, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω. Τα είχα όλα! Υγεία, ένα παιδί, μία δουλειά, τους φίλους μου, μα κάτι έλειπε. Αυτό το κάτι που σε κρατάει ζωντανό και κάνει το κορμί να περπατάει ίσιο. Αυτό το κάτι που σε βγάζει απ’ το κενό και βάζει χρώμα στη ζωή σου. Το γύρευα παντού. Ήξερα πως υπάρχει όμως δεν ήξερα πού θα το βρω, μέχρι που έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο φούξια και γράμματα μεγάλα: “Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΜΟΝΟ ΜΙΑ”. Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο εδώ
Δεν είμαι σίγουρη εάν ταυτίστηκα εγώ με την πρωταγωνίστρια ή η πρωταγωνίστρια μαζί μου. Το μόνο σίγουρο πως ζούσε τη ζωή μου. Ζούσε τη ζωή εκατομμύρια ανθρώπων που η ρουτίνα τους είναι ισχυρή και που τους καταπίνει όπως το φίδι το αυγό: ολόκληρους! Θυμάμαι ότι το διάβασα μεμιάς και μέσα απ’ τις σελίδες του παρακολούθησα αυτή που ζούσε τη ζωή μου να γίνεται αυτή που πάντα ήθελε χωρίς εκπτώσεις και άσκοπους συμβιβασμούς, να είναι ήρεμη και σταθερή, να είναι ευτυχισμένη.
Το ξαναδιάβασα πολλές φορές και ακολούθησα τις οδηγίες του με αφοσίωση και πείσμα. Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που θέλησα να κατακτήσω τη ζωή, ήθελα να νικήσω! Αν είχα μόνο πέντε χρόνια για να ζήσω, θα’ θελα να είναι πέντε χρόνια γεμάτα αυτοπεποίθηση και στόχους, θα ήθελα να τα ορίζω και να ζω την κάθε τους στιγμή. Θα ήθελα να είναι ακριβώς όπως τα ζήτησα! Χρόνια γεμάτα – η κάθε μέρα τους, μια ολόκληρη ζωή.
Μεγάλωσα πολύ και πλέον ζω σαν να’ χω μόνο πέντε χρόνια. Δεν θέλω άλλη μιζέρια. Η κριτική δεν μ ακουμπά, την άγνοια και την γκρίνια τις κλωτσώ. Δεν θέλω άλλα νεύρα, ούτε άλλο κλάμα. Δεν θέλω απωθημένα κι ανθρώπους τοξικούς, τους έδιωξα, έχτισα τείχη και τους άφησα απ’ έξω. Μεγάλωσα πολύ και πλέον ζω πρώτα για μένα.
Μονάχα ο θάνατος δεν έχει επιστροφή, μόνο στο θάνατο δεν ψάχνουμε για λύσεις. Για όλα τα άλλα υπάρχει πάντα εναλλακτική και σίγουρα δε βρίσκεται στην άχαρη ρουτίνα μας που ζει μέσα από εμάς για εμάς. Μεγάλωσα πολύ και έμαθα ότι ο κόσμος δεν αλλάζει αλλά ευτυχώς αλλάζουμε εμείς, κι αυτό είναι πάντοτε το πρώτο βήμα.

Photo: Author/Depositphotos

Συγγραφέας Αλεξάνδρα Κεντρωτή

 

enallaktikidrasi.com 

Πηγή Κι αν ξύπναγες ένα πρωί και μάθαινες πως έχεις άλλα πέντε χρόνια για να ζήσεις;

Πείτε μου τώρα αν το παιδί δεκαεφτά χρόνων που θα ψηφίσει για πρώτη φορά και το ενδιαφέρει πώς θα είναι η Ελλάδα το 2030 αν το ενδιαφέρει τι έγινε το 1963», «Αυτά…
αφορούν κάποιους ανθρώπους που έζησαν αυτά τα γεγονότα. Καλό είναι να γνωρίζουμε την ιστορία μας. Αυτό έχει αναφορές και στο Σκοπιανό που θα συζητήσουμε στη συνέχεια».

Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει πως στη ροή του λόγου του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε άλλο ένα στιβαρό ρητορικό σημείο για τους πολιτικούς ανθολόγους του μέλλοντος. Κάτι μαζί με τα: «Εγώ ήμουν πολιτικός κρατούμενος 6 μηνών από τη χούντα», τη διάκριση των εξουσιών που τη διατύπωσε ο Ρουσό (ο Μοντεσκιέ το έκανε), τον ορισμό της παράνοιας που (δεν) έδωσε ο Αϊνστάιν, τον εξωγήινο που διατάζει αλλαγές φύλου από τον Υμηττό κ.λπ.

Στην πραγματικότητα, όμως, η παραπάνω δήλωση δεν είναι ένα ρητορικό ολίσθημα στη ροή του λόγου.

Αποτελεί μια άγαρμπη διατύπωση ιδεολογίας. Κάτι πιο κοντά στο «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση» που είπε στη ΔΕΘ. Μια άτσαλη συμπύκνωση πολιτικού αμοραλισμού απέναντι στην αλήθεια. Πιο πολύ λοιπόν πολιτική απαίτηση και επιταγή παρά τυχαία διαπίστωση.

Μέσα στον πυρήνα της η φράση κρύβει την αποθέωση της ψυχρής και πέρα από την ηθική λειτουργικότητας. Η ιστορία είναι ένα άχρηστο πράγμα μια και δεν απαντά στις τεχνοκρατικές αναζητήσεις που χτίζουν το μέλλον.

Η διατύπωση αποτελεί τη μη ιδεολογία ως απόλυτη ιδεολογία, τη λήθη ως απόλυτο ρυθμιστή του παρελθόντος, το πρακτικό ως απόλυτο αντικαταστάτη του πραγματικού.

Αυτό που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι να προσπαθήσει να ρυθμίσει το κομμάτι της λήθης που περιέχει το κάθε ιστορικό γεγονός. Οχι την απαίτηση για μνήμη αλλά την απαίτηση κάποια πράγματα να ξεχαστούν.

Κυρίως πολιτικά γεγονότα που είναι μη λειτουργικά για την επίτευξη του προσδοκώμενου πολιτικού στόχου. Το ποσοστό της λήθης είναι η κατασκευή του παρελθόντος με βάση αποκλειστικά τις πολιτικές σκοπιμότητες.

Με τον ίδιο τρόπο που απαιτεί να ξεχαστεί ο Λαμπράκης, απαιτεί να θυμόμαστε τη Μακεδονία. Οχι ως μια σειρά ιστορικών γεγονότων και περιόδων αλλά ως ένα λειτουργικό επιχείρημα που κολακεύει ένα συγκεκριμένο εθνικιστικό κοινό. Εδώ η ιστορία δεν πλησιάζει τη λήθη αλλά τη μυθολογία. Η απαίτηση όμως είναι η ίδια.

Γιατί, όντως, ιστορία δεν σημαίνει να θυμάσαι. Ιστορία σημαίνει κυρίως να ξεχνάς. Να κρατάς μέσα από ένα χάος γεγονότων τα κομβικά σημεία, τις στιγμές αυτές που συμπυκνώνουν ολόκληρες ιστορικές περιόδους, αξίες και ιδεολογίες, κάθε τι που αξίζει να μείνει στη μνήμη. Με γνώμονα όμως την ιστορική επιστήμη. Κάθε τι άλλο είναι παραχάραξη. Στο όνομα μιας πολιτικής ή μιας ιδεολογίας.

Μέσα στη λειτουργική παραχάραξη ο Κυριάκος Μητσοτάκης απαίτησε την κατάφασή μας στο γεγονός πως ο Γρηγόρης Λαμπράκης πρέπει να ξεχαστεί.

Η πολιτική απαίτηση που κρύβει μέσα της η φράση απλώνεται και σε ένα ακόμα σημείο της πρότασης. Αυτή του 17χρονου.

