24 July, 2019
Home / Διαφορα (Page 1242)

Άντα Ψαρρά, Ντάνι Βέργου

Την απόλυση των στελεχών του ΚΕΕΛΠΝΟ που φέρονται να εμπλέκονται στην υπόθεση με τις 22 προσλήψεις επί…
υπουργίας Αδώνιδος Γεωργιάδη αποφάσισε χθες το διοικητικό συμβούλιο του ΚΕΕΛΠΝΟ, σύμφωνα με πληροφορίες τις οποίες ωστόσο δεν επιβεβαίωσε η διοίκηση του Κέντρου. 

Οι εργαζόμενοι εναντίον των οποίων έχει ασκηθεί ποινική δίωξη κλήθηκαν και απολογήθηκαν χθες ενώπιον του διοικητικού συμβουλίου του ΚΕΕΛΠΝΟ, σε μια πολύωρη συνεδρίαση που ξεκίνησε στη μία το μεσημέρι και ολοκληρώθηκε αργά το απόγευμα.

Οπως είναι γνωστό, για την υπόθεση έχουν ήδη ασκηθεί διώξεις από τον αρμόδιο εισαγγελέα με βάση και το πόρισμα του Συντονιστικού Οργάνου Επιθεώρησης και Ελέγχου (ΣΟΕΕ).

Με ενδιαφέρον αναμένονται τις επόμενες ημέρες οι επίσημες ανακοινώσεις του φορέα και κυρίως τα επόμενα στάδια της ανάκρισης από την πλευρά της Δικαιοσύνης που θα αρχίσει να ξετυλίγει το κουβάρι του μεγάλου σκανδάλου του ΚΕΕΛΠΝΟ…

efsyn.gr

Πηγή Στην έξοδο του ΚΕΕΛΠΝΟ τα «αμαρτωλά» στελέχη…

Προσφυγή Ολυμπιακού για απαγόρευση μεταγραφών στην ΑΕΚ!…για απαγόρευση μεταγραφών στην ΑΕΚ!…

Ο Ολυμπιακός κατέθεσε προσφυγή στην ΕΕΟΔ και ζητάει να επιβληθεί στην ΑΕΚ απαγόρευση μεταγραφών για…
δύο μεταγραφικές περιόδους λόγω Χριστοδουλόπουλου!

Νέο επεισόδιο στο σίριαλ της αντιδικίας ΑΕΚ και Ολυμπιακού για την υπόθεση του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου, με τους «ερυθρόλευκους» να καταθέτουν προσφυγή και να ζητάνε την τιμωρία της ΑΕΚ!

Σύμφωνα με την «LiveSport» ο Ολυμπιακός πέρασε στην αντεπίθεση και τη Δευτέρα κατέθεσε προσφυγή στην ΕΕΟΔ και ζητάει να επιβληθεί απαγόρευση μεταγραφών για δύο μεταγραφικές περιόδους στην Ένωση. 

«δολίως υποκίνησε και υποκινεί με περισσότερες από μία πράξεις, όλως ενδεικτικά, με μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, δημοσιεύματα σε ελεγχόμενα από εκείνη έντυπα (διέγερση μίσους στον φίλαθλο κόσμο του ποδοσφαίρου κατά του ποδοσφαιριστή μας), επιστολές, επιβολή δυσθεώρητων προστίμων εναντίον του, απέβλεπε στην υποκίνηση της παραβίασης του μεταξύ μας καταρτισθέντος από 15/5/2018 συμβολαίου. Επέλεξε, δε, να κλιμακώσει την προσπάθειά της αυτή μέσω της απειλής επιβολής πειθαρχικών κυρώσεων και δυσθεώρητων αποζημιώσεων εις βάρος του ποδοσφαιριστή, ασκώντας την από 3/7/2018 προσφυγή της», τονίζει στην προσφυγή του ο Ολυμπιακός.

Οι «ερυθρόλευκοι» στη συνέχεια περιγράφουν τους λόγους για τους οποίους ζητάνε την τιμωρία της ΑΕΚ. Μεταξύ άλλων αναφέρουν: «κάθε ομάδα ή πρόσωπο υποκείμενο στο καταστατικό και τους κανονισμούς της ΕΠΟ, UEFA, FIFA, που ενεργεί με τρόπο που αποβλέπει στην υποκίνηση παραβίασης του συμβολαίου μεταξύ επαγγελματία και ομάδας, με σκοπό να διευκολύνει την μεταγραφή του ποδοσφαιριστή, θα τιμωρείται με τις αντίστοιχες ποινές που προβλέπονται από τον παρόντα Κανονισμό ή από του ςοικείους κανονισμούς…», αλλά και επειδή: 

«η αντίδικος ομάδα, και κατά προφανή παράβαση του κανονιστικού πλαισίου της ΕΠΟ και εν γένει των ποδοσφαιρικών κανονισμών, επιδίδεται σε μία συνεχή προσπάθεια υποκίνησης παραβίασης του συμβολαίου μας με τον ποδοσφαιριστή Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο»…

sdna.gr

Πηγή Προσφυγή Ολυμπιακού…

…των δύο φυλακισμένων στρατιωτικών μας»…

Στην υπόθεση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Αδριανούπολη, αναφέρθηκε μιλώντας στην…
τηλεόραση του ΑΝΤ1, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος.

Όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «η Τουρκία στην υπόθεση αυτή, που είναι υπόθεση καραμπινάτης παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φαίνεται ότι λειτουργεί με όρους που δεν είναι μέσα στα όρια», σημειώνοντας ότι ελπίζει να υπάρξει σύντομα μια μεταστροφή της Τουρκίας στο ζήτημα αυτό.

«Προφανώς το θέμα αυτό ο κ. Ερντογάν το χρησιμοποιεί για να διαπραγματευθεί για άλλα πράγματα κι αυτό είναι το απαράδεκτο, δεν είναι δυνατό να παίζουμε με ανθρώπινες ζωές στο παιχνίδι της διπλωματικής σύγκρουσης, διότι τότε είμαστε εκτός των ορίων και περνάμε σε ένα πεδίο αρκετά εχθρικό», επεσήμανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Όπως συμπλήρωσε, «εμείς θα συνεχίσουμε να εξαντλούμε όλα τα μέσα της πολιτικής πίεσης, τις διπλωματικές και νομικές δυνατότητες, όμως όλα εξαρτώνται από την τουρκική Εισαγγελία, που στο σύστημα της χώρας είναι εξαρτώμενη από την τουρκική κυβέρνηση».



