18 July, 2019
Home / Διαφορα (Page 1252)


Άλλο ένα βράδυ που γυρνάς στο σπίτι κουρέλι, νιώθεις εξαντλημένος, τα βήματα σου αργά, νωχελικά, σέρνουν το κουφάρι του εαυτού σου. Δειλά ανοίγεις την πόρτα και μ’ όση δύναμη σου έχει μείνει την κοπανάς πίσω σου. Ο ήχος της δυνατός και για μια στιγμή σε ταράζει.

Εκπνέεις και νιώθεις ν’ αδειάζεις απ’ όλο τον αέρα, σαν να ξεφουσκώνεις, να διώχνεις από μέσα σου όλα εκείνα που σου φόρτωσαν και σήμερα. Ύστερα πετάς τα κλειδιά στον πάγκο και ψάχνεις να βρεις τον πιο μικρό χώρο του σπιτιού. Αυτό θα είναι το καταφύγιό σου γι’ απόψε. Άλλη μια νύχτα που κρύβεσαι απ’ τους ξένους, απ’ τους περαστικούς, απ’ τους δικούς σου ανθρώπους. Άλλο ένα μερόνυχτο που προσπαθείς να κρυφτείς κι από εσένα.

Μεγάλωσες πια και μαζί σου μεγάλωσαν και τα προβλήματα. Εκτίθεσαι στον έξω κόσμο κι είσαι ένα αρνί μπροστά τους, ένα μικρό κι αθώο αρνάκι που σε κυνηγάνε για να σε θυσιάσουν, λες κι είναι κάθε μέρα Πάσχα γι’ αυτούς. «Ο κόσμος είναι κακός» σκέφτεσαι με παράπονο, μοιάζει με τους κακούς λύκους και τα τέρατα, που τόσο πολύ ευχαριστιόσουν ν’ ακούς στα παιδικά παραμύθια.

Τώρα κάθε λύκος, κάθε τέρας έχει και μια μορφή ανθρώπινη, ακόμη πιο τρομακτική απ’ ότι μπορούσε η φαντασία σου να φτιάξει. Στριμώχνεσαι σε μια γωνιά με τοίχους γύρω σου, ψάχνεις ένα φυσικό φρούριο να προστατευτείς, δεν είσαι ακόμη σίγουρος ότι το κακό πέρασε, ακόμα φοβάσαι πως οι σειρήνες θα ηχήσουν και τα λόγια κι οι πράξεις τους θα σε βρουν αφύλαχτο και θα σε λαβώσουν. Η πλάτη σου κολλάει στον παγωμένο τοίχο, το κεφάλι σου γέρνει λίγο προς τα πίσω, κι εδώ στην άκρη κουλουριασμένος, νιώθεις επιτέλους ασφαλής.

Στο μυαλό σου έρχονται πάλι εκείνα τα λόγια, οι κινήσεις, οι προθέσεις, τα βλέμματα και τα κρυφά χαμόγελα.

Μα πόση κακία μπορεί να κρύβει κάποιος μέσα του; Πώς μπορεί να πληγώνει χωρίς δεύτερη σκέψη, να πυροβολεί στο ψαχνό και να φεύγει με μια ικανοποίηση στο βλέμμα, μ’ ένα αίσθημα επιτυχίας, νικητής; Τι είδους λύκοι και τι εξωγήινα τέρατα είναι αυτά, που βγάζουν όλα τα κόμπλεξ και τη βλακεία τους στους άλλους; Η λογική σου δε δίνει απάντηση, αλλά τα συναισθήματά σου βράζουν.

Πόσο θα ήθελες να είχες μιλήσει, πόσο θα ήθελες να είχες απαντήσει σ’ εκείνο το σχόλιο, που έγινε πίσω απ’ την πλάτη σου την ώρα που διέσχιζες το δρόμο, να είχες κοιτάξει κατάματα εκείνους, που σου κάρφωναν το βλέμμα τους και γέμιζαν ειρωνεία το χώρο. Πόσο θα ήθελες να είχες σπρώξει μακριά τους κηφήνες, που έτρωγαν κι έπιναν στην υγειά σου χρόνια ολόκληρα και σε πρόδωσαν με τόση ευκολία σαν να κατάπιναν το νερό που τους προσέφερες.