Μιλώντας στο όνομά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης ορίζει έναν ανθρωπότυπο. Ενα παιδί που δεν ενδιαφέρεται για το παρελθόν (ακόμη και το πρόσφατο) και το ενδιαφέρει αποκλειστικά το μέλλον του. ‘Εναν θριαμβευτή του ατομισμού που ποδοπατά ιστορίες και αξίες στο όνομα του ατομικού του μέλλοντος.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το περιγράφει σαν δυσκολία και σαν επιβίωση αλλά μέσα στο όλο πλαίσιο λειτουργεί ως άνευ όρων επιτυχία.

Στην πραγματικότητα, όμως, ούτε καν περιγράφει αλλά δημιουργεί και μας εκθέτει ένα πρότυπο. Με τις συγκεκριμένες αξίες και στόχους, οι οποίες δεν έχουν ανάγκη να θυμούνται τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Ακριβώς γιατί οι αξίες που ο ίδιος πρέσβευε ως άνθρωπος και ως πολιτικός και πρεσβεύει ακόμη ως σύμβολό τους είναι ξένες. Τους αγώνες ενάντια στο παρακράτος, τους αγώνες για τη δημοκρατία και την ελευθερία, τη γενναιότητα και την αυτοθυσία.

Μέσω λοιπόν της ταύτισης με τους νέους και της προσποίησης του πολιτικού που συμπάσχει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κολακεύει ενώ ταυτόχρονα χειραγωγεί.

Είναι η περιγραφή μιας νεολαίας και ταυτόχρονα η στάση απέναντί της που πήρε την πιο ξεκάθαρη απάντηση στα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και στις αντιφασιστικές πορείες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Απαντήσεις μιας νεολαίας που δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί κανενός είδους τρίκυκλα…

Θωμάς Τσαλαπάτης

Πηγή Άγαρμπη διατύπωση ιδεολογίας…

Πείτε μου τώρα αν το παιδί δεκαεφτά χρόνων που θα ψηφίσει για πρώτη φορά και το ενδιαφέρει πώς θα είναι η Ελλάδα το 2030 αν το ενδιαφέρει τι έγινε το 1963», «Αυτά…
αφορούν κάποιους ανθρώπους που έζησαν αυτά τα γεγονότα. Καλό είναι να γνωρίζουμε την ιστορία μας. Αυτό έχει αναφορές και στο Σκοπιανό που θα συζητήσουμε στη συνέχεια».

Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει πως στη ροή του λόγου του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε άλλο ένα στιβαρό ρητορικό σημείο για τους πολιτικούς ανθολόγους του μέλλοντος. Κάτι μαζί με τα: «Εγώ ήμουν πολιτικός κρατούμενος 6 μηνών από τη χούντα», τη διάκριση των εξουσιών που τη διατύπωσε ο Ρουσό (ο Μοντεσκιέ το έκανε), τον ορισμό της παράνοιας που (δεν) έδωσε ο Αϊνστάιν, τον εξωγήινο που διατάζει αλλαγές φύλου από τον Υμηττό κ.λπ.

Στην πραγματικότητα, όμως, η παραπάνω δήλωση δεν είναι ένα ρητορικό ολίσθημα στη ροή του λόγου.

Αποτελεί μια άγαρμπη διατύπωση ιδεολογίας. Κάτι πιο κοντά στο «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση» που είπε στη ΔΕΘ. Μια άτσαλη συμπύκνωση πολιτικού αμοραλισμού απέναντι στην αλήθεια. Πιο πολύ λοιπόν πολιτική απαίτηση και επιταγή παρά τυχαία διαπίστωση.

Μέσα στον πυρήνα της η φράση κρύβει την αποθέωση της ψυχρής και πέρα από την ηθική λειτουργικότητας. Η ιστορία είναι ένα άχρηστο πράγμα μια και δεν απαντά στις τεχνοκρατικές αναζητήσεις που χτίζουν το μέλλον.

