25 April, 2019
Home / Διαφορα (Page 1130)

Από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Μαθαίνουμε, κυρίως, πώς να μην ξανακάνουμε το ίδιο λάθος. Αν όμως το λάθος γίνεται κατ΄ εξακολούθηση, τότε τα πράγματα είναι σοβαρά. Γιατί τότε είναι προφανές πως…
κάτι δεν έχουμε καταλάβει. Κάτι δεν κάνουμε καλά. Αν όχι πως είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. 

Στην περίπτωση των fake news, γιατί αυτά είναι τα λάθη που θα μας απασχολήσουν, το πράγμα έχει παραγίνει. Το Διαδίκτυο βρίθει ψευδών ειδήσεων. Γι΄αυτό η Γαλλική Βουλή εξέτασε νομοσχέδιο για την καταπολέμησή τους. 

Το Facebook αναζητά τρόπους για να περιορίσει τη δημοσίευσή τους. Η Google κήρυξε αγώνα εναντίον τους και τον χρηματοδότησε με το παχυλό ποσό των 300 εκατομμυρίων δολαρίων. Το Twitter ανέστειλε τη λειτουργία σε περισσότερους από 70 εκατομμύρια λογαριασμούς χρηστών τους τελευταίους δύο μήνες σε μια προσπάθεια να μειώσει τη ροή ψευδών πληροφοριών Και εδώ; Μόλις χθες συγκινούμασταν διαβάζοντας για την απόφαση των κροατών διεθνών να δωρίσουν τα πριμ από το Παγκόσμιο Κύπελλο σε φιλανθρωπικά ιδρύματα της πατρίδας τους, καταγγέλλοντας παράλληλα τη διαφθορά στη χώρα τους. Τσάμπα τα δάκρυα, αφού fake news ήταν και αυτά. Ψέματα. Ενα ανόητο αστείο που το πήραμε πολύ στα σοβαρά. 

Οπως και τόσα άλλα αστεία. Υπάρχουν, βεβαίως, και fake news που δεν είναι καθόλου αστεία. Που κάποιοι τα χρησιμοποιούν επιδέξια για να κατευθύνουν τα πλήθη, για να δημιουργήσουν το κλίμα που επιθυμούν, για να βλάψουν τους αντιπάλους τους… Λιγούρηδες με την πρόεδρο της Κροατίας Πατήστε εδώ Το παιχνίδι της ενημέρωσης είναι γεμάτο παγίδες. Η αποκάλυψη ή η αναπαραγωγή και η κοινοποίηση-δημοσίευση μιας είδησης δεν είναι διαδικασίες τόσο εύκολες όσο πιθανώς φαίνονται. Οι περισσότεροι από εμάς που ασχολούμαστε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία, κάποια φορά την έχουμε πατήσει. Επειδή εμπιστευθήκαμε πηγές που δεν έπρεπε, επειδή πάνω στη βιασύνη μας δεν διασταυρώσαμε την πληροφορία που είχαμε… 

Από τα λάθη μας όμως, είπαμε, πρέπει να μαθαίνουμε. Δυστυχώς, η βιασύνη με την οποία αναπαρήγαγαν και δημοσιογραφικές σελίδες την ψεύτικη είδηση με τους Κροάτες, επιβεβαιώνει πως πολλοί είναι ακόμα οι επαγγελματίες που δεν έχουν μάθει να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Αυτοί που έγραψαν (δηλαδή αντέγραψαν ο ένας από τον άλλο) πως οι ποδοσφαιριστές ανακοινώνοντας τη δωρεά κατηγόρησαν τους πολιτικούς τους ως υπευθύνους για την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας τους. Χωρίς να έχουν παρατηρήσει πως μερικές ώρες πριν οι ίδιοι ποδοσφαιριστές φωτογραφίζονταν καταχαρούμενοι, αγκαλιά με αυτούς τους πολιτικούς, γεγονός που καθιστά την είδηση ύποπτη. Τι κάνει ο δημοσιογράφος που βρίσκεται μπροστά σε μία ύποπτη είδηση; Ψάχνει πιο προσεκτικά, επιβεβαιώνει και έπειτα δημοσιεύει. 

Η αξιοπιστία είναι πιο σημαντική από την ταχύτητα δημοσίευσης, το έχουμε ξεχάσει; Μας έχουν φάει, φαίνεται, την εποχή του Διαδικτύου, οι όλο και πιο γρήγορες ταχύτητες που αναπτύσσουμε και στο θέμα της διασποράς των ειδήσεων. Ποιο το αποτέλεσμα; Δεν προφταίνουμε να ξεχωρίσουμε την αληθινή από την κατασκευασμένη είδηση. Σπεύδουμε να αναπαράγουμε εντελώς αβασάνιστα ό,τι μπαρούφα φτάνει στα αυτιά μας. Αλλά και ό,τι νομίζουμε πως θα αρέσει στον μέσο χρήστη του Facebook, του Twitter κλπ.. Ετσι, επειδή γνωρίζουμε πόσο χαίρεται το πλήθος όταν ξεμπροστιάζονται οι πολιτικοί, με ευκολία του σερβίραμε τη συγκινητική και αντρίκια αντίδραση των Κροατών. 

Τι ωραία που θα ήταν να είχε υπάρξει κιόλας μια τέτοια αντίδραση! Πάντως, it takes two to tango. Ακόμα και αν οι αμελείς, οι απρόσεκτοι, οι κακοί δημοσιογράφοι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τα fake news, έχουν και οι αναγνώστες-χρήστες του Internet μέρος της ευθύνης. Ανθρωποι που στο όνομα της όποιας ιδεολογίας τους εμφανίζονται πρόθυμοι να εξαπατηθούν. Κάπως έτσι, άλλοι έγιναν έξαλλοι όταν ψευδώς ακούστηκε πως πρόσφυγες εισπράττουν παχυλά επιδόματα, άλλοι έσπευσαν να καταδικάσουν την κακομεταχείριση των προσφύγων πιστεύοντας φωτογραφίες που όπως αποδείχτηκε τελικά ήταν ψεύτικες. Σύγχυση επικράτησε και προ μηνών, όταν φωτογραφία από τα γυρίσματα ταινίας πλασαρίστηκε ως ντοκουμέντο όπου πρόσφυγας προτάσσει το στέρνο του σε Γερμανό αστυνομικό. 

Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη τον περασμένο Φεβρουάριο, περισσότεροι από τους μισούς Ελληνες (ποσοστό 55%) πιστεύουν πως σχεδόν καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με μια είδηση ή πληροφορία που είτε τους παραπλανά, είτε είναι τελείως ψευδής. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης στο θέμα της ενημέρωσης είναι προφανές. Η καταπολέμηση των fake news και στην Ελλάδα είναι μια διαδικασία που μας αφορά όλους. Γιατί οι ψευδείς ειδήσεις, ακόμα και αν μας κάνουν να γελάμε, ή να επιβεβαιώνουμε πόσο έξυπνοι είμαστε εμείς που κάτι είχαμε καταλάβει και πόσο βλάκας είναι ο διπλανός που τις πίστεψε, μπορούν στο τέλος της μέρας να αποδειχτούν πολύ πιο σοβαρές από όσο νομίζαμε. Μπορούν να μας βλάψουν όλους, ακόμα και σε εθνικό επίπεδο…

Κοσμάς Βίδος

Πηγή Fake news παντού…

Ο πατέρας του ανθυπολοχαγού Άγγελου Μητρετώδη δηλώνει πως τα παιδιά τους, κάνουν υπομονή. Είναι όμηροι πολιτικού παιχνιδιού.

Σε…
δήλωσή του στο protothema αναφέρει:

«Δεν ήταν έκπληξη για εμάς αυτό. Τα περιμένουμε πια όλα. Είναι προσχήματα όλα αυτά που χρησιμοποιούν εναντίον των παιδιών ότι δεν έχουν μόνιμη κατοικία , ότι είναι ύποπτοι για φυγή και όλα τα άλλα. Προσπαθούν να βγάλουν μια αρνητική απόφαση. Έτσι το ερμηνεύουμε εμείς. Είναι ένα πολιτικό παιχνίδι σε πολύ υψηλό επίπεδο και πρέπει να λειτουργήσουμε με τους κανόνες αυτούς. Καλά είναι και τα δυο παιδιά αλλά σκεφτείτε ότι είναι κλεισμένα σε ένα χώρο, χωρίς επικοινωνίες , χωρίς δραστηριότητες, χωρίς επαφές , χωρίς φίλους και κάνουν μεγάλη υπομονή»…

Πηγή Πατέρας Μητρετώδη: Τα παιδιά μας είναι όμηροι…


Το σώμα του κάθε ανθρώπου απαρτίζεται από 3 δυνάμεις ιδιότητες.
Η μία είναι η καρδιά, η άλλη είναι η ψυχή και η τρίτη το ίδιο το μυαλό.
Οι δυνάμεις αυτές φέρνουν το σώμα του κάθε ανθρώπου σε σημεία- καταστάσεις – ασθένειες, όταν η χρήση τους είναι αντίθετες από την φυσικότητα και την αυθεντικότητα.
Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο στο σώμα του κάθε ανθρώπου επηρεάζεται άμεσα από την χρήση των δυνάμεων αυτών.
Τι θα πει επηρεάζεται ?


