18 June, 2019
Home / 2019 / Ιούνιος (Page 39)

παρτιζάν

Ο Ερυθρός Αστέρας επικράτησε της Παρτιζάν με 98-94 στο “Aleksandar Nikolic Hall” κι έκανε το 1-0 στη σειρά των τελικών στο σερβικό πρωτάθλημα, διεκδικώντας τον τρίτο τίτλο της χρονιάς έπειτα από το Σούπερ Καπ και την Αδριατική Λίγκα.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Παρτιζάν, Οστόγια Μιχαήλοβιτς άφησε τα πάντα ανοιχτά σε ό,τι αφορά την εξέλιξη των τελικών: «Η διοίκηση της Παρτιζάν δεν θα αφήσει τους παίκτες και τους προπονητές της να εκτεθούν σε καταστάσεις και συνθήκες που δεν έχουν να κάνουν με τον αθλητισμό. Θα κάνουμε τα πάντα για να τους προστατεύσουμε από σκάνδαλα όπως το αποψινό ματς! Το πρωί θα έχουμε έκτακτη συνάντηση όπου θα σκεφτούμε σοβαρά αν αξίζει να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στο πρωτάθλημα», τόνισε χαρακτηριστικά.

Πηγή Σκέφτεται να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα η Παρτιζάν!

Η Audi ανακοίνωσε την ανάκληση 1.644 E-Tron παγκοσμίως, λόγω πιθανού κινδύνου φωτιάς των μπαταριών τους. Σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρίας, υπάρχει κίνδυνος λόγω ελαττωματικής σφράγισης στην καλωδίωση της μπαταρίας, υγρασία να εισέλθει μέσα στη μπαταρία, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε πυρκαγιά. Η Audi ανέφερε πως γνωρίζει πέντε περιστατικά παγκοσμίως που άναψε […]Πηγή Η Audi ανακαλεί 1.644 E-Tron λόγω κινδύνου φωτιάς των μπαταριών του

Ύμνος εις την Οργή

Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι.
Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο.
Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.
Βγαίνει στον δρόμο με τα προπέρσινα ρούχα της και σκύβει το κεφάλι κάθε φορά που βλέπει το είδωλό της στο τζάμι των βιτρινών μην αντέχοντας να αντικρίζει αυτή την κατάντια να περπατά σαν να μην συμβαίνει τίποτε.
Αποφεύγει τους δρόμους που μπορεί να δει παλιούς γνωστούς αναγκάζοντάς την να τους πει κάτι αισιόδοξο για ό,τι συμβαίνει, αλλά και να τους ομολογήσει τι έχει βαθιά κρυμμένο μέσα της . Επιστρέφει στο σπίτι κόβοντας μία ντομάτα με τόση λύσσα που την πολτοποιεί, βγάζοντας ένα γραμμάριο από Αυτό που κουβαλά, πάνω στο γεύμα της .
Τα βράδια ανοίγει τα παράθυρα παρακαλώντας να έχει φεγγάρι και στριφογυρνά σαν δαιμονισμένη σε ένα σπίτι ξυπόλυτη κάνοντας ακόμα ένα δικαστήριο με τον εαυτό της. Κατήγορος, κατηγορούμενος, πρόεδρος και ένορκοι μόνο αυτή. Μία οργή στο πιο σκληρό δικαστήριο του κόσμου. Και την ώρα της καταδικαστικής ετυμηγορίας βαδίζει προς την ντουλάπα ξετρυπώνοντας το κρυμμένο σκουριασμένο κουτί .
Μάρτυρες υπεράσπισης μια διμοιρία ανδρείες αναμνήσεις. Και καθώς απλώνει φωτογραφίες στο τραπέζι της κουζίνας και παρατάσσει πρόσωπα και σκέψεις άλλων εποχών γραμμένες πάνω σε μικρά χαρτάκια- τότε που σιωπή δεν γνώριζε τι θα πει- θυμάται ποια είναι.
Είναι αυτή που από ιερά κόκαλα γεννήθηκε και κάθε μέρα μέσα στην σιωπή της δεν αγανακτεί αλλά περιμένει. Βασανιστικά και αργά αναμένει την ημέρα που τα σκοτεινά θα γεμίσουν φως καθώς θα τραβήξει τις κουρτίνες και το σπαθί της θα κατέβει από την φινετσάτη βιτρίνα του σαλονιού και θα ξαναμπεί στο χέρι της.

γράφτηκε Ιούλιο του 2011

ΠΗΓΗΠηγή Ύμνος εις την Οργή

Ύμνος εις την Οργή

Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι.
Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο.
Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.
Βγαίνει στον δρόμο με τα προπέρσινα ρούχα της και σκύβει το κεφάλι κάθε φορά που βλέπει το είδωλό της στο τζάμι των βιτρινών μην αντέχοντας να αντικρίζει αυτή την κατάντια να περπατά σαν να μην συμβαίνει τίποτε.
Αποφεύγει τους δρόμους που μπορεί να δει παλιούς γνωστούς αναγκάζοντάς την να τους πει κάτι αισιόδοξο για ό,τι συμβαίνει, αλλά και να τους ομολογήσει τι έχει βαθιά κρυμμένο μέσα της . Επιστρέφει στο σπίτι κόβοντας μία ντομάτα με τόση λύσσα που την πολτοποιεί, βγάζοντας ένα γραμμάριο από Αυτό που κουβαλά, πάνω στο γεύμα της .
Τα βράδια ανοίγει τα παράθυρα παρακαλώντας να έχει φεγγάρι και στριφογυρνά σαν δαιμονισμένη σε ένα σπίτι ξυπόλυτη κάνοντας ακόμα ένα δικαστήριο με τον εαυτό της. Κατήγορος, κατηγορούμενος, πρόεδρος και ένορκοι μόνο αυτή. Μία οργή στο πιο σκληρό δικαστήριο του κόσμου. Και την ώρα της καταδικαστικής ετυμηγορίας βαδίζει προς την ντουλάπα ξετρυπώνοντας το κρυμμένο σκουριασμένο κουτί .
Μάρτυρες υπεράσπισης μια διμοιρία ανδρείες αναμνήσεις. Και καθώς απλώνει φωτογραφίες στο τραπέζι της κουζίνας και παρατάσσει πρόσωπα και σκέψεις άλλων εποχών γραμμένες πάνω σε μικρά χαρτάκια- τότε που σιωπή δεν γνώριζε τι θα πει- θυμάται ποια είναι.
Είναι αυτή που από ιερά κόκαλα γεννήθηκε και κάθε μέρα μέσα στην σιωπή της δεν αγανακτεί αλλά περιμένει. Βασανιστικά και αργά αναμένει την ημέρα που τα σκοτεινά θα γεμίσουν φως καθώς θα τραβήξει τις κουρτίνες και το σπαθί της θα κατέβει από την φινετσάτη βιτρίνα του σαλονιού και θα ξαναμπεί στο χέρι της.