«Ο κ. Ερντογάν μετά τις εκλογές νιώθει αρκετά ασφαλής κι αυτό μπορεί να σημαίνει ότι δύναται να υπάρξει μια χαλάρωση και νομίζω ότι η επιλογή που θα γίνει, θα είναι για μια αποκλιμάκωση των σχέσεων και εκεί είναι που μπορεί να τεθεί και το ζήτημα των δύο φυλακισμένων στρατιωτικών», κατέληξε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος…

protothema.gr

Πηγή «H Τουρκία παίζει με τις ζωές…

Ο «τυφώνας» Ντόναλντ Τραμπ ολοκλήρωσε μία καταστροφική εβδομάδα: Από τη σύνοδο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στις Βρυξέλλες, την οποία έκανε άνω κάτω με τις…
αλλοπρόσαλλες, απειλητικές δηλώσεις του, μέχρι την επίσημη επίσκεψη στη Βρετανία κατά τη διάρκεια της οποίας εξαπέλυσε επίθεση στην πρωθυπουργό Τερέζα Μέι για την επιλογή του «μαλακού» Brexit και τη συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στο Ελσίνκι, για την οποία σύμφωνα με το Conversation, δεν υπήρχε επίσημη ατζέντα για να καθοδηγήσει τον «πολιτικά αρχάριο» Τραμπ έναντι του βετεράνου -επί 18 χρόνια αρχηγό κράτους και πρώην αξιωματικό της KGB- Πούτιν, τα γεγονότα έλαβαν τη μορφή ντόμινο. Και κυρίως, σήμαναν το τέλος των (όποιων) ψευδαισθήσεων για τον Τραμπ. 

Οι αναλυτές είχαν προβλέψει ότι, η αλλαζονεία του Τραμπ σε συνδυασμό με την απειρία του (όπως και η έλλειψη γνώσης σε θέματα γεωπολιτικής ιστορίας) θα τον έφερναν σε μειονεκτική θέση όταν θα έφτανε η ώρα να συζητήσει περίπλοκα ζητήματα, ουδείς ωστόσο μπορούσε να προβλέψει τι θα επακολουθούσε. Γιατί μπορεί το Ελσίνκι να μην έβγαλε ειδήσεις όσον αφορά τα μεγάλα ανοιχτά θέματα, όπως ο πόλεμος στη Συρία, το Ιράν και η κούρσα των εξοπλισμών, οι τοποθετήσεις ωστόσο, του Ντόναλντ Τραμπ πλάι στον Βλαντιμίρ Πούτιν σήκωσαν στις ΗΠΑ θύελλα αντιδράσεων.

Ακόμη και το Fox News -ένθερμος υποστηρικτής του Αμερικανού προέδρου- τον κατακεραύνωσε για τη στάση του απέναντι στον Ρώσο πρόεδρο. Ο δημοσιογράφος του Fox, Neil Cavuto χαρακτήρισε τη συνέντευξη Τύπου «αηδιαστική», η Mary Kissel της συντηρητικής Wall Street Journal -μιλώντας επίσης στο Fox- σχολίασε ότι «ο πρόεδρος Πούτιν κατήγαγε μία μεγάλη νίκη προπαγάνδας πλάι στον Τραμπ», ενώ ο Newt Gingrich, πρώην ομιλητής της Βουλής των Αντιπροσώπων και από τους πιο ισχυρούς συμμάχους του Τραμπ δήλωσε ότι «τα σχόλια του Τραμπ ήταν το σοβαρότερο λάθος της προεδρίας του» -δήλωση που προβάλλεται από όλα τα αμερικανικά ΜΜΕ- ενώ επανήλθε με ένα tweet στο οποίο έγραψε «ο πρόεδρος Τραμπ πρέπει να αποσαφηνίσει τις δηλώσεις του στο Ελσίνκι αναφορικά με τις υπηρεσίες ασφαλείας και τον Πούτιν». 

Για καθαρή «προδοσία» και μία εμφάνιση του Τραμπ, η οποία ήταν τελικά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Πούτιν, έκανε λόγο ο τέως διευθυντής της CIA Τζον Μπρέναν- δήλωση που έχει επίσης κάνει τον γύρο του κόσμου.

Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής και πρώην υποψήφιος πρόεδρος Τζον Μακέιν χαρακτήρισε τη συνάντηση «τραγικό λάθος» τονίζοντας ότι ο Τραμπ «απέτυχε να υπερασπιστεί» την Αμερική. Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο του Νewstatesman ότι «ακόμη και ο ίδιος ο Πούτιν πρέπει να εξεπλάγη με το πόσο εύκολα ο Τραμπ πήρε το μέρος της Ρωσίας». Τραμπ και Πούτιν έμοιαζαν να βρίσκονται σε ένα παράλληλο σύμπαν, με τη διαφορά ότι, ο Πούτιν είχε πλήρη επίγνωση της θέσης και του ρόλου του.

Από τη σφοδρότητα των αντιδράσεων, θα περίμενε κανείς ότι ο Τραμπ έκανε ή, είπε κάτι πραγματικά άνευ προηγουμένου, κάτι τόσο κραυγαλέο που θα οδηγούσε ακόμη και τους πιο πιστούς υποστηρικτές του μακριά. Αλλά, δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Σύμφωνα με το theatlantic, επί της ουσίας και με μία πιο νηφάλια προσέγγιση, σχεδόν κάθε ένα από τα όντως εξωφρενικά σχόλια που ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου δεν ήταν παρά μία παραλλαγή προηγούμενων δηλώσεων του. Ήταν όμως η σύγκριση με τον Ρώσο Πρόεδρο και η απόλυτη ταύτιση με αυτόν, ακόμη και όταν ο Πούτιν εξαπέλυε επίθεση στις αμερικανικές αρχές, που εξόργισε τους αμερικανούς. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal ο Λευκός Οίκος είχε προετοιμάσει τη συνέντευξη Τύπου στη βάση μίας «συγκρουσιακής προσέγγισης», με στόχο να εξελιχθεί σε ένα είδος «αντιπαράστασης», εξού και το επιτελείο του Τραμπ δήλωσε έκπληξη για το γεγονός ότι ο πρόεδρος ακολούθησε τελικά διαφορετική κατεύθυνση.

Την Τρίτη, ο Ντόναλντ Τραμπ, εν μέσω σφοδρής κριτικής, προσπάθησε να αντιστρέψει το εις βάρος του κλίμα, αλλά μάλλον το έκανε χειρότερο. Ο αμερικανός πρόεδρος παραδέχτηκε για πρώτη φορά πως η Ρωσία – χωρίς να τον ενισχύσει προσωπικά – ενεπλάκη στις αμερικανικές εκλογές, κάτι που είχε απορρίψει κατηγορηματικά μόλις ένα 24ωρο νωρίτερα ταυτιζόμενος με τις θέσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν που χαρακτήρισε ανοησίες τις έρευνες των αμερικανικών αρχών. 