Θα πει πως ο κάθε άνθρωπος είναι μία μονάδα που έχει μέσα της και τους δύο πόλους, αρνητικό και θετικό. Και πως αφού έχει μέσα του και τους δύο πόλους, ο ίδιος ο άνθρωπος δημιουργεί όλες τις καταστάσεις για τη ζωή του. Τόσο τις θετικές, αλλά και τις αρνητικές.
Ανάλογα πως θα χειριστεί τους πόλους αυτούς, θα έχει και ανάλογα αποτελέσματα.
Έτσι το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του κάθε ανθρώπου δεν επηρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά μόνο από τους εσωτερικούς.
Όταν το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του ανθρώπου είναι επηρεασμένο από θυμό, άγχος, έχθρα, ψέμα, υποκρισία κλπ, μπουκώνει και μαγνητίζει πόνο, όλεθρο, πίκρα και φυσικά ασθένειες.
Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο καθαρίζει μόνο από μέσα και μόνο από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Άδικα αναζητά ο άνθρωπος να καθαρίσει το ηλεκτρομαγνητικό του πεδίο από έξω. Καθώς το κάθε έξω, δεν έχει την δυνατότητα να μπει μέσα- μέσα, παραμένει σε μία επιφάνεια. Και γι’ αυτό βλέπουμε πως μία χαρά εξωτερική δεν έχει την δυνατότητα να έχει διάρκεια, γιατί δεν έχει από πού να «κρατηθεί». Δηλαδή η χαρά αν δεν πηγάζει από μέσα μας, όσες φορές και να έρθει από έξω, πάντα θα χάνεται.
Η εξωτερική χαρά είναι σαν το ρούχο. Κανένα ρούχο δεν μπορεί να μας γεμίσει εσωτερικά, μόνο εξωτερικά.
Όση ζεστασιά και να μας δώσει το ρούχο εξωτερικά, αν εσωτερικά έχουμε ρίγος, το ρίγος παραμένει. Το εσωτερικό ρίγος ζεσταίνεται μόνο εσωτερικά.
Έτσι έχουμε φτάσει στο σημείο, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο στους περισσότερους ανθρώπους να είναι βεβαρυμένο πάρα πολύ.
Αν θέλουμε να βιώσουμε την ειρήνη, την αρμονία, την ηρεμία και την αγάπη, μπορούμε ατομικά να βελτιώσουμε το εσωτερικό μας.



ΔωροθέαΠηγή Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του σώματος.

Δήλος 1944: Απόρρητος φάκελος Κοίλη Γη
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1944, η απόφαση ήταν ειλημμένη: Οι Γερμανοί έπρεπε να εγκαταλείψουν την Ελλάδα.

Ήδη ο διοικητής της Ε’ στρατιάς είχε δώσει εντολή να εγκαταλείψουν τη χώρα όλες οι γυναίκες υπάλληλοι, οι σύζυγοι και τα παιδιά των αξιωματικών και των υπαλλήλων.


Η Ε’ στρατιά ήταν έτοιμη ν’ αρχίσει να αποσύρεται αμέσως μόλις θα έφθαναν οι διαταγές απ’ το Βερολίνο. Η κατάσταση στα Βαλκάνια γινόταν όλο και πιο απελπιστική για τους Γερμανούς μέρα με τη μέρα. Την πρώτη εβδομάδα τού Σεπτεμβρίου, η Βουλγαρία παραδόθηκε στους Ρώσους και αμέσως μετά κήρυξε τον πόλεμο στην μέχρι χθες σύμμαχο της Γερμανία. 


Στη Μακεδονία, οι γραμμές επικοινωνίας των Γερμανών εμποδίζονταν από τους αντάρτες. Εν τω μεταξύ, ο Ερυθρός Στρατός ετοιμαζόταν να εισβάλει στη Ρουμανία, ενώ στη Νοτιοσλαβία προχωρούσαν ήδη προς το Βελιγράδι. Στις 19 Σεπτεμβρίου, άρχισε μεγάλη δραστηριότητα της συμμαχικής αεροπορίας στο Αιγαίο. Οι σύμμαχοι βομβάρδισαν την Κρήτη. Στο αρχηγείο της Ε’ στρατιάς στη Θεσσαλονίκη είχαν αρχίσει να αγωνιούν.


Μία στρατιά 300.000 στρατιωτών μπορούσε να αποκοπεί και να αφανιστεί, αν κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο επικεφαλής στρατηγός Lohr γρήγορα κατάλαβε ότι είχε λίγες μόνο πιθανότητες σωτηρίας. Ανατολικά βρισκόταν η εχθρική πλέον Βουλγαρία. Προς τα δυτικά και τα βορειοδυτικά υπήρχε η Αλβανία και το Μαυροβούνιο, και οι δύο εχθρικές χώρες, ακατάλληλες να τις διέλθει ένας στρατός χειμωνιάτικα. 


Επομένως, η μόνη λύση για να υποχωρήσουν από την Ελλάδα ήταν να κινηθούν κατευθείαν προς τα βόρεια-βορειοδυτικά, διαμέσου μίας στενής λωρίδας τής Μακεδονίας. Ήξερε πολύ καλά ότι αυτός ο δρόμος έπρεπε να κρατηθεί οπωσδήποτε, προκειμένου να περάσει ο γερμανικός στρατός και να επιβιώσει. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, άρχισαν να γεμίζουν τη Θεσσαλονίκη στρατεύματα απ’ όλο το Αιγαίο. 


Το μεγάλο βάρος έπεσε στη Luftwaffe (αεροπορία) που μετέφερε συνεχώς στρατεύματα από την Κρήτη, τη Ρόδο και όλα τα άλλα νησιά που είχαν γερμανικές φρουρές. Εν τω μεταξύ, οι αεροπορικές επιδρομές των συμμάχων έφθασαν σε αριθμούς ρεκόρ.


Μόνο στις 24 Σεπτεμβρίου, 541 συμμαχικά αεροπλάνα παρεμπόδισαν τους υποχωρούντες Γερμανούς, επιτιθέμενα σε πλοία, αεροπλάνα, τρένα και δρόμους, αποτελειώνοντας τελικά όχι τόσο τους Γερμανούς που υποχωρούσαν με τάξη, αλλά τη χώρα μας και ό,τι είχε απομείνει όρθιο στα τρία χρόνια της κατοχής. Στις 2 Οκτωβρίου, ήλθαν επιτέλους οι διαταγές από το Βερολίνο για την αποχώρηση από την Ελλάδα. 


Στο επιτελείο στο Αρσακλί, ένας νεαρός υπολοχαγός ήταν πολυάσχολος. Είχε αναλάβει το καθήκον να κάψει εκατοντάδες μυστικά έγγραφα που δεν έπρεπε με κανέναν τρόπο ν’ αφήσουν πίσω. Είχε εμπρός του ένα βαρέλι με καιγόμενα ξύλα και εκεί μέσα έριχνε ό,τι έπρεπε να καεί. Έπρεπε να κάνει πολύ γρήγορα, ώστε όλα να είναι έτοιμα για την αναχώρηση. Κάποια στιγμή το βλέμμα του «χάθηκε» στις φλόγες που χοροπηδούσαν από το βαρέλι. Όλα ήταν κόκκινα σαν το χρώμα του καυτού ελληνικού ήλιου… 



… Ο ήλιος έλαμπε και ζέσταινε την ατμόσφαιρα αρκετά. Το μικρό υδροπλάνο ήταν ένα σημαδάκι μεταξύ ουρανού και θάλασσας και ο ήχος του ακουγόταν σαν ένα βούισμα σμήνους μελισσών που βγήκαν για την πρωινή τους επίσκεψη στα λουλούδια του νησιού. 


Ο θόρυβος του αεροπλάνου που φάνηκε να πλησιάζει δεν ενόχλησε κανέναν, ούτε τις κατσίκες που βοσκούσαν χωρίς τη συνοδεία τσοπάνη. Απλώς σήκωσαν για λίγο τα κεφάλια τους προς τα επάνω και κατόπιν συνέχισαν να ψάχνουν για την τροφή τους. Το αεροπλάνο έκανε έναν – δυο κύκλους πάνω από το νησί, πριν ο πιλότος μπορέσει να εντοπίσει έναν κολπίσκο, όπου θα μπορούσε με ασφάλεια να προσθαλασσωθεί. 




