17 June, 2019
Home / Διαφορα (Page 1104)

Κατέληξε μια 55χρονη εγκαυματίας…

Μεγαλώνει συνεχώς ο κατάλογος των θυμάτων από τη φωτιά στο Μάτι καθώς το βράδυ του Σαββάτου έγινε γνωστό ότι κατέληξε μια εγκαυματίας ηλικίας 55 ετών.

Η…
άτυχη γυναίκα νοσηλευόταν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Ευαγγελισμού.

Με τον θάνατο της 55χρονης τα θύματα ανέρχονται πλέον σε 89 – 87 σύμφωνα με τον τελευταίο ανακοινωμένο απολογισμό της Πυροσβεστικής και μια, η άτυχη Μαργαρίτα, η μητέρα του βρέφους που άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την Πυροσβεστική δύο από τα θύματα, δεν είναι δυνατό να ταυτοποιηθούν, καθώς δεν έχουν αναζητηθεί από τους συγγενείς τους, ώστε να γίνει η διαδικασία της αναγνώρισής τους μέσω DNA.

Στους νεκρούς περιλαμβάνονται, κατά την ίδια ανακοίνωση, και τέσσερα άτομα που υπέκυψαν στα νοσοκομεία όπου είχαν διακομιοσθεί, ενώ αγνοούμενο παραμένει ακόμη ένα άτομο.

Σε ΜΕΘ εξακολουθούν να νοσηλεύονται 9 άτομα ενώ ένα παιδί παραμένει σε νοσηλεία στο Νοσοκομείο Παίδων, ωστόσο η κατάστασή του δεν βρίσκεται σε κίνδυνο.

protothema.gr

Πηγή Στους 89 οι νεκροί από τη φωτιά στο Μάτι…

Δεν αξίζει να κρατάτε κακία!

Του Γιάννη Αραχωβίτη

«Η κακία είναι μια ανοησία για εκείνους που δεν έχουν καταλάβει ότι δεν ζούμε για πάντα» – Αριστοτέλης

Στη ζωή πολλοί άνθρωποι θα μας βλάψουν , θα μας κάνουν κακό και θα μας αδικήσουν. Και σίγουρα αυτό δεν αρέσει σε κανένα μας.

Αυτό, όμως, απέχει πολύ από το να περνάμε την υπόλοιπη ζωής μας μέσα στην γκρίνια και την μουρμούρα, για το πόσο άδικη είναι η κοινωνία. Άδικη ή δίκαιη, αυτή είναι και εμείς θα πρέπει να μάθουμε να πηγαίνουμε πιο κάτω. Δεν εννοώ, ότι όσοι αδικούν, θα πρέπει να μένουν ατιμώρητοι και χωρίς συνέπειες. Αυτό είναι απαραίτητο για να λειτουργήσει μια κοινωνία. Κοινωνία χωρίς νόμους και δικαιοσύνη είναι αδύνατο.

Σε προσωπικό επίπεδο όμως, και από κάποιο σημείο και πέρα, θα πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε και να βαδίζουμε το δικό μας δρόμο. Γιατί η κακία που κρατάμε για τους άλλους, η αυτολύπηση που νοιώθουμε για τον εαυτό μας, και η μαυρίλα που μας πλακώνει γιατί κάποιος , για τους δικούς του λόγους ή και από ανοησία, μας έβλαψε, μόνο καλό δεν μας κάνει.

Βλέπω ανθρώπους στα τριάντα τους , στα σαράντα τους, να είναι πικραμένοι και να τα βάζουν με τους γονείς τους ακόμα, γιατί δεν τους βοήθησαν σε κάτι ή τους στέρησαν κάτι άλλο. Και το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία, γιατί αυτοί σήμερα είναι σε αυτό χάλι. Αυτό όμως, που δεν καταλαβαίνουν, είναι ότι, άλλο πράγμα είναι η εξήγηση και άλλο πράγμα η δικαιολογία. Το δικαίωμα της δικαιολογίας το χάνουμε, μας αφαιρείται, από την στιγμή που ενηλικιωνόμαστε.

Από εκεί και πέρα, το τι κάνουμε, το τι σκεφτόμαστε και το τι νοιώθουμε είναι δική μας ευθύνη και υπόθεση. Μόνο αν πάρουμε το 100% της ευθύνης της ζωής μας, θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από την κακία που νοιώθουμε στην ψυχή μας. Μόνο αν μάθουμε να συγχωρούμε, θα απελευθερωθούμε και θα συνεχίσουμε στο δικό μας ταξίδι. Γιατί όσο κρατάμε την κακία, άλλο τόσο μας κρατάει και αυτή. Εγκλωβιζόμαστε στον αρνητισμό, στο μίσος και στην κλάψα, με αποτέλεσμα, να αποσυντονιζόμαστε, να μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν και σε κάτι που μόνο κακό μας κάνει.

Βάλτε την συγχώρεση στο πρόγραμμά σας. Λίγα πράγματα αξίζει να τα κουβαλάτε μαζί σας. Ειδικά όταν σας ψυχοπλακώνουν και σας βασανίζουν χωρίς τελειωμό. Η κακία είναι βάρος στην ψυχή. Αφήστε το φως της συγχώρεσης να σας λυτρώσει. Με το κρατάτε κακία, τον εαυτό σας τιμωρείτε. Αυτός που σας έβλαψε, μπορεί και να μην το καταλαβαίνει ή να μην το θυμάται ή να μην υπάρχει.

Κανείς δεν σας ζητάει να αγκαλιάσετε αυτόν που σας αδίκησε. Όμως μπορείτε , τουλάχιστον να τον συγχωρέσετε, να απελευθερωθείτε και να συνεχίσετε , απρόσκοπτα πια, να δημιουργείτε τη δική σας ζωή και τον δικό σας παράδεισο. Έναν παράδεισο όπου το μίσος και η κακία δεν έχουν καμιά θέση. Η ζωή είναι μικρή και χρειάζεται να την ζήσουμε με αγάπη.



Συγγραφέας Γιάννης Αραχωβίτης

enallaktikidrasi.com Πηγή «Η κακία είναι μια ανοησία για εκείνους που δεν έχουν καταλάβει ότι δεν ζούμε για πάντα»

Κυριακή 5 Αυγούστου 2018. Η Μνήμη Τρέχει Ξανά: Πορεία για τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμού Σολωμού.

Η Μνήμη Τρέχει Ξανά – Πορεία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού – ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018

Μόλις 22 χρόνια έχουν περάσει από τον Αύγουστο του 1996 όταν δύο ήρωες προστέθηκαν στο Πάνθεον της αξιοπρέπειας του κυπριακού Ελληνισμού.

Ήταν 11 Αυγούστου όταν ο Τάσος Ισαάκ, ένα παλληκάρι από την Αμμόχωστο, έμπαινε μέσα στη φωτιά για να σώσει την τιμή της πατρίδας του, αλλά και τους συνοδοιπόρους του σε ένα ταξίδι με προορισμό την κατεχόμενη Αμμόχωστο.

Τρεις μέρες μετά, ο ξάδερφός του, Σολωμός Σολωμού, ανέβαινε μοτοσυκλέτα του Τάσου, μη μπορώντας να ανεχτεί το κατοχικό σύμβολο που επισκίαζε τα χώματα του τόπου του.




Ως Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, στώμεν καλώς. Αντιλαμβανόμενοι την υποχρέωση έναντι στον Τάσο και στον Σολή και με τον νου πάντα στο κατοχικό οδόφραγμα της Δερύνειας, σε ό,τι αυτό κουβαλά και σε κάθε γωνιά της τουρκοκρατούμενης Κύπρου, τιμούμε και φέτος τη μνήμη τους και δεν δίνουμε συγχωροχάρτι στους δολοφόνους τους, που κυκλοφορούν ελεύθεροι πότε μέσα σε παράνομα βουλευτικά μέγαρα και πότε στα ίδια μας τα κλεμμένα σπίτια.

Η Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, με περιουσία τις μοτοσυκλέτες, τις αρχές και τις αξίες της και χωρίς να απαιτεί οφίτσια και παράσημα, δεν ξεχνά. Αντιστέκεται και επιμένει να παλεύει για τη δικαιοσύνη, μνημονεύοντας τους δύο λεβέντες, η θυσία των οποίων είναι επαρκής για να καταδείξει το έγκλημα που γίνεται εις βάρος της Κύπρου.

Συγκεντρωνόμαστε και φέτος σε όλες τις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου για να αποτίσουμε φόρο τιμής στον Τάσο και στον Σολωμό, να καταδικάσουμε ξανά τη δολοφονία τους, μα και να τονίσουμε την ανάγκη τερματισμού της κατοχής και αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί μας. Μόνο τότε θα σιγήσουν οι μοτοσυκλέτες της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού. Όταν οι ψυχές του Τάσου και του Σολή αναπαυθούν ελεύθερες στην ωραία και βασανισμένη Αμμόχωστό τους. Όταν οι Κερυνειώτες, οι Μορφίτες, οι Καρπασίτες μπορέσουν επιτέλους να κουβαλήσουν το χώμα της Δερύνειας στα σπίτια και στα πεζούλια τους.

