20 January, 2019
Home / Διαφορα (Page 1001)

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η δημόσια κόντρα του υπουργού Εσωτερικών με την Κεντρική Ένωση Δήμων λόγω του «Κλεισθένη», όπως συμβαίνει συνήθως, κρύβει μικροκομματικές σκοπιμότητες και όχι θεσμικού χαρακτήρα διαφωνίες.

Είναι γνωστό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει επιρροή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στα συνδικάτα ούτε κατά προσέγγιση αντίστοιχη με την επιρροή του στο επίπεδο των βουλευτικών εκλογών. Ο Σκουρλέτης, λοιπόν, επιδιώκει με θεσμικού χαρακτήρα παρεμβάσεις να την διευρύνει.

Τα μείζονος σημασίας προβλήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ωστόσο, είναι άλλα από αυτά για τα οποία ανταλλάσσουν πυρά ο υπουργός με τον Πατούλη. Δήμοι και Περιφέρειες απέχουν πολύ από το να επιτελούν με επάρκεια την αποστολή τους. Πέρα από τα οργανωτικά προβλήματα και την υποχρηματοδότηση, εμφανίζουν μεγάλο πρόβλημα διαπλοκής και διαφθοράς. Για την ακρίβεια, το φαινόμενο εμφανίζεται σε πολλαπλάσιο βαθμό από ότι στο κεντρικό κράτος.

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση συχνά δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα. Όσοι έχουν συναλλαγές με δημαρχίες, παλαιότερα με νομαρχίες και τώρα πια με περιφέρειες έχουν να διηγηθούν πολλές ιστορίες. Δεν είναι τυχαία ούτε η μεγάλη ζήτηση γι’ αυτά τα αξιώματα, ούτε η εντυπωσιακή αύξηση των προεκλογικών δαπανών στις τοπικές εκλογές.

Παλαιότερα, όλο το παιχνίδι των ρουσφετιών σε μια εκλογική περιφέρεια το μοίραζε ο βουλευτής, με μόνους ανταγωνιστές τους συνυποψηφίους του. Σήμερα, η εικόνα έχει αλλάξει. Ενώ ο βουλευτής προσδοκά την υπουργοποίησή του για να ασκήσει εξουσία, ο δήμαρχος και ο περιφερειάρχης την ασκεί αμέσως, και μάλιστα χωρίς σοβαρό έλεγχο. Οι τοπικές εκλογές έχουν καταντήσει μια υπόθεση μερικών χιλιάδων υποψηφίων και μερικών εκατοντάδων εργολάβων και προμηθευτών.

Έχοντας αποκτήσει εξουσία και αρμοδιότητες που τους επιτρέπουν να διαχειρίζονται σημαντικούς πόρους, οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες έχουν αποκτήσει σημαντική προσωπική πολιτική δύναμη. Το μοίρασμα της πίτας τούς έχει δώσει τη δυνατότητα διαπλοκής με τοπικούς επιχειρηματίες και τοπικά ΜΜΕ. Και βεβαίως τους έχει δώσει τη δυνατότητα να υφάνουν πελατειακά δίκτυα, τα οποία δεν είναι πάντα αντιστοιχισμένα με τους κομματικούς διαχωρισμούς. Με άλλα λόγια, έχουν οικοδομήσει τον δικό τους εκλογικό μηχανισμό και τα δικά τους ερείσματα.

Οι παιδικές ασθένειες

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι περισσότεροι από τους συμβούλους της πλειοψηφίας διορίζονται αντιδήμαρχοι, πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων, πρόεδροι δημοτικών επιχειρήσεων και πρόεδροι νομικών προσώπων του δήμου. Το αντίστοιχο συμβαίνει και στις περιφέρειες. Όλες αυτές οι θέσεις προσφέρουν μεγάλες δυνατότητες για μαύρο χρήμα, μέσω της διαφθοράς, η οποία κατά κανόνα είναι πολύ πιο απροσχημάτιστη απ’ αυτήν που υπάρχει στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Οι εκθέσεις των αρμόδιων ελεγκτικών αρχών αποτυπώνουν ένα μικρό μόνο μέρος του προβλήματος, αλλά είναι αποκαλυπτικές για την έκταση της αυθαιρεσίας και της παρανομίας των τοπικών αρχόντων. Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση εμφανίζονται και όλες οι παιδικές ασθένειες, τις οποίες το καθόλου αθώο κεντρικό κράτος έχει περισσότερο ή λιγότερο ξεπεράσει.

Οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες έχουν την τάση να πολιτεύονται με κύριο κριτήριο την προάσπιση και την ενίσχυση της δικής τους εξουσίας, η οποία τους επιτρέπει να διατηρούν ένα σχετικά υψηλό βαθμό πολιτικής αυτονομίας. Γι’ αυτό και η απονομή του χρίσματος μετατρέπεται σε σκληρή μάχη εντός και εκτός κάθε κόμματος.
Έτσι κι αλλιώς, πάντως, ο αποφασιστικός ρόλος των κομματικών ηγεσιών στην επιλογή των υποψηφίων έχει σχετικά αποδυναμωθεί. Οι τοπικές πολιτικές ελίτ, με τα ιδιαίτερα συμφέροντα και τις αντιθέσεις τους, έχουν την τάση να χειραφετούνται από τις κεντρικές κομματικές σκοπιμότητες και να επιβάλλουν σε μεγάλο βαθμό τις δικές τους επιλογές, μέσω των τοπικών παραγόντων και δικτύων επιρροής.

Καθοριστικό ρόλο παίζει το γεγονός ότι οι κομματικές οργανώσεις και τα πελατειακά δίκτυα των βουλευτών σε κάθε νομό λειτουργούν περισσότερο ως εκφραστές των τοπικών αντιθέσεων και λιγότερο ως ιμάντες επιβολής των αποφάσεων της ηγεσίας

. Η απειλή για τις κομματικές ηγεσίες είναι, βεβαίως, η κάθοδος ανεξάρτητων υποψηφίων που προέρχονται από την παράταξή τους. Η τάση αυτονόμησης των περιφερειαρχών και δημάρχων έχει ενισχυθεί από την όξυνση της κρίσης πολιτικής αντιπροσώπευσης, την οποία έχει προκαλέσει η οικονομική κρίση.

greek1.blogspot.com

Πηγή Η διεφθαρμένη τοπική αυτοδιοίκηση…

Αποτέλεσμα εικόνας για καμμενοσ…αλλά δεν ήταν μεθυσμένος…

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, παίρνει θέση στην κόντρα που έχει ξεσπάσει στους ευρωπαϊκούς κόλπους για το αν η εικόνα του προέδρου της…
Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ ήταν αποτέλεσμα μέθης ή προβλήματος υγείας.



Μέσω twitter, ο κ. Καμμένος τονίζει πως παρότι δεν «συμπαθεί» τον Γιούνκερ, εκείνη την ημέρα αντιμετώπιζε πράγματι πρόβλημα υγείας και είναι «άδικη η επίθεση που δέχεται».

