27 May, 2019
Home / 2019 / Μάιος (Page 97)

Δεν ξέρει κανείς εάν έχει νόημα να παρακολουθεί τις συγκρούσεις «αφηγημάτων» του ενός και του άλλου -της κυβέρνησης και της μείζονος αντιπολίτευσης· μάλλον χάνει τον…
χρόνο του, άσε που χαλάνε και τα νεύρα του με τις τόσες τους αδολεσχίες και παλλιλογίες. Είναι εκπληκτική η δύναμη του συστήματος, βοηθούμενου από τα επικοινωνιακά συνθήματα των «συγκρουόμενων».

Διαπληκτίζονται με κεντρικό άξονα τη βελτίωση συνθηκών διαβίωσης του ελληνικού λαού και απορεί κανείς: τι διαφορετικό κομίζουν οι αντίπαλοι; Είναι πιο έξυπνοι ή πιο κοινωνικοί, τάχα, οι μεν από τους δε; Εάν ναι, πώς διακρίνεται τούτο; Με δεδομένο ότι οι ιδεολογίες έχουν χάσει κάθε αίγλη εδώ και δεκαετίες και -επιπροσθέτως- με δεδομένο ότι είμαστε προτεκτοράτο [όποιος έχει άλλη γνώμη ιδού η Ρόδος και λοιπά], ποια απόφαση, ποιου κόμματος, μπορεί να επαναφέρει την αξιοπρέπεια των πολιτών και την αυτονομία και ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους;

Το πολιτικό σύστημα είναι τερατώδες, μια χοάνη εντός της οποίας αλέθονται όλα: η κριτική, η αντίσταση στο δήθεν από τη μια, η αρχομανία από την άλλη, η απληστία, η ματαιοδοξία και κάθε τι που συνέχει την κοινωνία στις αντιφάσεις της. Εχει καταφέρει το σύστημα να περιχαρακώσει την πολιτική αντιπαλότητα σε λεκτικές εξυπνάδες [λεκτικές στην ουσία ακροβασίες] του ενός προς τον άλλο.

Εχει επιτύχει επίσης να αποσυρθεί το ενδιαφέρον του πολίτη από την ουσία στους τύπους -ή ίδια ανοησία χρόνια τώρα, από τη μεταπολίτευση τουλάχιστον και εντεύθεν. Τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια υπήρχε ένα ενδιαφέρον γιατί η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης έφερε στο προσκήνιο τη μισή Ελλάδα που ώς τότε ήταν απομονωμένη και κατατρεγμένη.

Εχει γούστο που τούτη η κυβέρνηση διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι έχει αφήσει πίσω της το «παλαιό καθεστώς» και ότι πάσχει για το καλό των αδυνάτων. Ακόμη πιο πολύ πλάκα έχει ότι υπάρχουν άνθρωποι που χειροκροτάνε την τάχα ανωτερότητα του ενός ή του άλλου την ώρα που «θεατρινίζονται» στο θέατρο της Βουλής [και κοκορεύονται κιόλας -όχι οι χειροκροτητές, οι διαπληκτιζόμενοι].

Τι συνάγεται εξ όλων αυτών; Οτι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει ενόσω το πολιτικό σύστημα παραμένει αλώβητο και δεν εμφανίζονται δυνάμεις να το αμφισβητήσουν, να το γελοιοποιήσουν, να το αποδυναμώσουν. Να το ανατρέψουν μήπως; Ε, αφού αυτοί δεν ντρέπονται να μας κοροϊδεύουν, να μη γίνεται κάπου κάπου κανείς λίγο ουτοπικός, λίγο «ανορθολογιστής», λίγο «αντιθεατρικός»;

Πρέπει να επιμείνει κανείς στο πόσο οι άνθρωποι φανατίζονται και πόσο η ζωή τους εξαρτάται -τουλάχιστον έτσι φαίνεται- από τις έριδες, τάχα, των ανθρώπων της εξουσίας. Τους ακούς να υβρίζουν και να ασχημονούν όταν μιλάει ο αντίπαλος και απορείς: είναι δυνατόν να μη βλέπουν το θέατρο; Είναι πεπεισμένοι ότι αυτή είναι η πολιτική πραγματικότητα; Δεν έχουν να ακούσουν ή να δουν τίποτε καλύτερο; Μια συναυλία, ένα [πραγματικό] θέατρο; Πώς επέρχεται αυτή η αναστάτωση, ψυχική και νοητική;