Η Πορεία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού θα ξεκινήσει, με γεμάτο το αίσθημα της υπερηφάνιας και της αξιοπρέπειας που μας άφησαν οι δύο ήρωες, από όλες τις πόλεις για να καταλήξει στο Κοιμητήριο του Παραλιμνίου, όπου οι μοτοσυκλετιστές θα παραστούν στο ετήσιο τρισάγιο.

Με τη λήξη του τρισαγίου, οι μοτοσυκλετιστές θα κατευθυνθούν στο κατοχικό οδόφραγμα της Δερύνειας και με αναμμένες τις μηχανές θα τιμήσουν με τον δέοντα τρόπο τον Τάσο και τον Σολωμό που δολοφονήθηκαν άγρια λίγα μέτρα παρακάτω, εκεί που ο κατοχικός στρατός δεν επιτρέπει τη διέλευση.

Η Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού σας καλεί να φωνάξετε μαζί της για τη δικαίωση των θυσιών των δύο παλληκαριών της Αμμοχώστου. Σας καλεί να τιμήσετε τη μνήμη τους, με τις μηχανές στον ίσιο δρόμο που μας πάει σε Μόρφου, Κερύνεια και Αμμόχωστο.

ΣΗΜΕΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ – ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
ΛΕΥΚΩΣΙΑ 1: Χώρος στάθμευσης έναντι περιπτέρου «Οκτάγωνο» – ΩΡΑ: 7:30 π.μ.
ΛΕΥΚΩΣΙΑ 2: Κέντρο «Δροσιά» – Δρόμος Αστρομερίτη-Τροόδους – ΩΡΑ: 6:30 π.μ.
ΛΕΜΕΣΟΣ: Χώρος στάθμευσης «KCineplex» – ΩΡΑ: 7:30 π.μ.
ΛΑΡΝΑΚΑ: Κυκλικός κόμβος Ριζοελιάς – ΩΡΑ: 8:00 π.μ.
ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ: Κυκλικός κόμβος Αγίας Νάπας – ΩΡΑ: 8:30 π.μ.
ΠΑΦΟΣ: Χώρος στάθμευσης «Παφιακού» σταδίου – ΩΡΑ: 6:30 π.μ.

Σημαντικές πληροφορίες:
-Οι μοτοσυκλετιστές θα πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες των διοργανωτών.

-Όσοι συμμετέχουν στην πορεία θα πρέπει υποχρεωτικά να φορούν προστατευτικό κράνος και τη φανέλα της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, η οποία θα διανέμεται στους χώρους συγκέντρωσης.

-Δεν θα επιτραπεί η ενσωμάτωση στην πορεία ατόμων που φορούν φανέλες κομματικών και φοιτητικών νεολαιών, οργανώσεων, ποδοσφαιρικών ομάδων, στρατιωτικών σωματείων κλπ.

-Κομματικές, οπαδικές ή άλλες διακρίσεις δεν έχουν θέση στην προσφορά τιμής για τη μνήμη των ηρώων μας και στον αγώνα για αποκατάσταση των δικαιωμάτων μας.

-Κατά την παρουσία των μοτοσυκλετιστών στο κοιμητήριο Παραλιμνίου και στο Οδόφραγμα Δερύνειας ΔΕΝ θα φωνακτούν οποιαδήποτε συνθήματα. Σε καμία περίπτωση ΔΕΝ Θα δεχτούμε ενέργειες που είναι δυνατόν να σπιλώσουν τη μνήμη του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού.

-Όλες οι εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας Μνήμης θα διεξαχθούν με σοβαρότητα, σεβασμό και υπευθυνότητα, μακριά από εξάρσεις και σκοπιμότητες.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΙΣΑΑΚ-ΣΟΛΩΜΟΥ

malkidis Πηγή Κυριακή 5 Αυγούστου 2018. Η Μνήμη Τρέχει Ξανά: Πορεία για τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμού Σολωμού.

Για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα η στήλη θα συνεχίσει τις βουτιές στο αρχείο, όπου ψάχνοντας μπορεί κανείς να ανακαλύψει μικρές και μεγάλες ιστορίες που αφορούν τα έργα και τις ημέρες του πολιτικού προσωπικού της χώρας που βαρύνεται με την…

ανοχή και την εξυπηρέτηση άλλοτε των ατομικών και άλλοτε των οικονομικών συμφερόντων που βρίσκονταν πίσω από το πανελλαδικό όργιο των καταπατήσεων και της αυθαίρετης δόμησης.

Σήμερα, και με τη βοήθεια του αρχείου, θα βρεθούμε στο όχι και τόσο μακρινό 2013, όταν το τότε συγκυβερνών κόμμα της ΔΗΜ.ΑΡ. τα έβαζε με την υπουργό Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, που είχε φρενάρει τις κατεδαφίσεις 80 παράνομων τουριστικών κτισμάτων στην πατρίδα της, την Κρήτη, εξυπηρετώντας με τον τρόπο αυτό τα συμφέροντα γνωστής οικογένειας ξενοδόχων του νησιού.

Ήταν Μάρτιος του 2013. Η Όλγα Κεφαλογιάννη ήταν υπουργός Τουρισμού της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Στην Κρήτη, σε εφαρμογή πρωτοκόλλων κατεδάφισης που εκκρεμούσαν επί χρόνια, είχαν ξηλωθεί τμήματα δύο ξενοδοχείων. Και ενώ στο πρόγραμμα υπήρχαν άλλες 80 κατεδαφίσεις, αυτές ουδέποτε έγιναν, καθώς αντέδρασε έντονα η υπουργός Τουρισμού και στέλεχος της Ν.Δ.! Η Όλγα Κεφαλογιάννη είχε αντιδράσει έντονα αρχικά στις δύο κατεδαφίσεις και ακύρωσε με παρέμβασή της όλες τις υπόλοιπες μέχρι νεωτέρας! Δηλαδή διά παντός!

Ανατρέχοντας, λοιπόν, σε δημοσιεύματα εκείνων των ημερών στα ΜΜΕ της Κρήτης, διαβάζουμε ότι ένα εκ των δύο αυθαιρέτων που είχε κατεδαφιστεί τον Μάρτιο του 2013 ανήκε στον μεγαλοξενοδόχο Κωνσταντίνο Μαντωνανάκη (πατέρα του Παντελή Μαντωνανάκη του Grand Resort Lagonissi και του Εlounda Palace), που αντέδρασε έντονα μόλις οι μπουλντόζες πήγαν να γκρεμίσουν τις υπαίθριες εγκαταστάσεις του. Προσπάθησε να τις εμποδίσει και από τα επεισόδια που έλαβαν χώρα έξω από το ξενοδοχείο του στα Μάλια κατέληξε στο αυτόφωρο! Οι αντιδράσεις του Κ. Μαντωνανάκη αλλά και ο σχεδιασμός να κατεδαφιστούν περίπου άλλα 80 αυθαίρετα κτίσματα σε όλη την Κρήτη προκάλεσαν την παρέμβαση της Ό. Κεφαλογιάννη, η οποία σε ανακοίνωσή της μίλησε για έλλειψη συντονισμού αλλά και για σοβαρές παρενέργειες στον τουρισμό εν όψει της έναρξης της τουριστικής περιόδου!

Προφανώς και όλες αυτές οι μικρές και μεγάλες ιστορίες που μπορεί κανείς εύκολα να εντοπίσει στο νεοδημοκρατικό παρελθόν αποτελούν “περασμένα ξεχασμένα” για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που με μισόλογα όσον αφορά το παρελθόν και με υπεκφυγές όσον αφορά το αύριο επιχειρεί τη μεγάλη απόδραση από τις ευθύνες και τις ενοχές που διαχρονικά τς βαραίνουν.

Πέτρος Κατσάκος (Αυγή)

Πηγή Η Όλγα και οι φίλοι της…

Ο Αγέλαος από τη Ναύπακτο, ήταν στρατηγός της Αιτωλικής Συμπολιτείας και θεωρούταν μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της εποχής του. Ιδιαίτερα γνωστός είναι για τον αγώνα του για ειρήνη στη Ναύπακτο και την προσπάθειά του όλοι οι Έλληνες να ζήσουν αδελφικά.
«Ος έφη δείν μάλιστα μεν μηδέποτε πολεμείν τούς Έλληνας αλλήλοις, αλλά μεγάλην χάριν έχειν τοις θεοίς, ει λέγοντες εν και ταυτό πάντες, και συμπλέκοντες τας χείρας, καθάπερ οι τούς ποταμούς διαβαίνοντες, δύναιντο τας των βαρβάρων εφόδους αποτριβόμενοι συσσώζειν σφας αυτούς και τας πόλεις…».