«Ο Γιούνκερ πολλές φορές μου έχει επιτεθεί άδικα ,δεν τον συμπαθώ, όμως οφείλω σαν αυτόπτης μάρτυρας στην σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που έτυχε να είμαι δίπλα του μετά την φωτό να πω ότι τον μετέφεραν με καροτσάκι λόγω οσφυαλγίας και όχι λόγω μέθης είναι άδικη η επίθεση που δέχεται».

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ κατά τη διάρκεια της οικογενειακής φωτογραφίας, αποτυπώθηκε να παραπατά, ενώ χρειάστηκε βοήθεια για να κατέβει τα σκαλιά του βάθρου που είχε στηθεί για την φωτογραφία.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως και πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες, διαβεβαίωσαν, μετά τα πολλά καυστικά σχόλια που υπήρξαν, πως ο Γιούνκερ αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας…

Πηγή «Δεν συμπαθώ τον Γιούνκερ…

Κώστας Αρβανίτης…να μπει στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Αττικής…

Πρόταση να ενισχύσει το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Αττικής έχει δεχθεί ο δημοσιογράφος Κώστας Αρβανίτης – σύμφωνα με την…
εφημερίδα «Παραπολιτικά», υποστηρίζοντας ότι πέραν του υπουργού Χρήστου Σπίρτζη, δεν υπάρχει κάποια άλλη ισχυρή υποψηφιότητα.

Την κάθοδο του δημοσιογράφου – πάντα κατά το ρεπορτάζ της εφημερίδας, υποστηρίζουν κορυφαία στελέχη του κόμματος και της κυβέρνησης… Ενώ δεν φαίνεται να υπάρχει αντίρρηση, συμπληρώνει η εφημερίδα, ούτε από τον υπουργό Υποδομών.

Ωστόσο καταλήγει το ρεπορτάζ της εφημερίδας η κατάτμηση της συγκεκριμένης περιφέρειας σε δυο μέρη, ίσως «σπρώξει» τον Κώστα Αρβανίτη σε διαφορετικό ψηφοδέλτιο από αυτό του Χρήστου Σπίρτζη…

enimerosi24.gr

Πηγή Πρόταση στον Αρβανίτη…


Ένα στα 4 αγόρια και ένα στα 7 κορίτσια δυσκολεύονται να μάθουν να μιλάνε και αυτό γιατί με την τηλεόραση συνεχώς ανοιχτή στα περισσότερα σπίτια, τα παιδιά ακούνε περισσότερο τα τηλεοπτικά προγράμματα παρά την ομιλία των γονιών και γενικά του περιβάλλοντός τους, με αποτέλεσμανα MHN μπορούν να καταλάβουν την ομιλία των ενηλίκων που βρίσκονται γύρω τους!


Αποτέλεσμα εικόνας για kids and tv


Σχετική εικόνα

Πρόσφατη βρετανική έρευνα αποκάλυψε πως το 22 % των αγοριών και το 13% των κοριτσιών αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην ανάπτυξη του λόγου και στην κατανόηση των άλλων. 
Τα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες που ανήκουν στηn μεσαία τάξη διαπιστώθηκε, ότι ήταν εξ ίσου πιθανό να αντιμετωπίζουν προβλήματα με εκείνα που προέρχονται από λιγότερο εύπορες οικογένειες.

Σχετική εικόνα

Η μελέτη έδειξε πως ποσοστό μεγαλύτερο του 25 % των οικογενειών, έχει ανοιχτή την τηλεόραση είτε «τις περισσότερες φορές» είτε «όλη την ώρα»…

Ένα στα δέκα παιδιά, ηλικίας μόλις ενός ή δύο ετών έχει τηλεόραση στο δωμάτιό του, ενώ το ένα στα τρία παιδιά ηλικίας από πέντε έως επτά ετών, έχουν δική τους τηλεόραση.(OΛΕΘΡΙΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΑΤΑ ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΧΗ! ΚΑΝΕΙΣ ΓΟΝΕΑΣ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΑΘΟΣ!)

Αποτέλεσμα εικόνας για kids and tv

Η δρ. Gross, επικεφαλής της μελέτης, εξέφρασε την ανησυχία ότι ακόμα κι αν τα παιδιά δεν βλέπουν τα ίδια τηλεόραση, ο θόρυβος που υπάρχει στο περιβάλλον καθιστά δύσκολο για αυτά να καταλάβουν τους γονείς τους, ή τα μεγαλύτερα αδέλφια τους όταν μιλούν.

Η ίδια εκτιμάει ότι τα προβλήματα ομιλίας που αντιμετωπίζουν ορισμένα παιδιά, συνδέονται με την περιορισμένη έκθεσή τους στη γλώσσα στα πρώτα χρόνια της ζωής τους.

Σχετική εικόνα

«Ο εγκέφαλός μας δεν έχει εξελιχθεί έτσι ώστε να μαθαίνει από μηχανές. Τα μωρά έχουν την ικανότητα να ανταποκριθούν σε ένα πρόσωπο και να αναγνωρίσουν τα πρόσωπα των γονιών τους », επισημαίνει.

Η πιο συνηθισμένη ηλικία, που τα παιδιά λένε την πρώτη τους λέξη, είναι μεταξύ 10-11 μηνών σύμφωνα με την έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 1.000 γονείς.

Περισσότερα κορίτσια από αγόρια – 34% έναντι 27 % – είχαν πει την πρώτη τους λέξη τους, πριν γίνουν 9 μηνών. 
Ωστόσο το 4 % των παιδιών δεν είχε πει την πρώτη του λέξη, πριν από την ηλικία των 3 ετών.

Η ηλικία μεταξύ 13 – 18 μηνών ήταν η πιο συνηθισμένη, που τα παιδιά άρχισαν να χρησιμοποιούν 2 λέξεις μαζί, όπως «θέλω νερό», ή «έλα εδώ».

Τα κορίτσια ήταν κατά μέσο όρο πιο γρήγορα στο να μάθουν να χρησιμοποιούν δύο λέξεις μαζί, με το 64 % να το έχουν πετύχει σε ηλικία 18 μηνών σε σύγκριση με το 54 % των αγοριών.

Αποτέλεσμα εικόνας για kids and tv

Η έρευνα εξέτασε επίσης τα πρώτα λόγια των παιδιών και επιβεβαίωσε, ότι είναι πιο πιθανό να πουν «μπαμπά» παρά «μαμά». 
Τη λέξη «μπαμπά» θεωρείται ότι είναι πιο εύκολο να την προφέρει ένα μωρό.

Συνολικά το 17 % των παιδιών παρουσίασαν «μικρή ή σημαντική δυσκολία» στην ικανότητα να μιλήσουν. Μόνο τα μισά από αυτά τα παιδιά όμως είχαν βοήθεια από κάποιον ειδικό.

