23 May, 2019
Home / Διαφορα (Page 1247)

Μουδιασμένη η διοίκηση της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ μετά από την επίθεση του…
Μαξίμου στον Ολιγάρχη για το «Μακεδονικό».  

***

Στο Νομισματοκοπείο δεν κινείται φύλλο και κανείς δεν λέει τίποτα! Ολοι απαντούν στις ερωτήσεις με ενα ξερό: «Είμαστε σε αναμονή πολυ μεγάλων αλλαγών».

***

Με τους υπεύθυνους για τις κυκλοφορίες τα έχουν βάλει τα αφεντικά των εφημερίδων.

***

Λες και φταίνε για την κατρακύλα, οι φουκαράδες υπαλληλοι που μετράνε τα δέματα. 

***

Ερχεται κύμα απολύσεων σε μαγαζί που θα έπρεπε να ήταν άνετο κι ωραίο. Αλλά δεν…

zoornalistas.com

Πηγή Εν αναμονή μεγάλων αλλαγών στο «Έθνος»…

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Σύμφωνα με ερευνητές, η ιδεολογία που γεννήθηκε το 2011 είναι ένα μείγμα κυβερνο-αναρχισμού, αντι-παγκοσμιοποίησης και λαϊκισμού όπως αυτού που εμφανίσθηκε στη Ρωσία και στην Αμερική στα τέλη του 19ου αι.

Ολοι γνωρίζουμε τη μάσκα των Anonymous, σύμβολο εμβληματικό του νέου τύπου επανάστασης (αναρχο-λαϊκισμού) , ένα σύμβολο που το είδαμε στους δρόμους του Καΐρου και όχι μόνο. Η νέα ιδεολογία που έχει προκύψει έχει τις βάσεις τις στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης που εμφανίσθηκαν τη δεκαετία του 1990 αλλά και του 2000. Κινήματα που απέρριψαν την ισχύ των ΜΜΕ και προώθησαν την ιδέα της συλλογικότητας μέσω των λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά. Υπάρχει ωστόσο μία σημαντική διαφορά μεταξύ των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης και των κινημάτων των πλατειών όπως ήταν οι Αγανακτισμένοι στην Ελλάδα κτλ.

Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ήταν βέβαια κατά του παγκόσμιου νέο – φιλελευθερισμού και των κύριων εκφραστών τους όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κτλ. ενώ τα κινήματα των πλατειών, όπως τα ζήσαμε με τους Αγανακτισμένους, στρέφονταν κυρίως εναντίον του εγχώριου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος και η ιδεολογική καθαρότητα ή πλατφόρμα όπως θα έλεγαν κάποιοι, απλά δεν υπήρχε. Στα κινήματα των πλατειών συμμετείχαν καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι συζητούσαν δημόσια και μοιράζονταν τις σκέψεις τους με άλλους, το δε πρόταγμα τους ήταν περισσότερη δικαιοσύνη και διαφάνεια από το πολιτικό σύστημα.

Το «συμβόλαιο» μεταξύ κυβερνώντων και λαού έχει διαρραγεί λόγω της κρίσης. Η δημιουργία τεχνητών οικονομικών κρίσεων από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ, τα επονομαζόμενα προγράμματα διάσωσης που δεν διασώζουν τελικά κανέναν, οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην εξαθλίωση (η χώρα μας αποτελεί ζωντανό παράδειγμα). Οι κυβερνήσεις δεν εξασφαλίζουν πλέον την ευημερία ούτε καν τη βιωσιμότητα των πολιτών και η ελευθερία περιορίζεται.

Τα καινούρια κινήματα και η νέα ιδεολογία χρησιμοποιούν κυρίως τα κοινωνικά μέσα για τη διάδοση των μηνυμάτων με στόχο την κινητοποίηση του εξαγριωμένου πολίτη και την προστασία του από τα μέτρα λιτότητας (βλ. κίνημα εναντίον των πλειστηριασμών). Οι επικοινωνιακές εκστρατείες των κινημάτων αυτών αποκαλύπτουν τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, θίγουν την φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και την καταπίεση που ασκεί η κυβέρνηση.

