15 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 1180)

 

Η Ζακλίν Ντε Ρομιγί, η μεγάλη Γαλλίδα ελληνίστρια, έφυγε από τη ζωή το 2010 πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω της ένα πλουσιότατο και σημαντικότατο έργο, και για μας τους Έλληνες ιδιαιτέρως τιμητικό.

Ζακλίν ντε Ρομιγί: Αν η Ελλάδα μάς ζητούσε πίσω όλες τις λέξεις της που έχουμε δανειστεί, ο Δυτικός πολιτισμός θα κατέρρεε

Ήταν η πρώτη γυναίκα στην έδρα της Επιγραφικής και της Φιλολογίας και η δεύτερη γυναίκα μετά τη Γιουρσενάρ, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, θαυμάστρια της ελληνικής σκέψης.

Λάτρης της ελληνικής ιστορίας, η μεγάλη κυρία των κλασικών γραμμάτων και παθιασμένη διανοούμενη υπήρξε η πρώτη νεαρή γυναίκα που κέρδισε τον ετήσιο διαγωνισμό Concours Général της Γαλλίας, η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του Collège de France, και η δεύτερη γυναίκα ακαδημαϊκός της Γαλλικής Ακαδημίας, μετά την Marguerite Yourcenar. Στις 5 Νοεμβρίου 2008, τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, Κ. Δημήτρη Σιούφα, με το βραβείο του Ιδρύματος της Βουλής σε τελετή που έγινε στο Παρίσι. Το 1995, απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα ενώ, το 2000, ανακηρύχθηκε πρέσβειρα του ελληνισμού.
Οι εργασίες της, που καλύπτουν όλο το φάσμα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας: Όμηρο, Τραγικούς, σοφιστές, Θουκυδίδη, τον οποίο κατεξοχήν μετέφρασε, αποδεικνύουν τη σημασία που απέδιδε στα ελληνικά γράμματα. Γι’ αυτό άλλωστε το 1992 ίδρυσε την Ένωση για την Υπεράσπιση των Κλασικών Σπουδών.
Σ’ αυτήν ανήκει η φράση: «Αν η Ελλάδα μάς ζητούσε πίσω όλες τις λέξεις της που έχουμε δανειστεί, ο Δυτικός πολιτισμός θα κατέρρεε».
Στο βιβλίο της «Γιατί η Ελλάδα;», παρά το γεγονός ότι αυτά που γράφει έχουν συμβεί πριν από είκοσι πέντε αιώνες, είναι εξαιρετικά επίκαιρα και η ανάγνωσή τους θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική για τους Ευρωπαίους αλλά και για τους Έλληνες.
Το βιβλίο εξηγεί πώς η νεαρή Ζακλίν διάβασε στα σχολικά της χρόνια Θουκυδίδη και πώς η εντύπωση που της προκάλεσε ο ένας από τους δύο πατέρες της Ιστορίας (μαζί με τον Ηρόδοτο) κατεύθυνε την κλίση της στη μελέτη της κλασικής Ελλάδας, στην οποία θα αφιέρωνε τη ζωή της. Το δοκίμιο κάνει έναν απολογισμό, με τρόπο σαφή, ψυχαγωγικό και βαθύ –σπάνιος συνδυασμός για ειδικό– εκείνου του θαυμαστού 5ου αιώνα προ Κοινής Εποχής στον οποίο ιστορία, φιλοσοφία, τραγωδία, πολιτική, ρητορική, ιατρική, γλυπτική έφτασαν στο απόγειό τους στην Ελλάδα, και έθεσαν τα θεμέλια γι’ αυτό που τελικά θα ονομαζόταν δυτικός πολιτισμός.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα:

Κατ’ αρχήν κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ότι ο άνθρωπος που εξύμνησαν οι Έλληνες ήταν ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Αγαπούσε τη ζωή και τις γιορτές, τα συμπόσια, τον έρωτα, τη δόξα. Μερικοί συγγραφείς μίλησαν γι’ αυτό περισσότερο από άλλους: ό­πως ο Ησίοδος, οι λυρικοί, ο Αριστοφάνης. Από τον Όμηρο όμως ως τα χορικά των τραγωδιών, αυτή η πλευρά δεν λείπει ποτέ. Πρέπει να το θυμίσουμε έντονα -διότι κατ’ αρχήν αυτό είναι η εκπληκτική γοητεία της ελληνικής λογοτεχνίας, υστέρα διότι μια τέ­τοια αγάπη για τη ζωή ανυψώνει περισσότερο το τίμημα του πάθους για να την εννοήσουμε, να την κατακτήσουμε και να υψωθούμε από τα συγκεκριμένα αυτά θέλγητρα προς μία σκέψη αρμονική προς αυτά. Η μίξη αυτών των δύο καθιστά την Ελλάδα μοναδική.
Επιπλέον, ακόμα και αν αποκαταστήσουμε αυτή τη διάσταση – που ηθελημένα αφήσαμε κατά μέρος σε μία μελέτη αφιερωμένη σε ένα μόνο θέμα – διακινδυνεύουμε πάλι να ξεχάσουμε ότι η ανάλυση που περιέχεται στα κείμενα αντιπροσωπεύει μία μόνο όψη της ελληνικής κουλτούρας και του ελληνικού πολιτισμού.
Βεβαίως, η άποψη αυτή είναι η πιο αυθεντική. Διότι κανένας άλλος πολιτισμός δεν είχε τόσο πάθος για την τέχνη του λόγου, της απόδειξης και της ανάλυσης: και αυτό, χωρίς αμφιβολία, πα­ραμένει το πιο αξιοσημείωτο γεγονός του ελληνισμού. Η επιδίωξη όμως της καθολικότητας που μαρτυρούν τα κείμενα, αν είναι τόσο χαρακτηριστική, θα πρέπει να ξαναβρεθεί επίσης στην τέχνη, στη θρησκεία, στη ζωή και στα ήθη.
Θα χρειάζονταν ακόμη πολλά βιβλία για να αποδειχθεί ότι έ­τσι είναι, αν χρησιμοποιήσουμε αναλύσεις πιο αόριστες από αυ­τές που προσφέρουν τα κείμενα: μόνο τα κείμενα μας δείχνουν αυτό που έχουν να πουν χωρίς διφορούμενα. Και όμως μπορούμε να θυμίσουμε ότι, ως προς την τέχνη και τη θρησκεία, έχουν δοθεί σύντομες ενδείξεις όταν το απαιτούσε η ανάπτυξη του θέ­ματος. Και επιβεβαιώνουν το αποτέλεσμα της έρευνας που έγινε εδώ.

Η ελληνική τέχνη είναι κατ’ αρχήν ιδιαίτερα ανθρώπινη. Αρκεί να σκεφτούμε την Αίγυπτο ή την Ινδία για να μετρήσουμε τη δια­φορά. Ακόμα και όταν παριστάνει γίγαντες και τέρατα, πλησιάζει όλο και περισσότερο την ανθρώπινη μορφή. Στις μάχες μεταξύ θεών και γιγάντων μόλις διακρίνουμε τους μεν από τους δε: όλοι μοιάζουν με ανθρώπους (όπως στο διάζωμα του θησαυρού των Σιφνίων στους Δελφούς). Και όταν ένας θεός και ένας άνθρωπος βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλον, μόλις διακρίνουμε αν ο θεός είναι μεγαλύτερος από τον άνθρωπο: όπως στο διάζωμα του θησαυρού των Αθηναίων, πάντα στους Δελφούς. Η σκέψη μας πηγαίνει στις σχέσεις που έχουν οι ήρωες και οι θεοί στον Όμηρο…
Εξάλλου, η απεικόνιση ανθρώπινων μορφών, ιδιαίτερα κατά την αρχαϊκή εποχή, περιβάλλεται -όπως είδαμε- από μια γενίκευση και από μια συγκράτηση που αποκλείουν τα ατομικά χαρακτηριστικά και τα τονισμένα συναισθήματα. Αν αυτό συμβαίνει από έλλειψη πείρας ή από συνειδητή επιθυμία, δεν έχει σημασία: τα αγάλματα που μας υποδέχονται στα μουσεία έχουν την αγέ­ρωχη περίσκεψη του εξωπραγματικού και μας συγκινούν πολύ περισσότερο.
Τέλος, ο ελληνικός ναός είναι από μόνος του ένα μνημείο με α­πέριττες γραμμές, στο οποίο η γλυπτική κατέχει μια πολύ οριοθετημένη θέση. Βρίσκεται στα μέτρα του ανθρώπου. Δεν έχει ούτε την έπαρση των πυραμίδων ούτε την πληθώρα των γλυπτών του Ανγκόρ*. Είναι ίσως η ιδέα, παραπλανητική από πρώτη άποψη, που εκφράζει ο Περικλής στο Θουκυδίδη όταν δηλώνει: «Φιλοκαλούμεν γαρ μετ’ ευτελείας».
Έτσι, η ίδια επιδίωξη προς το γενικό, το ανθρώπινο, το καθολικό εκφράζεται και στην τέχνη όπως και στη λογοτεχνία.

