24 March, 2019
Home / Διαφορα (Page 1171)

…υφυπουργό Υποδομών και Μεταφορών Νίκο Μαυραγάνη. Και στη συνέχεια έκαναν σπέκουλα πάνω στη φράση του πως η υπογραφή του πρωθυπουργού μέχρι να κυρωθεί η συμφωνία, δεν της δίνει νομική ισχύ…

Κανείς δεν έχει αντίρρηση ο δημοσιογράφος να κάνει σκληρές ερωτήσεις και να επιμένει, εφόσον δεν παίρνει απάντηση, εξοντωτικά πάνω σε αυτές. Αλλά ο προπηλακισμός είναι άλλο πράγμα.

Οι…
παρουσιαστές της εκπομπής Σήμερα (ΣΚΑΪ) κάλεσαν τον Ν. Μαυραγάνη και δεν τον άφηναν να μιλήσει επειδή δεν τους άρεσαν οι – κομματικά αντίθετες με τη ΝΔ – απαντήσεις του.

Μίλαγαν συνέχεια επάνω του κι όταν αυτός προσπαθούσε να υπερασπιστεί τις απόψεις του παρουσιάζοντας ένα έγγραφο για το τι είχε κάνει στο Σκοπιανό η ΝΔ, δεν τον άφηναν να το διαβάσει και θεωρούσαν τις απαντήσεις του («δεν θέλετε να ακούσετε την αλήθεια») προσβλητικές για την δημοσιογραφική τους υπόσταση (ο ορισμός του κιτρινισμού).

Δύο τρεις φορές τον «επανέφεραν στην τάξη» και έκλεισαν άρον άρον τη συνομιλία. 

Η φράση, δε, του υφυπουργού Μεταφορών «από τα λίγα νομικά που ξέρω μέχρι να κυρωθεί η συμφωνία, η υπογραφή του πρωθυπουργού δεν έχει νομική υπόσταση» έγινε viral για τις επόμενες συζητήσεις…

Πηγή Προπηλάκισαν τον καλεσμένο τους…

Retzep-Tagip-ErdoganΤροποποιεί νόμους από το 1924 μέχρι το 2017 αλλάζοντας τις αναφορές σε αρμοδιότητες του πρωθυπουργού και του…
υπουργικού συμβουλίου, αντικαθιστώντας τις με τον πρόεδρο και την προεδρία

Διάταγμα το οποίο μεταφέρει εξουσίες στον πρόεδρο της Τουρκίας, στο πλαίσιο της μετατροπής του πολιτικού συστήματός της σε προεδρικό, δημοσιεύεται σήμερα στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης της χώρας αυτής.

Το διάταγμα αυτό τροποποιεί νόμους που χρονολογούνται από το 1924 μέχρι το 2017 και αλλάζει ιδίως κάθε αναφορά σε αρμοδιότητες του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου, αντικαθιστώντας τις με τον πρόεδρο και την προεδρία.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επανεξελέγη τον περασμένο μήνα αρχηγός του Κράτους, αποκτώντας την εκτελεστική προεδρία που επιθυμούσε διακαώς και συγκεντρώνοντας σχεδόν το σύνολο των εξουσιών στα χέρια του…

protothema.gr

Πηγή Όλες οι εξουσίες στα «χέρια» του Ερντογάν…

Είναι πράγματι εγκληματίας όποιος δεν έχει να πληρώσει ΕΝΦΙΑ;

Ο 80χρονος κύριος Στράτος είναι ένα από τα δεκάδες χιλιάδες θύματα του παραλογισμού του ΦΑΠ και του ΕΝΦΙΑ που έχουν υποστεί ποινική καταδίκη και κατασχέσεις επειδή βρέθηκαν σε ανυπαίτια αδυναμία καταβολής των ποσών που τους ζητά το Ελληνικό Δημόσιο για ΦΑΠ και ΕΝΦΙΑ. Είναι μια θλιβερή ιστορία ντροπής σχετικά με το πως πραγματικά λειτουργεί αυτό το κράτος. Ευχαριστούμε θερμά το κύριο Στράτο που μας έδωσε τα στοιχεία τη υπόθεσής του για να τα δημοσιεύσουμε. Αυτή είναι η ιστορία του.

