21 May, 2019
Home / Διαφορα (Page 1057)

Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί η Νέα Δημοκρατία και το πολυπληθές επικοινωνιακό της επιτελείο να εκμεταλλευτεί ψηφοθηρικά οτιδήποτε συμβαίνει ξεπερνά τα…
όρια του αστείου. Όχι ότι παρακολουθούσαμε κάτι διαφορετικό τους προηγούμενους μήνες, αλλά τώρα οι συνθήκες απαιτούν, δεδομένου ότι χάθηκαν τουλάχιστον 91 άνθρωποι, μια άλλη αντιπολίτευση. Πιο σοβαρή, πιο υπεύθυνη.

Φυσικά και υπάρχουν ευθύνες για ό,τι έγινε στο Μάτι και πρέπει ν’ αποδοθούν. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Όποιος φταίει, όποιος δεν έκανε σωστά τη δουλειά του πρέπει να πάει σπίτι του και οι Εισαγγελείς να εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο και των ποινικών ευθυνών. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη σημερινή κυβέρνηση, ούτε με τη χθεσινή, ούτε με την αυριανή. Αυτό πρέπει να συμβαίνει πάντα σε μια κανονική χώρα. Τέλος.

Από εκεί και πέρα, όμως, δεν γίνεται να «ψαρεύεις» με τον πιο άθλιο τρόπο ψήφους πάνω στα φέρετρα ανθρώπων που κάηκαν ζωντανοί. Δεν γίνεται να κάνεις μικροπολιτική, με συμμάχους βεβαίως βεβαίως και αρκετούς δημοσιογράφους, όταν έχουν χαθεί τόσοι άνθρωποι. Λίγο σεβασμό στους νεκρούς και στις οικογένειές τους που προσπαθούν να σταθούν όρθιες.

Ανακοινώσεις για γέλια και τοποθετήσεις βουλευτών και εκπροσώπων του Τύπου για κλάματα. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να κάτσουν και πάλι στην καρέκλα για να κάνουν αυτά που έκαναν όλα τα προηγούμενα χρόνια που κυβέρνησαν. Τόσα άτομα απαρτίζουν το επικοινωνιακό τιμ του Κυριάκου Μητσοτάκη (γνωστοί και άγνωστοι). Ένας δεν σκέφτηκε να πει: «Ώπα ρε παιδιά, έχουμε νεκρούς. Αυτή τη φορά ας είμαστε πιο σοβαροί. Αυτή τη φορά ας βοηθήσουμε και έχουμε χρόνο για πολιτικές αντιπαραθέσεις». Όχι, δεν βρέθηκε κι αν βρέθηκε η φωνή αυτή πνίγηκε απ’ όλες τις υπόλοιπες.

Η Νέα Δημοκρατία ζήτησε παραιτήσεις – γιατί μόνο η κυβέρνηση Τσίπρα φταίει για την πύρινη τραγωδία και όχι και οι προηγούμενες που νομιμοποιούσαν τα αυθαίρετα στο πλαίσιο των πελατειακών σχέσεων που είχαν με τους πολίτες – και αφού για πρώτη φορά έγιναν, αμέσως άλλαξε «δίσκο» και ξεκίνησε το τραγούδι: «ο Τσίπρας παίζει μουσικές καρέκλες». Είναι αυτή αντιπολίτευση; Αλήθεια. Δηλαδή, αυτός που σκέφτηκε την ατάκα «ο Τσίπρας παίζει μουσικές καρέκλες» με αφορμή την καρατόμηση των αρχηγών της Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας, πήγε μετά στο μεγάλο γραφείο του αρχηγού για να πάρει τα εύσημα;

Τη Δευτέρα ο Γιάννης Ταφύλης ανέλαβε τη θέση του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας και η Νέα Δημοκρατία τον έβγαλε άχρηστο. Πριν καν καλά καλά συμπληρωθεί ένα 24ωρο.

Την περασμένη Παρασκευή μεταφέρθηκε ο Δημήτρης Κουφοντίνας στις φυλακές Βόλου και βγήκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μας πει ότι η μεταγωγή έγινε «στα μουλωχτά». Δηλαδή, όλες οι προηγούμενες συνοδεύτηκαν από δελτία Τύπου, συνεντεύξεις Τύπου και δημοσιοποίηση των αποφάσεων του τμήματος μεταγωγών;

Ας είμαστε σοβαροί. Τουλάχιστον τώρα. Για λίγο…

Μανώλης Καλουδάς

Πηγή Ψηφοθηρία…


Το αλουμίνιο είναι τόσο επικίνδυνο για το ανθρώπινο σώμα, ώστε προκαλεί βλάβες στον οργανισμό ακόμη και σε μικρές ποσότητες…
Τα αλουμινένια κουτιά αναψυκτικών και μπύρας εγχέουν
αλουμίνιο στα ποτά που καταναλώνουμε. Οι κατσαρόλες που είναι φτιαγμένες από αλουμίνιο αλλοιώνουν τις τροφές που τρώμε, όπως και το αλουμινόχαρτο στο οποίο τυλίγουμε το φαγητό…..
Το επεξεργασμένο τυρί, τα έτοιμα μίγματα για κέικ, τα εμβόλια, η βρεφική πούδρα, το κραγιόν, τα αποσμητικά, τα ρινικά σπρέι, τα αντιόξινα φάρμακα –όλα περιέχουν αλουμίνιο.

Είναι επικίνδυνα και τοξικά για το ανθρώπινο σώμα … τότε γιατί δεν υπάρχουν προειδοποιήσεις και ρυθμίσεις; Επειδή οι ελεγκτικές αρχές έχουν εξαγορασθεί από τις ομάδες των εταιρικών λόμπι….
Το αλουμίνιο δεν υπάρχει ως ελεύθερο μέταλλο, αλλά βρίσκεται στα ορυκτά και τα μεταλλεύματα. Στην φυσική του κατάσταση δεν θέτει καμία απειλή. Υπάρχει σε αφθονία στην φύση (είναι το πιο άφθονο μέταλλο της γης), και εξάγεται με πολύ χαμηλό κόστος για πολλές χρήσεις. Είναι ανθεκτικό στη διάβρωση και είναι πολύ ελαφρύ.
Για αυτούς τους λόγους, το αλουμίνιο χρησιμοποιείται ευρύτατα, και σε μέρη που κανείς μας δεν μπορεί να φαντασθεί… Το φοράμε, μαγειρεύουμε σε και με αυτό, βρίσκεται στις τροφές και στα ποτά μας…
Οι ευρείες χρήσεις του αλουμινίου στα καταναλωτικά προϊόντα περιλαμβάνουν:
Αλουμίνιο στο νοικοκυριό:
Σκεύη Μαγειρικής
Πιάτα και Μαχαιροπήρουνα Αλουμινένια
Κουτιά Φαγητών και Ποτών
Αλουμίνιο σε παρασκευάσματα Υγείας και Υγιεινής
Aντιόξινα φάρμακα
Αιμορροϊδικά Φάρμακα
Αντιδιαρροϊκά Φάρμακα
Ρινικά Σπρέι
Βρεφική Σκόνη
Τεχνητές Οδοντοστοιχίες
Πολύ συχνά το αλουμίνιο προστίθεται στα κάτωθι:
Αλεύρι για ψήσιμο
Αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
Μαγειρικό Αλάτι
Επεξεργασμένο Τυρί
Έτοιμο Μίγμα για Κέικ
Αναπόφευκτοι Κίνδυνοι
Το αλουμίνιο δεν χρησιμοποιείται μόνο σε μία τεράστια γκάμα προϊόντων, αλλά η όξινη βροχή και τα χημικά απόβλητα παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στην εισροή του μετάλλου στον οργανισμό μας.
Η όξινη βροχή διασπά το αλουμίνιο που βρίσκεται στα χωμάτινα εδάφη, και στην συνέχεια αυτό συσσωρεύεται στις υδάτινες πηγές.
Στην συνέχεια μολύνει το ψάρια και τα θαλασσινά που καταναλώνουμε, και επίσης το εισπνέουμε μέσα από τον καπνό του τσιγάρου…
Επιδράσεις στο Σώμα
Από τη στιγμή που ο οργανισμός λάβει ποσότητες αλουμινίου, αυτό συσσωρεύεται σε διάφορους ιστούς του σώματος, συμπεριλαμβανομένων των νεφρών, του εγκεφάλου, των πνευμόνων, του συκωτιού και του θυροειδή αδένα.
To αλουμίνιο ανταγωνίζεται με το κάλσιο για την πρόσληψη, και μπορεί να συντελέσει στην επιβράδυνση της ανάπτυξης των παιδιών.
Η κατανάλωση τροφών που έχουν μαγειρευθεί σε σκεύη από αλουμίνιο μπορεί να προκαλέσει έντονους ερεθισμούς στα έντερα..
Οι κίνδυνοι από την τοξικότητα του αλουμινίου
Η τοξικότητα του αλουμινίου μπορεί να προκαλέσει έντονα προβλήματα στον ανθρώπινο οργανισμό:
Έλκος στο στομάχι και στο έντερο
Γαστροεντερικές Ασθένειες
Νόσος του Πάρκινσον
Δερματικές παθήσεις
Νοητική στέρηση στα μικρά παιδιά
Διαταραχές μάθησης στα παιδιά
Παθήσεις στο Συκώτι Πονοκεφάλους
Έντονο κάψιμο στο στομάχι Ναυτία Δυσκοιλιότητα
Πόνους στον κολικό
Έλλειψη ενέργειας
Εναλλακτικές λύσεις αντί του Αλουμινίου
Υπάρχουν, όμως, και εναλλακτικές λύσεις αντί της μαγειρικής με αλουμινένια σκεύη. Υπάρχουν επιλογές διαφορετικών μαγειρικών σκευών, όπως το γυαλί.
Επίσης, υπάρχουν οργανικά πρόσθετα τα οποία μειώνουν τον αντίκτυπο της πρόσληψης των τοξικών ουσιών.
Μία υγιεινή διατροφή η οποία αποτελείται από οργανικά τρόφιμα, τα οποία καλλιεργούνται σες περιοχές μη δηλητηριωδών εντομοκτόνων αποτελεί μία πολύ καλή λύση.
Ακόμη, η καλλιέργεια τροφών για ιδιοκατανάλωση σε μέρη που έχουν σχετικά χαμηλές τοξικές ουσίες είναι μια καλή επιλογή.
Αλουμίνιο και Καρκίνος στο Στήθος
Πρόσφατες έρευνες από ολοένα και αυξανόμενο αριθμό επιστημόνων διεθνώς έχει δείξει ότι η χρήση του κοινού αποσμητικού μπορεί να συνδέεται με την δημιουργία καλοηθών όγκων στο στήθος, μία κατάσταση η οποία συνδέεται με την αυξημένη πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου του στήθους στο μέλλον.
Έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό Εφηρμοσμένης Τοξικολογίας (Journal of Applied Toxicology) διερεύνησε τα αποσμητικά σώματος τα οποία περιέχουν υψηλά επίπεδα αλουμινίου.
Η πρόσθεση του αλουμινίου, το οποίο είναι ένα χημικό που εισέρχεται στο σώμα διαμέσου του ιστού του δέρματος λειτουργεί ως αναστολέας της ποσότητας ιδρώτα που εκκρίνει το σώμα. Όμως η λειτουργία της αναστολής του ιδρώτα και της ουδετεροποίησης της σωματικής οσμής δικαιολογείται με την καθημερινή πρόσληψη υψηλών επιπέδων αλουμινίου;
Παρομοίως, έρευνα του Πανεπιστημίου του Reading έδειξει ότι οι καρκινικοί όγκοι εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα στα μέρη του γυναικείου στήθους που είναι πλησιέστερα στο σημείο εφαρμογής των αποσμητικών. Από τις γυναίκες που μελετήθηκαν, βρέθηκαν ότι οι κύστες που βρίσκονταν στην περιοχή κοντά στη μασχάλη είχαν 25 φορές περισσότερο αλουμίνιο από την κοινή ποσότητα που βρίσκεται στο αίμα…
Σχετικά με τη Νόσο Αλτζχάιμερ, μελέτες που διεξήχθησαν στους εγκεφάλους των ανθρώπων που πάσχουν από την νόσο, βρήκαν ότι ο εγκεφαλικός ιστό εμπεριέχει συχνά υψηλά επίπεδα τοξινών που αναπτύχθηκαν από την πρόσληψη αλουμινίου.
Λόγια από τους Ειδικούς: «Ούτε μία εταιρία καλλυντικών δεν προειδοποιεί τους καταναλωτές για την παρουσία καρκινογόνων στα προϊόντα της». – Samuel Epstein

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr


ΠΗΓΗ

Δείτε επίσης: 

Καθαρίστε το Νερό της Βρύσης από Φθόριο, Μόλυβδο, Αλουμίνιο  …

Να γιατί μας ψεκάζουν με αλουμίνιο και βάζουν αλουμίνιο στα εμβόλια …Πηγή Aλουμίνιο: Ο «αόρατος» φονιάς!