«Αυτός είπε ότι κατ’ εξοχήν οι Έλληνες σε καμμιά περίπτωση πια δεν πρέπει να πολεμούν μεταξύ τους, αλλά να χρεωστούν μεγάλη χάρη στο θεό, εάν με το να λένε όλοι να και το αυτό, δηλαδή να ομονοήσουν, και με το να συμπλέξουν τα χέρια, όπως κάνουν αυτοί πού διαβαίνουν τούς ποταμούς, θα μπορέσουν, αποκρούοντας τις εφόδους των βαρβάρων, να σώσουν, μαζί με τον εαυτό τους, και τις πόλεις τους…»
Ένας ακόμη σπουδαίος στρατηγός της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ήταν ο Αγέλαος, Ναυπάκτιος στην καταγωγή. Η θητεία του ως
στρατηγός ή Αιτωλάρχης, συνέπεσε με τις δραματικές εξελίξεις της περιόδου του 3ου-2ου αιώνα π.Χ., όπου η Ελλάδα αλληλοσπαραζόταν από εμφύλιες συγκρούσεις και οι Ρωμαίοι από τα δυτικά, ορέγονταν τα ελληνικά εδάφη. Ελάχιστοι ήταν αυτοί όπου μπορούσαν να προβλέψουν τις μελλοντικές κινήσεις των Ρωμαίων, που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά να εκμεταλλευτούν τις εσωτερικές διαμάχες και αδυναμίες των Ελλήνων.

Ο Αγέλαος αποτελούσε μια τέτοια προσωπικότητα και με το κύρος που τον χαρακτήριζε ως ηγέτη των Αιτωλών, πρωτοστάτησε να πραγματοποιηθεί μια συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων των ελληνικών πόλεων, προκειμένου να ληφθούν μέτρα και να συζητηθούν τα πάντα που είχαν σχέση με το μέλλον της Ελλάδας. Πίστευε – κι αυτή ήταν η πραγματικότητα – ότι Μακεδόνες, Αιτωλοί και Αχαιοί, ήταν οι μοναδικοί που μπορούσαν να προβάλλουν αντίσταση στον ρωμαϊκό επεκτατισμό.

Η διάσκεψη πραγματοποιήθηκε το 217 π.Χ. κοντά στην πόλη της Ναυπάκτου, αφού πρώτα είχε απελευθερωθεί ο Αιτωλός Κλεόνικος από τους Αχαιούς (σημ. υπήρχαν ήδη συγκρούσεις Αιτωλών και Αχαιών). Είναι άγνωστο εάν ο Αγέλαος ήταν ήδη στρατηγός της Αιτωλικής Συμπολιτείας κατά τη διάρκεια της διάσκεψης ή είχε κάποιον τιμητικό τίτλο ως εκπρόσωπος των Αιτωλών.

Οι μόνες πληροφορίες που έχουμε για την ύστατη συνάντηση αυτή των ελληνικών αντιπροσώπων στη Ναύπακτο, προέρχονται από τον φιλορωμαίο ιστορικό Πολύβιο, ο οποίος απορρίπτει σαν πληροφορία τις διάφορες απόψεις που εκτέθηκαν εκεί ως ανάξιες λόγου και αναφέρει την ομιλία του Αγέλαου, ως τη μόνη σπουδαία. Εξάλλου, η γενικότερη αρνητική τοποθέτηση του Πολύβιου προς τους Αιτωλούς, δικαιολογεί και την περιφρόνησή του σε αυτή τη συνάντηση.

Σύμφωνα με τον Πολύβιο λοιπόν, μέρος της ομιλίας του Αγέλαου ήταν και η κάτωθι:

«Ποτέ δεν πρέπει να πολεμούν οι Έλληνες μεταξύ τους, αλλά να χρωστούν μεγάλη χάρη στους θεούς, αν μπορούσαν, με μια σκέψη και δένοντας τα χέρια, όπως αυτοί που περνάνε ποτάμια, να αποκρούουν τις επιθέσεις των βαρβάρων σώζοντας τον εαυτό τους και τις πόλεις τους. Αν όμως αυτό είναι εντελώς αδύνατον, τουλάχιστον τώρα έπρεπε να συμφωνήσουν και να φυλάγονται λαμβάνοντας υπόψη τους ισχυρούς στρατούς και το μεγάλο πόλεμο που έχει αρχίσει στη Δύση. Γιατί είναι φανερό στον καθένα, που και λίγο ανακατεύεται με την πολιτική, ότι, είτε ο Καρχηδόνιοι νικήσουν τους Ρωμαίους είτε οι Ρωμαίοι τους Καρχηδόνιους, είναι φυσικό να μην περιοριστούν οι νικητές με κανέναν τρόπο στην κυριαρχία της Ιταλίας και της Σικελίας, αλλά να έρθουν στην Ελλάδα και να προσπαθήσουν να επεκτείνουν τα σχέδια τους και την εξουσία τους.

Γι’ αυτό λοιπόν, πρέπει όλοι να καιροφυλακτούν και ιδιαίτερα ο Φίλιππος. Αυτό σημαίνει, ότι πρέπει να σταματήσει να φθείρει τις δυνάμεις των άλλων Ελλήνων πολεμώντας εναντίον τους και κάνοντάς τους εύκολη λεία των επιτιθέμενων, αλλά αντίθετα να φροντίζει εξίσου για όλους, σαν να ανήκει όλη η Ελλάδα στον ίδιο. Γιατί μόνο έτσι θα έχει την εύνοια και ακόμα την υποστήριξή τους σε κάθε ξένη επιβουλή. Έπειτα εκείνος που θα θελήσει να επιτεθεί εναντίον του θα διστάσει να το πράξει, αν γνωρίζει ότι οι άλλοι Έλληνες είναι με το μέρος του.

Ο βασιλιάς της Μακεδονίας πρέπει να στρέψει τη δραστηριότητά του στη Δύση, γιατί δεν θα ήταν καθόλου απίθανο στην κατάλληλη περίσταση να επεκτείνει την κυριαρχία του και εκεί. Η παρούσα περίσταση, είναι κατάλληλη για την πραγματοποίηση αυτής της ελπίδας. Τυχόν διαφορές του με τους άλλους Έλληνες, να τις αναβάλει για αργότερα, όταν δηλαδή δεν θα υπήρχε εξωτερικός κίνδυνος. Γιατί αν ποτέ τα νέφη της Δύσης έρθουν στην Ελλάδα, πολύ φοβούμαι ότι, χωρίς να το θέλουμε, θα σταματήσουμε να φιλονικούμε μεταξύ μας, ή να συμβιβαζόμαστε όπως τώρα. Τότε θα παρακαλούμε τους Θεούς να μας δώσουν και πάλι την ελευθερία να ρυθμίζουμε τις διαφορές μας μόνοι μας, όποτε θέλουμε-αλλά θα είναι πολύ αργά. Δεν πρέπει να περιμένουμε να σταθούν πάνω από την Ελλάδα τα νέφη που συσσωρεύονται στη Δύση».


Δυστυχώς, δεν έχουν διασωθεί ή ανευρεθεί τα πρακτικά της συνάντησης, κι έτσι δεν έχουμε πλήρη εικόνα των λόγων των υπόλοιπων συνέδρων, αλλά και ούτε ολόκληρη την ομιλία του Αγέλαου. Ωστόσο, μέσα από τα παραπάνω δραματικά αυτά λόγια του Αιτωλού εκπροσώπου, διαφαίνεται η διορατικότητα, η πολιτική του αντίληψη και το φιλειρηνικό του πνεύμα. Τα εμπνευσμένα λόγια του, προκάλεσαν βαθιά απήχηση, ώστε όλοι οι αντιπρόσωποι, μετέφεραν τα λόγια ειρήνης στις πόλεις τους, ενισχύοντας την ελπίδα για μια ένωση των ελληνικών πόλεων απέναντι στους Ρωμαίους.

Μάλιστα, οι Αθηναίοι τίμησαν τον Αγέλαο, ανακηρύσσοντάς τον στρατηγό της πόλης τους. Δυστυχώς, η καχυποψία σε συνδυασμό με τη ρωμαϊκή προπαγάνδα, έθεσαν τον Αγέλαο στο περιθώριο, δεχόμενος μάλιστα κατηγορίες πως ο σκοπός του ήταν να ωφελήσει την Αιτωλική Συμπολιτεία. Έτσι, λίγο καιρό μετά, ξανάρχισαν οι εμφύλιες διαμάχες και οι φόβοι του Αγέλαου επαληθεύτηκαν. Ήταν ζήτημα χρόνου να εισέλθουν οι Ρωμαίοι στην Ελλάδα ως «απελευθερωτές», γεγονός το οποίο συνέβη μετά από 20 χρόνια.

Η διάσκεψη της Ναυπάκτου και ο βαρυσήμαντος λόγος του Αγέλαου, είναι μια μεγάλη στιγμή του Ελληνισμού της αρχαιότητας.

Λίγα χρόνια αργότερα, ένας Ακαρνάνας, ο Λυκίσκος, εξέθετε τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον της Ελλάδας. Ήταν η τελευταία φορά, που ένας Αιτωλός κι ένας Ακαρνάνας, δύο Έλληνες μίλησαν για αλληλεγγύη, ενότητα και ομόνοια κι αυτό συγκλόνισε πολλούς, δυστυχώς όμως χωρίς αποτέλεσμα.

Τα λόγια του Αγέλαου, αλλά και του Λυκίσκου, θα πρέπει να διδάσκονται σε όλους τους Έλληνες, αφού πάντοτε είναι επίκαιρα.