«Η ικανότητά μας να επικοινωνούμε είναι θεμελιώδης και στηρίζει όλα τα άλλα» υπογραμμίζει η ερευνητική ομάδα. «Η απόκτηση της ικανότητας αυτής από ένα παιδί είναι πολύ σημαντική. Το ποσοστό των παιδιών που έχουν δυσκολίες να μιλήσουν και να καταλάβουν την ομιλία των άλλων είναι υψηλό, ιδίως μεταξύ των αγοριών. 

«Είναι απαραίτητο όλα αυτά τα παιδιά να παίρνουν τη βοήθεια που χρειάζονται από ειδικευμένους επαγγελματίες όσο το δυνατόν νωρίτερα.»

Τι λένε οι ειδικοί 

Η κρίσιμη ηλικία για την ανάπτυξη του λόγου και της ικανότητος επικοινωνίας ενός παιδιού σύμφωνα με τους ειδικούς είναι μεταξύ 1, 5 και 5 ετών.

«Σε αυτό το κρίσιμο διάστημα το παιδί πρέπει να δέχεται πληθώρα γλωσσικών ερεθισμάτων από τους γονείς του και από το περιβάλλον του γενικότερα. 
Όσο περισσότερα ερεθίσματα δέχεται τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ότι είναι αναγκαία η χρήση της λεκτικής επικοινωνίας», τονίζει η Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος.

Αποτέλεσμα εικόνας για kids and tv


«Από την άλλη πλευρά η παραμονή του παιδιού σε χώρους με ανοιχτή την τηλεόραση, όπου δεν υπάρχει λεκτική επικοινωνία,δυσκολεύει την ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας.

Είναι σημαντικό να καταλάβουν οι γονείς, ότι χρειάζεται από τις πρώτες στιγμές της γεννήσεως του παιδιού να του μιλούν και να προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί του. Αυτό θα το βοηθήσει να αποκτήσει ένα κίνητρο να μιμηθεί τους γονείς του και να μάθει να μιλάει».

Η ηλικία κατά την οποία το παιδί θα αρχίσει να μιλάει μπορεί να διαφέρει κατά περίπτωση. Ωστόσο μπορεί να είναι ανησυχητικό αν ενώ έχει συμπληρώσει τους 18-24 μήνες, δεν μιλάει καθόλου. 
Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται να είναι απαραίτητη επαγγελματική βοήθεια.

«Στην ηλικία των 15 μηνών συνήθως τα παιδιά λένε τις πρώτες λεξούλες, πολλές από τις οποίες σημαίνουν κάτι, πιθανώς όμως όχι μόνον ένα πράγμα. Σε ηλικία 18 μηνών λένε περισσότερες λέξεις», σημειώνει ο Γιώργος Καλομοίρης, λογοθεραπευτής.

«Είναι φυσικό ότι δεν μιλάνε καθαρά, μιλάνε όμως, χρησιμοποιούν κάποιες λέξεις, με τις οποίες φτιάχνουν και φράσεις, για να μιλήσουν για θέματα τα οποία τους ενδιαφέρουν.

Αποτέλεσμα εικόνας για kids and tv

Κάποια παιδιά μπορεί να μην λένε κάτι στην ηλικία των 12 ή των 15 ή των 18 μηνών. Για να εκτιμηθεί κατά πόσον αυτό οφείλεται σε κάποιο πρόβλημα θα πρέπει να ληφθούν υπ΄όψη και άλλοι παράγοντες, όπως αν το παιδί ακούει και εντοπίζει την πηγή των ήχων, αν επικοινωνεί εξωλεκτικά, αν επικοινωνεί μέσα από το παιχνίδι.»

Σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερο να ανησυχήσουμε νωρίς και λάθος παρά αργά και σωστά. Η γνώμη κάποιου ειδικού, λογοθεραπευτή ή ψυχολόγου, θα βοηθήσει να εντοπιστεί οποιαδήποτε δυσκολία και να αντιμετωπιστεί σε πρώιμο στάδιο.


 

«ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ»
 

Πηγή "Ξ Ε Κ Ο Λ Λ Η Σ Τ Ε" τα (μικρά κυρίως) ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ τηλεόραση! Αργούν να μιλήσουν λένε οι ειδικοί!

Συνεχίζεται η προσπάθεια μετακόμισης του Alpha στις εγκαταστάσεις του…
Star στην Κάτω Κηφισιά. 

Ήδη έχουν τοποθετηθεί στον τρίτο όροφο του κτιρίου η μονάδα μοντάζ και οι υπολογιστές των δημοσιογράφων του δεύτερου σε θεαματικότητα σταθμού, οι οποίοι θα φιλοξενούνται στο κτίριο του τρίτου σταθμού σε απήχηση. 

Την επόμενη βδομάδα θα γίνουν τα πρώτα δοκιμαστικά μετάδοσης του δελτίου ειδήσεων του Alpha με τη χρήση των νέων υποδομών…


typologies.gr

Πηγή Συνεχίζεται η μετακόμιση του Alpha στο Star…


Τι είναι η συνείδηση ​​και από πού προέρχεται, έχει απασχολήσει μεγάλα μυαλά, σε διάφορες κοινωνίες σε ολόκληρο τον κόσμο, από την αυγή της Ανθρωπότητας

Στον σημερινό κόσμο, είναι μια σφαίρα που αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο από φυσικούς, γνωστικούς επιστήμονες και νευροεπιστήμονες. Υπάρχουν μερικές θεωρίες που επικρατούν. Ο πρώτος είναι ο υλισμός. Αυτή είναι η άποψη ισχυρίζεται ότι η συνείδηση ​​προέρχεται από την ύλη, στην περίπτωσή μας, από την πυροδότηση των νευρώνων μέσα στον εγκέφαλο.

Βγάλετε τον εγκέφαλο από την εξίσωση και η συνείδηση ​​δεν υπάρχει καθόλου. Παραδοσιακά, οι επιστήμονες ήταν σταθεροί υλιστές. Αλλά με τον τρόπο αυτό έχουν προκαλέσει την άρση των περιορισμών του υλισμού. Εξετάστε το χάσμα μεταξύ της σχετικότητας και της κβαντικής μηχανικής ή της αρχής της αβεβαιότητας του Heisenberg και γρήγορα θα αρχίσετε να αναγνωρίζετε αυτές τις ασυμφωνίες.

Η δεύτερη θεωρία είναι ο δυϊσμός του νου και του σώματος. Αυτό είναι ίσως πιο συχνά αναγνωρισμένο στη θρησκεία ή την πνευματικότητα. Εδώ, η συνείδηση ​​είναι ξεχωριστή από την ύλη. Είναι μέρος μιας άλλης πλευράς του ατόμου, που με θρησκευτικούς όρους μπορούμε να αποκαλούμε ψυχή. Τότε υπάρχει μια τρίτη επιλογή η οποία κερδίζει έδαφος σε ορισμένους επιστημονικούς κύκλους, τον πανσσιχισμό. Από αυτή την άποψη, ολόκληρο το σύμπαν κατοικείται από συνείδηση.

Κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να “ζεσταίνουν” αυτή τη θεωρία, αλλά εξακολουθεί να είναι θέμα μεγάλης συζήτησης. Ο πανψυχισμός μοιάζει πολύ με αυτό που οι Ινδουιστές και οι Βουδιστές αποκαλούν Μπραχμάν, την τεράστια παγκόσμια Θεότητα στην οποία είμαστε όλοι μέρος. Στον Βουδισμό, για παράδειγμα, η συνείδηση ​​είναι το μόνο πράγμα που υπάρχει.

Αυτό είναι το επίκεντρο του περίφημου Zen koan, “Αν ένα δέντρο πέσει μέσα σε ένα δάσος και κανείς δεν είναι γύρω για να το ακούσει, κάνει κάποιον ήχο;” Πρέπει κανείς να καταλάβει ότι όλα όσα βιώνουμε φιλτράρονται και ερμηνεύονται από το μυαλό μας. Χωρίς αυτό, το σύμπαν δεν υπάρχει καθόλου ή τουλάχιστον, όχι χωρίς κάποιο είδος συνείδησης που το παρατηρεί. Σε ορισμένους φυσικούς κύκλους, η επικρατούσα θεωρία είναι ένα είδος πεδίου πρωτο-συνείδησης.

Στην κβαντική μηχανική, τα σωματίδια δεν έχουν καθορισμένο σχήμα ή συγκεκριμένη θέση, μέχρι να παρατηρηθούν ή να μετρηθούν. Είναι αυτή η μορφή πρωτο-συνείδησης στο παιχνίδι; Σύμφωνα με τον τελευταίο επιστήμονα και φιλόσοφο, John Archibald Wheeler, ίσως. Είναι διάσημος για την εξήγηση του όρου “μαύρη τρύπα”. Κατά την άποψή του, κάθε κομμάτι της ύλης περιέχει ένα κομμάτι συνείδησης, το οποίο απορροφά από αυτό το πεδίο πρωτο-συνείδησης.

Ονόμασε τη θεωρία του ως «συμμετοχική ανθρωπική αρχή», η οποία υποδηλώνει ότι ένας ανθρώπινος παρατηρητής είναι το κλειδί της διαδικασίας. Συγκεκριμένα ο Wheeler είπε: «Συμμετέχουμε στην εμφάνιση όχι μόνο του κοντινού, αλλά και του μακρινού και πολύ καιρό εδώ και πολύ καιρό». Κατά την άποψή του, όπως και ο βουδιστικός, τίποτα δεν υπάρχει εκτός αν υπάρχει συνείδηση ​​για να τον καταλάβει.

Ο νευροεπιστήμονας Christof Koch του Ινστιτούτου Allen για την Επιστήμη Εγκεφάλου, είναι ένας άλλος υποστηρικτής του πανψυχισμού. Ο Koch λέει ότι η μόνη θεωρία που έχουμε μέχρι σήμερα για τη συνείδηση ​​είναι ότι είναι ένα επίπεδο συνειδητοποίησης για τον εαυτό και τον κόσμο. Οι βιολογικοί οργανισμοί είναι συνειδητοί επειδή, όταν πλησιάζουν μια νέα κατάσταση, μπορούν να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους προκειμένου να την διερευνήσουν, από αυτή την οπτική γωνία. Ο Δρ Koch προσπαθεί να δει αν μπορεί να μετρήσει το επίπεδο συνείδησης που περιέχει ένας οργανισμός, κάνοντας κάποια πειράματα με ζώα. Σε ένα, σχεδιάζει να συνδέσει το μυαλό των δύο ποντικών μαζί. Οι πληροφορίες τελικά θα κυμανθούν μεταξύ των δύο; Θα γίνει κάποια στιγμή η συνειδητότητά τους ένα ενσωματωμένο σύστημα; Αν αυτά τα πειράματα είναι επιτυχημένα, τότε μπορεί να συνδεθούν και οι εγκέφαλοι δύο ανθρώπων.

Ο φυσικός του Ηνωμένου Βασιλείου Sir Roger Penrose είναι ακόμη ένας υποστηρικτής του πανψυχισμού. Ο Penrose στη δεκαετία του ’80 πρότεινε ότι η συνείδηση ​​είναι παρούσα στο κβαντικό επίπεδο και βρίσκεται στις συνάψεις του εγκεφάλου. Είναι διάσημος για τη σύνδεση της συνείδησης με μερικές από τις εξελίξεις στην κβαντική μηχανική.

Ο Δρ. Penrose δεν πάει τόσο μακριά όσο για να ονομάζεται ο ίδιος panpsychist. Κατά την άποψή του, « Οι νόμοι της φυσικής παράγουν πολύπλοκα συστήματα, και αυτά τα πολύπλοκα συστήματα οδηγούν στη συνείδηση, που στη συνέχεια παράγει τα μαθηματικά, τα οποία μπορούν στη συνέχεια να κωδικοποιούν με συνοπτικό και εμπνευσμένο τρόπο τους πολύ βασικούς νόμους της φυσικής που οδήγησαν σε αυτό».

Ο βετεράνος φυσικός Gregory Matloff από το Κολέγιο Τεχνολογίας της Νέας Υόρκης λέει ότι έχει κάποια προκαταρκτικά στοιχεία που δείχνουν ότι, τουλάχιστον, ο πανψυχισμός δεν είναι αδύνατος. Αυτό είναι ήδη μια αρχή. Ο Δρ. Matloff δήλωσε στο NBC News : “Είναι πολύ υποθετικό, αλλά είναι κάτι που μπορούμε να ελέγξουμε και να επικυρώσουμε ή να παραποιήσουμε”.

Ο θεωρητικός φυσικός Bernard Haisch, το 2006, πρότεινε ότι η συνείδηση ​​παράγεται και μεταδίδεται μέσω του κβαντικού κενού ή κενού χώρου. Κάθε σύστημα που έχει επαρκή πολυπλοκότητα και δημιουργεί ένα ορισμένο επίπεδο ενέργειας, θα μπορούσε να δημιουργήσει ή να μεταδώσει τη συνείδηση. Ο Δρ Matloff έρχεται σε επαφή με τον ανορθόδοξο γερμανό φυσικό και πρότεινε μια παρατήρηση μελέτη, για να το δοκιμάσει.

Αυτό που εξέτασαν ήταν η ασυνέχεια του Parenago. Αυτή είναι η παρατήρηση ότι τα ψυχρότερα αστέρια, όπως ο δικός μας ήλιος, περιστρέφονται γύρω από το κέντρο του Γαλαξία πιο γρήγορα από τα θερμότερα. Μερικοί επιστήμονες το αποδίδουν στις αλληλεπιδράσεις με τα σύννεφα αερίων. Ο Matloff είχε μια διαφορετική άποψη. Την επεξεργάστηκε σε ένα πρόσφατα δημοσιευμένο κομμάτι, στο περιοδικό Journal of Exploration and Research της Συνείδησης.