Πράγματι, ένας συγκέντρωνε τα απαραίτητα προτερήματα και σε μερικά λεπτά το μικρό υδροπλάνο κατέβηκε απαλά, ακούμπησε στη θάλασσα και πλησίασε σιγά την αμμουδιά. Ο πιλότος άνοιξε την πορτούλα, βγήκε, έλυσε τη μικρή φουσκωτή βαρκούλα, την άφησε στην επιφάνεια της ήρεμης θάλασσας και κωπηλατώντας ελαφρά έφθασε μέχρι την αμμουδιά. Βγήκε κρατώντας ένα αρκετά μεγάλο σακίδιο και μία δερμάτινη τσάντα και βάδισε προς το εσωτερικό τού νησιού.


Η ατμόσφαιρα, παρά την υπέροχη ημέρα, είχε κάτι περίεργο που το ένιωσε αμέσως ο νεαρός αξιωματικός. Ήταν, με μία λέξη, «βαριά». Δεν υπήρχαν οι συνηθισμένοι θόρυβοι της εξοχής από τα πουλιά και τα διάφορα ζουζούνια λες και δεν υπήρχαν. Μόνο μερικές κατσίκες  καμιά σαρανταριά  τον κοιτούσαν περίεργα σαν να του έλεγαν: «Τι ήλθες και συ να μας χαλάσεις την ησυχία μας; Δεν βλέπεις ότι δεν υπάρχει κανείς;».




Ο αξιωματικός τα ήξερε όλα αυτά, γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν στο νησί. Και εκείνη την ημέρα, όμως, ήταν το ίδιο σφιγμένος όπως την πρώτη.

Είχε ένα αόριστο φόβο και το μυαλό του ήταν στιγμές που του έπαιζε περίεργα παιχνίδια. Κάπου-κάπου ακούγονταν αναστεναγμοί μέσα από τα χαλάσματα, πότε όλο παράπονο και πότε γεμάτοι από απειλές. Σκέφτηκε ότι η ερημιά που υπήρχε τα ενίσχυε όλα αυτά. Το μόνο που ακουγόταν στην πραγματικότητα ήταν οι μπότες του καθώς περπατούσε. 


Ακόμα όμως και αυτοί οι ήχοι κάποιες φορές έμοιαζαν ν’ ακούγονται διπλοί! Λες και κάποιος άλλος ήταν πίσω του, πατούσε στα βήματα του και ήταν έτοιμος να του ορμήσει. Ο νεαρός κοίταξε δυο-τρεις φορές τρομαγμένος προς τα πίσω. Δεν ήταν όμως κανείς. Μόνο ο αέρας φυσούσε ελαφρά και σήκωνε σκόνη που και που. Συνέχισε να βαδίζει προς τον προορισμό του.



Το νησί ήταν πάντα έρημο και αφιλόξενο και δεν είχε να προσφέρει στον επισκέπτη παρά μόνο… πέτρες και αγκάθια. Σε ολόκληρη την επιφάνεια του υπήρχαν μόνο δύο ή τρεις συκιές. Κάτω από τις πέτρες «κατοικούσαν» φαρμακερά φίδια και το καλοκαίρι ψηνόταν κυριολεκτικά στον ήλιο. 


Η Δήλος από το όρος Κύνθος 


Ο αξιωματικός διερωτήθηκε πώς ήταν δυνατόν αυτό το ξερονήσι, που δεν πρόσφερε ούτε ένα σίγουρο λιμάνι για τα πλεούμενα, ούτε μία σταλαγματιά τρεχούμενου νερού, ούτε λίγο ίσκιο στον επισκέπτη του, να έχει στην αρχαιότητα τη μοναδική αυτή τύχη: να γίνει το ιερό νησί του ελληνικού κόσμου και σπουδαίο εμπορικό κέντρο τής λεκάνης τού Αιγαίου.



Θυμόταν, από έναν ομηρικό ύμνο στον Απόλλωνα, ότι και στην αρχαιότητα η Δήλος δεν είχε την παραμικρή βλάστηση. Χαρακτηρίζεται, μάλιστα, με το επίθετο πετρήεσσα.


Ο Οδυσσέας αφηγεΐτο ότι όταν τον έριξαν σ’ αυτήν ενάντιοι άνεμοι, θαύμασε μία πανύψηλη φοινικιά. Ο θρύλος λέει πως κάτω απ’ αυτή τη φοινικιά η Λητώ είχε γεννήσει τον Απόλλωνα. Στους ιστορικούς χρόνους, είναι αλήθεια ότι έβλεπε κανείς μία φοινικιά στη Δήλο, η οποία όμως ήταν… χάλκινη. 


Την είχε δωρίσει ένας ευσεβής Αθηναίος, ο Νικίας, σε ανάμνηση της φοινικιάς του θρύλου… Τη μεγάλη εμπορική της επιτυχία μερικοί την απέδιδαν στη γεωγραφική της θέση.



Η Δήλος, λένε, βρίσκεται στο κέντρο των Κυκλάδων και στο κέντρο του θαλάσσιου δρόμου Ελλάδας-Ανατολής. Αυτή η εξήγηση όμως άφηνε σκεπτικό τον επισκέπτη με το υδροπλάνο. Πλάι σχεδόν βρίσκεται η Μύκονος, νησί μεγαλύτερο και καταλληλότερο για τέτοιο σκοπό. Μόνο η ύπαρξη του Απόλλωνα της χάρισε την εξαιρετική της τύχη. Η γέννηση του έφερε, χωρίς άλλο, ευλογία. 


Η κυνηγημένη από την Ήρα, Λητώ, φθάνει  αφού δεν βρίσκει πουθενά άσυλο στη Δήλο, για να γεννήσει τον Απόλλωνα. Η Δήλος τη δέχτηκε με μεγάλη ευχαρίστηση. Έτσι η Λητώ έκανε μεγάλο όρκο από ευγνωμοσύνη. Το νησί εκείνο θα γινόταν έδρα τής λατρείας τού Απόλλωνα. Και όταν η Δήλος άκμασε και εξελίχθηκε, τίμησε με τη σειρά της τον θεό. 


Επιπλέον, είχε θεσπιστεί νόμος να μην γεννιούνται και να μην πεθαίνουν στο έδαφος της άνθρωποι. Τις έγκυες γυναίκες και τους ετοιμοθάνατους τους πήγαιναν στο διπλανό νησί, τη Ρηνεία, για να μην μολύνεται το ιερό έδαφος του Απόλλωνα. Μία σκέψη πέρασε από το μυαλό του: ό,τι ήταν νόμος τής πολιτείας στην αρχαιότητα, σήμερα είναι φυσικός νόμος.



Στη σημερινή Δήλο, ούτε γεννιούνται ούτε πεθαίνουν άνθρωποι: είναι εντελώς έρημη. Το νησί που δεν ήθελε νεκρούς είναι το ίδιο ένας απέραντος τάφος… Και εδώ στις αρχές του αιώνα ήταν η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή που έκανε τις ανασκαφές, όπως και στους Δελφούς, σκέφτηκε χαμογελώντας ο επισκέπτης.
Και συνέχισε λέγοντας φωναχτά: «Αυτό που έψαχναν εκεί το έψαχναν και εδώ!».



Ο μικρός δωρικός ναός της Ίσιδας, βρίσκεται στο Ιερό των Ξένων Θεών, στους πρόποδες ..


Γι’ αυτό και έτσι όπως έβλεπε τη Δήλο από το υδροπλάνο δεν του φαινόταν ότι ήταν νεκρή. Τα αναρίθμητα αρχαία μάρμαρα έλαμπαν μέσα στον ήλιο και οι κολώνες «έσπαγαν» το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού και έδιναν μία τελείως διαφορετική εικόνα.

Και όμως, μόλις πατούσε το πόδι του στη στεριά, η εικόνα η ψεύτικη της ζωής από ψηλά διαλυόταν και γινόταν σκόνη, και εκείνος ένιωθε τον εαυτό του αιχμάλωτο των πνευμάτων τής σιωπής και της ερημιάς. Μόνο με τη φαντασία του μπορούσε να ανοικοδομήσει το ιερό του Απόλλωνα και τις στοές του, τη μεγάλη εξέδρα προς τη θάλασσα απ’ όπου έφθαναν οι λαμπρές «θεωρίες» που έστελναν οι Αθηναίοι.
Τις ορθάνοιχτες πόρτες των σπιτιών, τους κομψούς και ωραίους δρόμους, τα μωσαϊκά, τις κολώνες, τις βαθιές στέρνες από μάρμαρο, τις υπόγειες δεξαμενές με το βρόχινο νερό, τις αποθήκες, την αγορά. Τέλος, τους ιερείς να θυσιάζουν στον άρχοντα θεό τού ιερού νησιού, τον Απόλλωνα.