Πηγή

elhalflashbacksΠηγή Αγέλαος ο Ναυπάκτιος και η προσπάθειά του όλοι οι Έλληνες να ζήσουν αδελφικά

Ο Αγέλαος από τη Ναύπακτο, ήταν στρατηγός της Αιτωλικής Συμπολιτείας και θεωρούταν μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της εποχής του. Ιδιαίτερα γνωστός είναι για τον αγώνα του για ειρήνη στη Ναύπακτο και την προσπάθειά του όλοι οι Έλληνες να ζήσουν αδελφικά.
«Ος έφη δείν μάλιστα μεν μηδέποτε πολεμείν τούς Έλληνας αλλήλοις, αλλά μεγάλην χάριν έχειν τοις θεοίς, ει λέγοντες εν και ταυτό πάντες, και συμπλέκοντες τας χείρας, καθάπερ οι τούς ποταμούς διαβαίνοντες, δύναιντο τας των βαρβάρων εφόδους αποτριβόμενοι συσσώζειν σφας αυτούς και τας πόλεις…».

«Αυτός είπε ότι κατ’ εξοχήν οι Έλληνες σε καμμιά περίπτωση πια δεν πρέπει να πολεμούν μεταξύ τους, αλλά να χρεωστούν μεγάλη χάρη στο θεό, εάν με το να λένε όλοι να και το αυτό, δηλαδή να ομονοήσουν, και με το να συμπλέξουν τα χέρια, όπως κάνουν αυτοί πού διαβαίνουν τούς ποταμούς, θα μπορέσουν, αποκρούοντας τις εφόδους των βαρβάρων, να σώσουν, μαζί με τον εαυτό τους, και τις πόλεις τους…»
Ένας ακόμη σπουδαίος στρατηγός της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ήταν ο Αγέλαος, Ναυπάκτιος στην καταγωγή. Η θητεία του ως
στρατηγός ή Αιτωλάρχης, συνέπεσε με τις δραματικές εξελίξεις της περιόδου του 3ου-2ου αιώνα π.Χ., όπου η Ελλάδα αλληλοσπαραζόταν από εμφύλιες συγκρούσεις και οι Ρωμαίοι από τα δυτικά, ορέγονταν τα ελληνικά εδάφη. Ελάχιστοι ήταν αυτοί όπου μπορούσαν να προβλέψουν τις μελλοντικές κινήσεις των Ρωμαίων, που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά να εκμεταλλευτούν τις εσωτερικές διαμάχες και αδυναμίες των Ελλήνων.

Ο Αγέλαος αποτελούσε μια τέτοια προσωπικότητα και με το κύρος που τον χαρακτήριζε ως ηγέτη των Αιτωλών, πρωτοστάτησε να πραγματοποιηθεί μια συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων των ελληνικών πόλεων, προκειμένου να ληφθούν μέτρα και να συζητηθούν τα πάντα που είχαν σχέση με το μέλλον της Ελλάδας. Πίστευε – κι αυτή ήταν η πραγματικότητα – ότι Μακεδόνες, Αιτωλοί και Αχαιοί, ήταν οι μοναδικοί που μπορούσαν να προβάλλουν αντίσταση στον ρωμαϊκό επεκτατισμό.

Η διάσκεψη πραγματοποιήθηκε το 217 π.Χ. κοντά στην πόλη της Ναυπάκτου, αφού πρώτα είχε απελευθερωθεί ο Αιτωλός Κλεόνικος από τους Αχαιούς (σημ. υπήρχαν ήδη συγκρούσεις Αιτωλών και Αχαιών). Είναι άγνωστο εάν ο Αγέλαος ήταν ήδη στρατηγός της Αιτωλικής Συμπολιτείας κατά τη διάρκεια της διάσκεψης ή είχε κάποιον τιμητικό τίτλο ως εκπρόσωπος των Αιτωλών.

Οι μόνες πληροφορίες που έχουμε για την ύστατη συνάντηση αυτή των ελληνικών αντιπροσώπων στη Ναύπακτο, προέρχονται από τον φιλορωμαίο ιστορικό Πολύβιο, ο οποίος απορρίπτει σαν πληροφορία τις διάφορες απόψεις που εκτέθηκαν εκεί ως ανάξιες λόγου και αναφέρει την ομιλία του Αγέλαου, ως τη μόνη σπουδαία. Εξάλλου, η γενικότερη αρνητική τοποθέτηση του Πολύβιου προς τους Αιτωλούς, δικαιολογεί και την περιφρόνησή του σε αυτή τη συνάντηση.

Σύμφωνα με τον Πολύβιο λοιπόν, μέρος της ομιλίας του Αγέλαου ήταν και η κάτωθι:

«Ποτέ δεν πρέπει να πολεμούν οι Έλληνες μεταξύ τους, αλλά να χρωστούν μεγάλη χάρη στους θεούς, αν μπορούσαν, με μια σκέψη και δένοντας τα χέρια, όπως αυτοί που περνάνε ποτάμια, να αποκρούουν τις επιθέσεις των βαρβάρων σώζοντας τον εαυτό τους και τις πόλεις τους. Αν όμως αυτό είναι εντελώς αδύνατον, τουλάχιστον τώρα έπρεπε να συμφωνήσουν και να φυλάγονται λαμβάνοντας υπόψη τους ισχυρούς στρατούς και το μεγάλο πόλεμο που έχει αρχίσει στη Δύση. Γιατί είναι φανερό στον καθένα, που και λίγο ανακατεύεται με την πολιτική, ότι, είτε ο Καρχηδόνιοι νικήσουν τους Ρωμαίους είτε οι Ρωμαίοι τους Καρχηδόνιους, είναι φυσικό να μην περιοριστούν οι νικητές με κανέναν τρόπο στην κυριαρχία της Ιταλίας και της Σικελίας, αλλά να έρθουν στην Ελλάδα και να προσπαθήσουν να επεκτείνουν τα σχέδια τους και την εξουσία τους.

Γι’ αυτό λοιπόν, πρέπει όλοι να καιροφυλακτούν και ιδιαίτερα ο Φίλιππος. Αυτό σημαίνει, ότι πρέπει να σταματήσει να φθείρει τις δυνάμεις των άλλων Ελλήνων πολεμώντας εναντίον τους και κάνοντάς τους εύκολη λεία των επιτιθέμενων, αλλά αντίθετα να φροντίζει εξίσου για όλους, σαν να ανήκει όλη η Ελλάδα στον ίδιο. Γιατί μόνο έτσι θα έχει την εύνοια και ακόμα την υποστήριξή τους σε κάθε ξένη επιβουλή. Έπειτα εκείνος που θα θελήσει να επιτεθεί εναντίον του θα διστάσει να το πράξει, αν γνωρίζει ότι οι άλλοι Έλληνες είναι με το μέρος του.

Ο βασιλιάς της Μακεδονίας πρέπει να στρέψει τη δραστηριότητά του στη Δύση, γιατί δεν θα ήταν καθόλου απίθανο στην κατάλληλη περίσταση να επεκτείνει την κυριαρχία του και εκεί. Η παρούσα περίσταση, είναι κατάλληλη για την πραγματοποίηση αυτής της ελπίδας. Τυχόν διαφορές του με τους άλλους Έλληνες, να τις αναβάλει για αργότερα, όταν δηλαδή δεν θα υπήρχε εξωτερικός κίνδυνος. Γιατί αν ποτέ τα νέφη της Δύσης έρθουν στην Ελλάδα, πολύ φοβούμαι ότι, χωρίς να το θέλουμε, θα σταματήσουμε να φιλονικούμε μεταξύ μας, ή να συμβιβαζόμαστε όπως τώρα. Τότε θα παρακαλούμε τους Θεούς να μας δώσουν και πάλι την ελευθερία να ρυθμίζουμε τις διαφορές μας μόνοι μας, όποτε θέλουμε-αλλά θα είναι πολύ αργά. Δεν πρέπει να περιμένουμε να σταθούν πάνω από την Ελλάδα τα νέφη που συσσωρεύονται στη Δύση».


Δυστυχώς, δεν έχουν διασωθεί ή ανευρεθεί τα πρακτικά της συνάντησης, κι έτσι δεν έχουμε πλήρη εικόνα των λόγων των υπόλοιπων συνέδρων, αλλά και ούτε ολόκληρη την ομιλία του Αγέλαου. Ωστόσο, μέσα από τα παραπάνω δραματικά αυτά λόγια του Αιτωλού εκπροσώπου, διαφαίνεται η διορατικότητα, η πολιτική του αντίληψη και το φιλειρηνικό του πνεύμα. Τα εμπνευσμένα λόγια του, προκάλεσαν βαθιά απήχηση, ώστε όλοι οι αντιπρόσωποι, μετέφεραν τα λόγια ειρήνης στις πόλεις τους, ενισχύοντας την ελπίδα για μια ένωση των ελληνικών πόλεων απέναντι στους Ρωμαίους.