Σε αντίθεση με τα θερμότερα αδέλφια τους, τα ψυχρότερα αστέρια μπορεί να κινούνται ταχύτερα λόγω της “εκπομπής ενός μονοφασικού αεριωθούμενου αερίου”. Τέτοια αστέρια εκπέμπουν ένα τζετ νωρίς στη δημιουργία τους. Ο Matloff προτείνει ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μια περίπτωση του αστέρα που χειρίζεται συνειδητά τον εαυτό του, προκειμένου να κερδίσει ταχύτητα.

Τα παρατηρητικά δεδομένα δείχνουν ένα αξιόπιστο μοτίβο οπουδήποτε παρατηρείται η ασυνέχεια του Parenago. Εάν επρόκειτο για αλληλεπίδραση με σύννεφα αερίων, όπως συμβαίνει και με την τρέχουσα θεωρία, κάθε σύννεφο θα πρέπει να έχει διαφορετικό χημικό μακιγιάζ, και έτσι το αστέρι να λειτουργεί διαφορετικά. Γιατί λοιπόν όλοι ενεργούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;

Σε άλλο μέτωπο, ο Δρ Matloff θεωρεί ότι η παρουσία ενός πεδίου πρωτο-συνείδησης θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως αντικατάσταση της σκοτεινής ύλης.

Η σκοτεινή ύλη υποτίθεται ότι αποτελεί περίπου το 95% του σύμπαντος, αν και οι επιστήμονες δεν φαίνεται να βρίσκουν καμία. Έτσι, για λόγους επιχειρημάτων, αν η συνείδηση ​​είναι μια ιδιότητα που προκύπτει στο υποατομικό επίπεδο με μια συρροή σωματιδίων, πώς αυτά τα μικροσκοπικά μικρά κομμάτια της συνείδησης συγχωνεύονται;

Ο νευροεπιστήμονας και ψυχίατρος Giulio Tononi, στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison, προτείνει μια ελαφρώς διαφορετική ανάληψη του πανψυχισμού, που ονομάζεται ολοκληρωμένη θεωρία των πληροφοριών. Εδώ, η συνείδηση ​​είναι μια εκδήλωση με μια πραγματική, φυσική θέση, κάπου στο σύμπαν. Δεν το βρήκαμε ακόμα. Ίσως αυτό το ουράνιο σώμα εκπέμπει τη συνείδηση ​​καθώς ο ήλιος μας ακτινοβολεί το φως και τη θερμότητα.

Ο Δρ Tononi έχει βάλει στην πραγματικότητα μια μέτρηση για να μετρήσει πόση συνείδηση ​​έχει ένα πράγμα. Η μονάδα ονομάζεται phi. Αυτό μεταφράζεται σε πόσο έλεγχο μπορεί ένα ον να δημιουργήσει πάνω του ή σε αντικείμενα γύρω του. Η θεωρία χωρίζει τη νοημοσύνη από τη συνείδηση, την οποία κάποιοι υποθέτουν ότι είναι ένα και το αυτό.

Η απάντηση σε όλον αυτόν τον επιστημονικό προβληματισμό είναι μια και μοναδική: Για να γνωρίσει κανείς αν υπάρχει συμπαντική συνείδηση δεν χρειάζεται πειράματα, εργαλεία και νοητική επεξεργασία. Φτάνει να γίνει ένα με αυτήν και να αφήσει τη δική του να πλεύσει μέσα στον απέραντο του ωκεανού που λέγεται Συλλογικό Συνειδητό…

με πληροφορίες από το bigthink.com

nea.allnewz.gr

Πηγή Το σύμπαν μπορεί να έχει συνείδηση, λένε τώρα οι επιστήμονες

ΒΙΝΤΕΟ

Στις 6 Ιουνίου του 1969, η Ισπανία ζει τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο. Σε μια κλινική στη Μαδρίτη, μια γυναίκα γεννά ένα κοριτσάκι που…
δεν θα ξαναδεί ποτέ. Λίγα είναι γνωστά για το τι συνέβη με τη μητέρα αυτή, αλλά σχεδόν 50 χρόνια αργότερα, η κόρη της, Ινές Μαδριγάλ, δίνει κατάθεση σε μια συγκλονιστική δίκη.

Πρόκειται για την πρώτη δίκη για τα «κλεμμένα μωρά» της Ισπανίας, που αποτελούν μία από τις μαύρες σελίδες της δικτατορίας του Φράνκο και της Καθολικής Εκκλησίας. Κατηγορούμενος ο 85χρονος Εδουάρδο Βέλα, πρώην γυναικολόγος που κατηγορείται ότι χώρισε την Ινές από τη βιολογική της μητέρα. Ο Βέλα φέρεται να έδωσε το μωρό ως «δώρο» σε ένα ζευγάρι, που δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει. Ο ίδιος ωστόσο αρνείται τις κατηγορίες.

Ο γιατρός αυτός, ο οποίος είχε από καιρό καταγγελθεί από τον Τύπο και ενώσεις, είναι ο πρώτος που κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου χάρη στη μαρτυρία της μητέρας της Ινές Μαντριγκάλ, της Ινές Πέρεθ, η οποία έχει πλέον πεθάνει. Η Πέρεθ, η οποία δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδί, αφηγήθηκε πως ο γιατρός Βέλα της είχε προτείνει να της δώσει ένα μωρό. Της είχε ζητήσει να προσποιηθεί πως ήταν έγκυος και μετά την είχε δηλώσει ως τη βιολογική μητέρα του νεογέννητου.

Παρά την κινηματογραφική πλοκή της υπόθεσης, δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ένα δίκτυο εμπορίας παιδιών πιστεύεται ότι είχε εμπλέξει γιατρούς, νοσοκόμες, μοναχούς, ιερείς και αξιωματούχους, που έπαιρναν τα νεογέννητα από τις «ακατάλληλες» μητέρες τους, που συχνά ήταν κομουνίστριες ή αριστερές, για να τα εμπιστευθούν σε θετές οικογένειες.

Παρόλο που δεν υπάρχουν επίσημα νούμερα, ο σύλλογος SOS Stolen Babies εκτιμά ότι από το 1939 μέχρι και τη δεκαετία του 1990 εκλάπησαν 300.000 μωρά από τους γονείς τους στην Ισπανία.

