24 June, 2019
Home / Διαφορα (Page 1043)

«Αυτό που ενοχλεί τους Τούρκους σήμερα, είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι των Ρομά και των Πομάκων έχουν αποκτήσει εθνική ελληνική συνείδηση, περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν, και μια αίσθηση της διαφορετικότητας προς το κομμάτι της μειονότητας που θα αυτοπροσδιοριστεί ως τουρκογενές. Το δεύτερο είναι ότι σε αυτό το τουρκογενές κομμάτι, υπάρχει ένα «κυνήγι μαγισσών», έχουν ανακαλύψει Γκιουλενιστές»
Αυτή την δήλωση είχε ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς στην συνέντευξη που έδωσε στον ΣΚΑΙ και τον Αλέξη Παπαχελά. Μέσα από αυτή την δήλωση θα πρέπει να κρατήσουμε μόνο μια λέξη και αυτή είναι η “Πομακος”. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες η Ελλάδα μέσα από τα πιο επίσημα χείλη ανέφερε την λέξη Πομάκος, μια λέξει που είχε διαγραφεί ακόμα και από τα πιο χαμηλά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης και σε Ξάνθη και Κομοτηνή.
Μερικούς μήνες αργότερα, ο Ερντογάν στην επίσκεψη του στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Κομοτηνή, στην ομιλία του σε εκπροσώπους τουρκόφρονων φορέων της μειονότητας ανέφερε: η Ελλάδα δεν πρέπει να επιδιώκει την αφομοίωση των «ομογενών” του και κανείς δεν πρέπει να αμφισβητήσει ότι οι Τουρκογενείς, Ρομά και Πομάκοι της Θράκης είναι «Τούρκοι”
Αυτοί όμως που έχουν έντονη δραστηριότητα με τους Πομάκους είναι οι Αμερικανοί οι οποίοι θεωρούν πως οι Πομάκοι είναι ένα «Ορφανό Έθνος” το οποίο θα είναι χρήσιμο στα μελλοντικά σχέδια τους στην περιοχή. Κάθε χρόνο εκπρόσωποι της Αμερικανικής κυβέρνησης επισκέπτονται τα Πομακοχώρια σε Ελλάδα και Βουλγαρία για να διαπιστώσουν….την εφαρμογή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι Αμερικάνοι θέτουν τις βάσεις για το Pomakistan, για το λόγο αυτό κάνουν και άμεσες παρεμβάσεις

Με εντολή των Αμερικάνων οι νέοι «μουφτήδες”

Η εξέλιξη με τους νέους Τοποτηρητές και όχι Μουφτήδες όπως λανθασμένα αναφέρουν όλοι, είναι αυτή που θα δώσει χρόνο και στους τρεις ενδιαφερόμενους. Στην Ελλάδα θα δώσει χρόνο στην κυβέρνηση η οποία βλέπει πως τα εθνικά θέματα την πληγώνουν ανεπανόρθωτα. Η προσωρινή τοποθέτηση τοποτηρητή στην Ξάνθη και μάλιστα του συγκεκριμένου (Πομάκου από το χωριό Γλαύκη το μόνο που αντιστέκεται ανοιχτά στο Προξενείο), της έδωσε την δυνατότητα να δείξει ότι δεν έχει υποχωρήσει στο θέμα.

Διαβάστε επίσης: «Ακρωτηριάζουν” ιστορικά την Ελλάδα και την αποκόπτουν από την Μακεδονία και Θράκη

Η Τουρκία έχει δείξει ότι κύριο εργαλείο της είναι ο χρόνος. Πήρε για αρχή αυτό που ήθελε, την τροπολογία και την απομάκρυνση των δύο νόμιμων Μουφτήδων. Η απομάκρυνση δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα αλλά να δείξει στους μετριοπαθείς μουσουλμάνους της Θράκης ότι αυτή ασκεί τον έλεγχο με σκοπό τον εκφοβισμό τους. Επίσης η Τουρκία αυτή την στιγμή δεν είναι έτοιμη για να υποστηρίξει εκλογή Μουφτή. Οι ψευτομουφτήδες και ειδικά της Ξάνθης, δεν έχουν την δημοτικότητα που χρειάζονται από τους μετριοπαθείς μουσουλμάνους αφού κύριο εργαλείο επιβίωσης τους είναι ο εκφοβισμός στα τζαμιά και το Τουρκικό Προξενείο. Το επόμενο διάστημα το Τουρκικό Προξενείο και η Άγκυρα θα δώσουν γραμμή για μετριοπαθείς κινήσεις και προσωρινή αποδοχή των νέων «μουφτήδων”
Όσο για τους Αμερικάνους, αυτή την στιγμή αυτό που χρειάζονται στην περιοχή είναι τα νέα «Μαλακά Σύνορα” στα Βαλκάνια αλλά όχι με το αποτυχημένο μοντέλου του Κοσόβου. Η μετριοπάθεια για την ευημερία των λαών, των ανοιχτών συνόρων και με βάση ένα μετριοπαθή αδικημένο «ορφανό έθνος” είναι κάτι πάνω στο οποίο θα δουλέψουν.
Η νέοι «μουφτήδες” Πομάκοι είναι στην ατζέντα, θα είναι η γέφυρα στις διαφορές που έχουν προκύψει εδώ και χρόνια. Αυτό το μοντέλο «μουφτή” υπάρχει εδώ και 15 χρόνια στο Διδυμότειχο, οι εξελίξεις στην Βαλκανική και οι σχέσεις Τουρκίας – ΗΠΑ θα δείξει πόσο προσωρινοί θα είναι οι νέοι Τοποτηρητές
Επίσης το ζήτημα των Μουφτήδων έχει παραμέτρους που θα τις δούμε στο μέλλον. Ο πρώην υπουργός Ευριπίδης Στυλιανίδης σε συνέντευξη του τον Δεκέμβριο του 2017 είχε αναφέρει χαρακτηριστικά:
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου υποταγμένος σε μια ιδεοληπτική και ψηφοθηρική λογική, φαίνεται να υιοθετεί απόψεις που κάποιοι δεν δίστασαν να διατυπώσουν σε διεθνές επιστημονικό, πολιτικό και δικαστικό επίπεδο εναντίον της Ελλάδας, διευκολύνοντας με τον τρόπο αυτό, την πάγια επιδίωξη της Τουρκίας να αποκαθηλώσει τους νόμιμους Μουφτήδες και να διασφαλίσει κατά παγκόσμια πρωτοτυπία την εκλογή ενός πολιτικοθρησκευτικού ηγέτη που θα έχει αναφορά αναμφίβολα στην Τουρκική κυβέρνηση. Ίσως αυτό να είναι και ένα δώρο στον Ταγιπ Ερντογάν ενόψει της επικείμενης επίσκεψης του.
Το συμπέρασμα και σε αυτή την περίπτωση είναι το ίδιο. Η Τουρκική εξωτερική πολιτική με στρατηγική που τη διέπει ξεκάθαρη στοχοθέτηση, συνέπεια, συνέχεια και συστηματικότητα επιμένει κερδίζοντας συνεχώς χώρο. Αντίθετα η Ελληνική πλευρά αντιδρά αποσπασματικά, πρόχειρα, βιαστικά και συνήθως υποταγμένη στα προσωπικά πάθη και τα μικροκομματικά συμφέροντα, με αποτέλεσμα συνεχώς να χάνει έδαφος ακόμα κι όταν έχει όλο το δίκιο με το μέρος της.