«Ο βασιλιάς είναι γυμνός» 

Αλλά, το ερώτημα είναι, ποιές ήταν άραγε οι εκτιμήσεις των επιτελικών στελεχών του Λευκού Οίκου; Ποιά άλλη τροπή θα μπορούσε να έχει πάρει μία συνέντευξη Τύπου με τον Τραμπ πλάι στον Πούτιν; Και γιατί τόση οργή τώρα; Η εικόνα του Τραμπ με τις αμερικανικές και ρωσικές σημαίες στο φόντο και στο πλάι τον Πούτιν με το γνωστό μειδίαμα, να επιμένει ότι η Ρωσία δεν είχε καμία ανάμειξη στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, ήταν για τους Αμερικανούς σοκαριστική, καθώς έστελνε το μήνυμα, εκτός των άλλων, της αδυναμίας του Τραμπ να ανταποκριθεί στα καθήκοντα του.

Ακριβώς όπως συνέβη και με τα σχόλια που έκανε ο Αμερικανός πρόεδρος πριν από έναν χρόνο μετά τα αιματηρά επεισόδια στο Σάρλοτσβιλ, η συγκαταβατικότητα έως και δουλοπρέπεια του Τραμπ στον Πούτιν άφησαν τον «βασιλιά γυμνό» αφαιρώντας και το τελευταίο φύλλο συκής, σηματοδοτώντας το τέλος των ψευδαισθήσεων. Ακριβώς όπως στην περίπτωση του Σάρλοτσβιλ, που με τη στάση του έδειξε ότι, δεν είναι πλέον ταμπού για τον πρόεδρο να εκφράσει τη συμπάθεια του προς τους υπέρμαχους της λευκής υπεροχής, έτσι και στο Ελσίνκι άφησε να φανεί καθαρά η «μεγάλη εικόνα», εν ολίγοις, ο κίνδυνος που ενέχει η προεδρία Τραμπ για τις ίδιες τις ΗΠΑ αλλά την παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει αρνηθεί επανειλημμένα την ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές. Τον Ιούλιο του 2017 έγραψε στο twitter ότι ο Πούτιν είχε «αρνηθεί έντονα» οποιαδήποτε παρέμβαση. Τον Ιούνιο του 2018, πάλι στο twitter, έγραψε ότι «η Ρωσία συνεχίζει να λέει ότι δεν έχει καμία ανάμειξη στις εκλογές μας». Όσο για το σχόλιο του ότι για τις παγωμένες σχέσεις «είμαστε υπεύθυνες και οι δύο χώρες, ήμασταν όλοι μας ανόητοι, φταίμε όλοι και οι δύο έχουμε κάνει λάθη», ούτε αυτό αποτελεί είδηση. Σε συνέντευξη που είχε δώσει ο Πούτιν στον Bill O’Reilly τον Φεβρουάριο του 2017 είχε δηλώσει για το ίδιο θέμα: «Υπάρχουν πολλοί δολοφόνοι. Πιστεύετε ότι, η χώρα μας είναι τόσο αθώα;».

Παρά το γεγονός ότι, στη Σύνοδο οι δύο πρόεδροι «πλασαρίστηκαν» ισότιμα, ήταν ηλίου φαεινότερο ότι ο Πούτιν είχε το «πάνω χέρι». Ακόμη και το γεγονός ότι, ο Ρώσος πρόεδρος έφτασε με καθυστέρηση μίας ώρας και ο Τραμπ τον περίμενε υπομονετικά σχολιάστηκε έντονα από τον Τύπο, ενώ οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι εκτός από επικριτικοί ήταν και αρκούντως καυστικοί, όπως στην περίπτωση ενός άρθρου γνώμης στο Fox που είχε τίτλο «Ο Πούτιν τρώει το γεύμα του Τραμπ στο Ελσίνκι».



Η σιωπή (και η ευθύνη) των Ρεπουμπλικάνων

Εν ολίγοις, αυτό που στην πραγματικότητα εξόργισε τους Αμερικανούς δεν ήταν οι δηλώσεις του, αλλά το προφίλ. Το γεγονός ότι, εμφανίστηκε αδύναμος. Σύμφωνα με το theatlantic, το ερώτημα πλέον, είναι εάν θα υπάρξουν αντιδράσεις, ακόμη και υπό τη μορφή παραιτήσεων. Και ότι εάν τελικά, δεν υπάρξουν, τότε η αδυναμία είναι του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, όχι του Τραμπ, ενώ ήδη δημοσιεύματα «εγκαλούν» τους Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές και αντιπροσώπους που εδώ και 18 μήνες κάνουν τα «στραβά μάτια», καθώς φέρουν ευθύνη για τις αποφάσεις του Τραμπ στο Οβάλ Γραφείο.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν πια τον χρόνο που απαιτείται προκειμένου να αποσαφηνίσουν τους λόγους για τους οποίους ο Τραμπ έχει «δηλώσει υποταγή» στον Πούτιν -εάν εκβιάζεται, έχει δωροδοκηθεί ή, είναι απλά ένας «χρήσιμος ηλίθιος», κατά μερικά δημοσιεύματα- αντιθέτως και σύμφωνα τουλάχιστον με τους αναλυτές, οφείλουν πρωτίστως να διαχειριστούν το γεγονός αυτό καθαυτό. Ουδείς γνωρίζει το «κρυφό χαρτί» του Πούτιν, αυτό με το οποίο «κρατάει» τον Τραμπ, αλλά πλέον, ο πλανήτης έχει γίνει μάρτυρας της «δυνατής λαβής» του Ρώσου προέδρου. Τα αμερικανικά ΜΜΕ λαμβάνουν υπόψιν τους το γεγονός ότι, το κατηγορητήριο του ειδικού εισαγγελέα Ρόμπερτ Μιούλερ καταγράφει ζωτικής σημασίας λεπτομέρειες για το πώς η Ρωσία βοήθησε τον Τραμπ να φτάσει στην προεδρία και συνδέουν το γεγονός με τη χθεσινή δήλωση Πούτιν ο οποίος επιβεβαίωσε δημόσια ότι επιθυμούσε την εκλογή Τραμπ.