γράφτηκε Ιούλιο του 2011

ΠΗΓΗΠηγή Ύμνος εις την Οργή

Ύμνος εις την Οργή

Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι.
Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο.
Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.
Βγαίνει στον δρόμο με τα προπέρσινα ρούχα της και σκύβει το κεφάλι κάθε φορά που βλέπει το είδωλό της στο τζάμι των βιτρινών μην αντέχοντας να αντικρίζει αυτή την κατάντια να περπατά σαν να μην συμβαίνει τίποτε.
Αποφεύγει τους δρόμους που μπορεί να δει παλιούς γνωστούς αναγκάζοντάς την να τους πει κάτι αισιόδοξο για ό,τι συμβαίνει, αλλά και να τους ομολογήσει τι έχει βαθιά κρυμμένο μέσα της . Επιστρέφει στο σπίτι κόβοντας μία ντομάτα με τόση λύσσα που την πολτοποιεί, βγάζοντας ένα γραμμάριο από Αυτό που κουβαλά, πάνω στο γεύμα της .
Τα βράδια ανοίγει τα παράθυρα παρακαλώντας να έχει φεγγάρι και στριφογυρνά σαν δαιμονισμένη σε ένα σπίτι ξυπόλυτη κάνοντας ακόμα ένα δικαστήριο με τον εαυτό της. Κατήγορος, κατηγορούμενος, πρόεδρος και ένορκοι μόνο αυτή. Μία οργή στο πιο σκληρό δικαστήριο του κόσμου. Και την ώρα της καταδικαστικής ετυμηγορίας βαδίζει προς την ντουλάπα ξετρυπώνοντας το κρυμμένο σκουριασμένο κουτί .
Μάρτυρες υπεράσπισης μια διμοιρία ανδρείες αναμνήσεις. Και καθώς απλώνει φωτογραφίες στο τραπέζι της κουζίνας και παρατάσσει πρόσωπα και σκέψεις άλλων εποχών γραμμένες πάνω σε μικρά χαρτάκια- τότε που σιωπή δεν γνώριζε τι θα πει- θυμάται ποια είναι.
Είναι αυτή που από ιερά κόκαλα γεννήθηκε και κάθε μέρα μέσα στην σιωπή της δεν αγανακτεί αλλά περιμένει. Βασανιστικά και αργά αναμένει την ημέρα που τα σκοτεινά θα γεμίσουν φως καθώς θα τραβήξει τις κουρτίνες και το σπαθί της θα κατέβει από την φινετσάτη βιτρίνα του σαλονιού και θα ξαναμπεί στο χέρι της.

γράφτηκε Ιούλιο του 2011

ΠΗΓΗΠηγή Ύμνος εις την Οργή

Το μόνο που μας μένει είναι να γράψουμε την Ιστορία. Κυριολεκτώ.

Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συγγραφείς, εδώ και τώρα. Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν «αντικειμενικό» και «νηφάλιο» του μέλλοντος να τροχίσει τις άκρες και ν’ αλλάξει το αρχικό σχήμα.

Να αναλάβει κάποιος υπεύθυνα να γράψει την «Ιστορία της κρίσης», της απώλειας της Μακεδονίας συμπεριλαμβανόμενης, και αποκάτω να συνυπογράψουμε όλοι.

Να φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο Ιστορίας που γράφεται συγχρόνως με τα τεκταινόμενα και συγγραφείς είναι όλοι οι υγιείς Έλληνες. Εκατομμύρια τα θύματα των τραπεζιτών, εκατομμύρια οι κάτοικοι του προτεκτοράτου, εκατομμύρια οι συγγραφείς.

Να διασωθεί πάση θυσία η αλήθεια. Να «σώσουμε» τα ψέματα των πολιτικών (κυρίως του Τσίπρα), τις παλινωδίες, τις υπεκφυγές και τις κωλοτούμπες.

Σε ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και σε χαρτί (το διαδίκτυο αργά ή γρήγορα θα λογοκριθεί, τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης μπορεί να σβηστούν μαζικά με προηγμένη τεχνολογία).

Να γράψουμε ό,τι μπορούμε, να σώσουμε ό,τι μπορούμε.

Να θάψουμε σεντούκια με στοιχεία, να ρίξουμε μπουκάλια στο πέλαγος. Αν στο μέλλον κάποιος επαναστάτης χρειαστεί θεωρητικό υπόβαθρο να μπορέσει, με λίγη τύχη, να το βρει.

Μετά από μια πρόσφατη, όψιμη είναι η αλήθεια, ενασχόλησή μου με τον Ελληνικό Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιώσω (καθυστερημένα) εκείνο που άλλοι, επιστήμονες και μη, είχαν επισημάνει εδώ και χρόνια: επιχειρείται προγραμματισμένη, βάσει σχεδίου, αναθεώρηση και αυτού του κομματιού της Ιστορίας. Για την ακρίβεια, αναθεώρηση της αναθεώρησης: μετα-αναθεώρηση. Αν υποθέσουμε ότι οι «εθνικόφρονες» μετεμφυλιακοί ιστορικοί έγραψαν και οι «προοδευτικοί» ιστορικοί της μεταπολίτευσης αναθεώρησαν, οι μετα-αναθεωρητές του 21ου αιώνα αναθεωρούν εκ νέου. Οι τελευταίοι, ως «αντικειμενικοί», «ίσων αποστάσεων» και «ανένταχτοι» … φθάνουν στο σημείο να «αθωώσουν» τα Τάγματα Ασφαλείας!

Διότι, πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Εμφύλια Πάθη: 23+2 Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εμφύλιο» (Σ. Καλύβας και Ν. Μαραντζίδης, εκδ. Μεταίχμιο 2015);

«Τα Τάγματα Ασφαλείας (Τ.Α.) ήταν η πιο πολυσυζητημένη μορφή συνεργασίας (ενν. με τον κατακτητή) και μαζί με τους «ταγματασφαλίτες» κατέχουν σήμερα στην ιστορική μας συνείδηση θέση ανάλογη με εκείνη των κομμουνιστών στο μετεμφυλιακό κράτος. Και στις δύο περιπτώσεις, ένα σύνθετο πολιτικό φαινόμενο προσεγγίστηκε πρωτίστως με όρους ιστορικής καρικατούρας και πολιτικής συνθηματολογίας, υπογραμμίζοντας μια σειρά από αρνητικά χαρακτηριστικά (προδοσία, τυφλή βία, άβουλη εκπροσώπηση ξένων συμφερόντων) και καθιστώντας τους φορείς τους αποσυνάγωγους του έθνους. Με άλλα λόγια, τους «Εαμοβούλγαρους» της μετεμφυλιακής εποχής διαδέχθηκαν οι «γερμανοτσολιάδες» της Μεταπολίτευσης.»