Ποιος είναι ο κύριος Στράτος

Πριν ξεκινήσει η φοροκαταιγίδα με το ΦΑΠ και τον ΕΝΦΙΑ ο κύριος Στράτος ήταν επιχειρηματίας που ασχολήθηκε με την εμπορία ξύλου. Επειδή οι δουλειές πήγαν καλά μπόρεσε και απέκτησε, ύστερα από δεκαετίες σκληρής δουλειάς μια σχετικά αξιόλογη ακίνητη περιουσία. Συγκεκριμένα όλα τα χρήματα που έβγαλε στη διάρκεια της ζωής του τα έριξε σε μια και μόνο επένδυση: ένα οικόπεδο στη Λεωφόρο Φιλαδελφείας πάνω στο οποίο έκτισε ένα ημιτελές διώροφο κτίριο με υπόγειο, συνολικής επιφάνειας σχεδόν 3.750 τ.μ. το οποίο σήμερα είναι ακόμη στα μπετά. Στο παρελθόν μάλιστα το είχε νοικιάσει μόνο σαν αποθήκη σε ξυλέμπορους.

Σκοπός του ήταν μετά τη συνταξιοδότηση του να το νοικιάσει και να εισπράττει ένα καλό νοίκι για τα γεράματά του για να βοηθάει τα παιδιά του αλλά και τις αυξημένες ανάγκες περίθαλψης της καρκινοπαθούς συζύγου του.

Παράλληλα το 2000 βγήκε και η σύνταξή του από τον ΟΑΕΕ, η οποία ανερχόταν πριν τις περικοπές σε 877 ευρώ και τώρα είναι 800 ευρώ.

Η ιστορία του κυρίου Στράτου

Το 2013 ξεκίνησε το δράμα του: του ήρθαν μαζεμένα να πληρώσει 4 εκκαθαριστικά ΦΑΠ ύψους 17.000 ευρώ το καθένα (για τα έτη 2010, 2011, 2012 και 2013), επειδή το κράτος υπολόγιζε την αξία της ακίνητης περιουσίας του, δηλαδή του ανωτέρω διώροφου κτιρίου στη Λ. Φιλαδελφείας σε 2,2 εκ ευρώ.

Αυτός πίστευε ότι έχουν φουσκώσει την αξία αυτή και έχει προσφύγει στα δικαστήρια για να μειώσει την αξία αλλά μόλις το 2019 τον Απρίλιο θα συζητηθεί η πρώτη προσφυγή του. Όπως λέει χαρακτηριστικά «αν το δημόσιο πιστεύει ότι τα ακίνητά μου κάνουν 2,2 εκ ευρώ, ας έρθει να τα αγοράσει σε αυτή τη τιμή. Το ακίνητο είναι στα μπετά και όχι ξενοδοχείο 5 αστέρων».

Με αξιοπρέπεια και χωρίς να ζητήσει δανεικά αποφάσισε και έδωσε τις τελευταίες του οικονομίες για να καλύψει μέρος των οφειλών αυτών. Τα υπόλοιπα τα έβαλε σε ρύθμιση. Ενώ άρχισε μανιωδώς να ψάχνει για να βρει κάπου να το πωλήσει ή να το νοικιάσει. Αλλά δυστυχώς κανένα ενδιαφέρον δεν υπήρξε και οι λίγες σοβαρές προτάσεις που του έγιναν δεν προχώρησαν λόγω κρίσης. Όλοι ξέρουμε ότι κανείς δεν κάνει σοβαρές επενδύσεις κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Από την άλλη το πηγάδι των οφειλών στο δημόσιο από ΦΑΠ ΚΑΙ ΕΝΦΙΑ δεν είχε πάτο, γιατί το 2014 ήρθαν άλλα 17.000 ευρώ ως οφειλή ΕΝΦΙΑ, όπως επίσης άλλα 17.000 ευρώ το 2015, άλλα 17.000 ευρώ το 2016 και ούτω καθ’ εξής μέχρι και σήμερα. Τα ποσα όμως αυτά δεν μπορούσε να το εξοφλήσει: Με μια καρκινοπαθή σύζυγο και μια κουτσουρεμένη σύνταξη των 877 ευρώ και μια νεκρή αγορά ακινήτων δεν μπορούσε να βρει ούτε τα χρήματα για να διατηρήσει τη ρύθμιση.