Η διατύπωση αποτελεί τη μη ιδεολογία ως απόλυτη ιδεολογία, τη λήθη ως απόλυτο ρυθμιστή του παρελθόντος, το πρακτικό ως απόλυτο αντικαταστάτη του πραγματικού.

Αυτό που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι να προσπαθήσει να ρυθμίσει το κομμάτι της λήθης που περιέχει το κάθε ιστορικό γεγονός. Οχι την απαίτηση για μνήμη αλλά την απαίτηση κάποια πράγματα να ξεχαστούν.

Κυρίως πολιτικά γεγονότα που είναι μη λειτουργικά για την επίτευξη του προσδοκώμενου πολιτικού στόχου. Το ποσοστό της λήθης είναι η κατασκευή του παρελθόντος με βάση αποκλειστικά τις πολιτικές σκοπιμότητες.

Με τον ίδιο τρόπο που απαιτεί να ξεχαστεί ο Λαμπράκης, απαιτεί να θυμόμαστε τη Μακεδονία. Οχι ως μια σειρά ιστορικών γεγονότων και περιόδων αλλά ως ένα λειτουργικό επιχείρημα που κολακεύει ένα συγκεκριμένο εθνικιστικό κοινό. Εδώ η ιστορία δεν πλησιάζει τη λήθη αλλά τη μυθολογία. Η απαίτηση όμως είναι η ίδια.

Γιατί, όντως, ιστορία δεν σημαίνει να θυμάσαι. Ιστορία σημαίνει κυρίως να ξεχνάς. Να κρατάς μέσα από ένα χάος γεγονότων τα κομβικά σημεία, τις στιγμές αυτές που συμπυκνώνουν ολόκληρες ιστορικές περιόδους, αξίες και ιδεολογίες, κάθε τι που αξίζει να μείνει στη μνήμη. Με γνώμονα όμως την ιστορική επιστήμη. Κάθε τι άλλο είναι παραχάραξη. Στο όνομα μιας πολιτικής ή μιας ιδεολογίας.

Μέσα στη λειτουργική παραχάραξη ο Κυριάκος Μητσοτάκης απαίτησε την κατάφασή μας στο γεγονός πως ο Γρηγόρης Λαμπράκης πρέπει να ξεχαστεί.

Η πολιτική απαίτηση που κρύβει μέσα της η φράση απλώνεται και σε ένα ακόμα σημείο της πρότασης. Αυτή του 17χρονου.

Μιλώντας στο όνομά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης ορίζει έναν ανθρωπότυπο. Ενα παιδί που δεν ενδιαφέρεται για το παρελθόν (ακόμη και το πρόσφατο) και το ενδιαφέρει αποκλειστικά το μέλλον του. ‘Εναν θριαμβευτή του ατομισμού που ποδοπατά ιστορίες και αξίες στο όνομα του ατομικού του μέλλοντος.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το περιγράφει σαν δυσκολία και σαν επιβίωση αλλά μέσα στο όλο πλαίσιο λειτουργεί ως άνευ όρων επιτυχία.

Στην πραγματικότητα, όμως, ούτε καν περιγράφει αλλά δημιουργεί και μας εκθέτει ένα πρότυπο. Με τις συγκεκριμένες αξίες και στόχους, οι οποίες δεν έχουν ανάγκη να θυμούνται τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Ακριβώς γιατί οι αξίες που ο ίδιος πρέσβευε ως άνθρωπος και ως πολιτικός και πρεσβεύει ακόμη ως σύμβολό τους είναι ξένες. Τους αγώνες ενάντια στο παρακράτος, τους αγώνες για τη δημοκρατία και την ελευθερία, τη γενναιότητα και την αυτοθυσία.

Μέσω λοιπόν της ταύτισης με τους νέους και της προσποίησης του πολιτικού που συμπάσχει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κολακεύει ενώ ταυτόχρονα χειραγωγεί.

