17 June, 2019
Home / Διαφορα (Page 1284)


Μιχαλέλης εζήλωσεν «δόξαν» Τσιακανίκα και ανέβασε στο Facebook ενα εξίσου «εμπνευσμένο» κείμενο…
Κειμενάκια υπολανθάνουσας λογοτεχνικής υποκουλτούρας, που μιλάνε για περιπετειώδη ταξίδια (άλλοτε δύσκολα και άλλοτε εύκολα), για «δημοσιογραφάρες» , για καπετάνιους (Μίνωα Κυριακού), για «ακάματους τιμονιέρηδες» (σαν τον Στέργιο Χατζηνικολάου) και «εμπνευσμένους καπεταναίους» (σαν τον αδελφό του Στέργιου, Νίκο Χατζηνικολάου). 
«Ταξίδια με (έλεος ρε Λουντέμη) πυξίδα την ψυχή και τον προορισμό».
Και επειδή όμως ο ναύτης (διευθυντής), μπορεί και να μην πληρώνεται, τι να κάνει? 
Μπαρκάρει σε…
άλλο καράβι.
Ασε δε που ο πρώην «εμπνευσμένος καπετάνιος» του εχει πάει κι αυτός ναύτης, σε άλλο καράβι…

Το πόνημα: 

Λοιποοοοοον…
(κατι δικά μου τωρα)

Παρακαλω την προσοχη σας: 
Αυτο το τευχος της Real ειναι συλλεκτικο. 
Διοτι σε λιγους μηνες θα ψαχνετε να βρειτε που ειχατε ακουσει για εργα που πνιγονται στη γραφειοκρατια, για ευθυνες που πρεπει να αποδιδονται, για το νεο «status» στο μεταναστευτικο κλπ κλπ.

Και θα λετε το διαβασα στη Real.

Παρεμπιπτοντως, αυτο το φυλλο ειναι «ιδιαιτερο» και συλλεκτικο για μενα. Ειναι το τελευταιο που θα εχει τη φωτογραφια μου αναμεσα στους συνεργατες-στελεχη. Αυτο απο μονο του θα αποτελουσε μια εξεχουσα τιμη.

Πλην ομως η ΚΟΡΥΦΑΙΑ τιμη ηταν η -ας πουμε- παρουσια μου εννεα χρονια σ εναν Ομιλο που με τα οποια λαθη, αβλεψιες, γκέλες, οδηγος ηταν η Εντιμοτητα, το Παθος για την πρωτια, η Αγωνια για τη Διακριση: δηλαδη η Μαχη για την Ενημερωση. Της οποιας απαραιτητοι οροι ειναι οι παραπανω…

Σ αυτο το «μαγαζι» ευτυχησα να γνωρισω λογιων λογιων ανθρωπους. Καποιοι εξ αυτων με συμπαθησαν-καποιοι οχι. Το ιδιο κι εγω: οταν δινουμε την ψυχη μας στη δουλεια, δεν μπορει να ειμαστε με ολους καλα-ή κακα…

Το ταξιδι των εννεα ετων ηταν περιπετειωδες, αλλες φορες δυσκολο, αλλες ευκολο. Σχεδον παντα μαγευτικο. Αυτο ειναι το καλο με τα ταξιδια: οταν εχεις εμπνευσμενους καπεταναιους, οπως τον Νίκος Χατζηνικολάου και ακαματους τιμονιερηδες οπως τον Στεργιο, το ταξιδι γινεται παντα με πυξιδα την ψυχη και προορισμο αλλη μια επιτυχια.

Παντως, φθανοντας στο δικο μου «λιμανι αποβιβασης» οι ευχαριστιες μου δεν πηγαινουν μονο και αποκλειστικα στους δυο προαναφερθεντες.

Κυριως θα ηθελα να ευχαριστησω ολους εκεινους κ εκεινες που εννεα χρονια (ειτε στην εφημεριδα, ειτε στο ραδιοφωνο-για λίγο) μου εμαθαν πραγματα και μου προσφεραν τη μοναδικη εμπειρια να ζησω εξαιτιας τους τη ΜΑΓΕΙΑ της Κορυφης.

(σ.σ: για οσους υπηρξαμε σε εφημεριδα&ραδιοφωνο δεν τους ευχαριστω. Ηδη θα καταλαβαν οτι θα πορευομαστε «μαζι». Ασχετως αν δεν επιβεβαιωνεται παντα «γεωγραφικα» η συνυπαρξη μας…).

Ρεπορτερς, ατελιε, διορθωση, υλατζηδες, γραμματεια, παραγωγη, κλητηρες, παραγωγοι, συνταξη, ηχοληπτες, εσωτερικοι συντακτες στο site, αρχισυντακτες, διευθυντες: αυτη ειναι η ΨΥΧΗ του RealGroup και αυτους ευχαριστω που ειχα την Τυχη να συνεργαστω μαζι τους!!!


Εις το επανιδειν!!!

Πηγή Έι καπετάνιε θέλεις ένα ναύτη (διευθυντή) ακόμα?…

Η χθεσινή μοτοπορεία στη Σαντορίνη για τη Μακεδονία .

Hlias Michailidis


Μπράβο σε όσους συμμετείχαν στην μηχανοκίνητη πορεία που πραγματοποιήθηκε σε όλη τη Σαντορίνη ενάντια στην προδοσία της Μακεδονίας μας! Η παρουσία του κόσμου και τα χειροκροτήματα καθ’όλη την πορεία ξεπέρασαν κάθε προσδοκία και έδειξαν ότι οι Έλληνες σε κάθε γωνιά αυτού του τόπου πονάνε και αγωνιούν για την Μακεδονία!

https://www.facebook.com/100009326637959/videos/2071945489792985/?fref=mentionsΠηγή Ένα μεγάλο μπράβο σε όσους συμμετείχαν στην μηχανοκίνητη πορεία που πραγματοποιήθηκε σε όλη τη Σαντορίνη ενάντια στην προδοσία της Μακεδονίας μας!

H κυβέρνηση προφανώς σε αναζήτηση νέων ψηφοφόρων δεν ενοχλείται να δίνει την ελληνική ιθαγένεια σε αλλοδαπούς οι οποίοι μάλιστα έχουν καταδικαστεί στο παρελθόν για εγκληματικές ενέργειες από ελληνικά δικαστήρια.
Θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι θα ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές τα άτομα αυτά.
Στην περίπτωση του V.O, ο οποίος έλαβε χάρη ύστερα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Σταύρο Κοντονή και αποκτά πλέον την ελληνική ιθαγένεια και όπως αναφέρεται στην σχετική υπουργική απόφαση, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 25 Ιουνίου(ΦΕΚ Γ΄/718) όπως αναφέρει η σελίδα protothema.gr:
 “με προεδρικό διάταγμα που εκδόθηκε στην Αθήνα…ύστερα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και γνωμοδότηση του Συμβουλίου Χαρίτων αίρονται οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη του V.O του V, με την αριθμ…/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών σε ποινή φυλάκισης 2 ετών και 3 μηνών με τριετή αναστολή για τα αδικήματα της ληστείας και της παράνομης οπλοφορίας προκειμένου να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια με πολιτογράφηση”. 
Ιδού και το ΦΕΚ:

Σε αυτό το πλαίσιο, πολίτης του Ελληνικού κράτους γίνεται και η G. T του T, η οποία είχε καταδικαστεί το 2009 σε ποινή φυλάκισης 9 μηνών με τριετή αναστολή για τα αδικήματα της χρήσης πλαστών εγγράφων και της απόπειρας υφαρπαγής ψευδούς βεβαίωσης.
Επιπλέον, ύστερα από πρόταση του κ. Κοντονή αποκτά την ελληνική ιθαγένεια με πολιτογράφηση και ο αλλοδαπός O.M του P, ο οποίος είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για το αδίκημα της κλοπής. 
Στο μεταξύ, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η χάρη που δίνεται ύστερα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης σε Έλληνα πολίτη, ο οποίος έχει καταδικαστεί για λιποταξία από το Ναυτοδικείο Πειραιά, για να διοριστεί στο Πολεμικό Ναυτικό!
Ειδικότερα, “αίρονται οι κατά νόμον συνέπειες που απορρέουν από την καταδίκη του Β.Π του Χ, με την αριθμ…./2007 απόφαση του Πενταμελούς Ναυτοδικείου Πειραιά σε ποινή φυλάκισης 1 μηνός και μετατραπείσα σε χρηματική με τριετή αναστολή για το αδίκημα της λιποταξίας στο εσωτερικό σε ειρηνική περίοδο προκειμένου να μην αποτελεί κώλυμα για τον διορισμό του στο Ελληνικό Δημόσιο και ειδικότερα στο Πολεμικό Ναυτικό”
Στο ίδιο πνεύμα σωφρονιστικής πολιτικής, η ποινή φυλάκισης 10 μηνών για το αδίκημα της απόπειρας κλοπής και η ποινή φυλάκισης 12 μηνών για τα αδικήματα της πλαστογραφίας με χρήση και υφαρπαγής ψευδούς βεβαίωσης δεν αποτελούν πλέον κώλυμα για να εργαστούν δύο συμπολίτες μας ως σεκιούριτι.
Στο μεταξύ, ως μόνιμος τραυματιοφορέας σε μεγάλο νοσοκομείο των Αθηνών μπορεί να διοριστεί και ο υποψήφιος δημόσιος υπάλληλος, με καταδίκη 4 μηνών για το αδίκημα της κλοπής κατά το παρελθόν.

pronews.grΠηγή Φτιάχνει εκλογικό σώμα ο ΣΥΡΙΖΑ: Είσαι αλλοδαπός καταδικασμένος σε φυλάκιση; – Παίρνεις υπηκοότητα

Το μήνυμα δόθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα σήμερα στο υπουργικό συμβούλιο, η δεύτερη φάση της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε με τις συμφωνίες των Πρεσπών και του Eurogroup, και η τρίτη…
– και πολιτικά καθοριστική – περίοδος για την κυβέρνηση της αριστεράς ανοίγει μαζί με το τέλος του Μνημονίου. Πρόκειται για την περίοδο κατά την οποία το Μαξίμου φιλοδοξεί να αποδώσει, σταδιακά έστω, στην κοινωνία το μέρισμα της εξόδου από την οκταετή κρίση και, μαζί, να διαμορφώσει και τις πολιτικές συνθήκες για την εκλογική ανατροπή.

Το κρίσιμο διάστημα για τον τελικό σχεδιασμό αυτού του εγχειρήματος ορίζεται στο επόμενο δίμηνο – για την ακρίβεια, στις περίπου 70 ημέρες που απομένουν έως την ΔΕΘ και τις εξαγγελίες που θα κάνει από εκεί ο πρωθυπουργός. Το δε πλαίσιο στο οποίο θα κινηθούν αυτές οι εξαγγελίες το έδωσε ήδη ο Αλέξης Τσίπρας στο υπουργικό συμβούλιο: Όπως είπε, δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο παρελθόν – μπορεί όμως να υπάρξει «μια συνετή δημοσιονομική πολιτική, μια λελογισμένη επέκταση στη βάση των δημοσιονομικών δυνατοτήτων». Για να προσθέσει ότι θα πρόκειται για μια οικονομική επέκταση με δύο στόχους: «Από την μία την στήριξη των πλέον αδύναμων, και από την άλλη την τόνωση της ανάπτυξης».

Πάνω σ’ αυτό το δίπτυχο θα βασιστούν και τα πρώτα μέτρα μεταμνημονιακής ανακούφισης που θα εξειδικευθούν και θα ποσοτικοποιηθούν πλήρως μέσα στο επόμενο δίμηνο και θα ανακοινωθούν από τον πρωθυπουργό στην ΔΕΘ.

Πρόκειται για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την αύξηση του κατώτατου μισθού, την εφαρμογή στοχευμένων φοροελαφρύνσεων 750 εκατομμυρίων ευρώ που θα τεθούν σε ισχύ από το 2019, καθώς και την χορήγηση, και αυτή την χρονιά, του μερίσματος κοινωνικής αλληλεγγύης από το υπερπλεόνασμα – δηλαδή, του μερίσματος που περιγράφεται και ως «13η σύνταξη», όμως δεν θα αφορά μόνον τους συνταξιούχους αλλά όλες τις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες. Στο τραπέζι βρίσκονται και εισηγήσεις για, επίσης, στοχευμένες μειώσεις στις ασφαλιστικές εισφορές και στον ΕΝΦΙΑ.

Πέραν τούτων, πρώτη θέση στην ατζέντα των κυβερνητικών σχεδιασμών έχει πάντοτε η υπέρβαση των ψηφισμένων περικοπών στις συντάξεις, είτε δια της ακύρωσης, είτε δια της αναστολής εφαρμογής του μέτρου. Επ’ αυτού όμως, και παρά τα σαφή μηνύματα που στέλνουν κυβερνητικά στελέχη ότι οι συντάξεις δεν πρόκειται να μειωθούν, οι συζητήσεις με τους δανειστές και οι τελικές αποφάσεις παραπέμπονται μετά την 20η Αυγούστου και την επίσημη λήξη του Μνημονίου.