Βετεράνοι Αμερικανοί δημοσιογράφοι ανακαλούν σε άρθρα τους Αμερικανούς προέδρους, όπως ο Λίντον Τζόνσον και ο Ρίτσαρντ Νίξον που είπαν ψέματα ανερυθρίαστα on camera για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και το σκάνδαλο Watergate -και πιο πρόσφατα, ο Μπιλ Κλίντον και ο Τζορτζ Μπους για τον πόλεμο στο Ιράκ- θέλοντας να υπογραμμίσουν ότι ποτέ και παρά τα ψέματα, κανένας Αμερικανός πρόεδρος δεν στήριξε -σταθερά και κατ’ επανάληψη- τα συμφέροντα μιας άλλης χώρας έναντι της δικής του και του αμερικανικού λαού…

tvxs.gr

Πηγή Ο «γυμνός» Πρόεδρος…

Φως στο τούνελ για τον Τύπο; Πληροφορίες αναφέρουν πως το θέμα της μείωσης του ΦΠΑ στην πώληση των…
εφημερίδων θα επανεξεταστεί στο πλαίσιο των φοροελαφρύνσεων που θα δοθούν μετά το πέρας του προγράμματος της ευρωπαϊκής εποπτείας. 

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μίλησε για φοροελαφρύνσεις ύψους 750 εκατ. ευρώ στη βιομηχανία. 

Οι εκδότες, όπως είναι γνωστό, αναμένουν ακόμη τα μέτρα στήριξης στον έντυπο Τύπο και η μείωση του ΦΠΑ ήταν ένα βασικό αίτημα, που είχε κολλήσει στο υπουργείο Οικονομικών…

typologies.gr

Πηγή Αίτημα για μείωση ΦΠΑ στον Τύπο…

Αυτό υποστηρίζει ούτε λίγο ούτε πολύ για τους κυβερνώντες ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπερασπιζόμενος τα…
όσα είπε περί «θεσμικών κατσαπλιάδων» στη Βουλή και απαντώντας στον Θανάση Καρτερό που αρθρογράφησε εναντίον του με αφορμή τον εν λόγω χαρακτηρισμό.

«Ο ανωτέρω χαρακτηρισμός είναι αλήθεια πως στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και την κυβέρνησή τους ταιριάζει γάντι», είπε μεταξύ άλλων, υποστηρίζοντας ότι «χτυπούν άτσαλα, ανενδοίαστα, αδίστακτα ό,τι βρουν μπροστά τους». Ειδικά στην περίπτωση του «Κλεισθένη», στη συζήτηση επί του οποίου και έγινε ο άνωθεν χαρακτηρισμός, θυμίζει με νόημα τα κυβερνητικά ‘μπρος-πίσω’, όταν άλλοτε υπερασπίζονταν την αναγκαιότητα να διεξαχθούν τον Οκτώβριο του 2019 οι αυτοδιοικητικές εκλογές, αργότερα έκαναν το ίδιο για τον Μάιο και λίγο μετά για άλλη εβδομάδα του Μαΐου.

«Δυστυχώς για αυτόν, ο Θανάσης Καρτερός έχει άχαρη δουλειά να κάνει. Το μαύρο άσπρο δεν γίνεται. Ούτε η επίκληση μιας παλαιάς πολιτικής ταυτότητας τους σώζει. Περί Αριστεράς δηλαδή και λοιπών δήθεν καθαρτηρίων τίτλων. ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ γεννήθηκαν πολιτικά, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πολιτικώς θα αποβιώσουν», κατέληξε…

matrix24.gr

Πηγή Δεν είναι Αριστερά, είναι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ…

Η ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προσωπικά, μπορεί να διαφημίζει παντού ότι η χώρα εξέρχεται από τα Μνημόνια και ότι…
επανέρχεται η εθνική κυριαρχία όπως υποστηρίζει, όμως η αλήθεια στην πραγματική οικονομία αλλά και σε αυτή που αντιλαμβάνονται οι αγορές είναι τελείως διαφορετική, ενώ η πληθώρα ανοιχτών θεμάτων σε όλα τα επίπεδα, ήδη βάζει σε σκέψεις τον πρωθυπουργό ο οποίος απεργάζεται διάφορα εκλογικά σενάρια για να προστατεύσει την κυβερνητική του θητεία.

Στα δημοσιονομικά η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να κυκλοφορήσει ένα νέο αφήγημα για την ανάπτυξη της χώρας, καθώς μετά την αναβολή της δόσης των 15 δις ευρώ με πρωτοβουλία της Γερμανίας η έξοδος στις αγορές καθίσταται ολοένα και πιο ασύμφορη αν όχι ανέφικτη τον προσεχή Αύγουστο.

Επίσης στο θέμα των περικοπών, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να πείσει τους δανειστές για αναβολή στην μείωση των συντάξεων από το 2019 χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς όλοι επιμένουν στην τήρηση των συμφωνηθέντων χωρίς να έχουν πρόθεση να δώσουν δημοσιονομικό χώρο στην κυβέρνηση.

Εκτός αυτού ακόμα και στο θέμα της μη εφαρμογής του αυξημένου ΦΠΑ στα νησιά, οι δανειστές ζήτησαν ισοδύναμα μέτρα εξαναγκάζοντας ουσιαστικά την κυβέρνηση να πάρει πίσω το μέτρο και να αναζητήσει νέες επιβαρύνσεις για τους πολίτες.

Την ίδια στιγμή, η υπερφορολόγηση συνεχίζεται, ο ΕΝΦΙΑ αυξάνει, οι συντάξεις μειώνονται και οι καταθέσεις των τραπεζών δεν επαρκούν καν για την αγορά των απαραίτητων αγαθών και υπηρεσιών προς επιβίωση για το κάθε νοικοκυριό.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Α. Τσίπρας επιχείρησε να συμψηφίσει το δημοσιονομικό με το προσφυγικό θέμα, δεχόμενος επαναπροωθήσεις μεταναστών από την Γερμανία και τελικά δεν πήρε τίποτα απολύτως, αφού οι θεσμοί ζητούν την τήρηση κατά γράμμα όλων των προαπαιτούμενων του Μνημονίου.

Στο πιο σοβαρό βέβαια ζήτημα που άνοιξε τελευταία η κυβέρνηση, που είναι το Σκοπιανό υπογράφοντας την περιβόητη συμφωνία των Πρεσπών και εδώ η κυβέρνηση νιώθει ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, καθώς μέχρι τον Φεβρουάριο του 2019, θα πρέπει να έχει φέρει την συμφωνία για κύρωση στην Βουλή με αποτέλεσμα να χάσει την δεδηλωμένη με την καταψήφισή της από τους ΑΝΕΛ.

Σε όλα τα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και μία τροπολογία βουλευτών του Σύριζα που επιτρέπει επί της ουσίας να γίνουν οι Ευρωεκλογές μαζί με τις αυτοδιοικητικές εκλογές έτσι ώστε να κολλήσουν σε αυτές και οι βουλευτικές εκλογές.