Όσο για τη θρησκεία, δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε άλλη πιο κοντά στον άνθρωπο. Ο ανθρωπομορφισμός είναι ο κανόνας. Και εάν στις απαρχές υπήρξαν ζώα που ταυτίστηκαν με τους θεούς, από το έπος του Ομήρου έγιναν απλά ευνοούμενα αυτών των θεών. Επιπλέον, οι θεοί είναι ποικίλοι και, εξαιτίας των συνεχών συγκρούσεων μεταξύ τους, ο άνθρωπος καταφεύγει στον ένα ή στον άλλον. Σίγουρα, οι θεοί μπορούν να χτυπούν, και ιδίως ο Δίας, ο βασιλιάς τους. Αλλά οι άνθρωποι, παρ’ ότι το ξέ­ρουν, δεν ζουν μέσα στον τρόμο ούτε στην υποταγή. Οι ποιητές κοροϊδεύουν τους θεούς όταν βρουν την ευκαιρία: εν τούτοις δεν καταποντίζονται στις καταστροφές. Οι άνθρωποι φοβούνται λι­γότερο τους θεούς όσο πιο ελεύθερα επικοινωνούν μαζί τους, ε­φόσον δεν έχουν ούτε δόγμα ούτε κλήρο. Και επιπλέον υπάρχουν οι ενδιάμεσοι και οι δυνατότητες επικοινωνίας -με τους ήρωες, που είναι σχεδόν ημίθεοι, και με τους χρησμούς από τους οποίους μπορούν να ζητήσουν συμβουλή. Αν προσθέσουμε ότι οι θεοί είναι πρόγονοι πολλών οικογενειών και οι προστάτες της μιας ή της άλ­λης πόλης, εκτιμούμε πόσο μειώνεται η απόσταση ανάμεσα στο θείο και στο ανθρώπινο. Το είδαμε όταν μιλήσαμε για τον Όμη­ρο. Αργότερα, οι δοξασίες επέτρεψαν πολύ πιο προσωπικές σχέ­σεις με τη θεότητα. Αυτό παρέμεινε αληθινό ως το τέλος του ελ­ληνισμού και διευκόλυνε, μερικές φορές, τις μεταλλαγές με το χρι­στιανισμό.
Επίσης, αυτοί οι πολλαπλοί θεοί, με τις αρκετά ελαστικές δι­καιοδοσίες, μπερδεύτηκαν στην Ελλάδα με πολλές προσφιλείς δραστηριότητες. Έτσι έγιναν και αυτοί ένα είδος συμβόλων με κα­θολική αξία. Για έναν Έλληνα της κλασικής εποχής, η Αφροδίτη εί­ναι η εικόνα του έρωτα, η Άρτεμις εικόνα της αγνότητας, ο Άρης του πολέμου. Έτσι ξαναβρίσκουμε, όπως αλλού, τη γλώσσα των συμβόλων, κατά την οποία κάθε οντότητα που ανήκει στο μύθο περιέχει μια σημασία πολύ γενική για τον άνθρωπο.
Αυτό ήταν, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους λόγους που εξελί­χθηκαν τόσο άνετα οι ανταλλαγές και οι αφομοιώσεις με τις άλλες θρησκείες. Οπωσδήποτε η ελληνική θρησκεία δεν ήταν εθνική. Οι θεοί μπορούσαν να έχουν προνομιακούς δεσμούς με μία πόλη (ό­πως η Αθηνά με την Αθήνα): αυτό δεν τους εμπόδιζε να αναγνω­ρίζονται και να τιμώνται και αλλού -ενδεχομένως και στους βαρ­βάρους. Όταν είχαν άλλα ονόματα, οι Έλληνες έκριναν ότι υπήρ­χε κάποια παραλλαγή και η απόδειξη βρίσκεται στον Ηρόδοτο. Ήταν, γενικά, μία θρησκεία που αποδεχόταν και συγχρόνως γινό­ταν εύκολα αποδεκτή. Ξέρουμε πως ο απόστολος Παύλος βασί­στηκε, όταν βρέθηκε στην Αθήνα, στην ύπαρξη της λατρείας «τω Αγνώστω θεώ». Αλλά, χωρίς να φτάσει ως το Χριστιανισμό, ο Glen Bowersock επέμεινε πρόσφατα στο ρόλο που είχε η ελληνική θρησκεία στην ενοποίηση του όψιμου παγανισμού. Αυτή η κουλ­τούρα, γράφει, «πρόσφερε στη γλώσσα το μύθο και την εικόνα, το μέσον να εκφραστούν οι τοπικές παραδόσεις με τρόπο εύληπτο και πιο καθολικά κατανοητό». Όπως πάντοτε, η άνοδος προς το καθολικό, στο διανοητικό πεδίο, διευκολύνει, πράγματι, το άνοιγ­μα προς το καθολικό, στο επίπεδο των ανθρωπίνων σχέσεων.
Αλλά οι ίδιες αυτές λέξεις τραβούν την προσοχή σε ένα τρίτο κενό, σοβαρότερο, στην ανάπτυξη που παρουσιάζουμε σε τούτο το βιβλίο. Και όμως είχαμε απομακρυθεί για καλά από τις ανθρώ­πινες σχέσεις! Από τις πρώτες σελίδες, με τον Όμηρο, είχαμε επι­σημάνει μία απίθανη διάθεση στην αποδοχή των άλλων -μια έλ­λειψη εθνοκεντρισμού, μια κατανόηση, μια εξαιρετική φιλοφροσύνη όχι μόνο κατά την αρχαϊκή εποχή αλλά σε όλες τις εποχές. Εί­δαμε στη συνέχεια ν’ ανατέλλει με τον Ηρόδοτο μια σπάνια ανε­κτικότητα. Και στις δύο περιπτώσεις υπήρξε ερώτημα επειδή οι συγγραφείς μιλούσαν γι’ αυτό και μάλιστα με επιμονή. Αλλά, στο σύνολο, η έκταση της πνευματικής προσπάθειας που επιτελέ­σθηκε σε έναν αιώνα, έσβησε λίγο πολύ για μας τις ανθρώπινες α­ξίες. Και πώς να μιλήσουμε για έναν πολιτισμό χωρίς ν’ αναφέρουμε εκείνο που πρόσφερε σε αυτόν τον τομέα;
Καθένας γνωρίζει ότι η Ελλάδα πρόσφερε στον κόσμο την τέ­λεια και ιδανική έκφραση της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Και δεν είναι λίγο! Αυτές οι δύο μεγάλες ιδέες προσήλκυσαν και άλλες κατά τη ροή τους. Προκάλεσαν σίγουρα το σεβασμό στους νό­μους (που συναντήσαμε μιλώντας για τη δημοκρατία), καθώς και τη φιλοπατρία και την έννοια της γενναιότητας. Αλλά προκάλε­σαν επίσης την επιθυμία να υποστηρίξουν τους καταπιεζόμενους, να απελευθερώσουν τα θύματα, ακόμα και να ριψοκινδυνεύσουν για την υπεράσπισή τους: είναι ένας από τους τίτλους τιμής που η Αθήνα δεν έπαψε ποτέ να διεκδικεί. Οι δύο αυτές ιδέ­ες συνυφασμένες αποδείχθηκαν ζωογόνες και ευρύτατες. Ήταν ήδη άνοιγμα προς τους άλλους.
Το λαμπρό όμως αυτό ξεκίνημα δεν πρέπει να μας κάνει να ξε­χνάμε εκείνο που, πέρα από το νόμο και τους κανόνες του, προ­χωρούσε προς την ίδια κατεύθυνση πιο διακριτικά.