Εως τότε, ο πολιτικός σχεδιασμός του Μαξίμου περιλαμβάνει και νέες θεσμικές παρεμβάσεις που θα αναδείξουν ακόμη περισσότερο τα διλήμματα μεταξύ «προόδου και συντήρησης» και θα εντείνουν την πίεση σε ολόκληρη το πολιτικό σύστημα. Κορυφαία εξ αυτών των παρεμβάσεων παραμένει η πρωτοβουλία για την αναθεώρηση του συντάγματος η οποία, κατά τις τελευταίες πληροφορίες, θα ανοίξει πριν από το φθινόπωρο. Συγκεκριμένα, ο έως τώρα σχεδιασμός προβλέπει την κατάθεση της τελικής κυβερνητικής πρότασης για την συνταγματική αναθεώρηση πιθανώς στις 24 Ιουλίου, στην επέτειο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ενώ η όλη διαδικασία θα εκκινήσει με την επανέναρξη των εργασιών της Ολομέλειας της Βουλής στα τέλη Σεπτέμβρη με αρχές Οκτώβρη.

Ο Σεπτέμβρης προσδιορίζεται από κυβερνητικά στελέχη και ως ο πιθανότερος χρόνος για τον ευρύ ανασχηματισμό, χωρίς ωστόσο να αποκλείονται και εκπλήξεις – να γίνουν, δηλαδή, οι αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα πριν από το τέλος του καλοκαιριού…

tvxs.gr

Πηγή Oι θερμές 70 ημέρες ως την ΔΕΘ…

«Σαλπάρουν» σύντομα δύο διευθυντές εφημερίδων…

Αγωνία στον πρώην ΔΟΛ για τις απολύσεις που ξεκίνησαν και θα συνεχιστούν και μέσα στον Ιούλιο. Στα media του…
Βαγγέλη Μαρινάκη επικρατεί αναστάτωση καθώς ουδείς γνωρίζει τι του ξημερώνει μετά και τις δύο τελευταίες απολύσεις δημοσιογράφων..

****
Πλέον ο αριθμός των απολυθέντων έφτασε τους 10 μαζί με το υπόλοιπο προσωπικό που απομακρύνθηκε τις προηγούμενες ημέρες από «Το Βήμα», «Τα Νέα» και τα sites της Αλτερ Εγκο.
****
Περικοπές που θα τρομοκρατήσουν έτι περαιτέρω την έρημη πιάτσα του Τύπου ετοιμάζει το αφεντικό «δεξιού εντύπου» με πολλά συσωρευμένα προβλήματα.
****
Θυμάστε που έγραφαν οι zoornalistas για τους έξι «καπετάνιους» που δεν θα φτάσουν στον Σεπτέμβριο; Οι δύο πρώτοι σαλπάρουν συντόμως…

zoornalistas.blogspot.gr

Πηγή Αναστάτωση στα media του Μαρινάκη…

Ο Κωστής Τσιακανίκας ευχαριστεί τα αφεντικά που έφαγε κοντά τους αυτά τα χρόνια ψωμάκι. Μνημονεύει «δημοσιογραφάρες» που γνώρισε κι αποκαλύπτει την επιρροή που είχαν πάνω του ο Σαίξπηρ και ο… Φελίνι!…

«Κάποτε ήτανε παιδί», γράφει (και ενδεχομένως τον ζηλεύανε πολλοί). Εξιστορεί την ιστορία του στον ΑΝΤ1, πώς γνώρισε τον Τέρενς Κουίκ, πώς του έδωσε το τηλέφωνο ενός περιπτέρου στην Καισαριανή και άλλα τερπνά και ωφέλιμα. 

Ο πρώην διευθυντής ειδήσεων του STAR ανέβασε ένα σημείωμα-επιστολή στο facebook επ ευκαιρία της…
επιστροφής του στοπν ΑΝΤ1.

Ευχαριστεί θερμά τον κ. Κυριακού για την τιμή της πρόσκλησης και δεν παραλείπει να ευχαριστήσει και το προηγούμενο αφεντικό (οικογένεια Βαρδινογιάννη) για την φοβερή συνεργασία που είχαν. 

Εντάξει, ξαναβρήκε δουλειά ο άνθρωπος. Γιατί να μη χαρεί; Αλλά τον Φελίνι τι τον ήθελε…
“(…) Κάποτε ήμουν παιδί…

Τότε πρωτοπάτησα το πόδι μου στον Αντ1! Είχα γνωρίσει τον Τέρενς Κουίκ για μια συνέντευξη στο Αθηνόραμα, με συμπάθησε είπε και με κάλεσε να δουλέψουμε μαζί στο νεογέννητο ραδιόφωνο. Μάλιστα, επειδή είχα πάθει λουμπάγκο και απουσίαζα απο το περιοδικό, με γύρεψε στο περίπτερο της πλατείας Καισαριανής! Τον αριθμό τηλεφώνου του περιπτέρου είχα δώσει στο γραφείο, για έκτακτες κλήσεις… Ζήσαμε πολλά μαζί. Αξέχαστα!

Κάποτε, λοιπόν, ήμουν παιδί. Τυχερό παιδί. Επειδή στο διαβα μου, γνώρισα ως προισταμένους μου,»δημοσιογραφάρες» και σπουδαίες προσωπικότητες των ΜΜΕ.Toν Παπαγεωργίου,την Ηλιοπούλου,την Μαρτίνη,την Μπουμπουρή,τον Μοσχοβίτη, τον Καράγιωργα, τον Μπόμη, τον Νικολαίδη, τον Παπουτσάνη, την Ιορδανίδου, τον Σπυρόπουλο, τον Σιαφάκα, τον Μιχόπουλο, τον Μαλέλη, τον Παναγόπουλο, τον Κανιμά, τον Ανδρεούλη, τον Λιαρέλη(δις και τώρα τρις!)… Είναι πολλοί, αλλά κι εγώ φέτος συμπληρώνω 33 χρόνια σε διάφορα «μαγαζιά»… Από φοιτητής ξεκίνησα… Ήμουν τυχερό παιδί λοιπόν, διότι από όλους αυτούς κάτι «τσιμπολόγησα». Πάντα, με τη ρήση του Ισοκράτη στο μυαλό μου: «τῶν ποιητῶν τὰ βέλτιστα μανθάνειν»!

Είναι μεγάλη τιμή και ευτυχία σε αυτή τη δουλειά, να έχεις διευθυντές-δασκάλους και όχι διευθυντές-δερβίσηδες που περιφέρουν ως «φωτεινοί παντογνώστες» την κομπορρημοσύνη τους.
Επίσης, είναι ευλογία σε αυτή τη δουλειά να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που έχουν αρχές και αξίες. Ίσως γιατί ξεχωρίζεις πιο εύκολα τους -ευτυχώς- λιγοστούς που δεν έχουν.

Τριάντα χρόνια πέρασαν λοιπόν, μετά το πρώτο μου βήμα στον Αnt1…

Όταν προ ημερών, αντάμωσα τον Πρόεδρο του Ομίλου στο γραφείο του αξέχαστου Καπετάνιου, πέρασαν μπροστά απο τα μάτια μου στο fast forword , όλες οι συναρπαστικές εικόνες της πρώτης μου «θητείας» στο σταθμό. Μιάς περιόδου συγκλονιστικής από κάθε άποψη.Μετά οι δρόμοι με οδήγησαν στο Alter,το Star,τον Skai,ξανά στο Star κι επιστροφή στον Ant1…

Ευχαριστώ θερμά τον κ. Κυριακού για την τιμή της πρόσκλησης και αισθάνομαι την ανάγκη να δικαιώσω με όλες μου τις δυνάμεις, την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπο μου.Θα προσπαθήσω…

Aποχωρίζομαι φίλους στο Star αλλά χαίρoμαι που θα ξαναβρώ παλιόφιλους στον Αnt1.
Τα τελευταία πέντε χρόνια στο κανάλι της Κηφισιάς, με γέμισαν πολύτιμες εμπειρίες και υπερηφάνεια. Οφείλω θερμές ευχαριστίες στην Οικογένεια Βαρδινογιάννη για την απεριόριστη στήριξη στην προσπάθεια μας. Το στοίχημα στο ξεκίνημα αυτής της πορείας κερδήθηκε, χάρη στη δουλειά όλων. Έχω την ανάγκη να ευχαριστήσω επίσης, μέσα απο την καρδιά μου, όλους τους εξαιρετικούς δημοσιογράφους, τους τεχνικούς και τους διοικητικούς υπαλλήλους του σταθμού για τη συνεργασία μας αλλά φυσικά και τη διοίκηση του σταθμού, για όλα όσα μοιραστήκαμε και όλα όσα επιτύχαμε. Εύχομαι κάθε επιτυχία και στη συνέχεια.

Νέο ταξίδι,λοιπόν…

Ποτέ δεν έκρυψα τον έρωτα μου για αυτή τη δουλειά. Ούτε τον πρόδωσα, ούτε με πρόδωσε ποτέ. Αλλά πάντα, στην «παρεγκεφαλίδα» μου, έχω «αποθηκευμένη» μια μεγάλη αλήθεια του Σαίξπηρ: Ο έρωτας μπορεί να είναι το ωραιότερο όνειρο αλλά και ο χειρότερος εφιάλτης. Ευτυχώς ο Φελίνι με…καθησύχαζε πάντα: Δεν υπάρχει τέλος. Δεν υπάρχει αρχή. Υπάρχει μόνο ένα ατέλειωτο πάθος για ζωή. Και δημιουργία…»

Πηγή Ένα λεπτό περιπτερά…

1948 – Η «Γέννηση»του Ισραήλ & η Νύχτα των Κρυστάλλων – ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Η Νύχτα των Κρυστάλλων & η «Γέννηση»του Ισραήλ
9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1938 ΚΑΙ 14 ΜΑΪΟΥ 1948
Μόλις δέκα χρονιά χρειάστηκαν μετά την απροκάλυπτη επίθεση των Ναζιστών κατά των Εβραίων και των περιούσιων τους για την πραγματοποίηση ενός Ονείρου 2500 περίπου χιλιάδων ετών από την Αιχμαλωσία των βαβυλώνιων,που από τότε χάθηκαν σαν κράτος από τον χάρτη και Καταπατήθηκαν τα εδάφη τους όπως είχε πει ο Χριστός( ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 21,24)από κατακτητές μέχρι να συμπληρωθεί ο καιρός των Εθνών και να γίνει κράτος και πάλι το Ισραήλ,για να μπούμε στην τελική ευθεία για τον Αντίχριστο,και το τέλος του κόσμου με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Πηγή 1948 – Η «Γέννηση»του Ισραήλ & η Νύχτα των Κρυστάλλων – ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Γράφει η Λουίζα Βογιατζή*

Οι αποτυχίες πληγώνουν τον εγωισμό μας. Όμως μας κάνουν να αλλάζουμε, να αναθεωρούμε τους στόχους μας και τελικά να ανακαλύπτουμε για τον εαυτό μας πράγματα που καμία εύκολη ή πρόσκαιρη επιτυχία δεν μπορεί να μας προσφέρει.

Ξεκινάμε κάθε μας καινούργιο βήμα στη ζωή ελπίζοντας ότι θα πετύχει. Τις περισσότερες φορές κάνουμε τα πάντα, προετοιμαζόμαστε, εξοπλιζόμαστε, έτσι ώστε να έχουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πιθανότητες να καταφέρουμε αυτό για το οποίο μοχθούμε. Κι όμως, κάποιες φορές στο τέλος του δρόμου μάς περιμένει η αποτυχία. Είναι μία από τις πιο βασικές εμπειρίες της ζωής, η οποία, αν και επώδυνη -τραγική κάποτε-, δεν παύει να είναι αναγκαία και αναπόφευκτη. Και για όποιον ξέρει να «χάνει», μπορεί να είναι το σκαλοπάτι για μια «καινούργια» ζωή.

Οι «νικημένοι νικητές»

«Όταν μας έρχονται ανάποδα όλα, τι χαρά να δοκιμάζουμε την ψυχή μας αν έχει αντοχή κι αξία! Θαρρείς κι ένας οχτρός αόρατος, παντοδύναμος -άλλοι τον λένε Θεό κι άλλοι διάολο- χυμάει να μας ρίξει, μα εμείς στέκουμε όρθιοι. Κι έτσι κάθε φορά που εσωτερικά είμαστε νικητές, όταν εξωτερικά είμαστε νικημένοι κατά κράτος, ο αληθινός άνδρας νιώθει άφραστη περηφάνια και χαρά. Η εξωτερική συμφορά μετουσιώνεται σε ανώτατη, δυσκολώτατη ευδαιμονία.» Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τον «Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη. Έχοντας ζήσει και μαθητεύσει έναν ολόκληρο χρόνο σχεδόν δίπλα στον πλανόδιο φιλόσοφο Ζορμπά, ο αφηγητής-ήρωας του βιβλίου καταφέρνει να αναγνωρίσει τη σπίθα της ελευθερίας που κουβαλά σχεδόν πάντα μαζί της η αποτυχία. Την ελευθερία της αλλαγής.