Μάλιστα, οι Αθηναίοι τίμησαν τον Αγέλαο, ανακηρύσσοντάς τον στρατηγό της πόλης τους. Δυστυχώς, η καχυποψία σε συνδυασμό με τη ρωμαϊκή προπαγάνδα, έθεσαν τον Αγέλαο στο περιθώριο, δεχόμενος μάλιστα κατηγορίες πως ο σκοπός του ήταν να ωφελήσει την Αιτωλική Συμπολιτεία. Έτσι, λίγο καιρό μετά, ξανάρχισαν οι εμφύλιες διαμάχες και οι φόβοι του Αγέλαου επαληθεύτηκαν. Ήταν ζήτημα χρόνου να εισέλθουν οι Ρωμαίοι στην Ελλάδα ως «απελευθερωτές», γεγονός το οποίο συνέβη μετά από 20 χρόνια.

Η διάσκεψη της Ναυπάκτου και ο βαρυσήμαντος λόγος του Αγέλαου, είναι μια μεγάλη στιγμή του Ελληνισμού της αρχαιότητας.

Λίγα χρόνια αργότερα, ένας Ακαρνάνας, ο Λυκίσκος, εξέθετε τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον της Ελλάδας. Ήταν η τελευταία φορά, που ένας Αιτωλός κι ένας Ακαρνάνας, δύο Έλληνες μίλησαν για αλληλεγγύη, ενότητα και ομόνοια κι αυτό συγκλόνισε πολλούς, δυστυχώς όμως χωρίς αποτέλεσμα.

Τα λόγια του Αγέλαου, αλλά και του Λυκίσκου, θα πρέπει να διδάσκονται σε όλους τους Έλληνες, αφού πάντοτε είναι επίκαιρα.

Πηγή

elhalflashbacksΠηγή Αγέλαος ο Ναυπάκτιος και η προσπάθειά του όλοι οι Έλληνες να ζήσουν αδελφικά


Η Ελληνική µυθολογία αναφέρεται συχνά στη Χαλκιδική: Το αρχαίο όνοµα της Κασσάνδρας ήταν Φέγρα, δηλαδή τόπος της φωτιάς. Πιστεύεται ότι ήταν η γη των Γιγάντων και το πεδίο µάχης του πολέµου µεταξύ των Θεών του Ολύµπου και των Γιγάντων, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν να εκδιώξουν τους Θεούς από τον Όλυµπο.

Σύµφωνα µε ένα µύθο, ο Εγκέλαδος, ένας από τους Γίγαντες, καταπλακώθηκε από βράχο που πέταξαν εναντίον του οι Θεοί του Ολύµπου.

Έτσι, ο “Εγκέλαδος-Σεισµός” γίγαντας, είναι θαµµένος στην Κασσάνδρα, αλλά µη έχοντας πεθάνει, από καιρό σε καιρό προσπαθεί να ελευθερωθεί από το βράχο που τον έχει καταπλακώσει και οι προσπάθειές του αποτελούν το φαινόµενο του σεισµού.

Στο άλλο άκρο της Χαλκιδικής η χερσόνησος του Aθω πάλι σχηµατίστηκε και πήρε το όνοµα της από το βράχο που έριξε εναντίον των θεών ο Γίγαντας Άθως. Η Σιθωνία οφείλει το όνοµά της στο Σίθωνα, το γιο του Ποσειδώνα.

Τα απολιθωµένα λείψανα ελεφαντοειδών και άλλων εξαφανισµένων ειδών που βρέθηκαν στη Νικήτη και έχουν εντοπιστεί στα Βραστά, στην Τρίγλια κ.α. αποτελούν µάρτυρες µιας άλλης εποχής, που µάλλον δεν είδε ποτέ ανθρώπινο γένος.

Επίσης τα ευρήµατα στο Σπήλαιο των Πετραλώνων απέδειξαν ότι η παρουσία του ανθρώπου εδώ ξεπερνά τις 700.000 χρόνια, ενώ το κρανίο του αρχανθρώπου υπολογίζεται πως έχει ηλικία 200.000 ετών περίπου. Εγκαταστάσεις οργανωµένης κοινωνίας έχουµε στη Χαλκιδική από το 4.000 π.Χ. και οι παλαιότεροι κάτοικοί της ήταν Θράκες και Πελασγοί.

Τον 8ο αι. π.Χ. πλήθος κατοίκων καταφθάνει στην περιοχή, προερχόµενο κυρίως από την Χαλκίδα (εξ ού και η ονομασία “Χαλκιδική”) και την Ερέτρια. Στο τέλος του 5ου αι. π.Χ. οι 32 σπουδαιότερες πόλεις ιδρύουν υπό την ηγεσία της Ολύνθου, το “κοινόν των Χαλκιδέων”, το οποίο θα διαλυθεί το 379 π.Χ. από τους Σπαρτιάτες. Το 348 π.Χ. ο Φίλιππος ενσωµατώνει την περιοχή στο Μακεδονικό Βασίλειο.

Στα Ελληνιστικά χρόνια ιδρύονται τρεις µεγάλες πόλεις: Κασσανδρεία (315), Ουρανούπολις (315) και Αντιγόνεια (στη µέση της Καλαµαριάς το 280 π.Χ.). Το 168 π.Χ. περνά στα χέρια των Ρωµαίων και παρακµάζει καθώς οι πόλεις της περιήλθαν υπό τον έλεγχο Ρωµαίων εµπόρων κυρίως.

Οι αρχαίοι Έλληνες αποίκησαν την χερσόνησο του Αγίου Όρους πολύ νωρίς, η οποία κατά τους αρχαίους χρόνους ονομάζονταν Ακτή. Ξέρουμε πως υπήρχαν οκτώ πόλεις στην Ακτή: το Δίον, η Ολόφυξος,ο Άθως οι Ακροθώοι (εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η Μονή Μεγίστης Λαύρας), οι Κλεωνές,η Απολλωνία,η Ουρανούπολη, το Παλαιώριο και η Θυσσός. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε την ακριβή θέση των οικισμών αυτών.



Εικάζεται πως οι πρώτες τρεις βρισκόντουσαν στην ανατολική πλευρά και οι άλλες δύο στην δυτική.

Ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει τη θάλασσα του Aθω «θηριωδεστάτη», μιας και το 492π.Χ. εκεί καταποντίστηκε ολόκληρος ο περσικός στόλος που είχε βάλει πλώρη για την Αθήνα υπό τον στρατηγό Μαρδόνιο.

Χάθηκαν είκοσι χιλιάδες άνδρες και τριακόσια πλοία. Την εποχή των περσικών πολέμων η χερσόνησος αριθμούσε περί τις δέκα χιλιάδες κατοίκους. Πρέπει να έκαναν πολύ υγιεινή ζωή, μιας και σύμφωνα με τον Λουκιανό, ζούσαν εκατόν τριάντα χρόνια! Πολλοί από αυτούς ήταν Πελασγοί και Ετρούσκοι. Αν και ήξεραν ελληνικά, μιλούσαν κι άλλες γλώσσες, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη.

Οι πλυθησμοί που ζούσαν στην Ακτή τιμούσαν τους ίδιους θεούς με την λοιπή Ελλάδα. Στο υψηλότερο σημείο του Aθω ορθώνονταν ένα άγαλμα που ονομαζόταν ο “Αθώος Δίας” (εξ ου και η ονομασία Άθως), του οποίου η σκιά όταν έγερνε ο ήλιος λέγεται ότι άγγιζε τη Λήμνο. Οι πρώτοι κάτοικοι του Aθω λάτρευαν επίσης τη Δήμητρα, την Αφροδίτη, την Αρτέμιδα, τον Απόλλωνα και τον Ασκληπιό.

Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Αθηναίοι χάνουν τον έλεγχο της Χαλκιδικής, η οποία εντάσσεται στο βασίλειο της Μακεδονίας. Αργότερα, κατά τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής, επιδεινώνεται συνεχώς η παρακμή της Χαλκιδικής: πέραν του ζυγού των Ρωμαίων δέχεται μαζικές εισβολές Σλάβων και Βουλγάρων. Οι επιπλέον ταλαιπωρίες από τους πειρατές εξηγούν γιατί εγκαταλείπεται σταδιακά ο πληθυσμός της χερσονήσου. Έτσι, κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. δεν κατοικεί πλέον κανείς στις πόλεις της Ακτής. Υπάρχουν μόνον αγάλματα…

Αντιθέτως κατά τα αρχαία χρόνια υπήρχε αυστηρό Άβατον για τους άντρες. Εκεί υπήρχαν ιερά της θεάς Αρτέμιδος, στα οποία βρίσκονταν οι ιέρειες της, νέες αγνές κοπέλες, και θεραπαίνιδες της θεάς.