Ο νόμος, γιατί; Τον συναντήσαμε εδώ στο πολιτικό πλαίσιο της δημοκρατίας: είναι καιρός ν’ ανατρέξουμε λίγο πιο πίσω. Με τους Έλληνες πρέπει πάντα να γίνει αυτή η κίνηση. Τότε εκτιμάμε ότι ο νόμος εσήμαινε γι’ αυτούς, πριν απ’ όλα, το αντίθετο της βίας. Οι Έλληνες δεν έπαψαν να ορθώνονται εναντίον της βίας. Εμίσησαν τον πόλεμο, την αυθαιρεσία, την αταξία. Για τον πόλεμο αυτό είναι γνωστό. Ήδη στον Όμηρο, ο πόλε­μος είναι χώρος του ηρωισμού, αλλά επίσης της οδύνης και του θανάτου. Ο Άρης, ο θεός του πολέμου, προκαλεί φρίκη ακόμα και στο Δία: «Είναι για μένα ο πιο μισητός από όλους τους θεούς, που μένουν στον Όλυμπο, γιατί πάντα του αρέσουν τα μαλώματα και οι πόλεμοι και οι μάχες».
Η καταδίκη του πολέμου διαπερνά πράγματι όλα τα ελληνικά κείμενα. Υπάρχει στον Ηρόδοτο, στον οποίον εμπνέει τη διάσημη φράση: «Διότι κανένας δεν είναι τόσον ανόητος, ώστε να προτι­μά τον πόλεμον από την ειρήνην, αφού κατ’ αυτήν μεν τα παιδιά θάπτουν τον πατέρα, ενώ κατά τον πόλεμον οι πατέρες τα παι­διά». Υπάρχει στον Αισχύλο, στα μεγάλα χορικά της οδύνης και στην εικόνα τη σχετική με τον πόλεμο της Τροίας: «Κι ο Άρης σω­μάτων αργυραμοιβός και ζυγιαστής των κονταριών στη μάχη, στέλνει από την Τροία στους δικούς βαρεία και πικροθρήνητη α­πό την πυρά μονάχη αντίς τον άντρα – βολικά γεμίζοντας ένα λεβέτι με μια φούχτα στάχτη». Βρίσκεται ιδιαίτερα στον Ευριπί­δη με τους φοβερούς μονόλογους των Ικέτιδων όπου ο κήρυκας λέει ότι οι άνθρωποι μέσα στην τρέλα τους «κυνηγάμε πολέμους και σκλαβώνουμε όποιους βρούμε πιο αδύνατους, άντρας τον ά­ντρα, η πόλη την άλλη πόλη». Υπάρχει επίσης στον Αριστο­φάνη. Υπάρχει παντού.
Εξάλλου, το κείμενο του Ευριπίδη που αναφέραμε δείχνει κα­θαρά ότι, πίσω από την καταδίκη του πολέμου για τα δεινά που προκαλεί, οι Έλληνες διέκριναν καθαρά ότι αυτός καθ’ εαυτός ο πόλεμος ήταν απαράδεκτος. Προϋπόθεση του ήταν αποκλειστι­κά η δύναμη. Το σκάνδαλο όμως της κυριαρχίας της δύναμης το εί­χαν αντιληφθεί από τις απαρχές. Ήδη ο Ησίοδος το απεικόνισε στο θαυμάσιο απόλογο με το γεράκι και το αηδόνι που αναφέρ­θηκε στο κεφάλαιο το σχετικό με τον Πίνδαρο.
Η ίδια διαμαρτυρία εμπνέει τον Προμηθέα του Αισχύλου όπου η αυθαιρεσία του Δία εκπροσωπείται από το Κράτος και τη Βία. Ξαναβρίσκεται σε όλες τις αναλύσεις τις σχετικές με την τυραννία και ιδιαίτερα με την τυραννία μεταξύ πόλεων, που είναι ο ιμπε­ριαλισμός: το να κυβερνάς με τη βία σημαίνει να κυβερνάς με εξα­ναγκασμό, αντίθετα προς τη θέληση των ανθρώπων. Ξαναβρί­σκεται στις θεωρητικές και ανελέητες αναλύσεις του Θουκυδίδη (στο διάλογο των Μηλίων, στο 5ο βιβλίο) και στον Πλάτωνα (με τον Καλλικλή στο Γοργία).
Η Ελλάδα ήταν σαν να είχε κινητοποιηθεί εναντίον της βίας και τούτο ενέπνευσε το φλογερό σεβασμό της προς το νόμο. Το συ­ναίσθημα όμως αυτό ερμηνεύτηκε επίσης με ευρύτερες μορφές διότι στη βία αντιτίθεται επίσης η πειθώ.
Με τις αναφορές που είναι συγκεντρωμένες σε τούτο το κε­φάλαιο του συμπεράσματος, ίσως εκπλαγούμε βλέποντας το κεί­μενο να αλλάζει ύφος, ενώ θα περιμέναμε γενικές ιδέες και περι­λήψεις, σχόλια και αναφορές. Είναι σχεδόν αδύνατο να κάνουμε διαφορετικά. Εάν θέλουμε να τονίσουμε, διατρέχοντας έστω βια­στικά, τη σημασία των αξιών που καθόρισε η Ελλάδα και κληρο­δότησε στο δυτικό κόσμο, πρέπει να προσφέρουμε στον ανα­γνώστη κάτι σαν ανθοδέσμη από αυτά τα κείμενα που έθρεψαν τον κόσμο επί αιώνες. Οι αξίες δηλώνουν ότι η απόδειξη είναι δυ­νατή και ότι οι επαληθεύσεις δεν είναι αδικαιολόγητες. Ιδίως με την πληθώρα τους αποδεικνύουν καθαρά ότι πρόκειται για αξίες πολύτιμες για όλους τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, ανεξάρτητα από διαφορετικές νοοτροπίες ή λογοτεχνικά είδη. Ίσως αφήσουν στο πέρασμα τους -ποιος ξέρει;- το θάμβος που προ­καλεί ένας ενθουσιασμός φωτεινός, και πάντα λίγο πολύ μεταδο­τικός. Και τέλος μια ανθοδέσμη: τι ωραιότερο να προσφέρει κα­νείς για να αποχωρήσει;
Κλείνοντας αυτή την παρένθεση, πρέπει να σπεύσουμε να συνδέσουμε το νόμο με την πειθώ, η οποία παρεμβαίνει παντού, όπου δεν κυβερνά ο νόμος. Διέπει τις συμφωνίες. Δεν κουράζεται να αντιτίθεται στη βία. Πώς να μη θυμηθούμε ότι όλα τα φονικά και όλες οι εκδικήσεις, που αποτελούν την Ορέστεια του Αισχύ­λου, συντρίβονται πάνω στη δίκαιη ανώτατη εξουσία ενός δικα­στηρίου, και ότι η Αθηνά, τότε, αναλαμβάνει να πείσει τις Ερινύες παρά να τις εξαναγκάσει, θα λέγαμε ότι πρόκειται για ομολογία πίστης του ελληνισμού στο αποκορύφωμα του, όταν η Αθηνά ε­πικαλείται «τη θεία Πειθώ» που δίνει στο λόγο της «τη μαγική γλυκύτητα» (Ευμενίδες 885-886). Και για ν’ απαντήσουμε με αν­θρώπινη γλώσσα στα λόγια της θεάς, θα μπορούσαμε ν’ αναφέ­ρουμε το νεαρό Νεοπτόλεμο του Σοφοκλή που επεδίωκε να πεί­σει το Φιλοκτήτη παρά να τον εξαπατήσει επωφελούμενος από την πλεονεκτική του θέση. Να πείθεις: ήταν το κίνητρο αυτής της δημοκρατίας για την οποία ήταν τόσο υπερήφανοι οι Αθηναίοι, α­φήνοντας τον εξαναγκασμό στους τυράννους.
Θα έλεγε κανείς ότι τα λόγια αυτά δεν ταιριάζουν με τον ιμπε­ριαλισμό, που ήταν μια τυραννία. Αλλά ποιος μας το είπε, αν όχι οι Αθηναίοι, που είχαν συνείδηση αυτής της κατάστασης και ήταν ικανοί να την ελέγχουν με οξυδέρκεια. Ο Θουκυδίδης είπε και ο Ισοκράτης υπερθεμάτισε ότι ο τύραννος και το Κράτος-τύραννος είναι καταδικασμένα να καταστραφούν. Από αυτά τα δύο, απο­κάλυψαν το σχήμα αυτής της «ασθένειας» περιγράφοντας την με μία μορφή γενική που ισχύει για πάντα.
Πρέπει όμως να προσθέσουμε ότι μετά από μια τέτοια εμπει­ρία και τη σαφή αντίληψη του κακού, οι Έλληνες διέδωσαν επίσης την ιδέα όλων των δυνατών συμφωνιών μεταξύ Κρατών. Και, ό­πως η Αθήνα ήξερε να τα ξεχάσει όλα μετά τον εμφύλιο πόλεμο και να βρει για τη συμφιλίωση των πολιτών ένα υπόδειγμα που δεν ξεπεράστηκε ποτέ, το ίδιο οι Έλληνες ανακάλυψαν τη βασική αρχή για συμφωνίες, διαιτησίες, συνθήκες, συμμαχίες, ομοσπον­δίες και συνομοσπονδίες. Δεν κατάφεραν μεν να ενωθούν αλλά έ­θεσαν τις αρχές, υπέδειξαν τι έπρεπε να αποφευχθεί και ποιοί ή­σαν οι όροι που έπρεπε να τηρηθούν. Κι εδώ επίσης ζούμε από την κληρονομιά τους και από εκείνο που αυτή παρήγαγε.
Όλα αυτά όμως ανήκουν στην κατηγορία των διακανονισμών και του δικαίου. Οι Έλληνες δεν προχώρησαν πέρα από αυτά; Δεν είχαν τίποτα που να τους ωθήσει προς τους άλλους, προς εκείνους με τους οποίους δεν τους συνέδεε καμιά συνθήκη και καμιά γραπτή υποχρέωση; Η Αθήνα μιλούσε για ανοχή στις ιδιωτικές σχέσεις. Αλλά δεν υπήρχε τίποτα που να ξεπερνά αυτό το πλαίσιο;
Και εδώ είναι το θαύμα: Γιατί ο λαός αυτός, που χαιρόταν τη γραπτή διατύπωση και τις σταθερές βάσεις που πρόσφερε σε ό­λους, ανακάλυψε εν τούτοις την ιδέα των άγραφων νόμων για ό­λα όσα υπήρχαν πέρα από τη δικαιοδοσία των νόμων. Οι άγραφοι αυτοί νόμοι είναι γνωστοί από το εγκώμιο του Σοφοκλή στην Αντιγόνη και στον Οιδίποδα Τύραννο. Επιβάλλουν, λόγου χάριν, το σεβασμό προς τους ικέτες και τους κήρυκες, την ταφή των νε­κρών και τη βοήθεια στους καταπιεζόμενους. Αντίθετα όμως με τους γραπτούς νόμους, το σημαντικό είναι ότι αυτοί οι νόμοι είναι παγκόσμιοι. Συχνά τους αποκαλούσαν «κοινούς νόμους των Ελλή­νων». Σε άλλα κείμενα υπάρχει η ιδέα ότι ισχύουν για όλους. Δια­βάζουμε γι’ αυτούς στον Ξενοφώντα ότι «εις κάθε τόπον δια τα ί­δια πράγματα τους παραδέχονται» και καλύτερα στον Ισοκράτη ότι είναι «ένας πατροπαράδοτος νόμος, που όλοι οι άνθρωποι τον τηρούν ανέκαθεν, γιατί νομίζουν, ότι δεν τον εθέσπισαν άνθρωποι παρά τον επέβαλε κάποια ανωτέρα δύναμις». Και ο Αριστο­τέλης προσδιορίζει ότι οι άγραφοι νόμοι αναγνωρίζονται από την κοινή αποδοχή.
Η ελληνική αυτή επινόηση έγινε παγκόσμια: με αυτήν αρχί­ζουν καλύτερες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είναι η ώρα που ο ίδιος ο Αριστοτέλης δίνει ξεχωριστή θέση στην ευθύτητα, μία ε­σωτερική διάθεση αρκετά ευέλικτη, δίπλα στη δικαιοσύνη, και στην οποία εκδηλώνονται σχεδόν παντού οι ιδέες της πραότητας, της κατανόησης και της επιείκιας.
Το άνοιγμα προς τους άλλους, που ξεκινούσε με τον αγώνα ε­ναντίον της βίας, ολοκληρώνεται εδώ για να ξεπεράσει όλο μαζί και το πλαίσιο της πόλης, ακόμα και της ίδιας της Ελλάδας και την αυστηρότητα των βασικών απαιτήσεων.
Η Ελλάδα της εποχής εκείνης δεν επινόησε τίποτα το τόσο ά­μεσο και συναισθηματικό όσο η χριστιανική αγάπη που αγκαλιά­ζει όλα τα πλάσματα στο όνομα του χριστιανικού μηνύματος. Αλλά η επιδίωξη της για την καθολικότητα την έκανε να βρει, μέ­σα στην κοινή ιδιότητα των ανθρώπων, την πηγή μιας αδελφικής επικοινωνίας. Όταν ο καθένας συνειδητοποιεί ότι είναι άνθρω­πος, τότε «μπαίνει στη θέση» των άλλων ανθρώπων. Και όπως η παγκοσμιότητα των ιδεών στον Πλάτωνα γίνεται πόλος έλξης και αντικείμενο χαράς ή επιθυμίας, κατά τον ίδιον τρόπο, η παγκο­σμιότητα των ανθρωπίνων καταστάσεων, στην οποία παραπέ­μπει πάντοτε η ελληνική σκέψη, γίνεται πηγή συμπάθειας και α­νεκτικότητας ως προς τους άλλους ανθρώπους.
Αυτό γίνεται αισθητό ήδη από τον 5ο αιώνα. Και μας συγκινεί όταν βλέπουμε στον Αίαντα του Σοφοκλή, τον Οδυσσέα να αρνείται να περιγελάσει τον εχθρό του, ακριβώς επειδή συνειδητά συμ­μερίζεται την κατάσταση του. Το λέει στην Αθηνά χωρίς έμφαση αλλά με πεποίθηση:
«Κανένα εγώ δεν ξέρω. Όμως με πιάνει θλίψη γι’ αυτόν τον έρμο, ας είναι εχθρός μου, που συμφορά φριχτή τον έ­χει ζώσει. Γιατί δε συλλογιέμαι τη δική του μόνο την τύχη, μα και τη δικιά μου, μια και το βλέπω ξάστερα πως άλλο τίπο­τα οι ζωντανοί δεν είμαστε, μονάχα κούφιες σκιές, φαντά­σματα κι αγέρας».
Λίγο αργότερα, ο Μένανδρος θα υπερθεματίσει και σε αυτόν πρέπει να αποδοθεί η ωραία φράση του Τερέντιου: «Είμαι άνθρω­πος και τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο».