Πλήγμα στον εγωισμό μας

Δεν είμαστε όμως όλοι Ζορμπάδες, ούτε έχουμε καν την ευκαιρία στη ζωή μας να γνωρίσουμε ανθρώπους σαν το Ζορμπά. Αντίθετα, μάλιστα. Μία άποψη επικρατεί γύρω μας: Στη ζωή σημαντική είναι η επιτυχία, η νίκη, η συνεχής και αδιάκοπη εξέλιξη προς τα εμπρός, ει δυνατόν χωρίς πτώσεις, παύσεις ή πισωγυρίσματα. Η έννοια της επιτυχίας είναι σχεδόν ταυτισμένη με την έννοια της ευτυχίας, ενώ αντίθετα η αποτυχία θυμίζει δυστυχία, μιζέρια, κατάντια. Σε ένα ορισμένο βαθμό είναι έτσι. Η αποτυχία μάς θυμίζει τα λάθη, την αδυναμία, την ανεπάρκειά μας και γι’ αυτό, όταν μας συμβαίνει, μας γεμίζει δυσάρεστα συναισθήματα. Μπροστά στην αποτυχία έχουμε καταρχήν να παλέψουμε με τον πόνο, την απογοήτευση, το θυμό, τη ματαίωση, την απόγνωση, την ντροπή, το φόβο. Η αυτοεκτίμησή μας δέχεται ένα γερό πλήγμα. Είτε πρόκειται για μια αποτυχία καθαρά συναισθηματική, όπως η διάλυση μιας σχέσης, είτε επαγγελματική, βλέπουμε μπροστά μας να ναυαγεί αυτό που επιθυμήσαμε, αγαπήσαμε, ίσως και αγωνιστήκαμε γι’ αυτό. Η «ήττα» μάς πληγώνει βαθιά, κλονίζει την πίστη στις ικανότητες και τις επιλογές μας, σε ολόκληρο τον εαυτό μας.

Η αποτυχία κουβαλά μαζί της την ελευθερία της αλλαγής

Πρέπει να περάσεις για να ξεπεράσεις…

Σε μια τέτοια στιγμή από πού θα μπορούσαμε, λοιπόν, να αντλήσουμε τη δύναμη για να μεταμορφώσουμε την κλονισμένη μας πίστη σε λαχτάρα για κάτι καινούργιο και την «καταστροφή» σε μάθημα ζωής που θα μας κάνει να θέλουμε να προχωρήσουμε παρακάτω;

Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, έχουμε ανάγκη πρώτα-πρώτα να «πενθήσουμε» την εικόνα που είχαμε για τον εαυτό μας πριν συμβεί το «κακό» που μας συνέβη.
Αυτό περίπου περιγράφει η Ιουλία: «Όταν χώρισα με το Μάκη, γκρεμίστηκε ο κόσμος μου, δεν μπορούσα για εβδομάδες να σταματήσω να κλαίω. Ένιωθα προδομένη, απο­γοητευμένη, εγκαταλελειμμένη, κι επιπλέον ένοχη για την αποτυχία της σχέσης.

Άφησα τον εαυτό μου να πενθήσει Αυτό που τελικά με έσωσε ήταν ότι αρχικά άφησα στον εαυτό μου το χρόνο να πενθήσει. Επί 5-6 μήνες δεν είχα διάθεση ούτε να φροντίσω τον εαυτό μου, ούτε να περάσω καλά, ούτε τίποτα. Ήμουν βυθισμένη στη λύπη. Μετά άρχισα σιγά-σιγά να επεξεργάζομαι με τη βοήθεια μιας ψυχολόγου αυτό που είχε γίνει, το πως έκανα πάντα σχέσεις με άνδρες που με εκμεταλλεύονταν επειδή μαζί τους αισθανόμουν δυνατή και προστατευτική. Κάποια στιγμή πρόσεξα για πρώτη φορά το Στέφανο, συνάδελφο από χρόνια που ήξερα ότι του αρέσω αλλά απέρριπτα. Είναι πολύ τρυφερός και γενναιόδωρος μαζί μου, είμαστε μαζί ενάμιση χρόνο και είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Νομίζω πως τώρα αρχίζω να ζω πραγματικά!».

Όχι στο αυτομαστίγωμα!

Θα ήταν καλύτερα αν μπορούσαμε να αποδεσμευτούμε από τον πολύ αρνητικό κι επώδυνο αυτό όρο. Όχι για να αποφύγουμε την ευθύνη ή για να μη δούμε τα πράγματα όπως πραγματικά είναι, κάθε άλλο. Προτού σπεύσουμε να ονομάσουμε αποτυχία κάτι που δεν μας πήγε καλά και να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας γι’ αυτό, μπορούμε να αναρωτηθούμε πώς συνέβησαν όλα. Αυτό που έχει σημασία είναι να δώσουμε ένα νόημα σε ό,τι συνέβη για να προχωρήσουμε από τις ενοχές και τις αυτοκατηγορίες στην ανάληψη ευθύνης. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αυτοκριτική που εκμηδενίζει και ισοπεδώνει («Πάντα κάνω λάθος», «Ποτέ δεν τα καταφέρνω καλά», «Είμαι άχρηστος τελικά», «Δεν με θέλει», «Όλες οι ατυχίες πέφτουν πάνω μου») και σε αυτήν που προσπαθεί να καταλάβει τι δεν πήγε καλά και πώς θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει αυτό που έγινε. Μπορούμε να αναπροσανατολίσουμε τις επιθυμίες και τους στόχους μας, εκτιμώντας πιο ρεαλιστικά τις δυνατότητές μας, αν απευθύνουμε στον εαυτό μας τις κατάλληλες ερωτήσεις, όπως:

  • «Μήπως οι στόχοι μου ήταν πολύ υψηλοί, πολύ ρομαντικοί, πολύ άπιαστοι για μένα;»
  • «Μήπως τα μέσα που χρησιμοποίησα δεν ήταν κατάλληλα για τη συγκεκριμένη κατάσταση;»
  • «Τι θα έκανα διαφορετικά έχοντας την εμπειρία αυτή;».


Ανακαλύπτοντας τον άλλο εαυτό μας

Είναι αλήθεια: Η αποτυχία, ακόμη και μικρή, δίνει μεγάλο πλήγμα στο ναρκισσισμό μας. Εκλύει μια δύναμη αυτοκαταστροφική. Για μερικούς ανθρώπους, κάποιες εξετάσεις που δεν πέρασαν, μία δουλειά που δεν τους «βγήκε», μία σχέση που έληξε άδοξα, ισοδυναμεί με καταστροφή και ακρωτηριασμό του Εγώ τους, γιατί πλήττεται η εικόνα τελειότητας, υπερεπάρκειας, υπερδύναμης που έχουν για τον εαυτό τους.

«trial and error» Κι όμως, η «αποτυχία» μπορεί να αποβεί μία εμπειρία ιδιαίτερα ωφέλιμη για εμάς. Αυτό δεν είναι διδακτισμός. Η αποτυχία είναι ένας τρόπος να λύνουμε προβλήματα με την τεχνική «trial and error» (δοκιμή και λάθος). Μπαίνουμε σε μία κατάσταση επείγουσας ανάγκης και υπό την πίεσή της αναγκαζόμαστε να γίνουμε πιο δημιουργικοί, να επιστρατεύσουμε τις βαθύτερες δυνάμεις μας και να ανακαλύψουμε νέους τρόπους δράσης όταν οι παλιοί αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τις «κακοτοπιές» στη ζωή. Κανείς δεν είναι τέλειος, αλάνθαστος, αγαπητός και επιθυμητός σε όλους, με μία λέξη άτρωτος. Οι αποτυχίες μάς φέρνουν σε επαφή με τα όρια του εαυτού μας, αλλά και με δυνατότητες που ποτέ δεν υποψιαζόμαστε ότι είχαμε. Δίνει το έναυσμα για να σκεφτούμε ότι τελικά μπορούμε να είμαστε και κάτι άλλο από αυτό που πιστεύαμε έως σήμερα. Ακόμη κι αν πιστεύαμε ότι βρισκόμαστε στο «σωστό» για εμάς δρόμο, μπορεί να ανακαλύψουμε μετά από μία «ήττα» ότι υπάρχουν μέσα μας εφόδια για κάτι τελείως διαφορετικό. «Μπορώ να είμαι και κάποιος άλλος»: Σε αυτή τη διαπίστωση κρύβεται η δύναμη για να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.

Αυτό που έχει σημασία είναι να δώσουμε ένα νόημα σε ό,τι συνέβη

Η αλήθεια μάς λυτρώνει

Η αποτυχία δεν έρχεται πάντα κάνοντας θόρυ­βο και γκρεμίζοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Πολλές φορές είναι σιωπηλή και προσπαθεί να περάσει απαρατήρητη. Το πρώτο βήμα για να μην πάνε χαμένες οι ευκαιρίες που κρύβει μια αποτυχία είναι να αναγνωρίσουμε και να παρα­δεχτούμε ότι απο­τύχαμε, ότι δηλαδή δεν έχει πια νόημα να προσπαθούμε για να κατα­φέρουμε κάτι. Όποιος γραπώνεται με νύχια και με δόντια σε μια «τελειωμένη» σχέση, όποιος δεν θέλει να δει ότι τα επαγγελματικά του σχέδια δεν ευοδώνονται, όποιος προσπαθεί με το αλκοόλ, το φαγητό, την πολλή δουλειά να κάνει ότι δεν βλέπει, στερεί από τον εαυτό του την ευκαιρία να επωφεληθεί από τα λάθη, τις ατυχίες, τα στραβοπατήματά του.



*Η κ. Λουίζα Βογιατζή είναι συμβουλευτική ψυχολόγος.


Πηγή: vita.grΠηγή Οι πιο πετυχημένες αποτυχίες μας

Καλά, τι χάλια ήταν αυτό το σκηνικό του ΑΝΤ1 στο «Καλοκαίρι μαζί στις 7»; Τι τεράστιος πάγκος ήταν αυτός; Οι εργαλειοθήκες μόνο λείπανε.

Όσον αφορά το δημοσιογραφικό κομμάτι, οι παρουσιαστές μπήκαν ελαφρώς αμήχανοι και σφιγμένοι, κάτι που ενδεχομένως για πρεμιέρα μπορεί και να δικαιολογείται. 

Αν…
δεν αποκτήσουν, όμως, νεύρο, σωστή επιλογή θεμάτων, καίριες παρεμβάσεις και τα αντανακλαστικά που απαιτούνται στα θέματα της επικαιρότητας, κινδυνεύουν να τους «καταπιεί» το μεγαθήριο ΣΚΑΪ. Και να πάει τζάμπα η προσπάθεια…

Πηγή Ο πάγκος του ξυλουργού…

Πλειάδες πάνυ μακράν – 1
 
i. Διπλό Γεράκι 16 18

Κεντρική Αμερική

Πολλές χιλιάδες χρόνια πρίν την εποχή μας

εν πήγαινε άλλο, έπρεπε να ποτίσει τα χορταράκια της ζούγκλας. Παραμέρισε τα ρούχα του, κι αμόλησε τη χρυσή βροχή. Αλλά, πρίν τελειώσει το πότισμα, άκουσε κοντά του πνιχτά γυναικεία γελάκια πφφφφφκχίκχίκχί!!!
Γύρισε, κι είδε μιά νεαρή κοπέλλα να ξεπροβάλει πίσω από ένα δέντρο. Κι άλλη, κι άλλη… πέντε συνολικά· που τον έκαναν χάζι. Χαμογέλασε κι ο ίδιος σαν ηλίθιος (τί άλλο μπορούσε να κάνει; ), κι εκτόξευσε καί την υπόλοιπη ποσότητα υγρού στα χόρτα. Τέλειωσε, συμμαζεύτηκε.
“- Καλημέρα σας, κυρίες μου! Συγνώμη γιά το θέαμα, αλλά δεν σας κατάλαβα ότι ήσασταν δίπλα μου!”
Τον τελευταίο καιρό, τον περνούσε μόνος του στη ζούγκλα· μακριά από ανθρώπους. Είχε εξασκηθεί να καταλαβαίνει πότε τον πλησιάζουν θηρία, φίδια… είχε μάθει ν’ αμύνεται. Προϋπήρχαν οι γνώσεις του να βρίσκει φαγώσιμα καί νερό μέσα στο τροπικό δάσος, αυτό δεν του έγινε πρόβλημα ούτε στιγμή. Καταλάβαινε άριστα καί πότε πλησιάζουν άνθρωποι – οι αισθήσεις κι οι διαισθήσεις στον ύψιστο βαθμό. Αλλά τούτο εδώ!…
“- Δεν θα μας καταλάβαινες!”, απάντησε η μία, χαμογελώντας του.
Τις κοίταξε πιό προσεκτικά. Όλες περίπου δεκαέξι ετών, με λευκό χιτώνα. Καί με σαντάλια. Εκπληκτικό αυτό, γιατί αν ήταν ξυπόλητες, πραγματικά θα έκαναν αρκετά ασθενέστερο θόρυβο πλησιάζοντάς τον. Αλήθεια είπε η κοπελλιά· δεν θα τις καταλάβαινε. Ωστόσο, κατάλαβε κάτι άλλο.
“- Ιέρειες, έ;”
“- Δόκιμες! Αλλά ήδη έχουμε εκπαιδευτεί στο να μή μας αντιλαμβάνεται κάποιος, όσο κοντά του κι αν είμαστε!”
“- Καί άριστα, διαπιστώνω!”
“- Εσύ, ξένε, ποιός είσαι; Καί ποιό το χωριό σου;”
Η κοπέλλα ρώτησε με ειλικρινές ενδιαφέρον, επειδή ο ξένος μιλούσε με διαφορετική ντοπιολαλιά.
“- Με λένε Διπλό Γεράκι Δεκάξι Δεκαοκτώ! Χωριό δεν έχω.”
“- Πώς δεν έχεις;”
“- Το χωριό μου… Έεεε… Εγώ περιπλανιέμαι στη ζούγκλα εδώ καί καιρό.”
“- Καί τί κάνεις στη ζούγκλα; Γιατί δεν πας πίσω στο χωριό σου; Το χωριό σου πρέπει νά ‘ναι μακριά! Σωστά;”
“- Ναί, στο νότο.”
“- Γιατί δεν πας να μείνεις σ’ ένα άλλο;”
Γυναικεία περιέργεια, βροχή οι ερωτήσεις!
“- Τρώω, κοιμάμαι, ταξιδεύω… μαζεύω βότανα… Δεν θέλω να πάω κάπου να κατοικήσω μόνιμα, έχω συνηθίσει μόνος μου. Ίσως μιά μέρα αλλάξω μυαλά, αλλά τώρα θα συνεχίσω να κάνω ό,τι κάνω.”
“- Βότανα; Μά, αυτή δεν είναι δουλειά γιά άντρες!… τουλάχιστον στο δικό μας χωριό.”
“ -Έ, καμιά φορά είναι!” Άνοιξε το δισάκκι του, καί τους πρόσφερε μερικά που είχε μαζέψει. “Θέλετε; γιά να μην κουραστήτε κιόλας;”
Μία κοπέλλα πήγε να τα πάρει, αλλά τη συγκράτησε μιά άλλη, που φαινόταν πιό ηγετική. “- Όχι, Διπλό Γεράκι! Σ’ ευχαριστούμε, αλλά δεν γίνεται! Τα δικά σου είναι μαζεμένα από χθές· έχουν αρχίσει να μαραίνονται!”
“- Σωστά! Καί λοιπόν; έτσι κι αλλοιώς, αυτά τα συγκεκριμένα τ’ αφήνουμε γιά αποξήρανση!”
“- Κοίτα, δεν θέλουμε να σε προσβάλουμε, που δεν παίρνουμε το δώρο σου, αλλά… Όταν επιστρέψουμε στο χωριό, θα καταλάβουν ότι δεν τα μαζέψαμε εμείς… κι αλοίμονό μας! Εμείς (έδειξε τα υπόλοιπα κορίτσια) υπακούμε σε πολύ αυστηρούς κανόνες. Δεν επιτρέπεται ούτε κάν να μιλάμε σε ξένους, ξέρεις!”
“- Κι εμένα, γιατί μου μιλήσατε;”
“- Επειδή… έτσι!” – σε δυό λέξεις συμπυκνωμένη η νεανική ανεμελιά.
Αυτή η τελευταία στιχομυθία τον έκανε να τις κοιτάξει προσεκτικά. Μέχρι τότε, παρίστανε πως τις έβλεπε στα ίσα, αλλά δεν τις έβλεπε. Τα οπτικά ερεθίσματα δεν περνούσαν στη συνείδησή του, επειδή το μάτι του δούλευε σχεδόν αποκλειστικά την πλευρική του όραση, γιά ύπαρξη κινδύνου. Άσε που, με αφορμή το ψάξιμο στο δισάκκι του, βρήκε χρόνο να σκεφτεί καλύτερα με τί είχε να κάνει. Κι αν υπήρχαν φρουροί εκεί κοντά; Δεν έδινε σήμα η διαίσθησή του, αλλά ποτέ δεν ξέρεις! Μήπως με τις γυναίκες δεν την πάτησε;