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αρνητικά τους μετα-αναθεωρητές, ακαδημαϊκούς και μη, ίσως όμως αδικήσω κάποιον πραγματικά ανεξάρτητο. Με βάση βέβαια την λαϊκή σοφία («πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»), θα στοιχημάτιζα ότι οι περισσότεροι από τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς ισχύουν στο ακέραιο για τους περισσότερους απ’ αυτούς (πες μου το think tank σου να σου ποιος είσαι). Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μου.

Εδώ, σήμερα, με αφορμή τα παραπάνω, γράφω για το μέλλον. Για το πώς θα καταγραφεί στο μέλλον, ως Ιστορία πια, το παρόν που ζούμε.

Αν είστε σίγουροι ότι ο σύγχρονος δωσιλογισμός, κακοήθης και προκλητικός για μας που τον βιώνουμε, θα περάσει στα βιβλία της Ιστορίας, καταδικασμένος εις τους αιώνας, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσετε (!) αυτή σας την βεβαιότητα.

Η άποψη του «ανώνυμου», απλού πολίτη, όταν παραμένει ως συναίσθημα στην ψυχή του, ή διατυπώνεται σε μια επιστολή του, δεν καταγράφεται στην Ιστορία. Μόνο οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις με όγκο, παλμό και ορατό αποτέλεσμα καταγράφονται και αυτές όχι πάντα. Κι ακόμη κι αν καταγραφούν, στα επίσημα ιστορικά έγγραφα μνημονεύονται ψυχρά και ο δυναμισμός τους αποσιωπάται εντέχνως.

Οι ιστορικοί, ιδιαίτερα εκείνοι που στο όνομα της αντικειμενικότητας και της επιστημονικής μεθοδολογίας βασίζονται σε γεγονότα μεγάλης βαρύτητας, χειροπιαστά, με μετρήσιμο-υπολογίσιμο αποτέλεσμα, δεν ασχολούνται με μεμονωμένα άτομα ή πλήθος ατόμων, αν αυτά δεν αλλάζουν την Ιστορία. Λαϊκές διαδηλώσεις που υποχρεώνουν τον βασιλιά, απόλυτο έως τότε μονάρχη, να θεσπίσει Σύνταγμα, καταξιώνονται. Αντίθετα, συλλαλητήρια υπέρ Μακεδονίας για τα οποία κανένα αυτί υπευθύνου δεν ιδρώνει, ιστορικά είναι καταδικασμένα να απαξιωθούν. Επίσημα κρατικά έγγραφα, «έγκριτος» Τύπος και πρόσωπα «κύρους» μετρούν πολύ. Απόψεις ιδιωτών, διαδικτυακές συζητήσεις, κοινωνικά δίκτυα, ατάκες, πύρινα άρθρα κτλ δεν πρόκειται να μετρήσουν.

Ο ιστορικός τού μέλλοντος συνεπώς, πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει ως πηγές, θλιβερές φιγούρες του «θεσμικού» θεάτρου σκιών. Θα παραθέσει τις επανειλημμένες «βαρυσήμαντες» με «πολλούς αποδέκτες» δηλώσεις του Παυλόπουλου περί «αδιαπραγμάτευτου ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας». Την «προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία» με την προκήρυξη δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα και τη θέση του υπέρ του ΟΧΙ. Την επιστολή της Θάνου, προέδρου του Αρείου Πάγου το 2015 και ισότιμης «θεσμικώς» του Τσίπρα, προς τους ομολόγους της (αρχιδικαστές!) της Ευρώπης, περί της ερμηνείας τού ΟΧΙ.
Θα ανασύρει τα πρωτοσέλιδα «παραδοσιακά προοδευτικών» εφημερίδων και τη φλογερή αρθρογραφία «αγωνιστών δημοσιογράφων» με διθυράμβους για τον Τσίπρα.
Και, δεν αποκλείεται, να γράψει τελικά:

«Υπό την πεφωτισμένη ηγεσία τού νεαρού αλλά μαχητικού ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη των λαών, εξοβελίζοντας την λιτότητα και εγκαθιδρύοντας την έννοια του κοινωνικού κράτους».

Κι επειδή το πλέον αξιόπιστο, για τον ιστορικό, στοιχείο της λαϊκής βούλησης είναι το αποτέλεσμα της κάλπης (με ενσωματωμένη, εννοείται, τη νοθεία τού εκάστοτε εκλογικού συστήματος), δεν αποκλείεται να συνεχίσει:

«Ωστόσο, η απογοήτευση των ψηφοφόρων για τα επίπεδα μισθών και συντάξεων και την εγκληματικότητα, έφεραν στην εξουσία τον φέρελπι Κυριάκο Μητσοτάκη, θιασώτη της προσέλκυσης επενδύσεων και της καινοτόμου επιχειρηματικότητας».

Το μόνο όπλο μας για την προληπτική αντιμετώπιση αυτής της Ιστοριογραφίας είναι η ειλικρίνεια. Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς. Με τους εαυτούς μας πάνω απ’ όλα.

Αποτύχαμε.

Αποτύχαμε, ως λαός, να υποχρεώσουμε τον ιστορικό τού μέλλοντος να μας συμπεριλάβει στη συγγραφή του. Δεν μπορούμε πια να κοιτάξουμε στα μάτια όχι μόνο τους ακρωτηριασμένους των «Κίτρινων Γιλέκων», αλλά ούτε τους «ψαράδες» Ισλανδούς. Το μόνο που καταφέραμε να αποδείξουμε στα «χρόνια της κρίσης», είναι ότι ξεμάθαμε τον δρόμο. Ότι εκχωρήσαμε το όπλο της διαδήλωσης σε επαγγελματίες: συντεχνίες, κομματόσκυλους και εγκάθετους. Ότι αδυνατούμε να υπερασπίσουμε το Σύνταγμα μέσω του τελευταίου άρθρου του. Ας παραδεχθούμε επιτέλους ότι ο μέσος Έλληνας δεν κατεβαίνει πια στον δρόμο. Ότι περιμένει τις εκλογές για να τιμωρήσει τη Σκύλα ψηφίζοντας τη Χάρυβδη ή απέχοντας. Εξηγήσεις πολλές και δικαιολογίες περισσότερες: το μεγαλύτερο κληροδότημα της Χούντας των συνταγματαρχών στην Παγκόσμια ελίτ ήταν ότι διέκοψε βίαια την κεκτημένη ταχύτητα των μαζικών αντιδράσεων (Κυπριακό, Ανένδοτος, Ιουλιανά). Το μεγαλύτερο δώρο της Μεταπολίτευσης στην ίδια ελίτ ήταν ότι επέβαλε στον Έλληνα την εικονική πραγματικότητα του «ισότιμου» Ευρωπαίου, του βολεμένου με δανεικά. Βία και βόλεμα σκότωσαν τον δρόμο.