Τα καλοζωισμένα πουλέν των επαγγελματιών αλληλέγγυων στη Μόρια, πετάνε το φαγητό που τους προσφέρει ο Έλληνας φορολογούμενος διαμαρτυρόμενοι, την στιγμή που χιλιάδες Έλληνες συμπατριώτες μας, δεν έχουν ένα κομμάτι ψωμί!!!
Μέσω αναθέσεων του YΠ.ΕΘ.Α, οι εταιρίες που ανέλαβαν τη σίτιση των λαθρομεταναστών, σε Λέσβο, Χίο, Σάμο, Κω και Λέρο, έχουν εισπράξει από τις αρχές του 2016 €27εκ!!




greeknewsondemand.comΠηγή Στη Μόρια πετάνε οι ΛΑΘΡΟ το φαγητό την στιγμή που οι Έλληνες συμπατριώτες μας δεν έχουν ένα κομμάτι ψωμί!!!

Διάβασα ότι χθες ο Τσίπρας δέχτηκε τα αντιπροσώπους των θυμάτων της πυρκαγιάς στα ανάκτορά του. Να τους πει τι; Και να του απαντήσουν τι; Από κάθε άποψη, αυτή η συνάντηση θα…
είχε τα στοιχεία μιας φάρσας, με απώτερο στόχο μια συναλλαγή. 

 Τα κόμματα (όλα τα κόμματα- αλλά ειδικά τα κόμματα της εξουσίας) δεν έχουν λόγια παρά για να πουν ένα μόνο πράγμα: Θέλω να κρατηθώ στην εξουσία. Ολα τα άλλα είναι θόρυβος που ενοχλεί τον θόρυβο της δικής τους προπαγάνδας…

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, πατήστε εδώ

Πηγή Ποτάμια δάκρυα, ψεύτικα δάκρυα…

Πριν ακόμη ολοκληρωθεί το μέτρημα των νεκρών, προτού στεγνώσουν τα δάκρυα στις μεσίστιες ψυχές των πληγέντων, ο…
Αμβρόσιος Καλαβρύτων ξαναχτύπησε.

Δήλωσε πως η αθεΐα του πρωθυπουργού επέσυρε την οργή του Θεού, ο οποίος για να τον τιμωρήσει αποφάσισε να κάνει στο Μάτι μια άσκηση προσομοίωσης με την Κόλαση. Υπεύθυνος επίσης ο Γαβρόγλου, που προτίθεται να καταργήσει τις πανελλαδικές εξετάσεις κι έτσι οι νέοι θα έχουν ελεύθερο χρόνο για τα μπαρ και την ανήθικη ζωή. Είναι προφανές ότι τα λόγια του δεν αντέχουν σε καμιά λογική και καμιά κριτική. Υπερέβη τα εσκαμμένα σε τέτοιο βαθμό που να σκανδαλίσει όχι μόνο τους πολέμιούς του, αλλά και το ίδιο το χριστεπώνυμο πλήθος. Ο μεν Ιερώνυμος κράτησε αποστάσεις σε ήπιους τόνους, αλλά κάποιοι ιεράρχες τον επέπληξαν αυστηρά, ενώ ένας θαρραλέος παπάς της Καλαμάτας, ο πατήρ Νεόφυτος, τόλμησε να ξεστομίσει τη φράση που είναι στα χείλη όλων: «Σκάσε πια, Αμβρόσιε». Για τον λόγο αυτό από την προηγούμενη εβδομάδα συλλέγονται υπογραφές για την καθαίρεσή του, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ στα χρονικά της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ανεξάρτητα από το αν είναι εφικτό ή αν το επιτρέπει η εκκλησιαστική νομολογία, γεγονός παραμένει ότι η συμπεριφορά του Αμβρόσιου δεν δικαιολογείται ούτε καν με το ξεκούτιασμα ενός υπερήλικα.

Aυτός λοιπόν ο ταλιμπάν της Ορθοδοξίας, που έβαλε σκοπό της ζωής του να ξεπεράσει σε φανατισμό και μισαλλοδοξία τον αλήστου μνήμης μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο Καντιώτη, δεν είναι ένα σταγονίδιο που ξέμεινε από τη χούντα. Είναι ποτάμι μίσους που ξεχειλίζει σε κάθε ευκαιρία. Επιθυμεί διακαώς να εκτελέσει τους ομοφυλόφιλους κάθε φορά που διοργανώνουν το Gay pride. Προσεύχεται, και μάλιστα την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, ενώπιον του Εσταυρωμένου να σαπίσει το χέρι του Φίλη και να τρυπήσει το στομάχι των άπιστων. Θέλει να ξεπαστρέψει όλος τους μετανάστες «κατακτητές» που ήρθαν εδώ και βρόμισαν την Ελλάδα. Απευθύνει εγκάρδιους χαιρετισμούς στους χουντικούς αξιωματικούς και πιστεύει ότι η Χρυσή Αυγή είναι μια γλυκιά ελπίδα που μπορεί να σώσει την πατρίδα από τους «κομμουνιστοσυμμορίτας». Στα αυτονόητα πως γι’ αυτόν ο χαρακτηρισμός φασίστας δεν είναι υβριστικός, αλλά αποτελεί τίτλο τιμής. Κατά συνέπεια, κακώς του έχει αποδοθεί το παρατσούκλι «χωροφύλακας» λόγω της μακράς θητείας του στην εν λόγω υπηρεσία. Μπάτσος έπρεπε να αποκαλείται, που εκφράζει καλύτερα την άσκηση λεκτικής βίας με την οποία δηλητηριάζει το ποίμνιό του αντί να του ενσταλάζει το βάλσαμο της θρησκευτικής παραμυθίας. Aυτή την παραμυθία που αναζητά ο άνθρωπος για να πραΰνει τον φόβο του απέναντι στον θάνατο και να καταλαγιάσει την αγωνία του για το άγνωστο εκμεταλλεύεται ο μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, αναβιώνοντας νοοτροπίες του Μεσαίωνα. Προτρέπει δηλαδή τους αφελείς πιστούς να νιώσουν χαιρεκακία μπροστά στην καταστροφή και την εκμηδένιση ώστε να κερδίσουν τη βασιλεία των ουρανών, αφού στον επίγειο βίο τους συνθλίβονται καθημερινά ως εύθραυστο άθυρμα ανάμεσα στην αμαρτίες και τα σφάλματα.

Αν λοιπόν ο Θεός κατά τον Αμβρόσιο είναι τόσο μοχθηρός που στέλνει τις φωτιές για να καούν ζωντανοί ένα βρέφος και άλλα εκατό άτομα, τότε σίγουρα ο καθένας από μας μπορεί να αναφωνήσει σαν τον Μπουνιουέλ «Δόξα τω Θεώ είμαι άθεος»…

*Η Χρύσα Κακατσάκη είναι φιλόλογος-ιστορικός Τέχνης

documentonews.gr

Πηγή «Αγάπη» μόνο…

Ο Γιάννης Αλαφούζος με ανακοίνωση που εκδόθηκε από το γραφείο του απαντά στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και στα όσα του καταλογίζει.

Ο…
κ. Αλαφούζος τονίζει πως «Εάν πραγματικά αγαπούσε την ομάδα και ήθελε να την αγοράσει θα το είχε πράξει τις πέντε φορές που συζήτησε μαζί του το θέμα ο κ. Αλαφούζος. Δεν το έπραξε διότι απέτυχε να βρει κάποιον επενδυτή να βάλει τα χρήματα αντί αυτού. Τώρα που βρέθηκε επενδυτής πολεμά λυσσαλέα την μοναδική αυτή λύση».

Παράλληλα, αναφέρθηκε και στο ζήτημα του γηπέδου της Λεωφόρου σημειώνοντας: «Εάν πραγματικά αγαπούσε την ομάδα δεν θα την έδιωχνε από την Λεωφόρο. Όμως το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν πως να αυξήσει το ενοίκιο για να πάρει περισσότερα χρήματα, και δεν σεβάστηκε ούτε τα 110 χρόνια της ιστορικής έδρας ούτε και τις σημερινές δυσκολίες της ΠΑΕ».

Αναλυτικά η ανακοίνωση που εκδόθηκε από το γραφείο του κ. Αλαφούζου:

Πέντε φορές έκανε πίσω ο κ. Γιαννακόπουλος στην πρόταση αγοράς του ΠΑΟ

«Η σημερινή συνέντευξη του κ. Γιαννακόπουλου είναι χρήσιμη για πολλούς λόγους και πρωτίστως διότι επιβεβαιώνει το ρητό που θέλει την σιωπή να είναι χρυσός. Προσπάθησε να ξαναγράψει την ιστορία του ποδοσφαίρου των τελευταίων σαράντα ετών στρεφόμενος εναντίων όλων όσοι διοίκησαν τον Παναθηναϊκό. Δεν σεβάστηκε ούτε τους κόπους ούτε τις θυσίες των ανθρώπων που διοίκησαν την ΠΑΕ καταθέτοντας εκατοντάδες εκατομμύρια στην ομάδα από την προσωπική τους περιουσία. Κάνει δε κριτική αφ’ υψηλού αφού ο ίδιος δηλώνει πως δεν τον ενδιαφέρει το ποδόσφαιρο ούτε ως φίλαθλο.

Αυτοαποκαλύπτεται αφού βλέπει την ΠΑΕ ως μια ακόμη επιχείρηση στην οποίαν δεν έχει βάλει ένα ευρώ ούτε και προτίθεται να το κάνει, αλλά από την οποίαν θέλει να βγάλει κέρδος. Θα το σκεφτόταν να αγοράσει την ομάδα μας είπε, μόνο εάν πρώτα επιτύχει τον στόχο του που είναι να πάρει από την κυβέρνηση άδεια για να χτίσει ένα εμπορικό κέντρο στο ΟΑΚΑ.

Αυτό ήταν και το μοναδικό που τον ενδιέφερε στις συζητήσεις που έγιναν τον Απρίλιο στα γραφεία της εταιρείας του, όταν ο κ. Αλαφούζος με δική του πρωτοβουλία τον επισκέφθηκε και του πρότεινε να αγοράσει την ομάδα. Ο κ. Γιαννακόπουλος αρνήθηκε ζητώντας από τον κ. Αλαφούζο να πιέσει την κυβέρνηση ώστε να του διασφαλίσει άδεια για εμπορικό κέντρο στο ΟΑΚΑ και τότε, όπως είπε, θα σκεφτόταν εάν θα μπορούσε να αγοράσει την ομάδα. Ο κ. Αλαφούζος τον επισκέφθηκε και δεύτερη φορά στο γραφείο του και παρουσία τρίτου προσώπου τον ενημέρωσε για την εξέλιξη με τον κ. Παιρόζ Πιεμπονγκσάντ (μία ημέρα πριν αρχίσουν οι επίσημες συνομιλίες με τον Ταϊλανδό επιχειρηματία) τονίζοντάς του ξανά πως θα ήταν σημαντικό εάν ο κ. Γιαννακόπουλος ήθελε να συμμετάσχει στην νέα προσπάθεια. Όντως το ραντεβού διήρκεσε δέκα λεπτά -και αυτό είναι από τα λίγα σημεία των όσων λέει στην σημερινή του συνέντευξη που ανταποκρίνονται στην αλήθεια- αφού ο κ. Γιαννακόπουλος επανέλαβε πεισματικά πως δεν ενδιαφέρεται για τον Παναθηναϊκό παρά μόνον υπό την προϋπόθεση ότι θα πάρει άδεια εμπορικού κέντρου στο ΟΑΚΑ.

Αναρωτιέται κανείς γιατί δεν επέτυχε το σχέδιό του ζητώντας το απ’ ευθείας από τον Πρωθυπουργό, αφού τους τελευταίους μήνες τον επισκέφθηκε δύο φορές στο Μέγαρο Μαξίμου και επιμένει να επιτίθεται στον κ. Αλαφούζο, του οποίου δεν είναι στις αρμοδιότητες να δίνει άδειες για χτίσιμο εμπορικών κέντρων.

Από εκείνη την ημέρα προβαίνει διαρκώς σε πράξεις και δηλώσεις υπονομευτικές της ελπιδοφόρας προσπάθειας που έχει ξεκινήσει για την πώληση των μετοχών του Παναθηναϊκού. Μία ακόμη απόδειξη ότι δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το μέλλον της ομάδας αλλά για την προσωπική του προβολή, εκμεταλλευόμενος την πραγματικά σημαντική προσφορά της οικογένειάς του στο μπάσκετ, χωρίς όμως αυτήν την προσφορά να θέλει στα αλήθεια να την επεκτείνει και στο ποδόσφαιρο.

Εάν πραγματικά αγαπούσε την ποδοσφαιρική ομάδα θα την αγόραζε χωρίς άσχετες με το θέμα προϋποθέσεις και δικαιολογίες. Φάνηκε άλλωστε περίτρανα -από την δική του σημερινή αφήγηση- ότι ήθελε λύσεις χωρίς να βάλει το χέρι στην τσέπη όταν πριν από τρία χρόνια με κινέζους επιχειρηματίες ζήτησε να αγοράσει την ομάδα αλλά παρότι ο κ. Αλαφούζος συμφώνησε τελικά ο κ.Γιαννακόπουλος έκανε πίσω. Το ίδιο συνέβη δύο ακόμη φορές τον περασμένο Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, όταν και πάλι ο κ. Αλαφούζος δέχθηκε την πώληση της ομάδας στον κ. Γιαννακόπουλο αλλά εκείνος για τρίτη φορά έκανε πίσω. Ακολούθησαν άλλες δύο υπαναχωρήσεις του κ. Γιαννακόπουλου φέτος τον Απρίλιο, όπως περιεγράφηκαν ανωτέρω αναλυτικά.