Ο βασικός λόγος για την κυβέρνηση είναι να μην δεχθεί κάποιο ισχυρό πλήγμα προηγουμένως ως ψήφο διαμαρτυρίας και έτσι να διαφυλάξει τα όποια ποσοστά έχει ακόμα με ερείσματα στην μεσαία τάξη.
Έτσι λοιπόν, ο πρωθυπουργός δέχεται διαρκώς εισηγήσεις για το τί θα πράξει από τον Σεπτέμβριο και μετά που η χώρα θα μπει σε μία μεταμνημονιακή επιτήρηση και θα έχει μπροστά της όλα τα εθνικά θέματα ανοιχτά, με τους πολίτες απέναντι.

Με το παραπάνω πολιτικό σκεπτικό και με στόχο να μην συντριβεί ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά να έχει δυνάμεις να επανέλθει με αφετηρία το 20% στον επόμενο τόνο μίας εκλογικής αναμέτρησης με απλή αναλογική και με συνεργασίες με την Κεντροαριστερά, είναι πολύ πιθανόν να επιχειρήσει μία ηρωική έξοδο το φθινόπωρο με προκήρυξη πρόωρων εκλογών, πετώντας την καυτή πατάτα των δημοσιονομικών αλλά και εθνικών θεμάτων στην αξιωματική αντιπολίτευση…

Μελέτης Ρεντούμης

Πηγή Ψάχνει την… απόδραση;..

 

Τις τελευταίες βδομάδες γίναμε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς και κυρίως απρόσμενου ξεσηκωμού του Ελληνικού λαού.



Είναι αυτός ο αυθορμητισμός ικανός να ανατρέψει την προδοσία; 
Να ανατρέψει τους προδότες; 
Τι ελπίδες μπορούμε να έχουμε;   Σε ποιους; 


Ως ομάδα εδώ και καιρό αναδεικνύουμε 

1) ότι εκτός από την προδοσία στα εθνικά θέματα, είχαμε αντίστοιχη προδοσία και στην Ορθοδοξία, ειδικά τα τελευταία 2 χρόνια, με απίστευτες διώξεις
2) ασυμβίβαστους αγωνιστές, τόσο ως πατριωτικές δυνάμεις όσο και ως αγνούς ορθοδόξους ποιμένες
3) έμπρακτες ακτιβιστικές δράσεις με σχεδόν πάντα επιτυχή αποτελέσματα μικρής κλίμακος (στα όρια ενός «ανταρτοπολέμου»)

Μπορούν όλα αυτά να συσπειρωθούν για να πολεμήσουν τον κοινό εχθρό;


Παραθέτουμε την ενδιαφέρουσα προσέγγιση του κ.Δαπέργολα.

Πέρα από τις σωστές επισημάνσεις του, θα συμφωνήσουμε σε δύο έμπρακτες λύσεις: 

  • τα καριοφίλια (γράψαμε εδώ
  • και τις εδαφιαίες μετάνοιες (επί τέλους βρήκαμε 2 μοναχούς/ιερομόναχους που δίδαξαν πως κάνουμε εδαφιαίες μετάνοιες, ο ένας ήταν ο π.Κλεομένης -ναι αυτός που σπεύδουν να ειρωνευθούν ένα σωρό «νεκροί» που παριστάνουν τους χριστιανούς και ο άλλος ο μοναχός π.Μωυσής (εκ Πρεβέζης), δείτε βίντεο του δευτέρου εδώ).

Ομάδα Εκπαιδευτικών ¨Ο Παιδαγωγός«





του Νεκτάριου Δαπέργολα 
Διδάκτορος Ιστορίας 




Το κείμενο αυτό δεν γράφεται για να αποθαρρύνει. Αντίθετα, στόχος του είναι να προσφέρει μία πολύτιμη υπηρεσία, αν και εκ πρώτης όψεως όχι τόσο προφανή: να αποπειραθεί να προσγειώσει όσους τρέφουν φρούδες ελπίδες κι αχαλίνωτη αισιοδοξία ότι το θετικό τέλος της αντιπαράθεσης με το καθεστώς είναι κοντά. Από πολλούς φίλους την εισπράττουμε εσχάτως (και δια ζώσης και στο διαδίκτυο) αυτή την αισιοδοξία. Από πολλούς επίσης ακούμε προβλέψεις, εκτιμήσεις (έως και…αλαλαγμούς) ότι «τους τελειώνουμε», ότι «σε λίγο πέφτει η Χούντα», ότι «έρχεται η λευτεριά». Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Και καλύτερα να είμαστε άπαντες λίγο πιο ψύχραιμοι και προσγειωμένοι αυτή τη στιγμή, γιατί ο αγώνας αναμένεται πολύ μακρός κι επίπονος. Και τέτοιοι αγώνες, ως γνωστόν, απαιτούν αποφασιστικότητα και σθεναρή πίστη, αλλά όχι υπέρμετρους ενθουσιασμούς, που σε βάθος χρόνου είναι πολύ δύσκολο να αντέξουν και πολύ πιο εύκολο να μετατραπούν από τις πρώτες ακόμη (και αναπόφευκτες) αναποδιές σε απογοήτευση, τάση παραίτησης ή ακόμη και σε απελπισία.


Τα πράγματα είναι απλά. Όταν μπαίνεις σε ένα πόλεμο (και εδώ μιλάμε για έναν πραγματικό και πολύ δύσκολο μάλιστα πόλεμο, με εντελώς άνισους όρους), χρειάζεσαι προετοιμασία, σχεδιασμό, νηφαλιότητα και πάνω απ’ όλα γνώση των δυνάμεων του «εχθρού», αλλά και επίγνωση των δικών σου. 



Τι έχουμε όμως απ’ όλα αυτά στην περίπτωσή μας; 
Προετοιμασία 

ουδόλως υφίσταται (καθώς κάθε μορφή αντίδρασης μέχρι αυτή τη στιγμή είναι αυθόρμητη, πηγαία και ανοργάνωτη) και σχεδιασμός επίσης κανείς (τα συλλαλητήρια και οι πορείες καλώς γίνονται, όπως και οι προσφυγές στη Δικαιοσύνη, αλλά μοιραία αυτές οι μορφές δράσης είναι πλέον φανερό πως έχουν κλείσει τον κύκλο τους, δεν αρκούν για κάτι περισσότερο και έπρεπε ήδη από καιρό να αναζητηθούν πλέον και άλλοι τρόποι, πράγμα ωστόσο που δεν συμβαίνει). 

Νηφαλιότητα 

επίσης δεν υπάρχει (κάποιους όπως προαναφέρθηκε τους εμφορεί έωλος ενθουσιασμός και βασικά όλους μας φυσιολογική και δίκαιη μεν οργή εναντίον των προδοτών, που δεν είναι ωστόσο πάντα ο καλύτερος σύμβουλος για τα περαιτέρω δέοντα γενέσθαι). 