Έτσι λοιπόν όπως συσσωρεύονταν τα χρέη του, τον Ιούνιο του2016 η Δ.Ο.Υ. Νέας Ιωνίας υπέβαλλε μήνυση κατά του κύριου Στράτου για το έγκλημα της μη καταβολής χρεών. Ουδείς ποτέ ενδιαφέρθηκε που οφείλεται η μη καταβολή χρεών. Το μόνο που ένοιαζε τη Δ.Ο.Υ. Ιωνίας ήταν ότι ο κύριος Στράτος χρωστούσε εκείνη τη στιγμή για ΦΑΠ και ΕΝΦΙΑ μαζί με τους τόκους 110.969, 98 ευρώ, δηλαδή ποσό πάνω από το όριο των 100.000 ευρώ που ορίζει ο νόμος για να ξεκινήσει η ποινική δίωξη. Από αυτά τα 24.000 ευρώ ήταν συνεισπραττόμενοι τόκοι. Παράλληλα το δημόσιο του έχει ήδη κάνει κατασχέσεις στα άλλα οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία του δηλαδή στο 1/5 του προσφυγικού ακινήτου που έχει από τη μητέρα του και στο 1/6 μιας ημιυπόγειας αποθήκης που δεν κατοικείται

Η υπόθεση πήγε μετά την εφορία σε έναν εισαγγελέα, ο οποίος ούτε καν εξέτασε τι συμβαίνει με τη περίπτωση αυτού του ανθρώπου και τον έστειλε κατηγορούμενο στο Ε τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών.

Με την ίδια αδιαφορία, μετά από 2 αναβολές που δόθηκαν με το ζόρι, το δικαστήριο που εξέτασε την υπόθεσή του απέρριψε το αίτημα αναβολής του (ο άνθρωπος είχε ασκήσει προσφυγές και περιμένει με αυτές να μειώσει το χρέος του και για αυτό ζητούσε να περιμένουν οι ποινικοί δικαστές να δικαστούν πρώτα οι προσφυγές του, αλλά δεν το δέχτηκαν) και τον καταδίκασε σε 6 μήνες φυλάκιση με αναστολή, αφού του αναγνώρισαν κάποια ελαφρυντικά.

Συμπεράσματα και ερωτηματικά από αυτή την ιστορία

Η παραπάνω ιστορία γεννά πάρα πολλά ερωτηματικά για το αν τελικά είμαστε κράτος δικαίου. Είναι δυνατόν να μην υπάρχει σε κανένα στάδιο της ποινικής διαδικασίας η δυνατότητα να ελεγχθεί αν πραγματικά φταίει αυτός ο άνθρωπος που κρίθηκε ένοχος με ποινή φυλάκισης έξι μηνών;

Ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε για αντικειμενικούς λόγους να πληρώσει το ΕΝΦΙΑ και το ΦΑΠ του, αφού δεν του φτάνανε οι οικονομίες και η σύνταξή του, είναι εγκληματίας;

Όλη η κοινωνία πρέπει να πάρει θέση στο ερώτημα αυτό γιατί δυστυχώς η δικαστική εξουσία κρύβεται πίσω από το ευθυνόφοβο σόφισμα του λεγόμενου «τυπικού εγκλήματος» σύμφωνα με το οποίο όποιος χρωστάει είναι ένοχος, τελεία και παύλα. Άρα το βάρος πέφτει στη κοινωνία.

Όλη η κοινωνία πρέπει να πάρει θέση στο ερώτημα αν αυτός ο άνθρωπος είναι εγκληματίας και για έναν ακόμη λόγο: Όλοι μπορούμε να βρεθούμε στη θέση του.