Εάν πραγματικά αγαπούσε την ομάδα και ήθελε να την αγοράσει θα το είχε πράξει τις πέντε φορές που συζήτησε μαζί του το θέμα ο κ. Αλαφούζος. Δεν το έπραξε διότι απέτυχε να βρει κάποιον επενδυτή να βάλει τα χρήματα αντί αυτού. Τώρα που βρέθηκε επενδυτής πολεμά λυσσαλέα την μοναδική αυτή λύση.

Εάν πραγματικά αγαπούσε την ομάδα δεν θα την έδιωχνε από την Λεωφόρο. Όμως το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν πως να αυξήσει το ενοίκιο για να πάρει περισσότερα χρήματα, και δεν σεβάστηκε ούτε τα 110 χρόνια της ιστορικής έδρας ούτε και τις σημερινές δυσκολίες της ΠΑΕ.

Εάν πραγματικά αγαπούσε την ομάδα δεν θα πετούσε πέτρες σε όλους εκείνους που την υπηρέτησαν και ξόδεψαν εκατοντάδες εκατομμύρια από την τσέπη τους.

Εάν πραγματικά αγαπούσε την ομάδα το ελάχιστο που όφειλε στην κρίσιμη στιγμή θα ήταν να μην υπονομεύει την μοναδική πλέον άξια λόγου προοπτική ανάκαμψής της.

Εάν πραγματικά αγαπούσε την ομάδα θα σεβόταν στοιχειωδώς το ιδρυτικό καταστατικό του 1908 που ζητά την «ευγενή αρωγή των αδελφών συλλόγων», πόσω μάλλον του αδελφού σωματείου του Ερασιτέχνη.

Ο Αμερικανός προπονητής Φράνκ Λήχυ, ο οποίος γεννήθηκε την χρονιά που γεννήθηκε και ο Παναθηναϊκός, είχε πει το αμίμητο γνωμικό που αφιερώνουμε στον κ. Γιαννακόπουλο: «Ο εγωισμός είναι το αναισθητικό που απαλύνει τον πόνο της ηλιθιότητας».

Δυστυχώς οι σκέψεις του και οι προτάσεις του είναι τόσο ρηχές όσο και η τσέπη του όταν πρόκειται για την ΠΑΕ»…

Πηγή «Ο Γιαννακόπουλος πολεμά την μοναδική λύση»…

Τραγούδια που αγαπήσαμε και σιγοτραγουδήσαμε αμέτρητες φορές στη ζωή μας, κρύβουν από πίσω μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία όπως συνέβη και με το τραγούδι «Φραγκοσυριανή», στίχους και μουσική του οποίου είχε γράψει το…
1935 ο Μάρκος Βαμβακάρης. Ένα τραγούδι το οποίο έχει ηχογραφηθεί και επανεκτελεστεί από πολλούς γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες με την πιο γνωστή διασκευή να θεωρείται αυτή του Γρηγόρη Μπιθικώτση, το 1960, η οποία το έκανε και περισσότερο γνωστό στο ευρύ κοινό.

Στίχοι
Οι στίχοι του τραγουδιού είναι κυρίως ερωτικοί, και αναφέρονται σε μία γυναίκα, της οποίας δε γίνεται γνωστό το όνομα, παρά μόνο ότι είναι Φραγκοσυριανή. Και ο έρωτας που ζει ο ήρωας του τραγουδιού ζωντανεύει σε διάφορες περιοχές της Σύρου. Το κομμάτι αναφέρει 8 περιοχές του νησιού: Φοίνικα, Παρακοπή, Γαλησσά, Nτελαγκράτσια (ή Ποσειδωνία), Πατέλι, Νιχώρι, Αληθινή, Πισκοπιό.

Μία φούντωση, μια φλόγα
έχω μέσα στην καρδιά
λες και μάγια μου `χεις κάνει
Φραγκοσυριανή γλυκιά
λες και μάγια μου `χεις κάνει
Φραγκοσυριανή γλυκιά

Θα `ρθω να σε ανταμώσω
κάτω στην ακρογιαλιά
Θα ήθελα να σε χορτάσω
όλο χάδια και φιλιά
Θα ήθελα να σε χορτάσω
όλο χάδια και φιλιά

Θα σε πάρω να γυρίσω
Φοίνικα, Παρακοπή
Γαλησσά και Nτελαγκράτσια
και ας μου `ρθει συγκοπή
Γαλησσά και Nτελαγκράτσια
και ας μου `ρθει συγκοπή

Στο Πατέλι, στο Nυχώρι
φίνα στην Αληθινή
και στο Πισκοπιό ρομάντζα
γλυκιά μου Φραγκοσυριανή
και στο Πισκοπιό ρομάντζα
γλυκιά μου Φραγκοσυριανή


Αφορμή για να γράψει ο Βαμβακάρης αυτούς τους στίχους, δεν ήταν ένας μεγάλος έρωτας όπως όλοι υποθέτουν λόγω των στίχων του τραγουδιού «Φραγκοσυριανή» αλλά μιας βαθιά και μοναδική ματιά του συνθέτη σε μια όμορφη κοπελιά. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1930, τότε που ο Μάρκος Βαμβακάρης, έκανε εμφανίσεις στη Σύρο, στη γενέτειρά του. Είναι γνωστό πώς όταν έπαιζε με το μπουζούκι του, συνήθιζε να κοιτά χαμηλά και όχι το κοινό που τον παρακολουθούσε. Σε μία από αυτές τις εμφανίσεις, σήκωσε το κεφάλι του και είδε μία όμορφη κοπέλα.

Όπως ο ίδιος είχε πει:

Όλος ο κόσμος της Σύρου μ’ αγαπούσε πολύ, διότι κι εγώ ήμουν Συριανός και το είχαν καμάρι οι Συριανοί. Κάθε καλοκαιράκι με περίμεναν να πάω στη Σύρα να παίξω και να γλεντήσει όλη η Σύρα μαζί μου. Το 1935 πήρα μαζί μου τον Μπάτη, τον αδερφό μου τον μικρό και τον πιανίστα Ροβερτάκη και πήγα για πρώτη φορά στη Σύρο, σχεδόν είκοσι χρόνια αφ’ ότου έφυγα από το νησί. Πρωτόπαιξα, λοιπόν, σ’ ένα μαγαζί στην παραλία, μαζεύτηκε όλος ο κόσμος. Κάθε βράδυ γέμιζε ο κόσμος το μαγαζί κι έκατσα περίπου δύο μήνες. Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι, μόνο το βράδυ την σκεφτόμουν, την σκεφτόμουν… Πήρα, λοιπόν, μολύβι κι έγραψα πρόχειρα:

Μία φούντωση, μια φλόγα
έχω μέσα στην καρδιά
Λες και μάγια μου ‘χεις κάνει
Φραγκοσυριανή γλυκιά…

Ούτε και ξέρω πώς την λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι ‘ αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη Φραγκοσυριανή…

mikropragmata.lifo.gr

Πηγή Ένα τραγούδι, μία ιστορία…

Ο εναγκαλισμός τους σουλτάνου με τους εθνικιστές προμηνύει ακόμα μεγαλύτερους μπελάδες για την Άγκυρα. Οι ακροδεξιοί της Τουρκίας, άλλωστε, ζούνε το… όνειρό τους: Η…
κυβέρνηση Ερντογάν έχει υιοθετήσει τους βασικούς τους στόχους προμοτάροντας τον μιλιταρισμό στην εκπαίδευση, βομβαρδίζοντας Κούρδους αντάρτες εντός και εκτός συνόρων και εξασκώντας επικίνδυνη εξωτερική πολιτική βασισμένη στη «νοοτροπία της πολιορκίας» διαφόρων «ξένων» εχθρών που επιβουλεύονται τη χώρα τους.

Οι ψηφοφόροι και τα στελέχη των εθνικιστών απολαμβάνουν τώρα τους καρπούς της συμμαχίας τους με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AK) του Ερντογάν.
Οι ulkuculer, όπως τους αποκαλούν στην Τουρκία, βρέθηκαν μαζικά βολεμένοι σε θέσεις – κλειδιά και ζηλευτά πόστα στη γραφειοκρατία και τον κρατικό μηχανισμό της Τουρκίας, καταλαμβάνοντας τις πάμπολλες θέσεις που έμειναν ορφανές μετά τις μαζικές εκκαθαρίσεις του Ερντογάν.

Το εθνικιστικό κόμμα, το MHP, βγήκε ακόμη ισχυρότερο από τις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές της 24ης Ιουνίου. Πήρε πάνω από 11% στις κοινοβουλευτικές, ποσοστό διπλάσιο από ό,τι προέβλεπαν όλες οι δημοσκοπικές εταιρίες.

Το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν, που δεν κατάφερε να πάρει την πλειοψηφία, εξαρτάται από τη στήριξη των εθνικιστών. Παρά την έντονη φημολογία, ο Ερντογάν δεν τοποθέτησε κανένα μέλος του MHP στο υπουργικό συμβούλιο.
Αυτό που έκανε, από την άλλη, ήταν να τοποθετήσει τον γαμπρό του, που προηγουμένως τον είχε υπουργό Ενέργειας, στο τιμόνι της οικονομίας. Τη συγκεκριμένη κίνηση… «χαιρέτησε» η τουρκική λίρα, με το να χάσει 4% της αξίας της έναντι του δολαρίου μέσα σε μόλις λίγες ώρες.

Διασυνδέσεις με τον υπόκοσμο

Πολλοί από τους ulkuculer, στελέχη και υποστηριχτές των Γκρίζων Λύκων, έχουν διασυνδέσεις με τον εγκληματικό υπόκοσμο της Τουρκίας. Και τώρα, ουσιαστικά, καταλαμβάνουν τον κρατικό μηχανισμό.

Δύο μέρες μετά τις εκλογές, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτης του MHP, έβαλε μια ολοσέλιδη καταχώριση σε πολλές από τις τουρκικές εφημερίδες, όπου κατονόμαζε και κατσάδιαζε απειλητικά κάθε δημοσιογράφο και δημοσκόπο στη χώρα που δεν τον στήριξε αλλά τον επέκρινε την περίοδο πριν τις εκλογές. «Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτό που κάνατε», έγραφε στο τέλος.

Ένα άλλο εξέχον στέλεχος των εθνικιστών, ο Αλαατίν Κακιτσί, το πήγε ακόμη παραπέρα, απειλώντας έναν από τους δημοσιογράφους που είχε συμπεριλάβει στη λίστα του ο Μπαχτσελί καθώς και άλλα έξι άτομα με φόνο! Ο Κακιτσί, σύμφωνα με τον Economist, είναι αφεντικό της μαφίας που έχει καταδικαστεί για την εντολή δολοφονίας της πρώην συζύγου του.
Το MHP ιδρύθηκε το 1960 αλλά οι ρίζες του βρίσκονται στον 19ο αιώνα, όταν ένα μέρος της οθωμανικής ελίτ στράφηκε στον εθνικισμό και στη συνένωση όλων των τουρκογενών λαών σαν μια «απάντηση» κατά της διάλυσης της αυτοκρατορίας.
Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι ulkuculer παρακινούνταν από την εναντίωση στον κομμουνισμό.

Το ένοπλο παρακλάδι
Οι Γκρίζοι Λύκοι, οι οποίοι είναι το ένοπλο παρακλάδι του MHP σύμφωνα με τον Economist, επί χρόνια έδιναν θανάσιμες μάχες στους δρόμους κατά αριστεριστών. Στη δεκαετία του 1990 οι Γκρίζοι Λύκοι υποστήριζαν μπαράζ επιθέσεων κατά του κουρδικού PKK, οι οποίες συνοδεύονταν και από πολλές καταχρήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εναντιώνονταν σε οποιαδήποτε έκφραση της κουρδικής ταυτότητας.

Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, όταν η Τουρκία ξεκίνησε συνομιλίες για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εφάρμοσε μια σειρά δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, οι εθνικιστές αποσύρθηκαν από τη δημόσια σφαίρα.
Το φλερτ τους με το πολιτικό Ισλάμ, που άρχισε στα τέλη της δεκαετίας 1970, ξαναζωντάνεψε τη δεκαετία του 2010, όταν ο Ερντογάν διέκοψε τις ειρηνευτικές συνομιλίες με το PKK και κήρυξε τον πόλεμο στους γκιουλενιστές, μια ισχυρότατη σέχτα. Το επιχειρηθέν πραξικόπημα του 2016 βοήθησε να «δέσει» ο γάμος με τους εθνικιστές.

Δύναμη στο βαθύ κράτος
Σήμερα ειδικά, με ένα καινούργιο Σύνταγμα που παραδίδει όλη την εξουσία αποκλειστικά στα χέρια του Ταγίπ Ερντογάν, το MHP θεωρεί τη δύναμη που έχει αποκτήσει στο βαθύ κράτος ασύγκριτα πολυτιμότερη από οποιαδήποτε υπουργική θέση.
Ο Κεμάλ Καν, ένας από τους πιο γνωστούς ειδικούς στην ακροδεξιά της Τουρκίας, πιστεύει ότι οι εθνικιστές θα κρατηθούν συνειδητά μακριά από το να αναλάβουν δραστήριο και εμφανή ρόλο στην οικονομική και την εξωτερική πολιτική της χώρας.
Αυτό που θα διασφαλίσουν είναι ότι ο Ερντογάν θα συνεχίσει να διαχειρίζεται όλα τα εσωτερικά ζητήματα της Τουρκίας με… ανάλγητη αυστηρότητα. Αν και η κυβέρνηση, την περασμένη εβδομάδα, έθεσε τυπικά τέλος στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έρχονται νέοι, ιδιαίτερα σκληροί νόμοι που θα την αντικαταστήσουν.