Η αναφορά αυτή σε μια κοινή ανθρώπινη μοίρα δεν ήταν ήδη λανθάνουσα στον τρόπο με τον οποίον ο Όμηρος μιλούσε πάντα για τους «θνητούς»;
Οπωσδήποτε, συνετέλεσε, κατά την κλασική εποχή, στην εμ­φάνιση μιας καινούργιας λέξης για μια καινούργια αρετή. Η λέξη φιλανθρωπία, που δεν είχε πάρει ακόμα την έννοια της σημερινής «φιλανθρωπίας», ήταν η αγάπη για τους ανθρώπους, θα μπο­ρούσαμε να πούμε «ανθρωπισμός».
Φτάνουμε, πράγματι, σε μία τελείως διαφορετική σημασία του όρου αυτού. Γιατί έχει πολλές, που όλες προέρχονται από την Ελλάδα. Η λέξη «ανθρωπισμός» σημαίνει προφανώς την ανθρώπι­νη μοίρα, αυτήν που όλοι οι συγγραφείς θέλησαν να προσδιορί­σουν στο έπος, στην τραγωδία, στην ιστορία. Εξάλλου, επειδή η κατάσταση αυτή είναι κοινή σε όλους, η λέξη αποκτά αθροιστική έννοια που σημαίνει το σύνολο των ανθρώπων οι οποίοι συμμετέ­χουν σε αυτή την κατάσταση. Τέλος, επειδή η έννοια αυτής της συλλογικότητας προκαλεί την αλληλεγγύη, η λέξη γίνεται συνώνυ­μη της καλωσύνης για τους ανθρώπους. Ο όρος «απόδειξη αν­θρωπισμού» θυμίζει την αλληλεγγύη και την εφαρμογή της.