Δημιουργείται ένα δίπολο – ο απλός κόσμος εναντίον των ελίτ, ένας απλός κόσμος που αναζητά τη δημοκρατία και μάχεται τον απολυταρχισμό. Η σχέση με την Αριστερά είναι πλέον ανταγωνιστική γι’αυτό και η Αριστερά βλέπουμε ότι μάχεται τα κινήματα αυτά. Στην οικονομία οι κύριοι άξονες είναι η παροχή κοινωνικών δαπανών και εξασφάλισης ελάχιστου μισθού ενώ σε αντίθεση με τα κινήματα της παγκοσμιοποίησης που προσδοκούσαν το τέλος του καπιταλισμού, η νέα ιδεολογία δίνει έμφαση στο τέλος των ανισοτήτων κυρίως σε εθνικό/τοπικό επίπεδο.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να καλύψει τη νέα αυτή ιδεολογία ενώ, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να τοποθετείται ως λαϊκιστική με την έννοια του σωβινιστικού εθνικισμού.

Η μη κατανόηση του νέου αυτού ιδεολογικού πλαισίου θα είναι και η αιτία κατάρρευσης πολλών πολιτικών κομμάτων και συσχετισμών που υφίστανται σήμερα.

Στην Ελλάδα το βλέπουμε μέσω της μαζικής αμφισβήτησης αλλά και τη δημιουργία πολλών μικρών κομμάτων, τα οποία όμως και αυτά σε έναν αρκετά μεγάλο βαθμό δεν κατανοούν τις αλλαγές αυτές αλλά κινούνται με παλαιοκομματικό τρόπο.

Ο κόσμος, λοιπόν, αλλάζει, μία αλλαγή ριζική και ως τέτοια προκαλεί αναταραχές και ανατροπές. Η νέα πραγματικότητα δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα αλλά πολύ γρήγορα, ίσως μετά από πολύ επώδυνες διαδικασίες, θα δημιουργηθεί ελπίζοντας με καλύτερους όρους για τους ανθρώπους.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη μου «Πλάτωνας όχι Πρόζακ» στο ηλεκτρονικό περιοδικό Writers Gang.

mastroyanni.blogspot.com

Πηγή Είσαι αναρχο-λαϊκιστής;

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Σύμφωνα με ερευνητές, η ιδεολογία που γεννήθηκε το 2011 είναι ένα μείγμα κυβερνο-αναρχισμού, αντι-παγκοσμιοποίησης και λαϊκισμού όπως αυτού που εμφανίσθηκε στη Ρωσία και στην Αμερική στα τέλη του 19ου αι.

Ολοι γνωρίζουμε τη μάσκα των Anonymous, σύμβολο εμβληματικό του νέου τύπου επανάστασης (αναρχο-λαϊκισμού) , ένα σύμβολο που το είδαμε στους δρόμους του Καΐρου και όχι μόνο. Η νέα ιδεολογία που έχει προκύψει έχει τις βάσεις τις στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης που εμφανίσθηκαν τη δεκαετία του 1990 αλλά και του 2000. Κινήματα που απέρριψαν την ισχύ των ΜΜΕ και προώθησαν την ιδέα της συλλογικότητας μέσω των λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά. Υπάρχει ωστόσο μία σημαντική διαφορά μεταξύ των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης και των κινημάτων των πλατειών όπως ήταν οι Αγανακτισμένοι στην Ελλάδα κτλ.

Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ήταν βέβαια κατά του παγκόσμιου νέο – φιλελευθερισμού και των κύριων εκφραστών τους όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κτλ. ενώ τα κινήματα των πλατειών, όπως τα ζήσαμε με τους Αγανακτισμένους, στρέφονταν κυρίως εναντίον του εγχώριου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος και η ιδεολογική καθαρότητα ή πλατφόρμα όπως θα έλεγαν κάποιοι, απλά δεν υπήρχε. Στα κινήματα των πλατειών συμμετείχαν καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι συζητούσαν δημόσια και μοιράζονταν τις σκέψεις τους με άλλους, το δε πρόταγμα τους ήταν περισσότερη δικαιοσύνη και διαφάνεια από το πολιτικό σύστημα.