…Το μενταγιόν τους, ίδιο γιά όλες τις κοπέλλες, το είχε δεί, αλλά δεν το είχε προσέξει μέχρι τότε. Μ’ ας μήν το πρόσεχε, χίλιες φορές!
Φίδι φαρμακερό τον δάγκωσε στην καρδιά. Το βλέμμα του συννέφιασε προς στιγμήν· προσπάθησε να επαναφέρει το χαμόγελο, αλλά οι κοπέλλες κατάλαβαν.
“- Διπλό Γεράκι Δεκάξι Δεκαοκτώ, τί έχεις;”
“- Εντάξει είμαι!”
“- Όχι, δεν είσαι!”
Σιωπή.
“- Τί είδες, που σε στεναχώρησε τόσο πολύ; ή μήπως σε φόβησε κάτι;”
Σιωπή.
“- Ποιά πνεύματα σκοτείνιασαν το μυαλό σου, Διπλό Γεράκι Δεκάξι Δεκαοκτώ;”
Σιωπή.
Μίλησε η ηγετική της παρέας: “- Κοίτα, δεν ξέρω τί κρύβεις μέσα σου, αλλά είμαστε καλές κοπέλλες! Δεν θα σου κάνουμε κακό!”
“- Το ξέρω!”
“- Τότε;”
Σιωπή.
“- Κορίτσια, φοράει κι αυτός μενταγιόν! Νά, τό ‘χει μέσα απ’ τον χιτώνα του!”, πετάχτηκε μιά άλλη. “Γιατί δεν μας το δείχνεις;”
“- Ναί, ναί!!!”, συμπλήρωσαν εν χορώι οι υπόλοιπες.
“- Ήδη είδατε σήμερα κάτι δικό μου, που δεν το βλέπει όλος ο κόσμος! Μή θέλετε κι άλλο!”, αστειεύτηκε ειλικρινά το Διπλό Γεράκι.
Τα κορίτσια γέλασαν με το χωρατό, αλλά επέμεναν πιό δυνατά τώρα· πιό πιεστικά, με κατακλυσμό γέλιων καί φωνών, ένα κύκλο γύρω του. Δεν μπορούσε πιά να κάνει αλλοιώς…

Το Διπλό Γεράκι τράβηξε έξω απ’ το ρούχο το δικό του μενταγιόν, κι αμέσως έπεσε νεκρική σιωπή. Οι κοπέλλες έριξαν τη θωριά τους απάνω σ’ ένα σκαλιστό ξύλινο μενταγιόν, ολόϊδιο με τα δικά τους· μονάχα πολυκαιρισμένο. Αλλά ούτε τον θεό του Κακού νά ‘βλεπαν μπροστά τους ολοζώντανον, έτσι δεν θα κάνανε. Φωνές καί γέλια χάθηκαν μεμιάς σε βάραθρ’ άπατο. Μόνο οι ήχοι του δάσους ακουγόντουσαν.


Μιά τους μόνη ανέστη εκ νεκρών μετά ‘πό λίγο.
“- Δδδδέ… δεν είναι δικό σου;!”
“- Όχι, δεν είναι δικό μου.”
“- Το μενταγιόν αυτό δεν δίνεται σε άντρες!… μόνον εμείς οι ιέρειες το έχουμε!”
“- Σωστά!”
“- Το πήρες από δική μας ιέρεια, λοιπόν!…”, σάστισε η κοπελλιά, με νύχια καί με δόντια σπρώχνοντας έξω απ’ το μυαλό της τη φοβερή συνέχεια, που πήγαινε να μπουκάρει καί να της πάρει το νού. Όμως την Κερκόπορτα της τρέλλας την άνοιξε μιά άλλη, ουρλιάζοντας.
“- Τη σκότωσεεεες!!!…”
Ακολούθησε πανζουρλισμός. Αλλ’ αμέσως επενέβη άγρια η ηγετική· μ’ ένα νόημα, τις έκανε να σωπάσουν.
“- Ξένε, είν’ αλήθεια αυτό που λέει η αδελφή δόκιμη ιέρεια; σκότωσες ιέρεια;”
“- Όχι!”
“- Λες ψέμματα! Δεν σε πιστεύουμε! Γι’ αυτό σκοτείνιασες, μόλις είδες τα δικά μας μενταγιόν, έ;”
Το Διπλό Γεράκι τις κοίταξε όλες μέσα στα μάτια, μία προς μία, με βλέμμα αταλάντευτο.
“- Αν πιστεύετε ότι είμαι ψεύτης, θα καθήσω ακίνητος να με σκοτώσετε!”, είπε με σοβαρότητα. “Νά, πάρε εσύ το μαχαίρι μου!”, πρότεινε στην ηγετική. “Εγώ δεν έχω τίποτα πιά ν’ αμυνθώ. Στο κάτω-κάτω, είμαι ένας, κι είστε πέντε! Κάντε με ό,τι θέλετε!”
Η ηγετική πήρε το μαχαίρι, αλλά στάθηκε ασάλευτη. Τον κοίταξε κατάματα γιά ώρα. Οι άλλες τη μιμήθηκαν. Στο τέλος, αναστέναξε.
“- Ξένε, είσαι ειλικρινής! Δεν σκότωσες ποτέ σου καμμία δική μας ιέρεια. Ούτε κάποιο άλλο άτομο. Αλλά δεν καταλαβαίνω… Κουβαλάς μέσα σου τον θάνατο, το βλέπω καθαρά. Μόνο που δεν δίνεις εσύ θάνατο σε άλλους! Κι ούτε δικός σου είν’ αυτός!”
Σιωπή. Το Διπλό Γεράκι κοίταζε μακριά, χαμένο στις σκέψεις του.
“Πώς γίνεται αυτό; Εμείς ξέρουμε πως οι άντρες γίνονται πολεμιστές, καί μετά σκοτώνουν ή σκοτώνονται!”
“- Δεν ήμουνα ποτέ μου πολεμιστής…”
Οι γυναίκες κοίταξαν η μία την άλλη, με ειλικρινή έκφραση απορίας.
“- Θέλεις να μας μιλήσεις γιά τα μυστικά σου;”
Ανασήκωσε τους ώμους, δείχνοντας πως δεν εξαρτιόταν απ’ αυτόν. “- Θέλετε να μ’ ακούσετε;”
Τα χαμόγελα επανήλθαν.
“- Θέλουμε! Θέλουμε!”
Το Διπλό Γεράκι χαμογέλασε πικρά, αλλά τα κορίτσια δεν κατάλαβαν το ύφος του. Νόμισαν πως απλά χαμογελούσε χαλαρωμένος πιά, σαν αυτές. Κι ούτε δώσαν περισσότερη σημασία· ήδη είχαν καθίσει κατάχαμα σ’ ένα ημικύκλιο γύρω του, όλες αυτιά.

ii. Η γριά

Είχε καταφθάσει στο χωριό έν’ απομεσήμερο. Μόνη της. Ξενομερίτισσα, γύρευε από πούθε· ανέστια, περιπλανημένη, ταλαιπωρημένη, καί σχεδόν αξιολύπητη. Κανείς δεν την ήξερε, κι ελάχιστοι της έδωσαν σημασία. Μιά γριά, τώρα… με το κοκκαλιάρικο χέρι της σαν απλωμένο γιά βοήθεια. Καναδυό γυναίκες της έδωσαν μιά κούπα νερό, καί φαγητό· που κάθησε σ’ ένα πεζούλι καί τό ‘τρωγε με ειλικρινή πείνα.
Εκείνη τη στιγμή ξέσπασε μιά μικρή αναταραχή στο χωριό· ένας άντρας επέστρεφε απ’ το δάσος, με το χέρι του πρησμένο σ’ όλο το μήκος του. Η γριά παράτησε το φαγητό της, κι αμέσως έβγαλε απ’ το δισάκκι της ένα κατάπλασμα καί του το έβαλε στο χέρι. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο αυτό που συνέβη στον άντρα· γδάρθηκε απρόσεκτα από ‘να ελαφρώς δηλητηριώδες φυτό της ζούγκλας. Αλλά, από τη στιγμή που ο ερεθισμός στο χέρι του χωρικού υποχώρησε πολύ, η γριά άρχισε να χαίρει πανχωριατικού σεβασμού· μάλιστα, της δώσαν μιά άδεια καλύβα να μείνει μόνιμα.
Παρά ταύτα, από μιά αναποδιά της τύχης, η γριά ξαναγύρισε σχεδόν στην προηγούμενη κατάστασή της – της ξένης, που τη βλέπουν με δυσπιστία. Δύο βδομάδες μετά ‘πό την άφιξή της, πέθανε ξαφνικά ο αρχηγός του χωριού σε σχετικά νεαρή ηλικία. Οι χωρικοί θεώρησαν πως η γρουσουζιά οφειλόταν στη γριά, κι απομακρύνθηκαν από δαύτην. Ωστόσο, δεν την πήραν με τις πέτρες, διότι η γριά συνέχιζε να προσφέρει τις θεραπείες της· με μόνη αμοιβή της το φαγητό που περίσσευε σ’ όσους χωριάτες θέλανε να κάνουν μιά καλή πράξη.
Η ίδια, την απομάκρυνση των χωρικών από του λόγου της τη δέχτηκε στωϊκά· δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν απείλησε, δεν καταράστηκε, δεν έβγαλε κίχ. Κι εδώ που τα λέμε, ούτε πρίν, όταν είχ’ έρθει, την είχε πιάσει ο ενθουσιασμός γιά πολλές κουβέντες καί κοινωνικές σχέσεις. Πάντα ήταν λιγομίλητη κι αγέλαστη. Μετά δυσκολίας χαμογελούσε, κι αυτό μονάχα όταν έβλεπε κάποιον ασθενή να ξαναγίνεται καλά απ’ τα φάρμακά της.