Γνώση του αντιπάλου 

επίσης δεν υφίσταται, όπως δείχνουν και οι προαναφερθέντες αλαλαγμοί, αλλά και τα επιχειρήματα που σωρηδόν ακόμη διαβάζουμε από πολλούς για «έλλειψη ηθικής νομιμοποίησης», για «απώλεια του λαϊκού ερείσματος», για «δημοσκοπική κατάρρευση» που δήθεν προοιωνίζεται την άμεση κατάρρευση του καθεστώτος. Και τώρα μόλις κάποιοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται για τι είδους τερατώδη Λερναία Ύδρα μιλάμε. Μια Λερναία Ύδρα που δεν…καίγεται ιδιαίτερα κι αν δεν είναι λαοφιλής, από τη στιγμή που βασίζεται σε σιδερόφρακτες δυνάμεις στυγνής βίας και καταστολής, από τη στιγμή που ελέγχει πλήρως τα σώματα ασφαλείας (και δεν αποκλείεται να βγάλει και τανκς στους δρόμους σε επόμενη φάση, εφόσον χρειαστεί, για την τήρηση της…τάξεως), από τη στιγμή που ασκεί την πλέον αισχρή γκεμπελική προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, αλλά κι από τη στιγμή που είναι βαθιά χωμένη και στον χώρο της φερόμενης ως ελληνικής Δικαιοσύνης, αλλά και της διοικούσας Εκκλησίας των θλιβερά άφωνων αρχιεπισκόπων και μητροπολιτών (με απειροελάχιστες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν εκκωφαντικά τον κανόνα), όπως και κάθε άλλου θεσμού. Και φυσικά μία Λερναία Ύδρα που δεν την αποτελεί μόνο το νυν μισελληνικό και αντίχριστο καθεστώς, ως άμεσος και ορατός εχθρός, αλλά και το σύνολο ουσιαστικά του διεφθαρμένου και ξεπουλημένου στα ίδια βρώμικα συμφέροντα και στα ίδια νεοταξικά αφεντικά πολιτικού κόσμου της χώρας. Η θεώρηση των πραγμάτων σε αυτή την ευρύτερη διάσταση καθιστά την ισχύ του συνολικού «εχθρού» τεράστια και την έκβαση του πολέμου ακόμη πιο δυσοίωνη. 

Δεν έχουμε όμως, στο σημείο που βρισκόμαστε, ούτε τη δυνατότητα, αλλά ούτε και το δικαίωμα να αιθεροβατούμε. 



Και όσον αφορά τέλος την επίγνωση των δικών μας δυνάμεων,


εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο θλιβερά. Μείζον λάθος κατ’ αρχάς η ανάταση και οι θριαμβολογίες για τον κόσμο που αντιδρά. Πρόκειται φυσικά για πολύ θετική εξέλιξη, ειδικά για την Ελλάδα του 2018. Σπάνια όμως λαμβάνεται υπόψη ότι το μείζον μέρος του λαού δεν αντιδρά, αλλά παραμένει ημιθανώς κλινήρες σε καναπέδες, ξαπλώστρες και έτερα…αντικείμενα θερινής ραστώνης, υποχείριο ακόμη στο ευνουχιστικό πνεύμα 4 δεκαετιών μεταπολιτευτικής ιδιώτευσης και μαζικής εξηλιθίωσης. Αλλά ακόμη και όσων αντιδρούν επίσης υπερτιμάται η μαχητική τους ισχύς, καθώς ούτε άπαντες βρίσκονται στον ίδιο βαθμό αποφασιστικότητας, θάρρους (και – ας πούμε – επαναστατικής ωρίμανσης), ούτε συγκεκριμένη στοχοπροσήλωση διαθέτουν (το «να ρίξουμε τη Χούντα» ίσως φαντάζει σωστό ως γενική ιδέα, αλλά από την άλλη αποτελεί και στόχο πολύ γενικό και εντελώς αφηρημένο), ούτε συνειδητές και εμπεδωμένες ιδέες για το πώς θα έρθει το ευκταίο αποτέλεσμα, για να αφήσουμε κατά μέρος και τα πολύ πενιχρά υπάρχοντα μέσα. 

Το ακόμη πιο σοβαρό είναι επίσης η έλλειψη κοινών αναφορών και επιθυμιών για την επόμενη μέρα, που κατά τη γνώμη μου είναι το μείζον (εκτός κι αν κάποιοι αρκούνται στο να παλέψουν για την ανατροπή της συγκεκριμένης κυβέρνησης, ανοίγοντας απλώς τον δρόμο στην επόμενη επίσης νεοταξική και διεφθαρμένη). 

Και για να πω και κάτι επίσης εξαιρετικά σοβαρό: δεν υπάρχουν ούτε ηγέτες. Αρχικά, αυτά που ακούγονται από κάποιους για αμεσοδημοκρατικές και αυτο-οργανωμένες μορφές αγώνα είναι φαιδρότητες, καθώς ποτέ δεν διεξήχθη και πολύ περισσότερο ποτέ δεν κερδήθηκε πόλεμος με τέτοιους τρόπους. Από την άλλη έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην κατάντια του λεγόμενου πατριωτικού χώρου, ο οποίος βρίθει από καιροσκόπους, χριστοκάπηλους, πατριδέμπορους, υστερόβουλους, επίδοξους «πολιτικούς γαμπρούς» και κάθε λογής ακόμη υποκριτές και φαρισαίους. Υψηλόβαθμοι απόστρατοι που ονειρεύονται πολιτικές καριέρες, στρατηγικοί σύμβουλοι και γεωπολιτικοί αναλυτές, μικροκαναλάρχες και διαδικτυακοί «αστέρες», κρυπτοπρακτοράντζες μυστικών υπηρεσιών (όχι κατ’ ανάγκην ελληνικών) και κάθε είδους ακόμη βαλτοί από το σύστημα και από ξένα (πρωτίστως υπερατλαντικά) κέντρα, για να υψώσουν αναχώματα εκτόνωσης και καπηλείας της λαϊκής οργής για τους νυν προδότες. Κάποιοι ευτυχώς τους έχουν καταλάβει, αρκετοί όμως από τους εν λόγω αριβίστες εξακολουθούν να παραπλανούν τους αφελείς – πράγμα βέβαια τραγικά ανεπίτρεπτο, καθώς ουδείς δικαιούται πια, μετά από τόσα και τόσα που έχουν συμβεί, να εξαπατάται από τόσο φανερούς απατεώνες και ξεδιάντροπους λαοπλάνους. Γιατί εδώ υψώνεται ένα απηνές ερώτημα: ποιος τολμά να πει ότι ξέχασε τους κάθε ΑΝΕΛ και ετοιμάζεται να δώσει ξανά την πίστη του σε νέους Καμμένους; Ποιος τολμά να ανεχτεί και να ξαναβρεθεί με επιλογή δική του σε ένα ακόμη άθλιο déjà vu που θα βυθίσει ακόμη πιο βαθιά μέσα στον βούρκο την καταματωμένη πατρίδα; Ποιος τολμά εν τέλει να στηρίξει και να (ξανα)πιστέψει την όποια εσχάτη πλάνη που απλούστατα «έσται χείρων της πρώτης»; 