viadiplomacy.grΠηγή Η «μάχη” για τους Πομάκους και οι νέοι «μουφτήδες”

Οι σημερινές δηλώσεις στην «Εφ.Συν.» δύο κορυφαίων κυβερνητικών παραγόντων, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη και του…
υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά, αποτυπώνουν ξεκάθαρα το στίγμα και τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη ημέρα μετά το τέλος των μνημονίων.

Ο στόχος και το μεγάλο ζητούμενο για την κυβερνώσα παράταξη, μετά την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα, είναι η δημιουργία ευρύτατου προοδευτικού μετώπου που, πρώτον, θα αποτελέσει ανάχωμα στην παλινόρθωση της Δεξιάς, η οποία καιροφυλακτεί να επιστρέψει στην εξουσία με ρεβανσιστικές διαθέσεις.

Η συντηρητική παράταξη και η ηγετική ομάδα της, σε πλήρη συντονισμό με τα φίλα προσκείμενα κέντρα εξουσίας, αλλά και με την Ακροδεξιά, δεν κρύβουν πλέον ότι ο διακαής πόθος τους είναι η «παραδειγματική τιμωρία» του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.

Δεύτερη επιδίωξη ενός τέτοιου αντιδεξιού προσκλητηρίου είναι να μπορέσουν να υλοποιηθούν οι πολιτικές εκείνες υπέρ της κοινωνίας, των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και γενικότερα υπέρ των στρωμάτων που έχουν ανάγκη, τώρα που πλέον δεν θα υπάρχει η «καυτή» ανάσα θεσμών και δανειστών.

Και είναι αλήθεια ότι πολλά μπορούν να γίνουν, εντός του πλαισίου των δημοσιονομικών αντοχών και πάντα με γνώμονα τις δεσμεύσεις που θα εξακολουθούν να βρίσκονται σε ισχύ.

Και για τους δύο παραπάνω στόχους, η συστράτευση των προοδευτικών δυνάμεων είναι επιβεβλημένη. Ωστόσο, με όρους πολιτικής πραγματικότητας η επίτευξη αυτής της συμμαχίας –τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα στην πολιτική σκηνή– δεν φαντάζει ιδιαίτερα εύκολη.

Κατ’ αρχάς, στην κυβέρνηση οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τις σχέσεις τους με το δεξιό κόμμα των ΑΝ.ΕΛΛ. του Πάνου Καμμένου υπό το φως των σημερινών εξελίξεων.

Από την άλλη πλευρά, όσες πολιτικές δυνάμεις αυτοτοποθετούνται στον προοδευτικό χώρο και ενδιαφέρονται για πραγματικές κοινωνικές πολιτικές να δείξουν εμπράκτως ότι δεν είναι δέσμιες της έξαλλης αντιΣΥΡΙΖΑ γραμμής της Ν.Δ. και ότι δεν ευνοούν τα σχέδια παλινόρθωσης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μπορούν να συμβούν αυτά;


Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας καλούνται να απαντήσουν στις πραγματικές απαιτήσεις της κοινωνίας σήμερα, με το βλέμμα όμως στο αύριο αυτού του τόπου. Καλούνται να υπερβούν αγκυλώσεις του παρελθόντος και να βάλουν στην άκρη τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Και τις αποφάσεις κάθε σχηματισμού θα τις κρίνει ο λαός όταν έρθει η ώρα του να μιλήσει στην κάλπη…

efsyn.gr

Πηγή Προοδευτικό μέτωπο…

«Από αυτή την τριετία βγαίνουμε σοφότεροι, ικανότεροι σε ιδέες και ανθρώπινο δυναμικό. Προφανώς, έχουμε κάθε λόγο από εδώ και πέρα να αισιοδοξούμε, ότι μπορεί η…
χώρα να πάει καλά. Η άρση της εποπτείας ανοίγει πολύ μεγάλο πεδίο για τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν στο εξής», εκτίμησε ο κ. Βερναρδάκης σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο».

Για το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθούν στο μέλλον οι πολιτικές που θα εφαρμοστούν, ο υπουργός Επικρατείας αναγνώρισε ότι «καταναγκασμοί υπάρχουν έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν και σε άλλες χώρες τα περιθώρια δεν θα είναι άπειρα, θα πρέπει να μάθουμε να κάνουμε πολιτική μέσα στα όρια που έχουμε.

Έχουμε τους περιορισμούς που παράγονται από ένα μεγάλο πλέγμα εξαρτήσεων, οικονομικών και πολιτικών σε διεθνές επίπεδο, αλλά μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να χαράξουμε εθνικές πολιτικές και να δημιουργήσουμε πόρους για την κοινωνία και τους ανθρώπους που υπέφεραν περισσότερο αυτή την περίοδο».

Έτσι, όπως είπε ο κ. Βερναρδάκης, «όταν έχεις πια πολιτική αυτονομία, τα πάντα είναι αναστρέψιμα, δεν υπάρχουν θέσφατα αυτή την στιγμή έχουμε αυτές τις δυνατότητες, όλα στην πολιτική είναι ανοιχτά, αποτέλεσμα διαπάλης. Η σημερινή κυβέρνηση έχει την πολιτική βούληση να προχωρήσει στην σταδιακή άρση διάφορων καταναγκασμών. Θέλει περισσότερο χώρο και στήριξη από τις κοινωνικές δυνάμεις, είναι μία νέα πραγματικότητα που θα πρέπει να θέσουμε υπ’ όψιν της κοινωνίας και των οργανωμένων δομών. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κινηθούμε από εδώ και πέρα».

