22 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 1287)

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Η διαχρονική επίδραση του ελληνο-βακτριανού Βασιλείου των ελληνιστικών χρόνων στην Κεντρική Ασία είναι το αντικείμενο ενός ενδιαφέροντος άρθρου του συγγραφέα Αμανουλάχ Γιλζάϊ (Amanullah Ghilzai).
Ο συντάκτης διαπραγματεύεται την παρουσία της ελληνότροπης φυλής Παστούν καθώς και της αρχαίας Ελλάδας στην Κεντρική Ασία, με την ευεργετική και ανεπανάληπτη παρουσία των Ελλήνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την παράδοση που υπάρχει-μετά από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια– στις σύγχρονες τοπικές κοινωνίες.

Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι δυο χιλιάδων χιλιομέτρων, στην Κεντρική Ασία, εντόπισε ο συγγραφέας, πολλά ελληνικά αλλά και βακτριανά στοιχεία τα οποία διαιωνίστηκαν και έφθασαν μέχρι τις μέρες μας.
«Πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα παρουσιάζουν πως υπό του βασιλιά Κουσάνα των Βακτριανών, είχε υιοθετηθεί το ελληνικό αλφάβητο, επίσημη γλώσσα ήταν η ελληνική, το εμπόριο και η νομοθεσία του Κράτους ήταν στην ελληνική γλώσσα.. Τεκμηρίωση αυτών αποτελούν τα νομισματικά στοιχεία που παρέχουν καθαρές ενδείξεις της χρήσης της ελληνικής γλώσσας στο εμπόριο, στην Κεντρική Ασία και το Ιράν. Μέσα σε όλα αυτά συνυπάρχει η φυλή Παστούν που βιώνει στο σημερινό Αφγανιστάν και τις πακιστανικές επαρχίες που συνορεύουν με αυτό.»
Το ερώτημα του συντάκτη είναι: πως δημιουργήθηκε αυτή η ομάδα ανθρώπων και ποια είναι η ιστορική πορεία της, η εξέλιξή της, η οποία σαφώς η παρουσία της αρχίζει από τα ελληνιστικά χρόνια;
Ο ερευνητής Αμανουλάχ Γιλζάϊ αρχίζει το κύριο άρθρο του ως εξής:
«Πολλοί Αφγανοί και εθνικές ομάδες Παστούν του Πακιστάν οφείλουν πάρα πολλά στον Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος τους πρόσφερε έναν ανεπανάληπτο πολιτισμό, που τους διαμόρφωσε για περίπου χίλια χρόνια μέσα από διαφορετικές ιστορικές φάσεις. Αν και έχουν περάσει, ήδη, 23 αιώνες από την ελληνική κατάκτηση της Βακτρίας (αρχαίο Αφγανιστάν), τα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων μπορεί να τα δει στους εθνικούς Αφγανούς ή τους Παστούν. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούν οι προφορικές παραδόσεις των φυλών Παστούν που ανάγουν την καταγωγή τους στους αρχαίους Yonas ή Yavana (σ.σ.: Ίωνες). Η ισχυρή παρουσία της ελληνικής μυθολογίας και εκατοντάδες ελληνικών λέξεων ενυπάρχουν ακόμη στη σύγχρονη γλώσσα Πάστο, η οποία είναι μία από τις κύριες γλώσσες του δυτικού Αφγανιστάν και του βορειο-δυτικού Πακιστάν. Η δημιουργία του αφγανικού έθνους ή Παστούν φαίνεται πως είναι αποτέλεσμα της κατάκτησης του Αλεξάνδρου.
»Η επί πολλών αιώνων ελληνική διοίκηση της Βακτρίας (αρχαίο Αφγανιστάν) που ακολούθησαν το θάνατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, άλλαξε αυτήν την ιρανική περιοχή τόσο πολύ που πολύ δύσκολα κανείς αναγνωρίζει την παλαιά ιρανική επιρροή. Πολλοί από τους σύγχρονους εθνικούς Αφγανούς (Pashtuns) είναι αναμφισβήτητα, απόγονοι των αποίκων αρχαίων Ελλήνων.
» Αυτό μπορεί αν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό από τα αρχαιολογικά ευρήματα, από τις αναφορές στην ελληνική μυθολογία και σε ένα μεγάλο αριθμό ελληνικών λέξεων και προτάσεων που βρίσκονται στη σημερινή γλώσσα Πάστο. Αυτό πιστοποιείται και επιστημονικά, ό,τι, δηλαδή, οι πρόγονοί τους θα μπορούσαν να αποτελούν τον κύριο κορμό ή τη μοναδικότητα των κατοίκων της Βακτρίας που αναμίχθηκε με τον εντόπιο πληθυσμό.»
Αφγανοί «Παστούν» - Είμαστε απόγονοι αρχαίων Ελλήνων!...
Είναι αλήθεια πως μας παρέχεται, με τα ανωτέρω, μια άλλη άποψη από αυτήν που έχουμε διαμορφώσει σχετικά με τις επιρροές της ελληνικής παρουσίας στην Κεντρική Ασία. Βλέπουμε Αφγανούς και βορειο-πακιστανούς της φυλής Παστούν να είναι υπερήφανοι για την ελληνική καταγωγή τους. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε τους Καλάς.
Η εμπεριστατωμένη έρευνα όμως του αναφερόμενου ερευνητή εμπλουτίζει τις γνώσεις μας για την παράδοση που ακολούθησε μετά τη ζωή του μακρόχρονου ελληνο-βακτριανού κράτους και την ευγνωμοσύνη των εντόπιων κατοίκων προς τους άποικους που έφεραν τον πολιτισμό. (Δες σχετικά και Αφγανιστάν – Το Ελληνο-Βακτριανό Βασίλειο ).
Ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ αναφερόμενος στο γλωσσικό υπόβαθρό των σημερινών Παστούν καθώς και των ερεισμάτων για τις απόψεις του, σημειώνει:
«Γνωρίζω αρκετές γλώσσες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Πάστο, η οποία είναι η μητρική μου. Μετά βίας μπορώ να βρω κάποιες ισχυρές ενδείξεις, μεταξύ των εθνικοτήτων της γενικότερης περιοχής ώστε να προτείνω κάποια συγκεκριμένη εθνική ομάδα ως απόγονους των Βακτριανών ή των Ελληνοβακτριανών.
Με την παρούσα έρευνα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως μόνο οι πρόγονοι των σύγχρονων Παστούν είναι Βακτριανοί, οι κάτοικοι του αρχαίου Αφγανιστάν. Πράγματι μερικοί Παστούν αξιώνουν μια ελληνική-ιωνική καταγωγή, επομένως λέγεται ό,τι ‘οι αφγανικές φυλές Θυνοί και Βιθυνοί είναι οι Τάνεις και Βιτάνεις, οι Ταονοί του Γατς, οι Καροί είναι Κάρο, Ιονοί είναι Γιούνους (Γιοβάνα σημαίνει Ίωνες) αυτοί αποτέλεσαν μια ενότητα που σχημάτισε τη βάση της εθνογένεσης των Παστού”.
Ο αρθογράφος υποστηρίζει πως ακολουθώντας τα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων μέσα από τους εθνικούς Αφγανούς ή Παστούν δεν βλέπει κάτι σχετικό ή παραπλήσιο σε άλλες γλώσσες της Κεντρικής Ασίας.
«Γνωρίζω πολύ καλά την περσική γλώσσα (I have good knowledge of the Persian language (Farsi) )αλλά δεν μπορώ να βρω κάποια συγγένεια με την Ελληνική Μυθολογία ή τη δυναμική παρουσία των αρχαίων Ελλήνων μέσα σε αυτήν. Η έρευνά μου επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο σκηνικό σε όλα αυτά και θέλω να μοιραστώ τα όποια συμπεράσματα με άλλους. Με την εύρεση πολλών νέων στοιχείων γραμμένων στην αρχαία βακτριανή γλώσσα που μετέφρασε ο καθηγητής Σιμς-Ουίλλιαμς (Sims-Williams) της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών μελετών του Λονδίνου, ο κόσμος έχει μάθει για πρώτη φορά την ύπαρξη του εκλεπτυσμένου Βακτριανού πολιτισμού.
»Η έρευνά μου ίσως δώσει νέο φως στο παρελθόν της γλώσσας Πάστο και την ταυτότητα των Βακτριανών.
»Ακόμη η έρευνα δεν περιορίζεται στην ελληνική μυθολογία και στην ύπαρξη ενός μεγάλου αριθμού ελληνικών λέξεων στη γλώσσα Πάστο, αλλά αποκαλύπτω αρκετές παραμέτρους των αρχαίων Ελλήνων, αν και είναι νεκρές τώρα, στην κυρίως Ελλάδα, εντούτοις υπάρχουν ακόμη μεταξύ πολλών ή λίγων Παστούν.»
Ο Αφγανός μελετητής για να πείσει τον αναγνώστη αναφέρει τη διάσωση ενός πολεμικού χορού των αρχαίων Ελλήνων, που είχε το όνομα ‘Αθηνά’. Το όνομα ‘Αθέν’, μας λέει, υπάρχει ακόμη σε όλη την περιοχή όπου ζουν οι Παστούν, στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Ο χορός φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σχέση με αυτόν που ονομάζεται «Πυρρίχιος» (σημ: ελληνικά στο κείμενο) με κινήσεις που θα μπορούσαν να επιφέρουν τους χορευτές σε εκστατικές καταστάσεις.
«Οι αρχαίοι Παστούν», λέει, ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ, τους οποίους θα αποκαλώ Ελληνο-Αφγανούς, φαίνεται να έχουν πάρει πολλά στοιχεία από τους αρχαίους Έλληνες της ηπειρωτικής αρχαίας Ελλάδας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι των αθηναϊκών ελλανόδικων επιτροπών. Το σύστημα αυτό απονομής δικαιοσύνης έχει αλλάξει σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά μερικές φυλές Παστούν έχουν το ίδιο από ελληνιστικά χρόνια, πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.»
Πιο κάτω ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ παραλληλίζει εφτά αρχαίες ελληνικές θεότητες με ονομασίες που συναντούμε σήμερα στο ανατολικό Ιράν και οι οποίες προέρχονται από την ελληνική γλώσσα. Ο θεός Ζεύς στη γλώσσα Πάστο λέγεται Ζέσταν, με μια ελάχιστη ηχητική διαφορά μπορεί να ακουστεί ως Ζεύσ-ταν.
Η Αθηνά ήταν η λατρευτή θεά των αρχαίων Παστούν ή ελληνο-αφγανών. Η αναπαράσταση στα ελληνο-βακριανά νομίσματα της μακεδονικής Αθηνάς ήταν περισσότερο σαν θεά του πολέμου και των υδάτων. Κι αυτό γιατί πολλοί Παστούν ακόμη έχουν παράδοση τον πολεμικό χορό ‘Άθεν’. Ο χορός ‘Άθεν’ είναι πατριωτικός, όπως ακριβώς ήταν και στους αρχαίους Έλληνες.
Τονίζει ο συγγραφέας για το θέμα αυτό: “ Οι Παστούν, οι οποίοι είναι μουσουλμάνοι, γενικά, δεν βλέπουν τους χορούς με ένα θετικό βλέμμα, αλλά ο ‘Άθεν’ αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση, αφού τον τηρούν με σεβασμό γνωρίζοντας πως ο χορός αυτός ανήκει στο προ-μουσουλμανικό παρελθόν τους.
»Η καταγωγή του ‘Άθεν’ έγινε γνωστή από την δική μου έρευνα.
Οι Ταλιμπάν του Αφγανιστάν θεωρούν τον ‘Άθεν’ ως μη μουσουλμανικό στοιχείο και τον απαγόρευσαν, ενώ αποτελεί το κύριο στοιχείο της εθνικής ομάδας των Παστούν. Αυτό έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία του Αφγανιστάν, η απαγόρευση του χορού, ο οποίος αποτελούσε τον εθνικό χορό αιώνων για τη χώρα».

Ο Αφγανός ερευνητής αναφέρει για τη θεά του γάμου την Ήρα με τη μυθική θεά των Παστούν Όρα και τα έθιμα τα οποία διατηρούνται έως σήμερα.
Ο θεός του θανάτου Άδης με τον Αδίρ-αχ που παραπέμπει στο τέρας που έχει την ονομασία ‘Mordozmai’ που παραβάλλεται με τον Μινώταυρο, που ήταν μισός άνθρωπος και μισός ζώο που μια τέτοια εικόνα μπορεί κανείς να δεί σε ελληνο-βακτριανό άγαλμα στο Μουσείο της Πεσαβάρας.
Ο Τάρταρος υπάρχει στην Πάστο ως Ταρταρίν και σημαίνει την χειρότερη έκφραση του διαβόλου.
Αναφέρεται ακόμη για τον Πάνα, την Περσεφόνη, τη Δήμητρα και τους συσχετίζει με σχετικές ονομασίες στη γλώσσα Πάστο.
Παραθέτει ακόμη και ορισμένες λέξεις που έχουν αλλοιωθεί, όπως:
Λίγο=lega
Γυναίκα= Jenekai
Θείος=Thro
Γιαγιά= Yayah Anyah
Όριζα=Rizi
Αυγό (ωό)=agai
Κεφάλι, κάρα= Kakarra
Κλπ.