Είναι λοιπόν εγκληματίας ο 80 χρόνος κύριος Στράτος;

Είναι σωστό να μην ελέγχεται αν αυτός ο άνθρωπος μπορούσε να κάνει αλλιώς; Είναι δίκαιο να μην εξετάζεται από κάποιον αν μπορούσε να πληρώσει;

Στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να πάρει ξεκάθαρη θέση και ο πολιτικός κόσμος μας, που συχνά έχει χύσει κροκοδείλια δάκρυα για τον ΕΝΦΙΑ χωρίς όμως κάποιο απτό αποτέλεσμα:

Είναι εγκληματίας ένας συνταξιούχος που δεν μπορεί να βρει χρήματα για να πληρώσει το ΕΝΦΙΑ του;

Ήρθε τέλος η ώρα και για εμάς να πάρουμε θέση για να μην βρεθούμε και εμείς στην ίδια θέση.

Σημείωση του συντάκτη: Σκοπός μας δεν είναι να κατηγορηθούν από την κοινωνία τα πρόσωπα που συμμετέχουν στην υπόθεση αυτή αλλά να γίνει πιο ανθρώπινο το νομοθετικό πλαίσιο.

Επισυναπτόμενα αρχεία

Καταδικαστική Απόφαση

Κατηγορητήριο

Μύνηση και Πίνακας Χρεών

forologoumenoi.gr

Πηγή Η πρώτη ποινική καταδίκη σε φυλάκιση 6 μηνών για χρέη ΦΑΠ και ΕΝΦΙΑ

Τι δεν καταλαβαίνεις;

Έχουν λυσσάξει από χθες στον ΣΚΑΪ (από όλο το τσούρμο ξεχωρίζει μόνο ο ψύχραιμος και σοβαρός Παπαχελάς) με τον Καμμένο. Δεν καταλαβαίνουν, λένε, αυτά τα αντικρουόμενα που λέει ο υπουργός Άμυνας.

Δεν έχουμε καμιά διάθεση να υποστηρίξουμε τον Καμμένο, όμως: Τι…
λέει τελευταία μόνιμα και σταθερά;

Πρώτον, ότι θα πάει μέχρι τέλος και – εδώ βάζει ένα «αλλά» – 

Δεύτερον, αν έρθει η συμφωνία για το Σκοπιανό στη Βουλή, αυτός θα ρίξει την κυβέρνηση!

Τι δεν καταλαβαίνουν;   

Από κοντά και η Ανθυπολυριτζούλα ρωτά τους καλεσμένους «μήπως καταλάβατε εσείς κάτι περισσότερο από ότι καταλάβαμε εμείς»; 

Να πιστέψουμε πως τα άτομα είναι μουρόχαυλοι; Όχι βέβαια. Πολύ καλά καταλαβαίνουν. 

Το κακό είναι ότι ενώ καταλαβαίνουν ακριβώς περί τίνος πρόκειται, προσπαθούν να δημιουργήσουν μια σύγχυση στο κοινό που τους παρακολουθεί…

Πηγή Τόσο χαζός είσαι ρε Δημητράκη;…

Μουδιασμένη η διοίκηση της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ μετά από την επίθεση του…
Μαξίμου στον Ολιγάρχη για το «Μακεδονικό».  

***

Στο Νομισματοκοπείο δεν κινείται φύλλο και κανείς δεν λέει τίποτα! Ολοι απαντούν στις ερωτήσεις με ενα ξερό: «Είμαστε σε αναμονή πολυ μεγάλων αλλαγών».

***

Με τους υπεύθυνους για τις κυκλοφορίες τα έχουν βάλει τα αφεντικά των εφημερίδων.

***

Λες και φταίνε για την κατρακύλα, οι φουκαράδες υπαλληλοι που μετράνε τα δέματα. 