«Πράγματι λοιπόν, πολλές από αυτές τις δεσμεύσεις θα πρέπει -και πρέπει- να επαναδιαπραγματευτούν και αυτό θα γίνει», όπως τόνισε.

Σχολιάζοντας τον πολιτικό χάρτη στην Ελλάδα στην μεταμνημονιακή περίοδο, ο κ. Βερναρδάκης σημείωσε ότι «η διάκριση προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων, Αριστεράς και Δεξιάς, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, είναι βασική διάκριση της ελληνικής κοινωνίας και των ευρωπαϊκών μετα-νεωτερικών κοινωνιών. Θα συνεχίσει να υπάρχει και ξαναγίνεται κύρια»…

Πηγή Βερναρδάκης: Τα πάντα αναστρέψιμα όταν έχεις πολιτική αυτονομία

Η διάσημη τηλεπερσόνα εμφανίστηκε σε παραλία στο Μαϊάμι για φωτογράφιση, φορώντας κάτι σαν… μαγιό που άφησε ό,τι πιο ελάχιστο μπορούσε στη φαντασία!

Όπως μάλιστα μπορείτε να διαπιστώσετε και από τις backstage φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, στις πόζες της ήταν ιδιαίτερα προκλητική, ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο τη θερμοκρασία!

Πηγή

Πηγή Η Κιμ Καρντάσιαν με μαγιό στην παραλία!

Η Νατάσα Βαρελά, το γλυκό πανέμορφο κορίτσι που εργαζόταν ατελείωτες ώρες μπροστά όσο και πίσω από τις κάμερες, δεν είναι πια ανάμεσά μας. 

Η παρουσιάστρια και δημοσιογράφος «έφυγε» τα ξημερώματα της Κυριακής, τόσο άδικα, σε…
ηλικία 33 ετών, βυθίζοντας στο πένθος τους γονείς της, τους φίλους της και τους συναδέλφους της. Στο άκουσμα της τραγικής είδησης, όλοι λύγισαν. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η Νατάσα, έσβησε από τη μια στιγμή στην άλλη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τις τελευταίες μέρες η ίδια φέρεται ότι αντιμετώπιζε κάποιες στομαχικές διαταραχές στις οποίες ούτε η ίδια ούτε και οι γονείς της έδωσαν ιδιαίτερη σημασία.

Αφόρητοι πόνοι

Στις 03:00 περίπου τα ξημερώματα της Κυριακής, αισθάνθηκε αδιαθεσία. Ανέβασε πυρετό και οι πόνοι στο στομάχι έγιναν αφόρητοι. Οι γονείς της, την μετέφεραν στο νοσοκομείο σε άσχημη κατάσταση. 

Περίπου δύο ώρες αργότερα, οι γιατροί τους ανακοίνωσαν ότι η κόρη τους πέθανε. Όπως είπαν στον πατέρα της, είχε διάτρηση στομάχου και παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που κατέβαλαν δεν κατάφεραν να την κρατήσουν στη ζωή. Αυτό που προκαλεί προβληματισμό, είναι ότι η άτυχη δημοσιογράφος δεν αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας και είναι περίεργο πως έπαθε διάτρηση στομάχου…

Espresso

Πηγή Ο ξαφνικός θάνατος της Νατάσας και τα ερωτηματικά…

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η Ελλάδα μπορεί σε λίγες ημέρες να εξέλθει επισήμως των Μνημονίων, αλλά παραμένει στην οικονομική μέγγενη, με ό,τι αυτό σημαίνει στο επίπεδο της στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος. Υπάρχουν, όμως, εξελίξεις που πιθανότατα να ανοίξουν μια θετική προοπτική. Για τη Δύση, η Ελλάδα ήταν παραδοσιακά μια χώρα δεύτερης γραμμής. Η χώρα πρώτης γραμμής στο δυτικό σύστημα ασφάλειας ήταν η Τουρκία από την ένταξη και των δύο στο ΝΑΤΟ στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Όταν η Ουάσινγκτον συνειδητοποίησε ότι οι νεοοθωμανοί του Ερντογάν δεν είναι αυτό που νόμιζε, άρχισε να κάνει δεύτερες σκέψεις. Αρχικά, οι Αμερικανοί πίστευαν ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν αντιπροσώπευε το μετριοπαθές φιλοδυτικό πολιτικό Ισλάμ, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρότυπο για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.

Υπενθυμίζουμε ότι στην αρχή της θητείας του ο Ομπάμα είχε επισκεφθεί το Κάιρο και την Κωνσταντινούπολη για να στείλει αυτό το μήνυμα. Η θεώρηση αυτή έχει προ πολλού καταρρεύσει. Τα γεγονότα, όπως πάντα, είναι πεισματάρικα. Οι κάθε είδους ιδεοληψίες δοκιμάζονται και συχνά συντρίβονται όταν συγκρούονται με την πραγματικότητα.

Όταν ο Ερντογάν κέρδισε τον άτυπο εσωτερικό πόλεμο με το βαθύ κεμαλικό κράτος και κυριάρχησε στην τουρκική πολιτική σκηνή, άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του πολιτική ατζέντα. Δρομολόγησε όχι μόνο την ισλαμοποίηση της Τουρκίας, αλλά και το σχέδιό του για πολιτική χειραφέτηση, εάν όχι αυτονόμηση από τη Δύση. Όταν, λοιπόν, η Τουρκία άρχισε να διολισθαίνει απομακρυνόμενη, άρχισαν και οι Δυτικοί να την βλέπουν διαφορετικά.
Τυπικά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η Τουρκία παραμένει χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ. Στην πραγματικότητα, όμως, έχει αλλάξει ο τρόπος, με τον οποίο οι Δυτικοί βλέπουν την Τουρκία. Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας είναι προσχηματική. Ούτε η ΕΕ θέλει την Τουρκία στους κόλπους της, αλλά ούτε και η Τουρκία είναι πια ένθερμη όσον αφορά την ένταξή της.

Το πραξικόπημα και η κρίση εμπιστοσύνης

Όπως ΄τα τελευταία δύο χρόνια επανειλημμένως έχω υπογραμμίσει, η σταδιακή αλλαγή του τρόπου που οι Δυτικοί βλέπουν την Τουρκία αλλάζει σταδιακά και τον τρόπο που βλέπουν την Ελλάδα. Αυτό ισχύει κυρίως για τους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν πιο σφαιρική ματιά και όχι τη στενά οικονομίστικη ματιά της ΕΕ. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα αναδεικνύεται δυνητικά σε χώρα πρώτης γραμμής.

Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα όχι αποκλειστικά και μόνο ως μια τυπική χώρα-μέλος της ΕΕ. Την αντιμετωπίζουν ως χώρα με ειδικό γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Αυτό φάνηκε στα τελευταία χρόνια της θητείας του Ομπάμα. Υπενθυμίζουμε τις παρεμβάσεις των Αμερικανών υπουργών Οικονομικών Γκάιτνερ και Λιού προς το Βερολίνο. Οι παρεμβάσεις εκείνες είχαν σκοπό να αποτρέψουν το ενδεχόμενο οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας και τη μετατροπή της σε γεωπολιτική μαύρη τρύπα. Οι Αμερικανοί δεν θέλουν να σπάσει ο ελληνικός κρίκος που αποδεικνύεται ολοένα και πιο σημαντικός για το δυτικό σύστημα ασφαλείας.

Όλα αυτά έγιναν επί Ομπάμα. Επί Τράμπ; Μπορεί ο σημερινός πρόεδρος να άλλαξε πολλά στην αμερικανική πολιτική, αλλά όχι στο συγκεκριμένο. Όπως και η προεδρία Ομπάμα, έτσι και η δική του προσπάθησε να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό «μαντρί». Οι αμερικανικές προσπάθειες, όμως, προσέκρουσαν στην ουσιαστικά αρνητική στάση του Ερντογάν, ο οποίος, ειδικά μετά το πραξικόπημα του 2016, δεν έχει πλέον καμία εμπιστοσύνη στους Αμερικανούς. Θεωρεί πως αυτοί ήταν οι ενορχηστρωτές.
Μπορεί η αφετηρία του αμερικανοτουρκικού ρήγματος να ήταν η συμμαχία της Ουάσιγκτον με τους Κούρδους της Συρίας (παρακλάδι του ΡΚΚ), σε συνδυασμό με την τάση χειραφέτησης-αυτονόμησης του Ερντογάν από τη Δύση, αλλά μετά το πραξικόπημα η έλλειψη εμπιστοσύνης έχει καταστήσει το χάσμα αγεφύρωτο. Αυτή ήταν η εκτίμηση που είχα από τότε διατυπώσει ξεκάθαρα με όλες τις γεωπολιτικές συνέπειες που αυτή έχει στο ελληνοτουρκικό μέτωπο.

Τα τρία μέτωπα και η Ελλάδα

Τα τρία μέτωπα που απασχολούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι τα εξής:

– Πρώτον, το μέτωπο έναντι της Ρωσίας και της Κίνας.
– Δεύτερον, οι ευρωαμερικανικές σχέσεις.
– Τρίτον, η Μέση Ανατολή.

Το δεύτερο και το τρίτο μέτωπο τα συνδέει ο κρίκος Ελλάδα.

Όπως προανέφερα, ο Ερντογάν, πιστεύει ότι το πραξικόπημα τον περασμένο Ιούλιο το έκαναν οι Αμερικανοί. Όταν κατηγορεί τον Γκιουλέν εννοεί τη CIA. Είναι ένα είδος κωδικού καταγγελίας. Αυτός είναι ο λόγος, μεταξύ άλλων, που το άνοιγμα προς τον Πούτιν με σκοπό την αποκατάσταση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, μετατράπηκε σε γεωπολιτικό εναγκαλισμό.

Εξαρχής υποστήριζα ότι το παιχνίδι ισορροπίας του Τούρκου προέδρου μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας είχε ημερομηνία λήξεως. Μετά από μία μακρά περίοδο ανοχής των κατά καιρούς επιθετικών δηλώσεων του Ερντογάν, με αφορμή την υπόθεση του πάστορα Μπράνσον, ο πρόεδρος Τραμπ διέβη τον Ρουβίκωνα. Επέβαλε κυρώσεις και δασμούς.

Είχε ήδη παρασκηνιακά δρομολογήσει κινήσεις υπονόμευσης της τουρκικής οικονομίας, οι οποίες και επιτάχυναν την κατακόρυφη πτώση της τουρκικής λίρας.

Προφανώς, το αμερικανοτουρκικό μπραντεφέρ δεν έχει ακόμα τελειώσει. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, όμως, τα περιθώρια για έναν ισορροπημένο συμβιβασμό έχουν σχεδόν μηδενισθεί. Μόνο εάν ο Ερντογάν ουσιαστικά παραδοθεί, θα ανακοπεί η δυναμική οικονομικού στραγγαλισμού που έχει δρομολογήσει η Δύση. Το ενδεχόμενο παράδοσης θεωρητικά δεν μπορεί να αποκλεισθεί, αλλά η μέχρι τώρα συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου δεν συνηγορεί υπέρ αυτής της προοπτικής. Ο ίδιος, άλλωστε, έχει συνείδηση πως εάν παραδοθεί έχει τελειώσει πολιτικά.
Ιστορική ευκαιρία

Οι εξελίξεις αυτές αναβαθμίζουν εκ των πραγμάτων τη σημασία της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή. Εάν βαθύνει το αμερικανοτουρκικό ρήγμα, οι ΗΠΑ δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να αναδείξουν την Ελλάδα σε χώρα πρώτης γραμμής, για πρώτη φορά μεταπολεμικά. Το γεγονός ότι υπάρχουν τα δύο τρίγωνα στην Ανατολική Μεσόγειο (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος) συμβάλει και διευκολύνει αυτή την προοπτική. Με άλλα λόγια, υπάρχουν οι υποδοχές για να αναπτυχθεί ένας γεωπολιτικός ρόλος για την Ελλάδα, ο οποίος θα έχει τις ευλογίες της Ουάσινγκτον.

Προφανώς, η μπίλια ακόμα δεν έχει καθίσει, αλλά η τάση είναι σαφής και η αλυσίδα των γεγονότων την επιβεβαιώνει. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική, άλλωστε, δεν αλλάζει ριζικά από τη μία στιγμή στην άλλη. Θυμίζει τάνκερ που για να στρίψει πρέπει να κάνει ένα μεγάλο κύκλο. Παίρνει χρόνο όχι μόνο για να ληφθεί η απόφαση για στρατηγικού χαρακτήρα αναθεώρηση, αλλά και η προσαρμογή του γραφειοκρατικού μηχανισμού του Στέητ Ντηπάρτμεντ, του Πενταγώνου, της CIA κλπ.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να μην εμπλακεί στην αμερικανοτουρκική αντιπαράθεση, την οποία, άλλωστε, δεν μπορεί να επηρεάσει.