Σημείωση:
Την έρευνα αυτήν προλογίζει, στην αγγλική γλώσσα, ο Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής Νικόλας Βερνίκος ο οποίος σημειώνει:
«Η τεκμηρίωση του κ. Α. Γιλζάϊ παρέχει μερικές δραματικές ενδείξεις επιρροής του ελληνικού παρελθόντος με αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία δεν έχουν ακόμη μελετηθεί ή δημοσιευθεί επίσημα, σχετικά με στοιχεία και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Αλλά ωθεί περαιτέρω την έρευνα του στο ετυμολογικό πεδίο των λαϊκών εκφράσεων των Παστούν με τις ελληνικές γλωσσικές επιρροές. Σημειώνει ακόμη μερικά κοινά γνωρίσματα που υπάρχουν μεταξύ του φυλετικού νόμου των Παστούν-Βαλί και όμοιων φυλετικών μεσαιωνικών νόμων στις βαλκανικές περιοχές όπου οι Μακεδόνες είχαν εξουσιάσει και οι βασιλικές μακεδονικές γενιές είχαν συνάψει δεσμούς συγγένειας.»

Το πλήρες δημοσίευμα, στην αγγλική γλώσσα, μπορείτε να το διαβάσετε στην: Pashto

echedoros-a μέσω diadrastika

Δείτε επίσης:

Παστούν και Καλάς, οι ελληνογενείς φυλές απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ – ΜΙΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑΑφγανοί «Παστούν»: Είμαστε Απόγονοι Αρχαίων Ελλήνων!!! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙ !!!


Κάποτε ο διάσημος Ουγγροαμερικανός ψυχίατρος Thomas Szasz (1920-2012) δήλωσε πως στη φύση του ανθρώπου «Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά».

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί κάποιος να κάνει στον εαυτό του, είναι να αναγνωρίσει τη σημασία της συγχώρεσης και να «εκπαιδευτεί» σε αυτή, παρ’ όλες τις αγκυλώσεις και τις δυσκολίες που ενδεχομένως αντιμετωπίσει. Όποιος είναι ικανός να δεχθεί το δώρο και το μεγαλείο της συγχώρεσης, θα είναι και ικανός να ελευθερωθεί από τους δαίμονές του.
Συγχωρώ και ξεχνώ;

Λέγεται ότι η εξομολόγηση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα βάλσαμα για την ανθρώπινη ψυχή, καθώς τα θετικά της αποτελέσματα αποδεικνύονται και στην ψυχική υγεία του ατόμου. Η συγχώρεση αφορά στην απαλλαγή του συναισθηματικού φορτίου της ενοχής για κάποια ενέργεια ή συμπεριφορά. Αφορά στο να αφήνεται κάτι στη λήθη, να αποδυναμώνεται και να ξεφτίζεται μέσα στο χρόνο.

Η δυσαρέσκεια, η πικρία, ο θυμός, η ανάγκη για εκδίκηση κι η επιθυμία να προκληθεί κακό σε κάποιον άλλον δεν αφορούν στο άτομο, που επιλέγει να προσπεράσει τις άσχημες στιγμές του παρελθόντος, να ανοίξει την ψυχή του και να αφήσει όλα τα αρνητικά συναισθήματα και τις σκέψεις του να πετάξουν μακριά. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους η διαδικασία αυτή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επίπονη, έως αδύνατη!

Η πρώτη μεγάλη εσωτερική απελευθέρωση είναι η συνειδητοποίηση ότι η μη συγχώρεση δεν προσφέρει τίποτα απολύτως, αντιθέτως τείνει στη συντήρηση του θυμού και της εσωτερικής έντασης, σέρνοντάς το άτομο σε μια δύνη αρνητικών συναισθημάτων. Είναι ακριβώς εκεί, που θα πρέπει να δει κάποιος καθαρά τη δύναμη που κρύβει μέσα της η μνησικακία, η οποία καταφέρνει να καταστρέφει κάθε ψήγμα ευτυχίας και χαράς.
Δεν μπορούμε απλά να συμπορευτούμε με τη συγχώρεση

Η αλήθεια είναι, ότι η πράξη της συγχώρεσης δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία. «Διατάζοντας» τον εαυτό μας να συγχωρήσει έναν άλλον άνθρωπο, αυτομάτως ακυρώνουμε τη διαδικασία, καθώς αυτή δεν προέρχεται από ειλικρινή θέληση. Ένα από τα κύρια και πρώτα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι η επεξεργασία των πρωταρχικών λόγων που μας οδήγησαν στο να χρειαστεί να συγχωρέσουμε κάποιον.

Η ανάλυση των καταστάσεων και οι αφορμές που οδήγησαν στο εκάστοτε περιστατικό, είναι το μαγικό κλειδί για την εσωτερική μας λύτρωση. Δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδιες, όπως δεν είναι και όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Ο καθένας και το καθετί θα πρέπει να εξετάζονται ξεχωριστά, με σφαιρική αντιληπτικότητα, η οποία απαραιτήτως θα πρέπει να διέπεται από ειλικρίνεια, ορθότητα και ενσυναίσθηση. Παρ’ όλα αυτά, συχνά οι κοινωνικές προσταγές που απορρέουν από την οικογένεια, τον πολιτισμό ή και το συναίσθημα ενοχής του καθενός, δεν επιτρέπουν τη συγχώρεση του …«δράστη».

Στην πραγματικότητα, μια τέτοια αναγκαστική ή και επιφανειακή συγχώρεση μπορεί να πυροδοτήσει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Αντί να λυτρώσει την ψυχή, αυτό που καταφέρνει στην πραγματικότητα είναι να δημιουργήσει ένα συσσωρευμένο παραπλανητικό θυμό, μια αντίσταση και μια παθητικο-επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους, ενώ συναισθήματα όπως η κατάθλιψη, η ενοχή και η ντροπή εναλλάσσονται σε… φρενήρεις ρυθμούς.
Πώς μπορούμε να θεραπευτούμε;

Όταν βρισκόμαστε στη φάση της θεραπείας, μαθαίνουμε πως δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε συναισθήματα και αναμνήσεις να έχουν πλέον τον πλήρη έλεγχο επάνω μας. Δουλεύοντας τον θυμό και απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από περιττές κακίες, αφήνουμε χώρο για την εσωτερική γαλήνη, την πληρότητα και την αίσθηση ελευθερίας, που τόσο έχουμε ανάγκη.
Η θεραπεία εστιάζεται στους παρακάτω βασικούς άξονες:

Αναγνώριση του δικού μας εσωτερικού πόνου
Προσπάθεια κατανόησης της οπτικής και των κινήτρων του ανθρώπου που θέλουμε να συγχωρήσουμε και αντικατάσταση του θυμού με πραγματική συμπόνια
Προσπάθεια ανάλυσης των λόγων που οδήγησαν τον άλλο να συμπεριφερθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο
Συγχώρεση του εαυτού μας για τον ρόλο που είχαμε μέσα στην εκάστοτε σχέση
Έκφραση των συναισθημάτων μας με ήρεμο τρόπο, χωρίς φωνές και επιθετικό τόνο, αλλά έτσι ώστε να προσφέρει εσωτερική ικανοποίηση και λύτρωση
Προστασία του εαυτού μας από περαιτέρω θυματοποίηση, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουμε πιθανούς κινδύνους στο μέλλον
Απόφαση για το αν θα παραμείνουμε στη σχέση, θέσπιση των νέων ορίων και προάσπιση του εσωτερικού μας εαυτού προς αποφυγή μελλοντικών πληγμάτων
Τι δεν είναι όμως η συγχώρεση

Μπορεί να μιλήσαμε για το τι είναι η συγχώρεση, αλλά όχι για το τι δεν είναι στα αλήθεια! Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η πράξη της συγχώρεσης δεν λύνει τα πάντα. Υπολειμματικά συναισθήματα μπορεί να παραμείνουν μέσα μας, μη μπορώντας συχνά να κατανοήσουμε τον λόγο που ασκούν ακόμη επιρροή στη ζωή μας.

Η συγχώρεση δεν συνίσταται στο να ξεχνάμε ένα γεγονός που μας έχει προκαλέσει πόνο, ή να προσποιούμαστε ότι δεν συνέβη ένα τραυματικό περιστατικό. Αυτό όντως έγινε και είναι απαραίτητο να αναγνωριστεί και να θεραπευθεί κατάλληλα, προκειμένου να προσφέρει την απαραίτητη γνώση για μελλοντικές καταστάσεις, χωρίς να έχουν παραμείνει υπολείμματα του παρελθόντος.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η συγχώρεση δεν είναι συνυφασμένη με την υπεράσπιση ή την δικαιολόγηση της συμπεριφοράς κάποιου. Συγχωρούμε για να απελευθερώσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και μόνο.

Η συγχώρεση δεν δίνει την άδεια σε κανένα να συνεχίσει να μας πληγώνει μέσω των συμπεριφορών και των λεγομένων του, ούτε δικαιολογεί πιθανές συμπεριφορές του παρελθόντος ή του μέλλοντος. Μόνο και μόνο επειδή συγχωρείται μια συμπεριφορά, αυτό δεν σημαίνει πως αυτή θα αλλάξει. Το μόνο που μπορεί να μεταμορφωθεί και να επιφέρει αποτελέσματα είναι η κατανόηση του ίδιου μας του εαυτού, η προστασία των συναισθημάτων μας, η αλλαγή της επικείμενης αντίδρασής μας και η διαφοροποίηση του ρόλου μας στην εκάστοτε σχέση από εδώ και πέρα.

Αλλά το σημαντικότερο που πρέπει να θυμόμαστε είναι, ότι η συγχώρεση αποτελεί μια έντονα προσωπική -και ενίοτε αυστηρή- εξάσκηση του ίδιου μας του εαυτού, η οποία οδηγεί σε βελτίωση της φυσικής, ψυχικής και πνευματικής μας υγείας και εξέλιξης. Όσο καλύτερα καταφέρνουμε να κατανοήσουμε τον εαυτό και τις προσωπικές μας ανάγκες, τόσο πιο εύκολα θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και τους άλλους γύρω μας.



Συγγραφέας Πατρίτσια-Στεφανία Σενβάϊτζenallaktikidrasi.comΟ ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά!


Κάποτε ο διάσημος Ουγγροαμερικανός ψυχίατρος Thomas Szasz (1920-2012) δήλωσε πως στη φύση του ανθρώπου «Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά».

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί κάποιος να κάνει στον εαυτό του, είναι να αναγνωρίσει τη σημασία της συγχώρεσης και να «εκπαιδευτεί» σε αυτή, παρ’ όλες τις αγκυλώσεις και τις δυσκολίες που ενδεχομένως αντιμετωπίσει. Όποιος είναι ικανός να δεχθεί το δώρο και το μεγαλείο της συγχώρεσης, θα είναι και ικανός να ελευθερωθεί από τους δαίμονές του.
Συγχωρώ και ξεχνώ;

Λέγεται ότι η εξομολόγηση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα βάλσαμα για την ανθρώπινη ψυχή, καθώς τα θετικά της αποτελέσματα αποδεικνύονται και στην ψυχική υγεία του ατόμου. Η συγχώρεση αφορά στην απαλλαγή του συναισθηματικού φορτίου της ενοχής για κάποια ενέργεια ή συμπεριφορά. Αφορά στο να αφήνεται κάτι στη λήθη, να αποδυναμώνεται και να ξεφτίζεται μέσα στο χρόνο.

Η δυσαρέσκεια, η πικρία, ο θυμός, η ανάγκη για εκδίκηση κι η επιθυμία να προκληθεί κακό σε κάποιον άλλον δεν αφορούν στο άτομο, που επιλέγει να προσπεράσει τις άσχημες στιγμές του παρελθόντος, να ανοίξει την ψυχή του και να αφήσει όλα τα αρνητικά συναισθήματα και τις σκέψεις του να πετάξουν μακριά. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους η διαδικασία αυτή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επίπονη, έως αδύνατη!

Η πρώτη μεγάλη εσωτερική απελευθέρωση είναι η συνειδητοποίηση ότι η μη συγχώρεση δεν προσφέρει τίποτα απολύτως, αντιθέτως τείνει στη συντήρηση του θυμού και της εσωτερικής έντασης, σέρνοντάς το άτομο σε μια δύνη αρνητικών συναισθημάτων. Είναι ακριβώς εκεί, που θα πρέπει να δει κάποιος καθαρά τη δύναμη που κρύβει μέσα της η μνησικακία, η οποία καταφέρνει να καταστρέφει κάθε ψήγμα ευτυχίας και χαράς.
Δεν μπορούμε απλά να συμπορευτούμε με τη συγχώρεση

Η αλήθεια είναι, ότι η πράξη της συγχώρεσης δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία. «Διατάζοντας» τον εαυτό μας να συγχωρήσει έναν άλλον άνθρωπο, αυτομάτως ακυρώνουμε τη διαδικασία, καθώς αυτή δεν προέρχεται από ειλικρινή θέληση. Ένα από τα κύρια και πρώτα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι η επεξεργασία των πρωταρχικών λόγων που μας οδήγησαν στο να χρειαστεί να συγχωρέσουμε κάποιον.