Το μόνο που μας μένει είναι να γράψουμε την Ιστορία. Κυριολεκτώ. Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συγγραφείς, εδώ και τώρα. Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν «αντικειμενικό» και «νηφάλιο» του μέλλοντος να τροχίσει τις άκρες και ν’ αλλάξει το αρχικό σχήμα. Να αναλάβει κάποιος υπεύθυνα να γράψει την «Ιστορία της κρίσης», της απώλειας της Μακεδονίας συμπεριλαμβανόμενης, και αποκάτω να συνυπογράψουμε όλοι. Να φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο Ιστορίας που γράφεται συγχρόνως με τα τεκταινόμενα και συγγραφείς είναι όλοι οι υγιείς Έλληνες. Εκατομμύρια τα θύματα των τραπεζιτών, εκατομμύρια οι κάτοικοι του προτεκτοράτου, εκατομμύρια οι συγγραφείς.

Να διασωθεί πάση θυσία η αλήθεια. Να «σώσουμε» τα ψέματα των πολιτικών (κυρίως του Τσίπρα), τις παλινωδίες, τις υπεκφυγές και τις κωλοτούμπες.

Σε ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και σε χαρτί (το διαδίκτυο αργά ή γρήγορα θα λογοκριθεί, τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης μπορεί να σβηστούν μαζικά με προηγμένη τεχνολογία).

Να γράψουμε ό,τι μπορούμε, να σώσουμε ό,τι μπορούμε.

Να θάψουμε σεντούκια με στοιχεία, να ρίξουμε μπουκάλια στο πέλαγος. Αν στο μέλλον κάποιος επαναστάτης χρειαστεί θεωρητικό υπόβαθρο να μπορέσει, με λίγη τύχη, να το βρει.

Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία» γενόμενοι μέρος της, ας (συγ)γράψουμε τώρα την Ιστορία μας για τον επαναστάτη του μέλλοντος.

Πηγή

attikaneaΠηγή Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία», ας αξιωθούμε τουλάχιστον να γράψουμε την Ιστορία.

Το μόνο που μας μένει είναι να γράψουμε την Ιστορία. Κυριολεκτώ.

Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συγγραφείς, εδώ και τώρα. Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν «αντικειμενικό» και «νηφάλιο» του μέλλοντος να τροχίσει τις άκρες και ν’ αλλάξει το αρχικό σχήμα.

Να αναλάβει κάποιος υπεύθυνα να γράψει την «Ιστορία της κρίσης», της απώλειας της Μακεδονίας συμπεριλαμβανόμενης, και αποκάτω να συνυπογράψουμε όλοι.

Να φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο Ιστορίας που γράφεται συγχρόνως με τα τεκταινόμενα και συγγραφείς είναι όλοι οι υγιείς Έλληνες. Εκατομμύρια τα θύματα των τραπεζιτών, εκατομμύρια οι κάτοικοι του προτεκτοράτου, εκατομμύρια οι συγγραφείς.

Να διασωθεί πάση θυσία η αλήθεια. Να «σώσουμε» τα ψέματα των πολιτικών (κυρίως του Τσίπρα), τις παλινωδίες, τις υπεκφυγές και τις κωλοτούμπες.

Σε ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και σε χαρτί (το διαδίκτυο αργά ή γρήγορα θα λογοκριθεί, τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης μπορεί να σβηστούν μαζικά με προηγμένη τεχνολογία).

Να γράψουμε ό,τι μπορούμε, να σώσουμε ό,τι μπορούμε.

Να θάψουμε σεντούκια με στοιχεία, να ρίξουμε μπουκάλια στο πέλαγος. Αν στο μέλλον κάποιος επαναστάτης χρειαστεί θεωρητικό υπόβαθρο να μπορέσει, με λίγη τύχη, να το βρει.

Μετά από μια πρόσφατη, όψιμη είναι η αλήθεια, ενασχόλησή μου με τον Ελληνικό Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιώσω (καθυστερημένα) εκείνο που άλλοι, επιστήμονες και μη, είχαν επισημάνει εδώ και χρόνια: επιχειρείται προγραμματισμένη, βάσει σχεδίου, αναθεώρηση και αυτού του κομματιού της Ιστορίας. Για την ακρίβεια, αναθεώρηση της αναθεώρησης: μετα-αναθεώρηση. Αν υποθέσουμε ότι οι «εθνικόφρονες» μετεμφυλιακοί ιστορικοί έγραψαν και οι «προοδευτικοί» ιστορικοί της μεταπολίτευσης αναθεώρησαν, οι μετα-αναθεωρητές του 21ου αιώνα αναθεωρούν εκ νέου. Οι τελευταίοι, ως «αντικειμενικοί», «ίσων αποστάσεων» και «ανένταχτοι» … φθάνουν στο σημείο να «αθωώσουν» τα Τάγματα Ασφαλείας!

Διότι, πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Εμφύλια Πάθη: 23+2 Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εμφύλιο» (Σ. Καλύβας και Ν. Μαραντζίδης, εκδ. Μεταίχμιο 2015);

«Τα Τάγματα Ασφαλείας (Τ.Α.) ήταν η πιο πολυσυζητημένη μορφή συνεργασίας (ενν. με τον κατακτητή) και μαζί με τους «ταγματασφαλίτες» κατέχουν σήμερα στην ιστορική μας συνείδηση θέση ανάλογη με εκείνη των κομμουνιστών στο μετεμφυλιακό κράτος. Και στις δύο περιπτώσεις, ένα σύνθετο πολιτικό φαινόμενο προσεγγίστηκε πρωτίστως με όρους ιστορικής καρικατούρας και πολιτικής συνθηματολογίας, υπογραμμίζοντας μια σειρά από αρνητικά χαρακτηριστικά (προδοσία, τυφλή βία, άβουλη εκπροσώπηση ξένων συμφερόντων) και καθιστώντας τους φορείς τους αποσυνάγωγους του έθνους. Με άλλα λόγια, τους «Εαμοβούλγαρους» της μετεμφυλιακής εποχής διαδέχθηκαν οι «γερμανοτσολιάδες» της Μεταπολίτευσης.»

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αρνητικά τους μετα-αναθεωρητές, ακαδημαϊκούς και μη, ίσως όμως αδικήσω κάποιον πραγματικά ανεξάρτητο. Με βάση βέβαια την λαϊκή σοφία («πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»), θα στοιχημάτιζα ότι οι περισσότεροι από τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς ισχύουν στο ακέραιο για τους περισσότερους απ’ αυτούς (πες μου το think tank σου να σου ποιος είσαι). Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μου.

Εδώ, σήμερα, με αφορμή τα παραπάνω, γράφω για το μέλλον. Για το πώς θα καταγραφεί στο μέλλον, ως Ιστορία πια, το παρόν που ζούμε.

Αν είστε σίγουροι ότι ο σύγχρονος δωσιλογισμός, κακοήθης και προκλητικός για μας που τον βιώνουμε, θα περάσει στα βιβλία της Ιστορίας, καταδικασμένος εις τους αιώνας, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσετε (!) αυτή σας την βεβαιότητα.