Όσοι ονειρεύονται λοιπόν την ελευθερία και την αναγέννηση της πατρίδας, ας τα σκεφτούν πολύ σοβαρά όλα τα παραπάνω. Και πάνω απ’ όλα βέβαια ας μην ξεχάσουν ούτε μια στιγμή πως και όλες αυτές οι τόσο απαραίτητες προϋποθέσεις (που θα πρέπει να δομηθούν προσεκτικά και σε συνδυασμό μεταξύ τους) αφορούν μόνο στο καθαρά ανθρώπινο κομμάτι της προσπάθειας που πρέπει να καταβληθεί. 


Και αυτό το ανθρώπινο κομμάτι σε τελική ανάλυση είναι βέβαια και το λιγότερο. Γιατί το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές: είναι τέτοια η κατάσταση ολόγυρά μας, που η σωτηρία της πατρίδας δεν μπορεί να έρθει αν δεν προηγηθεί κάποιο μεγάλο θαύμα άνωθεν. 
Είναι φυσικά και οι δικές μας προσπάθειες απαραίτητες, για να μην είμαστε αναπολόγητοι απέναντι στον Θεό και για να «εκβιάσουμε» με τον προσωπικό μας αγώνα το θαύμα. 
Προσωπικό αγώνα ωστόσο για τον οποίο και πάλι δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες: αυτός πρέπει να είναι και κοσμικός, αλλά πρωτίστως πνευματικός. 
Αυτός ο αγώνας θέλει και χέρια για τα καριοφίλια, αλλά πρώτα-πρώτα θέλει γόνατα για τις μετάνοιες. Και αυτό είναι κάτι του οποίου είχαν πλήρη επίγνωση όλοι οι μεγάλοι μας ήρωες που μας εμπνέουν θεωρητικά και μας συγκινούν αυτές τις κρίσιμες μέρες, με κορυφαίους ίσως τον μέγα Κολοκοτρώνη που προσευχόταν ώρες κάθε βράδυ και βέβαια τον μέγιστο Μακρυγιάννη, τον κορυφαίο αυτόν Άγιο του Γένους μας, που σάπιζε τα σανίδια με τα δάκρυά του κι έκανε πάνω από 2.000 εδαφιαίες μετάνοιες καθημερινά, ακόμη κι όταν ήταν λαβωμένος στην κοιλιά από σφαίρα. Γιατί το ήξεραν όλοι αυτοί ότι χωρίς τη βοήθεια άνωθεν, δεν υπάρχει λύση. Και τον ηρωισμό τους στη μάχη τον θεωρούσαν ελάχιστο χρέος, για να λυπηθεί την πατρίδα ο Θεός. 


«Κωνσταντή, σήμερα θα πεθάνεις» μονολογούσε ταπεινά, κάνοντας τον σταυρό του, ένας άλλος μεγάλος μας ήρωας, ο Κωνσταντίνος Κανάρης, λίγο πριν ανοιχτεί στη θάλασσα για να πυρπολήσει την τούρκικη ναυαρχίδα, δεν ξεστόμιζε κομπορρήμονες πομφόλυγες. 

Ας προετοιμάσουμε λοιπόν τον αγώνα μας και ας τον σχεδιάσουμε προσεκτικά, ας παρακαλέσουμε πρωτίστως τον Θεό να μας συγχωρέσει για τα πανάθλια πνευματικά χάλια μας, ας του ζητήσουμε και να μας συντρέξει (αναδεικνύοντας συγχρόνως και κάποιους αυθεντικούς ηγέτες, γιατί αυτή τη στιγμή τέτοιος δεν υφίσταται) και μετά ας αφήσουμε και τις επηρμένες μεγαλοστομίες για να ριχτούμε στη μάχη με ένα ψήγμα έστω από την αυταπάρνηση όσων πήγαιναν προς αυτήν για να πεθάνουν, με το ελάχιστο έστω από το πνεύμα εκείνων που βάδιζαν στα τείχη της Βασιλεύουσας, στις Θερμοπύλες και στο Μανιάκι. Και αν ο Θεός θέλει, θα οικονομήσει και θα ξημερώσει η νέα μέρα πάνω από την πατρίδα μας. 


Τότε μονάχα θα ξημερώσει. Και μέχρι εκείνη τη στιγμή έχουμε ακόμη πολύ ανηφορικό και δύσβατο δρόμο να διανύσουμε…

opaidagogosΠηγή Μπορεί ο Ελληνικός λαός να ανατρέψει την προδοσία και τους προδότες; Ο δρόμος προς τη λευτεριά: μία οδός στενή και τεθλιμμένη…


Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου

Ξέρεις κάτι;
Κουράστηκα με αυτούς τους δήθεν. Με εξουθένωσε πια να μην μπορούμε να πούμε και να δείξουμε εκείνα που αισθανόμαστε.
Ζούμε σε ένα κόσμο γεμάτο ψευτιά. Φτάνει πια.
Ψεύτικες γυναίκες, ψεύτικα στολίδια, ψεύτικοι άντρες, ψεύτικα λόγια.
Αυτό που μας κυριαρχεί είναι ο φόβος. Φόβος για αυτά που αισθανόμαστε; Για εκείνα που θέλουμε να πούμε και μας πνίγουν; Έλα τώρα! Δεν θα ζήσεις αιώνια. Δεν θα γίνεις μύγα να κολλήσεις όπως έλεγαν και οι παλιοί και καλοί μας παππούδες.
Μόνο δήθεν και ότι να ναι έχουμε γεμίσει τις ζωές μας.
Αμ τα σ αγαπώ που μάθαμε να τα λέμε σαν να κάνουμε γαργάρες για το λαιμό!
Δεν λέγεται εύκολα αγάπη μου το σ’ αγαπώ. Δεν είναι καλημέρα. Ακόμα και αυτή την κρατάς για εκείνους που την αξίζουν στη ζωή σου.
Δεν είναι για όπου να ναι τα σ αγαπώ μας. Μόνο αυτό μας έχει μείνει αληθινό σε τούτη τη ζωή. Ψέμα και αυτό; Ε όχι!
Τα ψεύτικα χαμόγελα και λίγα μέτρα πιο εκεί η ξινισμένη μούρη. Τα μάθαμε πια. Μεγαλώσαμε και μπορούμε να βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας και πίσω από την πλάτη μας.
Έχε το θάρρος να μιλήσεις και όχι να σωπαίνεις. Τα δήθεν και τα μισόλογα δεν μας αρμόζουν.
Αλήθεια! Αλήθεια! Βροντοφώναξε με την πιο δυνατή και τσιριχτή, βαριά, γλυκιά, όπως την θέλεις, φωνή σου.
Πως αντέχεις να ζεις μέσα στο ψέμα. Πως μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια. Πως, αν η ζωή σου βασίζεται μέσα στο δήθεν.
Σίγουρα δεν γίνεται να ταιριάζουμε με όλου και δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους. Αλλά ξέρεις; Πες το ή μην το πεις, απλά μην κάνεις πως είσαι καλά με όλους. Δεν γίνεται αυτό.
Είπαμε να είμαστε αξιοπρεπείς και όμορφοι άνθρωποι. Πως θα μπορέσουμε αν δεν φτιάξουμε πρώτα την ψυχή μας; Αν δεν ξεκαθαρίσουμε από μέσα μας προς τα πού θα πάμε. Όπου πάει το κύμα; Μπα συγνώμη αλλά αυτό είναι τουρλουμπούκι και όχι η ζωή σου.
Στο σπίτι μας δεν κρατάμε ότι παλιό μας χαλάει. Τα σκουπίδια τα βάζουμε κάθε πρωί στον κάδο. Κάπως έτσι και στη ζωή μας αλλιώς δεν…
Στο κάτω κάτω της γραφής δικιά μας είναι και ότι θέλουμε την κάνουμε. Καθαρή όμως και ξέροντας τι, πως, γιατί την θέλουμε έτσι όπως την θέλουμε.
Ζωή είναι και όχι παιχνίδι, μια και μοναδική, ολόδικιά σου! Κάνε την εσύ παιχνίδι και μην αφήνεις να σε παίζουν οι άλλοι.
Τέλος των πάντων, αποφάσισε σε πια μεριά θα πας. Δεν γίνεται να είσαι με όλους και όλα. Έτσι το χάνεις και δεν θα το βρεις ποτέ.
Δικιά σου είναι, μια είναι, ζήσε όπως γουστάρεις και πάρε τις αποφάσεις σου.
Ευθεία ή φιδάκι;
Σας δίνω τα φιλιά μου με την ευχή να βρούμε όλοι κάποια στιγμή προς τα πού θα πάμε.
Ξεσκαρτάρισμα και αλήθεια…Πηγή Ξεσκαρτάρισμα κι αλήθεια, γιατί απλά πήξαμε στους “δήθεν” !!!

Στο νεοελληνικό φαντασιακό ο Μόσκοβος κατέχει ξεχωριστή θέση από τις αρχές του 18ου αιώνα και τον Μεγάλο Πέτρο, όποιο κι αν είναι το καθεστώς της Ρωσίας, η οποία άλλωστε λειτουργεί πάντα ως…
αυτοκρατορία, τσαρική, σοβιετική ή μετασοβιετική. Στους προεπαναστατικούς καιρούς η χρεία συμμάχων εμφάνιζε κάθε τόσο τον Μόσκοβο έτοιμο «να φέρει το σεφέρι, Μοριά και Ρούμελη». Σήμερα, αλλεπάλληλες «προφητείες» ανακοινώνουν από κίτρινα πρωτοσέλιδα ή στη διάρκεια νυχτερινών τηλεοπτικών συνωμοσιολογικών παραληρημάτων ότι ο Μόσκοβος ξανάρχεται. Το «ξανθό γένος» αντιμετωπίζεται όχι απλώς σαν ο μεγάλος αδερφός τού κατά τα λοιπά ανάδελφου ελληνικού λαού, αλλά σαν το έθνος που ο Θεός του ορθόδοξου δόγματος του ανέθεσε να μας υπηρετεί πρόθυμα και ανελλιπώς.

Στα όνειρα μιας κάποιας εθνικοφροσύνης, που συμφύρει τον Νοστράδαμο, τον Κοσμά τον Αιτωλό, τον όσιο Παΐσιο και ποικίλες μαντικές γερόντισσες, ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ένας νέου τύπου πατερούλης. Ενας ηγέτης ουρανόθεν επιφορτισμένος με το χρέος να ξαναδώσει στον ελληνοχριστιανισμό την πρωτινή του αίγλη και να μας επαναφέρει στα βυζαντινά σύνορά μας, αν όχι στα μεγαλεξανδρινά. Γι’ αυτό και παραμένει ο ξένος πολιτικός με την υψηλότερη δημοτικότητα στην Ελλάδα. Ο κάπως ιδιόρρυθμος τρόπος με τον οποίο εννοεί και εφαρμόζει τη δημοκρατία δεν κρίνεται ικανός να μειώσει την αίγλη του, ούτε το γεγονός ότι εσχάτως συμμαχεί με την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, μάλλον όχι προς προώθηση των ελληνικών συμφερόντων. Η μεταφυσική δεν ενδιαφέρεται για την ιστορία.

Στα μεταπολιτευτικά χρόνια, και παρά το ότι το «ανήκομεν εις την Δύσιν» ήταν η πραγματικότητα και όχι ένα ρητορικό δόγμα, η Ελλάδα σε αρκετές περιπτώσεις διαφοροποιήθηκε από τη στάση της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή/και του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία. Αν η υπόλοιπη Δύση, παγιδευμένη από τη δική της μεταφυσική, αντιμετωπίζει τη Ρωσία αποκλειστικά σαν αγριεμένη αρκούδα, υπαίτια για όλα τα κακά του κόσμου, η ελληνική πολιτική έδινε έναν μικρό έστω χώρο στη στοιχειώδη λογική. Το αντίκρισμα ήταν απλώς η κατά καιρούς ανανέωση των ψευδαισθήσεων ότι το ομόδοξο έθνος θα μας υπερασπίσει στα εθνικά μας θέματα (το Κυπριακό, το μακεδονολογικό, το ελληνοτουρκικό) και θα μας ενισχύσει οικονομικά, ανιδιοτελώς πάντα.

Η τωρινή κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δείχνει ότι είναι «πολύ πιθανό» (τα λόγια είναι του Σεργκέι Λαβρόφ) να έχει ήδη έρθει ο Μόσκοβος. Πλην όχι έτσι όπως τον σκηνοθετεί η έφεσή μας στις αυταπάτες…

Παντελής Μπουκάλας

Πηγή Ο Μόσκοβος και η εθνική μας εθελοτυφλία…