Αναμένοντας, έχει συμφέρον να διατηρεί χαμηλά τη θερμοκρασία στο Αιγαίο. Όσον αφορά δε τη Λευκωσία, θα πρέπει κι αυτή να μην βιάζεται για έναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό πριν ξεκαθαρίσει το τοπίο. Εάν η Ουάσιγκτον τα σπάσει οριστικά με την Άγκυρα, υποχρεωτικά θα αλλάξει και η θεώρησή της για το Κυπριακό.
Για να μπορέσει να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες και να παίξει σημαντικό ρόλο, η Ελλάδα πρέπει να απαντήσει στις προκλήσεις που αφορούν στην ίδια την εθνική της ασφάλεια. Στην ιστορία οι ευκαιρίες δεν είναι πολλές. Δίνονται λίγες. Για να αξιοποιηθούν οι ευκαιρίες, όμως, χρειάζονται επεξεργασμένες πρωτοβουλίες από το πολιτικό σύστημα που διαχειρίζεται τις τύχες μιας χώρας.

Όλα δείχνουν πως για την Ελλάδα προσεχώς θα υπάρξουν γεωπολιτικές ευκαιρίες. Υπάρχουν, ωστόσο, βάσιμες αμφιβολίες για το αν το παρόν πολιτικό σύστημα είναι σε θέση να τις αδράξει και να τις αξιοποιήσει κατά τρόπο που να εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Αυτή η αδυναμία δεν οφείλεται μόνο στη δυσχερή θέση που βρίσκεται η χώρα λόγω των Μνημονίων. Οφείλεται και στον τρόπο που το πολιτικό μας σύστημα αντιλαμβάνεται τις διεθνείς σχέσεις και τον ρόλο της Ελλάδας.

Η παράδοση του κράτους-πελάτη ήταν και παραμένει ισχυρή…

Πηγή

Πηγή Γιατί η Ελλάδα αναδεικνύεται σε χώρα πρώτης γραμμής

 

Η ιστορία της μεγαλύτερης οργανωμένης κοινωνικοπολιτικής κίνησης της περιόδου της κρίσης



Τα μεσάνυχτα της Δευτέρας 20 Αυγούστου προς Τρίτη 21 του μηνός η Ελλάδα βγαίνει τυπικά από το πρόγραμμα εποπτείας που της είχε υποβληθεί από τους δανειστές της, τα λεγόμενα μνημόνια. Τα χρόνια που πέρασαν, σημαδεύτηκαν από μία πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, που έπληξε σαν σε περίοδο πολέμου τον παραγωγικό ιστό της χώρας, τις εργασιακές σχέσεις και το εισόδημα των πολιτών, δημιουργώντας τεράστια χάσματα στην κοινωνία και αμέτρητες ιστορίες πόνου και καταστροφής.

Το τέρμα της επίσημης περιόδου των μνημονίων δεν ερμηνεύεται με τον ίδιο τρόπο από όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου ούτε αποτελεί σαφές προμήνυμα για μία επόμενη ημέρα οικονομικής ανάταξης και ανάπτυξης. Σίγουρα όμως αφήνει πίσω μία από τις πιο έντονες και διχαστικές εποχές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Από τη στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε από το Καστελόριζο την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η πορεία της οικονομίας ακολούθησε ραγδαία επιδείνωση. Οι αντιδράσεις της κοινωνίας άρχισαν να διαφαίνονται με μεγάλες πορείες στην Αθήνα και άλλες πόλεις και έναν γενικότερο αναβρασμό να επικρατεί.

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της αντίδρασης του κόσμου ήταν το κίνημα των Αγανακτισμένων.

Χιλιάδες άνθρωποι χωρίς κάποιο κομματικό κάλεσμα άρχισαν να βγαίνουν στις πλατείες τον Μάιο του 2011, καθιστώντας το «καλοκαίρι των Αγανακτισμένων» την πρώτη μεταπολιτική λαϊκή εκδήλωση που δεν μπαίνει στα κλασικά αναλυτικά εργαλεία της πολιτικής θεωρίας.

Στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τι ήταν οι Αγανακτισμένοι, ποιος τους κινητοποίησε και γιατί εδώ και κάποια χρόνια δεν έχουμε αντίστοιχες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, μιλήσαμε με τον Καθηγητή και Διευθυντή του Εργαστηρίου Κοινωνικής Έρευνας στα ΜΜΕ του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργο Πλειό.

«Ήταν ένα κίνημα νέου τύπου»

«Κατ’ αρχήν αυτό το φαινόμενο των Αγανακτισμένων εντάσσεται στα κινήματα νέου τύπου τα οποία οργανώνονται κατά κύριο λόγο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Διαφέρει από τα μονοθεματικά κινήματα, τα οποία ήταν της μόδας τις προηγούμενες δύο δεκαετίες. Απευθύνονται σε ένα μεγάλο και ετερογενές κοινό και στελεχώνονται αναλόγως» αναφέρει ο κ. Πλειός.

Όσον αφορά τα αίτια της ανάδυσης του φαινομένου αυτά θα πρέπει να τα ψάξει κάποιος στις λεγόμενες μνημονιακές πολιτικές. «Μην ξεχνάμε ότι το κίνημα των Αγανακτισμένων έγινε τον Μάιο του ’11. Επί έναν χρόνο, από τότε που άρχισαν να εφαρμόζονται μνημονιακές πολιτικές, υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις. Άρα σίγουρα υπήρχε καύσιμη ύλη, είχε προετοιμαστεί ο δρόμος για μία πολιτική κινητοποίηση και μάλιστα έντονη.

Η διαφορά από τις μέχρι τώρα πολιτικές, συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις είναι το γεγονός ότι αυτό το οποίο οργανώθηκε στην πλατεία Συντάγματος δεν είχε τα χαρακτηριστικά μόνο πολιτικής κινητοποίησης. Υπήρχαν συζητήσεις, μουσικές, τραγούδια, υπήρχε μία ατμόσφαιρα χαράς. Θα έλεγε κανείς ότι είχε ένα φεστιβαλικό, με την καλή έννοια του όρου, χαρακτήρα, όπου οι άνθρωποι εκτός από πολιτικές ιδέες, εκφράζουν και άλλες ανησυχίες.

Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι μέλη αριστερών νεολαιών ήταν επιφυλακτικά στην αρχή απέναντι στο φαινόμενο και σταδιακά το προσέγγισαν. Και φαντάζομαι ο λόγος ήταν ότι δεν είχαν τον έλεγχο. Διότι οι πολιτικές οργανώσεις, όχι μόνο στην Αριστερά αλλά και παντού, επιδιώκουν τον έλεγχο ακριβώς για να επιτευχθεί ο σκοπός τον οποίο επιδιώκουν».

Φυσικά υπάρχει και μία παράδοση εξέγερσης, μία παράδοση εναντίωσης στην Ελλάδα. Όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στον πολιτισμό και στις συνήθειες. Θα έλεγα ότι αυτοί είναι οι τρεις συστατικοί παράγοντες: η αντίδραση στα μνημόνια, η κουλτούρα της αντίστασης και κυρίως ο φεστιβαλικός χαρακτήρας αλλά και ο μη κομματικός χαρακτήρας της εκδήλωσης.

Παρατηρήθηκε να έχουμε το φαινόμενο των λεγόμενων δύο πλατειών: «Την πάνω πλατεία η οποία υιοθετούσε μία άλλη συμπεριφορά και η αντίδρασή της θα έλεγα ότι ήταν κατ’ εξοχήν ηθική. Με χειρονομίες, εκφράσεις, τοποθετήσεις λεκτικές και μη λεκτικές που δεν συνάδουν για παράδειγμα με την παράδοση της Αριστεράς. Ήταν περισσότερο εξωστρεφείς, ήθελαν να φανούν στα κανάλια. Μην ξεχνάτε ότι οι κάμερες ήταν στημένες ακριβώς στο πάνω μέρος της πλατείας. Ενώ στο κάτω μέρος οι άνθρωποι ήταν περισσότερο εσωστρεφείς. Έχτιζαν ιδέες, ενώ οι πάνω έχτιζαν εικόνες για τα Μέσα επικοινωνίας.

Στην κάτω πλατεία υπήρχαν ομάδες που ανήκαν στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, άνθρωποι οι οποίοι ανήκαν στον χώρο των παραδοσιακών κομμάτων της Αριστεράς και οι παραδοσιακοί ανένταχτοι. Στο πάνω μέρος του Συντάγματος υπήρχε ένας κόσμος ο οποίος είχε ευαισθησία περισσότερο για τα εθνικά θέματα. Αυτό λοιπόν που χαρακτήριζε συνολικά την πλατεία ήταν μία άρνηση, μία προσπάθεια να σηκώσει κάποιος το ανάστημά του και να πει όχι σε ό,τι τον ενοχλούσε».

Ένα βασικό ερώτημα είναι αν οι Αγανακτισμένοι κινητοποιήθηκαν από κάποιους -κόμματα, οργανώσεις- ή ήταν μία αυθόρμητη εκδήλωση.

«Το μέσο με το οποίο κινητοποιήθηκαν οι άνθρωποι ήταν το Facebook. Οργάνωσε τον κόσμο και ο κόσμος το χρησιμοποιούσε. Ανέβαζε ανακοινώσεις στο διαδίκτυο. Με αυτό τον τρόπο πολιτικοποιήθηκε και το Facebook. Πολύς κόσμος στράφηκε στα πολιτικά περιεχόμενα του Facebook. Μην ξεχνάμε ότι ήταν το Μέσο από το οποίο πάρα πολλοί παίκτες, δηλαδή οι αρχές, τα ΜΜΕ, τα πολιτικά κόμματα έπαιρναν πληροφορίες για το τι ακριβώς συνέβαινε στην πλατεία και προσπαθούσαν να κάνουν τις δικές τους εκτιμήσεις ή να δημιουργήσουν τη δική τους αντιμετώπιση».

Στην περίπτωση των Αγανακτισμένων κανείς δεν διεκδίκησε τις δάφνες της μεγαλύτερης κινητοποίησης τα τελευταία είκοσι χρόνια. Σύμφωνα με όσα αποσπασματικά γράφτηκαν στα blogs και στον Τύπο, δύο Θεσσαλονικείς, που κόπιαραν το κίνημα των Ισπανών «Indigniados», έφτιαξαν στο Facebook τη σελίδα «Αγανακτισμένοι στον Λευκό Πύργο». Ακολούθησε το κάλεσμα «Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, 25 Μαΐου» που έφτιαξαν δύο ή τρεις 17χρονοι ή 18χρονοι.

«Οργανώσεις μικρότερες ή μεγαλύτερες, οι οποίες χρησιμοποίησαν συστηματικά το Facebook, προσέλκυσαν κάποιο κόσμο. Σε ένα βαθμό ήταν οργανωμένο και σε ένα βαθμό ήταν αυθόρμητο. Στην πολιτική τίποτα δεν είναι απολύτως οργανωμένο ή απολύτως αυθόρμητο. Έχω βρεθεί μπροστά σε σκηνή όπου κάποιοι νέοι οργάνωσης της Αριστεράς πωλούσαν εφημερίδες και οι άνθρωποι της διοργάνωσης τους είπαν ευγενικά, αλλά πιεστικά να μην το κάνουν διότι δεν ήθελαν κομματικοποίηση της εκδήλωσης.

Αυτό που μπορώ να πω κατηγορηματικά είναι τούτο: στελέχη μεγάλης πολιτικής νεολαίας της αριστεράς εξεπλάγησαν από το ξεκίνημα και τις διαστάσεις που πήρε το φαινόμενο. Και σας το λέω διότι έχω φοιτητές-στελέχη οι οποίοι με ρωτούσαν: “Δάσκαλε τι γίνεται εδώ;” Και θυμάμαι ότι τους είπα χαρακτηριστικά ότι αυτό είναι ένα κοινωνικό “πείραμα” που συμβαίνει και έτσι θα πρέπει να το παρατηρήσουν, να το κατανοήσουν και μετά ας κάνουν ό,τι νομίζουν.