Οι σκέψεις του αυτές τον βοήθησαν αρκετά ώστε να «κλείσει» σε μία άκρη τού μυαλού του τις φοβίες του και τις όποιες ενοχλήσεις τού δημιουργούσε η «βαριά» ατμόσφαιρα του νησιού. Κι όμως, η επιθυμία και ο σκοπός τού νεαρού αξιωματικού τον έκαναν να προχωρεί σταθερά σε μία γνωστή διαδρομή, που την ήξερε από την πρώτη φορά. Έβλεπε ένα χάρτη του νησιού που είχε διορθώσει ο ίδιος προσθέτοντας διάφορα σημεία που του χρειάζονταν και επιβεβαίωνε τη διαδρομή στο χάρτη.
Τούτο ήταν πολύ σημαντικό, γιατί κάτι του έλεγε πως ο επόμενος μήνας, ο Σεπτέμβριος (του 1944), θα ήταν ο τελευταίος μήνας στην Ελλάδα. Θα έπρεπε λοιπόν να τελειώνει. Να σημειώσει δηλαδή στον πολύτιμο χάρτη του ό,τι είχε ξεχάσει. Θα είχε άραγε την ευκαιρία να ξαναδεί το νησάκι; Ποιος ξέρει, σκέφτηκε.

Το νησί ανοιγόταν εμπρός του σαν πιάτο σχεδόν μπορούσε να το δει ολόκληρο. Το είχε περπατήσει όλο: ένα νησάκι έξι χιλιόμετρα μήκος και 1.300 μέτρα πλάτος στο φαρδύτερο του σημείο δεν είναι δα και κάτι το δύσκολο. Χαμογέλασε. Πόσο παράξενη είναι η ζωή! Σκέφτηκε το φοίνικα του θρύλου, μετά τον άλλον, τον χάλκινο του Νικία, και αυτόν που υπήρχε τώρα, από τότε που τον είχαν φυτέψει οι αρχαιολόγοι, μοναδικό δέντρο στο νησί.


Χάρτης της Δήλου Ασπρόμαυρη χαλκογραφία Joseph Pitton



Το χαμόγελο του ήταν γιατί αυτό το δέντρο, το τωρινό, έμοιαζε να ακολουθεί την παράδοση του παλιού και να αναγεννάται σαν το μυθικό πουλί με το ίδιο όνομα. Βρισκόταν τώρα στα προπύλαια του ιεροΰ του Απόλλωνα. Τούτος εδώ ο Απόλλωνας δεν ήταν σαν αυτόν των Δελφών: εκείνος ήταν αυστηρός, ζητούσε πολλά από τους ανθρώπους και τους φανέρωνε με σημάδια (σήμαινε) τη θέληση του Δία. Αντίθετα, η γέννηση αυτού εδώ γιορταζόταν με χορούς και ευθυμία που μεταδιδόταν σ’ όλους τους ανθρώπους.

Εδώ ο Απόλλωνας είναι σίγουρα περισσότερο Υπερβόρειος. Μισεί το θάνατο και λατρεύει το φως. Εδώ δεν πεθαίνουν οι άνθρωποι κατ’ επιταγήν του, εδώ ήλθε αφήνοντας τον παγωμένο Βορρά για να χαρεί το φως τού Φοίβου. Τα πρώτα δώρα που πήρε μετά τη γέννηση του ήταν από τη χώρα τής ευλάβειας και της ευδαιμονίας, τη χώρα των Υπερβορείων. Συνεχίζοντας, περνά από τον οίκο των Ναξίων, παίρνει την ιερά οδό προς τους ναούς και περνά από τους πέντε «θησαυρούς» που είναι σε ημικύκλιο. Βλέπει το Πρυτανείο.

Τι να απέγινε άραγε εκείνο το πλοίο που είχε αφιερώσει ο Δημήτριος ο Πολιορκητής και το οποίο βρισκόταν μέσα σ’ εκείνο το κτίριο ακριβώς πίσω από το Πρυτανείο; Πλησιάζει στον προορισμό του. Βαδίζει στη βόρεια πλευρά του ιερού, περνά τη στοά του βασιλιά Αντίγονου της Μακεδονίας και φθάνει.

Εμπρός του είναι η «Θήκη», ο τάφος τής Όπιδος και της Άργης, των δυο Υπερβορείων Παρθένων που παραστάθηκαν στη γέννηση του πιο Έλληνα από τους θεούς, του Απόλλωνα. Το ένστικτο του πολέμου είναι και αυτό παρόν εδώ μαζί του και υπακούοντας σ’ αυτό  χωρίς να υπάρχει λόγος  ρίχνει μία ματιά γύρω του. Και βέβαια δεν υπάρχει ψυχή.

Το μόνο πράγμα που βλέπει είναι το υδροπλάνο που λικνίζεται απαλά στην ήρεμη θάλασσα. Οι τάφοι των Υπερβορείων Παρθένων είναι οι μόνοι που παρέμειναν στο νησί μετά την κάθαρση του 426 π.Χ. ‘Οταν δηλαδή αποφασίστηκε να μην γεννιέται και να μην πεθαίνει κανείς στο νησί προς τιμήν του θεού, τότε όλα τα πτώματα των τάφων στη Δήλο μεταφέρθηκαν στη Ρήνεια και ετάφησαν σε έναν ομαδικό τάφο.


Ιερό Απόλλωνα 


Όλα, εκτός από τους τάφους των Υπερβορείων Παρθένων και τούτο από σεβασμό. Η «Θήκη» μοιάζει με μυκηναϊκό τάφο είναι το «καμουφλάζ» που έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες για να κρύψουν το μυστικό των υπερβορείων Παρθένων. Άρχισαν να γίνονται επιφυλακτικοί όταν στην ακμή τού νησιού και της ιερότητας του ιδρύθηκαν εκεί και ιερά ξένων θεών. Μαζί μ’ αυτούς, κατόπιν επιμονής, και ο θεός του Ισραήλ.
Λίγοι ξέρουν ότι στην ανατολική ακτή τής Δήλου, του πιο ιερού και του πιο ελληνικού νησιού, βρίσκεται η πιο αρχαία Συναγωγή στην Ελλάδα. Ως και «ένωση Σαμαρειτών» είχε το νησί. Όλα δείχνουν πόσο σημαντικό ήταν το νησί τού Απόλλωνα.

Οι Έλληνες ιερείς άρχοντες είχαν και την εκτελεστική εξουσία, πράγμα απαραίτητο φαίνεται, γιατί πολλά αντικείμενα προσπάθησαν να μεταφερθούν μακριά από τη Δήλο. «Όλοι ευτυχώς λείπουν στις μέρες μας», σκέφτηκε ο νεαρός αξιωματικός, «όλοι έχουν φύγει πια από εδώ» (αν ο αξιωματικός έκανε σήμερα μία επίσκεψη, θα έβρισκε με έκπληξη ότι δεν έφυγαν όλοι! Και στους Δελφούς και στη Δήλο, παραμένει η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή!). Κοιτάζει προς τη «Θήκη». Όλα είναι όπως τα άφησε την τελευταία φορά.

Τα σκαλοπάτια που κατεβαίνουν κάτω από τους «τάφους» είναι καλά κρυμμένα. Οι τάφοι των Υπερβορείων Παρθένων δεν είναι αυτοί που οι άλλοι νομίζουν! Είναι πολύ πιο κάτω, απείραχτοι και μυστικοί. Περνά και από τη δυτική πλευρά του ιερού, από το λεγόμενο «Σήμα», όπου βρίσκονται και οι άλλοι δύο τάφοι των Υπερβορείων Παρθένων, της Λαοδίκης και της Υπερύμης.

Είναι και αυτοί όπως ήταν. Και να σκάψουν δεν πρόκειται ποτέ να βρουν το υπόγειο τούνελ. Καταλήγει στην κορυφή τού Κύνθου και στη σπηλιά τού Ηρακλή και του Απόλλωνα.


Το σπήλαιο του Κύνθου



Η είσοδος της η μυστηριακή έκανε τους Γάλλους το 1873 να αρχίσουν τις ανασκαφές από εδώ, από το σπηλαιώδες άντρο. Άραγε η μυστηριώδης όψη τού σπηλαίου προσέλκυσε τους Γάλλους αρχαιολόγους ή κάτι άλλο; Είναι σίγουρο ότι αυτό το κάτι άλλο οι Γάλλοι δεν το βρήκαν ποτέ. Γι’ αυτό εξακολουθούν να είναι όλα όπως ήταν, θα προσέθετα εγώ. Όλα έδειχναν μία χαρά λοιπόν!

Τις άλλες φορές που είχε έρθει εδώ, έκανε ό,τι μπορούσε για να καλύψει έστω και το παραμικρό ίχνος τής εισόδου που ήξερε και που μόνο στο χάρτη του ήταν σχεδιασμένη! Τη δεύτερη φορά που είδε τη Δήλο, θυμόταν τη χαρά του όταν βρήκε την είσοδο. Μύριζε υγρασία, ήταν κατασκότεινη και πολύ στενή, τόσο στενή που μόνο ένας άνθρωπος σαν κι αυτόν  υπερβολικά αδύνατος θα μπορούσε να περάσει.

Ευτυχώς, συρόμενος γύρω στα 5 μέτρα, είχε βρει καλοδιατηρημένα σκαλοπάτια που οδηγούσαν προς τα κάτω. Ο αξιωματικός μας δεν ήταν ούτε ορειβάτης ούτε σπηλαιολόγος.