«Δεν σου ανήκει το κράτος, Ερντογάν»
Ο Αλαατίν Κακιτσί περηφανεύεται για την τεράστια δύναμη που έχουν τώρα στα χέρια τους οι άνθρωποί του, μέσα στους κόλπους του τουρκικού στρατού και της αστυνομίας. «Δεν σου ανήκει το κράτος», έγραψε, απευθυνόμενος στον Ερντογάν. «Οι ulkuculer είναι το θεμέλιο του κράτους».

Ο κυβερνητικός συνασπισμός του Ταγίπ Ερντογάν με τους εθνικιστές συνοδεύεται από δεσμεύσεις απέναντι στο MHP.
Το AK είναι εν πολλοίς εξαρτώμενο από το κόμμα των εθνικιστών, του οποίου ο ηγέτης, ο Μπαχτσελί, απέκτησε δυσανάλογη επιρροή.
Η πρώτη βεβαιότητα είναι ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει πολλά για να βελτιώσει της σχέσεις της Τουρκίας με τους δυτικούς συμμάχους της. Οι σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε., ολόκληρη τη Δύση και τις υπόλοιπες χώρες του ΝΑΤΟ σπάνια υπήρξαν χειρότερες.
Και τα δύο κόμματα, εξάλλου, το ΑΚ (Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και το MHP έχουν σαν βάση ψηφοφόρων τους θρησκευόμενους Τούρκους της Ανατολίας. Και οι δυο ηγέτες, Ερντογάν και Μπαχτσελί, βλέπουν με παρόμοια καχυποψία τα κίνητρα των δυτικών συμμάχων της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την αντιδυτική ρητορική που ακολούθησε για να προσελκύσει τους ψηφοφόρους των εθνικιστών. Ο γάμος με τους εθνικιστές θα τον εμποδίσει και από το να ξαναρχίσουν ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Κούρδους ή από το να απελευθερώσει φυλακισμένος Κούρδους πολιτικούς.

Αγκυλώσεις και «υποχρεώσεις»
Με τον κρατικό μηχανισμό να παραδίδεται στους φανατικούς εθνικιστές και την οικονομία της χώρας να αποτελεί πια «οικογενειακή υπόθεση», η κατάσταση στην Τουρκία μοιάζει όλο και πιο ζοφερή.
Είναι ξεκάθαρο ότι οι όποιες στρατηγικές αποφάσεις στο μέλλον για οτιδήποτε στην Τουρκία θα εξαρτώνται από τις ιδιοτροπίες, τις αγκυλώσεις και τις «υποχρεώσεις» του προέδρου και ότι το υπουργικό συμβούλιο θα χρησιμεύει απλά ως ένας άβουλος μηχανισμός επικύρωσης αυτών των αποφάσεων.

Όπως εκτιμά το Bloomberg, οι μόνοι περιορισμοί που θα μπορούν να επιβληθούν στον Ερντογάν, στη σφαίρα της οικονομικής πολιτικής τουλάχιστον, θα προέρχονται από τις Αγορές.

Κι άλλα ζόρια στην οικονομία
Η τούρκικη λίρα πέφτει, οι τιμές ανεβαίνουν και οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η οικονομία της χώρας βρίσκεται κοντά στην κατάρρευση. Όμως, ο Ερντογάν θέλει ανάπτυξη με κάθε κόστος και ακόμα περισσότερη εξουσία.
Ο Τούρκος οικονομικός αναλυτής Αττίλα Γεσιλαντά περιέγραψε στην Deutsche Welle την πιθανή έκβαση στο άμεσο μέλλον: «Μέχρι το τέταρτο τρίμηνο αυτού του έτους η οικονομία θα αρχίσει να συρρικνώνεται, η ανεργία θα ανέβει στο 12%, η λίρα, στο καλύτερο σενάριο, θα χάσει άλλο ένα 10% έναντι του δολαρίου και θα αρχίσει μια βροχή χρεοκοπιών στον εταιρικό τομέα. Όχι τεράστιου μεγέθους εταιρίες, αλλά μεσαίες και μικρότερες επιχειρήσεις. Σύντομα η Τουρκία θα αναγκαστεί να αποταθεί στο ΔΝΤ για οικονομική βοήθεια».

Ο νεοδιορισθείς υπουργός οικονομικών, ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ, θεωρείται ένας άπειρος σχετικά πολιτικός, με μόνο βασικό προσόν για αυτή τη θέση – κλειδί ότι είναι παντρεμένος με την κόρη του Ερντογάν.

Μέχρι πρόσφατα, ο αρμόδιος για την οικονομία ήταν ο πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός Μεχμέτ Σιμσέκ. Είχε διατελέσει οικονομολόγος της Merrill Lynch και είχε τη φήμη συμβούλου φιλικού προς τις επενδύσεις καθώς και κάποιου που τολμούσε ακόμα και να αντιμιλά στον Ερντογάν. Τώρα, που το πόστο του πρωθυπουργού καταργήθηκε, δεν θα είναι πια στο υπουργικό συμβούλιο.

Οι καιροί είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι, και τέτοιους καιρούς χρειάζεσαι έμπειρους πιλότους να πετάνε το αεροπλάνο, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Γεσιλαντά. Στην περίπτωση που ο γαμπρός του Ερντογάν δεν τα καταφέρει, η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με το σενάριο της κατάρρευσης.
Σημειωτέον ότι αυτό το σενάριο δεν θα επηρεάσει μόνο την Τουρκία αλλά θα έχει συνέπειες και για την Ευρώπη, αφού πολλές τουρκικές εταιρίες έχουν μεγάλα δάνεια και είναι υπερχρεωμένες σε ευρωπαϊκές τράπεζες.

Όλα σε ένα
Πρόσφατα, ο οίκος Fitch υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Τουρκίας στην κατηγορία «σκουπίδια», με ακόμα πιο δυσοίωνες προοπτικές. Αυτό βάζει την Τουρκία στην ίδια κατηγορία με χώρες όπως η Γουατεμάλα και η Κόστα Ρίκα.
Αλλά ο Ερντογάν δεν δείχνει να αγχώνεται και να ιδρώνει, όχι τουλάχιστον στις δημόσιες τοποθετήσεις του, για τις υποβαθμίσεις. Τώρα, άλλωστε, είναι ο αρχηγός του κράτους, ο αρχηγός του κόμματος και ο αρχηγός της κυβέρνησης, όλα σε ένα πρόσωπο.

Ενώ η τουρκική οικονομία υποβιβάζεται σε σκουπίδια, ο Ερντογάν υπόσχεται στον κόσμο ένα λαμπρό μέλλον αφθονίας: «Η Τουρκία πρόκειται σύντομα να γίνει μια από τις δέκα μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις στον κόσμο», διαβεβαίωσε τον τουρκικό λαό πριν λίγες μέρες.
Όπως, άλλωστε, έγραφε το «Π» από τις 28.6.18, ο Ερντογάν μεταμορφώνει την Τουρκία σε οικογενειακό μαγαζί. Ο γαμπρός του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ο σύζυγος της Εσρά Ερντογάν, έχει τεράστια επιρροή και εξουσίες. Ο αδελφός του Μπεράτ, Σερχάτ Αλμπαϊράκ, είναι το αφεντικό του ομίλου Calic Media. Όπως λέγεται στην Τουρκία, ο Ερντογάν και τα αδέλφια Αλμπαϊράκ κουμαντάρουν τη χώρα.
Στην Τουρκία, όμως, κουμάντο θα κάνουν πλέον και οι εθνικιστές, που ουσιαστικά κατέλαβαν θέσεις – κλειδιά στο κράτος και από αυτούς κρέμεται πια ο Ερντογάν για την πλειοψηφία στη βουλή…

topontiki.gr

Πηγή Χορεύοντας με τους… λύκους!..

Γιάννης Κρεκούκης: O Eφευρέτης του πρωτοποριακού συστήματος πυρόσβεσης «Τυφώνας»

Είμαι ο Γιάννης Κρεκούκης, εφευρέτης του πρωτοποριακού συστήματος πυρόσβεσης «Τυφώνας«, αιωροπτεριστής με άριστες γνώσεις αεροδυναμικής, και παλαίμαχος πυροσβέστης με μακρά ενεργό θητεία στο Πυροσβεστικό Σώμα.

Διαβάστε επίσης: Αλήθεια, ποιος και γιατί «παρόπλισε» τον «Τυφώνα»;

Giannis Krekoukis

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
Γεια σας.

Είμαι ο Γιάννης Κρεκούκης, εφευρέτης του πρωτοποριακού συστήματος πυρόσβεσης «Τυφώνας«, αιωροπτεριστής με άριστες γνώσεις αεροδυναμικής, και παλαίμαχος πυροσβέστης με μακρά ενεργό θητεία στο Πυροσβεστικό Σώμα.

Καταρχάς, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς που με τόση θέρμη υποδεχτήκατε στα Κοινωνικά Δίκτυα το βίντεο παρουσίασης του «Τυφώνα», αλλά κι εσάς που με τρόπο ευγενικό εκφράσατε τις αντιρρήσεις και τους προβληματισμούς σας, για την δυναμική και την αποτελεσματικότητά του.

Επειδή οι ψυχές των αδικοχαμένων στις πρόσφατες φονικές πυρκαγιές της Αττικής στοιχειώνουν τις νύχτες μου, κι επειδή πιστεύω ότι η σιωπή είναι συνενοχή, αποφάσισα να μιλήσω, εκφράζοντας την άποψή μου για τα τραγικά συμβάντα του Ιουλίου.

Αυτά που θ’ ακούσετε στηρίζονται τόσο στην διεθνή βιβλιογραφία και πρακτική, όσο και στην μακρόχρονη εμπειρία μου στην κατάσβεση δασικών πυρκαγιών, ως πυροσβέστης και ως εφευρέτης και κατασκευαστής συστημάτων πυρόσβεσης. Δηλώνω δε εξαρχής, ότι αναλαμβάνω στο ακέραιο την ευθύνη των λεγομένων μου.

Δεν θα μπω σε τεχνικές ορολογίες και λεπτομέρειες, που είναι δυσνόητες και ενδεχομένως άχρηστες για τον πολύ κόσμο.

Φίλες και φίλοι, δεν είναι δυνατόν να διαχειριστείς μια οποιαδήποτε πυρκαγιά, αγνοώντας ή παραβλέποντας τους βασικούς νόμους της φύσης. Και, στην προκείμενη περίπτωση, αναφέρομαι σε αυτό που αποκαλούμε «Αεροδυναμική στο βουνό».

Όταν ξεσπάει πυρκαγιά επάνω στο Πεντελικό Όρος και ταυτόχρονα η ταχύτητα των ανέμων αγγίζει ή και ξεπερνάει τα 100 χιλιόμετρα την ώρα, η κατάσταση είναι αναμφίβολα πάρα πολύ σοβαρή, αν δεν προλάβεις να αντιμετωπίσεις την φωτιά στην γέννησή της.

Όταν η φωτιά αρχίζει και κατεβαίνει την πλαγιά, μπαίνει στην περιοχή που αποκαλούμε «υπήνεμη». Εκεί, ο άνεμος πνέει με μικρότερες ταχύτητες, και ταυτόχρονα λειτουργεί με φορά αντίθετη από αυτήν που είχε, πριν η φωτιά αρχίσει την κάθοδο. Έχουμε εδώ το φαινόμενο της λεγόμενης «αναστροφής» του ανέμου, χάρη στην οποία η καύση της φωτιάς είναι εξαιρετικά ομαλή, και μπορούμε έτσι να μιλάμε για σημείο ασφαλούς κατάσβεσης, εφόσον βέβαια είναι εφικτό να φτάσουν εκεί τα πεζοπόρα και να επιχειρήσουν με την συνεχή υποστήριξη των εναέριων μέσων.

Όταν όμως η φωτιά φτάνει στους πρόποδες, δηλαδή στο κάτω σημείο του βουνού, τότε τα πράγματα αλλάζουν δραματικά και η κατάσταση γίνεται ανεξέλεγκτη. Οι άνεμοι ανακτούν τις αρχικές τους ταχύτητες, και η πυρκαγιά είναι πλέον αδύνατον να αντιμετωπιστεί. Όταν μάλιστα ο άνεμος συναντάει φυσικά ή τεχνητά εμπόδια (όπως για παράδειγμα κτιριακές εγκαταστάσεις), τότε έχουμε τους λεγόμενους «ρότορες», που είναι ίσως ο πιο ευνοϊκός παράγοντας για την τέλεια καύση.

Επιτρέψτε μου τώρα να εξηγήσω, όσο πιο απλά γίνεται, τι σημαίνει «ρότορας». Όταν ο άνεμος προσκρούει σε ένα εμπόδιο, αλλάζει την φορά του, βάσει της γωνίας πρόσκρουσης, και ταυτόχρονα επιταχύνει. Η πορεία του τότε γίνεται κυκλική, δηλαδή ο άνεμος αρχίζει να περιστρέφεται. Αυτό το φαινόμενο το αποκαλούμε «ρότορα».