Η άποψη του «ανώνυμου», απλού πολίτη, όταν παραμένει ως συναίσθημα στην ψυχή του, ή διατυπώνεται σε μια επιστολή του, δεν καταγράφεται στην Ιστορία. Μόνο οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις με όγκο, παλμό και ορατό αποτέλεσμα καταγράφονται και αυτές όχι πάντα. Κι ακόμη κι αν καταγραφούν, στα επίσημα ιστορικά έγγραφα μνημονεύονται ψυχρά και ο δυναμισμός τους αποσιωπάται εντέχνως.

Οι ιστορικοί, ιδιαίτερα εκείνοι που στο όνομα της αντικειμενικότητας και της επιστημονικής μεθοδολογίας βασίζονται σε γεγονότα μεγάλης βαρύτητας, χειροπιαστά, με μετρήσιμο-υπολογίσιμο αποτέλεσμα, δεν ασχολούνται με μεμονωμένα άτομα ή πλήθος ατόμων, αν αυτά δεν αλλάζουν την Ιστορία. Λαϊκές διαδηλώσεις που υποχρεώνουν τον βασιλιά, απόλυτο έως τότε μονάρχη, να θεσπίσει Σύνταγμα, καταξιώνονται. Αντίθετα, συλλαλητήρια υπέρ Μακεδονίας για τα οποία κανένα αυτί υπευθύνου δεν ιδρώνει, ιστορικά είναι καταδικασμένα να απαξιωθούν. Επίσημα κρατικά έγγραφα, «έγκριτος» Τύπος και πρόσωπα «κύρους» μετρούν πολύ. Απόψεις ιδιωτών, διαδικτυακές συζητήσεις, κοινωνικά δίκτυα, ατάκες, πύρινα άρθρα κτλ δεν πρόκειται να μετρήσουν.

Ο ιστορικός τού μέλλοντος συνεπώς, πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει ως πηγές, θλιβερές φιγούρες του «θεσμικού» θεάτρου σκιών. Θα παραθέσει τις επανειλημμένες «βαρυσήμαντες» με «πολλούς αποδέκτες» δηλώσεις του Παυλόπουλου περί «αδιαπραγμάτευτου ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας». Την «προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία» με την προκήρυξη δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα και τη θέση του υπέρ του ΟΧΙ. Την επιστολή της Θάνου, προέδρου του Αρείου Πάγου το 2015 και ισότιμης «θεσμικώς» του Τσίπρα, προς τους ομολόγους της (αρχιδικαστές!) της Ευρώπης, περί της ερμηνείας τού ΟΧΙ.
Θα ανασύρει τα πρωτοσέλιδα «παραδοσιακά προοδευτικών» εφημερίδων και τη φλογερή αρθρογραφία «αγωνιστών δημοσιογράφων» με διθυράμβους για τον Τσίπρα.
Και, δεν αποκλείεται, να γράψει τελικά:

«Υπό την πεφωτισμένη ηγεσία τού νεαρού αλλά μαχητικού ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη των λαών, εξοβελίζοντας την λιτότητα και εγκαθιδρύοντας την έννοια του κοινωνικού κράτους».

Κι επειδή το πλέον αξιόπιστο, για τον ιστορικό, στοιχείο της λαϊκής βούλησης είναι το αποτέλεσμα της κάλπης (με ενσωματωμένη, εννοείται, τη νοθεία τού εκάστοτε εκλογικού συστήματος), δεν αποκλείεται να συνεχίσει:

«Ωστόσο, η απογοήτευση των ψηφοφόρων για τα επίπεδα μισθών και συντάξεων και την εγκληματικότητα, έφεραν στην εξουσία τον φέρελπι Κυριάκο Μητσοτάκη, θιασώτη της προσέλκυσης επενδύσεων και της καινοτόμου επιχειρηματικότητας».

Το μόνο όπλο μας για την προληπτική αντιμετώπιση αυτής της Ιστοριογραφίας είναι η ειλικρίνεια. Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς. Με τους εαυτούς μας πάνω απ’ όλα.

Αποτύχαμε.

Αποτύχαμε, ως λαός, να υποχρεώσουμε τον ιστορικό τού μέλλοντος να μας συμπεριλάβει στη συγγραφή του. Δεν μπορούμε πια να κοιτάξουμε στα μάτια όχι μόνο τους ακρωτηριασμένους των «Κίτρινων Γιλέκων», αλλά ούτε τους «ψαράδες» Ισλανδούς. Το μόνο που καταφέραμε να αποδείξουμε στα «χρόνια της κρίσης», είναι ότι ξεμάθαμε τον δρόμο. Ότι εκχωρήσαμε το όπλο της διαδήλωσης σε επαγγελματίες: συντεχνίες, κομματόσκυλους και εγκάθετους. Ότι αδυνατούμε να υπερασπίσουμε το Σύνταγμα μέσω του τελευταίου άρθρου του. Ας παραδεχθούμε επιτέλους ότι ο μέσος Έλληνας δεν κατεβαίνει πια στον δρόμο. Ότι περιμένει τις εκλογές για να τιμωρήσει τη Σκύλα ψηφίζοντας τη Χάρυβδη ή απέχοντας. Εξηγήσεις πολλές και δικαιολογίες περισσότερες: το μεγαλύτερο κληροδότημα της Χούντας των συνταγματαρχών στην Παγκόσμια ελίτ ήταν ότι διέκοψε βίαια την κεκτημένη ταχύτητα των μαζικών αντιδράσεων (Κυπριακό, Ανένδοτος, Ιουλιανά). Το μεγαλύτερο δώρο της Μεταπολίτευσης στην ίδια ελίτ ήταν ότι επέβαλε στον Έλληνα την εικονική πραγματικότητα του «ισότιμου» Ευρωπαίου, του βολεμένου με δανεικά. Βία και βόλεμα σκότωσαν τον δρόμο.

Το μόνο που μας μένει είναι να γράψουμε την Ιστορία. Κυριολεκτώ. Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συγγραφείς, εδώ και τώρα. Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν «αντικειμενικό» και «νηφάλιο» του μέλλοντος να τροχίσει τις άκρες και ν’ αλλάξει το αρχικό σχήμα. Να αναλάβει κάποιος υπεύθυνα να γράψει την «Ιστορία της κρίσης», της απώλειας της Μακεδονίας συμπεριλαμβανόμενης, και αποκάτω να συνυπογράψουμε όλοι. Να φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο Ιστορίας που γράφεται συγχρόνως με τα τεκταινόμενα και συγγραφείς είναι όλοι οι υγιείς Έλληνες. Εκατομμύρια τα θύματα των τραπεζιτών, εκατομμύρια οι κάτοικοι του προτεκτοράτου, εκατομμύρια οι συγγραφείς.