Στη Μονή Μεγίστης Λαύρας υπάρχει μία μαρμάρινη αναθηματική ανάγλυφη πλάκα,στην οποία απεικονίζεται ένα τεράστιο αυτί εντός πλαισίου, πάνω από το οποίο υπάρχει εγχάρακτη η επιγραφή: ΑΡΤΕΜΙΔΙ ΑΓΡΟΤΕΡΑ / ΝΕΒΡΙΣ ΕΠΙΤΑΓΗΝ / ΑΝΕΘΗΚΕΝ. Από τους χαρακτήρες εξάγεται το συμπέρασμα ότι η πλάκα ανήκει στην κλασική ελληνική περίοδο και χρονολογείται στον Ε΄ – Δ΄ π.Χ. αιώνα. Η τοποθέτηση της αναθηματικής πλάκας στο συγκεκριμένο σημείο είναι αφιέρωμα κάποιας Νεβρίδος στην θεά Αρτέμιδα και αποτελεί απόδειξη πως υπήρχαν ελληνικοί ναοί οι οποίοι κατεστράφησαν (ίσως, χωρίς να είμαστε βέβαιοι και) από τους χριστιανούς μοναχούς.

Κατά την ομηρική εποχή, η θεά «ρυθμίζει την αγνότητα του πρωτόγονου βίου, όπου η μητρότητα συνδυάζεται με τη γονιμότητα αλλά όχι και με τον έρωτα».

Παραπέμπει στον Γάλλο φιλόσοφο και ιστορικό Πιέρ Γκριμάλ, ο οποίος παρατηρεί «μια ιδιοτυπία στη λατρεία της Αρτέμιδος: στην παρθένο θεά απευθύνονταν για να ζητήσουν βοήθεια κατά τον τοκετό», αφού μπορούσε να φανεί και κακότροπη, οπότε «οπλισμένη με τόξο, έριχνε ένα βέλος στην ετοιμόγεννη, δίνοντάς της αιφνίδιο θάνατο».

Αυτό συνδέει την Αρτέμιδα με την πρωιμότερη Ειλείθυια, η οποία, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία, «λατρεύτηκε στη Δήλο ως εύλινος (αυτή που κλώθει καλά) και ταυτιζόταν φανερά με τη μοίρα. Η Ειλείθυια», προσθέτει ο Γκριμάλ, «είναι η θεά του τοκετού, δηλαδή της στιγμής κατά την οποία αρχίζει να ξετυλίγεται το νήμα της ζωής.

“Μήπως, λοιπόν, η Aρτεμις, η θεά του αιφνίδιου θανάτου, ήταν εκείνη που στην προομηρική ποίηση σπάει αυτό το νήμα;” Aλλωστε σ’ αυτήν μόνο αποδίδει ο Oμηρος το επίθετο «χρυσήλακτος», αυτή που κρατάει τη χρυσή ηλακάτη, τη χρυσή ρόκα.



H Άρτεμη είναι μια από τις παλαιότερες, πιο περίπλοκες αλλά και πιο ενδιαφέρουσες μορφές του ελληνικού πανθέου. Κόρη του Δία και της Λητώς, δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, βασίλισσα των βουνών και των δασών, θεά του κυνηγιού, προστάτιδα των μικρών παιδιών και ζώων.

Η γέννηση της ιδιόρρυθμης θεάς τοποθετείται στο νησί Ορτυγία. Σ’ αυτό το άγονο πετρονήσι και μετά από φοβερές ταλαιπωρίες και περιπλανήσεις είχε καταφύγει η έγκυος Λητώ προκειμένου να κρυφτεί και να προφυλαχτεί από την καταδιωκτική μανία της νόμιμης συζύγου του Δία, της Ήρας. Εκεί και με τη βοήθεια όλων των γυναικείων θεοτήτων (εκτός της Ήρας) ήρθε στο φως η Άρτεμη και λίγο αργότερα ο αδερφός της ο Απόλλωνας.

Από τις πρώτες κιόλας ώρες της γέννησής της η Άρτεμη παίρνει πρωτοβουλίες. Αν και νεογέννητο βρέφος, βοηθά την εξουθενωμένη μητέρα της να ξεγεννήσει και το δεύτερο της παιδί και ταυτίζεται με τον τρόπο αυτόν με την Ειλείθυια, τη θεά του τοκετού. Πανέμορφη και πανέξυπνη η Άρτεμη, είχε από πολύ νωρίς κερδίσει την εκτίμηση των άλλων θεών. Ήδη από τα τρία της χρόνια είχε συγκεκριμένες απαιτήσεις, που αφορούσαν την ενδυμασία της, τον εξοπλισμό της και την ακολουθία της στην πιο αγαπημένη της ενασχόληση, το κυνήγι. Ήταν παιδί που ήξερε τι ήθελε και πραγματικά σταθερό και άκαμπτο στις αποφάσεις του.

Ο Δίας τη θαύμαζε για την επιμονή της και, λόγω της ευστροφίας της, της έτρεφε πολύ μεγάλη αγάπη και ικανοποιούσε όλες της τις επιθυμίες. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε η Άρτεμη σαν δώρο από τον πατέρα της ήταν η αιώνια αγνότητα και παρθενία. Πιστή και σταθερή σ’ ό,τι ζητούσε και τη δέσμευε, η παρθενική θεά δε σπίλωσε ποτέ ούτε το ήθος της, ούτε και το χαρακτήρα της. Σοβαρή και περήφανη, διατήρησε την αγνότητά της περιφρονώντας ερωτικές πολιορκίες κι επιθέσεις. Αφοσιωμένη στο κυνήγι και τη φύση, αδιαφόρησε για τις χαρές του γάμου και τις απολαύσεις του έρωτα. Με επιβολή και αυστηρότητα απαίτησε την αθωότητα και την παρθενικότητα όχι μόνο του εαυτού της, αλλά και των Νυμφών που την περιστοίχιζαν κι επίσης αυτών που με τις υπηρεσίες τους την τιμούσαν.

Η Άρτεμη ήταν μια θεά αμείλικτη που ποτέ σχεδόν δε συγχωρούσε. Οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πιστεύω της και τις αρχές της άξιζε την τιμωρία της. Η αδυσώπητη οργή της ήταν έτοιμη να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή απέναντι στον παραβάτη των αυστηρών της κανόνων. Τα θανατηφόρα της βέλη στόχευαν διαρκώς θνητούς, θεούς και ήρωες που παρέβλεπαν την ύπαρξή της ή αμελούσαν τις αρχές και τη λατρεία της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Εμφάνιση των αόρατων μοναχών του Αγίου Όρους σε φωτογραφία?


πηγές:
http://www.pronews.gr/istoria/146958_agio-oros-kai-i-arhaioelliniki-istoria-toy

omadaorfeas Πηγή Το Άγιο Όρος και η αρχαιοελληνική ιστορία του


Η Ελληνική µυθολογία αναφέρεται συχνά στη Χαλκιδική: Το αρχαίο όνοµα της Κασσάνδρας ήταν Φέγρα, δηλαδή τόπος της φωτιάς. Πιστεύεται ότι ήταν η γη των Γιγάντων και το πεδίο µάχης του πολέµου µεταξύ των Θεών του Ολύµπου και των Γιγάντων, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν να εκδιώξουν τους Θεούς από τον Όλυµπο.

Σύµφωνα µε ένα µύθο, ο Εγκέλαδος, ένας από τους Γίγαντες, καταπλακώθηκε από βράχο που πέταξαν εναντίον του οι Θεοί του Ολύµπου.

Έτσι, ο “Εγκέλαδος-Σεισµός” γίγαντας, είναι θαµµένος στην Κασσάνδρα, αλλά µη έχοντας πεθάνει, από καιρό σε καιρό προσπαθεί να ελευθερωθεί από το βράχο που τον έχει καταπλακώσει και οι προσπάθειές του αποτελούν το φαινόµενο του σεισµού.

Στο άλλο άκρο της Χαλκιδικής η χερσόνησος του Aθω πάλι σχηµατίστηκε και πήρε το όνοµα της από το βράχο που έριξε εναντίον των θεών ο Γίγαντας Άθως. Η Σιθωνία οφείλει το όνοµά της στο Σίθωνα, το γιο του Ποσειδώνα.

Τα απολιθωµένα λείψανα ελεφαντοειδών και άλλων εξαφανισµένων ειδών που βρέθηκαν στη Νικήτη και έχουν εντοπιστεί στα Βραστά, στην Τρίγλια κ.α. αποτελούν µάρτυρες µιας άλλης εποχής, που µάλλον δεν είδε ποτέ ανθρώπινο γένος.

Επίσης τα ευρήµατα στο Σπήλαιο των Πετραλώνων απέδειξαν ότι η παρουσία του ανθρώπου εδώ ξεπερνά τις 700.000 χρόνια, ενώ το κρανίο του αρχανθρώπου υπολογίζεται πως έχει ηλικία 200.000 ετών περίπου. Εγκαταστάσεις οργανωµένης κοινωνίας έχουµε στη Χαλκιδική από το 4.000 π.Χ. και οι παλαιότεροι κάτοικοί της ήταν Θράκες και Πελασγοί.

Τον 8ο αι. π.Χ. πλήθος κατοίκων καταφθάνει στην περιοχή, προερχόµενο κυρίως από την Χαλκίδα (εξ ού και η ονομασία “Χαλκιδική”) και την Ερέτρια. Στο τέλος του 5ου αι. π.Χ. οι 32 σπουδαιότερες πόλεις ιδρύουν υπό την ηγεσία της Ολύνθου, το “κοινόν των Χαλκιδέων”, το οποίο θα διαλυθεί το 379 π.Χ. από τους Σπαρτιάτες. Το 348 π.Χ. ο Φίλιππος ενσωµατώνει την περιοχή στο Μακεδονικό Βασίλειο.