Θα θέλαμε να πούμε ότι οι σημασίες αυτές που μεταβιβάστη­καν με τα αρχαία κείμενα είναι παρούσες στην ονομασία που εί­χαν κάποτε οι κλασικές σπουδές όταν τις αποκαλούσαν «ανθρω­πιστικές».
Μπορούμε να πούμε ότι οι Έλληνες τις εφάρμοσαν περισσό­τερο από άλλους λαούς; Ασφαλώς όχι. Παραβίαζαν τους γρα­πτούς και άγραφους νόμους, κατά περίσταση, όπως όλος ο κό­σμος. Είχαν σκλάβους που υπέταξαν με τη βία. Η Αθήνα υπήρξε μία αυτοκρατορία-τυραννία. Και η δημοκρατία ακόμα μετετράπη κάποτε -το λέει ο Αριστοτέλης- σε οχλοκρατία. Η έλλειψη ανοχής πολλαπλασίασε στην πόλη τις δίκες για ασέβεια, θανάτωσαν το Σωκράτη. Υπήρξαν περίοδοι εθνικών αντιθέσεων και εμφυλίων πολέμων όπως και σε μας. Οι Έλληνες όμως ήξεραν τουλάχιστον να πουν τι θα έπρεπε να είναι, να προσδιορίσουν αξίες και καμιά φορά να πεθάνουν γι’ αυτές.
Οπωσδήποτε δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ήταν οι μόνοι που το έκαναν. Οι αξίες που περιγράψαμε εδώ υπήρξαν χωρίς αμφι­βολία και αλλού. Ίσως μια μέρα το μάθουμε, ίσως όχι… Και εδώ α­κόμα, οι Έλληνες είχαν τη μοναδική αυτή τιμή -που απεικονίζει θαυμάσια την κυρίαρχη ιδέα του βιβλίου- να διατυπώσουν τις διάφορες αυτές αξίες, να τις ορίσουν, να προβάλλουν, από αόρι­στες εμπνεύσεις ή παραδόσεις, στις οποίες παραμένουν οι άλλοι, μια εικόνα σαφή, φωτεινή, παγκόσμια, η οποία, ζώντας μέσα στα κείμενα, μπορούσε να επικοινωνεί με τις άλλες ή ακόμα να ενι­σχύεται από αυτές, όταν εκείνες ήταν μόνο συγκεχυμένες και λαν­θάνουσες. Ασφαλώς, πολλοί λαοί θα είχαν παραδεχθεί ότι μια α­δελφή οφείλει να θάψει τον αδελφό της. Οι λαοί όμως αυτοί δεν έ­γραψαν μια Αντιγόνη. Τα αισθήματα αναπτύσσονται σε επαφή με τις λέξεις και τα παραδείγματα, όπως ένα φυτό που δέχεται το φως του ήλιου.
Και το αποτέλεσμα είναι ότι οι λέξεις και αυτά τα παραδείγ­ματα ογκώθηκαν και αυξήθηκαν σε όλους τους λαούς που βρέθηκαν σε άμεση ή έμμεση επαφή με την αρχαία Ελλάδα. Παρά τα μέ­τρα αποκλεισμού των τελευταίων δεκαετιών, η επιρροή συνεχίζε­ται. Μπορεί να μην αναγνωρίζουμε την προέλευση αλλά δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε ότι υπήρξε και ότι έχει συμβάλει σε αυτό που είμαστε.
Είναι περίεργο να διαπιστώνουμε, στη σημερινή εποχή της άρνησης των ελληνικών σπουδών, ότι η επιρροή αυτή εκδηλώνεται με δύο μορφές πολύ διαφορετικές και άνισης σημασίας. Η πρώτη είναι ορατή και φαινομενικά τουλάχιστον πολύ επιφανειακή. Εκφράζεται με τη συνήθεια, με την προσφυγή σε κύρια ονόματα και σε αόριστους μυθολογικούς υπαινιγμούς. Ο μίτος της Αριάδνης, το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα είναι αναμνήσεις ελληνικές. Το ίδιο και οι Ολυμπιακοί αγώνες και ο Μαραθώνιος δρόμος. Η Ευρώπη που σφυρηλατούμε με γρήγορους ρυθμούς έχει ελληνικό όνομα και επικαλείται πρόθυμα μία ηρωίδα που απήγαγε ο Δίας, που ί­σως να μην είναι η σωστή. Όλοι οι θεατές της τηλεόρασης συνεχί­ζουν ν’ ακούν φράσεις όπως: «Η Αριάδνη 5 θα συναντήσει τον Ερμή». Και οι πιο αμαθείς από τους νέους διανοούμενους χρησι­μοποιούν την ελληνική λέξη έρως με περισσότερη διάθεση από την αντίστοιχη γαλλική.
Η συνήθεια αυτή με διασκεδάζει. Δεν βασίζεται σε καμιά σο­βαρή γνώση αλλά παρόλα αυτά είναι αποκαλυπτική. Προϋποθέ­τει, σε μερικές περιπτώσεις, το γεγονός ότι οι ελληνικές λέξεις διατηρούν τη δύναμη και τη λάμψη τους: ο έρως δεν είναι ούτε η φιλία ούτε η αγάπη: ο έρως είναι πραγματικά σαφέστερη έν­νοια από την αγάπη. Συχνότερα, αυτές οι χρήσεις προϋποθέτουν την ακτινοβολία των συμβόλων ακόμα και όταν έχουν απομα­κρυνθεί από το αρχικό τους νόημα και έχουν αποκοπεί από τις ρί­ζες τους: το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα και ο Μαραθώνιος δεν θα ε­πιβίωναν εάν πάρα πολλές γενιές δεν είχαν ακούσει να γίνεται λό­γος γι’ αυτές τις οριακές σκηνές του φονικού και του κατορθώμα­τος. Και τέλος, θα διαπιστώσουμε ότι οι χρήσεις αυτές συνδέονται με την εξέλιξη της διεθνούς ζωής: τα ελληνικά σύμβολα ανήκουν σε όλους ή σε κανένα. Και, όπως σε πολλούς άλλους χώρους, η αρχαία Ελλάδα μας προσφέρει μια γλώσσα για την οποία θα πω, ακόμα μια φορά, ότι είναι οικουμενική.