Οι ρίζες αυτών των εγκλημάτων χρονολογούνται από την περίοδο του Φρανκισμού, όταν οι ισπανοί φασίστες προσπαθούσαν να αποδείξουν τις ευγονικές θεωρίες της ψυχικής κατωτερότητας των αντιφρονούντων. Ήταν μια άποψη που υπερασπίστηκε και προώθησε ο στρατιωτικός ψυχίατρος Αντόνιο Βαγιέχο Νάγερα, γνωστός και ως «ο ισπανικός Μένγκελε», ο οποίος διηύθυνε το γραφείο ψυχολογικής έρευνας του Φράνκο. Ισχυρίστηκε ότι οι πολιτικές πεποιθήσεις που προωθούνται στις αριστερές οικογένειες θα μπορούσαν να «καταπνίξουν» τα παιδιά και να «βλάψουν την ψυχική υγεία των μελλοντικών γενεών».

Ο Βαγιέχο Νάγερα πίστευε επίσης ότι οι γυναίκες είχαν μια «ατροφική νοημοσύνη» και ο μοναδικός σκοπός της ζωής τους ήταν η τεκνοποίηση. Αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο βοηθάει στην σκιαγράφηση του προφίλ των γυναικών που υιοθετούσαν τα μωρά, εύπορες στην πλειοψηφία τους, οι οποίες μεγάλωσαν σε μια καθολική χώρα και δεν μπόρεσαν να έχουν δικά τους παιδιά. Η κοινωνική πίεση ήταν ακραία, η ανδρική στειρότητα δεν είχε καν εξεταστεί τότε και η τεκνοποίηση ήταν ο μοναδικός τρόπος για να εκπληρώσει το χρέος της μια γυναίκα σε μια ευλαβικά χριστιανική κοινωνία.

Ωστόσο, αυτό που ξεκίνησε ως ένα ιδεολογικά καθοδηγούμενο σχέδιο για να «καθαρίσει» η Ισπανία  από μια κατώτερη φυλή (τους αριστερούς) μετατράπηκε γρήγορα σε κερδοφόρα επιχείρηση. Τα νεογέννητα παιδιά απομακρύνθηκαν από τις μητέρες τους χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Τους έλεγαν ότι το μωρό γεννήθηκε νεκρό ή ότι πέθανε λίγο μετά τη γέννα.

Τις περισσότερες φορές, τα νεογέννητα εγγράφονταν στα χαρτιά ως το βιολογικό παιδί της νέας οικογένειας, η οποία πλήρωνε υπέρογκα χρηματικά ποσά για να τα αποκτήσει. Υπήρχαν βέβαια και πολλές οικογένειες που εξαπατήθηκαν και πίστευαν ότι υιοθετούσαν νόμιμα τα παιδιά.

Αυτές οι πράξεις αντιπροσωπεύουν ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της δικτατορίας του Φράνκο. Αλλά οι ιδεολογικές της ρίζες έχουν πολλές ομοιότητες με αντίστοιχες περιπτώσεις στη Λατινική Αμερική στη δεκαετία του 1970 και του 1980, όταν τα παιδιά των αντιφρονούντων δόθηκαν για υιοθεσία στους υποστηρικτές των εκάστοτε καθεστώτων, τόσο στην Αργεντινή όσο στη Χιλή και την Ουρουγουάη.

Ειδικότερα, το φαινόμενο επαναλήφθηκε στην Αργεντινή στη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας που διήρκεσε από το 1976 μέχρι το 1983. Οι αρχές άρπαξαν περίπου 500 νεογέννητα από κρατούμενες και τα έδωσαν για υιοθεσία σε οικογένειες στρατιωτικών ή πολιτών που στήριζαν τη δικτατορία.

Όμως, όπως συμβαίνει με όλα τα διδακτορικά καθεστώτα σε όλο τον κόσμο, αυτά τα παρόνομα εγκλήματα συγκαλύφθηκαν. Μάλιστα πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι μετά τον θάνατο του Φράνκο το 1975, τα κυκλώματα συνέχισαν τη δράση τους κατά τη διάρκεια της ισπανικής δημοκρατίας στη δεκαετία του 1980 και του 1990.

Μεταξύ των πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα θύματα, η έλλειψη θεσμικής υποστήριξης στην Ισπανία είναι μάλλον μια από τις πιο σοβαρές. Τα αποδεικτικά στοιχεία για την έκταση του δικτύου εξακολουθούν να είναι ασαφή και η ισπανική καθολική εκκλησία έχει μέχρι στιγμής αρνηθεί την πρόσβαση στους φακέλους της.

Οι παλαιότερες υποψίες για το σκάνδαλο δεν είχαν δει ποτέ πιο πριν το φως της δημοσιότητας και η αστυνομία έκλεισε τις υποθέσεις αυτού του εγκληματικού δικτύου, που περιλάμβανε πολιτικούς, δικηγόρους και γιατρούς. Ωστόσο, παρά τις πρόσφατες δημόσιες υποσχέσεις, δεν έχουν γίνει πολλά για την υποστήριξη της υπόθεσης.

Κάτι τόσο απλό όσο μια βάση δεδομένων DNA για να διευκολυνθεί η αποσαφήνιση της κληρονομιάς, φαίνεται ότι είναι δύσκολη υπόθεση στην Ισπανία. Η έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων και το καθεστώς των περιορισμών έκανε σχεδόν όλες τις υποθέσεις να μείνουν στο ράφι.

Οι οργανώσεις που ασχολούνται με την αποκατάσταση της αλήθειας πάνω στο θέμα, υποστηρίζουν ότι έχουν κατατεθεί τουλάχιστον 2.000 καταγγελίες, αλλά κανένας δεν έχει δικαστεί. Όμως η παρουσία του Βέλα στο δικαστήριο τον Ιούνιο του 2018 σηματοδοτεί μια νέα αρχή για την ισπανική δικαιοσύνη. Πολλές από τις «κατεψυγμένες» περιπτώσεις θα μπορούσαν τώρα να έχουν άλλη μία ευκαιρία. Για τον Βέλα, οι εισαγγελείς επιδιώκουν 11ετή φυλάκιση για παράνομη κράτηση ανηλίκου, παραποίηση επίσημων εγγράφων και πιστοποιήσεις για ανύπαρκτες γέννες.

Μέχρι στιγμής, η μόνη που έχει καταδικαστεί σε σχέση με αυτές τις υποθέσεις είναι η Ασενσιόν Λόπες, ένα από τα «κλεμμένα μωρά», η οποία κατηγορήθηκε για δυσφήμιση μιας καλόγριας. Το δικαστήριο έκρινε ότι κατηγόρησε λανθασμένα την καλόγρια, όταν υποστήριξε ότι τη χώρισε από τη βιολογική της μητέρα και την παρέδωσε στους ηλικιωμένους θετούς της γονείς το 1962.