Να διασωθεί πάση θυσία η αλήθεια. Να «σώσουμε» τα ψέματα των πολιτικών (κυρίως του Τσίπρα), τις παλινωδίες, τις υπεκφυγές και τις κωλοτούμπες.

Σε ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και σε χαρτί (το διαδίκτυο αργά ή γρήγορα θα λογοκριθεί, τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης μπορεί να σβηστούν μαζικά με προηγμένη τεχνολογία).

Να γράψουμε ό,τι μπορούμε, να σώσουμε ό,τι μπορούμε.

Να θάψουμε σεντούκια με στοιχεία, να ρίξουμε μπουκάλια στο πέλαγος. Αν στο μέλλον κάποιος επαναστάτης χρειαστεί θεωρητικό υπόβαθρο να μπορέσει, με λίγη τύχη, να το βρει.

Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία» γενόμενοι μέρος της, ας (συγ)γράψουμε τώρα την Ιστορία μας για τον επαναστάτη του μέλλοντος.

Πηγή

attikaneaΠηγή Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία», ας αξιωθούμε τουλάχιστον να γράψουμε την Ιστορία.

Το μόνο που μας μένει είναι να γράψουμε την Ιστορία. Κυριολεκτώ.

Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συγγραφείς, εδώ και τώρα. Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν «αντικειμενικό» και «νηφάλιο» του μέλλοντος να τροχίσει τις άκρες και ν’ αλλάξει το αρχικό σχήμα.

Να αναλάβει κάποιος υπεύθυνα να γράψει την «Ιστορία της κρίσης», της απώλειας της Μακεδονίας συμπεριλαμβανόμενης, και αποκάτω να συνυπογράψουμε όλοι.

Να φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο Ιστορίας που γράφεται συγχρόνως με τα τεκταινόμενα και συγγραφείς είναι όλοι οι υγιείς Έλληνες. Εκατομμύρια τα θύματα των τραπεζιτών, εκατομμύρια οι κάτοικοι του προτεκτοράτου, εκατομμύρια οι συγγραφείς.

Να διασωθεί πάση θυσία η αλήθεια. Να «σώσουμε» τα ψέματα των πολιτικών (κυρίως του Τσίπρα), τις παλινωδίες, τις υπεκφυγές και τις κωλοτούμπες.

Σε ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και σε χαρτί (το διαδίκτυο αργά ή γρήγορα θα λογοκριθεί, τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης μπορεί να σβηστούν μαζικά με προηγμένη τεχνολογία).

Να γράψουμε ό,τι μπορούμε, να σώσουμε ό,τι μπορούμε.

Να θάψουμε σεντούκια με στοιχεία, να ρίξουμε μπουκάλια στο πέλαγος. Αν στο μέλλον κάποιος επαναστάτης χρειαστεί θεωρητικό υπόβαθρο να μπορέσει, με λίγη τύχη, να το βρει.

Μετά από μια πρόσφατη, όψιμη είναι η αλήθεια, ενασχόλησή μου με τον Ελληνικό Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιώσω (καθυστερημένα) εκείνο που άλλοι, επιστήμονες και μη, είχαν επισημάνει εδώ και χρόνια: επιχειρείται προγραμματισμένη, βάσει σχεδίου, αναθεώρηση και αυτού του κομματιού της Ιστορίας. Για την ακρίβεια, αναθεώρηση της αναθεώρησης: μετα-αναθεώρηση. Αν υποθέσουμε ότι οι «εθνικόφρονες» μετεμφυλιακοί ιστορικοί έγραψαν και οι «προοδευτικοί» ιστορικοί της μεταπολίτευσης αναθεώρησαν, οι μετα-αναθεωρητές του 21ου αιώνα αναθεωρούν εκ νέου. Οι τελευταίοι, ως «αντικειμενικοί», «ίσων αποστάσεων» και «ανένταχτοι» … φθάνουν στο σημείο να «αθωώσουν» τα Τάγματα Ασφαλείας!

Διότι, πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Εμφύλια Πάθη: 23+2 Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εμφύλιο» (Σ. Καλύβας και Ν. Μαραντζίδης, εκδ. Μεταίχμιο 2015);

«Τα Τάγματα Ασφαλείας (Τ.Α.) ήταν η πιο πολυσυζητημένη μορφή συνεργασίας (ενν. με τον κατακτητή) και μαζί με τους «ταγματασφαλίτες» κατέχουν σήμερα στην ιστορική μας συνείδηση θέση ανάλογη με εκείνη των κομμουνιστών στο μετεμφυλιακό κράτος. Και στις δύο περιπτώσεις, ένα σύνθετο πολιτικό φαινόμενο προσεγγίστηκε πρωτίστως με όρους ιστορικής καρικατούρας και πολιτικής συνθηματολογίας, υπογραμμίζοντας μια σειρά από αρνητικά χαρακτηριστικά (προδοσία, τυφλή βία, άβουλη εκπροσώπηση ξένων συμφερόντων) και καθιστώντας τους φορείς τους αποσυνάγωγους του έθνους. Με άλλα λόγια, τους «Εαμοβούλγαρους» της μετεμφυλιακής εποχής διαδέχθηκαν οι «γερμανοτσολιάδες» της Μεταπολίτευσης.»

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αρνητικά τους μετα-αναθεωρητές, ακαδημαϊκούς και μη, ίσως όμως αδικήσω κάποιον πραγματικά ανεξάρτητο. Με βάση βέβαια την λαϊκή σοφία («πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»), θα στοιχημάτιζα ότι οι περισσότεροι από τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς ισχύουν στο ακέραιο για τους περισσότερους απ’ αυτούς (πες μου το think tank σου να σου ποιος είσαι). Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μου.

Εδώ, σήμερα, με αφορμή τα παραπάνω, γράφω για το μέλλον. Για το πώς θα καταγραφεί στο μέλλον, ως Ιστορία πια, το παρόν που ζούμε.

Αν είστε σίγουροι ότι ο σύγχρονος δωσιλογισμός, κακοήθης και προκλητικός για μας που τον βιώνουμε, θα περάσει στα βιβλία της Ιστορίας, καταδικασμένος εις τους αιώνας, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσετε (!) αυτή σας την βεβαιότητα.

Η άποψη του «ανώνυμου», απλού πολίτη, όταν παραμένει ως συναίσθημα στην ψυχή του, ή διατυπώνεται σε μια επιστολή του, δεν καταγράφεται στην Ιστορία. Μόνο οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις με όγκο, παλμό και ορατό αποτέλεσμα καταγράφονται και αυτές όχι πάντα. Κι ακόμη κι αν καταγραφούν, στα επίσημα ιστορικά έγγραφα μνημονεύονται ψυχρά και ο δυναμισμός τους αποσιωπάται εντέχνως.