Το «συμβόλαιο» μεταξύ κυβερνώντων και λαού έχει διαρραγεί λόγω της κρίσης. Η δημιουργία τεχνητών οικονομικών κρίσεων από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ, τα επονομαζόμενα προγράμματα διάσωσης που δεν διασώζουν τελικά κανέναν, οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην εξαθλίωση (η χώρα μας αποτελεί ζωντανό παράδειγμα). Οι κυβερνήσεις δεν εξασφαλίζουν πλέον την ευημερία ούτε καν τη βιωσιμότητα των πολιτών και η ελευθερία περιορίζεται.

Τα καινούρια κινήματα και η νέα ιδεολογία χρησιμοποιούν κυρίως τα κοινωνικά μέσα για τη διάδοση των μηνυμάτων με στόχο την κινητοποίηση του εξαγριωμένου πολίτη και την προστασία του από τα μέτρα λιτότητας (βλ. κίνημα εναντίον των πλειστηριασμών). Οι επικοινωνιακές εκστρατείες των κινημάτων αυτών αποκαλύπτουν τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, θίγουν την φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και την καταπίεση που ασκεί η κυβέρνηση.

Δημιουργείται ένα δίπολο – ο απλός κόσμος εναντίον των ελίτ, ένας απλός κόσμος που αναζητά τη δημοκρατία και μάχεται τον απολυταρχισμό. Η σχέση με την Αριστερά είναι πλέον ανταγωνιστική γι’αυτό και η Αριστερά βλέπουμε ότι μάχεται τα κινήματα αυτά. Στην οικονομία οι κύριοι άξονες είναι η παροχή κοινωνικών δαπανών και εξασφάλισης ελάχιστου μισθού ενώ σε αντίθεση με τα κινήματα της παγκοσμιοποίησης που προσδοκούσαν το τέλος του καπιταλισμού, η νέα ιδεολογία δίνει έμφαση στο τέλος των ανισοτήτων κυρίως σε εθνικό/τοπικό επίπεδο.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να καλύψει τη νέα αυτή ιδεολογία ενώ, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να τοποθετείται ως λαϊκιστική με την έννοια του σωβινιστικού εθνικισμού.

Η μη κατανόηση του νέου αυτού ιδεολογικού πλαισίου θα είναι και η αιτία κατάρρευσης πολλών πολιτικών κομμάτων και συσχετισμών που υφίστανται σήμερα.

Στην Ελλάδα το βλέπουμε μέσω της μαζικής αμφισβήτησης αλλά και τη δημιουργία πολλών μικρών κομμάτων, τα οποία όμως και αυτά σε έναν αρκετά μεγάλο βαθμό δεν κατανοούν τις αλλαγές αυτές αλλά κινούνται με παλαιοκομματικό τρόπο.

Ο κόσμος, λοιπόν, αλλάζει, μία αλλαγή ριζική και ως τέτοια προκαλεί αναταραχές και ανατροπές. Η νέα πραγματικότητα δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα αλλά πολύ γρήγορα, ίσως μετά από πολύ επώδυνες διαδικασίες, θα δημιουργηθεί ελπίζοντας με καλύτερους όρους για τους ανθρώπους.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη μου «Πλάτωνας όχι Πρόζακ» στο ηλεκτρονικό περιοδικό Writers Gang.

mastroyanni.blogspot.com

Πηγή Είσαι αναρχο-λαϊκιστής;


O παλαιοκομματισμός δεν ταιριάζει στο Ποτάμι, είπε ο ιδρυτής του – και αποχώρησε, απενεπλάκη μάλλον, από το Κίνημα Αλλαγής. Η…
ηγεσία αυτού του κινήματος επιμένει σε πολιτικές του παρελθόντος – έτσι λένε οι αποχωρήσαντες.