Η ανάλυση των καταστάσεων και οι αφορμές που οδήγησαν στο εκάστοτε περιστατικό, είναι το μαγικό κλειδί για την εσωτερική μας λύτρωση. Δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδιες, όπως δεν είναι και όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Ο καθένας και το καθετί θα πρέπει να εξετάζονται ξεχωριστά, με σφαιρική αντιληπτικότητα, η οποία απαραιτήτως θα πρέπει να διέπεται από ειλικρίνεια, ορθότητα και ενσυναίσθηση. Παρ’ όλα αυτά, συχνά οι κοινωνικές προσταγές που απορρέουν από την οικογένεια, τον πολιτισμό ή και το συναίσθημα ενοχής του καθενός, δεν επιτρέπουν τη συγχώρεση του …«δράστη».

Στην πραγματικότητα, μια τέτοια αναγκαστική ή και επιφανειακή συγχώρεση μπορεί να πυροδοτήσει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Αντί να λυτρώσει την ψυχή, αυτό που καταφέρνει στην πραγματικότητα είναι να δημιουργήσει ένα συσσωρευμένο παραπλανητικό θυμό, μια αντίσταση και μια παθητικο-επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους, ενώ συναισθήματα όπως η κατάθλιψη, η ενοχή και η ντροπή εναλλάσσονται σε… φρενήρεις ρυθμούς.
Πώς μπορούμε να θεραπευτούμε;

Όταν βρισκόμαστε στη φάση της θεραπείας, μαθαίνουμε πως δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε συναισθήματα και αναμνήσεις να έχουν πλέον τον πλήρη έλεγχο επάνω μας. Δουλεύοντας τον θυμό και απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από περιττές κακίες, αφήνουμε χώρο για την εσωτερική γαλήνη, την πληρότητα και την αίσθηση ελευθερίας, που τόσο έχουμε ανάγκη.
Η θεραπεία εστιάζεται στους παρακάτω βασικούς άξονες:

Αναγνώριση του δικού μας εσωτερικού πόνου
Προσπάθεια κατανόησης της οπτικής και των κινήτρων του ανθρώπου που θέλουμε να συγχωρήσουμε και αντικατάσταση του θυμού με πραγματική συμπόνια
Προσπάθεια ανάλυσης των λόγων που οδήγησαν τον άλλο να συμπεριφερθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο
Συγχώρεση του εαυτού μας για τον ρόλο που είχαμε μέσα στην εκάστοτε σχέση
Έκφραση των συναισθημάτων μας με ήρεμο τρόπο, χωρίς φωνές και επιθετικό τόνο, αλλά έτσι ώστε να προσφέρει εσωτερική ικανοποίηση και λύτρωση
Προστασία του εαυτού μας από περαιτέρω θυματοποίηση, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουμε πιθανούς κινδύνους στο μέλλον
Απόφαση για το αν θα παραμείνουμε στη σχέση, θέσπιση των νέων ορίων και προάσπιση του εσωτερικού μας εαυτού προς αποφυγή μελλοντικών πληγμάτων
Τι δεν είναι όμως η συγχώρεση

Μπορεί να μιλήσαμε για το τι είναι η συγχώρεση, αλλά όχι για το τι δεν είναι στα αλήθεια! Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η πράξη της συγχώρεσης δεν λύνει τα πάντα. Υπολειμματικά συναισθήματα μπορεί να παραμείνουν μέσα μας, μη μπορώντας συχνά να κατανοήσουμε τον λόγο που ασκούν ακόμη επιρροή στη ζωή μας.

Η συγχώρεση δεν συνίσταται στο να ξεχνάμε ένα γεγονός που μας έχει προκαλέσει πόνο, ή να προσποιούμαστε ότι δεν συνέβη ένα τραυματικό περιστατικό. Αυτό όντως έγινε και είναι απαραίτητο να αναγνωριστεί και να θεραπευθεί κατάλληλα, προκειμένου να προσφέρει την απαραίτητη γνώση για μελλοντικές καταστάσεις, χωρίς να έχουν παραμείνει υπολείμματα του παρελθόντος.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η συγχώρεση δεν είναι συνυφασμένη με την υπεράσπιση ή την δικαιολόγηση της συμπεριφοράς κάποιου. Συγχωρούμε για να απελευθερώσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και μόνο.

Η συγχώρεση δεν δίνει την άδεια σε κανένα να συνεχίσει να μας πληγώνει μέσω των συμπεριφορών και των λεγομένων του, ούτε δικαιολογεί πιθανές συμπεριφορές του παρελθόντος ή του μέλλοντος. Μόνο και μόνο επειδή συγχωρείται μια συμπεριφορά, αυτό δεν σημαίνει πως αυτή θα αλλάξει. Το μόνο που μπορεί να μεταμορφωθεί και να επιφέρει αποτελέσματα είναι η κατανόηση του ίδιου μας του εαυτού, η προστασία των συναισθημάτων μας, η αλλαγή της επικείμενης αντίδρασής μας και η διαφοροποίηση του ρόλου μας στην εκάστοτε σχέση από εδώ και πέρα.

Αλλά το σημαντικότερο που πρέπει να θυμόμαστε είναι, ότι η συγχώρεση αποτελεί μια έντονα προσωπική -και ενίοτε αυστηρή- εξάσκηση του ίδιου μας του εαυτού, η οποία οδηγεί σε βελτίωση της φυσικής, ψυχικής και πνευματικής μας υγείας και εξέλιξης. Όσο καλύτερα καταφέρνουμε να κατανοήσουμε τον εαυτό και τις προσωπικές μας ανάγκες, τόσο πιο εύκολα θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και τους άλλους γύρω μας.



Συγγραφέας Πατρίτσια-Στεφανία Σενβάϊτζenallaktikidrasi.comΟ ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά!


Η Εφορία (δηλαδή το διεφθαρμένο κράτος) της πήρε το σπίτι για χρέος 3.000 ευρώ

Το Ντοκουμέντο της ντροπής για τους καρεκλοκένταυρους εφοριακούς




kourdistoportocaliΔιαβάστε για να δείτε τι θα σας συμβεί όσο ανέχεστε με σταυρωμένα χέρια να σας ταπεινώνουν!


Η Εφορία (δηλαδή το διεφθαρμένο κράτος) της πήρε το σπίτι για χρέος 3.000 ευρώ

Το Ντοκουμέντο της ντροπής για τους καρεκλοκένταυρους εφοριακούς




kourdistoportocaliΔιαβάστε για να δείτε τι θα σας συμβεί όσο ανέχεστε με σταυρωμένα χέρια να σας ταπεινώνουν!


Νομίζω ὅτι περιμένουν κάτι μεγάλο νὰ ἔλθῃ στὴν Ῥωσσία…
Ἡ Ῥωσσία…


Ἀγοράζει χρυσὸ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχῃ αὔριο.
Θωρακίζει τὸ τραπεζικό της σύστημα (στήνει ἐναλλακτικὸ δίκτυο πιστωτικῶν καρτῶν, στήνει ἐναλλακτικὸ δίκτυο στὸ τραπεζικὸ δίκτυο Swift Code γιὰ νὰ μὴν ἀποκοπῇ σὲ περίπτωση τραπεζικοῦ ἐμπάργκο),
Πέταξε τὰ Windows ἀπὸ τὸ Ῥωσσικὸ Δημόσιο καὶ χρησιμοποιοῦν διανομὲς τοῦ Linux ῥωσσικῆς προελεύσεως.

Προχωρεῖ σὲ εὐρὺ ἐκσυγχρονισμὸ ὅλων τῶν τμημάτων τοῦ Ῥωσσικοῦ Στρατοῦ σὲ μεγάλη κλίμακα.

Αὔξησε τὴν ἐγχώρια παραγωγὴ τροφίμων στοχεύοντας σὲ μεγαλυτέρα αὐτάρκεια καί, γιὰ πρώτη φορά, μετὰ ἀπὸ 100 χρόνια, κατάφερε νὰ γίνῃ καὶ πάλι πρώτη δύναμις παγκοσμίως στὴν παραγωγὴ σιτηρῶν. Ἀναφορὲς λὲν ὅτι εἶναι τόση ἡ παραγωγή, ποὺ θὰ ὑπάρχη πρόβλημα διαθέσεως, μέσῳ τῶν ὑπαρχουσῶν ὑποδομῶν στὰ λιμάνια, ἀπὸ ὅπου διακινῶνται.

Ἔχουν δοθῆ ὁδηγίες σὲ κρατικὲς ἑταιρεῖες καιρίας σημασίας, ὅπως ἐξορύξεως πετρελαίου καὶ ὀπλικῶν συστημάτων, νὰ προχωρήσουν στὴν χρήση ἐναλλακτικῶν ὑλικῶν ποὺ εἰσάγονται μὲ ἄλλα, ῥωσσικῆς κατασκευῆς.

Τέλος, ἡ Ῥωσσία θὰ κτίση μίαν ἐναλλακτικὴ στὸ σύστημα τῆς ἀποδόσεως διευθύνσεων διαδικτύου (internet) (Domain Name Servers, γνωστὸ καὶ ὡς DNS), ἐξασφαλίζοντας τὴν λειτουργία τοῦ δικτύου της σὲ περίπτωση ἐπιβολῆς κυρώσεων καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδο.

Russia will build an alternative to the system of Domain Name Servers, sanctions-proofing its internet

Ὁ Ποῦτιν προειδοποιεῖ τὴν Ῥωσσικὴ οἰκονομία νὰ προετοιμάζεται γιὰ πόλεμο, ἀκόμη καὶ τοὺς ὁλιγάρχες της!!!

Putin urges Russian economy to prepare for war – even the oligarchs
Путин призвал россиян готовиться к войне


Παπανικολάου Σωτήρης


http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2017/12/blog-post_62.html#moreΡωσική προετοιμασία για κάτι μεγάλο.


Νομίζω ὅτι περιμένουν κάτι μεγάλο νὰ ἔλθῃ στὴν Ῥωσσία…
Ἡ Ῥωσσία…


Ἀγοράζει χρυσὸ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχῃ αὔριο.
Θωρακίζει τὸ τραπεζικό της σύστημα (στήνει ἐναλλακτικὸ δίκτυο πιστωτικῶν καρτῶν, στήνει ἐναλλακτικὸ δίκτυο στὸ τραπεζικὸ δίκτυο Swift Code γιὰ νὰ μὴν ἀποκοπῇ σὲ περίπτωση τραπεζικοῦ ἐμπάργκο),
Πέταξε τὰ Windows ἀπὸ τὸ Ῥωσσικὸ Δημόσιο καὶ χρησιμοποιοῦν διανομὲς τοῦ Linux ῥωσσικῆς προελεύσεως.

Προχωρεῖ σὲ εὐρὺ ἐκσυγχρονισμὸ ὅλων τῶν τμημάτων τοῦ Ῥωσσικοῦ Στρατοῦ σὲ μεγάλη κλίμακα.

Αὔξησε τὴν ἐγχώρια παραγωγὴ τροφίμων στοχεύοντας σὲ μεγαλυτέρα αὐτάρκεια καί, γιὰ πρώτη φορά, μετὰ ἀπὸ 100 χρόνια, κατάφερε νὰ γίνῃ καὶ πάλι πρώτη δύναμις παγκοσμίως στὴν παραγωγὴ σιτηρῶν. Ἀναφορὲς λὲν ὅτι εἶναι τόση ἡ παραγωγή, ποὺ θὰ ὑπάρχη πρόβλημα διαθέσεως, μέσῳ τῶν ὑπαρχουσῶν ὑποδομῶν στὰ λιμάνια, ἀπὸ ὅπου διακινῶνται.

Ἔχουν δοθῆ ὁδηγίες σὲ κρατικὲς ἑταιρεῖες καιρίας σημασίας, ὅπως ἐξορύξεως πετρελαίου καὶ ὀπλικῶν συστημάτων, νὰ προχωρήσουν στὴν χρήση ἐναλλακτικῶν ὑλικῶν ποὺ εἰσάγονται μὲ ἄλλα, ῥωσσικῆς κατασκευῆς.

Τέλος, ἡ Ῥωσσία θὰ κτίση μίαν ἐναλλακτικὴ στὸ σύστημα τῆς ἀποδόσεως διευθύνσεων διαδικτύου (internet) (Domain Name Servers, γνωστὸ καὶ ὡς DNS), ἐξασφαλίζοντας τὴν λειτουργία τοῦ δικτύου της σὲ περίπτωση ἐπιβολῆς κυρώσεων καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδο.

Russia will build an alternative to the system of Domain Name Servers, sanctions-proofing its internet

Ὁ Ποῦτιν προειδοποιεῖ τὴν Ῥωσσικὴ οἰκονομία νὰ προετοιμάζεται γιὰ πόλεμο, ἀκόμη καὶ τοὺς ὁλιγάρχες της!!!

Putin urges Russian economy to prepare for war – even the oligarchs
Путин призвал россиян готовиться к войне


Παπανικολάου Σωτήρης


http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2017/12/blog-post_62.html#moreΡωσική προετοιμασία για κάτι μεγάλο.