Αλλά ποιος-ποια ξέρει ποια είναι τα προβλήματα· προέχει άρα να ομονοήσουμε στο να συνειδητοποιήσουμε ποιο είναι το πρόβλημα και μετά να αρχίσουμε τη συζήτηση [εάν υπάρχει χρόνος, εάν είναι αντιστρέψιμη η κατάσταση και λοιπά]…

Γιώργος Σταματόπουλος

Πηγή Το πολιτικό σύστημα και το θέατρο…

Του Γιάννη Αραχωβίτη

«Η κακία είναι μια ανοησία για εκείνους που δεν έχουν καταλάβει ότι δεν ζούμε για πάντα» – Αριστοτέλης

Στη ζωή πολλοί άνθρωποι θα μας βλάψουν , θα μας κάνουν κακό και θα μας αδικήσουν. Και σίγουρα αυτό δεν αρέσει σε κανένα μας.

Αυτό, όμως, απέχει πολύ από το να περνάμε την υπόλοιπη ζωής μας μέσα στην γκρίνια και την μουρμούρα, για το πόσο άδικη είναι η κοινωνία. Άδικη ή δίκαιη, αυτή είναι και εμείς θα πρέπει να μάθουμε να πηγαίνουμε πιο κάτω. Δεν εννοώ, ότι όσοι αδικούν, θα πρέπει να μένουν ατιμώρητοι και χωρίς συνέπειες. Αυτό είναι απαραίτητο για να λειτουργήσει μια κοινωνία. Κοινωνία χωρίς νόμους και δικαιοσύνη είναι αδύνατο.

Σε προσωπικό επίπεδο όμως, και από κάποιο σημείο και πέρα, θα πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε και να βαδίζουμε το δικό μας δρόμο. Γιατί η κακία που κρατάμε για τους άλλους, η αυτολύπηση που νοιώθουμε για τον εαυτό μας, και η μαυρίλα που μας πλακώνει γιατί κάποιος , για τους δικούς του λόγους ή και από ανοησία, μας έβλαψε, μόνο καλό δεν μας κάνει.

Βλέπω ανθρώπους στα τριάντα τους , στα σαράντα τους, να είναι πικραμένοι και να τα βάζουν με τους γονείς τους ακόμα, γιατί δεν τους βοήθησαν σε κάτι ή τους στέρησαν κάτι άλλο. Και το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία, γιατί αυτοί σήμερα είναι σε αυτό χάλι. Αυτό όμως, που δεν καταλαβαίνουν, είναι ότι, άλλο πράγμα είναι η εξήγηση και άλλο πράγμα η δικαιολογία. Το δικαίωμα της δικαιολογίας το χάνουμε, μας αφαιρείται, από την στιγμή που ενηλικιωνόμαστε.

Από εκεί και πέρα, το τι κάνουμε, το τι σκεφτόμαστε και το τι νοιώθουμε είναι δική μας ευθύνη και υπόθεση. Μόνο αν πάρουμε το 100% της ευθύνης της ζωής μας, θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από την κακία που νοιώθουμε στην ψυχή μας. Μόνο αν μάθουμε να συγχωρούμε, θα απελευθερωθούμε και θα συνεχίσουμε στο δικό μας ταξίδι. Γιατί όσο κρατάμε την κακία, άλλο τόσο μας κρατάει και αυτή. Εγκλωβιζόμαστε στον αρνητισμό, στο μίσος και στην κλάψα, με αποτέλεσμα, να αποσυντονιζόμαστε, να μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν και σε κάτι που μόνο κακό μας κάνει.

Βάλτε την συγχώρεση στο πρόγραμμά σας. Λίγα πράγματα αξίζει να τα κουβαλάτε μαζί σας. Ειδικά όταν σας ψυχοπλακώνουν και σας βασανίζουν χωρίς τελειωμό. Η κακία είναι βάρος στην ψυχή. Αφήστε το φως της συγχώρεσης να σας λυτρώσει. Με το κρατάτε κακία, τον εαυτό σας τιμωρείτε. Αυτός που σας έβλαψε, μπορεί και να μην το καταλαβαίνει ή να μην το θυμάται ή να μην υπάρχει.