Εκείνο το άτομο, που την πλησίασε περισσότερο απ’ όλους τους χωρικούς, ήταν ένα παιδάκι εφτά-οχτώ χρονώ. Από την πρώτη στιγμή που η γριά είχε φτάσει στο χωριό, ο μικρός καθόταν παράμερα καί την κοίταζε με περιέργεια. Ούτε φόβος, ούτε τίποτε τέτοιο στα μάτια του.
Μιά μέρα, στη φάση που η γριά ήδη είχε ξαναπέσει στη δυσμένεια του χωριού, ο μικρός την πλησίασε· πολύ κοντά. Με τα παιδικά μάτια του, δε χόρταινε να τη βλέπει να κοπανάει στο γουδί ένα αρωματικό βότανο. Μά, ναί!… γιά το παιδάκι, αυτή η εμπειρία ήταν ένας ολόκληρος καινούργιος κόσμος! Ο ρυθμικός ήχος του γουδόχερου, μαζί με το άρωμα του φυτού, ήταν προφανώς μιά μικρογραφία του Παραδείσου γιά το φιλομαθές παιδί.
“- Πώς σε λένε, μικρέ;”, ρώτησε η γριά κοιτάζοντάς τον, χωρίς να διακόψει τη δουλειά της· με μιά υποψία χαμόγελου στη φάτσα της.
“- Διπλό Γεράκι! Κι εσένα;”, ρώτησε άφοβα ο μικρός.
“- Νακάτλ Αχάου!”, αποκρίθηκε η γριά.
“- Γιαγιά Νακάτλ… μπορώ να βοηθήσω;”, ξαναρώτησε ο μικρός, δείχνοντας με τα μάτια του το γουδί.
Η γριά χαμογέλασε πλατειά. “- Όχι σε τούτο, αλλά θα μου φέρνεις τα βότανα που θα σου λέω, μέσα απ’ την καλύβα! Καί στην ποσότητα που θα σου λέω! Ούτε λιγώτερη, ούτε περισσότερη! Εντάξει;”
“- Εντάξει!”, ανταπέδωσε το χαμόγελο ο μικρός, κι από εκείνη τη στιγμή έγινε ο μόνιμος βοηθός καί μαθητευόμενος της γριάς.

Είχανε περάσει πάνω από δεκαπέντε… τί λέω; δεκαοχτώ, κάνε δεκαεννιά χρόνια απ’ την άφιξη της γριάς, κι ο Διπλό Γεράκι είχε γίνει -χάρη σ’ αυτήν, εννοείται- ο νέος φαρμακοτρίφτης καί πρακτικός γιατρός του χωριού. Η κατάσταση της δυσπιστίας απέναντι στην ξένη είχε από καιρό παγιωθεί, καί δεν έλεγε ν’ αλλάξει. Αλλά, νά, υπήρχε κι ο συγχωριανός διαμεσολαβητής· κι έτσι, οι χωρικοί ό,τι θέλανε, το λέγανε στο σαμάρι, να τ’ ακούει η γαϊδάρα!
Στην κυριολεξία ήτανε σαμάρι γιά φόρτωμα, ο Διπλό Γεράκι. Εκτός απ’ τα γιατροσόφια του, πάντα παρέμενε το παιδί γιά τα θελήματα καί τα κουβαλήματα. Ωστόσο, όλο καί κάποια δώρα κονομούσε με τις εξυπηρετήσεις αυτές· πότε κανένα σακκί με καρπούς, πότε καμιά πίττα… Καλά πέρναγε. Καί κοντά σ’ αυτόν, καί η γριά· η οποία έχαιρε ιδιοτύπου ασυλίας. Δεν της μιλάγαν μέν, δεν την πειράζαν δέ.
Ένα βράδυ, η γριά τού ‘κανε νόημα να έρθει κοντά της.
“- Διπλό Γεράκι!”, μίλησε δύσκολα με τη γηραλέα φωνή της.
“- Ναί, γιαγιά Νακάτλ!”
“- Θέλω να σου πω μερικά πράγματα!”
“- Σ’ ακούω, γιαγιά!”
“- Το πρώτο… Αύριο εγώ δεν θα υπάρχω!”, μπήκε κατευθείαν στο ψαχνό η γριά.

“- Γιαγιά!!!”, είπε εμφατικά ο Διπλό Γεράκι. “Μήν κάνεις τη γλώσσα σου γλώσσα φιδιού! Μή λές τέτοια!”
Η γριά έκανε μιά επιβλητική, αποφασιστική χειρονομία· τον ανάγκασε να σωπάσει.
“- Γιά όλους έρχεται κάποτε το τέλος, Διπλό Γεράκι!”
“- Σωστά, αλλά…”
Η γριά χαμογέλασε.
“- Θα με ξαναδείς κι αύριο! Μην κάνεις έτσι! Άλλως τε, σου έχω πεί καί χειρότερα πράγματα – αν θυμάσαι!”
Ο Διπλό Γεράκι ανασήκωσε τους ώμους του σε φανέρωμ’ ανημποριάς ν’ αντιδράσει. “- Ναί…”, έκανε αφηρημένα.
“- Θέλω αύριο να πας στην κορυφή του βουνού που βλέπουμε στα νότια, καί να μου φέρεις ένα βότανο, που θα βρείς εκεί.”
“- Θα πάω! Πώς είναι αυτό το βότανο;”
Η γριά το περιέγραψε.
“- Καί τί το θέλεις, γιαγιά;”
“- Θα φτιάξω ένα τελευταίο φάρμακο, που θα το δίνεις μονάχα στις περιπτώσεις που θα σου πω.”
“- Τί κάνει αυτό, κι είναι τόσο σπουδαίο;”
“- Θα μάθεις!…”, χαμογέλασε η γριά, κι έβγαλε το μενταγιόν της. Του το έδωσε. “Αυτό θέλω να το κρατήσεις, καί να μην το δώσεις σε κανένα άλλο άτομο!”
“- Θα σε θυμάμαι όσο ζώ, γιαγιά Νακάτλ! Θα το τιμήσω το μενταγιόν σου!”
“- Μά, εσύ, πανέξυπνο Διπλό Γεράκι, θα με θυμάσαι καί χωρίς αυτό! Ξέρεις ποιός είν’ ο λόγος που σου το δίνω;”
“- Όχι!… Επειδή είμαι ο διάδοχός σου στις γνώσεις γιά τα φάρμακα;”
“- Καί γι’ αυτό, αλλά κυρίως γιά να θυμάσαι πόσο υπεύθυνος πρέπει να είσαι σ’ όλη σου τη ζωή!”
“- Γιαγιά… μου επιτρέπεις να ρωτήσω μιά τολμηρή ερώτηση;”
“ – Λέγε…”
“- Μου τα έμαθες όλα, όσα ξέρεις;”
Η γριά γέλασε με την καρδιά της, σα ν’ άκουγε ένα τρομερό αστείο. Δεν την είχε ξαναδεί να ξεσπάει έτσι· αλλά μάλλον το χρειαζόταν κι αυτή ένα τέτοιο γέλιο, που παράσερνε τις στεναχώριες μιάς ζωής σα χείμαρρος. “- Όχι, γυιέ μου! Σου έμαθα μόνον όσα πρέπει!”
“- Καί τα υπόλοιπα;”
“- Τα υπόλοιπα είναι γνώσεις μονάχα γιά γυναίκες. Μην είσαι περίεργος, σε παρακαλώ! Ειδικά τώρα!”
“- …Κατάλαβα!… Κι αφού όλ’ αυτά τα χρόνια που είσαι μαζί μας δεν ενδιαφέρθηκε κάποια γυναίκα να γίνει μαθήτριά σου, δεν τα είπες!…”, συνεπέρανε.
“- Σωστά!”
Η γριά ανακάθησε ελαφρά. “- Θα σε παρακαλέσω τώρα να μ’ αφήσεις να κοιμηθώ. Είμαι πολύ κουρασμένη, κι αύριο έχουμε δουλειά· κι εσύ, κι εγώ!”
Ο Διπλό Γεράκι σηκώθηκε, δίνοντας κι αυτός τέλος στη συζήτηση. “- Καληνύχτα, γιαγιά Νακάτλ!”
“- Καληνύχτα γυιέ μου, κι αύριο να σηκωθείς πολύ πρίν βγεί ο Ήλιος! Το βότανο αυτό πρέπει να μαζευτεί πρίν χαράξει.”

iii. Θάνατος

Όταν έφτασε στην κορυφή, ο ουρανός από πάνω άρχισε να ροδίζει. Όμως, δεν υπήρχε ούτε ίχνος βοτάνου, καταπώς το περιέγραψε η γριά. Δε μπορεί!… Αποκλείεται να έκανε τόσο μεγάλο λάθος! Οι οδηγίες της ήταν σαφέστατες. Μήπως έκανε λάθος στην κορυφή, κι έπρεπε να πάει στη διπλανή; Μήπως είχαν ξυπνήσει μονάχα τα ποδάρια του, αλλά όχι τα μάτια του;… Μήπως;… Μήπως…
Το ψάξιμο διήρκεσε κάμποσες ώρες· αλλά φεύ!, μηδέν τ’ αποτέλεσμα. Κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δε βαρυέσαι. Είχε μεσημεριάσει πιά, όταν ξεκίνησε βιαστικά τον κατήφορο γιά το χωριό· τουλάχιστον, να προλάβει το οριστικό φευγιό της γριάς – αυτό ήταν το πιό σημαντικό απ’ όλα. Κι όσο γιά το περίφημο βότανο, κι αύριο μέρα είναι.
Δεν περπάταγε, έτρεχε. Σχεδόν κουτρουβαλούσε. Αλλά το μυαλό του έτρεχε περισσότερο· στη διαδρομή, δούλευε το ψέμμα που θα της ξεφούρνιζε… αν, βέβαια, μπορούσε να ντύσει την αποτυχία του με τέτοιο ρούχο.

Εκείνο, που τον παραξένεψε αρχικά, ήταν η απόλυτη σιωπή. Μόνο τ’ αγριοπούλια ακουγόντουσαν. Η καρδιά του σφίχτηκε… Καί νά, το χωριό τον υποδέχτηκε έρημο. Έρημο από ζωντανούς· επειδή όλοι οι συγχωριανοί του ήταν νεκροί καταγής. Μερικές καλύβες ήταν καμμένες, κι άλλες κάπνιζαν ακόμη απ’ το κάψιμο. Άλλες, πάλι, απείραχτες, μά χωρίς νοικάρηδες.
Έψαξε γιά τους γονείς του… τους συγγενείς του… τους βρήκε. Νεκρούς. Κι η γριά; Μήπως έφταιγε αυτή, τελικά, γιά το θανατικό; Αλλά όχι, τη βέβηλη σκέψη την έδιωξε το αποτρόπαιο θέαμα. Η γριά κοίτονταν κι αυτή έξω απ’ την καλύβα της νεκρή… σφαγμένη.
Κατάλαβε· επιδρομή από ξένη εχθρική φυλή ήταν. Επιβεβαιώθηκε, όταν διαπίστωσε ότι απ’ τις καλύβες έλειπαν τα πιό σημαντικά αντικείμενα των χωρικών. Μεγάλα πιθάρια, όμορφα κοσμήματα, καί τα παρόμοια. Πλιάτσικο!
Μουρμούρισε μιά προσευχή γιά να ησυχάσουν τα πνεύματα, κι άρχισε να σκάβει τάφους με τεταμένη την προσοχή του, μήπως ελλόχευε κι ο δικός του θάνατος. Οι βάρβαροι φονιάδες λογικά δεν θα ξαναγύριζαν, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Πολεμιστές ήταν, ληστές ήταν, άρα πάντα είχαν οπισθοφυλακές. Αν κανένας τους απ’ αυτές τον έβλεπε…

Τρία μερόνυχτα έσκαβε τάφους κι έθαβε τους χωριανούς· με λίγο ύπνο, ελάχιστο φαΐ, κάπως πιότερο νερό. Καί διαρκώς μέσα στην ανησυχία, μή καί ξανάρθει η συμφορά καί γι’ αυτόν. Τέλειωσε όμως κάποτε το  θλιβερό του καθήκον, σχεδόν νεκρός κι ο ίδιος. Το τρίτο απόγευμα, πήγε σε μιά πυκνή συστάδα βλάστησης μέσα στη ζούγκλα, έβαλε ένα γύρο τα φάρμακα που διώχνουν τα φίδια καί τα έντομα, κι έπεσε γιά ύπνο. Ξύπνησε το επόμενο απόγευμα. Έκανε τις σκέψεις που έπρεπε, καί ξανάπεσε γιά ύπνο αργά τη νύχτα.
Το επόμενο πρωΐ, είχε λάβει την απόφασή του· θά ‘φευγε. Οριστικά. Ο τόπος αυτός τον απωθούσε πιά, δεν τον κράταγε με τίποτε. Αλλ’ αλήθεια, να πάει πού; να κάνει τί; Θα πήγαινε… βόρεια, ή όπου αλλού του έλεγε το ένστικτό του. Θα ζούσε σαν αγρίμι, μακρυά από ανθρώπους. Ίσως κάποια μέρα έβρισκε τους ενόχους, καί τους έσφαζε. Αν καί, πρίν τους σφάξει, θα τους ρωτούσε γιατί διάλεξαν το δικό του χωριό.
Αν μπορούσε, θα ρωτούσε καί τους συγχωριανούς του γιατί δεν άκουσαν τη γριά να φύγουν, να σωθούν· ήταν πάνω από σίγουρος ότι η γριά τους είχε προειδοποιήσει. Μά, η απάντηση που ζήταγε, ήταν προφανής: δεν την άκουσαν, επειδή δεν την πίστεψαν. Μιά ζωή την απέφευγαν· αλλ’ αυτή τη φορά τους γύρισε η ζωή την πλάτη, όπως είχαν γυρίσει κι αυτοί τη δική τους στη γριά.
Γιατί, όμως, η γριά αυτόν τον γλύτωσε με το ψάξιμο γιά το ανύπαρκτο βότανο; έλα, όμως, που κι αυτό ήταν σχεδόν προφανές!… Οι εχθροί ήταν πολυάριθμοι, κι αν ο Διπλό Γεράκι έμενε στο χωριό, θα δοκίμαζε διάφορα ηρωϊκά εναντίον τους. Δειλός δεν ήταν, αλλά με τόσους πολλούς εχθρούς δεν υπήρχε καμμία ελπίδα. Κι η γριά έβλεπε πιό καθαρά την κατάσταση απ’ την αφεντιά του.