Του άρεσε πολύ το διάβασμα. Κάποτε λοιπόν είχε πέσει στα χέρια του ένα βιβλιαράκι, που ήταν έκδοση των αρχών τού αιώνα, ενός Λάμα (Τάσι Λάμα III), με τον περίεργο τίτλο Η Οδός τιρος  τη Shamballah. Κοντά στα άλλα περίεργα, το βιβλίο περιείχε και το χάρτη ενός υποτιθέμενου συστήματος υπόγειων τούνελ που περνούσαν απ’ όλο τον κόσμο! και είχε το όνομα: Το Υπόγειο Σύστημα Τούνελ τής Αγκάρθα.

Του είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση και σιγά-σιγά είχε μάθει από διάφορες πηγές και εκδόσεις ό,τι υπήρχε σχετικά με το θέμα. Σε λίγα χρόνια ήταν και αυτός ένας θιασώτης και θαυμαστής τής Θεωρίας τής Κοίλης Γης. Από καθαρή τύχη, ο πόλεμος τον έφερε στην Ελλάδα, όπου όλες του τις άδειες τις περνούσε αναζητώντας στοιχεία για το αγαπημένο του θέμα.

Ένωσε και αυτός τις δυνάμεις του με τις ομάδες έρευνας εδώ, αλλά δυστυχώς, λόγω του ότι δεν διέθετε τις απαραίτητες γνώσεις, δεν κατόρθωσε παρά να μετέχει μόνο σαν σύμβουλος και μάλιστα τις περισσότερες φορές από το γραφείο του. Γι’ αυτό προσπαθούσε, όποτε μπορούσε, ακόμη και μόνος του, να κάνει τις δικές του ερασιτεχνικές έρευνες.

Σιγά-σιγά, με τα χρόνια, βελτίωσε τη θεωρία, συνδέοντας την με τον Απόλλωνα και την περίεργη σχέση που είχε με την Υπερβορέα. Τώρα πια, πίστευε ακράδαντα ότι η Ελλάδα συνδεόταν σίγουρα με τον υπόγειο αυτό θαυμαστό κόσμο των βιβλίων του. Δεν σκέφτηκε ποτέ τι θα μπορούσε να συναντήσει εκεί, απλώς ήθελε να βρει το θρυλούμενο δρόμο.

Ενθουσιάστηκε όταν έμαθε περισσότερα για τη Δήλο και για τα δυο μικρά νησάκια που βρίσκονταν εμπρός της, τον μικρό και τον μεγάλο Ρεματιάρη, που σύμφωνα με το μύθο ανήκαν στην θεά τής νύχτας, την Εκάτη, την υποχθόνια θεά που προστάτευε τα φαντάσματα της νύχτας και ανακαλούσε όποτε ήθελε από τον Άδη τα πνεύματα των νεκρών. Σαν μία φρουρός η Εκάτη προστάτευε τη Δήλο τού Απόλλωνα. Σου είχε έλθει η παράξενη ιδέα ότι η Εκάτη, μιας και ήταν η υποχθόνια θεά των σκοταδιών, την προστάτευε και υποχθόνια.

Μήπως δηλαδή οι υπερβόρειες Παρθένες, η Λητώ, αλλά και ο Απόλλωνας  που έξι μήνες το χρόνο επισκεπτόταν την άλλη του πατρίδα, την υπερβορέα, και γι’ αυτό, σύμφωνα με το μύθο, πολλές από τις παραστάσεις τού θεού ήταν σκοτεινές ο μύθος για τον Πύθωνα και άλλα αναρίθμητα δεν εννοούσαν τίποτε άλλο παρά ότι όλα αυτά γίνονταν υπογείως;

Μήπως ακόμα και η θέσπιση εκείνου του περίεργου νόμου που δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι τον είχε θεσπίσει το Ιερατείο  που δεν άφηνε κανέναν να πεθάνει στο ιερό νησί ήταν μια προσπάθεια να προστατευτούν τα όποια υπόγεια μυστικά του νησιού; σαν να ήταν η Δήλος, υπογείως, το σταυροδρόμι όλων των μυστικών δρόμων που οδηγούσαν κάπου.

Η επιθυμία του αυτή να βρει οπωσδήποτε αυτό το δρόμο ήταν τόσο μεγάλη, ώστε έβαζε κατά μέρος το φόβο του για το άγνωστο και τη σύνδεση του την πολύ δυνατή με τούτο τον κόσμο της επιφάνειας. Και έτσι προχωρούσε κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια, τα οποία δεν ήξερε πού οδηγούσαν.

Κατέβηκε αρκετά, τόσο που δεν θυμόταν πόσα μέτρα. Είχε πει στον εαυτό του να μετράει ένα μέτρο για κάθε σκαλοπάτι, αλλά είχε χάσει το λογαριασμό προ πολλού. Το φανάρι τον βοηθούσε αρκετά, αλλά είχε και το φακό του μέσα στο σακίδιο.

Η ανακάλυψη της εισόδου είχε έλθει μάλλον ξαφνικά, και δεν είχε κάνει κάποιο σχέδιο σχετικά με το πόσο θα κρατούσε αυτή η περιπέτεια. Κάποτε τα σκαλοπάτια τελείωσαν και άρχισε να προχωράει ελαφρά κατηφορικά σε ένα καλοδουλεμένο τούνελ που στα πλάγια στρογγύλευε, αλλά στην οροφή έδειχνε να έχει, κατά κάποιον τρόπο, γεωμετρικό σχήμα. Πότε πλάταινε και τότε εμφανίζονταν στο φως τού φακού βράχια μοναδικά, χωρίς υγρασία, που κατέληγαν σε σπηλαιώσεις.

Κάποιες άλλες φορές, θα ‘παιρνε όρκο πως τούτα τα εξογκώματα, τα συμμετρικά στο έδαφος, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά λαξευμένοι βράχοι, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν «πάγκοι» αναπαύσεως. Άλλοτε, η δίοδος στένευε απότομα και μόλις που μπορούσε να προχωρήσει. Το ύψος τής οροφής δεν τον απασχόλησε ποτέ ήταν αρκετά ψηλό, ακόμα και γι’ αυτόν που περνούσε το 1.80 ύψος.




Σιγά – σιγά άρχισε να συνηθίζει το ότι βρισκόταν να περπατά σε ένα τόσο μεγάλο βάθος. Προχωρούσε αρκετά και δεν φαινόταν ότι η διαδρομή θα τελείωνε ή ότι θα έβγαζε κάπου. Κάποια στιγμή κοντοστάθηκε, γιατί σκέφτηκε κάτι που τον έκανε να «ξυπνήσει» από τη ρουτίνα του χωρίς μεταβολές στο σχήμα ή σ’ οτιδήποτε άλλο μονοπατιού!

Έμεινε ακίνητος. Αν σκέφτηκε η άλλη είσοδος της διαδρομής που είχε βρει και ακολουθούσε ήταν στον Κΰνθο, στο υψηλότερο σημείο του νησιού και περίπου στη μέση, τότε έπρεπε να έχει διανύσει την ξηρά προ πολλού και εδώ και αρκετή ώρα να προχωρούσε έχοντας από πάνω του τη… θάλασσα! Α, όχι! Γι’ αυτό δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένος. Έπρεπε να γυρίσει πίσω, να επιστρέψει στη βάση του, να ειδοποιήσει τέλος πάντως και άλλους και να ξανακάνουν την έρευνα πιο άρτια εξοπλισμένοι, ψυχολογικά αλλά και υλικά.

Έκανε λοιπόν μεταβολή και άρχισε να επιστρέφει. Είχε κάνει πράγματι περισσότερη απόσταση απ’ ότι νόμιζε είχε διανύσει γύρω στα 4.5 χιλιόμετρα, δηλαδή τρία χιλιόμετρα περισσότερα από το πλάτος του νησιού! Όταν έφθασε στη βάση του δεν είπε σε κανέναν τίποτε. Νόμισε ότι θα ήταν καλύτερα να προχωρήσει και άλλο μόνος του πριν το πει σε κανέναν, ώστε να βρει κάτι περισσότερο.

Την τέταρτη φορά, τον ακολούθησαν τα μέλη της ομάδας έρευνας, αφού πρώτα τους έβαλε να του υποσχεθούν ότι οπωσδήποτε θα πήγαινε και αυτός μαζί τους. Δέκα άτομα μπήκαν εκείνη τη φορά μέσα  ένα πρωί γύρω στις 8.30′. Έκαναν και μία ανακάλυψη που δεν την είχε κάνει ο ίδιος τη δεύτερη ή την τρίτη φορά. Εκεί που άρχιζαν τα σκαλοπάτια, στα δεξιά, υπήρχε και άλλος ένας διάδρομος που πήγαινε ευθεία και κατέληγε σ’ ένα δώμα που με μιας κατάλαβαν ότι επρόκειτο για έναν αρχαιότατο τάφο.