Κανείς δεν σας ζητάει να αγκαλιάσετε αυτόν που σας αδίκησε. Όμως μπορείτε , τουλάχιστον να τον συγχωρέσετε, να απελευθερωθείτε και να συνεχίσετε , απρόσκοπτα πια, να δημιουργείτε τη δική σας ζωή και τον δικό σας παράδεισο. Έναν παράδεισο όπου το μίσος και η κακία δεν έχουν καμιά θέση. Η ζωή είναι μικρή και χρειάζεται να την ζήσουμε με αγάπη.

Πηγή Δεν αξίζει να κρατάτε κακία!

Η στιγμή όπου εκατοντάδες κόσμου μέσα στη Ροντόντα ψέλνουν τον Ακάθιστο ύμνο, που ιστορικά αποτελεί ωδή προς την Θεοτόκο, υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους.

H Ροτόντα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων ή Αρχαγγέλων κατά την περίοδου του Βυζαντίου.

Το ιστορικό μνημείο των 1700 ετών, άνοιξε και πάλι για το κοινό έπειτα απο 40 χρόνια.

Δείτε το βίντεο

Πηγή

The post Η στιγμή που ακούστηκε ο Ακάθιστος Ύμνος μέσα στη Ροντόντα. appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Η στιγμή που ακούστηκε ο Ακάθιστος Ύμνος μέσα στη Ροντόντα.

N’ αγαπάς ανθρώπους που κρύβουν μέσα τους το φως, ανθρώπους με ζεστό βλέμμα, που σε κάνει να αισθάνεσαι οικειότητα, με διεισδυτική ματιά, που μπορεί να διαβάσει κατευθείαν μέσα σου, με αληθινό χαμόγελο και παιχνιδιάρικο παιδικό βλέμμα, που δε ξέρεις ποτέ τι σκαρφίζεται.

N’ αγαπάς ανθρώπους ονειροπόλους, με εκείνη τη συνεχή αίσθηση του ανικανοποίητου στο βλέμμα τους σαν να ψάχνουν διαρκώς κάτι, ανθρώπους που συνεχίζουν να ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά παρά τα εμπόδια, γιατί έχουν καταλάβει ότι τα εμπόδια συνήθως τα κατασκευάζουμε εμείς, που δημιουργούν, που τολμούν, που δε φοβούνται να τσαλακωθούν ή να χαθούν και που προσπαθούν να βρουν κομμάτια του εαυτού τους μέσα στην τέχνη.

Ν’αγαπάς ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν, χωρίς να χρειάζεται πάντα να μιλήσεις, που επικοινωνείτε με χαμόγελα, βλέμματα και σιωπές που βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου σε εκείνους, που αποτελούν ένα σταθερό σημείο αναφοράς και σου υπενθυμίζουν την ταυτότητα και τον προορισμό σου αντίθετα προς τα καθημερινά αποπροσανατολιστικά μηνύματα.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που σε εκτιμούν για αυτό που είσαι-όχι γι’αυτό που θέλουν να είσαι, όχι γι’αυτό που θα έπρεπε να είσαι, όχι γι’αυτό που ήσουν, ανθρώπους που σε αντιμετωπίζουν ως προτεραιότητα στη ζωή τους και όχι απλά ως μια δεύτερη επιλογή, «που σε κοιτάνε λες και είσαι κάτι μαγικό»* που αγαπούν τις ατέλειές σου ,δεν τις ανέχονται απλώς.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που εκφράζουν την αγάπη τους ή αν δεν το έχουν πολύ με το «σ’αγαπώ», δε χάνουν ευκαιρία να αποδεικνύουν το ενδιαφέρον τους με πράξεις, ανθρώπους που δεν υπολογίζουν χιλιόμετρα για να είναι κοντά σου, που μπορείς να τους πάρεις τηλέφωνο ό,τι ώρα χρειαστείς γιατί «καμία» ώρα δε θεωρείται ακατάλληλη, που είναι ανοιχτοί σε ξαφνικές προτάσεις.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που καταλαβαίνουν την πολυπλοκότητα και τη σχετικότητα των πραγμάτων και δεν σε γεμίζουν με αφορισμούς, «τους σιωπηλούς ανθρώπους με το θορυβώδες μυαλό».* Ν’αγαπάς ανθρώπους που ζουν αληθινά, που βιώνουν έντονα και τις χαρές και τις λύπες, που κλαίνε είτε από συγκίνηση και χαρά είτε από στενοχώρια, που στα δίνουν όλα ή στα παίρνουν όλα,όμως,δεν υπάρχει συμβιβασμός ή μέση λύση, που μπορεί να πάθεις χίλια δύο μαζί τους, αλλά σίγουρα δε θα βαρεθείς.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους αισιόδοξους, που βλέπουν ευκαιρίες, όχι εμπόδια που πιστεύουν σε σένα πριν από σένα και σε βοηθούν να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου, που δε σταματούν να πιστεύουν στο καλό και το όμορφο που υπάρχει στον κόσμο, παρόλο που συχνά έρχονται αντιμέτωποι με το αντίθετο.