Οι θερμοκρασίες που αναπτύσσονται μέσα στους «ρότορες» είναι πολύ μεγάλες, γιατί από την μια η φωτιά τροφοδοτείται με πολύ οξυγόνο, και από την άλλη παραμένει στο ίδιο σημείο, λόγω της κυκλικής φοράς του ανέμου. Έτσι, όλο το θερμικό φορτίο εκτονώνεται προς τα επάνω. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, σε πολλές περιπτώσεις, όταν η φωτιά χτυπάει διώροφες ή πολυώροφες κτιριακές εγκαταστάσεις, βλέπουμε να καίγονται οι πάνω όροφοι, ενώ τους κάτω ορόφους τους προστατεύει ο ίδιος ο άνεμος.

Επομένως, είναι νομίζω ολοφάνερο ότι, αν οι υπεύθυνοι γνώριζαν αυτά τα τόσο απλά πράγματα, θα έπρεπε να δώσουν εντολή εκκένωσης των κατοικημένων περιοχών, ΑΜΕΣΩΣ μόλις η φωτιά άρχισε να κατεβαίνει την πλαγιά, και ανεξάρτητα από το αν ήταν ή όχι εφικτή μια ασφαλής αντιμετώπιση στα «υπήνεμα».

Η αεροδυναμική είναι επιστήμη, και μου προκαλεί απέραντη θλίψη το γεγονός ότι οι επιστήμονες του κλάδου, που γνωρίζουν πολύ καλά το αντικείμενο και καταλαβαίνουν όσα λέω, σιωπούν.

Φίλες και φίλοι, με ρωτάτε πολλοί τι θα γινόταν αν ο ΤΥΦΩΝΑΣ έπαιρνε μέρος στις επιχειρήσεις αντιμετώπισης της φονικής πυρκαγιάς στον Νέο Βουτζά και στο Μάτι. Με κάθε ειλικρίνεια, σας απαντώ ότι, με το επιχειρησιακό σχέδιο που εφαρμόστηκε, ο Τυφώνας δεν είχε πολλά να προσφέρει. Αλλά εδώ μπαίνει και το κρισιμότερο ερώτημα: «Ήταν το σχέδιο που εφαρμόστηκε, το πλέον κατάλληλο για την περίσταση;» Και πάλι, με κάθε ειλικρίνεια, σας απαντώ: «Όχι, δεν ήταν»!

Φωτιές, με ταχύτητα ανέμου 100 χιλιόμετρα την ώρα, ΔΕΝ αντιμετωπίζονται ποτέ στα ίσια. Ακόμα και δέκα ΤΥΦΩΝΕΣ να επιχειρούσαν, μαζί με όλα τα οχήματα της Πυροσβεστικής, δεν θα είχαμε κανένα αποτέλεσμα. Τέτοιες φωτιές αντιμετωπίζονται μόνο με την εφαρμογή μιας παλιάς και δοκιμασμένης τεχνικής, την οποίαν όμως, για άγνωστους λόγους, απαγορεύει η νομοθεσία της χώρας μας, ενώ την εφαρμόζουν νόμιμα και πολύ συχνά άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα ο Καναδάς, η Αυστραλία, ακόμα και η Κύπρος μας. Και η τεχνική αυτή δεν είναι άλλη από το λεγόμενο «αντιπύρ».

Το «αντιπύρ» είναι ο πιο βασικός τρόπος πυρόσβεσης. Εφαρμόζεται κατά κύριο λόγο σε μεγάλες δασικές πυρκαγιές, όταν η φωτιά είναι μεγάλης έντασης και κατακαίει μεγάλη έκταση. Σε πυρκαγιές, δηλαδή, σαν αυτήν που ξέσπασε στο Πεντελικό. Με απλά λόγια, το «αντιπύρ» δεν είναι τίποτε άλλο από την ελεγχόμενη καύση μιας μεγάλης λωρίδας γης, μπροστά από την πυρκαγιά και σε απόσταση ασφαλείας. Με αυτόν τον τρόπο, εξαφανίζουμε την καύσιμη ύλη, με αποτέλεσμα, όταν η πυρκαγιά φτάνει στην καμμένη λωρίδα γης, δεν βρίσκει τίποτα να κάψει, κι έτσι σβήνει μόνη της.

Θα θυμίσω σε όσους το γνωρίζουν και θα πληροφορήσω όσους το αγνοούν, ότι στις μεγάλες φωτιές του 2007, αλλά και σε αυτές των επόμενων χρόνων, οι αδερφοί μας Κύπριοι πυροσβέστες, που είχαν έρθει από την Κύπρο να βοηθήσουν στην κατάσβεση, παραβλέποντας τον νόμο, εφάρμοσαν την μέθοδο «αντιπύρ» τόσο στην Ηλεία όσο και στην Αρκαδία και στην Εύβοια, και γλίτωσαν έτσι από βέβαιο παρανάλωμα πολλές κατοικημένες περιοχές. Παρόλο δε που τυπικά οι Κύπριοι πυροσβέστες παρανόμησαν, όχι μόνον δεν τιμωρήθηκαν, αλλά αναγνωρίστηκαν, και σωστά, ως ήρωες. Ωστόσο, οι Έλληνες υπεύθυνοι εξακολουθούν να σνομπάρουν αυτήν την σωτήρια μέθοδο.

Ας έρθουμε ξανά στην φονική φωτιά του Πεντελικού. Ας δεχτούμε ότι ήταν αδύνατον να προλάβουμε την φωτιά στο σημείο που ξέσπασε. Ας δεχτούμε επίσης ότι δεν μπορούσαμε να την αντιμετωπίσουμε με ασφάλεια στα «υπήνεμα». Τι μας έμενε; Τίποτε άλλο, πέρα από την Λεωφόρο Μαραθώνος. Ταυτόχρονα με την αναγγελία της πυρκαγιάς, έπρεπε να δοθεί η εντολή εκκένωσης, και να συγκεντρωθούν όλες οι διαθέσιμες επίγειες και εναέριες δυνάμεις (εφόσον ήταν εφικτό)στην Μαραθώνος, στα σημεία που, με βάση τις εκτιμήσεις, αναμενόταν να φτάσει η φωτιά.

Στην πλευρά της λεωφόρου από την οποία ερχόταν η φωτιά έπρεπε να εφαρμοστεί το «αντιπύρ», αφού πρώτα, στην απέναντι πλευρά της λεωφόρου, είχε γίνει μεγάλης έκτασης διαβροχή, είχαν δηλαδή καταβραχεί με μεγάλες ποσότητες νερού τα πάντα. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί η καταστροφή και να σωθούν ζωές και περιουσίες.

Θα βγουν πολλοί να σας πουν ότι αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα, ότι το «αντιπύρ» θέλει εκπαιδευμένους άντρες και ταυτόχρονα άπνοια, όχι ισχυρούς ανέμους. Αλλά θα έχουν άδικο. Γιατί όταν η φωτιά καίει κόντρα στον άνεμο, όπως συμβαίνει με το «αντιπύρ», τότε η καύση γίνεται πολύ ήπια, δηλαδή η φωτιά καίει σιγά. Επιπλέον, γιατί εγώ προσωπικά είμαι από τους άριστους γνώστες της μεθόδου κατάσβεσης με «αντιπύρ» και το έχω χρησιμοποιήσει με απόλυτη επιτυχία τόσο στην ενεργό θητεία μου όσο και σαν συνταξιούχος, όταν κλήθηκα από διοικητές της Π.Υ. Ζακύνθου να συμβάλω στις επιχειρήσεις. Τέλος, γιατί το συγκεκριμένο μοντέλο του Τυφώνα σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε κυρίως για τέτοιες περιπτώσεις, και γιατί – προπάντων – είχα ενημερώσει τους πάντες, ήδη από το 2016, για να μην πω από νωρίτερα.

Θα με ρωτήσετε, και δικαιολογημένα: Έφτανε μόνο ένας Τυφώνας κι ένας γνώστης της μεθόδου, για να εφαρμοστεί το «αντιπύρ»; Έχοντας απόλυτη επίγνωση των λεγομένων μου, σας απαντώ: Ναι, έφτανε. Και αν γίνονταν όλα αυτά που περιέγραψα, η φωτιά δεν θα πέρναγε την Λεωφόρο Μαραθώνος.

Όσοι γνωρίζουν, ξέρουν ότι αρκεί ένας συντονιστής, άριστος γνώστης της μεθόδου, για να γίνει μια τέτοια επιχείρηση. Όσο για τους ισχυρούς ανέμους, οι προδιαγραφές του Τυφώνα επιτρέπουν τον απόλυτο έλεγχο του «αντιπύρ». Δεν θα επεκταθώ, σε αυτό το κείμενο, σε λεπτομέρειες. Θα σας πω μόνον ότι, με ούριο άνεμο 100 χιλιομέτρων την ώρα, η βολή του Τυφώνα ξεπερνά τα 150 μέτρα και το συγκεκριμένο μοντέλο μπορεί να εκτοξεύσει σε σταγονίδια μάξιμουμ 1500 λίτρα το λεπτό. Ο δε αέρας τον οποίον εκτοξεύει, έχει την απαραίτητη ισχύ (περίπου 500 χιλιόμετρα την ώρα) για τον απόλυτο έλεγχο του «αντιπύρ», προκειμένου να μην μετατραπεί αυτό σε ένα νέο μέτωπο πυρκαγιάς.

Θα μπορούσε να μου πει κάποιος, ότι όλα αυτά είναι σενάρια κι ότι δεν έχει καμιά αξία να τα λέω τώρα. Θα του απαντήσω ότι οι νεκροί δεν είναι σενάριο αλλά θλιβερή πραγματικότητα, ότι οι απέλπιδες προσπάθειές μου να ενταχθώ εθελοντικά στον φετινό επιχειρησιακό σχεδιασμό δεν είναι σενάριο αλλά πραγματικότητα την οποία μπορώ να αποδείξω (και θα το κάνω), ότι οι πυρκαγιές που καταστρέφουν κάθε καλοκαίρι την χώρα μας δεν είναι σενάριο αλλά ντροπιαστική πραγματικότητα.

Κλείνοντας, και επιθυμώντας να αποδείξω στην πράξη όσα ισχυρίζομαι, θα αναφερθώ σε μια πρόταση την οποίαν είχα κάνει στις αρμόδιες αρχές και σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό το 2016, αλλά φυσικά δεν εισακούστηκα. Πιστεύοντας ότι πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίζουμε τις ακραίες καταστάσεις απόλυτα έτοιμοι και με όλα τα διαθέσιμα μέσα και όλες τις γνωστές τεχνικές μεθόδους, πρότεινα την διενέργεια μιας μεγάλης άσκησης, στις αλυκές της Αναβύσσου.

Χρησιμοποιώντας τα φυσικά χριστουγεννιάτικα δέντρα που θα μας έδιναν οι πολίτες, μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων, θα δημιουργούσαμε τεχνητά δάση και, με τεχνολογικά μέσα που έχει η πολιτεία στην διάθεσή της, θα προσομοιώναμε ακραίες καιρικές συνθήκες, θα ανάβαμε φωτιά, και θα τεστάραμε όλα τα μέσα και τις τεχνικές μεθόδους πυρόσβεσης. Φυσικά, θα τεστάραμε και τον Τυφώνα, σε συνδυασμό με το «αντιπύρ».

Το 2016, εγώ και οι συνεργάτες μου είμασταν απελπιστικά μόνοι, και κανείς δεν μας έδωσε σημασία. Τώρα όμως, που έχουμε όλους εσάς στο πλευρό μας, τολμώ να ξανακάνω την ίδια πρόταση, και σας καλώ να αγωνιστούμε μαζί για την υλοποίησή της. Το οφείλουμε στα θύματα του 2007 και του 2018, το οφείλουμε στους εαυτούς μας, και, προπάντων, το οφείλουμε στα παιδιά μας και στην πατρίδα. Γιατί ένα είναι βέβαιο: Κανείς μας δεν ξέρει ποιο θα είναι το επόμενο θύμα από πυρκαγιά.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και για την προσοχή σας. Αν χρειαστεί, θα τα ξαναπούμε σύντομα. Καλή δύναμη σε όλους μας.
_____________________________________________________

Για πρώτη φορά, σας παρακαλώ να δείτε με προσοχή ολόκληρο το βίντεο και (προπάντων) να το κοινοποιήσετε, ώστε να μάθουν όλοι οι Έλληνες ότι πιθανότατα υπήρχε τρόπος να σωθούν δεκάδες ζωές που χάθηκαν άδικα. Ίσως έτσι ταρακουνήσουμε τους «υπεύθυνους», προκειμένου να μην έχουμε και στο μέλλον ανάλογες τραγωδίες. Ποιος και γιατί «παρόπλισε» τον «Τυφώνα»; Θα πέρναγε άραγε η φωτιά την Λεωφόρο Μαραθώνος, αν ο «Τυφώνας» ελάμβανε μέρος στις επιχειρήσεις; Πώς είναι δυνατόν η πολιτεία να κλείνει τα μάτια μπροστά σε μια τέτοιας σημασίας ελληνική εφεύρεση;

ΣΥΣΤΗΜΑ «ΤΥΦΩΝΑ»

O Ιωάννης Κρεκούκης είναι ο εμπνευστής του «TYFONA-TYPHOON», ενός νέου καινοτόμου συστήματος πυρόσβεσης που έρχεται να αλλάξει τα πυροσβεστικά δεδομένα, προσφέροντας πολλά στο περιβάλλον, την ανθρώπινη ζωή, αλλά και στις περιουσίες των πολιτών.