iv. Το μεγάλο Ναί, ή το μεγάλο Όχι

Τα κορίτσια τον άκουγαν άκρως εντυπωσιασμένα. Πράγματι, ο ξένος ήταν καλός αφηγητής. Κι έξυπνος! Γιατί έξυπνος; επειδή τους είχε πεί τη στιχομυθία του με τη γριά, όταν αυτή του έδειξε ένα καθρεφτάκι καί τη ρώτησε τί χρειάζεται αυτό. Η γριά του είχε πεί: “- Καμιά φορά, πρέπει να βλέπεις τους ανθρώπους μέσα απ’ αυτό!” Κι αυτός απάντησε ότι καμιά φορά, ίσως κι οι άνθρωποι να χρειάζεται να δουν αυτόν μέσα απ’ το καθρεφτάκι… κερδίζοντας το ίσως μοναδικό χάδι, που τού ‘δωσε ποτέ η γριά. Κι ένα χαμόγελο ικανοποίησης πλατύ, όσο δεν πάει.
Ήταν ακριβώς αμέσως μετά απ’ αυτό το περιστατικό, που η γριά πρόθεσε στ’ όνομά του τα αριθμητικά· αν καί ποτέ της δεν του εξήγησε το γιατί. Ή, το γιατί ειδικά αυτά. Πάντως, τον έβαλε να της υποσχεθεί ότι θα τα κουβαλάει σ’ όλη του τη ζωή.
Τα κορίτσια είχαν πιά βεβαιωθεί περί της εξυπνάδας του. Κι ακόμη… αν κι είχαν πάρει όρκους να μείνουν ανύπαντρες καί άτεκνες, η φύση δεν αστειεύεται. Με την αφήγηση, είχε μέσα τους ξυπνήσει η στοργή της μητέρας· τό ‘βλεπε. Όλες οι κοπελλιές είχαν υποσυνείδητα ταυτιστεί με τη γριά, καί τον έβλεπαν κάπως σαν το -χαρισματικό- παιδί τους, που υποφέρει.
Όταν τέλειωσε, η μία απ’ τις πέντε, αυτή με τα πιό τσαχπίνικα μάτια, τον ρώτησε:
“- Η γριά δεν σου είπε όλα όσα ήξερε, μα ούτε κι εσύ μας είπες όλα όσα ξέρεις!”
“- Ναί, ναί!!! Να μας τα πείς όλα!”, επανέλαβαν χορωδιακώς οι υπόλοιπες, φορώντας τα πιό γοητευτικά τους χαμόγελα. Τώρα δεν μιλούσε η μητέρα, μά η ερωμένη.
“- Κορίτσια, πέρασε πολλή ώρα, καί δεν έχετε μαζέψει κανένα βότανο ακόμη! Πότε θα γυρίσετε πίσω; τί θα πήτε γιά δικαιολογία; δεν θα σας τιμωρήσουν γιά την αμέλειά σας;” Προσπάθησε να τις συμμαζέψει· όμως, άλλο τόσο -καί περισσότερο!- συμμάζεμα χρειαζόντουσαν οι συνέπειες της απροσδόκητης συνάντησης μαζί του. Δεν ήθελε να δίνει στόχο, μά τα κορίτσια είναι σίγουρο πως θ’ άνοιγαν τα στόματά τους πολύ περισσότερο απ’ το πρέπον – καί ήδη η κατάσταση κόντευε να βγεί εκτός ελέγχου. Λίγο ήθελε!
Κι αν έτρεχαν πάλι βάρβαροι φονιάδες στο κατόπι του; Αφού εκείνοι που έσφαξαν το χωριό του ερχόντουσαν απ’ τον βορρά, άρα είχε φτάσει -μετά ‘πό τόση περιπλάνηση- ή κοντά, ή μέσα στην περιοχή τους. Ναί, ναί, το είχε διαπιστώσει απ’ ακόμη όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία ολοσχερώς σφαγμένα χωριά στο διάβα του, κι όλα τους όσο προχωρούσε προς τα βόρεια. Μόνο που σ’ εκείνα δεν κάθησε να θάψει τους νεκρούς, που ήδη είχαν αρχίσει να βρωμάνε.
“- Δεν μας νοιάζει η τιμωρία!”, απάντησε η ηγετική. “Είμαστε όλες μαζί σαν αδερφές εξ αίματος· καί στα εύκολα, καί στα δύσκολα! Αν επιστρέψουμε τώρα στο χωριό, είναι απίθανο να ξαναβρούμε στη ζωή μας κάποιον σαν κι εσένα, να μας πεί τόσα πολλά κι ενδιαφέροντα!”

Μιά ξαφνική μαύρη ανάμνηση, που βγήκε απρόσκλητη απ’ την κρυψώνα της… πάλι συννέφιασε το πρόσωπό του. Πάλι δεν μπόρεσε να το κρύψει, πάλι δεν απέφυγε την προσοχή των γυναικών.
Η ηγετική τον πλησίασε· γονάτισε μπροστά του, καί του έπιασε τα χέρια. Τον κοίταξε ερευνητικά μέσα στα μάτια γιά πολύ, σαν προσπαθώντας να τραβήξει την ψυχή του έξω με τ’ αγκίστρι.
“- Πάλι θάνατος, Διπλό Γεράκι! Γιατί; Γιατί φτερουγίζει γύρω από σένα, αλλά δεν σ’ αγγίζει; Τί άνθρωπος είσαι;”
Δεν της απάντησε. Έμεινε σιωπηλός γιά κάμποσο. Σηκώθηκε, απέσπασε απαλά τα χέρια της απ’ τα δικά του, καί απευθύνθηκε σ’ όλες τους – σοβαρός, όσο δεν πάει άλλο.
“- Αν πάτε σ’ έναν τάφο καί σηκώσετε την ταφόπλακα, τί περιμένετε να δήτε μέσα;”
Οι κοπέλλες κοιτάχτηκαν φευγαλέα, μα ξαναγύρισαν τα πρόσωπά τους προς το μέρος του. Παρέμειναν σιωπηλές.
“- Αυτά που θα δήτε, δεν θα σας αρέσουν καθόλου! Καί τώρα, γυρεύετε να σηκώσω εγώ την ταφόπετρα γιά χάρη σας!”
Σιωπή.
“- Ωραία, λοιπόν!… Τη σηκώνω!”

v. Θυσίες ανίερες

Κάθε που γινόντουσαν οι μεγάλες γιορτές στο χωριό, οι σαμάνοι κάπνιζαν κάτι φυτά, που άνοιγαν την πόρτα των ονείρων. Δεν έμεναν χωρίς παρέα, όμως, διότι έδιναν τις πίπες με τα ονειροβότανα καί στους λοιπούς εορταστές. Μιά, δυό γύρες. Αυτό, καναδυοτρείς φορές το χρόνο, καί μετά πάλι στα χωράφια, πάλι στις δουλειές.
Αλλά ο πατέρας της γριάς γλυκάθηκε απ’ τα πλάνα ονείρατα, κι ήθελε κι άλλο. Πήγε στους σαμάνους, παρακάλεσε, απείλησε, έμαθε κι έκλεψε συνταγές γιά χαρμάνια… Στο τέλος, έμπαινε στον ονειρόκοσμο καθημερινά, μά είχε παρατήσει στην τύχη του τον κόσμο τούτον εδώ, τον πανθομολογουμένως ασχημούτσικο. Δεν έκανε πιά καμμία εργασία, έδερνε τη γυναίκα του καί τα παιδιά του, είχε τσακωθεί με τους πάντες. Ο αρχηγός του χωριού τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει, αν συνεχίσει να ενοχλεί· κι έτσι, ο πατέρας της γριάς ζούσε σχεδόν μόνιμα σαν αγρίμι στις παρυφές του χωριού καπνίζοντας ονειρόχορτα, παρεκτός απ’ όποτε πήγαινε ξαφνικά στην καλύβα του καί ξυλοφόρτωνε γυναίκα καί παιδιά, μέχρι να ξανατσακιστεί να ξεκουμπιστεί· αφήνοντας πίσω ένα τσούρμο δαρμένα καί κλαμμένα γυναικόπαιδα, καί μιά καλύβα να πλέει σε πυκνούς καπνούς, απ’ αυτούς που σε κάνουν να ονειρεύεσαι.
Ωστόσο, ουδέν κακόν αμιγές καλού· με τα πολλά, η γριά (τότε κορίτσι ακόμη) είχε αναπτύξει αντοχή στο ντουμάνι. Όσο καί νά ‘μπαινε στα ρουθούνια της, η ίδια δεν έμπαινε στα ονείρατα. Πράγμα που αργότερα της έσωσε τη ζωή – κυριολεκτικά. Μιά ζωή χαμένη, του πατέρα της, αντίδωρο γιά μιά ζωή κερδισμένη· τη δική της.

Όταν είχε έρθει η μέρα, η νύχτα μάλλον, να γίνει ιέρεια,… να γίνουν, πιό σωστά – η Νακάτλ Αχάου μαζί με άλλες εφτά κοπέλλες,… όλος ο ναός είχε ντουμανιάσει απ’ ονειροκαπνό. Κι όχι γιά λίγο, αλλά γιά πολλές ώρες. Οι άλλες κοπελλιές πράγματι ονειρευόντουσαν όρθιες, αλλά η Νακάτλ άντεξε τόσο την κάπνα, όσο καί την επιτακτική ανάγκη να ξεράσει. Είχε μείνει νηφάλια, αν καί παρίστανε την υπνωτισμένη σαν τις υπόλοιπες.
Εκεί που κόντεψε να προδοθεί, ήταν όταν ήρθε η σειρά της στην τελετή να την ξεπαρθενέψει βίαια ο μυστηριώδης αρχιμάγος με τη μάσκα (που κανένα άτομο στον ναό δεν ήξερε τίποτε γι’ αυτόν, ούτε κάν το πρόσωπό του είχαν δεί ποτές· τουλάχιστον έτσι έλεγαν, στ’ αλήθεια όμως δεν μιλούσαν ποτέ καί καθόλου γι’ αυτόν), όπως έκανε καί μ’ όλες τις υπόλοιπες κοπέλλες πρίν καί μετά της. (Όλες; Σα να της φάνηκε πως εξαίρεσε μία· αλλά τί σημασία είχε αυτό πιά; ) Συγκρατήθηκε, όμως· κατάπιε τον τρομερό πόνο σα νά ‘ταν πράγματι αποχαυνωμένη, αν καί ποτέ της στα ύστερα χρόνια δεν κατάλαβε πού είχε βρεί τόσο κουράγιο γιά τόσο καλή ηθοποιΐα. Η θέλησή της να ζήσει, μάλλον… Κι αφού ξεπέρασε αυτό, το επόμενο που είδε ήταν πιό εύκολο να ξεπεραστεί – αν κι όχι γιά τον καθέναν. Η Νακάτλ, όμως, δεν ήταν “ο καθένας”.
Οι νέες ιέρειες ξανασηκώθηκαν όρθιες, αν καί παραπατούσαν. Αλλά η μαστούρα τους έδινε υπέρμετρη αντοχή να στέκονται. Τις οδήγησαν να σχηματίσουν έναν κύκλο, που στο κέντρο του μπήκε ο αρχιμάγος· π’ άρχισε να χοροπηδάει σαν τρελλός, μουρμουρίζοντας λόγια. Στο τέλος, στάθηκε ακίνητος καί σήκωσε το ραβδί του, δείχνοντας μία απ’ τις κοπέλλες. Αυτή -μιά άβουλη κούκλα πιά- την πήραν οι παλιές ιέρειες, την ξάπλωσαν στον βωμό, καί μία απ’ τις παλιές της κάρφωσε ένα τελετουργικό μαχαίρι στην καρδιά. Έβγαλε έξω την καρδιά της φονευμένης, μουρμούρισε μερικά λόγια, καί πέταξε την καρδιά στη φωτιά.