Αλλά, εάν αυτές οι επιβιώσεις με διασκεδάζουν -μικρά παγό­βουνα που επιπλέουν χωρίς προορισμό, χωρίς να γνωρίζει πια κανείς γιατί βρίσκονται εκεί- υπάρχει μια άλλη επιβίωση πολύ πιο βαθειά και αγνοημένη σχεδόν από όλους. Είτε το θέλουμε είτε όχι, δημιουργήθηκε από ιδέες που βιώνουν μέσα μας χωρίς να το ξέ­ρουμε -σαν την καρδιά και το αίμα μας- και οι οποίες, μέσα από ποικίλα ενδιάμεσα προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα. Πράγμα­τι, η ελληνική κληρονομιά, εδραιωμένη στην επιδίωξη του καθολι­κού, έγινε το ίδιο το πνεύμα του δικού μας δυτικού πολιτισμού. Η καταδίκη της βίας, η ανεκτικότητα, ο σεβασμός προς τη δικαιοσύ­νη, η αγάπη για την ελευθερία, είναι λίγο πολύ τα συνθήματα αυ­τών που επικαλούνται τη δημοκρατία. Και πίσω από τα συνθή­ματα κρύβονται ολοζώντανες δυνάμεις στις οποίες είναι επικίνδυ­νο σήμερα ν’ αντισταθούμε. Αντίθετα, την εποχή που δημιουργείται η Ευρώπη, νομίζουμε ότι δεν στερείται ενδιαφέροντος ν’ αναγνωρίσουμε αυτή την οφειλή που έχουμε την τάση να την ξεχνά­με.
Όταν βλέπουμε Τσέχους διαφωνούντες να επικαλούνται τα μαθήματα του Θουκυδίδη κατά της τυραννίας, υπάρχει ασφαλώς εκεί μια συμπύκνωση. Και οι περισσότεροι από αυτούς αγνοούν σίγουρα το Θουκυδίδη. Η στάση τους όμως είναι απόλυτα σύμ­φωνη με το δίδαγμα της Ελλάδας και δεν θα ήταν ίσως κατανοητή χωρίς την πρώτη ώθηση που δόθηκε εκεί πριν 25 αιώνες.
Και εδώ μιλάμε για πολιτική. Η ευαισθησία όμως στις χώρες μας, ο τρόπος της σκέψης, η προσπάθεια για διαύγεια, η επιστή­μη, η φιλοσοφία -αυτός ο αγώνας που σχεδόν δεν σταμάτησε πο­τέ από τότε- επαναφέρουν στα πρώτα τολμηρά βήματα της Ελλάδας στους διάφορους αυτούς τομείς.
Αλλά έστω και αν φτάνουνε σήμερα στο σημείο να κόβουμε την επαφή με εκείνη την προνομιακή στιγμή στην ιστορία της αν­θρωπότητας, δεν θα καταστρέψουμε αυτή τη μακρά ωρίμανση, η οποία στην πορεία της μας πρόσφερε τους καρπούς της. Μια τέτοια αποκοπή θα ήταν όμως παράλογη, ένοχη και επι­κίνδυνη. Προσπαθώντας ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα «Γιατί η Ελλάδα;»,απαντάμε πάντα λίγο στην πιο πεζή και συνηθισμένη ε­ρώτηση: «Γιατί τα ελληνικά;»
Και σε τελική ανάλυση και σ’ αυτό ακόμα οι Αθηναίοι εκείνης της εποχής είχαν πλήρη συνείδηση του τι έπρατταν και του ρόλου που ήταν άξιοι να διαδραματίσουν. Ο Θουκυδίδης μας λέει, μέσω του Περικλή, ότι η Αθήνα είναι για την Ελλάδα ένα «ζωντανό δί­δαγμα», μία «αγωγή», μία «παίδευσις». Η Αθήνα υπήρξε για τους Έλληνες και οι Έλληνες για όλους εμάς: το γεγονός ότι είχε τόσο έ­ντονη την προαίσθηση, με ενθαρρύνει και με μαγεύει.

dinfo.grΖακλίν ντε Ρομιγί: "Αν η Ελλάδα μάς ζητούσε πίσω όλες τις λέξεις της που έχουμε δανειστεί, ο Δυτικός πολιτισμός θα κατέρρεε…"

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΣΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΟΡΕΙΝΟΥ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Άδεια εγκατάστασης για δύο αιολικά έργα στην περιοχή των Αγράφων, εξέδωσε  το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Τις αποφάσεις υπογράφει, με εντολή υπουργού ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Α.Π.Ε. & Εναλλακτικών Καυσίμων κ. Δ. Αλεξόπουλος



Η άλωση των Αγράφων!..

Το μεγαλύτερο Αιολικό Πάρκο, στο μεγαλύτερο υψόμετρο της Ελλάδας πρόκειται να κατασκευαστεί στις κορφές των απάτητων Αγράφων, σε μια ανόθευτη, προστατευόμενη περιοχή Natura, ένα μεγάλης κλίμακας έργο, φαραωνικών διαστάσεων, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το ορεινό φυσικό περιβάλλον!

Δεξιά και αριστερά του Αγίου Νικολάου πάνω από το χωριό Μεγάλα Βραγγιανά θα αναπτυχθούν 40 ανεμογεννήτριες!!!

  • Στο παρθένο ορεινό οικοσύστημα της περιοχής ζουν όλα τα μεγάλα θηλαστικά της Ελλάδας  όπως η αρκούδα, το ζαρκάδι, ο λύκος, το αγριόγιδο και απαντώνται όλα σχεδόν τα σπάνια και προστατευόμενα είδη αρπακτικών πουλιών π.χ. ο Χρυσαετός, το Όρνιο, ο Φιδαετός. Η περιοχή προστατεύεται  από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή νομοθεσία  (Ζώνης Ειδικής Προστασίας Ορνιθοπανίδας (SPA) με κωδικό SPA GR 2430002-ΟΡΗ ΑΓΡΑΦΑ και SPA GR2430002:ΟΡΗ ΑΓΡΑΦΑ).


  • Το ένα από τα δυο αιολικά πάρκα, στη θέση «Γραμμένη – Τούρλα – Καρνόπι» θα ισοπεδώσει τη θρυλική  κορυφογραμμή «Νιάλα» όπου υπάρχει το μνημείο του Εμφυλίου – σύμβολο εθνικής ενότητας και ενθύμημα της για ένα βράδυ(Απρίλιος 1947) συνύπαρξης λόγω χιονοθύελλας, ανδρών του Εθνικού Στρατού και του ΔΣΕ.


Μπορεί κανείς να φανταστεί σε αυτό το υπέροχο αλπικό τοπίο να διανοίγονται δρόμοι δεκάδων χιλιομέτρων και να περνούν κολώνες υψηλής τάσης και εγκαθίστανται 40 ανεμογεννήτριες

  • Τα αιολικά πάρκα θα δημιουργηθούν σε υψόμετρο 1600 με 2100 μέτρα, σε σημεία όπου δεν υπάρχει σχεδόν κανένα οδικό δίκτυο. Έτσι θα πρέπει να διανοιχθούν, από τα χαμηλά προς τις κορφές, χιλιόμετρα δρόμων που θα διασχίζουν ελατοδάση, παρθένα ορεινά λιβάδια και οικοσυστήματα όπου φύονται δεκάδες ενδημικά είδη (η περιοχή δεν έχει μελετηθεί αρκετά, αλλά υπολογίζεται ότι εδώ φυτρώνουν πάνω από 1.300 διαφορετικά είδη φυτών!).  Είναι αποδεδειγμένο πως τα έργα οδοποιίας για τη μεταφορά των τεραστίων ανεμογεννητριών θεωρούνται ιδιαίτερα βλαπτικά για το περιβάλλον καθώς θα πρέπει να δημιουργηθούν σε σαθρά εδάφη που διατρέχονται από μικρά ή μεγαλύτερα ορεινά ποτάμια. 


  • Η περιοχή λόγω υψομέτρου βρίσκεται πολύ μακριά από τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και θα πρέπει να στηθούν επίσης για πολλά χιλιόμετρα πυλώνες υψηλής τάσης που θα περνούν μέσα από πυκνά δάση ελάτης με αποτέλεσμα τον κίνδυνο προκλήσεων πυρκαγιών  σε μια απο τις λίγες περιοχές στην Ελλάδα όπου οι καλοκαιρινές φωτιές είναι σπάνιο φαινόμενο. Τμήμα της γραμμής μεταφοράς Υψηλής Τάσης μήκους 3.800 m περίπου, διέρχεται μέσω του «Τοπίου Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους» (ΤΙΦΚ) της Περιοχής Λίμνης Πλαστήρα, με κωδικό τόπου ΑΤ30110009.