Ως γνωστόν, οι πολιτικές του Ποταμιού και των άλλων πολιτικών κομμάτων στηρίζονται στο παρόν και στο μέλλον παρακαλώ, έτσι διορατικοί και ανεξάρτητοι που είναι οι Ελληνες πολιτικοί. Μακριά από μεταρρυθμιστικές άπνοιες και εγκλωβισμούς σε παλαιομοδίτικες συμπεριφορές· αρχηγισμούς και τα συμπαρομαρτούντα, είπαν οι επιτέλους απεμπλακέντες. Εσκασαν οι άνθρωποι το λίγο αυτό διάστημα που συνυπήρξαν – ούτε δεξιά μπορούσαν να κοιτάξουν ούτε όμως και αριστερά. Τώρα είναι σε θέση να αποφασίζουν: ελεύθεροι, αρτιμελείς, ανεξάρτητοι. Ανακούφιση.

Αλλού θα ψάξουν για φιλελεύθερες και μεταρρυθμιστικές δυνάμεις – το πού είναι ένα ζήτημα βεβαίως, αλλά προς το παρόν επείγει η απομάκρυνση από την παράδοση και τον παλαιοκομματισμό. Λες και στο Ποτάμι όλα κυλούσαν δημοκρατικά, μες στην ενημέρωση των οργάνων και μες στη διαύγεια, κοντά τους εργαζόμενους, στην ελληνική περιφέρεια, λες και είχε ταυτιστεί αυτό το προσωποπαγές, «μιντιακό» κόμμα με την κοινωνία, ένα πράγμα… Τι να πεις.

Ο,τι γουστάρει ο καθένας λέει, πολλοί μάλιστα δίνουν και προσοχή στα λεγόμενα του καθένα. Εντάξει, ο Θεοδωράκης δεν είναι ο καθένας, κοτζάμ αρχηγός Ποταμιού [στεγνού, ρέοντος, εκχειλισμένου κελαρυστών υδάτων δεν έχει σημασία], μπορεί να εκφέρει και καμιά ανέξοδη ανοησιούλα παραπάνω – άκρως δικαιολογείται ο άνθρωπος.

Δεν πάνε πίσω οι «απατημένοι». Πολλά βαρύγδουπα στην ανακοίνωση-απάντηση. Προχωρούν μπροστά με ανοιχτό πνεύμα, προσθέτουν, πολλαπλασιάζουν, ενώ άλλοι διαιρούν. Επίσης: όποιος υποτιμά την ανάγκη για ενότητα στον χώρο της Κεντροαριστεράς είναι σίγουρο ότι θα κριθεί από τον κόσμο της παράταξης. Υπάρχει, ξεχνούν, και ο κόσμος της Κεντροδεξιάς, που και αυτός έχει τη δική του παράταξη.

Πούθε θα κάνει το Ποτάμι; Αυτό θα το αποφασίσουν οι ομάδες εργασίας που θα συγκροτηθούν μέσα στον Ιούλιο [δεν παίζουν στο Ποτάμι] και οι επαφές του αρχηγού με το ευρωπαϊκό ρεύμα Μακρόν [είπαμε, δεν παίζουν] καθώς και οι σύνεδροι του Οκτωβρίου ή όσοι έχουν παράλληλες με τους συνέδρους σκέψεις.

Δεν πλήττει κανείς με όλες αυτές τις αστειότητες και το ελαφρύ θέατρο δεξιών τε και αριστερών [γαλάζιων, πράσινων, πορτοκαλί, ροζ, ξέρω γω…]. Καταντάνε όμως κουραστικοί με τα ριζοσπαστικά στερεότυπα και την επαναστατική φρασεολογία, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά αέρας κοπανιστός.

Ο αντιδεξιός Ραγκούσης, λ.χ., όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ευλογάει τα γένια του – ευτυχώς που δεν ήταν στο Κίνημα Αλλαγής κι έτσι δεν ήλθε σε αμηχανία [πολιτική, εννοείται]. Τι ακούει κανείς από ανθρώπους νάρκισσους και αυτοθαυμαζόμενους [δεν είναι ταυτολογία].

Δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σοβαρή Κεντροαροστερά ούτε, ωσαύτως, σοβαρή Κεντροδεξιά σε μια χώρα άγουρη [αγουροξυπνημένη], χωρίς σημαντική επαφή [και γνώση] των πολιτών με θεσμούς, που διέπουν μια κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Οι περισσότεροι βουλευτές θεωρούν ότι είναι κτήμα τους το έδαφος του Κοινοβουλίου – αδυνατούν (;) να κατανοήσουν ότι είναι εθνικό έδαφος και ότι πρέπει να το υπερασπίζονται με βάση τους διεθνείς νόμους και το διεθνές δίκαιο· τι, αλήθεια, δεν καταλαβαίνουν; Εάν είχαν την παραμικρή υποψία πού πατάνε κάθε μέρα, θα ήσαν τουλάχιστον πιο σοβαροί – δεν γίνεται λόγος για εγγραμματοσύνη και πολιτισμό…

efsyn.gr

Πηγή Δεξιά και αριστερά ρε(ύ)ματα – Ποτάμια…

Αν έβαζες δύο γαλόνια στο κοστούμι, θα θύμιζε στολή. Θα της άρεσε. Η Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων βγήκε στο προαύλιο, πάνω από…
τον Αγνωστο Στρατιώτη, σήκωσε την αριστερή γροθιά και κάτι φώναξε. Δεν ξέρουμε τι βγήκε από το στόμα της, ο αντίλαλος, όμως, αντηχούσε παντού. Ήταν 3 Ιουλίου του 2015 και μία χώρα βρισκόταν σε παράκρουση. Ευτυχώς, όχι ολόκληρη. 

Κάτω από την Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, η πλατεία ήταν γεμάτη. Μόνο που ο Σαββόπουλος δεν θα τους έκανε ποτέ τη χάρη να το τραγουδήσει εκεί. Ήταν άλλοι. Ο Βασίλης, ο Σωκράτης, ο Αλκίνοος, ο Θάνος. Και έψαλαν τα λόγια του ποιητή, πάνω στις νότες του Μίκη. «Της Δικαιοσύνης, ήλιε νοητέ». Το πλήθος ρίγησε και τραγούδησε. Αν το δεις σήμερα, το πιθανότερο είναι να βάλεις τα γέλια. Ειδικά όταν η φωνή που σηκώνεται πιο ψηλά από όλες τραγουδάει με τιμολόγια Βουλγαρίας. Να, δείτε το. 

Α, ναι, η συγκέντρωση υπέρ του «Οχι» ήταν στα αλήθεια μεγαλειώδης και φορτισμένη συγκινησιακά. «Όλη η Ευρώπη έχει στραμμένα τα μάτια της σε σας, τώρα που παίρνουμε τις τύχες της πατρίδας μας στα χέρια μας» είπε ο Αλέξης Τσίπρας. Κατά τη δική του εκδοχή, εκείνη τη στιγμή ήταν θύμα αυταπάτης. Η άλλη εκδοχή λέει ότι, απλώς, κορόιδευε τον κόσμο. Θυμηθείτε τον. Τώρα που έχουν περάσει τρία χρόνια η συζήτηση μπορεί να γίνει με νηφαλιότητα. 