Πόσο θα ήθελες ν’ ανήκεις, έστω και για λίγο, στην ομάδα των λύκων, να έφευγες απ’ τη θέση του θύματος και να γινόσουν ο θύτης, να ένιωθες την ικανοποίηση του να πληγώνεις τον άλλον χωρίς να καεί μια τρίχα απ’ τη γούνα σου κι ας πλήγωνες άλλους, κι ας τους έκανες να νιώθουν, όπως εσύ τώρα. Για το τελευταίο, ίσως άλλαξες γνώμη. Λύκος ή τέρας γεννιέσαι, αναθρέφεσαι, εκκολάπτεσαι. Περνάς από εκπαίδευση σκληρή, μαθαίνοντας να ζεις χωρίς αισθήματα, άδειος, κενός, μόνος. Μαθαίνεις να βάζεις τον εγωισμό σου φρουρό και μ’ αυτόν να κατακτάς εδάφη.

Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να φέρονται σκληρά, δεν μπορούν όλοι να πληγώνουν και να «τιμωρούν», γιατί τότε ο κόσμος θα ήταν ένα άδειο χωράφι, ξερό κι άγονο. Ναι, ο κόσμος είναι κακός και πληγώνεσαι απ’ αυτόν και πέφτεις. Με την ίδια ευκολία, όμως, σηκώνεσαι και τραβάς ξανά μπροστά, χτίζεις πάλι τα φρούρια σου, δημιουργείς, δε χάνεσαι. Έτσι τους χτυπάς, ευθύβολα, ακαριαία. Η δικιά σου ανάταση θα σε γλυτώνει πάντα και θα είναι στον αιώνα τον άπαντα η καλύτερη απάντηση σ’ όσους σε λοιδόρησαν και σ’ όσους επιφυλάσσονται να το κάνουν στο μέλλον.

Είναι δεδομένο πως οι άνθρωποι πάντα θα μεμψιμοιρούν, θα ζηλεύουν, θα καταργιούνται, θ’ αναθεματίζουν, θα πληγώνουν. Πάντα θα στοχεύουν εκεί, που δεν μπορούν να φτάσουν, πάντα θ’ αναζητούν ουρανούς που δεν τους ανήκουν. Κάποιοι θ’ απογοητεύονται και θα εγκαταλείπουν, δε θα δουν ποτέ τα «θαύματα». Κάποιοι άλλοι, όμως, θα τα δημιουργούν.

Υ.Γ: Τα όπλα τους σ’ έχουν βάλει στόχο κι όσο κι αν τρέχεις δε θα γλυτώνεις, αν όμως μείνεις και πολεμήσεις, αν φτιάξεις ασπίδα δυνατή κι άθραυστή, τότε θα τους κερδίσεις.


Ματίνα Στυλίδου


pillowfights.grΠηγή Να μάθεις να αντιμετωπίζεις την κακία του κόσμου


Ο δρόμος για τον Παράδεισο, μέσα από την Κόλαση περνάει!

Όσο πιο πολύ Παραδείσιο μονοπάτι αφήνεις πίσω σου καθώς προχωράς, τόσο πιο πολύ Παράδεισο θα βρίσκεις και μπροστά σου. Και όμως εμείς, αντί να στρώνουμε καταστρέφουμε!
Παραπονιόμαστε για την Κόλαση τριγύρω μας, τη στιγμή που οι πράξεις μας, οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας, μας οδηγούν ακριβώς εκεί! Πόση παράνοια επιτέλους!
Μείνε Άγιος στις φλόγες που γλύφουν το κορμί σου και θα δεις ότι αυτές δεν θα σε καίνε πλέον!
Μείνε Αγνός στον πειρασμό που σου δείχνουν και θα δεις το μονοπάτι σου να καθαρίζει από τα περιττά σκουπίδια.
Μείνε Ήρεμος στις κρίσεις τους και τις επικρίσεις τους και θα δεις την Αλήθεια να σε συντροφεύει αφού η Κόλασή τους δεν σε αφορά!
Μείνε Γαλήνιος απέναντι σε ότι έχει ήδη συμβεί και σε ότι πρόκειται να γίνει και θα δεις τη στιγμή σου να γιγαντώνεται σε ένα παντοτινό και παντοδύναμο παρόν.
Μείνε Αλληλέγγυος με τη φύση και τα πλάσματά της γιατί είσαι αδιαίρετο τμήμα τους και στη διαίρεση κρύβεται η Κόλαση.
Μείνε Άνθρωπος με τους ανθρώπους που δουλεύουν για τις λύσεις και όχι ανθρωπάκι με αυτούς που δημιουργούν τα προβλήματα. Έχεις τη δύναμη και την ελευθερία της επιλογής!
Για να χτιστεί ο Παράδεισος, πρέπει να γκρεμίσουμε τις Κολάσεις.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΟΜΙΚΟΣ, Συγγραφέας