Το σύστημα «TYFONAS-TYPHOON» αποτελείται:

Από έναν φυγοκεντρικό ανεμιστήρα υψηλών επιδόσεων που η ταχύτητα του αέρα που εξέρχεται από το ακροφύσιο, ανέρχεται περίπου στα 500 Km/h, χωρίζεται δε σε κατηγορίες οι οποίες διακρίνονται από τα εξής:

α) Την ταχύτητα του αέρα που εξέρχεται από το ακροφύσιο, και
β) Τη διάμετρο του ακροφυσίου.

Mία μεγάλη καινοτομία πού διαθέτει το σύστημα «TYFONAS-TYPHOON» είναι η εξής:
Η ποσότητα του νερού που εκτοξεύει είναι ρυθμιζόμενη, δηλαδή μπορεί να είναι 100 ή 200 lt το λεπτό, χωρίς αυτό να επηρεάζει την εμβέλεια της βολής, κάτι που δεν μπορούν να επιτύχουν με τίποτε τα σημερινά μέσα πυρόσβεσης.

Σε μία δασική πυρκαγιά π.χ., λαμβανομένου υπ΄ όψιν ότι το νερό είναι πολύτιμο και ανάλογα με τις ανάγκες και το μέγεθος της πυρκαγιάς, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να καταναλωθεί η ελάχιστη ποσότητα νερού, πετυχαίνοντας τα μέγιστα αποτελέσματα.

Το σύστημα «TYFONAS-TYPHOON» λόγω της μεγάλης ταχύτητας του αέρα που παράγει, έχει τη δυνατότητα να κάνει αποκοπή της φλόγας από την καύσιμο ύλη, επιτρέποντας στα σταγονίδια να παρέμβουν στον πυρήνα της φωτιάς, ενώ σε διαφορετική περίπτωση ένα πολύ μεγάλο ποσοστό σταγονιδίων θα εξατμίζονταν κατά την πορεία τους προς την εστία της πυρκαγιάς λόγω της μεγάλης θερμότητας.

Για παράδειγμα, για να έχουμε μία πυρκαγιά, απαιτούνται τρεις παράγοντες: α) Καύσιμος ύλη, β) Θερμότητα, και γ) Οξυγόνο.

Όταν αφαιρεθεί ο ένας από αυτούς τους τρεις παράγοντες, τότε παύει να υπάρχει πυρκαγιά. Το σύστημα «Τυφώνας», είναι το πρώτο εφαρμόσιμο σύστημα στον κόσμο, που λειτουργεί ταυτόχρονα με δύο τουλάχιστον παραμέτρους που αποτελούν μία πυρκαγιά, δηλαδή πραγματοποιεί αφ΄ ενός τη μείωση της θερμότητας και αφ΄ ετέρου την αποκοπή της φλόγας από την καύσιμο ύλη, κάτι που δεν μπορούν να επιτύχουν με τίποτα τα υπάρχοντα μέσα πυρόσβεσης, που η φιλοσοφία τους βασίζεται στο νερό, διότι αυτά επεμβαίνουν μόνο στο να μειώσουν την θερμότητα.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Ιωάννης Κρεκούκης παρουσιάζει το σύστημα επίσημα για πρώτη φορά στην Ζάκυνθο, με την παρουσία του Διοικητή και αξιωματικών της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Ζακύνθου, οι οποίοι μένουν απόλυτα ικανοποιημένοι από τ’ αποτελέσματα.

Το καλοκαίρι του 2017, το σύστημα του «TYFONA-TYPHOON» παίρνει ενεργό μέρος στις μεγάλες πυρκαγιές που σημειώθηκαν στην Ζάκυνθο με απόλυτη επιτυχία.

Νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 2016, ο εφευρέτης ζήτησε από τον Σταθμό Εθελοντών της Νέας Μάκρης να ενταχθεί στο σώμα τους και να επιχειρεί ως εθελοντής. Ουδέποτε τον ενέταξαν στην δύναμή τους.

Ζήτησε επίσης από την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας να του δώσουν μια ταυτότητα εθελοντή, ώστε να επιχειρεί νομίμως και με υποστήριξη. Ουδέποτε την έλαβε.

Την άνοιξη του 2017, απευθύνθηκε πολλές φορές στον Δήμο Μαραθώνος, διαθέτοντας τον εαυτό του και το όχημα, πάντα σε εθελοντική βάση.Φυσικά, τον έγραψαν, ξέρετε πού…

Τον χειμώνα του 2018, όλοι οι Δήμοι της περιοχής ενημερώθηκαν για την εθελοντική προσφορά του. Αδιαφόρησαν άπαντες…

Ζήτησε εγκαίρως να ενταχθεί στον φετινό σχεδιασμό, αλλά δεν του έδωσαν άδεια να λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις.

Όταν, στην Ζάκυνθο, έμαθε για τις πρόσφατες πυρκαγιές, φόρτωσε με δικά του έξοδα τον «Τυφώνα» στο πλοίο, και το πρωί της δεύτερης μέρας (Τρίτη) ήταν ετοιμοπόλεμος στον Βουτζά. Ζήτησε άδεια να επιχειρήσει όπου τον χρειάζονταν. Η απάντηση ήταν «Μείνε εκεί που είσαι, μην κινηθείς». Έτσι, αναγκάστηκε να φύγει άπραγος…

ΖΑΚΥΝΘΟΣ | «Τυφώνας», ενα πρωτοποριακό σύστημα VIDEO

Πηγή Γιάννης Κρεκούκης: O Eφευρέτης του πρωτοποριακού συστήματος πυρόσβεσης "Τυφώνας" – Ανοιχτή επιστολή προς τους Έλληνες πολίτες

Σπάζουν μόνο με την ανατροπή της έννομης τάξης; Η απάντηση είναι εύκολη, σχεδόν αυτονόητη εάν δεν τρέφει κανείς αυταπάτες και δεν πιστεύει σε προικισμένους ηγέτες ή στον από μηχανής θεό – έχοντας την άποψη πως οι Πολίτες πρέπει να πάρουν επιτέλους τη ζωή τους στα χέρια τους.

.

«Η αναγέννηση του Φοίνικα μέσα από τις στάχτες του συμβαίνει μόνο στη μυθολογία. Είμαστε όμως τόσο βαθιά χωμένοι μέσα στο έλος, στα στάσιμα βρώμικα νερά, είμαστε τόσο απομονωμένοι από τους φίλους μας, τόσο στερημένοι από έντιμους και εμπνευσμένους ηγέτες, ώστε θα ήταν ότι χειρότερο να επικεντρωθούμε σε μύθους και να ελπίζουμε ότι θα βρούμε κάποιον τρόπο για να τους κάνουμε πραγματικότητα.
Απευθύνομαι λοιπόν σε όλους όσους θεωρούν ανυπόφορη τη σημερινή κατάσταση και πιστεύουν ότι τα πράγματα διαρκώς χειροτερεύουν. Προς χάριν αυτών, και μόνον, θα παραφράσω την κατακλείδα του Μανιφέστου του Μαρξ και του Ένγκελς: «Έλληνες, ενωθείτε! Δεν έχετε να χάσετε παρά τις αλυσίδες σας. Αλλά μπορείτε να κερδίσετε τον κόσμο!» (πηγή)”.

.

Ανάλυση (15΄ ανάγνωση)


Στην Ελλάδα αντιμετωπίσαμε από την αρχή μία κρίση δημοσίου χρέους, με την έννοια πως το κράτος ήταν αυτό που υπερχρεώθηκε – κάτι που συμβαίνει επίσης στην Ιταλία, αλλά όχι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ισπανία και η Ιρλανδία, η αιτία της κρίσης των οποίων ήταν η υπερχρέωση του ιδιωτικού τους τομέα.

Η υπερχρέωση του ελληνικού δημοσίου φυσικά προϋπήρχε. Φάνηκε όμως μετά το 2008, επειδή σταμάτησε ξαφνικά να αναπτύσσεται η οικονομία μας, λόγω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης – οπότε άρχισαν να μειώνονται τα έσοδα του κράτους, αυξήθηκαν τα ελλείμματα και το χρέος ως προς το ΑΕΠ λόγω της υποχώρησης του τελευταίου, ενώ δυσκόλεψε ο βιώσιμος δανεισμός του, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων του.

Με δεδομένο δε το ότι η κρίση ρευστότητας του 2010 αντιμετωπίσθηκε από τη Γερμανία ως μία κρίση φερεγγυότητας, με ευθύνη κυρίως της τότε ελληνικής κυβέρνησης που διέσυρε διεθνώς τη χώρα, καθώς επίσης της ΕΛΣΤΑΤ με τη διόγκωση των ελλειμμάτων της, η Ελλάδα οδηγήθηκε στην παγίδα του ΔΝΤ – το οποίο τελικά μετέτρεψε την οικονομία μας σε κινούμενη άμμο που απορροφάει σταδιακά και επώδυνα τα πάντα.

Οι αιτίες τώρα της υπερχρέωσης του δημοσίου τομέα μίας χώρας, σε περιόδους ειρήνης, είναι συνήθως η κακοδιαχείριση, η διαφθορά, η διαπλοκή, το πελατειακό-κομματικό κράτος, η φοροδιαφυγή, τα θεσμικά ελλείμματα, τα έξοδα ενός υπερδιογκωμένου κράτους που δεν καλύπτονται από τα έσοδα του κοκ. – καταστάσεις που οδηγούν στον πλουτισμό των ελίτ κυρίως του ιδιωτικού τομέα, χωρίς όμως να αιτιολογείται από την υγιή επιχειρηματικότητα, από την υψηλή παραγωγικότητα των εργαζομένων, από την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, καθώς επίσης από όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που συντελούν στην αντικειμενική άνοδο του βιοτικού επιπέδου.

Όπως φαίνεται από το γράφημα, οι δημόσιες δαπάνες το 2007 ήταν πολύ υψηλότερες από τα δημόσια έσοδα (μπλε στήλες) – κάτι που σήμερα έχει μεν ομαλοποιηθεί, αλλά με έναν μη υγιή τρόπο που είναι αδύνατον να διατηρηθεί στο μέλλον. Όταν τώρα η υπερχρέωση μίας χώρας υπερβεί ένα ορισμένο επίπεδο ή/και γίνει εμφανής στα πλαίσια μίας χρηματοπιστωτικής κρίσης, υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι επίλυσης της: (α) η ονομαστική διαγραφή εκείνου του μέρους των χρεών που είναι πολύ δύσκολο να εξυπηρετηθούν, ειδικά σε μία χώρα που δεν μπορεί να τα μειώσει πληθωριστικά αφού δεν έχει το δικό της νόμισμα και τη δική της κεντρική τράπεζα – η Ελλάδα δεν είχε βέβαια ποτέ, αφού η ΤτΕ ανήκει σε ξένους ή (β) η μεταφορά των χρεών του δημοσίου στον ιδιωτικό τομέα (=όταν δεν χρεοκοπεί επίσημα το κράτος, χρεοκοπούν οι Πολίτες του). Στα πλαίσια αυτά τα εξής:

Η επιλογή της χρεοκοπίας

Η πρώτη λύση είναι άμεση, επώδυνη και συνώνυμη με τη χρεοκοπία, έχοντας στο παρελθόν επιλεχθεί από χώρες όπως η Αργεντινή και η Ρωσία – ενώ προκύπτει όταν οι Πολίτες αρνούνται να αναλάβουν την πληρωμή των χρεών του δημοσίου. Έχοντας αναφερθεί εκτενώς στο θέμα ήδη από το 2009 (ανάλυση), δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβανόμαστε – εκτός από το ότι έχουν χαθεί όλες οι ευκαιρίες για τη χώρα μας, όπως το 2010 όπου τα χρέη μας ήταν απέναντι στις τράπεζες, κυρίως το 2011 πριν την υπογραφή του PSI, καθώς επίσης το 2015 προτού ψηφισθεί το τρίτο μνημόνιο.

Απαιτεί φυσικά τη ρήξη με τους πιστωτές, με όλα όσα ρίσκα κάτι τέτοιο συνεπάγεται – ενώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα απομονώνεται η χώρα από τις αγορές, οπότε είναι υποχρεωμένη να χρηματοδοτεί μόνη της τις ανάγκες της.