Στα Ελληνιστικά χρόνια ιδρύονται τρεις µεγάλες πόλεις: Κασσανδρεία (315), Ουρανούπολις (315) και Αντιγόνεια (στη µέση της Καλαµαριάς το 280 π.Χ.). Το 168 π.Χ. περνά στα χέρια των Ρωµαίων και παρακµάζει καθώς οι πόλεις της περιήλθαν υπό τον έλεγχο Ρωµαίων εµπόρων κυρίως.

Οι αρχαίοι Έλληνες αποίκησαν την χερσόνησο του Αγίου Όρους πολύ νωρίς, η οποία κατά τους αρχαίους χρόνους ονομάζονταν Ακτή. Ξέρουμε πως υπήρχαν οκτώ πόλεις στην Ακτή: το Δίον, η Ολόφυξος,ο Άθως οι Ακροθώοι (εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η Μονή Μεγίστης Λαύρας), οι Κλεωνές,η Απολλωνία,η Ουρανούπολη, το Παλαιώριο και η Θυσσός. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε την ακριβή θέση των οικισμών αυτών.



Εικάζεται πως οι πρώτες τρεις βρισκόντουσαν στην ανατολική πλευρά και οι άλλες δύο στην δυτική.

Ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει τη θάλασσα του Aθω «θηριωδεστάτη», μιας και το 492π.Χ. εκεί καταποντίστηκε ολόκληρος ο περσικός στόλος που είχε βάλει πλώρη για την Αθήνα υπό τον στρατηγό Μαρδόνιο.

Χάθηκαν είκοσι χιλιάδες άνδρες και τριακόσια πλοία. Την εποχή των περσικών πολέμων η χερσόνησος αριθμούσε περί τις δέκα χιλιάδες κατοίκους. Πρέπει να έκαναν πολύ υγιεινή ζωή, μιας και σύμφωνα με τον Λουκιανό, ζούσαν εκατόν τριάντα χρόνια! Πολλοί από αυτούς ήταν Πελασγοί και Ετρούσκοι. Αν και ήξεραν ελληνικά, μιλούσαν κι άλλες γλώσσες, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη.

Οι πλυθησμοί που ζούσαν στην Ακτή τιμούσαν τους ίδιους θεούς με την λοιπή Ελλάδα. Στο υψηλότερο σημείο του Aθω ορθώνονταν ένα άγαλμα που ονομαζόταν ο “Αθώος Δίας” (εξ ου και η ονομασία Άθως), του οποίου η σκιά όταν έγερνε ο ήλιος λέγεται ότι άγγιζε τη Λήμνο. Οι πρώτοι κάτοικοι του Aθω λάτρευαν επίσης τη Δήμητρα, την Αφροδίτη, την Αρτέμιδα, τον Απόλλωνα και τον Ασκληπιό.

Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Αθηναίοι χάνουν τον έλεγχο της Χαλκιδικής, η οποία εντάσσεται στο βασίλειο της Μακεδονίας. Αργότερα, κατά τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής, επιδεινώνεται συνεχώς η παρακμή της Χαλκιδικής: πέραν του ζυγού των Ρωμαίων δέχεται μαζικές εισβολές Σλάβων και Βουλγάρων. Οι επιπλέον ταλαιπωρίες από τους πειρατές εξηγούν γιατί εγκαταλείπεται σταδιακά ο πληθυσμός της χερσονήσου. Έτσι, κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. δεν κατοικεί πλέον κανείς στις πόλεις της Ακτής. Υπάρχουν μόνον αγάλματα…

Αντιθέτως κατά τα αρχαία χρόνια υπήρχε αυστηρό Άβατον για τους άντρες. Εκεί υπήρχαν ιερά της θεάς Αρτέμιδος, στα οποία βρίσκονταν οι ιέρειες της, νέες αγνές κοπέλες, και θεραπαίνιδες της θεάς.

Στη Μονή Μεγίστης Λαύρας υπάρχει μία μαρμάρινη αναθηματική ανάγλυφη πλάκα,στην οποία απεικονίζεται ένα τεράστιο αυτί εντός πλαισίου, πάνω από το οποίο υπάρχει εγχάρακτη η επιγραφή: ΑΡΤΕΜΙΔΙ ΑΓΡΟΤΕΡΑ / ΝΕΒΡΙΣ ΕΠΙΤΑΓΗΝ / ΑΝΕΘΗΚΕΝ. Από τους χαρακτήρες εξάγεται το συμπέρασμα ότι η πλάκα ανήκει στην κλασική ελληνική περίοδο και χρονολογείται στον Ε΄ – Δ΄ π.Χ. αιώνα. Η τοποθέτηση της αναθηματικής πλάκας στο συγκεκριμένο σημείο είναι αφιέρωμα κάποιας Νεβρίδος στην θεά Αρτέμιδα και αποτελεί απόδειξη πως υπήρχαν ελληνικοί ναοί οι οποίοι κατεστράφησαν (ίσως, χωρίς να είμαστε βέβαιοι και) από τους χριστιανούς μοναχούς.

Κατά την ομηρική εποχή, η θεά «ρυθμίζει την αγνότητα του πρωτόγονου βίου, όπου η μητρότητα συνδυάζεται με τη γονιμότητα αλλά όχι και με τον έρωτα».

Παραπέμπει στον Γάλλο φιλόσοφο και ιστορικό Πιέρ Γκριμάλ, ο οποίος παρατηρεί «μια ιδιοτυπία στη λατρεία της Αρτέμιδος: στην παρθένο θεά απευθύνονταν για να ζητήσουν βοήθεια κατά τον τοκετό», αφού μπορούσε να φανεί και κακότροπη, οπότε «οπλισμένη με τόξο, έριχνε ένα βέλος στην ετοιμόγεννη, δίνοντάς της αιφνίδιο θάνατο».

Αυτό συνδέει την Αρτέμιδα με την πρωιμότερη Ειλείθυια, η οποία, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία, «λατρεύτηκε στη Δήλο ως εύλινος (αυτή που κλώθει καλά) και ταυτιζόταν φανερά με τη μοίρα. Η Ειλείθυια», προσθέτει ο Γκριμάλ, «είναι η θεά του τοκετού, δηλαδή της στιγμής κατά την οποία αρχίζει να ξετυλίγεται το νήμα της ζωής.

“Μήπως, λοιπόν, η Aρτεμις, η θεά του αιφνίδιου θανάτου, ήταν εκείνη που στην προομηρική ποίηση σπάει αυτό το νήμα;” Aλλωστε σ’ αυτήν μόνο αποδίδει ο Oμηρος το επίθετο «χρυσήλακτος», αυτή που κρατάει τη χρυσή ηλακάτη, τη χρυσή ρόκα.



H Άρτεμη είναι μια από τις παλαιότερες, πιο περίπλοκες αλλά και πιο ενδιαφέρουσες μορφές του ελληνικού πανθέου. Κόρη του Δία και της Λητώς, δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, βασίλισσα των βουνών και των δασών, θεά του κυνηγιού, προστάτιδα των μικρών παιδιών και ζώων.

Η γέννηση της ιδιόρρυθμης θεάς τοποθετείται στο νησί Ορτυγία. Σ’ αυτό το άγονο πετρονήσι και μετά από φοβερές ταλαιπωρίες και περιπλανήσεις είχε καταφύγει η έγκυος Λητώ προκειμένου να κρυφτεί και να προφυλαχτεί από την καταδιωκτική μανία της νόμιμης συζύγου του Δία, της Ήρας. Εκεί και με τη βοήθεια όλων των γυναικείων θεοτήτων (εκτός της Ήρας) ήρθε στο φως η Άρτεμη και λίγο αργότερα ο αδερφός της ο Απόλλωνας.

Από τις πρώτες κιόλας ώρες της γέννησής της η Άρτεμη παίρνει πρωτοβουλίες. Αν και νεογέννητο βρέφος, βοηθά την εξουθενωμένη μητέρα της να ξεγεννήσει και το δεύτερο της παιδί και ταυτίζεται με τον τρόπο αυτόν με την Ειλείθυια, τη θεά του τοκετού. Πανέμορφη και πανέξυπνη η Άρτεμη, είχε από πολύ νωρίς κερδίσει την εκτίμηση των άλλων θεών. Ήδη από τα τρία της χρόνια είχε συγκεκριμένες απαιτήσεις, που αφορούσαν την ενδυμασία της, τον εξοπλισμό της και την ακολουθία της στην πιο αγαπημένη της ενασχόληση, το κυνήγι. Ήταν παιδί που ήξερε τι ήθελε και πραγματικά σταθερό και άκαμπτο στις αποφάσεις του.