***

Ερχεται κύμα απολύσεων σε μαγαζί που θα έπρεπε να ήταν άνετο κι ωραίο. Αλλά δεν…

zoornalistas.com

Πηγή Εν αναμονή μεγάλων αλλαγών στο «Έθνος»…

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Σύμφωνα με ερευνητές, η ιδεολογία που γεννήθηκε το 2011 είναι ένα μείγμα κυβερνο-αναρχισμού, αντι-παγκοσμιοποίησης και λαϊκισμού όπως αυτού που εμφανίσθηκε στη Ρωσία και στην Αμερική στα τέλη του 19ου αι.

Ολοι γνωρίζουμε τη μάσκα των Anonymous, σύμβολο εμβληματικό του νέου τύπου επανάστασης (αναρχο-λαϊκισμού) , ένα σύμβολο που το είδαμε στους δρόμους του Καΐρου και όχι μόνο. Η νέα ιδεολογία που έχει προκύψει έχει τις βάσεις τις στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης που εμφανίσθηκαν τη δεκαετία του 1990 αλλά και του 2000. Κινήματα που απέρριψαν την ισχύ των ΜΜΕ και προώθησαν την ιδέα της συλλογικότητας μέσω των λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά. Υπάρχει ωστόσο μία σημαντική διαφορά μεταξύ των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης και των κινημάτων των πλατειών όπως ήταν οι Αγανακτισμένοι στην Ελλάδα κτλ.

Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ήταν βέβαια κατά του παγκόσμιου νέο – φιλελευθερισμού και των κύριων εκφραστών τους όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κτλ. ενώ τα κινήματα των πλατειών, όπως τα ζήσαμε με τους Αγανακτισμένους, στρέφονταν κυρίως εναντίον του εγχώριου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος και η ιδεολογική καθαρότητα ή πλατφόρμα όπως θα έλεγαν κάποιοι, απλά δεν υπήρχε. Στα κινήματα των πλατειών συμμετείχαν καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι συζητούσαν δημόσια και μοιράζονταν τις σκέψεις τους με άλλους, το δε πρόταγμα τους ήταν περισσότερη δικαιοσύνη και διαφάνεια από το πολιτικό σύστημα.

Το «συμβόλαιο» μεταξύ κυβερνώντων και λαού έχει διαρραγεί λόγω της κρίσης. Η δημιουργία τεχνητών οικονομικών κρίσεων από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ, τα επονομαζόμενα προγράμματα διάσωσης που δεν διασώζουν τελικά κανέναν, οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην εξαθλίωση (η χώρα μας αποτελεί ζωντανό παράδειγμα). Οι κυβερνήσεις δεν εξασφαλίζουν πλέον την ευημερία ούτε καν τη βιωσιμότητα των πολιτών και η ελευθερία περιορίζεται.

Τα καινούρια κινήματα και η νέα ιδεολογία χρησιμοποιούν κυρίως τα κοινωνικά μέσα για τη διάδοση των μηνυμάτων με στόχο την κινητοποίηση του εξαγριωμένου πολίτη και την προστασία του από τα μέτρα λιτότητας (βλ. κίνημα εναντίον των πλειστηριασμών). Οι επικοινωνιακές εκστρατείες των κινημάτων αυτών αποκαλύπτουν τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, θίγουν την φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και την καταπίεση που ασκεί η κυβέρνηση.

Δημιουργείται ένα δίπολο – ο απλός κόσμος εναντίον των ελίτ, ένας απλός κόσμος που αναζητά τη δημοκρατία και μάχεται τον απολυταρχισμό. Η σχέση με την Αριστερά είναι πλέον ανταγωνιστική γι’αυτό και η Αριστερά βλέπουμε ότι μάχεται τα κινήματα αυτά. Στην οικονομία οι κύριοι άξονες είναι η παροχή κοινωνικών δαπανών και εξασφάλισης ελάχιστου μισθού ενώ σε αντίθεση με τα κινήματα της παγκοσμιοποίησης που προσδοκούσαν το τέλος του καπιταλισμού, η νέα ιδεολογία δίνει έμφαση στο τέλος των ανισοτήτων κυρίως σε εθνικό/τοπικό επίπεδο.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να καλύψει τη νέα αυτή ιδεολογία ενώ, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να τοποθετείται ως λαϊκιστική με την έννοια του σωβινιστικού εθνικισμού.