Η νεοσύστατη ισπανική σοσιαλιστική κυβέρνηση έχει υποσχεθεί να ασχοληθεί διεξοδικά με το θέμα των κλεμμένων μωρών και τα θύματα της υπόθεσης. Ωστόσο, πολλοί από τους κατηγορούμενους δεν ζουν πια και οι οικογένειες φοβούνται ότι η δικαιοσύνη δεν θα αποδοθεί…

tvxs.gr

Πηγή Τα «κλεμμένα μωρά» της Ισπανίας…

Αποτέλεσμα εικόνας για μουντιάλ 2018 γαλλία απονομηΣτην Ιστορία ανήκει εδώ και μερικές ώρες το 21ο Μουντιάλ, που φιλοξενήθηκε στα γήπεδα της Ρωσίας. Και αν σε αμιγώς ποδοσφαιρικό επίπεδο, δεν είδαμε κάτι ξεχωριστό, ο…
ιστορικός του μέλλοντος θα έχει ως σημείο αναφοράς το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, για τη χρήση του VAR. 

Οπως επίσης, θα αναφέρει πως στην διοργάνωση της Ρωσίας, οι «αστέρες» της εποχής, δεν κατάφεραν να οδηγήσουν σε διάκριση την εθνική τους ομάδα κι επέστρεψαν νωρίς στην πατρίδα.

Ακόμη ένα χαρακτηριστικό του Μουντιάλ, που ολοκληρώθηκε εχθές το βράδυ με τον θρίαμβο της Γαλλίας, είναι πως από τους τελευταίους τέσσερις διεκδικητές, οι τρεις δεν συγκαταλέγοντο στα φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Η Κροατία και το Βέλγιο ήταν τα πιο δυνατά αουτσάιντερ και από τους πρώτους αγώνες στο τουρνουά έδειξαν τις δυνατότητες τους, ενώ η νεανική Αγγλία, έκανε την πιο «μεγάλη» έκπληξη με την παρουσία της στα ημιτελικά. Μόνον η Γαλλία ήταν μεταξύ των επικρατέστερων ομάδων για την κατάκτηση του τροπαίου, πίσω από την Βραζιλία και την Γερμανία, μαζί με την Ισπανία και μπροστά από την Αργεντινή. Και από αυτά τα πέντε ποδοσφαιρικά «μεγαθήρια», μόνο οι «πετεινοί» κατάφεραν να επιβεβαιώσουν τις προβλέψεις.

Η χρήση του VAR, απένειμε, χωρίς αμφιβολία, δικαιοσύνη στον αγωνιστικό χώρο, όμως για την… ακριβοδίκαιη εφαρμογή και αποτελεσματικότητά του, απαιτείται αρκετή δουλειά. Οι διαιτητές πρέπει να αποκτήσουν μεγαλύτερη εμπειρία και να αφομοιώσουν στο παιχνίδι τους, τους λόγους… επίκλησης της τεχνολογίας στην λήψη ορθών αποφάσεων. Και είναι βέβαιο, πως οι… ρομαντικοί του ποδοσφαίρου δεν θα το αποδεχθούν ποτέ, δεδομένου ότι υποστηρίζουν πως πρόκειται για «παρέμβαση» στην ταχύτητα εξέλιξης ενός αγώνα, με μετρήσιμους και αστάθμητους παράγοντες. Με άλλα λόγια, εκτιμούν ότι με το VAR θα χαθεί «η μαγεία του παιχνιδιού».

Το γεγονός πως η Γερμανία, η Ισπανία, η Αργεντινή και η Βραζιλία έμειναν νωρίς «εκτός νυμφώνος», οφείλεται κατά κύριο λόγο στην «μείωση της ψαλίδας» ανάμεσα στους «μεγάλους» και τους «μικρούς» του ποδοσφαίρου, δηλαδή στις συνέπειες της ποδοσφαιρικής παγκοσμιοποίησης. Είδαμε την Βραζιλία να προσπαθεί να γίνει μία ομάδα με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά και την Αργεντινή να μην μπορεί να παράξει ποδόσφαιρο. Είδαμε την Ισπανία κουρασμένη από τις… 1.000 πάσες σε ένα 90λεπτο, είδαμε την Γερμανία να μην έχει αγωνιστικό προσανατολισμό και σχεδιασμό μέσα στο γήπεδο. Με εξαίρεση την Βραζιλία που «έπεσε» σ΄ ένα κατακπλητικό Βέλγιο και για περίπου 20 λεπτά στον προημιτελικό θα μπορούσε να διεκδικήσει την πρόκριση στην παράταση, οι άλλες τρεις κορυφαίες ομάδες, παραδόθηκαν σχεδόν «αμαχητί». Τηρουμένων, βεβαίως, των αναλογιών. 

Και παράλληλα, είδαμε να κυριαρχεί το 4-2-3-1 -όπως συμβαίνει και σε παγκόσμιο συλλογικό επίπεδο, με ελάχιστες εξαιρέσεις- και να το χρησιμοποιούν αποτελεσματικά, ομάδες που θεωρούνται -και είναι- κατώτερες. Ομως το ομαδικό πνεύμα, η στοχοπροσήλωση και η διαρκής συγκέντρωση αυτών των ομάδων, τους έφερε μπροστά σε θετικά -και σε αρκετές περιπτώσεις- εντυπωσιακά αποτελέσματα. Οπως, λόγου χάρη, η νίκη της Νότιας Κορέας και του Μεξικού επί της Γερμανίας με 2-0 και 1-0, αντίστοιχα, όπως οι ισοπαλίες του Ιράν με την Πορτογαλία (1-1) και του Μαρόκου με την Ισπανία (2-2) και όπως το 1-1 της Αυστραλίας με τη Δανία, της Ελβετίας με την Βραζιλία και της Ισλανδίας με την Αργεντινή. 

Στα γήπεδα της Ρωσίας, είδαμε τους -κατά γενική ομολογία- κορυφαίους τρεις παίκτες του πλανήτη, να απογοητεύουν και να ετοιμάζουν βαλίτσες για διακοπές από πολύ νωρίς. Ο Λιονέλ Μέσι δεν κατάφερε να «σηκώσει» την -ομολογουμένως- απογοητευτική Αργεντινή, καθώς δεν υπήρξε κανένας ικανός συμπαραστάτης του, ο Κριστιάνο Ρονάλντο έμεινε στα τέσσερα γκολ από την φάση των ομίλων και ο Νεϊμάρ… κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία του, επειδή παρέμεινε στο χορτάρι για σχεδόν 14 λεπτά, μετά από μαρκαρίσματα που δέχθηκε!

Στα αξιοσημείωτα αυτου του Μουντιάλ, συμπεριλαμβάνεται και το γεγονός ότι δεν «άνοιξε μύτη»! Σε καμία από τις πόλεις που φιλοξένησαν αγώνες και προπονήσεις των 32 ομάδων, δεν σημειώθηκε το παραμικρό επεισόδιο, επίτευγμα που πιστώνονται οι Αρχές ασφαλείας της κυβέρνησης Πούτιν.