Ν’ αγαπάς ανθρώπους που αγαπούν τη ζωή

Με λίγα λόγια ν’ αγαπάς «εκείνους που αγαπούν τη ζωή και η λύπη τους είναι η δύναμη τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα».

Αν έχεις δίπλα σου τέτοιους ανθρώπους να τους αγαπάς και το κυριότερο να τους το λες και να τους το δείχνεις, επειδή έχουν περάσει πολλά ως μειονότητα και συνήθως δεν έχουν καταλάβει πόσο ξεχωριστοί είναι. Aν είσαι ένας από αυτούς, τότε καταλαβαίνεις τι εννοώ. Πηγή: Loukini.gr

Πηγή Ν’ αγαπάς ανθρώπους που αγαπούν τη ζωή


Γίνε λίγο πιο άνθρωπος, και δεν θα χάσεις..

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου

Δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας γίνομαι περίεργη. Δεν ξέρω αν με ενοχλούν άνθρωποι και καταστάσεις για τις οποίες παλιότερα αδιαφορούσα πλήρως. Ξέρω όμως πως όσο τα χρόνια περνούν με εξαγριώνουν συμπεριφορές που υστερούν σε σεβασμό, σε ευγνωμοσύνη, σε ταπεινότητα. Μισώ την υπεροψία, μισώ τη ζήλια, μισώ την ανασφάλεια, μισώ το ο ένας να θέλει τον υποβιβασμό του άλλου.

Και συνεχίζω… Κανείς δεν θέλει ο διπλανός του να προοδεύσει, κανείς δεν θέλει ο διπλανός του να νιώσει ευτυχισμένος, μπορεί και ποτέ να μην το θελήσει! Ζούμε όλοι θέλοντας να ελέγχουμε και να παρακολουθούμε με όποιο τρόπο μπορούμε τις ζωές των άλλων. Πόσο τιποτένιο! Γινόμαστε ανθρωπάρια. Διαφημίζουμε τις όποιες γνώσεις μας, τις όποιες επιτυχίες μας ή καλές μας πράξεις.

Όταν θέλουμε τη βοήθεια του συνανθρώπου μας ή την όποια εξυπηρέτηση από εκείνον, όχι μόνο κοιτάμε να τη ζητήσουμε με πλάγιο τρόπο για να μην φανούμε υποδεέστεροι, όχι μόνο του την παρουσιάζουμε ως κατά μια έννοια ασήμαντη, αλλά τον ρουφάμε και με τον οποιοδήποτε τρόπο.

Πολλές φορές εποφθαλμιούμε την επιτυχία, την ευτυχία, την ίδια τη ζωή του διπλανού μας. Δεν αναρωτιόμαστε ποτέ πως ο καθένας έχει φτάσει εκεί που μπόρεσε, ούτε το τίμημα της όποιας επιτυχίας ή ευτυχίας του. Τον κόπο που κατέβαλε για να καταφέρει να προοδεύσει, πόσο κουράστηκε, πόσα στερήθηκε. Μικρόμυαλοι, στενόμυαλοι, κακοί γινόμαστε οι άνθρωποι. Καθόλου ταπεινοί, καθόλου άνθρωποι.