Υπήρχαν δύο σαρκοφάγοι περίεργοι, όχι σαν τις ρωμαϊκές που ξέρουμε και μοιάζουν με παραλληλόγραμμο. Το σχήμα τους ήταν κομψό και στρογγύλευε στις γωνίες, ενώ είχαν το μισό περίπου ύψος των κλασικών σαρκοφάγων. Μετά το δωμάτιο αυτό, ο διάδρομος οδηγούσε αμέσως δεξιά και κατέληγε σ’ ένα άλλο δώμα, όπου η σκηνή επαναλαμβανόταν με δύο άλλες σαρκοφάγους, ακριβώς ίδιες με τις πρώτες. Είχαν βρεθεί στον τόπο των πραγματικών τάφων των Υπερβορείων Παρθένων. Εκεί τελείωνε ο διάδρομος.

Πίσω πάλι, στην αρχική διαδρομή, δεν είχαν καμία δυσκολία. Προχώρησαν για ώρες ολόκληρες και έκαναν διακοπή στο μισό διάστημα απ’ αυτό που είχαν προγραμματίσει να μείνουν. Φαίνεται ότι η αίσθηση του πελώριου βάρους τής θάλασσας που κυριολεκτικά ήταν πάνω από τα κεφάλια τους ήταν τόσο έντονη, ώστε κάθε σκέψη για διανυκτέρευση εκεί την απέκλεισαν. Είχαν προχωρήσει γΰρω στα 16 χιλιόμετρα! Μέχρι εκεί είχαν φτάσει οι έρευνες τους.

Δεν είχαν την ευκαιρία να κάνουν κάτι πιο συστηματικό απ’ ό,τι είχαν ήδη κάνει. Οι φωτογραφίες, τα συμπεράσματα και οι εκκλήσεις για περαιτέρω έρευνες είχαν σταλεί στο Βερολίνο κι αυτές. Οι καινούριες διαταγές δεν έφτασαν ποτέ. Είχαν άλλα, πιο επείγοντα αιτήματα να κοιτάξουν τώρα.

Είχαν όμως όλοι τους την προαίσθηση ότι κάποτε θα συνέχιζαν. Ο νεαρός αξιωματικός είχε φθάσει τώρα στο λόφο. Ο Κύνθος τού φαινόταν πολύ γνωστός, ενώ η σπηλιά των δύο ιερών ήταν έρημη ως συνήθως. Ξανακοίταξε γύρω του. Δεν υπήρχε κανένας!


Ἡ κυκλώπεια καμάρα στο όρος Κύνθος



Ήταν εντελώς μόνος του στο νησί, χωρίς την παρουσία άλλων ανθρώπων. Η περιοχή τής εισόδου ούτε καν του γεννούσε την υποψία ότι πίσω της βρισκόταν η απίθανη διαδρομή κάτω από τη θάλασσα. Έμεινε ήσυχος για λίγο, κάθισε και κοίταξε γύρω του. «Πότε ξανά;», σκέφτηκε.

Σηκώθηκε, έφτιαξε τη στολή του, συμπλήρωσε κάποια τελευταία πράγματα στο χάρτη του και πήρε το δρόμο προς το μικρό όρμο με το υδροπλάνο. Σε λίγο το αεροπλανάκι άφηνε μία άσπρη αφρώδη γραμμή πίσω του πριν απογειωθεί. Ο πιλότος έκανε δυο φορές τον κύκλο του νησιού από χαμηλό ΰψος πριν πετάξει, τελειωτικά τούτη τη φορά, προς τη βάση του…


… Τα χαρτιά είχαν γίνει πλέον στάχτες και μερικές απ’ αυτές αιωρούνταν στο δωμάτιο με το βαρέλι. Οι φλόγες δεν υπήρχαν πια. Αυτό τον επανέφερε στην πραγματικότητα, όχι όμως χωρίς λύπη, κάτι που ήταν φανερό ακόμη και στο πρόσωπο του. Τακτοποίησε όλα όσα έπρεπε να πάρει μαζί του. Τον πολύτιμο χάρτη του δεν τον τοποθέτησε στην τσάντα του, αλλά τον δίπλωσε στα τέσσερα και τον εναπόθεσε στην τσέπη του χιτωνίου του. Όλα ήταν έτοιμα για την αναχώρηση.



Έβρεχε και σε λίγο η οδός τής υποχώρησης δεν θα υπήρχε πια. Στο απομεσήμερο της 14ης Οκτωβρίου του 1944, όλο το επιτελείο της Ε’ στρατιάς έφυγε τελευταίο και σε λίγο η Θεσσαλονίκη ήταν παρελθόν γι’ αυτό. Ο νεαρός, αδύνατος και ψηλός αξιωματικός ήταν χωμένος στις σκέψεις του καθώς το τρένο τον έφερνε προς τη σωτηρία. Ήταν ο νεαρός υπολοχαγός Curt Waldheim! 


πηγές:
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννη Γιαννόπουλου: Απόρρητος φάκελος Κοίλη Γη, Εκδόσεις: Έσοπτρον

Πηγή Δήλος 1944: Απόρρητος φάκελος Κοίλη Γη

όλα τα αυγά στο αμερικανικό καλάθι!..

Σταύρος Λυγερός

Μπορεί μετά την απέλαση των δύο Ρώσων διπλωματών, το Μαξίμου να επιδεικνύει διάθεση αποκλιμάκωσης της έντασης, αλλά η…
διπλωματική δυναμική που έχει προκληθεί δεν ελέγχεται από την ελληνική πλευρά. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, στη Μόσχα επικρατεί οργή. Την πρώτη ένδειξη για τα ρωσικά αντίποινα θα τα ανακοινώσει πιθανώς η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Ζαχάροβα σε συνάντησή της με τους Έλληνες ανταποκριτές.

Η κυβέρνηση Τσίπρα εισπράττει θετικά σχόλια και διαβεβαιώσεις υποστήριξης από την Ουάσιγκτον, αλλά –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– στο Μαξίμου αντιλαμβάνονται ότι δεν συμφέρει την Ελλάδα η κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις να μετεξελιχθεί σε ρήξη. Για τον σκοπό αυτό -σύμφωνα με πληροφορίες- έχουν σταλεί μηνύματα για τις ελληνικές προθέσεις, χωρίς προς το παρόν η Μόσχα να έχει ανταποκριθεί.

Πέρα από τις αναμενόμενες ρωσικές αντιδράσεις, το κρίσιμο είναι η στρατηγική διάσταση, στο πως δηλαδή θα εξελιχθούν το επόμενο διάστημα οι διμερείς σχέσεις. Σύμφωνα με πληροροφορίες, η ρωσική πλευρά πάγωσε τις προετοιμασίες για την επίσκεψη Λαβρόφ στην Ελλάδα το φθινόπωρο, χωρίς να έχει διευκρινίσει εάν προτίθεται να την ματαιώσει ή να την αναβάλει. Ως εκ τούτου, στη σφαίρα της ασάφειας βρίσκεται και η επίσκεψη Τσίπρα στη Ρωσία.

Μπορεί στη Μόσχα να επικρατεί οργή, αλλά το πιθανότερο είναι να μην τραβήξει πολύ το σκοινί. Παρά το γεγονός ότι το Κρεμλίνο είναι πολύ ενοχλημένο με τον Τσίπρα και ειδικά με τον Κοτζιά, έχει συνείδηση πως μία άκρως επιθετική γραμμή θα εξωθούσε την Αθήνα να βάλει όλα τα αυγά της στο αμερικανικό καλάθι. Είναι λογικό, λοιπόν, να αποφύγει μία υπέρμετρη αντίδραση, η οποία θα έριχνε την Ελλάδα ολοσχερώς στην αγκαλιά των Αμερικανών με αποτέλεσμα η Ρωσία να χάσει και την έστω περιορισμένη επιρροή που σήμερα ασκεί.

Οι Ρώσοι δείχνουν τον Πάιατ
Οι Ρώσοι θεωρούν από την πρώτη στιγμή πως αποφασιστικό ρόλο για να οδηγηθεί η κυβέρνηση Τσίπρα στην απέλαση έπαιξε ο Αμερικανός πρέσβης Πάιατ, ο οποίος επιχειρεί να καλλιεργήσει και στην Ελλάδα νεοψυχροπολεμικό κλίμα. Κσι φρόντισαν να το πουν. Από την εποχή που υπηρετούσε στην Ουκρανία, άλλωστε, γνωρίζουν από πρώτο χέρι όχι μόνο ότι διαπνέεται από ακραίο αντιρωσισμό, αλλά και ότι χρησιμοποιεί αθέμιτες μεθόδους. Χαρακτηριστική είναι η ωμή παρέμβασή του με σκοπό να μην πάρει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης η κοινοπραξία, στην οποία συμμετέχει και εταιρεία του Ιβάν Σαββίδη.