Αν υπήρξε κάποια οργανωμένη προσπάθεια από κάποιο φορέα θα ήταν από μικρά κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής κυρίως Αριστεράς, τα οποία βρήκαν ένα δημόσιο βήμα, μια άλλη περιοχή της δημόσιας σφαίρας, που προσφέρουν τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μέχρι τότε δεν την είχαν. Μέχρι τότε το μόνο βήμα ήταν τα παραδοσιακά Μέσα από τα οποία ήταν αποκλεισμένες οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Θεωρώ ότι όλες οι περιφερειακές φωνές βρίσκουν έναν δημόσιο χώρο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θυμάστε το Occupy America ή το Occupy Ταξίμ. Φαίνεται ότι τα μέσα έπαιξαν αυτόν τον ρόλο και οι άνθρωποι τα χρησιμοποίησαν συστηματικά σε χώρες όπου η παραδοσιακή δημόσια σφαίρα και το πολιτικό σύστημα δεν επιτρέπουν τις εναλλακτικές φωνές ή ακόμη και τις καταπιέζουν.

Και εκεί κάποια στιγμή γίνεται μία ρωγμή. Δείτε για παράδειγμα την περίπτωση της Ταξίμ, όπου τα μεγάλα Μέσα επικοινωνίας προέβαλαν τη στιγμή των μεγάλων γεγονότων ντοκυμαντέρ με πιγκουίνους. Κάτι ανάλογο έκαναν και τα Μέσα στην Ελλάδα.

Από την αρχή του ’10 έχουμε μια δραματική αλλαγή στον χώρο των ΜΜΕ. Η ανεργία που ζουν οι δημοσιογράφοι και η ανάγκη να εναντιωθούν οδήγησε πολλούς στο να δημιουργήσουν τα λεγόμενα εναλλακτικά Μέσα επικοινωνίας. Αυτό οδήγησε την ελληνική δημοσιογραφία να γίνει περισσότερο πολιτική.

Μην ξεχνάμε ότι έβγαινε από τη δεκαετία του Κωστοπουλισμού στην Ελλάδα, του lifestyle.

Αυτό συνετέλεσε ακριβώς στο να ασχοληθούν πολύ με το φαινόμενο των Αγανακτισμένων και να του δώσουν μεγαλύτερη διάσταση. Το πιο σημαντικό κομμάτι των Αγανακτισμένων δεν βρισκόταν στην πλατεία. Βρισκόταν στα Μέσα επικοινωνίας».

Μετά από χρόνια κρίσης οι αντιδράσεις βρίσκονται σε ύφεση, κάτι που φαίνεται παράδοξο αν σκεφτεί κανείς την οικονομική κατάσταση και τις προοπτικές της χώρας.

«Αυτό που εννοούσαμε κρίση έχει υποχωρήσει. Αυτό που λέμε κρίση έχει κανονικοποιηθεί. Δεν έχουμε τη διαρκή επιδείνωση που είχαμε στο παρελθόν. Τώρα υπάρχει μια σταθεροποίηση της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης και βελτίωση ορισμένων δεικτών.

Δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση της ελεύθερης πτώσης που υπήρχε στο παρελθόν. Υπάρχει ένα φρένο, μία ανακοπή αυτής της διαδικασίας. Αυτό εκλαμβάνεται από πολλές πλευρές ως υπέρβαση της κρίσης. Στην πραγματικότητα δεν είναι υπέρβαση, αλλά κανονικοποίηση της κρίσης.

Αυτή τη στιγμή αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα ως κακή ή λιγότερο κακή, ή ως λιγότερο ή περισσότερο καλή, αλλά όχι όμως ως κρίση. Δεν υπάρχει δηλαδή αυτή η αίσθηση της μεγάλης ιστορικής αλλαγής. Αυτό οδηγεί, όπως πάντα οδηγούσε, τους ανθρώπους να ασχοληθούν με τη δική τους κανονική, καθημερινή ζωή.

Αυτό είναι μια περίεργη ιστορική κατάσταση, νομίζω ότι ζουν όλοι με έναν περίεργο τρόπο και ο καθένας ρίχνει το βάρος του εκεί όπου νομίζει ότι είναι πιο σημαντικό για τη δική του κατάσταση. Θεωρώ ότι δεν έχουμε βγει από την κρίση στην πραγματικότητα. Άλλωστε η λέξη κρίση είναι συνώνυμη της παγκοσμιοποίησης και της αγοράς, της όλης αστάθειας στην οποία ζει ο κόσμος και η χώρα μας ειδικά την παρούσα χρονική περίοδο. Δείτε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή για παράδειγμα με την Τουρκία, με τη Μέση Ανατολή. Ενδεχομένως μπαίνουμε σε μία άλλη περίοδο κατά την οποία θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε νέες όψεις της κρίσης».
 

ΠΗΓΗΠηγή Τι ήταν τελικά οι Αγανακτισμένοι και πώς στήθηκε το κίνημα που δεν ξαναγύρισε στην πλατεία


Του Τάσου Ι. Αβραντίνη

Τι αλλάζει στις 21 Αυγούστου; Λήγει το τρέχον πρόγραμμα χρηματοδότησης της χώρας. Δικαιούται η κυβέρνηση να πανηγυρίζει την έξοδο από το Μνημόνιο; Τυχόν καταφατική απάντηση δεν είναι τίποτε άλλο από χονδροκομμένη προπαγάνδα και προσπάθεια – για μια ακόμη φορά – εξαπάτησης των πολιτών.

H κυβέρνηση υποσχέθηκε «Καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια», δηλαδή έξοδο στις αγορές και δημοσιονομική αυτονομία. Μετά τη νέα συμφωνία της 23ης Μαΐου 2018 και την απόφαση του Eurogroup της 21ης Ιουνίου 2018 τίποτε από τα δύο δεν ισχύει.

Πιο συγκεκριμένα:

– Έξοδος στις αγορές χωρίς αναβάθμιση της επενδυτικής βαθμίδας της χώρας είναι απονενοημένο βήμα. Το αποδεικνύει μεταξύ άλλων και το επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου, όπως έχει διαμορφωθεί την παραμονή της περιλάλητης «εξόδου». Επιπροσθέτως, η επιλογή της κυβέρνησης να αποφύγει την ορθή προληπτική πιστωτική γραμμή και να καταφύγει στο ολέθριο απόθεμα (μαξιλάρι) ρευστότητας εκτός από το ότι αυξάνει το δημόσιο χρέος αυξάνει και τους κινδύνους εξόδου στις αγορές.

– Όσον αφορά τη δημοσιονομική αυτονομία, η Ελλάδα από την 21η Αυγούστου 2018 εισέρχεται σε ένα καθεστώς αυστηρής εποπτείας, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 14 του Κανονισμού υπ΄αριθ. 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21-5-2013 «Για την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας των κρατών μελών στη ζώνη του ευρώ, τα οποία αντιμετωπίζουν ή απειλούνται με σοβαρές δυσκολίες αναφορικά με την χρηματοοικονομική τους σταθερότητα».