Το μνημείο του Εμφυλίου στη «Νιάλα», εδώ κυριολεκτικά θα ξεθαφτούν τα κόκκαλα των νεκρών

Χωριά όπως τα ιστορικά Μεγάλα Βραγγιανά κυριολεκτικά θα στενάζουν κάτω από τον ίσκιο των θεόρατων ανεμογεννητριών.
Οι τοπικές κοινωνίες, σύλλογοι και φορείς αντιτίθενται κάθετα στη δημιουργία του πάρκου όμως εν μέσω κρίσης και δίψας για επενδύσεις, ποιος υπολογίζει τις τοπικές κοινωνίες και το περιβαλλοντικό κόστος!!
Επιπλέον οι περιβαλλοντικές μελέτες για τη κατασκευή παρομοίων έργων είναι ελλιπέστατες, κακοδιατυπωμένες και σχεδόν ποτέ δεν τηρούν ούτε τα ελάχιστα από αυτά για τα οποία έχουν δεσμευτεί. 

Αν τελικά πραγματοποιηθεί το έργο αυτό και «αλωθούν» τα Άγραφα, ανοίγει η κεκρόπορτα για την ολική καταπάτηση των δεκάδων κορφών της Πίνδου.
Πρόκειται για τον «Αρμαγεδώνα των Ελληνικών βουνών» που έρχεται με την μορφή των ΑΠΕ!

Περπατώντας προς Γραμμένη, αν δημιουργηθεί το αιολικό πάρκο οι ορειβάτες θα περπατούν κάτω από θεόρατους πυλώνες


Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα σχεδιαζόμενα έργα ΑΠΕ στην περιοχή των Αγράφων και για τον αγώνα που γίνεται για την αποτροπή τους,  οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να έρθουν σε επαφή με το:
Συντονιστικό για την Προστασία των Αγράφων 
xfasoulas@yahoo.gr (κος Χρήστος Φασούλας)
Κίνηση Πολιτών για την Προστασία του Ευρυτανικού Περιβάλλοντος,  Μανώλη Κοπανάκη  emkopanakis@gmail.com 
και Φώνη Τσιμάκη  pertsimaki@yahoo.gr και 

enallaktikos.grΗ άλωση των Αγράφων!.. Έρχεται ο «Αρμαγεδώνας των Ελληνικών βουνών»

Λίγες ώρες πριν βγει στον αέρα ένα ακόμα επεισόδιο του Survivor και το Youweekly.gr σας έχει το 5λεπτο βίντεο!
Οι Διάσημοι φαίνονται τσακισμένοι με την ασυλία που έχασαν και η Δαλάκα έγινε έξαλλη με την ήττα τους! Διαβάστε παρακάτω…

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Την ίδια ώρα ο Ηλίας από τους Μαχητές λέει ότι τα προβλήματα βγαίνουν στη φόρα όταν χάνει μια ομάδα και πετάει τη σπόντα του! Κάτι μας λέει πάντως ότι απόψε στο συμβούλιο θα γίνει χαμός!

Μέχρι το επεισόδιο όμως δείτε τα πλάνα στο Youweekly.gr:

youweekly


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Survivor 2: Διέρρευσαν πλάνα από το αποψινό επεισόδιο! Μαλλιά κουβάρια οι Διάσημοι! (Βίντεο)

Γενέθλια είχε η Κλαούντια και δεν το είχε πει στις συμπαίκτριές της.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Όμως η παραγωγή το γνώριζε και η Μαρία Μπακοδήμου της έκανε έκπληξη!
Η Μαρία μπήκε στο σπίτι με μία τούρτα και άρχισε να τραγουδά το happy birthday και ακολούθησαν και τα κορίτσια! Τι είπε η Κλαούντια για την έκπληξη;
Δείτε το βίντεο!

gossip-tv


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Power of love: Γενέθλια για την Κλαούντια – Η έκπληξη της Μπακοδήμου

Ο κακός χαμός ανάμεσα σε παίκτες του Power of love. Η φυγή του Δώρου και της Αθηνάς και η Γκαμπριέλα που απειλεί τον Κύπριο παίκτη με … μήνυση.
Μια ανάρτηση της Γκαμπιέλα στάθηκε αφορμή για να ανάψουν τα… αίματα με τον Δώρο και να έρθε δημόσιος καυγάς στα social media.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Οι δύο πρώην συμπαίκτες ήρθαν σε έντονη λογομαχία με αφορμή την ανάρτηση της Γκαμπιέλα που έγραφε: «Γράφει η παραγωγή ότι αν γυρίσουν τα παιδιά και τους έχετε φωτό ότι ήταν μαζί την στέλνετε και παίρνετε 1000€».
Η απάντηση του Δώρου δεν άργησε να έρθει: «Πραγματικά τώρα. Όποιος έχει ανάγκη τα 1000 ευρώ ας μου στείλει στο inbox να του στείλω υλικό! Έχω πολλές!».
Ενώ η Γκαμπριέλα είπε: «Την ανακοίνωση δεν την έβγαλα εγώ απλά την βρήκα! Στα @@ μου τι θα κάνεις όσο για την δόξα που λες έκανα και πριν τηλεόραση ειδήσεις, σχολιάζαμε αλλά που να ξέρεις και του χρόνου θα κάνω πάλι εκπομπή! Ο φίλος σας ο Δώρος με έβρισε και με κατηγόρησε δημόσια. Ξέρει αυτός μόλις του είπα για μήνυση τα έσβησε ή μάλλον πάλι του έκλεψαν το Instagram χαχαχα!». Προφανώς, η Γκαμπριέλα αναφέρεται στο σχόλιο του σε φωτογραφία της: «Εσύ με την τσόντα πως πάει;».
Η συνέχεια πάντως θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον!

Πηγή


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Power of love: Δώρος-Αθηνά: Τι ζήτησαν από την παραγωγή- Το ξεκατίνιασμα με την Γκαμπριέλα

Η Όλγα Φαρμάκη σε συνέντευξή της μίλησε για το survivor, τις κακουχίες που πέρασε στο ριάλιτι, τον σύντροφό της αλλά και για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής της που μέσα σε μία νύχτα άσπρισαν τα μαλλιά της!

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η Όλγα μεταξύ άλλων ανέφερε στην εκπομπή Happy Day: «Είχα περάσει ένα πολύ ισχυρό σοκ και αυτό που λένε ότι στεναχωρήθηκα πολύ και άσπρισαν τα μαλλιά μου σε μία νύχτα, αυτό έπαθα κι εγώ! Ξέσπασε ο οργανισμός μου, έπαθα και κνίδωση, αλλεργικό σοκ, το δέρμα μου φούσκωνε, έβγαζα εξανθήματα μία αλληλουχία πραγμάτων! Περίπου ένα χρόνο το πάθαινα αυτό! Ήξερα ότι θα βγει και η άσπρη τούφα στα μαλλιά μου, δεν με ενόχλησε αυτό! Δεν είχα δύναμη ούτε να χτενίσω τα μαλλιά μου, μετά από δύο μήνες βρήκα τη δύναμη σιγά σιγά να ξεμπλέξω τα μαλλιά μου, να αλλάξω χωρίστρα για να μη φαίνονται τα άσπρα γιατί ντρεπόμουν…»!
Δείτε τη συνέντευξή της Όλγας και τι είπε για τον αγαπημένο της και το ριάλιτι επιβίωσης!

Πηγή


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
H εξομολόγηση της Φαρμάκη: «Έπαθα σοκ.Ξέσπασε ο οργανισμός μου.Δεν είχα δύναμη ούτε να χτενιστώ»!

Την περασμένη Δευτέρα παρακολουθήσαμε τον μεγάλο τελικό του Master Chef 2. Όμως τι γίνεται πλέον με τα βράδια μας στη συχνότητα του Star και ποιο πρόγραμμα θα το αντικαταστήσει;

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Το «Money Drop» θα καλύψει το κενό που αφήνει στην prime time του Star το παιχνίδι μαγειρικής σύμφωνα με τη Real. Η Βίκυ Σταυροπούλου επέστρεψε στα πλατό και γυρίστηκαν επιπλέον δώδεκα επεισόδια. Από την προσεχή εβδοµάδα το τηλεπαιχνίδι θα µεταδίδεται τρεις φορές την εβδοµάδα, αντί για µία.