panhellenicpost.com 
Πηγή Ο δρόμος για τον Παράδεισο


Πώς ένα βράδυ ο Τζων Τίκης μού έσωσε τη ζωή…

Στάθης Τσαγκαρουσιανος

Κάτι που ανέκαθεν θέλω να γράψω (πακέτο με τους δέοντες συνειρμούς) είναι ότι κάποτε έγινα σκληρός καριόλης για μια νύχτα. Φορώντας το παντελόνι του Τζών Τίκης. Κυριολεκτικά.   
Ο Τζων είχε…
(και έχει) παντρευτεί την κόρη μιας ξαδέλφισσας της μάνας μου. Την Κατίνα. Ένα μελαχρινό γλυκό κορίτσι, που έφυγε στα 16 του για Αυστραλία.    
Τα σπίτια μας ήταν απέναντι. Δυο μέρες πριν την αναχώρησή της (με πλοίο), τραβήξαμε μια φωτογραφία. Μπροστά από κάτι γαϊδουράγκαθα, στο χειμωνιάτικο ήλιο. Κρατώ ένα παιχνίδι- ένα ματσούκι με ρόδες στη μία ακρη, που όταν το κυλάς, τα φτερά μιας ιριδόχρωμης πεταλούδας ανοιγοκλείνουν. Η Κατίνα γελάει ντροπαλά.

Στη Μελβούρνη γνώρισε τον Τζων, αστέρι της πίστας ανάμεσα στους wogs. Έγινε το success story των Γύφτικων. Έστελνε απο εκεί τους δίσκους του και τα ρούχα του που δεν ήθελε πια να φοράει. Ρούχα της πίστας.   
Τα 8 αδέλφια της Κατίνας, είχαν δικαίωμα προτίμησης: διάλεγαν τα σεμνότερα. Τα υπόλοιπα μοιράζονταν στη γειτονιά. Μου έλαχε ένα παντελόνι. Το εξαλλότερο.   
Ήταν κανόνας, τα ρούχα των μεγάλων να μεταποιούνται απ’ τον παππού στον εγγονό, μέχρι να λιώσουν. Έχω φορέσει ανακυκλωμένα σώβρακα. Στενεμένα παλτό. Το πουκάμισο κάποιου που αυτοκτόνησε.  Και πάντα φόραγα κάτι από το χαρακτήρα του δότη.    
Το να φοράς τα ρούχα του άλλου (walking in another’s shoes, κυριολεκτικά) είναι παράξενο συναίσθημα: μπαίνεις στη θέση του, τον σκέφτεσαι εντατικά, λες «εδώ που ακουμπάει ο μηρός μου, ακουμπούσε το δικό του μηρί, –  εδώ που είναι τώρα τα γεννητικά μου όργανα, ακουμπούσαν  τα δικά του». Ανατριχιαστικό!

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο, ΕΔΩ

Πηγή Σκληρός κ@ριόλης για μια νύχτα…


… για να δουν τον τελικό…
Ο οπαδός της Κροατίας, Ντουμπράβκο Φλέγκαρ, ήθελε τόσο πολύ να υποστηρίξει την ομάδα του στο Παγκόσμιο Κύπελλο που προσπάθησε να μεταβεί οδικώς στη Ρωσία. Μόνο, που αναγκάστηκε να…
επιστρέψει πίσω όταν επιχείρησε να διασχίσει την Κριμαία.