Όμως το ερώτημα παραμένει το ίδιο μεγάλο, όσο ήταν και τότε: τι πίστευαν όλοι αυτοί κάτω από την εξέδρα; Πίστευαν, αλήθεια, ότι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θα κάνουν πίσω, χρηματοδοτώντας με γερμανικά ευρώ το σχέδιο του Γιάνη και του Αλέξη για μία ριζοσπαστική αλλαγή στην Ευρώπη; Ειλικρινά, δεν μιλάμε για μία θεωρητική άσκηση πολιτικού ρεαλισμού, αλλά για ένα στοιχειώδες τεστ νοημοσύνης. Kαι δυστυχώς η επίδοση δεν ήταν σπουδαία. Εκείνο το βράδυ, ο κάθε ένας από τους συγκεντρωμένους είχε το δικαίωμα να πιστεύει αυτό που γουστάρει. Χαμένοι σε μία επαναστατική ευφορία, με κλειστές τράπεζες και ελεύθερα μέσα μεταφοράς, οι πολίτες, τόλμησαν να βάλουν δίπλα στη πραγματικότητα τα πάντα: επαναστατικές φαντασιώσεις, ανοησίες του καφενείου, φρούδες ελπίδες και ανεδαφικές προσδοκίες. Αυτό ήταν λογικό, όσο και αν επρόκειτο για προϊόν παραλογισμού. 

Όταν είδαν τις μπαρούφες της πλατείας και τα τερατώδη ψέματα που φύτρωναν στου Παπαδάκη να γίνονται επίσημος, κυβερνητικός λόγος, σκέφτηκαν ότι, ναι ρε γαμώτο, ένα δημοψήφισμα και μία συγκέντρωση αξιοπρέπειας μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Σήμερα, φυσικά, οι ίδιοι άνθρωποι θα σου πουν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Δεν είναι μόνο η ανίκητη πραγματικότητα. Είναι και που δεν ακούγονται τα τερατώδη εκείνων των καιρών. Όμως βλέποντας το πλήθος και ανατρέχοντας στο κλίμα των ημερών, στέκεσαι με δέος μπροστά στην προκλητική σαγήνη του λαϊκισμού. Και τρομάζεις όταν λογίζεσαι πόσο εύκολο είναι να γητεύσεις ένα λαό, να φυτέψεις παράλογα πράγματα στα μυαλά λογικών ανθρώπων. 

Άλλωστε η εξαπάτηση κάθεται στην ίδια καρέκλα με την πειθώ. Αυτό το πλήθος, λοιπόν, μαζί με το 62% του εκλογικού σώματος, ουσιαστικά εξουσιοδότησε τον Αλέξη Τσίπρα να πάρει τη χώρα από την Ευρώπη. Τι θα είχε συμβεί, άραγε, τη Δευτέρα που ξημέρωσε μετά το δημοψήφισμα, αν ο Πρωθυπουργός έλεγε ότι θα σεβαστεί τη βούληση του ελληνικού λαού, απορρίπτοντας τα σχέδια των δανειστών; 

Ο καημένος ο Τσίπρας δεν μπορεί ούτε για την υστεροφημία του να επικαλεστεί τη σύνεση και τον φόβο της τελευταίας στιγμής. Μπορούσε, βέβαια, να επικαλεστεί τη λαϊκή βούληση ή τις νεανικές του φαντασιώσεις. Πιθανότατα ο Καμμένος θα εξασφάλιζε, όπως είχε εγγυηθεί, την εσωτερική ασφάλεια, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης θα έμπαινε στο Νομισματοκοπείο και, ναι, η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα έραβε γαλόνια στο κοστούμι της. Kαι κάθε 5η Ιουλίου η Μπέτυ θα έκλαιγε μόνο από υπερηφάνεια…

Κώστας Γιαννακίδης 

Πηγή Σύνταγμα, 3 Ιουλίου 2015…

Σαφείς αιχμές για την πολιτική γραμμή που ακολουθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και κατ’ επέκταση η Νέα Δημοκρατία, αφήνει ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, με..
ανάρτησή του στον προσωπικό λογαριασμό που διαθέτει στο twitter.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος συγκρίνει τον αρχηγό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπάν και τον καγκελάριο της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς.

Πιο συγκεκριμένα έγραψε:

«Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει αυστηρές συστάσεις στον Μοσκοβισί. Μάλλον για τη Νέα Δημοκρατία ο ευρωπαϊκός και φιλελεύθερος δρόμος συνεχίζεται με Όρμπαν και Κουρτς»…

Πηγή Ο φιλελεύθερος δρόμος της ΝΔ….