Θα κλέψω μια ατάκα της Μαλβίνας: ”Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν”. Δυστυχώς αυτά τα λόγια τα εξηγούν όλα. Όταν κάποιος δεν έχει αγαπηθεί, δεν ξέρει να αγαπάει. Η αγάπη στη ζωή του καθενός θα έρθει από τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, τον σύντροφο, τα παιδιά, ένα ζωάκι. Όσο πιο μεγάλος είναι ο κύκλος των ζωντανών πλασμάτων που αφήνουμε να μας αγαπήσουν, τόσο μεγαλύτερη αγάπη αντίστοιχα θα νιώσουμε κι εμείς. Όσο λιγότερη αγάπη πήραμε ή αφήσαμε να πάρουμε (γιατί και αυτό υπάρχει) τόσο πιο περιορισμένη θα δώσουμε. Σκεφτείτε πως ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό δεν θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε και όλο κάτι θα μας φταίει. Εκτός κι αν δουλέψουμε το μέσα μας μόνοι μας…

Νιώθουμε αγάπη για τον συνάνθρωπό μας όταν χαμογελάσουμε μόλις τον δούμε. Όταν του δώσουμε μια ζεστή αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί, αληθινό. Όταν δεχθούμε την φιλοξενία του, όταν ακούσουμε κι εμείς αυτό που έχει να μας πει. Όταν τον αγαπήσουμε τόσο στις καλές όσο και στις κακές του στιγμές. Όταν τον σεβαστούμε. Όταν τον θαυμάσουμε για την εσωτερική ομορφιά του, για το σπίτι του (μικρό ή μεγάλο, αρκεί να υπάρχει σ΄ αυτό αγάπη), για τη δουλειά του σημαντική ή ασήμαντη, για ένα όμορφο γεύμα που θα μας προσφέρει, για ένα απλό δώρο που θα μας χαρίσει.

Δεν αντέχω άλλη υποκρισία. Δεν αντέχω τους δήθεν και τους ψεύτικους, τους χειριστικούς. Ειδικά τους τελευταίους τους σιχαίνομαι.

Γιατί παιδιά δεν γινόμαστε όλοι λίγο πιο απλοί, πιο αληθινοί; Λίγο πιο άνθρωποι; Ας κάνουμε καλές πράξεις, όμως ας μην τις διατυμπανίζουμε. Ας τις κρατήσουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας και όχι για τη σωτηρία του φαίνεσθαι. Αυτό θα πρέπει να το αφήσουμε να το κρίνει κάποιος πολύ περισσότερο ανώτερός μας, όταν θα έρθει η ώρα εκείνη της κρίσης…

Άνθρωποι, σας παρακαλώ, γίνεται λίγο πιο άνθρωποι, σκεφτείτε, γιατί αυτό είναι που σας διαφοροποιεί από όλα τα υπόλοιπα ζωντανά όντα…


ΠΗΓΗΠηγή Γίνε λίγο πιο άνθρωπος, και δεν θα χάσεις..


Γίνε λίγο πιο άνθρωπος, και δεν θα χάσεις..

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου

Δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας γίνομαι περίεργη. Δεν ξέρω αν με ενοχλούν άνθρωποι και καταστάσεις για τις οποίες παλιότερα αδιαφορούσα πλήρως. Ξέρω όμως πως όσο τα χρόνια περνούν με εξαγριώνουν συμπεριφορές που υστερούν σε σεβασμό, σε ευγνωμοσύνη, σε ταπεινότητα. Μισώ την υπεροψία, μισώ τη ζήλια, μισώ την ανασφάλεια, μισώ το ο ένας να θέλει τον υποβιβασμό του άλλου.

Και συνεχίζω… Κανείς δεν θέλει ο διπλανός του να προοδεύσει, κανείς δεν θέλει ο διπλανός του να νιώσει ευτυχισμένος, μπορεί και ποτέ να μην το θελήσει! Ζούμε όλοι θέλοντας να ελέγχουμε και να παρακολουθούμε με όποιο τρόπο μπορούμε τις ζωές των άλλων. Πόσο τιποτένιο! Γινόμαστε ανθρωπάρια. Διαφημίζουμε τις όποιες γνώσεις μας, τις όποιες επιτυχίες μας ή καλές μας πράξεις.

Όταν θέλουμε τη βοήθεια του συνανθρώπου μας ή την όποια εξυπηρέτηση από εκείνον, όχι μόνο κοιτάμε να τη ζητήσουμε με πλάγιο τρόπο για να μην φανούμε υποδεέστεροι, όχι μόνο του την παρουσιάζουμε ως κατά μια έννοια ασήμαντη, αλλά τον ρουφάμε και με τον οποιοδήποτε τρόπο.