Αν μας παρακολουθούν; ΔΕΙΤΕ…Ένας Έλληνας στην καταγωγή κατασκεύασε το σύστημα Argus με την υψηλότερης ανάλυσης κάμερα του κόσμου. 1,8 δις pixels!

Ένα σύστημα που μπορεί να παρακολουθήσει τα πάντα ακόμη και από ύψος 5,5 χιλιομέτρων! Από αυτό το ύψος μπορεί να «δει» ακόμη και ένα πουλί κοντά στο έδαφος.

Δεν είναι έργο επιστημονικής φαντασίας. Είναι αλήθεια!




The Secret Real Truth

Δείτε επίσης:

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ! ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΜΑΣ ΦΑΚΕΛΛΩΝΟΥΝ !Αν μας παρακολουθούν; Βλέπουν τα πάντα .. απλά τώρα το ξέρουμε και εμείς !!

 

Νεώτερες αρχαιολογικές έρευνες αποκαλύπτουν την παρουσία των Μυκηναίων στην Ιταλία από τον 16ο αι. π.Χ.«Το μυστήριο των ελληνικών μύθων κρυμμένο σε δύο αγαλματάκια» μια ανακάλυψη αρχαιολογική, μια ακόμη «παγκόσμια πρώτη», όπως λέγεται, που μπορεί να βοηθήσει να ξαναγραφτεί η αρχαία ιστορία, έγινε πριν λίγο καιρό  στην Τρινιτάπολη , κοντά στην εκβολή του ποταμού Οφάντου στην αρχαία Δαυνία ανάμεσα στο Μπάρι και το Γκαργκάνο.


   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α   

Α) Πρώιμη παρουσία Μυκηναίων – Ιταλία (16ος αι. π.Χ.).

Τα σημαντικά αυτά ευρήματα ήρθαν στο φως από την αρχαιολόγο Anna Maria Tunzi η οποία από το 1987 σκάβει στην περιοχή με τους αινιγματικούς υπόγειους ναούς που βγήκαν μέσα από ασβεστώδη βράχια και είναι ηλικίας 3.700 ετών.

Χάρτης της περιοχής

Αυτοί είναι χώροι πολύ ευρείς με ένα στενό διάδρομο για είσοδο και οι οποίοι χρησίμευαν μόνο για τελετές εξευμενισμού. Κάποια στιγμή σφραγίστηκαν, για να ξανανοίξουν μετά από γενεές ολόκληρες, γύρω στα 1.400 π.Χ. χρησιμεύοντας για τον ενταφιασμό των νεκρών.
Μέχρι τώρα βρέθηκαν τάφοι σε 2 υπόγεια : 200 άνθρωποι στον ένα και 150 στον άλλον, άνδρες, γυναίκες και παιδιά μαζί με τα στολίδια τους. Στολίδια από χαλκό, όμοια μ’ εκείνα από την απέναντι πλευρά της Αδριατικής, περιδέραια από ήλεκτρο από την Βαλτική, μυκηναϊκά κεραμικά και όπλα, τυπικά της κεντρο-ανατολικής Ευρώπης.


 Κι αυτά διότι οι κάτοικοι της περιοχής δεν ήσαν άλλοι από τους Μυκηναίους οι οποίοι υπήρξαν από τους πρώτους Έλληνες που έφτασαν στην δυτική Μεσόγειο ήδη από τον 16ο αι. π.Χ. (οκτώ αιώνες πριν δημιουργηθούν οι ελληνικές αποικίες).
Αυτοί λοιπόν οι κάτοικοι της περιοχής ήταν συνηθισμένοι να εμπορεύονται με όλο το γνωστό τότε κόσμο.

Η περιοχή της Απουλίας ήταν όπως και σήμερα η «πόρτα της Ευρώπης». Δια θαλασσίας οδού έφθαναν εδώ όλα τα αγαθά από την Ανατολή.
Έτσι ίσως έφθασαν και τα 2 αγάλματα ύψους μόλις λίγων εκατοστών που στόλιζαν τον τάφο ενός πολεμιστή (ή ίσως πρίγκιπα).
Το ελεφαντόδοντο είναι ευαίσθητο και μόνο στο Αιγαίο υπήρχαν χέρια ειδικά για να το δουλέψουν.
Μόνο εκεί υπήρχε κόσμος που μπορούσε να πραγματοποιήσει 2 τέτοια αγάλματα, από τα οποία το ένα έχει την μορφή ενός ανθρώπου τόσο ουσιώδη και σχηματική όσο και ανησυχητική, με τον φαλλό ίσιο, κι ένα στήριγμα στην θέση του κεφαλιού, όπου έμπαινε το κεφάλι ενός ταύρου, πρώτο πολιτισμικό μυστήριο…
Να είναι κατάλοιπο των Ελλήνων Κρητών που εγκαταστάθηκαν στο Σαλέντο και στην περιοχή του Δαύνου στην Ιταλία όταν, μετά τον θάνατο του Μίνωα που κυνηγούσε τον δραπέτη Δαίδαλο, δεν κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ; …

Το πρώτο άγαλμα


Το άλλο άγαλμα, με την μορφή ενός αγριογούρουνου τόσο ωραίο και κομψό, με αναλογίες τέλειες και με τις παραμικρές λεπτομέρειες, τις τρίχες και την ουρά, δεύτερο μυστήριο… Να είναι μήπως κάποιος από τους συντρόφους του Οδυσσέως που, σύμφωνα με τον μύθο, μεταμόρφωσε η Κίρκη σε χοίρους …;
Το μυστήριο της καταγωγής των δύο αυτών ευρημάτων λύθηκε με την παρουσίασή τους στις 22 Ιουνίου στο Μπάρι.

Το δεύτερο άγαλμα

Επιστημονική φαντασία, χαρακτήρισαν πριν 30 χρόνια το σύγγραμμα του Lorenzo Braccesi καθηγητή της Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όταν μιλούσε για Μυκηναίους ναυτικούς που έπλεαν στην Αδριατική για ν’ αποκτήσουν ήλεκτρον και μέταλλα από την Β. Ευρώπη.


Τότε το «όπλο» του κ. Braccesi ήταν τα βιβλία με τους ελληνικούς μύθους, και τα κατορθώματα των ηρώων Διομήδη, Αντήνορα και Φείδωνα στις ακτές του Μεγάλου Κόλπου.


Αλλά μετά λίγα χρόνια, με την ανακάλυψη των πρώτων μυκηναϊκών κεραμικών σε όλες τις ακτές της Αδριατικής έως του βορειότερου σημείου της, οι μύθοι επιβεβαιώθηκαν.

Γιατί μύθος είναι τελικά «χίλιες φωνές αλήθειας».


ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ


Trinitapoli (FG), Madonna di Loreto, Ipogeo degli Avori, idoletti dell’età del Bronzo (1500 a.C.)


Τρινακρία, Ερείπια στην Ηράκλεια Μινώα. 


Η Ηράκλεια – Μινώα είναι προϊστορική πόλη της νότιας ακτής της Τρινακρίας (έτσι ονομάζονταν η Σικελία στην αρχαιότητα από τους Έλληνες, λόγω του σχήματός της), 25 χιλιόμετρα από τον Ακράγαντα. Ιδρύθηκε από Κρήτες, όταν ο βασιλεύς Μίνωας ήρθε στο νησί ψάχνοντας να βρει τον Δαίδαλο. Λίγο πριν το 500 π.Χ. η πόλη κατελήφθη από τους Λακεδαιμόνιους, με αρχηγό τον Ευρυλέοντα, και μετονομάσθηκε σε Ηράκλεια. Ορισμένοι αρχαίοι συγγραφείς την αναφέρουν και με τα δύο ονόματά τους.

Β) Έναρξη Μυκηναϊκής παρουσίας στην Ιταλία – (16ος – 11ος αι. π.Χ.).

Νεώτερα ευρήματα τοποθετούν χρονολογικά την Μυκηναϊκή παρουσία στην Ιταλία στον 16ο αι. π.Χ.
Οι Μυκηναίοι, με τους Μινωΐτες να υπερισχύουν στην αγορά της ανατολικής Μεσογείου, θα στραφούν από τον 16ο αι. π.Χ. στην αγορά της Δύσης και συγκεκριμένα της Ιταλίας.
Πρωτοεμφανίζονται στο νότιο Τυρρηνικό Πέλαγος : Αιόλια Νησιά, Καλαβρία, Νάπολη, αλλά και στο Αδριατικό πέλαγος και ιδιαίτερα στην περιοχή της Απουλίας.
Στόχος τους το εμπόριο και η πρόσβαση και εκμετάλλευση των πρώτων υλών (και ιδιαίτερα του χαλκού) των περιοχών αυτών.
Την περίοδο μεταξύ 16ου και 15ου αι. π.Χ. θα επιλέξουν και θα εγκαταστήσουν εμπορικές θέσεις σε περιοχές προσπελάσιμες από ξηρά και θάλασσα, ώστε να είναι εύκολη η μεταφορά των πρώτων υλών από ξηράς, και των προς ανταλλαγή μυκηναϊκών εμπορευμάτων από θάλασσα.

ΘΕΣΕΙΣ ΟΠΟΥ Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΕΧΕΙ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΜΥΚΗΝΑΪΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ


Χάρτης της ιταλικής χερσονήσου με θέσεις μυκηναϊκών ευρημάτων

1. ΦΟΝΤΟ ΠΑΒΙΑΝΙ
2. ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΝΤΕΙ ΣΟΤΣΙ
3. ΜΟΝΤΑΝΙΑΝΑ
4. ΦΡΑΤΕΖΙΝΑ
5. ΑΝΚΩΝΑ
6. ΤΡΕΤΣΑΝΟ
7. ΠΙΕΝΤΙΛΟΥΚΟ
8. ΛΟΥΝΙ ΣΟΥΛ ΜΙΝΙΟΝΕ
9. ΜΟΝΤΕ ΡΟΒΕΛΛΟ
10. ΣΑΝ ΤΖΙΟΒΕΝΑΛΕ
11. ΚΑΖΑΛΕ ΝΟΥΟΒΟ
12. ΒΙΒΑΡΑ
13. ΙΣΚΙΑ
14. ΕΜΠΟΛΙ
15. ΠΕΣΤΟΥΜ
16. ΠΟΛΛΑ
17. ΠΡΑΓΙΑ Α ΜΑΡΕ
18. ΣΑΝΤΑ ΝΤΟΜΕΝΙΚΑ ΝΤΙ ΡΙΚΑΡΝΤΙ
19. ΠΑΝΑΡΕΑ
20. ΛΙΠΑΡΕΣ
21. ΣΑΛΙΝΑ
22. ΦΙΛΙΚΟΥΝΤΙ
23. ΟΥΣΤΙΚΑ
24. ΜΑΝΑΚΟΡΕ
25. ΜΟΛΙΝΕΛΛΑ
26. ΚΟΠΠΑ ΝΕΒΙΓΚΑΤΑ
27. ΤΟΠΠΟ ΝΤΑΓΚΟΥΤΣΟ
28. ΤΡΑΝΙ
29. ΜΠΑΡΙ
30. ΤΖΙΟΒΙΝΑΤΣΟ
31. ΣΑΝΤΑ ΣΑΜΠΙΝΑ
32. ΠΟΥΝΤΑ ΛΕ ΤΕΡΡΑΡΕ
33. ΣΟΥΡΜΠΟ
34. ΟΤΡΑΝΤΟ
35. ΛΕΟΥΚΑ
36. ΠΑΡΑΜΠΙΤΑ
37. ΠΟΡΤΟ ΤΣΕΖΑΡΕΟ/ΣΚΑΛΟ ΝΤΙ ΦΟΥΡΝΟ
38. ΑΒΕΤΡΑΝΑ
39. ΟΡΙΑ
40. ΤΟΡΡΕ ΚΑΣΤΕΛΛΟΥΤΣΙΑ
41. ΠΟΡΤΟ ΠΕΡΟΝΕ
42. ΣΑΤΥΡΙΟΝ
43. ΤΑΡΑΝΤΑΣ (ΣΚΟΛΙΟ ΝΤΕΛ ΤΟΝΝΟ, ΣΑΝ ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ)
44. ΚΟΤΣΟ ΜΑΡΤΖΙΟΤΤΑ
45. ΠΑΛΑΤΖΙΑΝΟ
46. ΤΙΜΜΑΡΙ
47. ΣΑΝ ΒΙΤΟ
48. ΤΕΡΜΙΤΙΟ
49. ΦΡΑΝΚΑΒΙΛΛΑ ΜΑΡΙΤΤΙΜΑ
50. ΜΠΡΟΛΙΟ ΝΤΙ ΤΡΕΜΠΙΖΑΤΣΕ
51. ΤΟΡΡΕ ΝΤΕΛ
52. ΚΑΠΟ ΠΙΚΚΟΛΟ
53. ΣΕΡΡΑ ΟΡΛΑΝΤΟ
54. ΒΑΛΣΑΒΟΪΑ
55. ΜΟΛΙΝΕΛΛΟ
56. ΘΑΨΟΣ
57. ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ
58. ΠΛΗΜΜΥΡΙΟΝ
59. ΜΑΤΡΕΝΣΑ
60. ΚΟΤΣΟ ΝΤΕΛ ΠΑΝΤΑΝΟ
61. ΦΛΟΡΙΝΤΙΑ
62. ΠΑΝΤΑΛΙΚΑ
63. ΚΑΒΑ ΚΑΝΑ ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ
64. ΜΟΝΤΕ ΣΑΛΛΙΑ
65. ΜΠΟΥΣΕΜΙ
66. ΚΑΝΑΤΕΛΛΟ
67. ΜΙΛΕΝΑ
68. ΚΑΛΝΤΑΡΕ
69. ΑΚΡΑΓΑΝΤΑΣ
70. ΜΠΟΡΓΚ’ ΙΝ-ΝΑΝΤΟΥΡ
71. ΑΛΜΠΟΥΤΣΙΟΥ
72. ΣΑ ΜΑΝΤΡΑ’ Ε ΣΑ ΤΖΙΟΥΑ
73. ΣΑΝΤ’ ΑΝΤΙΟΚΟ ΝΤΙ ΜΠΙΖΑΡΤΣΙΟ
74. ΠΟΤΣΟΜΑΤΖΙΟΡΕ
75. ΟΡΟΣΕΪ
76. ΡΙΟ ΛΟΚΟΥΛΑ
77. ΝΟΥΟΡΟ
78. ΠΕΡΝΤΑ’ Ε ΦΛΟΡΙΣ
79. ΤΕΡΤΕΝΙΑ
80. ΝΤΟΜΟΥ Σ’ ΟΡΚΟΥ
81. ΑΝΤΙΓΚΟΡΙ
82. ΚΑΠΟΤΕΡΡΑ
83. ΑΣΕΜΙΝΙ
84. ΝΕΤΣΙΜΟΠΟΥΤΣΟΥ
85. ΓΚΟΝΟΣΦΑΝΑΝΤΙΓΚΑ
86. ΜΠΑΡΟΥΜΙΝΙ
87. ΣΕΡΡΑ ΙΛΙΞΙ
88. ΑΜΠΙΝΙ
89. ΘΑΡΡΟΣ