Σύμφωνα με Έλληνα αρμόδιο, ο Ιβάν Σαββίδης είναι στο στόχαστρο. Η διάρρηξη των μέχρι πρότινος προνομιακών σχέσεων της κυβέρνησης Τσίπρα με τον εν λόγω επιχειρηματία οφείλεται στο γεγονός ότι στο Μαξίμου θεωρούν πως χρησιμοποιεί την όποια επιρροή του στη βόρειο Ελλάδα για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή Λαζαρίδη) με σκοπό να τορπιλιστεί η Συμφωνία των Πρεσπών.

Κατά την ίδια πηγή, η καταγγελία Ζάεφ για χρηματισμό σλαβομακεδονικών κύκλων με σκοπό επίσης τον τορπιλισμό της Συμφωνίας, εγγράφεται στο ίδιο πλαίσιο και πηγάζει από το ίδιο κέντρο. Ο Σλαβομακεδόνας πρωθυπουργός μπορεί να μην κατονόμασε τον Ιβάν Σαββίδη, αλλά τον φωτογράφισε. Το γεγονός ότι ο Πόντιος μεγαλοεπιχειρηματίας διέψευσε οργισμένα την ανάμιξη του ονόματός του δεν αλλάζει τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού. Ο θόρυβος προκλήθηκε και οι εντυπώσεις δημιουργήθηκαν.

Οι Αμερικανοί, άλλωστε, εδώ και καιρό βομβαρδίζουν τις ελληνικές υπηρεσίες με στοιχεία για τη δράση ρωσικών κυκλωμάτων, πιέζοντας για τη λήψη δραστικών μέτρων. Οι ελληνικές υπηρεσίες παραδοσιακά παρακολουθούν αυτές τις δραστηριότητες, αλλά καμία κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν τις είχε θεωρήσει πραγματική απειλή για την εθνική ασφάλεια, παρότι ενίοτε υπερέβαιναν τα όρια και ήταν άγαρμπες.

Με όχημα την Ορθοδοξία
Οι Ρώσοι χρησιμοποιούν σαν κεντρικό όχημα για οικοδόμηση ερεισμάτων και άσκηση επιρροής την Ορθοδοξία. Η Ορθοδοξία, άλλωστε, είναι κεντρική συνιστώσα της ρωσικής εθνικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου οι Ρώσοι παραδοσιακά βλέπουν με ξεχωριστό ενδιαφέρον την Ελλάδα. Έχουν δημιουργήσει στενές σχέσεις με κάποιους μητροπολίτες, κυρίως αυτούς που βρίσκονται σε απόσταση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Αναμφιβόλως, όμως, στο κέντρο του ρωσικού ενδιαφέροντος βρίσκεται το Άγιον Όρος. Η ρωσική μονή του Αγίου Παντελεήμονα ήταν από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης δίοδος για είσοδο μυστικών πρακτόρων. Η Μόσχα παραπονείται πως η Αθήνα εγείρει εμπόδια και σε υποψήφιους μοναχούς και σε προσκυνητές. Σύμφωνα με πληροφορίες, όμως, μόνο την τελευταία δεκαετία 90 περίπου Ρώσοι, που ως μοναχοί της εν λόγω μονής απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια, έχουν εξαφανισθεί χωρίς να αφήσουν ίχνη!

Οι Ρώσοι ενδιαφέρονται για την οικοδόμηση προνομιακών σχέσεων και με άλλες μονές, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση του Βατοπεδίου. Παραλλήλως, χρησιμοποιούν οργανώσεις και ιδρύματα με αναφορά σχεδόν πάντα στην Ορθοδοξία. Η Ορθόδοξη Αυτοκρατορική Ένωση Παλαιστίνης ιδρύθηκε το 1882 από τον τσάρο Αλέξανδρο Γ’ με σκοπό την άσκηση επιρροής στους ορθόδοξους πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής.

Η εν λόγω οργάνωση ίδρυσε παράρτημα και στην Ελλάδα σε τελετή που έγινε στη Βέροια τον Οκτώβριο του 2016. Παρόντες ήταν ο Σεργκέι Στεπάσιν πρώην ανώτατο στέλεχος της ρωσικής κυβέρνησης και στενά συνδεδεμένος με τις μυστικές υπηρεσίες, ο δήμαρχος και ο μητροπολίτης της πόλης, αλλά και ο πρώην γενικός πρόξενος της Ρωσίας στη Θεσσαλονίκη Αλεξέι Ποπόφ, ένας από τους δύο στους οποίους απαγορεύθηκε η είσοδος στην Ελλάδα. Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος της εν λόγω οργάνωσης είναι ο επιχειρηματίας στον κατασκευαστικό τομέα Σίμος Παναγιωτίδης με ισχυρές διασυνδέσεις στη Ρωσία, αλλά και στα Σκόπια επί κυβερνήσεων Γκρουέφσκι.

Ξέφραγο αμπέλι
Όπως προαναφέραμε, μέχρι τώρα, οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις απέφευγαν τη λήψη μέτρων, τα οποία θα μπορούσαν να θέσουν σε δοκιμασία τις διμερείς σχέσεις. Ακόμα κι όταν Ρώσοι διπλωμάτες υπερέβαιναν τα όρια, γίνονταν κάποιες διακριτικές συστάσεις, οι οποίες κατά κανόνα έφερναν αποτέλεσμα.

Είναι κοινός τόπος, άλλωστε, ότι πολύ περισσότερο από τις ρωσικές υπηρεσίες είναι στελέχη των αμερικανικών, γερμανικών και άλλων δυτικών υπηρεσιών που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα σαν ξέφραγο αμπέλι, υπερβαίνοντας κατά προκλητικό τρόπο το πλαίσιο που υπαγορεύει η διπλωματική ιδιότητά τους. Αυτό ισχύει όχι μόνο στο επίπεδο της συλλογής πληροφοριών, αλλά και στο επίπεδο διείσδυσης σ’ όλο το φάσμα των μηχανισμών που ασκούν εξουσία και επιρροή (κεντρικό κράτος, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Εκκλησία, επιχειρηματική ελίτ, συνδικάτα, Μίντια, πανεπιστήμια, ΜΚΟ κλπ).

Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι π.χ. οι αμερικανικές και γερμανικές δραστηριότητες αντιμετωπίζονται με υπερβάλλουσα ανοχή, με το πρόσχημα της εταιρικής σχέσης, ενώ οι αντίστοιχες ρωσικές αντιμετωπίζονται συγκριτικά με αυστηρότητα, επειδή θεωρούνται περίπου εχθρικές. Σύμφωνα με την ελληνική κυβέρνηση, πάντως, οι τέσσερις Ρώσοι είχαν υπερβεί τα όρια. Η συμπεριφορά τους αποδίδεται στη μεγάλη νευρικότητα που έχει προκαλέσει στη Μόσχα η προοπτική ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ…

slpress.gr

Πηγή Χωρίς αντάλλαγμα…

Ανεπιβεβαίωτες οι μαρτυρίες για ρωσικό «δάκτυλο» στην ΠΓΔΜ…

Στην παραδοχή πως οι καταγγελίες που προχώρησε περί απόπειρας αποσταθεροποίησης της ΠΓΔΜ με τη συμμετοχή επιχειρηματιών με βάση την Ελλάδα είναι…
ανεπιβεβαίωτες προχώρησε ο πρωθυπουργός της χώρας Ζόραν Ζάεφ, σε δήλωσή του πριν τις συναντήσεις που θα έχει με τους πολιτικούς αρχηγούς για τη συμφωνία των Πρεσπών.

Σύμφωνα με το πρακτορείο META, ο σκοπιανός πρωθυπουργός ανέφερε πως δεν υπάρχει ανάγκη να δοθούν στις ελληνικές αρχές τα έγγραφα με τις έρευνες για τις σχετικές καταγγελίες, γιατί «πρόκειται για δηλώσεις ατόμων, που δεν έχουν επιβεβαιωθεί και ειπώθηκαν στις αστυνομικές αρχές κατά τη διάρκεια προφορικής συνομιλίας». Παραδέχεται με άλλα λόγια ο Ζάεφ, ότι οι καταθέσεις όχι μόνο είναι ανεπιβεβαίωτες αλλά και τα «στοιχεία», είναι επί της ουσίας ανεπίσημες καταθέσεις.

«Πρόκειται για καταθέσεις ατόμων που τις έδωσαν μετά τις επιθέσεις εναντίον αστυνομικών μπροστά στο Κοινοβούλιο, στο πλαίσιο της καταπολέμησης της οργάνωσης Komiti [σ.σ. πρόκειται για οργανωμένους οπαδούς της ποδοσφαιρικής ομάδας Βαρντάρ Σκοπίων που ανήκει σε Ρώσο επιχειρηματία]. Έκανα αυτά τα σχόλια για να στείλω ένα μήνυμα ότι πρέπει να χτίσουμε φιλία και όχι να δημιουργούμε έδαφος για εξάπλωση της εχθρότητας. Η Μακεδονία (sic) ήδη δείχνει το παράδειγμα οικοδόμησης φιλίας και θα συνεχίσει να το κάνει αυτό με όλες τις χώρες, περιλαμβανομένης της Ρωσικής Ομοσπονδίας», υποστήριξε χαρακτηριστικά.