Πολλές φορές εποφθαλμιούμε την επιτυχία, την ευτυχία, την ίδια τη ζωή του διπλανού μας. Δεν αναρωτιόμαστε ποτέ πως ο καθένας έχει φτάσει εκεί που μπόρεσε, ούτε το τίμημα της όποιας επιτυχίας ή ευτυχίας του. Τον κόπο που κατέβαλε για να καταφέρει να προοδεύσει, πόσο κουράστηκε, πόσα στερήθηκε. Μικρόμυαλοι, στενόμυαλοι, κακοί γινόμαστε οι άνθρωποι. Καθόλου ταπεινοί, καθόλου άνθρωποι.

Θα κλέψω μια ατάκα της Μαλβίνας: ”Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν”. Δυστυχώς αυτά τα λόγια τα εξηγούν όλα. Όταν κάποιος δεν έχει αγαπηθεί, δεν ξέρει να αγαπάει. Η αγάπη στη ζωή του καθενός θα έρθει από τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, τον σύντροφο, τα παιδιά, ένα ζωάκι. Όσο πιο μεγάλος είναι ο κύκλος των ζωντανών πλασμάτων που αφήνουμε να μας αγαπήσουν, τόσο μεγαλύτερη αγάπη αντίστοιχα θα νιώσουμε κι εμείς. Όσο λιγότερη αγάπη πήραμε ή αφήσαμε να πάρουμε (γιατί και αυτό υπάρχει) τόσο πιο περιορισμένη θα δώσουμε. Σκεφτείτε πως ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό δεν θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε και όλο κάτι θα μας φταίει. Εκτός κι αν δουλέψουμε το μέσα μας μόνοι μας…

Νιώθουμε αγάπη για τον συνάνθρωπό μας όταν χαμογελάσουμε μόλις τον δούμε. Όταν του δώσουμε μια ζεστή αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί, αληθινό. Όταν δεχθούμε την φιλοξενία του, όταν ακούσουμε κι εμείς αυτό που έχει να μας πει. Όταν τον αγαπήσουμε τόσο στις καλές όσο και στις κακές του στιγμές. Όταν τον σεβαστούμε. Όταν τον θαυμάσουμε για την εσωτερική ομορφιά του, για το σπίτι του (μικρό ή μεγάλο, αρκεί να υπάρχει σ΄ αυτό αγάπη), για τη δουλειά του σημαντική ή ασήμαντη, για ένα όμορφο γεύμα που θα μας προσφέρει, για ένα απλό δώρο που θα μας χαρίσει.

Δεν αντέχω άλλη υποκρισία. Δεν αντέχω τους δήθεν και τους ψεύτικους, τους χειριστικούς. Ειδικά τους τελευταίους τους σιχαίνομαι.

Γιατί παιδιά δεν γινόμαστε όλοι λίγο πιο απλοί, πιο αληθινοί; Λίγο πιο άνθρωποι; Ας κάνουμε καλές πράξεις, όμως ας μην τις διατυμπανίζουμε. Ας τις κρατήσουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας και όχι για τη σωτηρία του φαίνεσθαι. Αυτό θα πρέπει να το αφήσουμε να το κρίνει κάποιος πολύ περισσότερο ανώτερός μας, όταν θα έρθει η ώρα εκείνη της κρίσης…

Άνθρωποι, σας παρακαλώ, γίνεται λίγο πιο άνθρωποι, σκεφτείτε, γιατί αυτό είναι που σας διαφοροποιεί από όλα τα υπόλοιπα ζωντανά όντα…


ΠΗΓΗΠηγή Γίνε λίγο πιο άνθρωπος, και δεν θα χάσεις..

Τουλάχιστον οχτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν και 15 ακόμη τραυματίστηκαν σήμερα το βράδυ από επίθεση βομβιστή καμικάζι σε μια αγορά στην Βαγδάτη, τόνισαν πηγές ασφαλείας και ο ιρακινός στρατός.

Ο βομβιστής καμικάζι ενεργοποίησε τη ζώνη με τα εκρηκτικά που έφερε στην αγορά Τζαμίλα στην περιοχή Σαντρ Σίτι, βορειοανατολικό προάστιο της ιρακινής πρωτεύουσας, καθώς ήταν περικυκλωμένος από δυνάμεις ασφαλείας, τόνισε οι ιρακινές ένοπλες δυνάμεις.

Σύμφωνα με τον στρατό αρκετοί άνθρωποι σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν χωρίς δίνουν ακριβή απολογισμό.