Επιπροσθέτως, σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας της 23ης Μαΐου 2018 η μεταμνημονιακή εποπτεία της Ελλάδας θα είναι αυστηρότερη σε σύγκριση με την αυστηρή εποπτεία του άρθρου 14 του Κανονισμού καθώς, εκτός των άλλων μέτρων έχει συμφωνηθεί και ρήτρα συμμόρφωσης, μη αναστρεψιμότητας και διασφάλισης όλων των ψηφισθέντων μέχρι σήμερα μέτρων και των τριών Μνημονίων αλλά και σύστημα έγκαιρης ειδοποίησης (Early Warning System) για τη διασφάλιση της αποπληρωμής των δανείων.

Η αλήθεια είναι ότι στις 21 Αυγούστου τερματίζεται η χρηματοδότηση με ευνοϊκούς όρους της χώρας από τους θεσμικούς δανειστές της. Άλλα φθηνά χρήματα δεν θα λάβουμε. Δεν τελειώνει όμως η τήρηση των υποχρεώσεων προς τους δανειστές μας και η αυστηρή εποπτεία της ελληνικής οικονομίας από αυτούς.

Η διαφορά της κυβέρνησης Τσίπρα από τις προηγούμενες συνίσταται στο ότι εκτός από το Τρίτο αχρείαστο Μνημόνιο Χρηματοδότησης δέσμευσε τη χώρα και με ένα επόμενο Μνημόνιο Χρέους, η διάρκεια του οποίου επεκτείνεται μέχρι το 2060 τουλάχιστον.

Η έξοδος για την οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση μόνο με την έξοδο του Μεσολογγίου μπορεί να παραλληλιστεί.



liberal.grΠηγή «Μία και σήμερα» και άλλες 11.824 ημέρες

Το ίδρυμα Open Society (OSF) του Τζορτζ Σόρος, που χρηματοδοτεί πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις στην Ουγγαρία και σε όλον τον κόσμο, ανακοίνωσε σήμερα το επικείμενο κλείσιμο του γραφείου του στη Βουδαπέστη, λόγω της εχθρότητας που αντιμετωπίζει εδώ και πάνω από έναν χρόνο.

Οι δραστηριότητες του OSF θα μεταφερθούν από τη Βουδαπέστη στο Βερολίνο, μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Πηγαίνουν ακόμη ορισμένοι συνάδελφοι στο γραφείο, αλλά θα τα κλείσουμε όλα οριστικά στις 31 Αυγούστου», είπε ο Ντάνιελ Μακόνεν, ο εκπρόσωπος του ιδρύματος, μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο. «Το γραφείο του Βερολίνου θα ασχολείται με την Ουγγαρία», διευκρίνισε.

Η διευθύντρια του ιδρύματος, Κάταλιν Κοντζ, παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό «168ora» όπου δηλώνει ότι «αισθάνεται πολύ άσχημα» καθώς εργαζόταν εκεί επί 25 χρόνια και τώρα «παρακολουθεί πώς ένα ίδρυμα στο οποίο έδωσε τη ζωή της ερημώνεται, όλοι μαζεύουν τα πράγματά τους». Η ίδια θα παραμείνει στη Βουδαπέστη. «Αυτό που με παρηγορεί είναι ότι ένα φανταστικό γραφείο, με άριστες συνθήκες, περιμένει τους φίλους μου στο Βερολίνο, απ’ όπου θα μπορέσουν να συνεχίσουν τη δουλειά», πρόσθεσε.

Το κλείσιμο του OSF ανακοινώθηκε τον Μάιο, λίγο μετά τις βουλευτικές εκλογές της 8ης Απριλίου, τις οποίες κέρδισε ο απερχόμενος συντηρητικός πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν. Ο τελευταίος έχει κατηγορήσει τον Σόρος, τον ουγγρικής καταγωγής Αμερικανό δισεκατομμυριούχο, ότι θέλει να πλημμυρίσει την Ουγγαρία και την Ευρώπη με μετανάστες, μέσω των μη κυβερνητικών οργανώσεων που χρηματοδοτεί.

Τον Ιούνιο το κοινοβούλιο ενέκρινε έναν νόμο, τον αποκαλούμενο «Σταματήστε τον Σόρος» με στόχο να βάλει τέλος στην παράνομη μετανάστευση. Βάσει του νόμου αυτού, μπορεί να τιμωρηθούν με ποινές φυλάκισης τα μέλη των μκο που βοηθούν τους πρόσφυγες.

Όποιος βοηθά υλικά τους αιτούντες άσυλο προκειμένου να αποκτήσουν καθεστώς πρόσφυγα μπορεί να τιμωρηθεί με φυλάκιση ενός έτους αν τα πρόσωπα αυτά δεν διατρέχουν άμεσο κίνδυνο ή αν έχουν μπει παράνομα στην Ουγγαρία.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η Ουγγαρία ουσιαστικά κλείνει ερμητικά τα σύνορά της στους αιτούντες άσυλο.

Πηγή

Πηγή Ουγγαρία: Στις 31 Αυγούστου κλείνει οριστικά το ίδρυμα Σόρος

«Καθαρή προβοκάτσια» χαρακτήρισε την επίθεση με πυροβολισμούς κατά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Άγκυρα, τα ξημερώματα της…
Δευτέρας, ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος Δικαιoσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) Ομέρ Τσελίκ.

«Πρόκειται για καθαρή προβοκάτσια. Οι πρεσβείες προστατεύονται από το κράτος» δήλωσε ο Τσελίκ.

Οι δράστες που άνοιξαν πυρ λίγο μετά τις 5 τα ξημερώματα, πυροβόλησαν συνολικά έξι φορές κατά του κτηρίου της πρεσβείας.

«Δεν έχουμε καμιά αναφορά για τραυματισμούς και ερευνούμε τις λεπτομέρειες» δήλωσε από την πλευρά του στην εφημερίδα Hurriyet ο εκπρόσωπος της πρεσβείας, Ντέιβιντ Γκάινερ.

Τo CNN Turk μετέδωσε ότι οι δράστες διέφυγαν με ένα άσπρο αυτοκίνητο με την αστυνομία να αναζητά στοιχεία που θα την οδηγήσουν στην ταυτοποίησή τους…

protothema.gr

Πηγή «Προβοκάτσια η επίθεση στην αμερικανική πρεσβεία»…