Η μη κατανόηση του νέου αυτού ιδεολογικού πλαισίου θα είναι και η αιτία κατάρρευσης πολλών πολιτικών κομμάτων και συσχετισμών που υφίστανται σήμερα.

Στην Ελλάδα το βλέπουμε μέσω της μαζικής αμφισβήτησης αλλά και τη δημιουργία πολλών μικρών κομμάτων, τα οποία όμως και αυτά σε έναν αρκετά μεγάλο βαθμό δεν κατανοούν τις αλλαγές αυτές αλλά κινούνται με παλαιοκομματικό τρόπο.

Ο κόσμος, λοιπόν, αλλάζει, μία αλλαγή ριζική και ως τέτοια προκαλεί αναταραχές και ανατροπές. Η νέα πραγματικότητα δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα αλλά πολύ γρήγορα, ίσως μετά από πολύ επώδυνες διαδικασίες, θα δημιουργηθεί ελπίζοντας με καλύτερους όρους για τους ανθρώπους.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη μου «Πλάτωνας όχι Πρόζακ» στο ηλεκτρονικό περιοδικό Writers Gang.

mastroyanni.blogspot.com

Πηγή Είσαι αναρχο-λαϊκιστής;

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Σύμφωνα με ερευνητές, η ιδεολογία που γεννήθηκε το 2011 είναι ένα μείγμα κυβερνο-αναρχισμού, αντι-παγκοσμιοποίησης και λαϊκισμού όπως αυτού που εμφανίσθηκε στη Ρωσία και στην Αμερική στα τέλη του 19ου αι.

Ολοι γνωρίζουμε τη μάσκα των Anonymous, σύμβολο εμβληματικό του νέου τύπου επανάστασης (αναρχο-λαϊκισμού) , ένα σύμβολο που το είδαμε στους δρόμους του Καΐρου και όχι μόνο. Η νέα ιδεολογία που έχει προκύψει έχει τις βάσεις τις στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης που εμφανίσθηκαν τη δεκαετία του 1990 αλλά και του 2000. Κινήματα που απέρριψαν την ισχύ των ΜΜΕ και προώθησαν την ιδέα της συλλογικότητας μέσω των λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά. Υπάρχει ωστόσο μία σημαντική διαφορά μεταξύ των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης και των κινημάτων των πλατειών όπως ήταν οι Αγανακτισμένοι στην Ελλάδα κτλ.

Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ήταν βέβαια κατά του παγκόσμιου νέο – φιλελευθερισμού και των κύριων εκφραστών τους όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κτλ. ενώ τα κινήματα των πλατειών, όπως τα ζήσαμε με τους Αγανακτισμένους, στρέφονταν κυρίως εναντίον του εγχώριου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος και η ιδεολογική καθαρότητα ή πλατφόρμα όπως θα έλεγαν κάποιοι, απλά δεν υπήρχε. Στα κινήματα των πλατειών συμμετείχαν καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι συζητούσαν δημόσια και μοιράζονταν τις σκέψεις τους με άλλους, το δε πρόταγμα τους ήταν περισσότερη δικαιοσύνη και διαφάνεια από το πολιτικό σύστημα.

Το «συμβόλαιο» μεταξύ κυβερνώντων και λαού έχει διαρραγεί λόγω της κρίσης. Η δημιουργία τεχνητών οικονομικών κρίσεων από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ, τα επονομαζόμενα προγράμματα διάσωσης που δεν διασώζουν τελικά κανέναν, οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην εξαθλίωση (η χώρα μας αποτελεί ζωντανό παράδειγμα). Οι κυβερνήσεις δεν εξασφαλίζουν πλέον την ευημερία ούτε καν τη βιωσιμότητα των πολιτών και η ελευθερία περιορίζεται.