Η μεταφορά των χρεών στον ιδιωτικό τομέα

Η δεύτερη λύση διαρκεί ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και είναι λιγότερο οδυνηρή, όπως έχει τεκμηριωθεί από εκείνες τις χώρες που ακολούθησαν το συγκεκριμένο δρόμο (ΒραζιλίαΤουρκία, Ν. Κορέα κλπ.). Ο τρόπος τώρα, μέσω του οποίου γίνεται η μεταφορά των δημοσίων χρεών στον ιδιωτικό τομέα, είναι το σύστημα των μνημονίων που επιβάλλει το ΔΝΤ – αφού αυτό καλείται για να διασώσει μία χώρα από την πτώχευση της, συνήθως λόγω των εξωτερικών της χρεών ως αποτέλεσμα των ελλειμμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, το ΔΝΤ υποχρεώνει την εκάστοτε κυβέρνηση να αυξήσει τους φόρους (συντελεστές, μηχανισμός είσπραξης κλπ.), καθώς επίσης να μειώσει τις δαπάνες (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικό κράτος κοκ.), εκβιάζοντας την με την πληρωμή ή μη των δόσεων του δανείου που έχει συμφωνηθεί μαζί της – με πρώτο αποτέλεσμα τη μη περαιτέρω αύξηση του δημοσίου χρέους της (ισοσκέλιση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της), καθώς επίσης του εξωτερικού ιδιωτικού (ισοσκέλιση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών).

Τόσο η αύξηση των φόρων τώρα, όσο και η μείωση των δαπανών, έχουν ως αποτέλεσμα την πτώση των τιμών της ακίνητης περιουσίας, τον περιορισμό των εισοδημάτων, τον αποπληθωρισμό, καθώς επίσης την άνοδο των μη εξυπηρετούμενων (κόκκινων) χρεών των Πολιτών – απέναντι στο κράτος, στις τράπεζες κλπ. Σε αυτό το χρονικό σημείο, όσοι έχουν τη δυνατότητα πληρώνουν τα χρέη τους, ενώ οι υπόλοιποι χάνουν τα περιουσιακά τους στοιχεία στις εξευτελιστικά χαμηλές τιμές που έχουν δημιουργηθεί – μέσω των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών. Κάποιοι άλλοι βέβαια εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα για να μην επιβαρυνθούν με το υπέρογκο κόστος διάσωσης της – κάτι που, σε συνδυασμό με την ανεργία, δημιουργεί επί πλέον δυσκολίες στο ασφαλιστικό, στη συνταξιοδοτικό κοκ., ενώ επιδεινώνει το δημογραφικό της πρόβλημα.

Έτσι αυξάνεται το καθαρό ιδιωτικό χρέος (=δάνεια μείον τα περιουσιακά στοιχεία) παρά το ότι μειώνεται σε απόλυτο μέγεθος λόγω του μη νέου δανεισμού, ενώ ταυτόχρονα περιορίζεται το δημόσιο ή δεν κλιμακώνεται με τον ίδιο ρυθμό – αφού υποχρεώνονται οι Πολίτες να εξοφλήσουν τις υψηλότερες υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος είτε με τα εισοδήματα, είτε με τις καταθέσεις, είτε με την ακίνητη περιουσία τους.

Παράλληλα επιβάλλονται οι ιδιωτικοποιήσεις των επιχειρήσεων του δημοσίου, καθώς επίσης το ξεπούλημα των περιουσιακών του στοιχείων για την εξυπηρέτηση του χρέους – φυσικά σε τιμές πολύ χαμηλότερες από την πραγματική τους αξία, αφού κανένας δεν επενδύει σε μία χώρα που βιώνει τέτοιες οικονομικές συνθήκες, εάν δεν έχει το κίνητρο της αγοράς σε τιμές ευκαιρίας. Από την άλλη πλευρά προωθούνται μεταρρυθμίσεις, οι γνωστές διαρθρωτικές αλλαγές δηλαδή, για τους εξής λόγους:

(α) αφενός μεν για να καταπολεμηθούν οι αιτίες που προκάλεσαν την υπερχρέωση (διαφθορά, διαπλοκή, φοροδιαφυγή κοκ.), έτσι ώστε να μην επαναληφθεί στο μέλλον,

(β) αφετέρου για να εξασφαλισθεί η παροχή φθηνής εργασίας εκ μέρους των εργαζομένων, με όσο το δυνατόν πιο ελκυστικούς όρους για τους ξένους επενδυτές – οι οποίοι διαφορετικά δεν θα δραστηριοποιούνταν σε μία χρεοκοπημένη χώρα.

Τα μειονεκτήματα της μεθόδου του ΔΝΤ

Το πρώτο μειονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι η μεγάλη αύξηση του ιδιωτικού χρέους, μετά την αρχική μείωση του – όπως στο παράδειγμα της Ν. Κορέας στα πλαίσια της ασιατικής κρίσης και της δραστηριοποίησης του ΔΝΤ, όπου τα χρέη του ιδιωτικού της τομέα έχουν εκτοξευθεί στο 255% του ΑΕΠ της, έναντι μόλις 38% του δημοσίου. Κάτι ανάλογο έχει συμβεί στη Σουηδία, καθώς επίσης στις υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες, ως αποτέλεσμα της τραπεζικής κρίσης που αντιμετώπισαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 – χωρίς όμως να απαιτηθεί η δραστηριοποίηση του ΔΝΤ.

Στην περίπτωση της Ισπανίας και της Ιρλανδίας τώρα, οι οποίες είχαν χαμηλό δημόσιο χρέος όταν ξέσπασε η κρίση, η διάσωση των τραπεζών εκ μέρους τους τριπλασίασε στην πρώτη και τετραπλασίασε στη δεύτερη το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ, παρά το ότι δεν αντιμετώπισαν μεγάλη πτώση του – ενώ διενεργήθηκαν ταυτόχρονα επιθετικές κατασχέσεις και πλειστηριασμοί της ακίνητης περιουσίας των Πολιτών τους, για να περιορισθεί το δικό τους χρέος (στην Ιρλανδία σήμερα το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ μειώνεται, λόγω της αύξησης του ΑΕΠ από την εγκατάσταση ξένων πολυεθνικών για φορολογικούς λόγους, καθώς επίσης από τα βρώμικα στατιστικά παιχνίδιαανάλυση).

Κάτι σχετικά ανάλογο συνέβη στην Κύπρο λόγω της τραπεζικής κρίσης που βίωσε, το δημόσιο χρέος της οποίας αυξήθηκε από 45% του ΑΕΠ το 2008 στο 108,9% το 2015, ενώ τα μη εξυπηρετούμενα χρέη του ιδιωτικού της τομέα εκτοξεύθηκαν στα ύψη – παρά το ότι επιβλήθηκε ένα άγριο κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων, με κύρια θύματα τους Ρώσους.

Στην Πορτογαλία η αύξηση του δημοσίου χρέους ήταν από 71,7% του ΑΕΠ το 2008 στο 127% περίπου σήμερα – ενώ αφενός μεν ιδιωτικοποίησε τα πάντα, αφετέρου μείωσε τις κρατικές δαπάνες χωρίς καμία καθυστέρηση, ενώ η μείωση του ιδιωτικού της χρέους εξασφαλίσθηκε με την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων των Πολιτών (η κατάσταση της άλλαξε ριζικά μετά την εκλογή μίας νέας, έντιμης κυβέρνησης – ανάλυση).

Στην Ισλανδία, η οποία αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη των τραπεζών της και βίωσε μία οδυνηρή κρίση χρεοκοπίας, το δημόσιο χρέος της επίσης τετραπλασιάστηκε, κυρίως όμως ως αποτέλεσμα την υποτίμησης του νομίσματος της που επέβαλλε το ΔΝΤ, ενώ το ιδιωτικό χρέος της είναι στα ύψη – στο 320% του ΑΕΠ της, έναντι 275% της Πορτογαλίας (γράφημα), έχοντας μειωθεί στη συνέχεια ποσοστιαία, λόγω της επιστροφής της σε πορεία ανάπτυξης, οπότε της αύξησης του ΑΕΠ μεταξύ άλλων (σε $) μέσω της ανόδου της ισοτιμίας του νομίσματος της.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ιδιωτικού χρέους της Ισλανδίας (γαλάζιες στήλες, αριστερή κάθετος) και της Πορτογαλίας (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος), ως ποσοστό επί του ΑΕΠ τους.

Περαιτέρω, το δεύτερο και μεγαλύτερο μειονέκτημα της αποφυγής της χρεοκοπίας μέσω του ΔΝΤ, είναι η επιστροφή της κρίσης μερικά χρόνια μετά, όπως στην περίπτωση της Βραζιλίας και της Τουρκίας σήμερα – μέσω των ελλειμμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, τα οποία αυξάνουν τα εξωτερικά χρέη τους, υποτιμούν το νόμισμα με αποτέλεσμα να αυξάνεται το κόστος  των εισαγομένων προϊόντων, καθώς επίσης το εξωτερικό χρέος σε όρους εγχωρίου νομίσματος κοκ.

Η αιτία είναι το ότι, οι ιδιωτικοποιήσεις με αγοραστές τους ξένους, καθώς επίσης οι εξαγορές των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα από αλλοδαπούς ομίλους ή απλά η εγκατάσταση τους, έχουν ως αποτέλεσμα αφενός μεν την εξαγωγή των κερδών στις χώρες τους, αφετέρου την εισαγωγή των δικών τους προϊόντων – όπως στο παράδειγμα της LIDL στην Ελλάδα.

Φυσικά η πολυεθνική εξάγει τα κέρδη της στην πατρίδα της, ενώ προωθεί όσο περισσότερο μπορεί γερμανικά προϊόντα – κάτι που ασφαλώς δεν μπορεί και δεν πρέπει να επικρίνει κανείς, αφού οφείλεται στον οικονομικό πατριωτισμό της. Ως αποτέλεσμα πάντως αυτής της διαδικασίας αυξάνουν ξανά τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, άρα το εξωτερικό χρέος, οπότε αργά ή γρήγορα η εκάστοτε χώρα βιώνει μία επόμενη κρίση.

Στην περίπτωση της Ελλάδας τώρα, όπου το χρέος της είναι εξωτερικό, οι δαπάνες εξυπηρέτησης του (τόκοι) μειώνουν συνεχώς την ήδη προβληματική ρευστότητα στην εσωτερική της αγορά – οπότε ουσιαστικά στραγγαλίζεται η Οικονομία της από πολλές διαφορετικές πλευρές, πόσο μάλλον όταν είναι η μοναδική χώρα που δεν συμμετείχε ποτέ στο πρόγραμμα της ΕΚΤ (QE), κυρίως λόγω της κυβέρνησης του 2015 και των καταστροφικών χειρισμών της.

Η μεσοβέζικη «επιλογή» της Ελλάδας

Ο τρόπος της αντιμετώπισης της κρίσης υπερχρέωσης του δημοσίου τομέα είναι ασφαλώς θέμα επιλογής – ενώ η σημαντικότερη πτυχή του είναι η εξάλειψη εκείνων των αιτιών, οι οποίες οδήγησαν στην υπερχρέωση, έτσι ώστε να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Η επιλογή όμως αυτή είναι τόσο λιγότερο επώδυνη, καθώς επίσης τόσο περισσότερο αποτελεσματική, όσο δεν καθυστερεί να ληφθεί η όποια απόφαση – είτε η άμεση χρεοκοπία δηλαδή, είτε η μέθοδος του ΔΝΤ, την οποία πρέπει να τηρήσει μία χώρα βασιλικότερα του βασιλιά, χωρίς αντιδράσεις.

Στην περίπτωση της Ελλάδας έχει επιλεχθεί μεν εκ των πραγμάτων η λύση του ΔΝΤ, της Γερμανίας και της Τρόικα κατ’ επέκταση, αφενός μεν από τις κυβερνήσεις της, αφετέρου από τη μη αντίδραση των Πολιτών, αλλά δεν ήταν και δεν είναι από κανέναν συνειδητή – οπότε δεν εφαρμόσθηκε ούτε με το σωστό τρόπο.

Ακόμη χειρότερα, έχει αποφευχθεί εντελώς το βασικότερο στοιχείο της: η εξάλειψη των αιτιών που οδήγησαν το κράτος στην υπερχρέωση του (διαφθορά, διαπλοκή, πελατειακό κράτος κοκ.) – ενδεχομένως επειδή ο στόχος της Γερμανίας είναι η υφαρπαγή όλων όσων έχει και δεν έχει, καθώς επίσης η παραδειγματική τιμωρία της για να μην τολμήσει να της αντισταθεί καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης (οπότε την εξυπηρετεί).

Πρόκειται λοιπόν για τη χειρότερη δυνατή επιλογή ενός κράτους για μία «μεσοβέζικη λύση» που δεν οδηγεί πουθενά και που λόγω της οποίας όλες οι συνθήκες βαίνουν νομοτελειακά προς το χειρότερο. Προς τη μετατροπή της σε μία άβουλη ξένη αποικία, εάν ενδιάμεσα δεν οδηγηθεί στο χάος – σε ένα αποτυχημένο κράτος όπως ήδη συμβαίνει στην Ελλάδα, κρίνοντας από την πρόσφατη, ολοσχερή κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού στο Μάτι και όχι μόνο.

Για παράδειγμα, εάν οι Έλληνες επέλεγαν να πληρώσουν τους δανειστές της χώρας τους με τη μεταφορά μέρους των περιουσιακών τους στοιχείων στο δημόσιο το 2010, όπως είχαμε εξετάσει εκείνη την εποχή (ανάλυση), θα τους κόστιζε πολύ λιγότερο – αφού τότε η ακίνητη περιουσία τους ήταν κατά 600 δις € ακριβότερη, του δημοσίου είχε υπολογισθεί στα 300 δις € από το ΔΝΤ, οι μισθοί και οι συντάξεις τους ακόμη υψηλοί, η αξία των επιχειρήσεων τους πολύ μεγαλύτερη κοκ.