Είναι η περιγραφή μιας νεολαίας και ταυτόχρονα η στάση απέναντί της που πήρε την πιο ξεκάθαρη απάντηση στα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και στις αντιφασιστικές πορείες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Απαντήσεις μιας νεολαίας που δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί κανενός είδους τρίκυκλα…

Θωμάς Τσαλαπάτης

Πηγή Άγαρμπη διατύπωση ιδεολογίας…

Πείτε μου τώρα αν το παιδί δεκαεφτά χρόνων που θα ψηφίσει για πρώτη φορά και το ενδιαφέρει πώς θα είναι η Ελλάδα το 2030 αν το ενδιαφέρει τι έγινε το 1963», «Αυτά…
αφορούν κάποιους ανθρώπους που έζησαν αυτά τα γεγονότα. Καλό είναι να γνωρίζουμε την ιστορία μας. Αυτό έχει αναφορές και στο Σκοπιανό που θα συζητήσουμε στη συνέχεια».

Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει πως στη ροή του λόγου του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε άλλο ένα στιβαρό ρητορικό σημείο για τους πολιτικούς ανθολόγους του μέλλοντος. Κάτι μαζί με τα: «Εγώ ήμουν πολιτικός κρατούμενος 6 μηνών από τη χούντα», τη διάκριση των εξουσιών που τη διατύπωσε ο Ρουσό (ο Μοντεσκιέ το έκανε), τον ορισμό της παράνοιας που (δεν) έδωσε ο Αϊνστάιν, τον εξωγήινο που διατάζει αλλαγές φύλου από τον Υμηττό κ.λπ.

Στην πραγματικότητα, όμως, η παραπάνω δήλωση δεν είναι ένα ρητορικό ολίσθημα στη ροή του λόγου.

Αποτελεί μια άγαρμπη διατύπωση ιδεολογίας. Κάτι πιο κοντά στο «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση» που είπε στη ΔΕΘ. Μια άτσαλη συμπύκνωση πολιτικού αμοραλισμού απέναντι στην αλήθεια. Πιο πολύ λοιπόν πολιτική απαίτηση και επιταγή παρά τυχαία διαπίστωση.

Μέσα στον πυρήνα της η φράση κρύβει την αποθέωση της ψυχρής και πέρα από την ηθική λειτουργικότητας. Η ιστορία είναι ένα άχρηστο πράγμα μια και δεν απαντά στις τεχνοκρατικές αναζητήσεις που χτίζουν το μέλλον.

Η διατύπωση αποτελεί τη μη ιδεολογία ως απόλυτη ιδεολογία, τη λήθη ως απόλυτο ρυθμιστή του παρελθόντος, το πρακτικό ως απόλυτο αντικαταστάτη του πραγματικού.

Αυτό που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι να προσπαθήσει να ρυθμίσει το κομμάτι της λήθης που περιέχει το κάθε ιστορικό γεγονός. Οχι την απαίτηση για μνήμη αλλά την απαίτηση κάποια πράγματα να ξεχαστούν.

Κυρίως πολιτικά γεγονότα που είναι μη λειτουργικά για την επίτευξη του προσδοκώμενου πολιτικού στόχου. Το ποσοστό της λήθης είναι η κατασκευή του παρελθόντος με βάση αποκλειστικά τις πολιτικές σκοπιμότητες.

Με τον ίδιο τρόπο που απαιτεί να ξεχαστεί ο Λαμπράκης, απαιτεί να θυμόμαστε τη Μακεδονία. Οχι ως μια σειρά ιστορικών γεγονότων και περιόδων αλλά ως ένα λειτουργικό επιχείρημα που κολακεύει ένα συγκεκριμένο εθνικιστικό κοινό. Εδώ η ιστορία δεν πλησιάζει τη λήθη αλλά τη μυθολογία. Η απαίτηση όμως είναι η ίδια.

Γιατί, όντως, ιστορία δεν σημαίνει να θυμάσαι. Ιστορία σημαίνει κυρίως να ξεχνάς. Να κρατάς μέσα από ένα χάος γεγονότων τα κομβικά σημεία, τις στιγμές αυτές που συμπυκνώνουν ολόκληρες ιστορικές περιόδους, αξίες και ιδεολογίες, κάθε τι που αξίζει να μείνει στη μνήμη. Με γνώμονα όμως την ιστορική επιστήμη. Κάθε τι άλλο είναι παραχάραξη. Στο όνομα μιας πολιτικής ή μιας ιδεολογίας.