Στο ανταλλακτικό εμπόριο που θα αναπτυχθεί, οι Μυκηναίοι θα εμπορευτούν και θα ανταλλάξουν προϊόντα μυκηναϊκής κατασκευής και αντικείμενα προερχόμενα από την Εγγύς Ανατολή με τις πολύτιμες πρώτες ύλες και τα μέταλλα από τις περιοχές αυτές.
Τον 14ο με 13ο αι. π.Χ. θα ελαττωθούν οι θέσεις τους στο Τυρρηνικό Πέλαγος, θα αυξηθούν στις περιοχές της Απουλίας της Καλαβρίας και της Σικελίας, ενώ θα ανακαλύψουν την Σαρδηνία : περιοχή πλούσια σε μεταλλεύματα.
Την εποχή αυτή θα καταρρεύσει η ηγεμονία των Μινωϊτών στο Αιγαίο και ο Μυκηναϊκός πολιτισμός θα γνωρίσει το μέγιστο της ακμής του.
Τον 12ο με 11ο αι. π.Χ. οι θέσεις όπου παρουσιάζονται μυκηναϊκά ευρήματα περιορίζονται στην περιοχή του κόλπου του Τάραντα και στην νότια Σαρδηνία, με ελάχιστα ίχνη στην Σικελία και στα Αιόλια Νησιά.

Πόλη της ΝΔ Τρινακρίας, ιδρύθηκε από τα Υβλαία Μέγαρα το 625 π.Χ. περίπου. Κατεστράφη από τους Καρχηδόνιους το 409 π.Χ., επανεκτίσθη και κατεστράφη ολοκληρωτικώς το 250 π.Χ. Οι κάτοικοί της μετεφέρθησαν στο Λιλύβαιο.
Η ανακάλυψη του σιδήρου, ως φθηνότερη και πιο διαδεδομένη πρώτη ύλη στην κατασκευή όπλων, θα γίνει η αιτία να χάσουν οι Μυκηναίοι το πλεονέκτημα του ανταλλακτικού εμπορίου, μιας και θα παύσει πλέον η σχέση εξάρτησης από την πρώτη ύλη που διακινούσαν μέχρι τότε.

Τα μυκηναϊκά ανάκτορα θα χάσουν την επιρροή τους πάνω στις μικρές πόλεις και θα περάσουν στο προσκήνιο οι πρώτες πόλεις-κράτη. Τον 10ο με 9ο αι. π.Χ., οι μεγάλοι πολιτισμοί της Εποχής του Χαλκού θα παραδοθούν στην λήθη. Η ιστορική αυτή περίοδος θα ονομαστεί αργότερα από τους «μελετητές των πολιτισμών» «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ».

Τον 9ο με 8ο αι. π.Χ., οι Έλληνες θα ακολουθήσουν τα θαλάσσια μονοπάτια των Μυκηναίων και θα ξεχυθούν στο Αιγαίο, προς εύρεση σιδήρου αυτήν την φορά. Δεν θα περιοριστούν στις εμπορικές επισκέψεις των περιοχών αυτών, αλλά θα ιδρύσουν νέες πόλεις σε όλες τις ακτές της Μεσογείου : από Ισπανία και Ιταλία μέχρι Αφρική και Συροπαλαιστίνη.
Ως πρώτη ελληνική αποικία στην Δυτική Μεσόγειο, θεωρούνται οι Πιθηκούσες, η σημερινή Νήσος Ίσκια στον Κόλπο της Ν(ε)άπολης, από τους Χαλκιδείς της Εύβοιας το 760 με 750 π.Χ.

ΕΠΙ ΠΟΝΤΟΝ ΠΛΑΖΟΜΕΝΟΙ…

Τρινακρία, Σελινούς, θέα από την ακρόπολη της πόλεως.Τέμπερα με ακρυλικό σε ξύλο, 35 x 50 εκ. Έργο του ζωγράφου Αλέκου Λεβίδη


«Επί πόντον πλαζόμενοι » , περιπλανώμενοι στην θάλασσα : έτσι περιγράφει ο Όμηρος τους συντρόφους του Οδυσσέα ανάμεσα στα κύματα, στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν στην πατρίδα. Έτσι ήταν πριν και μετά τον Οδυσσέα εκείνοι οι «οδύσσειοι» που, άφοβοι, αντιμετώπισαν τα πέλαγα στο ταξίδι τους προς την Δύση.
Πρώτα οι Κρητικοί που άφησαν εκεί, μαζί με το λείψανο του βασιλιά τους Μίνωα, και τα πλούσια ίχνη της παρουσίας τους στις ακτές της νότιας Σικελίας. Έπειτα οι Μυκηναίοι που, αναζητώντας μέταλλα, γέμισαν με σταθμούς τις ακτές τις Απουλίας, της Καλαβρίας, τις Σικελίας και, νικώντας την Σκύλλα και την Χάρυβδη, εισήλθαν στο Τυρρηνικό Πέλαγος.

Πρέπει να αναφέρουμε ότι ήδη αρκετούς αιώνες πριν να εγκατασταθούν μόνιμα οι Ευβοείς στην Πιθηκούσσα (Ίσκια), προσβλέποντας στην στυπτηρία και τον σίδηρο της Τοσκάνης, η Κάτω Ιταλία, οι νήσοι του Αιόλου και η Σικελία αποτέλεσαν την φυσική γέφυρα για τους ναυτικούς και τους εμπόρους, οι οποίοι έστρεφαν την ριψοκίνδυνη πλώρη τους από το Αιγαίο προς την πλούσια σε χαλκό Σαρδηνία και την μακρινή Ταρτησσό, στην ατλαντική ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου, όπου έφτανε ο πολύτιμος κασσίτερος από τις Κασσιτερίδες (τα Βρετανικά νησιά).

Ως εκ τούτου ήταν φυσικό να είναι η Κάτω Ιταλία και η Σικελία οι πλησιέστεροι και προτιμότεροι σταθμοί όταν, στα μέσα περίπου του 8ου αι. π.Χ., η αύξηση του πληθυσμού, η ένδεια γης, οι κοινωνικές αντιθέσεις, η παρουσία αρχηγών που είχαν τα μέσα και το κύρος να οδηγήσουν εκστρατείες με ανθρώπους ριψοκίνδυνους, των οποίων είχαν κατορθώσει να εξάψουν την φαντασία, άρχισαν να «κτίζουν» τον Ελληνισμό της Δύσης.
Από την Εύβοια, τις Κυκλάδες, την Μεγαρίδα, την Κορινθία, την Αχαΐα, την δυτική Λοκρίδα και ακόμη και από την Κρήτη και την Ρόδο, Έλληνες κινήθηκαν, αυτήν την φορά για να «μεταφυτευτούν» πέρα από την Μεγάλη Θάλασσα και δεν γνώριζαν, ταξιδεύοντας, λίγοι μα θαρραλέοι, με τα μικρά τους άφρακτα πλοία, ότι θα δημιουργούσαν έναν από τους λαμπρότερους πολιτισμούς της Μεσογείου.

Τρινακρία, η αρχαία αγορά της Μοργαντίνα, αποικίας των Χαλκιδέων.Αυγοτέμπερα με λάδι σε ξύλο, 35 x 50 εκ. Έργο του ζωγράφου Αλέκου Λεβίδη


Θα έκτιζαν πόλεις, θα οικοδομούσαν μνημεία, θα δημιουργούσαν πλούτη που θα έκαναν αυτά της μικρής πατρίδας που είχαν αφήσει πίσω τους να μοιάζουν φτωχά, πατρίδες με τις οποίες, όμως, οι δεσμοί παρέμειναν πάντα πολύ στενοί και δεν χρειάζεται να θυμίσουμε εδώ τον Αισχύλο, τον Πίνδαρο ή τον Πλάτωνα.
Η διακίνηση ιδεών και ανθρώπων καθιστούσε πάντοτε ενιαίο τον ελληνισμό της πατρίδας, ανατολικό και δυτικό, και του έδωσε μια γλώσσα δική του, αν και με διαφορές στην προφορά.


Γι’ αυτό τα ερείπια που εικονίζονται σε αυτό το Ημερολόγιο, περισσότερο από Σικελικά ή της Μεγάλης Ελλάδας – και καμιά φορά και φοινικικά, αφού στην Σικελία η Καρχηδών, συχνά κυρίαρχη πολιτική δύναμη, ήταν υποταγμένη από πολιτιστική άποψη – είναι «ελληνικά».

Και δεν εξαφανίστηκε η ελληνικότητα με την κυριαρχία της Ρώμης, αφού ελληνικά συνέχισαν να μιλούν και στην Σικελία – και οι Συρακούσες υπήρξαν η πρωτεύουσα, έστω και για λίγα χρόνια, της βυζαντινής αυτοκρατορίας – και ακόμη αργότερα στα λεγόμενα «βασιλειανά» μοναστήρια της Καλαβρίας και είναι φυσικό που, κάτω από το βάρος της ημισελήνου, βρήκαν καταφύγιο στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία από την εποχή του Σκενδέρμπεη (Γ. Καστριώτης), αυτά τα ελληνόφωνα κέντρα που κράτησαν ζωντανή την θύμηση της πατρίδας. Ακριβώς όπως εκείνοι που πολλούς αιώνες δίδαξαν στην Μεγάλη Ελλάδα και την Σικελία την τέχνη να κατασκευάζουν πόλεις και να υψώνουν μνημεία αιώνιων πολιτισμών.

«Οι τόποι του Ελληνισμού της Δύσης» – μπορούμε να κλείσουμε με τα λόγια του Roger Peyrefitte – «μας δίνουν, εκτός από τις αναμνήσεις, και μαθήματα. Σε μια εποχή που μας επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι οι πολιτισμοί είναι θνητοί, οι τόποι αυτοί μας αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτισμοί αθάνατοι.
Αυτά τα μνημεία που γλίτωσαν μετά από τόσους αιώνες και από τόσες γενεές ανθρώπων, θα διαρκέσουν ίσως όσο και η ανθρωπότητα. Θα της θυμίζουν τις αρετές της ομορφιάς, του μέτρου, της σιωπής».

   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β   

Τρινιτάπολη- Αρχαιολογικό Πάρκο Εποχής του Χαλκού, 1500 π.Χ. 
 Η περιοχή με τους αινιγματικούς υπόγειους ναούς που βγήκαν μέσα από ασβεστώλιθικά βράχια και είναι ηλικίας 3.700 ετών.


Η έννοια του χώρου θυμίζει τις σύγχρονες μυκηναϊκές δομές που δημιουργήθηκαν στην  Ελλάδα οι οποίες περιλαμβάνουν ένα διάδρομο με απότομη πρόσβαση ( δρόμος ), που ακολουθείται από ένα στενό πέρασμα (Στόμιο ), που οδηγούν στο κεντρικό περιβάλλον, μια μεγάλη αίθουσα που δίνει πρόσβαση σε ένα κάτω διαμέρισμα.Επιπλέον, πολλά είναι τα  Ίχνη που υπάρχουν των επαφών μεταξύ των Ανθρώπων της περιοχής και Μυκηναίων στις  Ακτές, αυτές δε πολύ πριν Από τον πρώτο ελληνικό αποικισμό .