Δεν είχε καμμία σημασία αν η τελετή περιλάμβανε διπλή μύηση, τόσο γιά τις νέες ιέρειες, όσο καί γι’ ανέβασμα (κατέβασμα, μάλλον) βαθμών στου Κακού τη σκάλα, γιά τη φόνισσα απ’ τις παλιές· αυτές οι σκέψεις πέρασαν αυτοστιγμής κι έφυγαν, σα να μην υπήρξαν ποτέ. Στο μυαλό της φτερούγιζε κάτι άλλο, απείρως πιό σημαντικό.
Από ‘κείνη τη στιγμή καί μετά, η Νακάτλ Αχάου δεν ήταν πιά δική τους – ό,τι κι αν σήμαινε αυτή η ιδιοκτησία.



ergdhmerg

Πλειάδες πάνυ μακράν – 2

vi. Το μεγάλο Όχι

ταν ξανατέλειωσε την αφήγησή του ο Διπλό Γεράκι, τα κορίτσια τρέμανε άφωνα. Πάλι η δοκιμασία της αλήθειας, πάλι η αλήθεια. Τελείως γυμνή, μα καί σκληρή σαν πέτρα.
“- Δε μας είπες ψέμματα;!…”, περισσότερο κατάφαση, παρά ερώτηση.
“- Όχι, δεν σας είπα ψέμματα.”
“- Τί θα κάνουμε τώρα;”, ρώτησε η μία απ’ τις κοπέλλες.
Μ’ αντρική ευθύτητα του σκοτωμού: “- Ή γυρίζετε πίσω, καί υφίστασθε τις συνέπειες…”

“- Εννοείς, θα σκοτώσουν μία από μας στην τελετή;”
“- Εννοώ, ότι θα σας σκοτώσουν όλες! Γιά παραδειγματισμό στις επόμενες! …Έλεγα, λοιπόν, ότι ή γυρίζετε πίσω καί σας σκοτώνουν, ή φεύγετε μαζί μου. Τώρα! Καί χαίρεστε μιά κανονική ζωή μακριά από τρελλούς καί τρελλές, χωρίς σκοτωμούς, με συζύγους καί παιδιά. Εσείς διαλέγετε!”
Μία απ’ τις κοπέλλες κούνησε το κεφάλι της με δυσπιστία. “- Δεν θα ωφελήσει!… Θα μας βρούν, όπου καί να πάμε. Θα μας δούν με τα μάτια του μυαλού!”
«- Ήδη έπρεπε να σας… να μας (διόρθωσε) έχουν δεί. Αλλά δεν το …βλέπω!», χαμογέλασε ειρωνικά με το λογοπαίγνιο ο Διπλό Γεράκι.
«- Είναι επειδή ακόμη δεν έχουν ανησυχήσει γιά μας!», είπε μιά κοπελλιά, αυτή που είχε ακόμη επάνω της αρκετή απ’ την παιδική της αθωότητα. «Αν αρχίσουν να μας ψάχνουν, θα μας βρούν!»
«- Θα τους τα θολώσω, τα μάτια του μυαλού! Κι αν επιμένουν, θα τους τα βγάλω!”
“- Ξέρεις πώς;…”
“- Ξέρω!”
Κοιταχτήκαν μεταξύ τους, μήπως κι ενθαρρύνει η μία την άλλη. Πλήν όμως, ακόμη δεν είχ’ επέλθει η ηρεμία.
«- Δεν μπορούν να μας δούν, μονάχα… Μπορούν καί να μας κάνουν κακό!», επέμενε η έφηβη παιδίσκη – που μάλλον μεγιστοποιούσε μέσα της τις φήμες πού ‘χε ακουστά.
«- Κι αυτό από μακρυά, με το μυαλό, έ;», ρώτησε ο Διπλό Γεράκι με μιά υποψία χαμόγελου.
«- Ναί!»
«- Κορίτσια, πόσο χρόνο έχετε ακόμη, μέχρι που πρέπει να γυρίσετε στον ναό;»
«- Μέχρι να δύσει ο Ήλιος.»
Ήδη είχε περάσει ένα τρίωρο, κάνε τετράωρο. Ο Ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, αλλά ακόμη δεν είχε φύγει πολύ απ’ το μεσουράνημα.
Ο Διπλό Γεράκι έπεσε σε συλλογισμό γιά κάμποσο. «- Έχουμε γεμάτες πέντε ώρες να φύγουμε καί να τραβήξουμε μπροστά!», είπε στο τέλος. «Καί μή φοβάστε ούτε τις παλιές ιέρειες, ούτε τον αρχιμάγο! Πιό πολύ να φοβάστε τους πολεμιστές, που θα στείλουν να μας κυνηγήσουν· μαζί καί τα σκυλιά τους. Αλλά θα σας γλυτώσω!»
Το θέμα ήταν… «- Θέλετε να έρθετε μαζί μου, αφήνοντας μιά γιά πάντα πίσω σας την παλιά σας ζωή, κι όλους όσους αγαπάτε;»
«- Θέλουμε!», αποκρίθηκαν όλες χωρίς δισταγμό, απόλυτα σοβαρές. Μόνον η ηγετική του χαμογέλασε, γιά να τον ενθαρρύνει – σαν εκφράζοντας τα συναισθήματα όλης της ομάδας.
Έμενε, όμως, ένα πρόβλημα. «- Κορίτσια, αυτά τα λευκά φορέματα πρέπει να τ’ αλλάξετε οπωσδήποτε! Καταλαβαίνετε πως δεν γίνεται να μας δουν άνθρωποι, έναν άντρα με πέντε γυναίκες. Ακόμη κι αν καταφέρω να σας κρύψω, με την πρώτη ευκαιρία όλοι θα σπεύσουν να μας παραδώσουν στους δικούς σας… αν δεν μας πάρουν πρώτα τα κεφάλια. Το να πάρω μαζί μου πέντε γυναίκες, μπορούν ίσως να μην το θεωρήσουν παράξενο.» (Τα κορίτσια άφησαν πνιχτά γελάκια.) «…Αλλά πέντε ιέρειες, είναι τελείως διαφορετικό!…», συνέχισε.
«Θέλω να πω, βέβαια, ότι δεν γίνεται καί να μείνετε γυμνές. Άρα, πρέπει να βρούμε πέντε καθημερινά φορέματα! Θα δοκιμάσω να κλέψω απ’ το επόμενο χωριό που θα συναντήσουμε!», κατέληξε.
«- Πφφφφ!!! Άντρες!… Πραγματικά είσαστε όλοι εντελώς ηλίθιοι σε κάποια θέματα!», πετάχτηκε κι ειρωνεύτηκε η πιό πρακτική της παρέας, που μέχρι τότε δεν είχε πολυμιλήσει.
Ο Διπλό Γεράκι την κοίταξε ερωτηματικά.
«- Μά, εσύ ο ίδιος είπες ότι δεν πρέπει να μας δουν με το λευκό φόρεμα της δόκιμης ιέρειας! Καί τώρα λες να πλησιάσουμε σε χωριό έτσι; (Έδειξε το λευκό της φόρεμα.) Ή προτείνεις να είμαστε γυμνές μπροστά στους χωριάτες;», συνέχισε η κοπέλλα – κι όλες γέλασαν με την ψυχή τους. Γέλασε κι ο Διπλό Γεράκι με την αντρικού τύπου βλακεία του.
«- Τότε;…»
«- Τότε, πανέξυπνο Γεράκι, δεν θα χρειαστεί να πάμε σε άλλο χωριό. Ό,τι χρειαζόμαστε, θα το βρούμε στο δικό μας! Τώρα, πρίν ξεκινήσουμε!»
«- Πώς;»
«- Θα πάω εγώ στο χωριό καί θα φέρω καθημερινά φορέματα. Η μητέρα μου είναι η ράφτρα του χωριού!»
«- Καί πώς θα πλησιάσεις; Κι ακόμη, η μητέρα σου θα καταλάβει αμέσως ότι δεν θα την ξαναδείς. Ξέρεις τί σημαίνει αυτό; Ξέρεις πόσο θα μας προδώσουν τα δάκρυά της;»
«- Θα πλησιάσω χωρίς να με καταλάβει κανείς. Μην ξεχνάς τί έπαθες εσύ το πρωΐ! Κι όσο γιά τη μάνα μου, καταλαβαινόμαστε χωρίς λόγια· κι άμα θέλει, είναι απίστευτα σκληρή. Δεν θα της ξεφύγει κουβέντα, ούτε με βασανιστήρια!»
«- Ούτε με καπνό ονείρων;»
«- Μπορεί!…», συλλογίστηκε η κοπέλλα, «αλλά τότε θα είμαστε ήδη πολύ μακριά. Λοιπόν, ξεκινάω!»
Ο Διπλό Γεράκι την άρπαξε απότομα απ’ το μπράτσο πρίν φύγει, καί την κοίταξε αυστηρά στα μάτια. Αλλά δεν πρόλαβε να πεί τίποτε· πρίν απ’ αυτόν, πετάχτηκε καί μίλησε γιά όλες η ηγετική.
«- Αυτό που έκανες, είναι μεγάλη αγένεια! Αλλά τη σβήνουμε, επειδή σε καταλαβαίνουμε πώς σκέφτηκες· όχι, η αδελφή μας δεν θα μας προδώσει! Κι επειδή…», δίστασε.
«- Κι επειδή;…»
«- …Επειδή έδειξες πως πραγματικά ενδιαφέρεσαι γιά μας, καί θα μας προστατέψεις!»
Ο Διπλό Γεράκι άφησε την κοπέλλα, κούνησε το κεφάλι του καναδυό φορές σε κατάφαση, καί ζήτησε συγνώμη. Μόνο ρώτησε την πρακτική:
«- Γιά πόση ώρα να σε περιμένουμε εδώ; Κορίτσια, καταλαβαίνετε πως αν η αδελφή σας δεν γυρίσει, τότε τα πράγματα θα έχουν πάει πολύ στραβά. Αν περάσ’ η ώρα που θα συμφωνήσουμε, εμείς εδώ δεν θα την περιμένουμε άλλο. Θα φύγουμε αμέσως! Συμφωνείτε;»
Η μικρή σύσκεψη των κοριτσιών έβγαλε πόρισμα. «- Συμφωνούμε! Θα την περιμένουμε γιά δυό ώρες. Μετά, φεύγουμε!»
Η κοπέλλα έφυγε με ταχύ βηματισμό γιά το χωριό.

Ο Διπλό Γεράκι συλλογιζόταν. Τα χρονικά περιθώρια στένευαν. Τώρα έπρεπε να εκπονήσει σχέδιο παραπλάνησης, με προπορεία τη μισή απ’ την αρχική. Δυόμιση ώρες μονάχα!… Δεν έπρεπε να χάνει καιρό.
Έβγαλε το μαχαίρι του (του τό ‘χε επιστρέψει η ηγετική πρίν αρκετή ώρα), κι έκοψε κάμποσα μεγάλα χοντρά κλαδιά. Τα έδεσε με φυτά, φτιάχνοντας πέντε σταυρούς σε ανθρώπινο μπόϊ, που τους έμπηξε στέρεα στο έδαφος – σ’ έναν κύκλο. Οι κοπέλλες τον κοίταζαν σαστισμένες.
«- Τ’ είν’ αυτά που έφτιαξες;»
«- Θα δήτε!», τους χαμογέλασε.
Του ανταπέδωσε το χαμόγελο η ηγετική. «- Πραγματικά είσαι πολεμιστής! Είπαμε κι εμείς!… Δέ γινόταν ένας άντρας σαν εσένα να μήν είναι πολεμιστής!»
Στο χωριό του οι άντρες ήταν αγρότες καί κυνηγοί καμιά φορά, αλλά δεν έδωσε σημασία. Τα κορίτσια έκριναν ανάλογα με τα δικά τους βιώματα.
«- Καί πού το ξέρεις;»
«- Ο τρόπος που δουλεύεις! Αποφασιστικός, κατ’ ευθείαν στο αποτέλεσμα, σ’ αυτό που θέλεις!»
Χαμογέλασε, χωρίς ν’ αποσπάσει το βλέμμα του απ’ αυτό που έκανε. Όταν τέλειωσε με τους σταυρούς, άρχισε με το μαχαίρι του να ξύνει μυτερό έν’ άλλο ξύλο· κι όταν το έφερε σε λογαριασμό καί δαύτο, άρχισε να σκάβει το μονοπάτι με τη βοήθειά του.

Είχε τελειώσει την παγίδα, ξεκίνησε να τη σκεπάζει καί να σβήνει τα ίχνη, όταν ξανάρθε πίσω στην ομήγυρη λαχανιασμένη η πρακτική – κουβαλώντας ένα μάλλον βαρύ δισάκκι. Όλα είχαν πάει καλά, συνεπώς· αν καί θα μπορούσε να συμβεί το κακό την τελευταία στιγμή. Ευτυχώς, όμως, είχαν την προνοητικότητα να την περιμένουν στο μονοπάτι, πρίν πλησιάσει στην παγίδα.
Ο Ήλιος κόντευε πιά να φτάσει στη δύση του, άρα ήταν καιρός να του δίνουν. Ώσπου να τελειώσουν οι κοπελλιές με τις ερωτήσεις στη νεοφερμένη, ο Διπλό Γεράκι έβγαλε τα καθημερινά φορέματα απ’ το δισάκκι, καί τους τα μοίρασε. Όμως, κοντοστάθηκε· μέσα στη θέρμη της προετοιμασίας, δεν είχε ρωτήσει κάτι πολύ σημαντικό.
«- Είσαστε οχτώ όλες σας, σωστά;», συνεπέρανε ύστερ’ από σύντομη σκέψη.

«- Ναί!»
«- Οι άλλες τρείς πού είναι;»
«- Πήγαν σε άλλη δουλειά, θα επιστρέψουν κι αυτές το δειλινό.»
«- Ξέρουν πού πήγατε εσείς;»
«- Όχι. Δέ δίνουν τέτοιες πληροφορίες οι παλιές ιέρειες, ούτε κάν σε μας!»
«- Άρα, ούτ’ εσείς ξέρετε πού πήγαν αυτές!»
«- Ούτ’ εμείς!»
«- Κι αν είναι κοντά μας;»
«- Θα το ξέραμε αυτό… με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.»
«- Ωραία! Βάλτε τώρα τα καινούργια φορέματα, καί δεν θα κοιτάζω!», τις προέτρεψε, κι έκανε ν’ απομακρυνθεί.
Δεν πρόλαβε κάν. Έγινε κάτι πολύ παράξενο – γιά τις δικές του εμπειρίες, βέβαια: οι γυναίκες πέταξαν πέρα ό,τι φορούσαν, ακόμη καί τα σανδάλια τους, κι απόμειναν θεόγυμνες. Όλες τους. Αμέσως μετά, σα να τό ‘χαν ξανακάνει χίλιες φορές, πήγαν καί στάθηκαν κατάντικρυ στον δύοντα Ήλιο. Έκλεισαν τα μάτια τους, σήκωσαν τα χέρια τους σε στάση σταυρού, κι έμειναν έτσι κάμποση ώρα, σιωπηλές κι ακίνητες. Πολύ παράξενο θέαμα, στ’ αλήθεια!… Πέντε γυμνές γυναίκες σε στάση σταυρού, μπροστά από πέντε ξύλινους σταυρούς σε κύκλο!