Τα καινούρια κινήματα και η νέα ιδεολογία χρησιμοποιούν κυρίως τα κοινωνικά μέσα για τη διάδοση των μηνυμάτων με στόχο την κινητοποίηση του εξαγριωμένου πολίτη και την προστασία του από τα μέτρα λιτότητας (βλ. κίνημα εναντίον των πλειστηριασμών). Οι επικοινωνιακές εκστρατείες των κινημάτων αυτών αποκαλύπτουν τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, θίγουν την φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και την καταπίεση που ασκεί η κυβέρνηση.

Δημιουργείται ένα δίπολο – ο απλός κόσμος εναντίον των ελίτ, ένας απλός κόσμος που αναζητά τη δημοκρατία και μάχεται τον απολυταρχισμό. Η σχέση με την Αριστερά είναι πλέον ανταγωνιστική γι’αυτό και η Αριστερά βλέπουμε ότι μάχεται τα κινήματα αυτά. Στην οικονομία οι κύριοι άξονες είναι η παροχή κοινωνικών δαπανών και εξασφάλισης ελάχιστου μισθού ενώ σε αντίθεση με τα κινήματα της παγκοσμιοποίησης που προσδοκούσαν το τέλος του καπιταλισμού, η νέα ιδεολογία δίνει έμφαση στο τέλος των ανισοτήτων κυρίως σε εθνικό/τοπικό επίπεδο.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να καλύψει τη νέα αυτή ιδεολογία ενώ, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να τοποθετείται ως λαϊκιστική με την έννοια του σωβινιστικού εθνικισμού.

Η μη κατανόηση του νέου αυτού ιδεολογικού πλαισίου θα είναι και η αιτία κατάρρευσης πολλών πολιτικών κομμάτων και συσχετισμών που υφίστανται σήμερα.

Στην Ελλάδα το βλέπουμε μέσω της μαζικής αμφισβήτησης αλλά και τη δημιουργία πολλών μικρών κομμάτων, τα οποία όμως και αυτά σε έναν αρκετά μεγάλο βαθμό δεν κατανοούν τις αλλαγές αυτές αλλά κινούνται με παλαιοκομματικό τρόπο.

Ο κόσμος, λοιπόν, αλλάζει, μία αλλαγή ριζική και ως τέτοια προκαλεί αναταραχές και ανατροπές. Η νέα πραγματικότητα δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα αλλά πολύ γρήγορα, ίσως μετά από πολύ επώδυνες διαδικασίες, θα δημιουργηθεί ελπίζοντας με καλύτερους όρους για τους ανθρώπους.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη μου «Πλάτωνας όχι Πρόζακ» στο ηλεκτρονικό περιοδικό Writers Gang.

mastroyanni.blogspot.com

Πηγή Είσαι αναρχο-λαϊκιστής;


O παλαιοκομματισμός δεν ταιριάζει στο Ποτάμι, είπε ο ιδρυτής του – και αποχώρησε, απενεπλάκη μάλλον, από το Κίνημα Αλλαγής. Η…
ηγεσία αυτού του κινήματος επιμένει σε πολιτικές του παρελθόντος – έτσι λένε οι αποχωρήσαντες.

Ως γνωστόν, οι πολιτικές του Ποταμιού και των άλλων πολιτικών κομμάτων στηρίζονται στο παρόν και στο μέλλον παρακαλώ, έτσι διορατικοί και ανεξάρτητοι που είναι οι Ελληνες πολιτικοί. Μακριά από μεταρρυθμιστικές άπνοιες και εγκλωβισμούς σε παλαιομοδίτικες συμπεριφορές· αρχηγισμούς και τα συμπαρομαρτούντα, είπαν οι επιτέλους απεμπλακέντες. Εσκασαν οι άνθρωποι το λίγο αυτό διάστημα που συνυπήρξαν – ούτε δεξιά μπορούσαν να κοιτάξουν ούτε όμως και αριστερά. Τώρα είναι σε θέση να αποφασίζουν: ελεύθεροι, αρτιμελείς, ανεξάρτητοι. Ανακούφιση.