Η έννοια του  χώρου θυμίζει τις σύγχρονες τους μυκηναϊκές δομές που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα , οι οποίες περιλαμβάνουν ένα διάδρομο με κεκλιμένη ημι-απότομη πρόσβαση ( δρόμος ), που ακολουθείται από ένα στενό πέρασμα ( Στόμιο -stomion ), ο οποίος δρόμος οδηγεί στο κεντρικό περιβάλλον, μια μεγάλη αίθουσα που δίνει πρόσβαση σε ένα  διαμέρισμα από κάτω .

Επιπλέον, είναι πολλά  τα  ίχνη επαφών που υπάρχουν μεταξύ των πληθυσμών των  εκεί κατοίκων  και των Μυκηναίων στον παράκτιο κυρίως χώρο της ανατολικής Ιταλικής χερσονήσου  πολύ πριν από τον λεγόμενο πρώτο ελληνικό αποικισμό .


Σε αυτά τα υπόγεια (hypogea) έχουν εντοπιστεί και εννέα ταφικά στοιχεία αυτού  του οικισμού  και  είναι ακόμα ένα μυστήριο, όπου, δεδομένου ότι οι μέχρι τώρα χώροι που έχουν βρεθεί έχουν εκπληρώσει, σε διαφορετικά χρονικά στάδια, μια μόνον  χρήση που είναι αποκλειστικά τελετουργική ή ταφική .


Συνεχίζοντας το θέμα της Εποχής του Χαλκού του πολιτισμού, στην Trinitapoli – ακριβώς μέσα στην υγρή ζώνη του Saline – υπάρχει ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά στοιχεία για την περιοχή στην οποία η παραγωγή σε θαλασσινό αλάτι είναι ένα από τα κύρια παραγωγικά επαγγέλματα.




Ταφικό σκάμμα με διάδρομο και πλάγιο θαλαμίσκο στην ανατολική θέση του θαλάμου του τάφου μυκηναϊκής μορφής στην Ιταλική



ΜΥΚΗΝΑΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ



Οι βασικοί διάδρομοι από το Αιγαίο στην ιταλική χερσόνησο 


Μυκηναϊκά ευρήματα από την νήσο Ισχία ( Πιθυκούσες)-Μουσείο του Λίπαρι Το Λίπαρι (ιταλικά Lipari, αρχ. ελληνικά Μελιγουνίς και Λιπάρα μία από τις Αιολίδες νήσους ) είναι ηφαιστειογενές νησί της νότιας Ιταλίας ευρισκόμενο στη νότια Τυρρηνική Θάλασσα, 16 ναυτικά μίλια βόρεια της Σικελίας.

Μυκηναϊκά ευρήματα από την νήσο Ισχία ( Πιθυκούσα )


Μυκηναϊκά ευρήματα από την ανατολική ακτή της Ιταλικής χερσονήσου 

Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 

Εισηγμένη κεραμική με τροχό στην περιοχή ROCA VECCHIA



Εύρημα από την περιοχή από κάποιο είδος σκεύους με κεφαλή πάπιας
Μία μυκηναϊκή κύμβη με κεφαλή πάπιας από ορεία κρύσταλλο  μινωϊκή λιθοτεχνία από τις Μυκήνες Ταφικός Κύκλος Β 16ος αι. π.Χ.  Ε.Α.Μ.
Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 



Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 




Περιοχές με Μυκηναϊκά  ευρήματα της Εποχής του Χαλκού 
Μυκηναϊκά Εύρηματα από μπρούτζο από την Τρινιτάπολη







 Trinitapoli – ακριβώς μέσα στην υγρή ζώνη του Saline 


Αυτός είναι ο αρχαιολογικός χώρος των δεξαμενών στα δυτικά της, όπου, μόλις τρία μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, βρέθηκαν κάποια εγκύκλιες πλατφόρμες διαφορετικού πλάτους συνοδευόμενες από οπές τρύπες, ίσια κανάλια και τάφρους οριοθέτησης, κάτι το οποίο ερμηνεύεται από τους μελετητές ως δομές από μέρος ενός εργοστασίου εκμετάλλευσης θαλασσινού αλατιού που χρονολογείται στην Εποχή του Χαλκού, αν και – σύμφωνα με επιφανειακά ευρήματα – η περιοχή έχει αποκαλύψει τέσσερις φάσεις κατοίκησης που αναφέρονται επίσης σε προγενέστερες εποχές ,Νεολιθική , 6-5 η χιλιετία και μετά και εν συνεχεία έως την ελληνιστική εποχή .


Τρινιτάπολη 


 Η σύνδεση αυτού του τόπου με την παραγωγή αλατιού είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη σημασία της διατροφής στην πιο απομακρυσμένη αρχαιότητα :

Ήδη από τα 10.000 χρόνια πριν, το αλάτι είχε πράγματι ένα σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της σπουδαιότητος αυτής καθώς και να αναγνωρίζεται ως οικονομική αξία στις συναλλαγές της οποίας ήταν πρωταγωνιστής, από την πρωτοπορία, στις εμπορικές οδούς της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.

ΤΕΛΟΣ 

 ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α :
– Καθηγητής Antonino Di Vita. Διευθυντής της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών (Από τον πρόλογο του Ημερολογίου του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ).

ΠΗΓΗ κειμένων, φωτογραφιών και σχεδίων :Α

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α’ : ΕΥΡΩΠΗ» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ,
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΤΛΑΣ ΗΠΕΙΡΩΝ εκδόσεις Ι. Ρέκου & Σία και
άρθρο του Tsao Cevoli (Αρχαιολόγος) – μετάφραση Βιολέττας Ζεύκη – στο περιοδικό «CORPUS» τ. 28 (Ιούνιος 2001) σελ. 40.
Ευχαριστώ την Στέλλα Τόπακα της «ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ» για την βοήθεια και την ευγενική προσφορά της. (ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ από το Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ)

ΠΗΓΗ κειμένων, εικόνας και φωτογραφιών :Β

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α’ : ΕΥΡΩΠΗ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ,
άρθρο στο περιοδικό «ΙΣΤΟΡΙΟΓΝΩΣΙΑ» τ. 39 (Ιουλ. – Αυγ. 2001) σελ. 82 και
άρθρο στην εφημερίδα «La Repubblica» φ. 21/6/2001,
ενώ ο χάρτης της περιοχής προέρχεται από τον Microsoft® ENCARTA Interactive World Atlas 2003.
ΚΑΙ WWW.ARCHEOPUGLIA.BENICULTURALI.IT

ΝΙΚΟΛΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ-ΝΑΟΥΣΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-2008
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΘΕΜΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΣΕΙΡΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ 2011
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ


ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β:

  • www.famedisud.it
  • Ομάδα ανασκαφής Trinitapoli  Αρχαιολογικό Πάρκο  Hypogeum
  • ΥΠ.ΠΟ ΙΤΑΛΙΑΣ 
  • www.archeobo.arti.beniculturali.it

Πηγή έρευνας από: http://ellinondiktyo.blogspot.gr/2017/12/blog-post_7.htmlΜΥΚΗΝΑΙΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΗΤΕΣ

 

Νεώτερες αρχαιολογικές έρευνες αποκαλύπτουν την παρουσία των Μυκηναίων στην Ιταλία από τον 16ο αι. π.Χ.«Το μυστήριο των ελληνικών μύθων κρυμμένο σε δύο αγαλματάκια» μια ανακάλυψη αρχαιολογική, μια ακόμη «παγκόσμια πρώτη», όπως λέγεται, που μπορεί να βοηθήσει να ξαναγραφτεί η αρχαία ιστορία, έγινε πριν λίγο καιρό  στην Τρινιτάπολη , κοντά στην εκβολή του ποταμού Οφάντου στην αρχαία Δαυνία ανάμεσα στο Μπάρι και το Γκαργκάνο.


   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α   

Α) Πρώιμη παρουσία Μυκηναίων – Ιταλία (16ος αι. π.Χ.).

Τα σημαντικά αυτά ευρήματα ήρθαν στο φως από την αρχαιολόγο Anna Maria Tunzi η οποία από το 1987 σκάβει στην περιοχή με τους αινιγματικούς υπόγειους ναούς που βγήκαν μέσα από ασβεστώδη βράχια και είναι ηλικίας 3.700 ετών.

Χάρτης της περιοχής

Αυτοί είναι χώροι πολύ ευρείς με ένα στενό διάδρομο για είσοδο και οι οποίοι χρησίμευαν μόνο για τελετές εξευμενισμού. Κάποια στιγμή σφραγίστηκαν, για να ξανανοίξουν μετά από γενεές ολόκληρες, γύρω στα 1.400 π.Χ. χρησιμεύοντας για τον ενταφιασμό των νεκρών.
Μέχρι τώρα βρέθηκαν τάφοι σε 2 υπόγεια : 200 άνθρωποι στον ένα και 150 στον άλλον, άνδρες, γυναίκες και παιδιά μαζί με τα στολίδια τους. Στολίδια από χαλκό, όμοια μ’ εκείνα από την απέναντι πλευρά της Αδριατικής, περιδέραια από ήλεκτρο από την Βαλτική, μυκηναϊκά κεραμικά και όπλα, τυπικά της κεντρο-ανατολικής Ευρώπης.


 Κι αυτά διότι οι κάτοικοι της περιοχής δεν ήσαν άλλοι από τους Μυκηναίους οι οποίοι υπήρξαν από τους πρώτους Έλληνες που έφτασαν στην δυτική Μεσόγειο ήδη από τον 16ο αι. π.Χ. (οκτώ αιώνες πριν δημιουργηθούν οι ελληνικές αποικίες).
Αυτοί λοιπόν οι κάτοικοι της περιοχής ήταν συνηθισμένοι να εμπορεύονται με όλο το γνωστό τότε κόσμο.

Η περιοχή της Απουλίας ήταν όπως και σήμερα η «πόρτα της Ευρώπης». Δια θαλασσίας οδού έφθαναν εδώ όλα τα αγαθά από την Ανατολή.
Έτσι ίσως έφθασαν και τα 2 αγάλματα ύψους μόλις λίγων εκατοστών που στόλιζαν τον τάφο ενός πολεμιστή (ή ίσως πρίγκιπα).
Το ελεφαντόδοντο είναι ευαίσθητο και μόνο στο Αιγαίο υπήρχαν χέρια ειδικά για να το δουλέψουν.
Μόνο εκεί υπήρχε κόσμος που μπορούσε να πραγματοποιήσει 2 τέτοια αγάλματα, από τα οποία το ένα έχει την μορφή ενός ανθρώπου τόσο ουσιώδη και σχηματική όσο και ανησυχητική, με τον φαλλό ίσιο, κι ένα στήριγμα στην θέση του κεφαλιού, όπου έμπαινε το κεφάλι ενός ταύρου, πρώτο πολιτισμικό μυστήριο…
Να είναι κατάλοιπο των Ελλήνων Κρητών που εγκαταστάθηκαν στο Σαλέντο και στην περιοχή του Δαύνου στην Ιταλία όταν, μετά τον θάνατο του Μίνωα που κυνηγούσε τον δραπέτη Δαίδαλο, δεν κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ; …

Το πρώτο άγαλμα


Το άλλο άγαλμα, με την μορφή ενός αγριογούρουνου τόσο ωραίο και κομψό, με αναλογίες τέλειες και με τις παραμικρές λεπτομέρειες, τις τρίχες και την ουρά, δεύτερο μυστήριο… Να είναι μήπως κάποιος από τους συντρόφους του Οδυσσέως που, σύμφωνα με τον μύθο, μεταμόρφωσε η Κίρκη σε χοίρους …;
Το μυστήριο της καταγωγής των δύο αυτών ευρημάτων λύθηκε με την παρουσίασή τους στις 22 Ιουνίου στο Μπάρι.

Το δεύτερο άγαλμα

Επιστημονική φαντασία, χαρακτήρισαν πριν 30 χρόνια το σύγγραμμα του Lorenzo Braccesi καθηγητή της Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όταν μιλούσε για Μυκηναίους ναυτικούς που έπλεαν στην Αδριατική για ν’ αποκτήσουν ήλεκτρον και μέταλλα από την Β. Ευρώπη.


Τότε το «όπλο» του κ. Braccesi ήταν τα βιβλία με τους ελληνικούς μύθους, και τα κατορθώματα των ηρώων Διομήδη, Αντήνορα και Φείδωνα στις ακτές του Μεγάλου Κόλπου.


Αλλά μετά λίγα χρόνια, με την ανακάλυψη των πρώτων μυκηναϊκών κεραμικών σε όλες τις ακτές της Αδριατικής έως του βορειότερου σημείου της, οι μύθοι επιβεβαιώθηκαν.

Γιατί μύθος είναι τελικά «χίλιες φωνές αλήθειας».


ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ


Trinitapoli (FG), Madonna di Loreto, Ipogeo degli Avori, idoletti dell’età del Bronzo (1500 a.C.)


Τρινακρία, Ερείπια στην Ηράκλεια Μινώα. 