Εξίσου σημαντική για την εύρυθμη εξέλιξη και ολοκλήρωση της διοργάνωσης, αποδείχθηκε η απόδοση των διαιτητών. Με εξαίρεση την μη εξέταση από το VAR του πέναλτι που έκανε ο Μπόατενγκ στον Μπεργκ κατά την διάρκεια του αγώνα Γερμανία-Σουηδία, και αντίστοιχα τον μη καταλογισμό του επιθετικού φάουλ που έκανε ο Ζούμπερ στον Μιράντα, στο γκολ της ισοφάρισης της Ελβετίας απέναντι στη Βραζιλία, δεν υπάρχει κάποιο μεμπτό σημείο ή φάση, που έσφαλε ο διαιτητής και καθόρισε ένα αποτέλεσμα ή αδίκησε κάποια ομάδα. Παρά το γεγονός ότι στο Μουντιάλ «σφύριξαν» διαιτητές από το Ιράν, από την Γκάνα και από άλλες υπό ανάπτυξη ποδοσφαιρικά χώρες, το επίπεδο σε αυτόν τον τομέα κυμάνθηκε σε επίπεδα που άγγιξαν το άριστα.

Πλέον, το κορυφαίο ποδοσφαιρικό γεγονός, δίνει ραντεβού σε τέσσερα χρόνια για τα γήπεδα του Κατάρ και για το πρώτο …χειμωνιάτικο Μουντιάλ της σύγχρονης Ιστορίας…

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή Τι μας άφησε το Μουντιάλ 2018…

Ανησυχία προκαλεί στους παραδοσιακούς παίκτες της τηλεόρασης η είσοδος του…
Ιβάν Σαββίδη με το αδειοδοτημένο «Epsilon». 

Αφού ο νέος παίκτης διαθέτει την οικονομική επιφάνεια για να μπορέσει να σταθεί επάξια στον ανταγωνισμό και μάλιστα να απειλήσει με τις επιλογές του στο πρόγραμμα τους υπόλοιπους, δεδομένου ότι οι συνεργασίες που υπογράφει σε καμια περίπτωση δεν περνούν απαρατήρητες!

Με άλλα λόγια το πρόγραμμά που ετοιμάζει η διοίκηση του σταθμού, εκτός από πλούσιο, είναι και αρκετά φιλόδοξο! Έτσι το μεγαλύτερο άγχος παρατηρείται στα επιτελεία του ΣΚΑΙ και του ΑΝΤ1 και λιγότερο στο STAR και τον ALPHA.

Οι επιτελείς σε Μαρούσι και Φάληρο παρά τα χρήματα που επενδύουν για τα νέα τους προγράμματα, την εμπειρία που διαθέτουν, αλλά κυρίως παρά τους ισχυρούς δεσμούς που έχουν με το τηλεοπτικό κοινό, παρακολουθούν στενά τις κινήσεις του ανταγωνιστή τους και προχωρούν σε διορθώσεις και προσθήκες όπου το κρίνουν απαραίτητο!

Για αυτό όλοι συμφωνούν ότι η φετινή μάχη, εκτός όλων των άλλων θα κριθεί και στην εκκίνηση. Οποιος προλάβει να ξεκινήσει πρώτος, ρίχνοντας στον ανταγωνισμό το νέο του πρόγραμμα πιθανότατα – εκτιμούν, θα διεκδικήσει και ισχυρό προβάδισμα.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που όλοι δουλεύουν στο φουλ, προκειμένου να προλάβουν τον προσεχή Σεπτέμβριο να είναι έτοιμοι (και όχι όπως παραδοσιακά συνέβαινε τον Οκτώβριο)! Στόχος για τους περισσότερους πια είναι το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη, δηλαδή μαζί με την έναρξη των σχολείων, να βγάλουν τα νέα τους προγράμματα!

Συμπερασματικά το «Epsilon» και οι επενδύσεις που κάνει στο πρόγραμμα ανεβάζει τον πήχη του ανταγωνισμού και αναμφισβήτητα ταράζει τα λιμνάζοντα νερά στο χώρο της τηλεόρασης…

enimerosi24.gr

Πηγή Ταράζει τα νερά ο Ιβάν…

Ξέφυγε επιτέλους η Ελλάδα από την καταστροφή; Σε αυτό το ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει ο Guardian.

Αφορμή για το μακροσκελές άρθρο της ανταποκρίτριας της βρετανικής εφημερίδας στην Αθήνα, Ελενα Σμιθ, η επικείμενη ολοκλήρωση του τελευταίου προγράμματος.

«Κανείς δεν πιστεύει ότι η χώρα μπορεί να αποπληρώσει επιτυχώς το χρέος της. Η συμφωνία, που αποκαλύφθηκε τον περασμένο μήνα, δίνει στην Αθήνα τη δυνατότητα παράτασης των πληρωμών του χρέους των 320 δισ. ευρώ κατά μια δεκαετία και παρέχει την τόσο αναγκαία “ανάσα” για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας. Ομως, θεωρείται ευρέως ως αν επαρκής για να αποφύγει η Ελλάδα περαιτέρω κρίση στο μέλλον», αναφέρει το δημοσίευμα.

Στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, καμία χώρα δεν έχει λάβει τόσα χρήματα, όσα η Ελλάδα, υπενθυμίζει ο Guardian.

«Η διάσωση είναι τίμημα. Οι όροι ήταν σκληροί, μη δημοφιλείς και, κατά περιπτώσεις, τιμωρητικά επιθετικοί. Περικοπές μισθών και συντάξεων, αυξήσεις φόρων και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις -πολλές από αυτές αντιπαθείς παρότι έπρεπε να γίνουν προ πολλού- ήταν η βάση των αδιάκοπων απαιτήσεων των δανειστών. Αλλά ο οικονομικός “ζουρλομανδύας” έπνιξε την οικονομική ανάπτυξη. Από 120% στο ξέσπασμα της κρίσης, η αναλογία χρέους- ΑΕΠ πλέον είναι περίπου 180%, μακράν η υψηλότερη στην ΕΕ», σημειώνει η βρετανική εφημερίδα.

Πολλοί πιστεύουν ότι μπορεί να χρειαστεί μια δεκαετία, τουλάχιστον, για να ανακτήσει η χώρα το χαμένο εισόδημα και να επιστρέψει στο προ κρίσης βιωτικό επίπεδο, επισημαίνει μεταξύ άλλων το ρεπορτάζ, συμπληρώνοντας ότι το δημογραφικό πρόβλημα που επιδεινώνεται δεν βοηθά, καθώς η Ελλάδα έχει το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων μετά τη Βουλγαρία στην ΕΕ.

Πάντως, το δημοσίευμα σημειώνει ότι το ποσοστό ανεργίας έπεσε περίπου στο 20% και προσθέτει ότι αυξάνεται η ελπίδα, κάνοντας αναφορά σε πρόσφατη έρευνα της ΕΕΝΕ.

iefimerida.gr

Πηγή Guardian: Κανείς δεν πιστεύει ότι η Ελλάδα θα ξοφλήσει το χρέος