Οι καταγγελίες του Ζάεφ

Υπενθυμίζεται ότι μιλώντας στον ιστότοπο Buzzfeed, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ κατήγγειλε πως ότι η κυβέρνησή του έλαβε πολλαπλές αναφορές ότι «Έλληνες επιχειρηματίες» που «διάκεινται ευνοϊκά προς τις ρωσικές θέσεις» κατέβαλαν σε πολίτες της ΠΓΔΜ ποσά από 13.000 δολάρια έως 21.000 δολάρια για να «διαπράξουν βίαιες ενέργειες» ενόψει του κρίσιμου δημοψηφίσματος.

Ο Ζάεφ αρνήθηκε να κατονομάσει ποιος είναι πίσω από τις πληρωμές αυτές, επικαλούμενος μια εν εξελίξει έρευνα καθώς και τις ευαίσθητες διπλωματικές σχέσεις αναφορικά με την προσπάθεια της χώρας του να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Δήλωσε ότι η αστυνομία ενημερώθηκε για τις πληρωμές αφού έθεσε υπό κράτηση αρκετά άτομα που συμμετείχαν στις βίαιες διαδηλώσεις έξω από το Κοινοβούλιο τον Ιούνιο.

Ο ίδιος ιστότοπος, λίγες ώρες αργότερα πήγε ορισμένα βήματα παραπέρα και ανέφερε επικαλούμενος πηγές κοντά στις έρευνες που διενεργούν οι ανακριτές στην ΠΓΔΜ ότι ο επιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης φέρεται να έδωσε περί τα 350.000 δολάρια για να εκτροχιάσει τη διαδικασία του δημοψηφίσματος στη γειτονική χώρα. Σύμφωνα με έγγραφα του Σκοπιανού υπουργείου Εσωτερικών, τα οποία είδε τόσο ο αμερικανικός ιστότοπος, όσο και η συνεργαζόμενη ΜΚΟ Organized Crime and Corruption Reporting Project οι πληρωμές έγιναν σε πολιτικούς από τη γειτονική χώρα, μέλη εθνικιστικών οργανώσεων καθώς επίσης και σε οπαδούς της ποδοσφαιρικής ομάδας Βαρντάρ Σκοπίων, οι οποίοι προσφάτως συμμετείχαν σε επεισόδια κατά της συμφωνίας των Πρεσπών.

Η πλευρά του επιχειρηματία αντέδρασε έντονα στο εν λόγω δημοσίευμα προαναγγέλλοντας την κατάθεση αγωγής σε βάρος του Buzzfeed: «Καθιστούμε σαφές σε όλους τους τόνους πως ο επιχειρηματίας κ. Ιβάν Σαββίδης ουδεμία σχέση ή εμπλοκή έχει με τα όσα αναφέρονται στο απολύτως ψευδές και άκρως συκοφαντικό δημοσίευμα. Για το λόγο αυτό, τις αμέσως επόμενες ώρες και αξιοποιώντας όλα τα ένδικα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας, θα προβούμε στην κατάθεση μήνυσης και αγωγής εναντίον του μέσου, καθώς και των συντακτών του ανυπόστατου αυτού δημοσιεύματος»

Σημειώνεται ότι σήμερα, η Μαρία Ζαχάροβα, εκπρόσωπος του Ρωσικού ΥΠΕΞ, σχολιάζοντας τις καταγγελίες Ζάεφ, δήλωσε: «Πρόκειται για αβάσιμες καταγγελίες που στόχο έχουν να πυροδοτήσουν την αντιρωσική υστερία. Προφανώς, ξανά, δεν υπάρχουν στοιχεία για να στηρίξουν αυτές τις καταγγελίες»…

Πηγή Τα γυρίζει ο Ζάεφ…

Η Αθήνα απαντά στην Μόσχα…

Σε αντίστοιχα οξείς τόνους απάντησε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στα όσα δήλωσε σήμερα η εκπρόσωπος του Ρωσικού ΥΠΕΞ Μαρία Ζαχάροβα για…
τις απελάσεις των διπλωματών την περασμένη εβδομάδα.

Πρόκειται για μια πολύ σκληρή απάντηση, όπου γίνεται λόγος για «ασέβεια» σε βάρος της Αθήνας, ενώ το ΥΠΕΞ καταγγέλλει ανυπόστατους ισχυρισμούς στα περί πιέσεων για να ληφθεί η απόφαση περί απελάσεων.

Η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ:

«Οι σημερινές δηλώσεις της Εκπροσώπου του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών είναι χαρακτηριστικό δείγμα ασέβειας προς τρίτη χώρα, καθώς και έλλειψης κατανόησης του σύγχρονου κόσμου, στον οποίο τα κράτη, ανεξαρτήτως μεγέθους, έχουν αυτοτέλεια και μπορούν να ασκήσουν ανεξάρτητη, πολυδιάστατη και δημοκρατική εξωτερική πολιτική.

Τέτοιες αρνητικές λογικές παρακίνησαν άλλωστε τους τέσσερεις Ρώσους πολίτες να προβούν στις ενέργειες που οδήγησαν στην απέλασή τους ή στην απαγόρευση εισόδου τους στην Ελλάδα. Τα στοιχεία δε, βάσει των οποίων ενήργησε η Ελλάδα, είχαν παρουσιαστεί εγκαίρως στις ρωσικές αρχές. Εξάλλου, και οι ίδιες οι ρωσικές αρχές έχουν πολύ καλή γνώση του τι πράττουν οι άνθρωποί τους.

Η Ελλάδα επεδίωξε εξαρχής να διαχωρίσει τις ενέργειες των ατόμων αυτών από την επίσημη ρωσική εξωτερική πολιτική. Με τη σημερινή της όμως δήλωση, η Εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών υιοθετεί και δείχνει ως να θέλει να νομιμοποιήσει τις παράνομες αυτές ενέργειες.

Η συνεχής ασέβεια προς την Ελλάδα πρέπει να σταματήσει. Ουδείς δικαιούται ή δύναται να παρεμβαίνει στις εσωτερικές της υποθέσεις.

Τέλος, ανυπόστατοι ισχυρισμοί, σύμφωνα με τους οποίους η απόφαση αυτή ελήφθη κατόπιν πιέσεων τρίτων, είναι ανάξιοι σχολιασμού και δείχνουν νοοτροπία ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνονται τις αρχές και τις αξίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής»…

Πηγή Νομιμοποιείτε παράνομες ενέργειες!..


Τρίζει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και λένε οποιαδήποτε ανοησία προκειμένου να διαστρεβλώσουν την πραγματικοτητα και να προσωρινά να σώσουν τα τομάρια τους .
Δεν διστάζουν να προσβάλλουν τον λαό μας χειρότερα από ό,τι θα έπραττε ένας κατακτητής .
Πλαστογράφησαν την ιστορία μας και την ξεπούλησαν ,θα δίσταζαν να πλαστογραφήσουν υπογραφές ακομα και πεθαμένων ;
Δεν είναι μόνο απατεώνες του κοινού ποινικού Δικαίου ,είναι καθίκια ολκής ,ο απόπατος της κοινωνίας .
Διεφθαρμένα σκουπίδια και σκατοσωλήνες , κουτοπόνηροι ,αλλαζόνες και υλιστές χωρίς καμμία πνευματική και ηθική αξία .Ανθέλληνες ,εθνομηδενιστές και προδότες του είδους τους .
Μισάνθρωποι ,ανθρωποφάγοι και επιλεκτικοί ρατσιστές .
Συνένοχοι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας .
Σπερματοδέκτες ή επιβήτορες , ή και τα δυό μαζί ,λάμνιες που από παντού αρπάζουν .
Με μια γλώσσα ξύλινη που πλέον έχει καταντήσει Γκαιμπελική αλλά στο χυδαιότερο .
Θα λογοδοτήσουν και έχουν αγκαζέ την Εσχάτη των Ποινών αφού φυσικά θα έχουν μια Δίκαιη Δίκη .
Είτε Λαική ,είτε αν είναι τυχεροί , σε ειδικά Δικαστήρια .

Ευστρατία .ΣουραβλάΠηγή ΟΙ ΑΠΟΠΑΤΟΙ ΤΟΥ 3%

Σε εξέλιξη φωτιά σε δασική έκταση στην περιοχή Κορυφή, στον Πύργο Ηλείας…

Στο σημείο επιχειρούν είκοσι πυροσβέστες με 10 οχήματα και μία ομάδα πεζοπόρο τμήμα, ενώ από αέρος πραγματοποιεί ρίψεις νερού ένα ελικόπτερο…

Πηγή Σε εξέλιξη φωτιά στην Κορυφή Ηλείας…