Πηγή


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Μετά το Master Chef τι; Η αντικατάσταση και οι αποφάσεις στο Star!

Με τη ιδιότητα του παρουσιαστή και χωρίς διοικητική θέση επιστρέφει στην ΕΡΤ ο Κώστας Αρβανίτης.
Ο δηµοσιογράφος θα ενταχθεί στο δυναµικό της ΕΡΤ µέσω εκποµπής µεικτής παραγωγής, που αναµένεται να εγκριθεί τις προσεχείς ηµέρες.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Σύµφωνα µε πληροφορίες της Real, το µαγκαζίνο θα µεταδίδεται καθηµερινά στην ΕΡΤ1 στις 13:00-15:00 και θα φέρει τον τίτλο «Άλλη διάσταση», ενώ θα κάνει πρεµιέρα στις 21 Μαΐου. Στο πλευρό του Κώστα Αρβανίτη, που θα έχει ρόλο κεντρικού παρουσιαστή, θα είναι και άλλοι δηµοσιογράφοι, µεταξύ των οποίων και ο προερχόµενος από το Star, Αλέξανδρος Κλώσσας. Σε ό,τι αφορά τη διοικητική θέση, αρχικά ο Κώστας Αρβανίτης προοριζόταν για επιτελικό ρόλο στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, παράλληλα µε την τηλεοπτική του παρουσία. Λόγω των αντιδράσεων, ωστόσο, που προκλήθηκαν στο εσωτερικό του Ραδιοµεγάρου, το σενάριο αξιοποίησής του σε διοικητική θέση, για την ώρα τουλάχιστον, εγκαταλείπεται.

Πηγή


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Κώστας Αρβανίτης: Επιστρέφει στην παρουσίαση στην ΕΡΤ

Καλημέρα φίλες μου. Σήμερα θα μιλήσουμε για διατροφή και για εκείνους τους καρπούς της φύσης, που η περίοδος αυτή είναι η εποχή τους και πρέπει οπωσδήποτε να συμπεριλάβετε στην διατροφή σας. Μπορεί να θεωρείται απαραίτητο , ειδικά μετά από κάποια ηλικία, να χρησιμοποιούμε κρέμες προσώπου και αλλά προϊόντα, αλλά εάν δεν κάνετε δουλειά από «μέσα» τα αποτελέσματα δεν θα είναι ποτε ιδανικά.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Φρούτα

Φράουλες

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου φρούτα είναι οι φράουλες! Θυμάμαι ακόμα που η μαμά μου για κάποιο παράξενο λόγο τις συντηρούσε μέσα σε νερό με ζάχαρη, ενώ εγώ πια, τις προτιμάω όπως είναι σκέτες.
Περιέχουν πλήθος βιταμινών, όπως είναι οι B1, B2, B3, B6, A, K και η βιταμίνη E, ενώ επειδή είναι πλούσιες σε αντιοξειδωτικά και βιταμίνη C, έχουν αντιρυτιδικές ιδιότητες. Οι καλύτερες σπιτικές μάσκες προσώπου είναι αυτές από τις φράουλες και ειδικά εάν αντιμετωπίζουμε θέματα με ακμή, μιας και είναι φυσική πηγή σαλικυλικού οξέος.

Μούσμουλα

Πριν την έρευνα μου στο google, για την θρεπτική τους αξία, να σας πω αυτό που θα καταλάβετε μόνες με το που τα γευτείτε. Είναι πλούσια σε νερό. Ενώ νόμιζα ότι το καρπούζι είναι εκείνο το φρούτο που σου δίνει αυτή την τόσο μοναδική αίσθηση δροσιάς και ενυδάτωσης, στην προσφέρει και το ταπεινό μούσμουλο.
Βελτιώνουν και αυτά την υγεία του δέρματος, ενώ πέρα από την Βιταμίνη Α, είναι πλούσια στους ηλεκτρολύτες Νάτριο και Κάλιο. Εάν βρίσκεστε σε δίαιτα, να ξέρετε ότι τα μούσμουλα περιέχουν ένα σεβαστό ποσοστό διαιτητικών ινών.

Κάνουν την εμφάνισή τους δειλά- δειλά:

Βερίκοκα

Είναι πλούσια σε βιταμίνη Α, γνωστή για τις αντιγηραντικές της ιδιότητες. Θα μάθετε όμως τα πάντα για αυτό το τόσο νόστιμο φρούτο, μπαίνοντας εδώ.

Λαχανικά

Σπαράγγια

Είναι σε υψηλή θέση όσον αφορά τις αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Είναι γεμάτα βιταμίνες όπως είναι οι την A, τη C, την E και την Κ ενώ κάτι το όπου θεωρείται και το μεγάλο τους ατού, είναι το φυλλικό οξύ.
Το καλύτερο συνοδευτικό για το κρέας ή το ψάρι σας, το οποίο μαγειρεύεται εύκολα και γρήγορα τσιγαρίζοντας απλά τα σπαράγγια σας, σε ένα αντικολλητικό τηγάνι με λίγο βούτυρο.

Extra tip: Εάν έχετε σκοπό να βγείτε και πιείτε και ένα ποτό παραπάνω, έχετε υπόψην σας ότι σύμφωνα με έρευνες, τα αμινοξέα και τα ιχνοστοιχεία που περιέχουν τα σπαράγγια, βοηθούν στην διάσπαση του αλκοόλ και προλαμβάνουν τα συμπτώματα μέθης.

Η καλύτερη εποχή τους!

Ντομάτες
Κολοκυθάκια
Μελιτζάνες
Πιπεριές

Και χωρίς πολλά πολλά, καταλαβαίνουμε ότι είναι η πιο σωστή περίοδος για το αγαπημένο ελληνικό φαγητό, που δεν είναι άλλο από τα γεμιστά!

Πηγή


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Νικολέττα Ράλλη: Τα διατροφικά μου tips για ένα λαμπερό και υγιές δέρμα

Η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου παραβρέθηκε στην στην επίδειξη μόδας του Στέλιου Κουδουνάρη.
Η Κωνστνατίνα Σπυροπούλου, μίλησε στην κάμερα της εκπομπής Πρω1νό- ενώ φωτογραφήθηκε με την Σάσα Σταμάτη και φαίνεται, η όποια μεταξύ τους παρεξήγηση αποτελεί παρελθόν. Διαβάστε παρακάτω….

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η Φαίη Σκορδά, μιλώντας για την διαμάχη- που έχει πλέον λήξει- ανάμεσα στην Σάσα και Λιάγκα, με την Κωνσταντίνα- είπε και για τις φωτογραφίες που τους είχαν απαθανατίσει σε μαγαζί στην Βουλιαγμένης.

Η Φαίη Σκορδά, είπε χαρακτηριστικά: «…Δεν είχα εγώ καμία σχέση, γιατί ποτέ δεν είπα κάτι- ίσα ίσα- πάντα την στήριζα, δεν μου έκανε κάτι. Οι δικηγόροι είχαν ζητήσει να γίνει το ραντεβού. Και για να μην είναι λίγο άκομψο, μια γυναίκα και ένας άντρας, πήγα και εγώ- ξέρεις να κάνω λίγο την χαριτωμένη. Βγήκαν οι φωτογραφίες γιατί είχε καλέσει φωτογράφους… και μετά έφυγε μόλις βγήκαν οι φωτογραφίες», ενώ πρόσθεσε: «Όχι, Όχι να μην γίνουν παρεξηγήσεις. Δεν μπορώ να ξέρω τι έχει κάποιος στο μυαλό του και πως σκέφτεται κάτι, αλλά στην βουλιαγμένη που τον χειμώνα κάποιες κυρίες με κάτι σκυλιά, εκείνη την ώρα μέσα στην νύχτα υπάρχουνε. Θέλω να σου πω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να είναι απ’ έξω φωτογράφος»

Δείτε το απόσπασμα στο σχετικό βίντεο:

youweekly


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Άδειασαν την Σπυροπούλου στο Πρω1νό! Η αποκάλυψη της Σκορδά για τις στημένες φωτογραφίες που την ρεζιλεύουν! (Βίντεο)