Η Ηράκλεια – Μινώα είναι προϊστορική πόλη της νότιας ακτής της Τρινακρίας (έτσι ονομάζονταν η Σικελία στην αρχαιότητα από τους Έλληνες, λόγω του σχήματός της), 25 χιλιόμετρα από τον Ακράγαντα. Ιδρύθηκε από Κρήτες, όταν ο βασιλεύς Μίνωας ήρθε στο νησί ψάχνοντας να βρει τον Δαίδαλο. Λίγο πριν το 500 π.Χ. η πόλη κατελήφθη από τους Λακεδαιμόνιους, με αρχηγό τον Ευρυλέοντα, και μετονομάσθηκε σε Ηράκλεια. Ορισμένοι αρχαίοι συγγραφείς την αναφέρουν και με τα δύο ονόματά τους.

Β) Έναρξη Μυκηναϊκής παρουσίας στην Ιταλία – (16ος – 11ος αι. π.Χ.).

Νεώτερα ευρήματα τοποθετούν χρονολογικά την Μυκηναϊκή παρουσία στην Ιταλία στον 16ο αι. π.Χ.
Οι Μυκηναίοι, με τους Μινωΐτες να υπερισχύουν στην αγορά της ανατολικής Μεσογείου, θα στραφούν από τον 16ο αι. π.Χ. στην αγορά της Δύσης και συγκεκριμένα της Ιταλίας.
Πρωτοεμφανίζονται στο νότιο Τυρρηνικό Πέλαγος : Αιόλια Νησιά, Καλαβρία, Νάπολη, αλλά και στο Αδριατικό πέλαγος και ιδιαίτερα στην περιοχή της Απουλίας.
Στόχος τους το εμπόριο και η πρόσβαση και εκμετάλλευση των πρώτων υλών (και ιδιαίτερα του χαλκού) των περιοχών αυτών.
Την περίοδο μεταξύ 16ου και 15ου αι. π.Χ. θα επιλέξουν και θα εγκαταστήσουν εμπορικές θέσεις σε περιοχές προσπελάσιμες από ξηρά και θάλασσα, ώστε να είναι εύκολη η μεταφορά των πρώτων υλών από ξηράς, και των προς ανταλλαγή μυκηναϊκών εμπορευμάτων από θάλασσα.

ΘΕΣΕΙΣ ΟΠΟΥ Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΕΧΕΙ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΜΥΚΗΝΑΪΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ


Χάρτης της ιταλικής χερσονήσου με θέσεις μυκηναϊκών ευρημάτων

1. ΦΟΝΤΟ ΠΑΒΙΑΝΙ
2. ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΝΤΕΙ ΣΟΤΣΙ
3. ΜΟΝΤΑΝΙΑΝΑ
4. ΦΡΑΤΕΖΙΝΑ
5. ΑΝΚΩΝΑ
6. ΤΡΕΤΣΑΝΟ
7. ΠΙΕΝΤΙΛΟΥΚΟ
8. ΛΟΥΝΙ ΣΟΥΛ ΜΙΝΙΟΝΕ
9. ΜΟΝΤΕ ΡΟΒΕΛΛΟ
10. ΣΑΝ ΤΖΙΟΒΕΝΑΛΕ
11. ΚΑΖΑΛΕ ΝΟΥΟΒΟ
12. ΒΙΒΑΡΑ
13. ΙΣΚΙΑ
14. ΕΜΠΟΛΙ
15. ΠΕΣΤΟΥΜ
16. ΠΟΛΛΑ
17. ΠΡΑΓΙΑ Α ΜΑΡΕ
18. ΣΑΝΤΑ ΝΤΟΜΕΝΙΚΑ ΝΤΙ ΡΙΚΑΡΝΤΙ
19. ΠΑΝΑΡΕΑ
20. ΛΙΠΑΡΕΣ
21. ΣΑΛΙΝΑ
22. ΦΙΛΙΚΟΥΝΤΙ
23. ΟΥΣΤΙΚΑ
24. ΜΑΝΑΚΟΡΕ
25. ΜΟΛΙΝΕΛΛΑ
26. ΚΟΠΠΑ ΝΕΒΙΓΚΑΤΑ
27. ΤΟΠΠΟ ΝΤΑΓΚΟΥΤΣΟ
28. ΤΡΑΝΙ
29. ΜΠΑΡΙ
30. ΤΖΙΟΒΙΝΑΤΣΟ
31. ΣΑΝΤΑ ΣΑΜΠΙΝΑ
32. ΠΟΥΝΤΑ ΛΕ ΤΕΡΡΑΡΕ
33. ΣΟΥΡΜΠΟ
34. ΟΤΡΑΝΤΟ
35. ΛΕΟΥΚΑ
36. ΠΑΡΑΜΠΙΤΑ
37. ΠΟΡΤΟ ΤΣΕΖΑΡΕΟ/ΣΚΑΛΟ ΝΤΙ ΦΟΥΡΝΟ
38. ΑΒΕΤΡΑΝΑ
39. ΟΡΙΑ
40. ΤΟΡΡΕ ΚΑΣΤΕΛΛΟΥΤΣΙΑ
41. ΠΟΡΤΟ ΠΕΡΟΝΕ
42. ΣΑΤΥΡΙΟΝ
43. ΤΑΡΑΝΤΑΣ (ΣΚΟΛΙΟ ΝΤΕΛ ΤΟΝΝΟ, ΣΑΝ ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ)
44. ΚΟΤΣΟ ΜΑΡΤΖΙΟΤΤΑ
45. ΠΑΛΑΤΖΙΑΝΟ
46. ΤΙΜΜΑΡΙ
47. ΣΑΝ ΒΙΤΟ
48. ΤΕΡΜΙΤΙΟ
49. ΦΡΑΝΚΑΒΙΛΛΑ ΜΑΡΙΤΤΙΜΑ
50. ΜΠΡΟΛΙΟ ΝΤΙ ΤΡΕΜΠΙΖΑΤΣΕ
51. ΤΟΡΡΕ ΝΤΕΛ
52. ΚΑΠΟ ΠΙΚΚΟΛΟ
53. ΣΕΡΡΑ ΟΡΛΑΝΤΟ
54. ΒΑΛΣΑΒΟΪΑ
55. ΜΟΛΙΝΕΛΛΟ
56. ΘΑΨΟΣ
57. ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ
58. ΠΛΗΜΜΥΡΙΟΝ
59. ΜΑΤΡΕΝΣΑ
60. ΚΟΤΣΟ ΝΤΕΛ ΠΑΝΤΑΝΟ
61. ΦΛΟΡΙΝΤΙΑ
62. ΠΑΝΤΑΛΙΚΑ
63. ΚΑΒΑ ΚΑΝΑ ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ
64. ΜΟΝΤΕ ΣΑΛΛΙΑ
65. ΜΠΟΥΣΕΜΙ
66. ΚΑΝΑΤΕΛΛΟ
67. ΜΙΛΕΝΑ
68. ΚΑΛΝΤΑΡΕ
69. ΑΚΡΑΓΑΝΤΑΣ
70. ΜΠΟΡΓΚ’ ΙΝ-ΝΑΝΤΟΥΡ
71. ΑΛΜΠΟΥΤΣΙΟΥ
72. ΣΑ ΜΑΝΤΡΑ’ Ε ΣΑ ΤΖΙΟΥΑ
73. ΣΑΝΤ’ ΑΝΤΙΟΚΟ ΝΤΙ ΜΠΙΖΑΡΤΣΙΟ
74. ΠΟΤΣΟΜΑΤΖΙΟΡΕ
75. ΟΡΟΣΕΪ
76. ΡΙΟ ΛΟΚΟΥΛΑ
77. ΝΟΥΟΡΟ
78. ΠΕΡΝΤΑ’ Ε ΦΛΟΡΙΣ
79. ΤΕΡΤΕΝΙΑ
80. ΝΤΟΜΟΥ Σ’ ΟΡΚΟΥ
81. ΑΝΤΙΓΚΟΡΙ
82. ΚΑΠΟΤΕΡΡΑ
83. ΑΣΕΜΙΝΙ
84. ΝΕΤΣΙΜΟΠΟΥΤΣΟΥ
85. ΓΚΟΝΟΣΦΑΝΑΝΤΙΓΚΑ
86. ΜΠΑΡΟΥΜΙΝΙ
87. ΣΕΡΡΑ ΙΛΙΞΙ
88. ΑΜΠΙΝΙ
89. ΘΑΡΡΟΣ

Στο ανταλλακτικό εμπόριο που θα αναπτυχθεί, οι Μυκηναίοι θα εμπορευτούν και θα ανταλλάξουν προϊόντα μυκηναϊκής κατασκευής και αντικείμενα προερχόμενα από την Εγγύς Ανατολή με τις πολύτιμες πρώτες ύλες και τα μέταλλα από τις περιοχές αυτές.
Τον 14ο με 13ο αι. π.Χ. θα ελαττωθούν οι θέσεις τους στο Τυρρηνικό Πέλαγος, θα αυξηθούν στις περιοχές της Απουλίας της Καλαβρίας και της Σικελίας, ενώ θα ανακαλύψουν την Σαρδηνία : περιοχή πλούσια σε μεταλλεύματα.
Την εποχή αυτή θα καταρρεύσει η ηγεμονία των Μινωϊτών στο Αιγαίο και ο Μυκηναϊκός πολιτισμός θα γνωρίσει το μέγιστο της ακμής του.
Τον 12ο με 11ο αι. π.Χ. οι θέσεις όπου παρουσιάζονται μυκηναϊκά ευρήματα περιορίζονται στην περιοχή του κόλπου του Τάραντα και στην νότια Σαρδηνία, με ελάχιστα ίχνη στην Σικελία και στα Αιόλια Νησιά.

Πόλη της ΝΔ Τρινακρίας, ιδρύθηκε από τα Υβλαία Μέγαρα το 625 π.Χ. περίπου. Κατεστράφη από τους Καρχηδόνιους το 409 π.Χ., επανεκτίσθη και κατεστράφη ολοκληρωτικώς το 250 π.Χ. Οι κάτοικοί της μετεφέρθησαν στο Λιλύβαιο.
Η ανακάλυψη του σιδήρου, ως φθηνότερη και πιο διαδεδομένη πρώτη ύλη στην κατασκευή όπλων, θα γίνει η αιτία να χάσουν οι Μυκηναίοι το πλεονέκτημα του ανταλλακτικού εμπορίου, μιας και θα παύσει πλέον η σχέση εξάρτησης από την πρώτη ύλη που διακινούσαν μέχρι τότε.

Τα μυκηναϊκά ανάκτορα θα χάσουν την επιρροή τους πάνω στις μικρές πόλεις και θα περάσουν στο προσκήνιο οι πρώτες πόλεις-κράτη. Τον 10ο με 9ο αι. π.Χ., οι μεγάλοι πολιτισμοί της Εποχής του Χαλκού θα παραδοθούν στην λήθη. Η ιστορική αυτή περίοδος θα ονομαστεί αργότερα από τους «μελετητές των πολιτισμών» «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ».

Τον 9ο με 8ο αι. π.Χ., οι Έλληνες θα ακολουθήσουν τα θαλάσσια μονοπάτια των Μυκηναίων και θα ξεχυθούν στο Αιγαίο, προς εύρεση σιδήρου αυτήν την φορά. Δεν θα περιοριστούν στις εμπορικές επισκέψεις των περιοχών αυτών, αλλά θα ιδρύσουν νέες πόλεις σε όλες τις ακτές της Μεσογείου : από Ισπανία και Ιταλία μέχρι Αφρική και Συροπαλαιστίνη.
Ως πρώτη ελληνική αποικία στην Δυτική Μεσόγειο, θεωρούνται οι Πιθηκούσες, η σημερινή Νήσος Ίσκια στον Κόλπο της Ν(ε)άπολης, από τους Χαλκιδείς της Εύβοιας το 760 με 750 π.Χ.

ΕΠΙ ΠΟΝΤΟΝ ΠΛΑΖΟΜΕΝΟΙ…

Τρινακρία, Σελινούς, θέα από την ακρόπολη της πόλεως.Τέμπερα με ακρυλικό σε ξύλο, 35 x 50 εκ. Έργο του ζωγράφου Αλέκου Λεβίδη


«Επί πόντον πλαζόμενοι » , περιπλανώμενοι στην θάλασσα : έτσι περιγράφει ο Όμηρος τους συντρόφους του Οδυσσέα ανάμεσα στα κύματα, στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν στην πατρίδα. Έτσι ήταν πριν και μετά τον Οδυσσέα εκείνοι οι «οδύσσειοι» που, άφοβοι, αντιμετώπισαν τα πέλαγα στο ταξίδι τους προς την Δύση.
Πρώτα οι Κρητικοί που άφησαν εκεί, μαζί με το λείψανο του βασιλιά τους Μίνωα, και τα πλούσια ίχνη της παρουσίας τους στις ακτές της νότιας Σικελίας. Έπειτα οι Μυκηναίοι που, αναζητώντας μέταλλα, γέμισαν με σταθμούς τις ακτές τις Απουλίας, της Καλαβρίας, τις Σικελίας και, νικώντας την Σκύλλα και την Χάρυβδη, εισήλθαν στο Τυρρηνικό Πέλαγος.