Ως εκ τούτου έχασε τον προημιτελικό με την Ρωσία στις 7 Ιουλίου, αλλά η επιτυχημένη πορεία της «Χρβάτσκα» προς τον τελικό εναντίον της Γαλλίας, του έδωσε τη δυνατότητα να αναθεωρήσει τα ταξιδιωτικά του πλάνα και τελικά κατάφερε να φτάσει στον προορισμό του.

Ο 51χρονος οδοντοτεχνίτης και τρεις φίλοι ξεκίνησαν το ταξίδι των 2.000 χιλιομέτρων οδηγώντας ένα τροχόσπιτο, με την ελπίδα ότι θα προλάβουν τον προημιτελικό εναντίον της Ρωσίας στο θέρετρο της Μαύρης Θάλασσας, Σότσι.

Αλλά αφού διέσχισαν την Ουγγαρία, την Ρουμανία, την Μολδαβία και την αποσχισθείσα επαρχία της Τρανσντνιέτρια, που κανένας τους δεν είχε ακούσει, οδήγησαν προς την νότια Ουκρανία έως ότου πληροφορηθούν ότι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν το ταξίδι του στην χερσόνησο της Κριμαίας, η οποία προστέθηκε από την Ουκρανία το 2014.

Έτσι έχασαν τον αγώνα με τους «οικοδεσπότες». Η διέλευση της χερσονήσου, η οποία έχει ενσωματωθεί ολοκληρωτικά στην Ρωσία, αποτελεί μία σύνθετη διαδικασία που απαιτεί προηγουμένως άδεια από το Κίεβο και την Μόσχα.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

Πηγή Το απίθανο ταξίδι οπαδών της Κροατίας…

Ένα παλιότερο κείμενο του Μάνου Αντώναρου…

Στη ζωή δεν πρέπει να βγάζεις τη γλώσσα. Δεν της αρέσει καθόλου… και επειδή το σενάριο (στο οποίο πρωταγωνιστείς) δεν το γράφεις εσύ, αλλά η ζωή… καλό είναι να το θυμάσαι. Η ευτυχία μπορεί να…
γίνει σε κλάσμα του δευτερολέπτου δυστυχία και φυσικά το ανάποδο.

Είναι θέμα της ίδιας της ζωής-σεναριογράφου… πως θα δει δλδ την επόμενη σκηνή του ρόλου (σου). Θυμήσου το: Η ζωή είναι ένα θεατρικό έργο στο οποίο πρωταγωνιστείς θες δεν θες… αρα το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί ειναι να σε συμπαθεί ο σεναριογράφος… Μην βγάζετε τη γλώσσα στη ζωή… δεν της αρέσει λέμε.

Βλέπω συναντώ κάθε μέρα ανθρώπους που για αδιευκρίνιστους λόγους κοιτούν αφ’ υψηλού…. αδικούν… ξεχνούν… πονάνε τους άλλους… χωρίς λόγο…γιατί έτσι… ή γιατί έτσι νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν… γιατί έτσι τους βολεύει… Και τότε γυρνά σελίδα η σεναριογράφος μας. Και από βασιλιάς γίνεσαι homeless στο πεζοδρόμιο. Από τη μια στιγμή στην άλλη… Και τότε παρακαλάς… αλλά κανείς δεν σε ακούει.
Ειναι η εποχή που το MEGA βασιλεύει… στην κυριολεξία… κι εγώ έχω μια ισχυρότατη διευθυντική θέση στο κανάλι. Εχω κάτσει 2-3 μέρες στο γραφείο μου και ένα βράδυ -μετά τη δουλειά- παρκάρω το αυτοκίνητό μου κάπου στο κέντρο της Αθήνας… όταν επιστρέφω κάποιος έχει διπλοπαρκάρει δίπλα μου. Είναι αδύνατον να βγω. Περιμένω επί…. 45 λεπτά… Τα νεύρα μου κουρέλια… ακόμα και να κορνάρω είναι ανώφελο….. κέντρο βλέπετε….