Αλλού θα ψάξουν για φιλελεύθερες και μεταρρυθμιστικές δυνάμεις – το πού είναι ένα ζήτημα βεβαίως, αλλά προς το παρόν επείγει η απομάκρυνση από την παράδοση και τον παλαιοκομματισμό. Λες και στο Ποτάμι όλα κυλούσαν δημοκρατικά, μες στην ενημέρωση των οργάνων και μες στη διαύγεια, κοντά τους εργαζόμενους, στην ελληνική περιφέρεια, λες και είχε ταυτιστεί αυτό το προσωποπαγές, «μιντιακό» κόμμα με την κοινωνία, ένα πράγμα… Τι να πεις.

Ο,τι γουστάρει ο καθένας λέει, πολλοί μάλιστα δίνουν και προσοχή στα λεγόμενα του καθένα. Εντάξει, ο Θεοδωράκης δεν είναι ο καθένας, κοτζάμ αρχηγός Ποταμιού [στεγνού, ρέοντος, εκχειλισμένου κελαρυστών υδάτων δεν έχει σημασία], μπορεί να εκφέρει και καμιά ανέξοδη ανοησιούλα παραπάνω – άκρως δικαιολογείται ο άνθρωπος.

Δεν πάνε πίσω οι «απατημένοι». Πολλά βαρύγδουπα στην ανακοίνωση-απάντηση. Προχωρούν μπροστά με ανοιχτό πνεύμα, προσθέτουν, πολλαπλασιάζουν, ενώ άλλοι διαιρούν. Επίσης: όποιος υποτιμά την ανάγκη για ενότητα στον χώρο της Κεντροαριστεράς είναι σίγουρο ότι θα κριθεί από τον κόσμο της παράταξης. Υπάρχει, ξεχνούν, και ο κόσμος της Κεντροδεξιάς, που και αυτός έχει τη δική του παράταξη.

Πούθε θα κάνει το Ποτάμι; Αυτό θα το αποφασίσουν οι ομάδες εργασίας που θα συγκροτηθούν μέσα στον Ιούλιο [δεν παίζουν στο Ποτάμι] και οι επαφές του αρχηγού με το ευρωπαϊκό ρεύμα Μακρόν [είπαμε, δεν παίζουν] καθώς και οι σύνεδροι του Οκτωβρίου ή όσοι έχουν παράλληλες με τους συνέδρους σκέψεις.

Δεν πλήττει κανείς με όλες αυτές τις αστειότητες και το ελαφρύ θέατρο δεξιών τε και αριστερών [γαλάζιων, πράσινων, πορτοκαλί, ροζ, ξέρω γω…]. Καταντάνε όμως κουραστικοί με τα ριζοσπαστικά στερεότυπα και την επαναστατική φρασεολογία, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά αέρας κοπανιστός.

Ο αντιδεξιός Ραγκούσης, λ.χ., όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ευλογάει τα γένια του – ευτυχώς που δεν ήταν στο Κίνημα Αλλαγής κι έτσι δεν ήλθε σε αμηχανία [πολιτική, εννοείται]. Τι ακούει κανείς από ανθρώπους νάρκισσους και αυτοθαυμαζόμενους [δεν είναι ταυτολογία].

Δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σοβαρή Κεντροαροστερά ούτε, ωσαύτως, σοβαρή Κεντροδεξιά σε μια χώρα άγουρη [αγουροξυπνημένη], χωρίς σημαντική επαφή [και γνώση] των πολιτών με θεσμούς, που διέπουν μια κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Οι περισσότεροι βουλευτές θεωρούν ότι είναι κτήμα τους το έδαφος του Κοινοβουλίου – αδυνατούν (;) να κατανοήσουν ότι είναι εθνικό έδαφος και ότι πρέπει να το υπερασπίζονται με βάση τους διεθνείς νόμους και το διεθνές δίκαιο· τι, αλήθεια, δεν καταλαβαίνουν; Εάν είχαν την παραμικρή υποψία πού πατάνε κάθε μέρα, θα ήσαν τουλάχιστον πιο σοβαροί – δεν γίνεται λόγος για εγγραμματοσύνη και πολιτισμό…

efsyn.gr

Πηγή Δεξιά και αριστερά ρε(ύ)ματα – Ποτάμια…