Ο Δίας τη θαύμαζε για την επιμονή της και, λόγω της ευστροφίας της, της έτρεφε πολύ μεγάλη αγάπη και ικανοποιούσε όλες της τις επιθυμίες. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε η Άρτεμη σαν δώρο από τον πατέρα της ήταν η αιώνια αγνότητα και παρθενία. Πιστή και σταθερή σ’ ό,τι ζητούσε και τη δέσμευε, η παρθενική θεά δε σπίλωσε ποτέ ούτε το ήθος της, ούτε και το χαρακτήρα της. Σοβαρή και περήφανη, διατήρησε την αγνότητά της περιφρονώντας ερωτικές πολιορκίες κι επιθέσεις. Αφοσιωμένη στο κυνήγι και τη φύση, αδιαφόρησε για τις χαρές του γάμου και τις απολαύσεις του έρωτα. Με επιβολή και αυστηρότητα απαίτησε την αθωότητα και την παρθενικότητα όχι μόνο του εαυτού της, αλλά και των Νυμφών που την περιστοίχιζαν κι επίσης αυτών που με τις υπηρεσίες τους την τιμούσαν.

Η Άρτεμη ήταν μια θεά αμείλικτη που ποτέ σχεδόν δε συγχωρούσε. Οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πιστεύω της και τις αρχές της άξιζε την τιμωρία της. Η αδυσώπητη οργή της ήταν έτοιμη να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή απέναντι στον παραβάτη των αυστηρών της κανόνων. Τα θανατηφόρα της βέλη στόχευαν διαρκώς θνητούς, θεούς και ήρωες που παρέβλεπαν την ύπαρξή της ή αμελούσαν τις αρχές και τη λατρεία της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Εμφάνιση των αόρατων μοναχών του Αγίου Όρους σε φωτογραφία?


πηγές:
http://www.pronews.gr/istoria/146958_agio-oros-kai-i-arhaioelliniki-istoria-toy

omadaorfeas Πηγή Το Άγιο Όρος και η αρχαιοελληνική ιστορία του

Οι παραιτήσεις υπουργών ή γίνονται δεκτές ή δεν γίνονται. Η μία εβδομάδα που μεσολάβησε από την πρώτη μέχρι τη δεύτερη παραίτηση Τόσκα δεν είναι επαρκής χρόνος για να δικαιολογήσει την…
άρνηση της μιας και την αποδοχή της άλλης.

Φυσικά έχουν μεσολαβήσει γεγονότα, όπως η πρώτη συνέντευξη του αναπ. υπουργού Προστασίας του Πολίτη στην οποία δήλωσε ότι δεν υπήρξε κανένα λάθος στην αντιμετώπιση της καταστροφικής πυρκαγιάς στο Μάτι. Αυτή τη στάση δικαιολογημένα διόρθωσε ο πρωθυπουργός στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, αναλαμβάνοντας τη πολιτική ευθύνη για τη τραγωδία, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι θα γίνει έλεγχος για όλες τις πιθανές παραλείψεις και θα υπάρξει επιμερισμός ευθυνών, αν και όπου υπάρχουν. Αρκεί όμως το όποιο «φάλτσο» του κυρίου Τόσκα για να δικαιολογηθεί η αποδοχή της παραίτησης του;

Aν υπήρξε κάποιο πρόβλημα στην αντίδραση του κρατικού μηχανισμού το απόγευμα της μοιραίας Δευτέρας, αυτό μπορεί να εντοπιστεί στις πρώτες στιγμές της κρίσης, όταν η προσοχή των αρμοδίων αρχών ήταν στραμμένη στις φωτιές της Κινέτας. Η κυβέρνηση θα έπρεπε επίσης να είχε αναβαθμίσει τον σκουριασμένο μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, μέσα βέβαια στις ασφυκτικές συνθήκες των μνημονιακού κορσέ. Αλλά η τραγωδία και η έκταση που πήρε οφείλονται βασικά στις πρωτοφανείς καιρικές συνθήκες και στα ατιμώρητα και συνεχή πολεοδομικά εγκλήματα που είχαν σημειωθεί για δεκαετίες στη περιοχή.



Ανεξάρτητα από τον δικαιολογημένο συγκινησιακό φόρτο, αυτή ήταν και η επικρατούσα άποψη της κοινής γνώμης, που και πιο έξυπνη είναι και πολύ πιο αντικειμενική από τα αιμοβόρα, αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ. Αντί να επηρεαστεί από τις κραυγές των τελευταίων, η κυβέρνηση θα έπρεπε να σταθεί στις εγκληματικές ευθύνες που έχει όλο αυτό το σύστημα της διάχυτης διαφθοράς, με τα αυθαίρετα τις μάντρες και τις κλειστές παραλίες. Αν ο κ. Τόσκας είχε κάποιες ευθύνες -κυρίως για την επόμενη μέρα της τραγωδίας- θα έπρεπε να απομακρυνθεί στον επικείμενο ανασχηματισμό, αντί να δοθεί νέο πεδίο δημαγωγίας στην αντιπολίτευση, που ζητάει τώρα και τη παραίτηση του πρωθυπουργού. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση θα πρέπει να παραμένει σταθερά σε μια γραμμή και να κοιτάει λιγότερο τηλεόραση!

tvxs.gr

Πηγή Η πολλή TV βλάπτει την κυβέρνηση…

Η Ακρόπολη στην κορυφή της Ευρώπης ως το καλύτερο τουριστικό αξιοθέατο

Στο πλαίσιο των World Travel Awards 2018, Ο ΕΟΤ βραβεύτηκε, επίσης, για την καλύτερη εθνική τουριστική καμπάνια
Η Ακρόπολη βραβεύτηκε ως το κορυφαίο τουριστικό αξιοθέατο στην Ευρώπη, ενώ ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού βραβεύτηκε ως ο Οργανισμός με την καλύτερη εθνική τουριστική στρατηγική και καμπάνια για το 2018 στο πλαίσιο των World Travel Awards που έλαβαν χώρα στην Αθήνα.

Το βραβείο Europe’s Leading National Tourism Strategy & Campaign 2018 παρέλαβε ο Γ.Γ. του ΕΟΤ Κωνσταντίνος Τσέγας ο οποίος αναφέρθηκε στο επιτυχημένο πολυεπίπεδο πρόγραμμα που υλοποιεί ο ΕΟΤ σε εφαρμογή των στρατηγικών κατευθύνσεων του υπουργείου Τουρισμού και της υπουργού Έλενας Κουντουρά, ως ο εθνικός φορέας στην παγκόσμια τουριστική προώθηση και προβολή της Ελλάδας.

Το βραβείο για την Ακρόπολη, ως το κορυφαίο τουριστικό αξιοθέατο στην Ευρώπη, Europe’s Leading Tourist Attraction 2018, παρέλαβε ο πρόεδρος του Δ.Σ. του ΕΟΤ Χαράλαμπος Καρίμαλης.

Η υπουργός Έλενα Κουντουρά, στην ομιλία της αναφέρθηκε στο τουριστικό άλμα της Ελλάδας στην παγκόσμια αγορά με επιδόσεις ρεκόρ την τελευταία τριετία, και στις νέες αναπτυξιακές και επενδυτικές ευκαιρίες που κινητοποίησε η υλοποιούμενη εθνική τουριστική πολιτική στην ελληνική τουριστική οικονομία και στην τουριστική αγορά.

Αναφέρθηκε ακόμη στην ισχυρή εικόνα και ζήτηση που παρουσιάζει σήμερα η Ελλάδα ως παγκόσμιος ελκυστικός προορισμός για τουρισμό 365 ημέρες και πρώτη επιλογή στη Μεσόγειο και την Ευρώπη για αυθεντικές εμπειρίες και βιωματικά ταξίδια. Όπως επίσης και στη στοχευμένη πολιτική που σχεδίασε και υλοποίησε το υπουργείο με αποτέλεσμα η Αθήνα από σταθμός διέλευσης επισκεπτών στο παρελθόν να έχει σήμερα καταστεί και να ξεχωρίζει ως δημοφιλής τουριστικός προορισμός για ταξίδια πόλεως και διαμονής 3-4 ημερών, με ρεκόρ σε όλα τα τουριστικά μεγέθη, στις διεθνείς αφίξεις, τις διανυκτερεύσεις, τις πληρότητες, τα έσοδα και τις νέες ξενοδοχειακές επενδύσεις.

Η κ. Κουντουρά επισήμανε την υψηλή ποιότητα του ελληνικού τουριστικού προϊόντος, που υποστηρίζει και προωθεί το υπουργείο Τουρισμού, έχοντας διαμορφώσει ένα πιο ελκυστικό πλαίσιο για τη στήριξη και ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας, ώστε σήμερα η Ελλάδα να αποτελεί στρατηγική επιλογή ξένων ομίλων για τουριστικές επενδύσεις.

Τόνισε ακόμη τη συμβολή του ελληνικού ιδιωτικού τομέα με υψηλό επαγγελματισμό, στην παροχή υψηλού επιπέδου φιλοξενίας και στη διαρκή αναβάθμιση του ξενοδοχειακού προϊόντος. Στο πλαίσιο της τελετής απονομής, η υπουργός παραχώρησε συνέντευξη στο τηλεοπτικό κανάλι TV-5.

ΠΗΓΗΠηγή Στην κορυφή της Ευρώπης η Ακρόπολη