Κάποια ευλογημένη στιγμή εμφανίζεται ο οδηγός… Βγαίνω έξω τρομερά εκνευρισμένος. Ενας νεαρός… γύρω στα 2 μέτρα… σαν πρωταθλητής του μποξ….
-Ρε φίλε…του λέω.
-Ναι; λέει με αυθάδεια.
-Με έχεις κι περιμένω τόση ώρα…
-Είχα δουλειά…
-Λοιπόν;
-Είχα δουλειά λέμε….
-Κι εγώ αλλά την έχασα για χάρη σου…
-Δεν μας γαμάς ρε φίλε…. και με σπρώχνει/απωθεί…. να περάσει να μπει….
-Πας καλά;
-Τι θες τώρα; μου κολλάει το πρόσωπο στο δικό μου.
-Θέλω να μάθω γιατί με έκλεισες….
-Γιατί είμαι δημοσιογράφος… του ΜEGA…. μου λέει εκστασιασμένος,.

Ζουμιά ηδονής τρέχουν εσωτερικά στο κορμί μου….

-Και τι με νοιάζει εμένα;
-Ρε είμαι δημοσιογράφος … μου λέει…. με τρομερή αυθάδεια και τσαμπουκά… δεν καταλαβαίνεις;
-Οχι…
-Ρε τραβήξου πιο κει….. μη σου γαμήσω ό,τι έχεις και δεν έχεις…
-Δηλαδή τι θα μου κάνεις….
-Περίμενε και θα δεις …και με μια θεατρική κίνηση σημειώνει το νούμερο του αυτοκινήτου μου…
-Κι εγώ πού το ξέρω πώς είσαι δημοσιογράφος;

Αυτό τον πείραξε…. Και τσαπ κάνει έτσι και μου δίνει μια κάρτα. Καρτ ντε βιζίτ… με το ονοματάκι του φαρδύ πλατύ…. και το logo του MEGA πάνω δεξιά… με άλλα λόγια το’χε φτιάξει μόνος του. Μπαίνει και φεύγει… κοιτάζοντας με υποτιμητικά.

Αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Το ‘χετε έτσι; Την άλλη μέρα πάω στο γραφείο…. Ρωτάω… ε δεν ήταν δα και δύσκολο…. δόκιμος δημοσιογράφος (προ 2μηνου) στο δελτίο ειδήσεων. Τηλεφωνώ στη γραμματέα του διευθυντή ειδήσεων… (τότε ήταν ο Γιώργος Λεβεντογιάννης)

-Σε παρακαλώ πες στον Τάδε ανέρθει από το γραφείο μου.
-Μάλιστα κ. Αντώναρε…. τον βλέπω απέναντί μου….
-Τον θέλω ΤΩΡΑ!
-Βεβαίως…τον στέλνω.

Λεω στη δικιά μου γραμματέα… -Θα ερθει ο Τάδε… αστον να περιμένει κανένα μισάωρο, αλλα μην τον αφήσεις να φύγει. Ετσι κι έγινε.

-Στειλ’τον μου!
-Μάλιστα.

Και ανοίγει η πόρτα και μπαίνει. (Δεν θα το πιστέψετε, αλλά σας παρακαλώ να το πιστέψετε) Με το που με βλέπει και κάνει τη σύνδεση…γονατίζει… Αυτό το θηρίο γονατίζει…. Υποθέτω όχι από ικεσία.. αλλά επειδή λύγισαν τα γόνατά του…. Η αλήθεια είναι ότι τον λυπήθηκα …

-Σήκω και κάτσε…του είπα….
Ηταν ράκος.
-Συγγνώμη….
-Για ποιο πράγμα;
-Για χθες.
-Ναι για ποιο πράγμα;
-Που σας έκλεισα.
-Οχι γι’ αυτό…
-……
-Επειδή μου πούλησες δημοσιογραφιλίκι. Είσαι επικίνδυνος για να σε αφήσω να γίνεις κανονικός δημοσιογράφος.
-……..
-Δεν νομίζω να αρέσει στον Λεβεντογιιάννη (όσοι ξέρουν πρόσωπα και πράγματα θα γελούν τώρα….ή θα ανατριχιάζουν)

Με κοίταξε ικετευτικά με απελπισία…

-Σας παρακαλώ…συγγνώμη….