Σωστή η κριτική κατά της κυβέρνησης επειδή υπέγραψε συμφωνία με τόσο μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα. 

Ωστόσο, στο…
θέμα αυτό υπάρχουν δύο: η κυβέρνηση και οι δανειστές. Σ’ αυτούς δεν πρέπει να ασκηθεί κριτική; Δεν τη βλέπω όμως από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος…

Τάσος Παππάς – Ανάγωγα(efsyn)

Πηγή Μονόπλευρη κριτική…

Το προσχέδιο του προϋπολογισμού στις 15 Οκτωβρίου έθεσε ως χρονικό ορίζοντα για επανεξέταση των αποφάσεων αναφορικά με την περικοπή των συντάξεων ο επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί σε…
συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 .

Ο κ. Μοσκοβισί ερωτηθείς για το θέμα των συντάξεων απάντησε ότι «οι δεσμεύσεις που έχουν ληφθεί στο πλαίσιο του προγράμματος πρέπει να τηρηθούν. Στη συνέχεια θα το εξετάσουμε αυτό σε ένα συνολικό πλαίσιο στις 15 του Οκτώβρη, όταν για πρώτη φορά η Ελλάδα, όπως όλες οι χώρες της ευρωζώνης θα καταθέσουν ένα προσχέδιο προϋπολογισμού στην Κομισιόν και μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα εξετάσουμε την χρηματοδοτική ισορροπία».

Ολόκληρη η συνέντευξη του κ Μοσκοβισί στον ΑΝΤ1 έχει ως εξής:

ΕΡ: Το 2019 αναμένεται να γίνουν νέες περικοπές στις συντάξεις. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, είπε πως επιθυμεί να επανεξετάσει το ενδεχόμενο νέας μείωσης στις συντάξεις μετά το τέλος του προγράμματος. Είναι στη διακριτική του ευχέρεια να το αποφασίσει, ή αυτές οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να προχωρήσουν;

ΑΠ: Pacta sun servant. Οι δεσμεύσεις πρέπει να τηρούνται, είναι δεσμεύσεις που έχουν ληφθεί στο πλαίσιο του προγράμματος και πρέπει να τηρηθούν, γιατί επέτρεψαν και την ολοκλήρωσή του. Στη συνέχεια θα το εξετάσουμε αυτό σε ένα συνολικό πλαίσιο στις 15 του Οκτώβρη, όταν για πρώτη φορά η Ελλάδα, όπως όλες οι χώρες της ευρωζώνης θα καταθέσουν ένα προσχέδιο προϋπολογισμό στην Κομισιόν και μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα εξετάσουμε την χρηματοδοτική ισορροπία. Αυτές είναι οι δυο παράμετροι που θα επηρεάσουν την κρίση μας.

ΕΡ: Άρα είναι εφικτό να το κάνει;

ΑΠ: Σας είπα, οι δεσμεύσεις πρέπει να τηρούνται.

ΕΡ: Θα ανακτήσει η Ελλάδα τουλάχιστον μια πολιτική αυτονομία, από τη στιγμή που η Κομισιόν κάλεσε για καθεστώς αυξημένης εποπτείας στη χώρα;

ΑΠ: Η Ελλάδα είναι μια ελεύθερη χώρα που στέκεται στα δυο της πόδια και ορίζει η ίδια την πολιτική της, με μια στρατηγική ανάπτυξης που σχεδιάζουν οι Έλληνες. Ελεύθερη δεν σημαίνει και μόνη. Η Ελλάδα είναι ελεύθερη αλλά όχι μόνη της. Έχει τους Ευρωπαίους εταίρους στο πλευρό της. Δεν θα επιστρέψει η τρόικα, δεν αλλάξαμε το γκρι κοστούμι και βάλαμε λευκό. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι, όπως σε όλες τις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα, μετά το τέλος του προγράμματος υπάρχει πάντα επιτήρηση…

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή Στις 15 Οκτωβρίου θα επανεξετάσουμε το θέμα των συντάξεων…