Ο Διπλό Γεράκι πήγε να τους υπενθυμίσει ν’ αφήσουν τα τελετουργικά, επειδή ο χρόνος έτρεχε, αλλά κατάλαβε πως δεν έπρεπε να ενοχλήσει. Έκανε πίσω. Τις απορίες του τις πρόλαβε η ηγετική, όταν τα κορίτσια ξανάρθαν στην πραγματικότητα ετούτην εδώ.
«- Ο Ήλιος είναι ο κύριος του χρόνου!», του είπε καθώς ντυνόταν. «Παρελθόν, παρόν, μέλλον, είναι δικά του. Εμείς εδώ, με τον τρόπο που είδες, σβήσαμε το παρελθόν μας, επειδή ξεκινάμε τη νέα ζωή μας!» Στην απορημένη φάτσα του Διπλού Γερακιού, συνέχισε: «- Είναι τελετή μόνο γιά ιέρειες αυτή, γι’ αυτό δεν την έχεις ξαναδεί! Είναι απ’ αυτά, που δεν σου είπε η Νακάτλ!»
Ο Διπλό Γεράκι σήκωσε τους ώμους του, κι ανταπέδωσε χαμογελαστός: «- Σειρά μου τώρα, να κάνω όσα δεν έχετε ξαναδεί εσείς!»
Πήγε λίγο παραπέρα, κι ήρθε σύντομα πίσω με μιά αγκαλιά χόρτα. Οι κοπέλλες τα αναγνώρισαν. «- Φιδόχορτο!», είπε η μία, μ’ έκφραση μικρής φρίκης. «- Ακριβώς!», της χαμογέλασε ο άντρας, που έπιασε το φιδόχορτο κι άρχισε να τρίβει τους ξύλινους σταυρούς. Μετά πήρε τους λευκούς ιερατικούς χιτώνες, καί τους φόρεσε στους σταυρούς σα σκιάχτρα. Έτριψε με κάμποσο φιδόχορτο καί τα ρούχα.
«- Δώστε μου τα μενταγιόν σας!», πρόσταξε τις κοπέλλες.
«- Τί τα θέλεις; θα τα σπάσουμε, να μην τα ξαναδούμε!», είπε θυμωμένη η μία τους. Προφανώς είχε συνειδητοποιήσει με κάποια καθυστέρηση πόσα χρόνια της ζωής της είχε χάσει… προκειμένου να γίνει τελικά υποψήφιο θύμα ανθρωποθυσίας.
«- Όχι, φέρτε τα!», επέμενε ο άντρας. Αυτό δεν του τό ‘χει πεί η Νακάτκλ, αλλά το ήξερε απ’ το δικό του το μυαλό. Όταν ψάχνεις κάποιον με τα μάτια του νού, τα άψυχα βοηθάνε πολύ στον εντοπισμό.
Οι κοπέλλες του τα δώσανε, κι αυτός τα φόρεσε ένα-ένα στα σκιάχτρα.
«- Καί το δικό σου;», τον ρώτησε η ηγετική, που κάτι είχε καταλάβει.
Αντί να της απαντήσει, έσκυψε στο έδαφος καί πήρε υγρό χώμα. Πολύ. Έφτιαξε έναν μεγάλο σβώλο, που μέσα του έκλεισε το δικό του. Έβαλε τον σβώλο στο σακκούλι του. «- Γιά σας, αυτά είναι κακές αναμνήσεις, καί τα ξεφορτωθήκατε οριστικά. Γιά μένα, είναι όλη μου η ζωή! Γι’ αυτό το κρατάω.», είπε φιλοσοφικά. «Ξεκινάμε! Τώρα!!!«, πρόσταξε. «Δεν έχουμε πολύ χρόνο…»
«- …Μέχρι να μας εντοπίσουν;», ρώτησε η πρακτική.
«- Όχι αυτοί κι αυτές που νομίζεις! Τα φίδια, που θα τα τραβήξει το φιδόχορτο, εννοώ!», της είπε, κι άρχισαν ν’ απομακρύνονται σε μιά σειρά κατ’ άτομο, με βήμα ταχύ.
«- Μάλιστα!… Τώρα κατάλαβα γιατί είπες ότι θα τους βγάλεις τα μάτια!», μουρμούρισε η αθώα, καθώς απομακρυνόντουσαν.
«- Δεν θά ‘χουν καλά ξεμπλέγματα με το νού των φιδιών!», της αντιγύρισε με πονηρό χαμόγελο.

vii. Καί το μεγάλο Ναί, ξανά

Είχαν περάσει κάμποσες μέρες, χωρίς απρόοπτα. Οι γνώσεις του Διπλού Γερακιού γιά διαβίωση στη ζούγκλα απεδείχθησαν υπερπολύτιμες! Όλο αυτό το διάστημα, δεν βίωσαν ποτέ τους πείνα, δίψα, ή επίθεση αγριμιών.
Τραβούσαν συνέχεια νότια καί ανατολικά, μ’ ανύστακτες πορείες κι αναπαύσεις πολεμικές. Το σχέδιο ήταν να φτάσουν στη θάλασσα, να βρουν ένα πλεούμενο, καί να τραβήξουν ανατολικά – κατά τα νησιά. Στην ξηρά δεν είχαν ελπίδα, ούτε σε βορρά, ούτε σε νότο. Στον βορρά καθόλου, στον νότο έτσι κι έτσι· αλά δεν θα το ρίσκαραν. Κ’ ύστερα θα έπλεαν, ίσως, στο μεγάλο νησί, ακόμη πιό ανατολικά. Κ’ ύστερα… ποιός ξέρει;…
Ώσπου ένα βράδυ, εκεί που καθόντουσαν παρέα καί μιλούσαν, η ηγετική έλαβε τον λόγο – προφανέστατα εκ μέρους όλων των γυναικών· φαίνεται πως είχαν συνεννοηθεί γι’ αυτό από πρίν, χωρίς να τις πάρει χαμπάρι.
«- Θέλουμε να σου ζητήσουμε κάτι!…», είπε με θηλυκό πλατύ χαμόγελο.
«- Ό,τι θέλετε! Καί να ρωτάτε κατ’ ευθείαν! Δεν σας χαλάω χατήρι, καί το ξέρετε!», χαμογέλασε ο άντρας.
«- Αυτό, δεν ξέρω πώς θα το πάρεις…»
«- Πές μου, καί θα δούμε!»
«- Θέλουμε να μας δώσεις εσύ όσα μας στέρησαν στον ναό! Θέλουμε να κάνεις έρωτα μ’ όλες μας, κι όλες μας θέλουμε παιδιά από σένα!»
Τον χτύπησε κεραυνός. Κούνησε το κεφάλι του πέρα-δώθε αρκετές φορές, σα νά ‘λεγε: «- Θεέ μου, τί ακούω;!» Αλλά η ηγετική δεν υποχωρούσε.
«- Έχουμε δικαίωμα στη ζωή, καί δεν είχαν το δικαίωμα να μας το στερήσουν με ψευτιές! Οι άλλες συνομήλικές μας στο χωριό ήδη είναι παντρεμένες με παιδιά! Εμείς, τί κάνουμε; απλά περιμένουμε τα γεράματά μας, επειδή έτσι τό ‘θελαν μερικές φόνισσες, που θέλαν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους;», είπε εμφατικά κι αγριεμένη τώρα. «Λοιπόν;», τον κοίταξε σαν αρπακτικό στα μάτια, χωρίς ίχνος φιλικότητας. «Τί λες; συμφωνείς;»
Ο άντρας αναστέναξε, καί σηκώθηκε όρθιος. Έκανε μερικά βήματα, καί ξανακάθησε.
«- Κορίτσια, ακούστε! Αυτό που θέλετε είναι πολύ καλό, καί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας το στερήσει. Εγώ, όμως, λέω να βρήτε άντρες καί να κάνετε οικογένεια μαζί τους!»
«- Δεν θα περιμένουμε άλλο, θέλουμε με σένα!», τον αντίκοψαν σε κατάσταση σχεδόν εκτός εαυτού.
Ο Διπλό Γεράκι ξαναναστέναξε.
«- Συμφωνώ!…», είπε, χωρίς να προλάβει ν’ αποσώσει – οι κοπέλλες, με το που τον άκουσαν, άρχισαν τα θριαμβευτικά ουρλιαχτά. Όμως τους επέβαλε ησυχία. «Συμφωνώ, αλλά θα συμφωνήσετε κι εσείς σε όσα ζητήσω!»
«- Σ’ ακούμε!», είπε επιθετικά η ηγετική.
«- Δεν ξέρω τί μάθατε ως δόκιμες ιέρειες, αλλά δεν είναι σωστό να βιάζουμε το ιερό μυστήριο της ζωής· δεν είναι σωστό να ζορίζουμε τη Μοίρα μας! Αυτό θα το πληρώσουμε άσχημα, αν το κάνουμε!»
Δεν τον έκοψε καμιά τους αυτή τη φορά.
«Η μοίρα η δική μου ήταν νά έρθω στις ζωές σας, γιά να σας σώσω! Κι η δική σας, να μ’ ακούσετε καί να σωθήτε! Τώρα, ίσως καί να μην πρέπει να συνεχίσουμε με οικογενειακή σχέση, δεν διαβάζω καθαρά τη Μοίρα, αλλά απ’ την άλλη δεν ζητάτε καί κάτι κακό. Προτείνω, λοιπόν, τα εξής:
Θα έχουμε ερωτικές σχέσεις, αλλά με προφυλάξεις – καί μέχρι να βρήτε άλλους άντρες. Τότε, ξεκόβουμε οριστικά.
Θα δοκιμάσω γιά παιδί με την καθεμιά σας, αλλά μονάχα μία φορά. Καί μόνο όταν τ’ άστρα είναι καλά.
Αν δεν πιάσετε παιδί, δεν ξαναδοκιμάζουμε.
Αν τελικά γεννηθούν παιδιά, θα τους πήτε την πάσα αλήθεια – όταν θά ‘ναι έτοιμα να την ακούσουν, βέβαια· καί θα τους απαγορέψετε να παντρευτούν μεταξύ τους, αυτά καί τα παιδιά τους, καί τα παιδιά των παιδιών τους, μέχρι να περάσουν δέκα γενιές.
Καί τέλος, ό,τι καί να γίνει, θα μείνετε πάντα μονοιασμένες φίλες κι αδελφές, όπως ήσασταν μέχρι σήμερα το πρωΐ. Συμφωνείτε;»
«- Συμφωνούμε», απάντησαν όλες σε συνήχηση.

Δεν ήταν μονάχα ότι οι γυναίκες ζητούσαν αυτό που ζητούσε η φύση τους. Ο Διπλό Γεράκι κατάλαβε πολύ καλά πως κάποια φιδάκια άρχισαν να δαγκώνουν τις καρδιές τους. Εντάξει, η δυστυχία φέρνει τους ανθρώπους κοντύτερα, αλλά τί θα γινόταν στις καλές μέρες, που περίμεναν μπροστά, στο μέλλον; Η αβεβαιότητα κι η δυσπιστία ότι ίσως τις εγκαταλείψει, νά τί τις βασάνιζε! Γι’ αυτό καί θέλανε να δεθούν μαζί του, με δέσιμο που δεν έχουν ούτε κάν οι γονείς με τα παιδιά τους.
Αναστέναξε. Θα τηρούσε τις υποσχέσεις του, αλλά τη Μοίρα τη ζορίζανε μάλλον άσχημα. Καιρός, λοιπόν, να σκεφτεί τί θά ‘κανε στα χρόνια που ‘ρχόντουσαν.

Επίλογος

Με τις προσπάθειες γιά τεκνοποίηση, έμειναν έγκυες οι δύο απ’ τις πέντε. Το ταξίδι με δυό εγκύους δυσκόλευε, αλλά έδειξαν όλη τη σκληραγωγία τους καί δεν δημιούργησαν πρόσθετα προβλήματα. Τελικά, γέννησαν στο μεγάλο νησί από έναν γυιό η καθεμία.
Οι υπόλοιπες τρείς βρήκαν άντρες καί παντρεύτηκαν, αλλά οι δύο με τα παιδιά έμειναν μαζί του. Οι γυναίκες αντάλλασσαν καλά νέα η μιά με την άλλη, γιά κάμποσα χρόνια. Μετά γέρασαν, παιδιά κι εγγόνια καί συγγενείς δεν ενδιαφέρθηκαν γιά τη συνέχεια της φιλίας, καί χάθηκε η επικοινωνία τους.
Όταν πέθανε ο Διπλό Γεράκι, οι δυό γυιοί του μετά την κηδεία πέταξαν το μενταγιόν της γιαγιάς Νακάτλ στον ωκεανό, γιά να ευλογήσει συμβολικά το ταξίδι της ψυχής στον Μεγάλο Ωκεανό, τον επάνω· το παλιό ξύλο έπλευσε στο θαλασσόνερο, σαν καραβάκι. Αυτό ήταν καλός οιωνός!

Σήμερα, μετά από μιά άλλη δύσκολη πορεία μέσ’ από διαδοχικές ζωές, η πεντάδα ξαναζή κατά το μάλλον ή ήττον καλά, καί ξαναχαίρεται το φώς της ημέρας.

ΤΕΛΟΣ


ergdhmerg
 Πηγή Πλειάδες πάνυ μακράν