Μέσα στη λειτουργική παραχάραξη ο Κυριάκος Μητσοτάκης απαίτησε την κατάφασή μας στο γεγονός πως ο Γρηγόρης Λαμπράκης πρέπει να ξεχαστεί.

Η πολιτική απαίτηση που κρύβει μέσα της η φράση απλώνεται και σε ένα ακόμα σημείο της πρότασης. Αυτή του 17χρονου.

Μιλώντας στο όνομά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης ορίζει έναν ανθρωπότυπο. Ενα παιδί που δεν ενδιαφέρεται για το παρελθόν (ακόμη και το πρόσφατο) και το ενδιαφέρει αποκλειστικά το μέλλον του. ‘Εναν θριαμβευτή του ατομισμού που ποδοπατά ιστορίες και αξίες στο όνομα του ατομικού του μέλλοντος.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το περιγράφει σαν δυσκολία και σαν επιβίωση αλλά μέσα στο όλο πλαίσιο λειτουργεί ως άνευ όρων επιτυχία.

Στην πραγματικότητα, όμως, ούτε καν περιγράφει αλλά δημιουργεί και μας εκθέτει ένα πρότυπο. Με τις συγκεκριμένες αξίες και στόχους, οι οποίες δεν έχουν ανάγκη να θυμούνται τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Ακριβώς γιατί οι αξίες που ο ίδιος πρέσβευε ως άνθρωπος και ως πολιτικός και πρεσβεύει ακόμη ως σύμβολό τους είναι ξένες. Τους αγώνες ενάντια στο παρακράτος, τους αγώνες για τη δημοκρατία και την ελευθερία, τη γενναιότητα και την αυτοθυσία.

Μέσω λοιπόν της ταύτισης με τους νέους και της προσποίησης του πολιτικού που συμπάσχει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κολακεύει ενώ ταυτόχρονα χειραγωγεί.

Είναι η περιγραφή μιας νεολαίας και ταυτόχρονα η στάση απέναντί της που πήρε την πιο ξεκάθαρη απάντηση στα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και στις αντιφασιστικές πορείες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Απαντήσεις μιας νεολαίας που δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί κανενός είδους τρίκυκλα…

Θωμάς Τσαλαπάτης

Πηγή Άγαρμπη διατύπωση ιδεολογίας…

Στα τέλη του 1968, οι πραξικοπηματίες διαπραγματεύονται με τον Αριστοτέλη Ωνάση το σχέδιο «Ω», δηλαδή την κατασκευή και εκμετάλλευση του τρίτου για τη χώρα συγκροτήματος διυλιστηρίων και άλλων μεγάλων βιομηχανικών μονάδων, στις περιοχές Πάχη (Βασιλικά) και Λάκκα Καλογήρου των Μεγάρων. Το σχέδιο αφορά σε μια επένδυση ύψους 400-500 εκατ. δολαρίων.

Οι παρασκηνιακές συγκρούσεις μεταξύ των ισχυρών οικονομικών παραγόντων της εποχής οδηγούν τελικά την ανάθεση του έργου στην εταιρεία Στραν Α. Ε. του επιχειρηματία και τραπεζίτη Στρατή Ανδρεάδη, το 1972. Η σχετική σύμβαση καταγγέλθηκε, από την πλευρά του ελληνικού Δημοσίου, το 1977.

Σενάριο: Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Σάκης Μανιάτης
Φωτογραφία, Μοντάζ: Σάκης Μανιάτης
Βραβεία 1974 FIPRESCI Award, Berlin Film ForumInternational of the Young Cinema 1974 Best Production Award, Thessaloniki Film Festival of Greek Cinema

Πηγή: epitropiagonapanagias.blogspot.com

Πηγή Μέγαρα 1974 (Ντοκιμαντέρ)