Ένας αστυνομικός έκανε λόγο στο Γαλλικό Πρακτορείο για τουλάχιστον 8 νεκρούς και 15 τραυματίες. Ο απολογισμός αυτός επιβεβαιώθηκε από μια πηγή στο νοσοκομείο αλ Κίντι.

Η βραδινή επίθεση συνέβη μέρες μετά την έναρξη του ραμαζανιού.

Δεν έχει υπάρξει άμεση ανάληψη ευθύνης της επίθεσης.

Πηγή Ιράκ: Τουλάχιστον 8 νεκροί από επίθεση βομβιστή καμικάζι σε αγορά στην Βαγδάτη

Νέα καταπληκτική εμφάνιση του κορυφαίου Ελληνα τενίστα σε χωμάτινη επιφάνεια λίγο πριν από το Ρολάν Γκαρός

Πετάει πλέον και στις χωμάτινες επιφάνειες ο Στέφανος Τσιτσιπάς. Ο κορυφαίος Ελληνας τενίστας, ο οποίος πριν από μερικές ημέρες κατέκτησε πανηγυρικά το τουρνουά στο Εστορίλ, τον τρίτο τίτλο στην πολλά υποσχόμενη καριέρα του, συνεχίζει τις καταπληκτικές εμφανίσεις του λίγο προτού ριχτεί στη μάχη του Ρολάν Γκαρός.

Και το κάνει σε ένα υψηλότερου επιπέδου τουρνούα από εκείνο του Εστορίλ, όπως είναι το… 1000άρι ATP της Μαδρίτης. Μετά την επικράτησή του απέναντι στον Γάλλο Μαναρινό με 2-0 σετ στον β’ γύρο, ο Τσιτσιπάς ισοπέδωσε επίσης με 2-0 (6-3, 6-4) και τον Ισπανό Φερνάνδο Βερντάσκο, ο οποίος είναι νούμερο 38 στην παγκόσμια κατάταξη.

Ο Τσιτσιπάς μπήκε δυναμικά στο παιχνίδι και κέρδισε το πρώτο σετ άνετα με 6-3 κάνοντας ένα μπρέικ στον αντίπαλό του στο τέταρτο γκέιμ. Ακόμη πιο φορτσάτος μπήκε και στο δεύτερο σετ καθώς έσπασε το σέρβις του Βερντάσκο στο πρώτο γκέιμ, ενώ ακολούθησε και δεύτερο μπρέικ στο πέμπτο γκέιμ (4-1).

Ο Ισπανός απάντησε με μπρέικ στο επόμενο γκέιμ (4-2) αλλά ο Τσιτσιπάς διατήρησε το χέρι του μέχρι το φινάλε (6-4) φτάνοντας σε μια σημαντική νίκη που καταδεικνύει πλέον και τη σταθερότητα που έχει αποκτήσει στο παιχνίδι του απέναντι σε ανταγωνιστικούς παίκτες.

Απέναντί του στους προημιτελικούς θα βρει τον νικητή του ζευγαριού Α. Ζβέρεφ (Γερμανία) – Χουρκάζ (Πολωνία).

https://platform.twitter.com/widgets.js

Πηγή Ασταμάτητος ο Τσιτσιπάς στη Μαδρίτη, σάρωσε και τον Βερντάσκο – ΒΙΝΤΕΟ

Ένα βραχύβιο «πείραμα» της Εξέλιξης!

Κινέζοι παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν στη βορειοανατολική Κίνα ένα μικρόσωμο δεινόσαυρο λίγο μεγαλύτερο από κίσσα, ο οποίος πετούσε με φτερά σαν της νυχτερίδας.

Ο δεινόσαυρος, που έμοιαζε με ιπτάμενο σκίουρο και ονομάσθηκε Αμποπτέρυξ, έζησε πριν 163 εκατομμύρια χρόνια, είχε μήκος μόνο 32 εκατοστών και βάρος περίπου 300 γραμμαρίων.

Ο Αμποπτέρυξ (Ambopteryx longibrachium), ο οποίος αποτέλεσε ένα πρώιμο βραχύβιο «πείραμα» στην εξέλιξη της πτήσης και της εμφάνισης των πουλιών, είναι ο δεύτερος δεινόσαυρος που έχει βρεθεί με μεμβρανώδεις φτερούγες, μετά τον Γι Τσι (σημαίνει «παράξενη φτερούγα» στα μανδαρινικά κινέζικα), που έζησε δύο έως τρία εκατομμύρια χρόνια αργότερα και ένα κακοδιατηρημένο απολίθωμα του είχε βρεθεί το 2015 στη βορειοδυτική Κίνα.