Ηταν η ώρα που δεν έπρεπε εγώ με τη σειρά μου να μην βγάλω τη γλώσσα στη ζωή. Διευθυντής ήμουν…δάσκαλος δλδ… όχι τιμωρός. Του εξήγησα γιατί ήταν απαράδεκτο αυτό που έκανε…. Δεν νομίζω ότι κατάλαβε…

-Σας παρακαλώ….
-Τι πράγμα;
-Μην το πείτε στον κ. Λεβεντογιάννη.
-Δεν θα το πω… να θυμάσαι όμως αυτά που σου είπα.

Δεν το είπα στον Λεβεντογιάννη…. Δεν τον ξανάδα ποτέ…. δεν ξέρω γιατί…. Προφανώς και δεν έκανε για δημοσιογράφος…. Ακόμα πιο προφανώς είμαι σίγουρος ότι θα ναι σίγουρος ότι δεν κράτησα τον λόγο μου. Δεν πειράζει…. Η ζωή ξέρει.

(To παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο σε όσους/ες αδικούν επειδή βρίσκονται τυχαία σε θέση ισχύος…)

e-tetRadio.gr

Πηγή Αφιερωμένο σε όσους αδικούν επειδή βρίσκονται τυχαία σε θέση ισχύος…

Ο Ζλάτκο Ντάλιτς είπε ότι οι παίκτες του θα ξεπεράσουν και την κούραση και ότι θα μπουν να απολαύσουν τη στιγμή, υπενθυμίζοντας ότι πριν λίγους μήνες η Κροατία ήταν…
μπάχαλο.

Η ομάδα του είναι εξαντλημένη, έχοντας παίξει τρεις σερί παρατάσεις και οι δύο εξ αυτών πήγαν στα πέναλτι, ενώ σε όλες βρέθηκε να κυνηγάει το σκορ. Ο Ζλάτκο Ντάλιτς ξέρει λοιπόν ότι οι παίκτες του δεν χρειάζονταν άλλη προπόνηση. «Μόνο ηρεμία και ξεκούραση. Αυτά είναι τα όπλα μας για τον τελικό. Και έχουμε μεγάλη ψυχική δύναμη, για να ξεπεράσουμε τις όποιες αντιξοότητες.

Δείτε που ήμασταν τον Νοέμβριο, σε πόσο κακή κατάσταση ήταν η Εθνική και τώρα βρισκόμαστε στον τελικό του Μουντιάλ. Εάν το σηκώσουμε κιόλας, θα προκληθεί παγκόσμιος σεισμός και θα το πανηγυρίσουμε πιο έξαλλα από τους Αργεντινούς και τους Βραζιλιάνους. Το τελευταίο πράγμα πάντως που θα πω στους παίκτες μου, θα είναι να μπουν στο ματς και να το ζήσουν, να απολαύσουν αυτή τη μοναδική στιγμή και να μην μας απασχολεί ποιος είναι ο αντίπαλος».

gazzetta.gr

Πηγή «Εάν το πάρει η Κροατία, θα γίνει παγκόσμιος σεισμός»…


100 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΑΙ ΧΟΝΤΡΕ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΕΙΣ.ΘΑ ΒΡΑΖΕΙΣ ΣΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΕΣΑΕΙ.


ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΚΑΜΜΕΝΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΜΑ , ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕΙ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ;;;
ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ ΘΑ ΤΗΝ ΘΥΜΑΣΤΕ. Η ΜΟΜΑ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑ ΕΓΙΝΑΝ ΟΙ ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΖΕΣ ΤΩΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ , ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΔΗΛΑΔΗ.

ΑΛΛΟ ΑΝ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ, ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΑΕΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ.


ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΕΠΙΔΙΔΕΤΑΙ ΣΕ ΝΕΟ ΚΡΕΣΕΝΤΟ ΑΠΟ ΨΈΜΑΤΆ.ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΕΙ ΤΟ ΚΟΝΔΥΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΙΩΜΕΝΟ ΦΠΑ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ , ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΘΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ , ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΑΝΕΝΕΡΓΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ , ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΚΟΠΟΥΝ ΠΑΛΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ.

ΤΗΝ ΦΑΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΙΔΑΤΕ ΤΟ ΤΥΡΑΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ.

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΑΝΟ ΚΑΜΜΕΝΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΦΙΛΟ» ΣΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΟΥΛΗΣΕΣ ΤΟΝ πρ. ΠΡΑΚΤΟΡΑ ΤΗΣ ΕΥΠ ΜΑΝΩΛΗ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ.


Η συνέχεια εδώ … https://photognomon.blogspot.com/2018/07/blog-post_13.htmlΠηγή ΚΑΜΜΕΝΟΣ : ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΟΣΗ!


Δώσε χώρο από το χώρο σου! Όσο και αν έχεις κατακτήσει, στην καλύτερη περίπτωση κάποιος διάδοχος θα τον ευχαριστηθεί. Τα ανθρώπινα συμβόλαια δεν σε εξασφαλίζουν από τους φυσικούς νόμους και αυτοί είναι ότι τα της γης στη γη ανήκουν.
Δώσε χρόνο από το χρόνο σου. Κανένας δεν είναι τόσο πολύ πολυάσχολος που να μην προλαβαίνει με τους γύρω του να μοιραστεί από το χρόνο του. Και αν όντως δεν προλαβαίνει σήμερα, μονάχος κάποια στιγμή θα βρεθεί όταν και αυτός την ανάγκη του χρόνου των άλλων θα έχει.
Δώσε σκέψη από τις σκέψεις σου. Οι άνθρωποι χρειάζονται ερεθίσματα για να προχωρήσουν. Η έμπνευση είναι αποτέλεσμα των πολλών ακουσμάτων. Γίνε το πολύτιμο άκουσμα για κάποιον που αύριο μπορεί να διαπρέψει!
Δώσε καρδιά από την καρδιά σου. Να κουμπώνεσαι πρέπει στο κρύο για να το κρατάς απέξω. Αν ρισκάρεις το να κρυολογήσεις, δεν αξίζει το να ρισκάρεις να αισθανθείς; Δεν είναι όλοι όσοι θα συναντήσεις μικρόβια!
Δώσε χώρο, χρόνο, σκέψη και καρδιά στην αγάπη που νοιώθεις. Αν δεν ολοκληρώσεις το δικό σου συναίσθημα, αν δεν το αισθανθείς μέχρι και το τελευταίο σου κύτταρο αποβάλλοντας οποιοδήποτε άλλο, τι πιστεύεις ότι εκφράζεις και δίνεις όταν θεωρείς ότι το κοινωνείς;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΟΜΙΚΟΣ, Συγγραφέας

panhellenicpost.comΠηγή Δώσε

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Φωτιά ξέσπασε το μεσημέρι του Σαββάτου στην περιοχή της Σπιάτζας.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η φωτιά ξέσπασε και επεκτάθηκε σε…
καλαμιώνα κοντά στο γήπεδο, ενώ πλησίαζε απειλητικά και προς τα πρώτα σπίτια του οικισμού της περιοχής…


Για την κατάσβεσή της στο σημείο κατέφθασαν οχήματα της Π.Υ. Πύργου, Ολυμπίας και Κρεστένων, καθώς επίσης αναμένονται ενισχύσεις από Αμαλιάδα και Λεχαινά.



Μετά από τρίωρη μάχη με τις φλόγες, οι άνδρες της Πυροσβεστικής κατάφεραν αρχικά να περιορίσουν και στη συνέχεια να σβήσουν τη φωτιά, τα αίτια της οποίας παραμένουν ακόμα άγνωστα.


patrisnews.gr

Πηγή Υπό πλήρη έλεγχο η πυρκαγιά στη Σπιάτζα Πύργου…