Οι ιστορικοί, ιδιαίτερα εκείνοι που στο όνομα της αντικειμενικότητας και της επιστημονικής μεθοδολογίας βασίζονται σε γεγονότα μεγάλης βαρύτητας, χειροπιαστά, με μετρήσιμο-υπολογίσιμο αποτέλεσμα, δεν ασχολούνται με μεμονωμένα άτομα ή πλήθος ατόμων, αν αυτά δεν αλλάζουν την Ιστορία. Λαϊκές διαδηλώσεις που υποχρεώνουν τον βασιλιά, απόλυτο έως τότε μονάρχη, να θεσπίσει Σύνταγμα, καταξιώνονται. Αντίθετα, συλλαλητήρια υπέρ Μακεδονίας για τα οποία κανένα αυτί υπευθύνου δεν ιδρώνει, ιστορικά είναι καταδικασμένα να απαξιωθούν. Επίσημα κρατικά έγγραφα, «έγκριτος» Τύπος και πρόσωπα «κύρους» μετρούν πολύ. Απόψεις ιδιωτών, διαδικτυακές συζητήσεις, κοινωνικά δίκτυα, ατάκες, πύρινα άρθρα κτλ δεν πρόκειται να μετρήσουν.

Ο ιστορικός τού μέλλοντος συνεπώς, πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει ως πηγές, θλιβερές φιγούρες του «θεσμικού» θεάτρου σκιών. Θα παραθέσει τις επανειλημμένες «βαρυσήμαντες» με «πολλούς αποδέκτες» δηλώσεις του Παυλόπουλου περί «αδιαπραγμάτευτου ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας». Την «προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία» με την προκήρυξη δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα και τη θέση του υπέρ του ΟΧΙ. Την επιστολή της Θάνου, προέδρου του Αρείου Πάγου το 2015 και ισότιμης «θεσμικώς» του Τσίπρα, προς τους ομολόγους της (αρχιδικαστές!) της Ευρώπης, περί της ερμηνείας τού ΟΧΙ.
Θα ανασύρει τα πρωτοσέλιδα «παραδοσιακά προοδευτικών» εφημερίδων και τη φλογερή αρθρογραφία «αγωνιστών δημοσιογράφων» με διθυράμβους για τον Τσίπρα.
Και, δεν αποκλείεται, να γράψει τελικά:

«Υπό την πεφωτισμένη ηγεσία τού νεαρού αλλά μαχητικού ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη των λαών, εξοβελίζοντας την λιτότητα και εγκαθιδρύοντας την έννοια του κοινωνικού κράτους».

Κι επειδή το πλέον αξιόπιστο, για τον ιστορικό, στοιχείο της λαϊκής βούλησης είναι το αποτέλεσμα της κάλπης (με ενσωματωμένη, εννοείται, τη νοθεία τού εκάστοτε εκλογικού συστήματος), δεν αποκλείεται να συνεχίσει:

«Ωστόσο, η απογοήτευση των ψηφοφόρων για τα επίπεδα μισθών και συντάξεων και την εγκληματικότητα, έφεραν στην εξουσία τον φέρελπι Κυριάκο Μητσοτάκη, θιασώτη της προσέλκυσης επενδύσεων και της καινοτόμου επιχειρηματικότητας».

Το μόνο όπλο μας για την προληπτική αντιμετώπιση αυτής της Ιστοριογραφίας είναι η ειλικρίνεια. Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς. Με τους εαυτούς μας πάνω απ’ όλα.

Αποτύχαμε.

Αποτύχαμε, ως λαός, να υποχρεώσουμε τον ιστορικό τού μέλλοντος να μας συμπεριλάβει στη συγγραφή του. Δεν μπορούμε πια να κοιτάξουμε στα μάτια όχι μόνο τους ακρωτηριασμένους των «Κίτρινων Γιλέκων», αλλά ούτε τους «ψαράδες» Ισλανδούς. Το μόνο που καταφέραμε να αποδείξουμε στα «χρόνια της κρίσης», είναι ότι ξεμάθαμε τον δρόμο. Ότι εκχωρήσαμε το όπλο της διαδήλωσης σε επαγγελματίες: συντεχνίες, κομματόσκυλους και εγκάθετους. Ότι αδυνατούμε να υπερασπίσουμε το Σύνταγμα μέσω του τελευταίου άρθρου του. Ας παραδεχθούμε επιτέλους ότι ο μέσος Έλληνας δεν κατεβαίνει πια στον δρόμο. Ότι περιμένει τις εκλογές για να τιμωρήσει τη Σκύλα ψηφίζοντας τη Χάρυβδη ή απέχοντας. Εξηγήσεις πολλές και δικαιολογίες περισσότερες: το μεγαλύτερο κληροδότημα της Χούντας των συνταγματαρχών στην Παγκόσμια ελίτ ήταν ότι διέκοψε βίαια την κεκτημένη ταχύτητα των μαζικών αντιδράσεων (Κυπριακό, Ανένδοτος, Ιουλιανά). Το μεγαλύτερο δώρο της Μεταπολίτευσης στην ίδια ελίτ ήταν ότι επέβαλε στον Έλληνα την εικονική πραγματικότητα του «ισότιμου» Ευρωπαίου, του βολεμένου με δανεικά. Βία και βόλεμα σκότωσαν τον δρόμο.

Το μόνο που μας μένει είναι να γράψουμε την Ιστορία. Κυριολεκτώ. Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συγγραφείς, εδώ και τώρα. Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν «αντικειμενικό» και «νηφάλιο» του μέλλοντος να τροχίσει τις άκρες και ν’ αλλάξει το αρχικό σχήμα. Να αναλάβει κάποιος υπεύθυνα να γράψει την «Ιστορία της κρίσης», της απώλειας της Μακεδονίας συμπεριλαμβανόμενης, και αποκάτω να συνυπογράψουμε όλοι. Να φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο Ιστορίας που γράφεται συγχρόνως με τα τεκταινόμενα και συγγραφείς είναι όλοι οι υγιείς Έλληνες. Εκατομμύρια τα θύματα των τραπεζιτών, εκατομμύρια οι κάτοικοι του προτεκτοράτου, εκατομμύρια οι συγγραφείς.

Να διασωθεί πάση θυσία η αλήθεια. Να «σώσουμε» τα ψέματα των πολιτικών (κυρίως του Τσίπρα), τις παλινωδίες, τις υπεκφυγές και τις κωλοτούμπες.

Σε ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και σε χαρτί (το διαδίκτυο αργά ή γρήγορα θα λογοκριθεί, τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης μπορεί να σβηστούν μαζικά με προηγμένη τεχνολογία).

Να γράψουμε ό,τι μπορούμε, να σώσουμε ό,τι μπορούμε.

Να θάψουμε σεντούκια με στοιχεία, να ρίξουμε μπουκάλια στο πέλαγος. Αν στο μέλλον κάποιος επαναστάτης χρειαστεί θεωρητικό υπόβαθρο να μπορέσει, με λίγη τύχη, να το βρει.

Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία» γενόμενοι μέρος της, ας (συγ)γράψουμε τώρα την Ιστορία μας για τον επαναστάτη του μέλλοντος.

Πηγή

attikaneaΠηγή Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία», ας αξιωθούμε τουλάχιστον να γράψουμε την Ιστορία.

Το καθεστώς της Πιονγκιάνγκ διεξάγει δημόσιες εκτελέσεις για τον εκφοβισμό πολιτών, σύμφωνα με έκθεση μιας οργάνωσης προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναφέροντας τουλάχιστον 323 τοποθεσίες που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για την επιβολή της θανατικής ποινής. Η έκθεση της οργάνωσης Transitional Justice Working Group (TJWG), με έδρα την Νότια Κορέα, είναι το αποτέλεσμα ερευνών τεσσάρων ετών και συνεντεύξεων 600 Βορειοκορεατών αποστατών που ζουν εκτός χώρας.

«Οι δημόσιες εκτελέσεις γίνονται για να υπενθυμίζουν στον κόσμο τις πολιτικές θέσεις του κράτους», δήλωσε η Σάρα Σον, επικεφαλής ερευνών της TJWG.

«Αλλά ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος είναι η εμφύσηση της κουλτούρας του φόβου ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους», συμπλήρωσε. Διωκόμενα μέλη της ελίτ συμπεριλαμβάνονται στα θύματα των δημόσιων εκτελέσεων, όπως ο θείος του ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν, ο Γιανγκ Σονγκ Ταέκ, το 2013. Οι πιο κοινές όμως κατηγορίες εις βάρος των εκτελεσθέντων κυμαίνονται από «κλοπή χαλκού και ζώων» μέχρι δραστηριότητες «κατά του κράτους», καθώς και παράνομη διάσχιση των συνόρων προς την Κίνα, υπογραμμίζεται στην έκθεση. Από τις συνεντεύξεις των 610 Βορειοκορεατών αποστατών που ζουν στην Νότια Κορέα, προκύπτουν 19 αναφορές για ταυτόχρονες δημόσιες εκτελέσεις περισσοτέρων από 10 ανθρώπων. Πλήθη, συχνά εκατοντάδων, 1.000 ή περισσοτέρων πολλές φορές, συγκεντρώνονται για να παρακολουθήσουν τις εκτελέσεις. Το νεότερο άτομο που οι μαρτυρίες αναφέρουν ότι εκτελέστηκε είναι ένα 7χρονο παιδί.

Η οργάνωση εντόπισε 35 αναφορές δημοσίων εκτελέσεων που έγιναν μόνο σε μια συγκεκριμένη όχθη ποταμού. Οι εκτελέσεις συχνά γίνονται σε άγνωστες τοποθεσίες έπειτα από την δεκαετία του 1960. Έξι εκτελεσθέντες κρεμάστηκαν και 29 οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Το πρακτορείο Reuters τόνισε ότι δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει ανεξάρτητα τους απολογισμούς αυτούς της έρευνας.

Η TJWG τόνισε ότι το 83% ενός δείγματος 84 συνεντευξιαζόμενων δήλωσε μάρτυρας μιας δημόσιας εκτέλεσης. Δεν δόθηκαν συγκεκριμένα στοιχεία για το πόσο συχνές είναι αυτές οι εκτελέσεις. Ούτε για το πόσο συχνά αυτές αυξάνονται ή μειώνονται. Η οργάνωση σημείωσε ότι το δείγμα της έρευνας της που βασίζεται σε μαρτυρίες αποστατών, δεν είναι απαραίτητα αντιπροσωπευτικό. Παραδείγματος χάριν, ένας δυσανάλογος αριθμός των συμμετεχόντων στην έρευνα προέρχονται από βόρειες επαρχίες της Βόρειας Κορέας, όπου υπάρχει ευκολότερη πρόσβαση στα κινεζικά σύνορα για τους Βορειοκορεάτες που αποπειρώνται να αυτομολήσουν. Κάποιες αναφορές εκτελέσεων στη Βόρεια Κορέα έχουν αποδειχθεί ψευδείς, με αξιωματούχους να αναφέρονται ότι είχαν εκτελεστεί, και μετέπειτα να εμφανίζονται. Αυτό το μήνα, δημοσιεύματα έκαναν λόγο για εκτέλεση αξιωματούχων που συμμετείχαν στις αποτυχημένες συνομιλίες τον Φεβρουάριο μεταξύ Βόρειας Κορέας και Ηνωμένων Πολιτειών, στη σύνοδο κορυφής μεταξύ του Κιμ και του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. 

Την περασμένη εβδομάδα, ο Τραμπ έθεσε υπό αμφισβήτηση τα σχετικά δημοσιεύματα. «Δεν ξέρω αν αυτά τα δημοσιεύματα αληθεύουν», τόνισε ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος. «Τους αρέσει να κατηγορούν αμέσως τον Κιμ Γιονγκ Ουν». Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της Βόρειας Κορέας δεν προέβησαν σε σχόλιο.

Πηγή Σοκ στη Βόρεια Κορέα: Εντόπισαν τοποθεσίες δημοσίων εκτελέσεων

Μέλη των σωστικών συνεργείων επιχειρούν την Δευτέρα να προσεγγίσουν ένα αγοράκι, ηλικίας 2 ετών, που βρίσκεται παγιδευμένο, εδώ και 4 ημέρες, σε ένα εγκαταλελειμμένο στενό πηγάδι, στην πολιτεία Παντζάμπ, στη βόρεια Ινδία.

Ο Φατεχβίρ Σινγκ έπεσε την Πέμπτη στο πηγάδι βάθους 33 μέτρων και διαμέτρου 23 εκατοστών, την ώρα που έπαιζε στο χωράφι, το οποίο βρίσκεται κοντά στο σπίτι του στην περιοχή Σανγκρούρ, εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Βιτζάι Ιντέρ Σινγκλά, ένας βουλευτής του τοπικού κοινοβουλίου.

«Το πηγάδι το είχαν καλύψει με έναν σάκο με άμμο, όμως φαίνεται πως το παιδί περπάτησε πάνω του, γλίστρησε και έπεσε μέσα» περιέγραψε ο αξιωματούχος.

Ένα ελικόπτερο πρώτων βοηθειών έχει σπεύσει στην περιοχή, όπου επιχειρούν επίσης γερανοί και εκσκαφείς. Οι διασώστες προσπαθούν να τοποθετήσουν έναν αγωγό διαμέτρου περίπου ενός μέτρου παράλληλα με το πηγάδι για να φθάσουν στο βάθος που παραμένει εγκλωβισμένο το παιδί.

Οι αρχές δεν έχουν δώσει κανένα στοιχείο σχετικά με την κατάσταση του 2χρονου.

Πηγή Ινδία: 2χρονο αγοράκι εγκλωβισμένο σε πηγάδι επί τέσσερις μέρες