Οι δεινόσαυροι πειραματίσθηκαν με το πέταγμα, ώσπου τα πρώτα πουλιά εμφανίστηκαν πριν περίπου 150 εκατομμύρια χρόνια. Αντίθετα με τα πουλιά, ο Αμποπτέρυξ διέθετε μεμβρανώδεις φτερούγες που έμοιαζαν με εκείνες των πτερόσαυρων, των ιπτάμενων ερπετών που εμφανίστηκαν πριν 230 εκατομμύρια χρόνια, καθώς και των νυχτερίδων, των ιπτάμενων θηλαστικών που έκαναν την εμφάνιση τους πριν 50 εκατομμύρια χρόνια.

Είναι άγνωστο πόσο καλά μπορούσε να πετάει ο Αμποπτέρυξ, ο οποίος μάλλον περνούσε τον περισσότερο χρόνο του πάνω στα δέντρα ή πετώντας από το ένα στο άλλο. Πάντως το καλοδιατηρημένο απολίθωμα του επιτρέπει να μελετηθούν λεπτομέρειες του μαλακού ιστού των φτερούγων του, του φτερώματος του σώματος του, ακόμη και του περιεχομένου του στομαχιού του (που αποκάλυψε ότι έτρωγε τα πάντα, τόσο φυτά όσο και άλλα ζώα).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Μιν Γουάνγκ του Ινστιτούτου Παλαιοντολογίας των Σπονδυλωτών και Παλαιοανθρωπολογίας της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature».

«Το νέο απολίθωμα επιβεβαιώνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πράγματι υπήρξαν δεινόσαυροι με φτερούγες σαν των νυχτερίδων. Η εξέλιξη του πετάγματος δεν ήταν μια ομαλή σταδιακή πορεία από τους δεινόσαυρους στα πουλιά. Μεσολάβησε πολύς πειραματισμός», δήλωσε ο παλαιοντολόγος Στέφεν Μπρουσάτε του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

«Οι ανακαλύψεις του Αμποπτέρυγα και του Γι Τσι αλλάζουν τελείως την άποψη μας για την προέλευση του πετάγματος των πουλιών. Για πολύ καιρό πιστεύαμε ότι τα φτερά ήσαν το μόνο μέσο πτήσης. Όμως οι νέες ανακαλύψεις δείχνουν σαφώς ότι οι μεμβρανώδεις φτερούγες εξελίχθηκαν επίσης σε μερικούς δεινόσαυρους στενά σχετιζόμενους με τα πουλιά. Τελικά, το εύρος και η ποικιλία του πειραματισμού σχετικά με το πέταγμα είναι μεγαλύτερα από ότι προηγουμένως νομίζαμε. Και ίσως να έχουμε δει μόνο την κορυφή του παγόβουνου», δήλωσε ο Γουάνγκ.

Σήμερα ζουν σχεδόν 10.000 είδη πουλιών, αλλά δεν έχει επιβιώσει κανείς από τους δεινόσαυρους-νυχτερίδες, πράγμα που, κατά τους επιστήμονες, δείχνει ότι η εξέλιξη πειραματίστηκε μαζί τους και προτίμησε τελικά τα πουλιά, τα οποία είχαν μεγαλύτερες ικανότητες στο πέταγμα. Πηγή: dokari.gr

Πηγή Ανακαλύφθηκε στην Κίνα ασυνήθιστος μικροσκοπικός δεινόσαυρος με φτερά νυχτερίδας

Ποιος είπε πως δεν ανεβαίνουν σε δίκυκλα οι… κότες; Αντίθετα, ανεβαίνουν κανονικά και φορούν, φυσικά, και προστατευτικό κράνος.

Τον γύρο του διαδικτύου κάνει ένα γενναίο κοτόπουλο που λατρεύει να κάνει βόλτες με το ποδήλατο, μαζί με τη γυναίκα που το φροντίζει.

Όπως θα δείτε, για λόγους ασφαλείας, φοράει και… κράνος στο κεφάλι του.

Το βίντεο έγινε viral μέσα σε λίγες στιγμές.

Πηγή Κοτόπουλο φοράει κράνος και ανεβαίνει… σε δίκυκλο (ΒΙΝΤΕΟ)