Από την άλλη πλευρά, εάν επέλεγαν τη χρεοκοπία το 2010 ή το 2011, αφενός μεν είχαν τα οικονομικά μέσα ακόμη για να ανταπεξέλθουν με τα οδυνηρά της επακόλουθα, αφετέρου η χώρα ήταν σε θέση να μετατρέψει τα εξωτερικά της χρέη σε δραχμές – οπότε να εξυπηρετεί σταδιακά τις υποχρεώσεις της με ένα πληθωριστικό νόμισμα, γεγονός που θα σήμαινε ότι, θα συμμετείχαν στην απώλεια της αγοραστικής του αξίας και οι δανειστές της.

Ως εκ τούτου, μη επιλέγοντας συνειδητά έναν από τους δύο παραπάνω τρόπους, έχουμε βρεθεί στη χειρότερη δυνατή θέση – σε μία κατάσταση κυλιόμενης χρεοκοπίας, όπου η οικονομία μας συνεχίζει να επιδεινώνεται σε τρομακτικό βαθμό. Η όποια σταθεροποίηση της οφείλεται δυστυχώς στον τουρισμό, ο οποίος όμως είναι συγκυριακός – με τις πρώτες ρωγμές να διαφαίνονται ήδη. Ακόμη χειρότερα, δεν έχει αντιμετωπισθεί κανένα από όλα εκείνα τα προβλήματα που υπερχρέωσαν τη χώρα, κυριότερο εκ των οποίων είναι ασφαλώς το πελατειακό κράτος – ενώ, εκτός αυτού, η Ελλάδα είναι εντελώς απροετοίμαστη και ανοχύρωτη απέναντι στην επόμενη παγκόσμια κρίση, η οποία είναι νομοτελειακή ανά κάποια χρόνια.

Έτσι βιώνουμε τα μειονεκτήματα και των δύο τρόπων επίλυσης της κρίσης, τόσο της χρεοκοπίας δηλαδή, όσο και της μεταφοράς μέρους της ιδιωτικής περιουσίας στο δημόσιο, χωρίς κανένα από τα πλεονεκτήματα τους – κάτι που δεν μπορεί ασφαλώς να θεωρηθεί σφάλμα μόνο των δανειστών, αφού οφείλεται και σε εμάς τους ίδιους. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ιταλία, η οποία όμως έχει αφενός μεν τη βοήθεια της ΕΚΤ, αφετέρου τη δυνατότητα επιστροφής στη λιρέτα – οπότε διαθέτει ένα σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί, ειδικά λόγω του μεγέθους της οικονομίας της, καθώς επίσης της σημασίας της για τη διατήρηση της Ευρωζώνης, την οποίο εμείς δεν έχουμε.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, όλα τα παραπάνω αποτελούν πια ιστορία, η οποία δυστυχώς δεν αλλάζει όσο και αν θέλουμε – οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να εκτιμήσουμε τη σημερινή κατάσταση της πατρίδας μας ρεαλιστικά, αναζητώντας τη σωστή λύση υπό τις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στο παρελθόν και τις οποίες βιώνουμε.

Βέβαια, οποιαδήποτε λύση και αν επιλεχθεί, θα πρέπει να εμπεριέχει τη ριζική εξυγίανση του κράτους – αφού χωρίς αυτήν δεν πρόκειται να επιλυθεί κανένα πρόβλημα της οικονομίας και της κοινωνίας μας. Εκτός αυτού, την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων της υπερχρέωσης και της κυλιόμενης χρεοκοπίας (PSI, μνημόνια κλπ.), έτσι ώστε να αποκατασταθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα των Ελλήνων – καθώς επίσης για να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος που οδηγεί στην πολιτική τα πραγματικά ικανά άτομα της χώρας, τον οποίο διατηρεί ερμητικά κλειστό το πελατειακό κομματικό κράτος.

Ενδεχομένως δε η ποινική δίωξη όλων όσων συνέβαλλαν στην ανείπωτη καταστροφή της πατρίδας μας μέσω της υπογραφής των μνημονίων, καθώς επίσης της πολιτικής της υποτέλειας, των υποκλίσεων και της διεθνούς επαιτείας, να μας βοηθούσε στην καταγγελία όλων των αντισυνταγματικών και αποικιοκρατικών δανειακών συμβάσεων – πιθανότατα και στη διεκδίκηση αποζημιώσεων για το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων, τα οποία μας έχουν κοστίσει πάνω από 1 τρις €, ενώ έχουν υπονομεύσει ακόμη και την εδαφική μας ακεραιότητα, καθώς επίσης την εκμετάλλευση των ενεργειακών μας αποθεμάτων.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, όταν διαπιστώνει κανείς πως οι Έλληνες συνεχίζουν να ποτίζουν το δηλητηριώδες αγκάθι που δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να ανθίσει, το πελατειακό-κομματικό κράτος δηλαδή, κρίνοντας από τις δημοσκοπήσεις που δίνουν

(α) 30% στη ΝΔ – παρά την κυβίστηση των Ζαπείων, την υπογραφή του PSI, του Mea Culpa του κ. Σαμαρά, του 2ου θηριώδους μνημονίου, της υποταγής στην πολιτική των μνημονίων  κλπ., καθώς επίσης
(β) 20% στο ΣΫΡΙΖΑ – παρά την καταστροφική διαπραγμάτευση του 2015, την προδοσία του δημοψηφίσματος, το κλείσιμο των τραπεζών, το τρίτο μνημόνιο, τον αφελληνισμό του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, το σκάνδαλο των αεροδρομίων, το τεσσαρακονταετές μνημόνιο, την παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, την κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού στο Μάτι κοκ.,

δεν μπορεί να αναζητήσει αισιόδοξα τις σωστές λύσεις – πόσο μάλλον όταν γνωρίζει πως τίποτα σταθερό δεν χτίζεται επάνω σε σαθρά θεμέλια, ότι τα αρρωστημένα κύτταρα σε έναν οργανισμό σχεδόν πάντοτε απορρίπτουν τα νέα εάν δεν αφαιρεθούν με το μαχαίρι, πως η παρθενογένεση δεν είναι εφικτή σε σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς επίσης ότι η Ελλάδα χρειάζεται γρήγορα και απαραίτητα μία εκ βάθρων ανανέωση του πολιτικού της συστήματος. Κατά τον κ. Μαρκεζίνη πάντως τα εξής:

«Πρέπει να αλλάξουμε οπωσδήποτε τους Έλληνες πολιτικούς δρώντες, ακριβώς επειδή πρέπει να αλλάξουμε τις ισχύουσες πολιτικές: χρειαζόμαστε νέες πολιτικές σε εσωτερικό, ήτοι κοινωνικό, επίπεδο· νέες πολιτικές στις εξωτερικές μας σχέσεις και στην εθνική μας άμυνα· νέες πολιτικές στους τομείς των δημόσιων οικονομικών και, εν γένει, της οικονομίας. Αυτή η καινοτομία όμως μπορεί να προέλθει μόνον από νέα πρόσωπα, που δεν θα ελέγχονται από ξένους παράγοντες αλλά απλώς θα ξέρουν να συνεργάζονται μαζί τους· που δεν θα σαστίζουν από φοβερό αίσθημα κατωτερότητας αν η κυρία Merkel τούς τηλεφωνεί για να τους πει τι πρέπει να κάνουν· που δεν θα είναι εξαρτημένα από τα οικονομικά μας κατεστημένα και άρα που δεν θα νιώθουν υποχρεωμένα να υποκύπτουν στα αιτήματά τους για κάθε λογής «διευκολύνσεις». Υπάρχουν τέτοια πρόσωπα;
Η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι: «Ναι!» Ο νέος ηγέτης μας, όμως, πρέπει να μπορεί να ονειρευτεί και, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να έχει το θάρρος, τη φαντασία και τη ρητορική δεινότητα να μεταδώσει αυτό το όνειρο και στον λαό του.
Να κάνει τους συμπατριώτες του υπερήφανους που είναι Έλληνες. Να αναζωπυρώσει την πίστη τους στον Θεό τους, αλλά, συγχρόνως, να τους διδάξει και εκείνο το είδος ανεκτικότητας που δίνει δύναμη σε ένα ενωμένο έθνος και συνάδει με τη νομική μας αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως αυτή εκφράζεται και εφαρμόζεται από το δίκαιό μας.
Δεν μπορούμε να πούμε στις άλλες χώρες πώς να κυβερνώνται· οφείλουμε όμως να εξασφαλίσουμε την εντιμότητα, την αποτελεσματικότητα και τη δίκαιη διακυβέρνηση της χώρας μας.
Αν ο ηγέτης έχει πίστη, αν είναι αποδεδειγμένα ανεπηρέαστος και ανεξάρτητος από αμφίβολης εντιμότητας επιχειρηματίες και ξένους πολιτικούς, και αν μπορεί επιπλέον να εμπνεύσει έναν νέο στόχο στους Έλληνες και να τους κάνει να πιστέψουν σε αυτόν, τότε, ναι, μπορεί να τα καταφέρει.
Και θα τα καταφέρει, εφόσον συνεργαστεί με ανθρώπους τους οποίους θα επιλέξει με βάση την αξία τους, και όχι κομματικά κριτήρια.
Θα τα καταφέρει, εφόσον αρχίσει τη διακυβέρνησή του αποκαθιστώντας πάραυτα τις οικονομικές αδικίες που έχουν υποστεί οι πιο αδύναμοι, οι πιο φτωχοί, οι πιο περιθωριοποιημένοι, οι ξεχασμένοι συνταξιούχοι, οι απόκληροι.
Θα τα καταφέρει, εφόσον πείσει τους πλουσίους (και στην Ελλάδα έχουμε πολλούς!) να δώσουν τη βοήθειά τους σε αυτήν τη φάση έντονης ανάγκης, και εφόσον, ως αντάλλαγμα, θέσει σε ισχύ ένα φορολογικό καθεστώς που θα τους προσφέρει κίνητρα αλλά και σταθερότητα φορολογικής ρύθμισης για να κάνουν εκ νέου επενδύσεις στην Ελλάδα.
Τέλος, θα τα καταφέρει εφόσον προσελκύσει νέους φίλους από το εξωτερικό, μέχρις ότου οι παλιοί φίλοι λογικευθούν και ξαναφερθούν στη χώρα μας με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Αυτό το προτείνω από καιρό, αλλά πρέπει να γίνει αμέσως!»

Υπάρχει αλήθεια ένας τέτοιος ηγέτης στην Ελλάδα, ή μήπως πρόκειται για μία αυταπάτη του συμπαθέστατου ακαδημαϊκού; Ακόμη και αν υπάρχει, έχει χρόνο σήμερα η Ελλάδα, αφού έχουν περάσει έξι ολόκληρα χρόνια από το 2012 που γράφηκε το κείμενο του, ενώ έχουν έκτοτε μεσολαβήσει πολύ μεγαλύτερα εγκλήματα; Ή μήπως η μοναδική δυνατότητα της χώρας μας πια δεν είναι άλλη από την επώδυνη, πλήρη ανατροπή της έννομης τάξης, για να κατεδαφιστεί το σαθρό οικοδόμημα εκ θεμελίων και να δημιουργηθεί ένα εντελώς καινούργιο, υγιές και αποτελεσματικό; Παρά το μεγάλο ανθρώπινο πόνο που θα προκαλούσε, αφού ασφαλώς θα γύριζε την ελληνική οικονομία ακόμη πιο πίσω, αφήνοντας ολόκληρη τη σημερινή γενιά με τραύματα ανάλογα του Εμφυλίου των μέσων της δεκαετίας του ’40;

Η απάντηση κατά την άποψη μας είναι εύκολη, σχεδόν αυτονόητη εάν δεν τρέφει κανείς αυταπάτες και δεν πιστεύει σε προικισμένους ηγέτες ή στον από μηχανής θεό – έχοντας την άποψη πως οι Πολίτες πρέπει να πάρουν επιτέλους τη ζωή τους στα χέρια τους. Πόσο μάλλον εάν γνωρίζει τη σημερινή κατάσταση της χώρας, καθώς επίσης πού οδηγείται – ενώ δεν είναι πρόθυμος να σκύβει συνεχώς το κεφάλι ότι και αν του ζητείται, καθώς επίσης να πληρώνει χρέη στο διηνεκές (τα οποία όμως δεν θα μειώνονται ποτέ, καθιστώντας αυτών και τα παιδιά του σκλάβους χρέους).

Εν τούτοις δεν θα την αναφέρουμε, θεωρώντας πως δεν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε – αφού οφείλει να είναι μία συλλογική απόφαση, η οποία έτσι και αλλιώς θα συμβεί, όταν δεν θα έχουν πια τίποτα άλλο να χάσουν οι Έλληνες εκτός από τις αλυσίδες τους. Πρέπει αλήθεια να περιμένουν αυτή την απίστευτα οδυνηρή κατάληξη, πριν ενεργοποιηθούν; Ούτε εδώ δεν θα απαντήσουμε, αφού εάν δεν γνωρίζει κανείς από μόνος του την απάντηση, τότε είναι ασφαλώς περιττή η δική μας.

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – viliardos@analyst.gr – Facebook – Twitter

analyst.grΠηγή Οι αλυσίδες των σκλάβων χρέους