Πρέπει να αναφέρουμε ότι ήδη αρκετούς αιώνες πριν να εγκατασταθούν μόνιμα οι Ευβοείς στην Πιθηκούσσα (Ίσκια), προσβλέποντας στην στυπτηρία και τον σίδηρο της Τοσκάνης, η Κάτω Ιταλία, οι νήσοι του Αιόλου και η Σικελία αποτέλεσαν την φυσική γέφυρα για τους ναυτικούς και τους εμπόρους, οι οποίοι έστρεφαν την ριψοκίνδυνη πλώρη τους από το Αιγαίο προς την πλούσια σε χαλκό Σαρδηνία και την μακρινή Ταρτησσό, στην ατλαντική ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου, όπου έφτανε ο πολύτιμος κασσίτερος από τις Κασσιτερίδες (τα Βρετανικά νησιά).

Ως εκ τούτου ήταν φυσικό να είναι η Κάτω Ιταλία και η Σικελία οι πλησιέστεροι και προτιμότεροι σταθμοί όταν, στα μέσα περίπου του 8ου αι. π.Χ., η αύξηση του πληθυσμού, η ένδεια γης, οι κοινωνικές αντιθέσεις, η παρουσία αρχηγών που είχαν τα μέσα και το κύρος να οδηγήσουν εκστρατείες με ανθρώπους ριψοκίνδυνους, των οποίων είχαν κατορθώσει να εξάψουν την φαντασία, άρχισαν να «κτίζουν» τον Ελληνισμό της Δύσης.
Από την Εύβοια, τις Κυκλάδες, την Μεγαρίδα, την Κορινθία, την Αχαΐα, την δυτική Λοκρίδα και ακόμη και από την Κρήτη και την Ρόδο, Έλληνες κινήθηκαν, αυτήν την φορά για να «μεταφυτευτούν» πέρα από την Μεγάλη Θάλασσα και δεν γνώριζαν, ταξιδεύοντας, λίγοι μα θαρραλέοι, με τα μικρά τους άφρακτα πλοία, ότι θα δημιουργούσαν έναν από τους λαμπρότερους πολιτισμούς της Μεσογείου.

Τρινακρία, η αρχαία αγορά της Μοργαντίνα, αποικίας των Χαλκιδέων.Αυγοτέμπερα με λάδι σε ξύλο, 35 x 50 εκ. Έργο του ζωγράφου Αλέκου Λεβίδη


Θα έκτιζαν πόλεις, θα οικοδομούσαν μνημεία, θα δημιουργούσαν πλούτη που θα έκαναν αυτά της μικρής πατρίδας που είχαν αφήσει πίσω τους να μοιάζουν φτωχά, πατρίδες με τις οποίες, όμως, οι δεσμοί παρέμειναν πάντα πολύ στενοί και δεν χρειάζεται να θυμίσουμε εδώ τον Αισχύλο, τον Πίνδαρο ή τον Πλάτωνα.
Η διακίνηση ιδεών και ανθρώπων καθιστούσε πάντοτε ενιαίο τον ελληνισμό της πατρίδας, ανατολικό και δυτικό, και του έδωσε μια γλώσσα δική του, αν και με διαφορές στην προφορά.


Γι’ αυτό τα ερείπια που εικονίζονται σε αυτό το Ημερολόγιο, περισσότερο από Σικελικά ή της Μεγάλης Ελλάδας – και καμιά φορά και φοινικικά, αφού στην Σικελία η Καρχηδών, συχνά κυρίαρχη πολιτική δύναμη, ήταν υποταγμένη από πολιτιστική άποψη – είναι «ελληνικά».

Και δεν εξαφανίστηκε η ελληνικότητα με την κυριαρχία της Ρώμης, αφού ελληνικά συνέχισαν να μιλούν και στην Σικελία – και οι Συρακούσες υπήρξαν η πρωτεύουσα, έστω και για λίγα χρόνια, της βυζαντινής αυτοκρατορίας – και ακόμη αργότερα στα λεγόμενα «βασιλειανά» μοναστήρια της Καλαβρίας και είναι φυσικό που, κάτω από το βάρος της ημισελήνου, βρήκαν καταφύγιο στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία από την εποχή του Σκενδέρμπεη (Γ. Καστριώτης), αυτά τα ελληνόφωνα κέντρα που κράτησαν ζωντανή την θύμηση της πατρίδας. Ακριβώς όπως εκείνοι που πολλούς αιώνες δίδαξαν στην Μεγάλη Ελλάδα και την Σικελία την τέχνη να κατασκευάζουν πόλεις και να υψώνουν μνημεία αιώνιων πολιτισμών.

«Οι τόποι του Ελληνισμού της Δύσης» – μπορούμε να κλείσουμε με τα λόγια του Roger Peyrefitte – «μας δίνουν, εκτός από τις αναμνήσεις, και μαθήματα. Σε μια εποχή που μας επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι οι πολιτισμοί είναι θνητοί, οι τόποι αυτοί μας αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτισμοί αθάνατοι.
Αυτά τα μνημεία που γλίτωσαν μετά από τόσους αιώνες και από τόσες γενεές ανθρώπων, θα διαρκέσουν ίσως όσο και η ανθρωπότητα. Θα της θυμίζουν τις αρετές της ομορφιάς, του μέτρου, της σιωπής».

   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β   

Τρινιτάπολη- Αρχαιολογικό Πάρκο Εποχής του Χαλκού, 1500 π.Χ. 
 Η περιοχή με τους αινιγματικούς υπόγειους ναούς που βγήκαν μέσα από ασβεστώλιθικά βράχια και είναι ηλικίας 3.700 ετών.


Η έννοια του χώρου θυμίζει τις σύγχρονες μυκηναϊκές δομές που δημιουργήθηκαν στην  Ελλάδα οι οποίες περιλαμβάνουν ένα διάδρομο με απότομη πρόσβαση ( δρόμος ), που ακολουθείται από ένα στενό πέρασμα (Στόμιο ), που οδηγούν στο κεντρικό περιβάλλον, μια μεγάλη αίθουσα που δίνει πρόσβαση σε ένα κάτω διαμέρισμα.Επιπλέον, πολλά είναι τα  Ίχνη που υπάρχουν των επαφών μεταξύ των Ανθρώπων της περιοχής και Μυκηναίων στις  Ακτές, αυτές δε πολύ πριν Από τον πρώτο ελληνικό αποικισμό .






Η έννοια του  χώρου θυμίζει τις σύγχρονες τους μυκηναϊκές δομές που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα , οι οποίες περιλαμβάνουν ένα διάδρομο με κεκλιμένη ημι-απότομη πρόσβαση ( δρόμος ), που ακολουθείται από ένα στενό πέρασμα ( Στόμιο -stomion ), ο οποίος δρόμος οδηγεί στο κεντρικό περιβάλλον, μια μεγάλη αίθουσα που δίνει πρόσβαση σε ένα  διαμέρισμα από κάτω .

Επιπλέον, είναι πολλά  τα  ίχνη επαφών που υπάρχουν μεταξύ των πληθυσμών των  εκεί κατοίκων  και των Μυκηναίων στον παράκτιο κυρίως χώρο της ανατολικής Ιταλικής χερσονήσου  πολύ πριν από τον λεγόμενο πρώτο ελληνικό αποικισμό .


Σε αυτά τα υπόγεια (hypogea) έχουν εντοπιστεί και εννέα ταφικά στοιχεία αυτού  του οικισμού  και  είναι ακόμα ένα μυστήριο, όπου, δεδομένου ότι οι μέχρι τώρα χώροι που έχουν βρεθεί έχουν εκπληρώσει, σε διαφορετικά χρονικά στάδια, μια μόνον  χρήση που είναι αποκλειστικά τελετουργική ή ταφική .


Συνεχίζοντας το θέμα της Εποχής του Χαλκού του πολιτισμού, στην Trinitapoli – ακριβώς μέσα στην υγρή ζώνη του Saline – υπάρχει ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά στοιχεία για την περιοχή στην οποία η παραγωγή σε θαλασσινό αλάτι είναι ένα από τα κύρια παραγωγικά επαγγέλματα.




Ταφικό σκάμμα με διάδρομο και πλάγιο θαλαμίσκο στην ανατολική θέση του θαλάμου του τάφου μυκηναϊκής μορφής στην Ιταλική



ΜΥΚΗΝΑΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ



Οι βασικοί διάδρομοι από το Αιγαίο στην ιταλική χερσόνησο 


Μυκηναϊκά ευρήματα από την νήσο Ισχία ( Πιθυκούσες)-Μουσείο του Λίπαρι Το Λίπαρι (ιταλικά Lipari, αρχ. ελληνικά Μελιγουνίς και Λιπάρα μία από τις Αιολίδες νήσους ) είναι ηφαιστειογενές νησί της νότιας Ιταλίας ευρισκόμενο στη νότια Τυρρηνική Θάλασσα, 16 ναυτικά μίλια βόρεια της Σικελίας.

Μυκηναϊκά ευρήματα από την νήσο Ισχία ( Πιθυκούσα )


Μυκηναϊκά ευρήματα από την ανατολική ακτή της Ιταλικής χερσονήσου 

Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 

Εισηγμένη κεραμική με τροχό στην περιοχή ROCA VECCHIA



Εύρημα από την περιοχή από κάποιο είδος σκεύους με κεφαλή πάπιας
Μία μυκηναϊκή κύμβη με κεφαλή πάπιας από ορεία κρύσταλλο  μινωϊκή λιθοτεχνία από τις Μυκήνες Ταφικός Κύκλος Β 16ος αι. π.Χ.  Ε.Α.Μ.
Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 



Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 




Περιοχές με Μυκηναϊκά  ευρήματα της Εποχής του Χαλκού 
Μυκηναϊκά Εύρηματα από μπρούτζο από την Τρινιτάπολη







 Trinitapoli – ακριβώς μέσα στην υγρή ζώνη του Saline 


Αυτός είναι ο αρχαιολογικός χώρος των δεξαμενών στα δυτικά της, όπου, μόλις τρία μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, βρέθηκαν κάποια εγκύκλιες πλατφόρμες διαφορετικού πλάτους συνοδευόμενες από οπές τρύπες, ίσια κανάλια και τάφρους οριοθέτησης, κάτι το οποίο ερμηνεύεται από τους μελετητές ως δομές από μέρος ενός εργοστασίου εκμετάλλευσης θαλασσινού αλατιού που χρονολογείται στην Εποχή του Χαλκού, αν και – σύμφωνα με επιφανειακά ευρήματα – η περιοχή έχει αποκαλύψει τέσσερις φάσεις κατοίκησης που αναφέρονται επίσης σε προγενέστερες εποχές ,Νεολιθική , 6-5 η χιλιετία και μετά και εν συνεχεία έως την ελληνιστική εποχή .


Τρινιτάπολη 


 Η σύνδεση αυτού του τόπου με την παραγωγή αλατιού είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη σημασία της διατροφής στην πιο απομακρυσμένη αρχαιότητα :

Ήδη από τα 10.000 χρόνια πριν, το αλάτι είχε πράγματι ένα σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της σπουδαιότητος αυτής καθώς και να αναγνωρίζεται ως οικονομική αξία στις συναλλαγές της οποίας ήταν πρωταγωνιστής, από την πρωτοπορία, στις εμπορικές οδούς της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.

ΤΕΛΟΣ 

 ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α :
– Καθηγητής Antonino Di Vita. Διευθυντής της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών (Από τον πρόλογο του Ημερολογίου του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ).

ΠΗΓΗ κειμένων, φωτογραφιών και σχεδίων :Α

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α’ : ΕΥΡΩΠΗ» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ,
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΤΛΑΣ ΗΠΕΙΡΩΝ εκδόσεις Ι. Ρέκου & Σία και
άρθρο του Tsao Cevoli (Αρχαιολόγος) – μετάφραση Βιολέττας Ζεύκη – στο περιοδικό «CORPUS» τ. 28 (Ιούνιος 2001) σελ. 40.
Ευχαριστώ την Στέλλα Τόπακα της «ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ» για την βοήθεια και την ευγενική προσφορά της. (ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ από το Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ)

ΠΗΓΗ κειμένων, εικόνας και φωτογραφιών :Β

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α’ : ΕΥΡΩΠΗ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ,
άρθρο στο περιοδικό «ΙΣΤΟΡΙΟΓΝΩΣΙΑ» τ. 39 (Ιουλ. – Αυγ. 2001) σελ. 82 και
άρθρο στην εφημερίδα «La Repubblica» φ. 21/6/2001,
ενώ ο χάρτης της περιοχής προέρχεται από τον Microsoft® ENCARTA Interactive World Atlas 2003.
ΚΑΙ WWW.ARCHEOPUGLIA.BENICULTURALI.IT

ΝΙΚΟΛΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ-ΝΑΟΥΣΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-2008
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΘΕΜΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΣΕΙΡΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ 2011
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ


ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β:

  • www.famedisud.it
  • Ομάδα ανασκαφής Trinitapoli  Αρχαιολογικό Πάρκο  Hypogeum
  • ΥΠ.ΠΟ ΙΤΑΛΙΑΣ 
  • www.archeobo.arti.beniculturali.it

Πηγή έρευνας από: http://ellinondiktyo.blogspot.gr/2017/12/blog-post_7.htmlΜΥΚΗΝΑΙΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΗΤΕΣ