20 May, 2019
Home / 2019 / Μάρτιος (Page 13)

Το «Νηστίσιμο, ιδανικό για vegan» βρέθηκε να περιέχει γάλα

Τη διακίνηση τυριού με την επωνυμία «Νηστίσιμο, ιδανικό για vegan», το οποίο βρέθηκε να περιέχει γάλα διαπίστωσε ο ΕΦΕΤ και συγκεκριμένα η Περιφερειακή Διεύθυνση Θεσσαλίας, στο πλαίσιο διερεύνησης επώνυμης καταγγελίας.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, το γάλα έστω και σε ίχνη συνιστά αλλεργιογόνο παράγοντα και μπορεί να επηρεάσει άτομα με ευαισθησία σε αυτό.

Πρόκειται για το προϊόν: «Νηστίσιμο, ιδανικό για vegan, ελληνικής προέλευσης σε συσκευασία προστατευμένης ατμόσφαιρας των 200 γρ., τυρί κομμένο σε φέτες, με κωδικό παραγωγής Lot: 70058.162.65, ημερομηνία παραγωγής: 22/11/2018, ημερομηνία συσκευασίας: 06/03/2019 και ημερομηνία ανάλωσης: 21/08/2019, το οποίο διακινείται από την εταιρεία ΑΦΟΙ ΑΝΔ. ΜΠΡΕΖΑ – ΤΥΡΝΑΒΟΣ».

Ο ΕΦΕΤ ζήτησε την ανάκληση / απόσυρση της συγκεκριμένης παρτίδας του ανωτέρω προϊόντος, ενώ ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη οι σχετικοί έλεγχοι.

Πηγή Ο ΕΦΕΤ ανακαλεί νηστίσιμο τυρί

1. Το αγαπημένο σας τραγούδι το έχετε συνδέσει με ένα συναισθηματικό γεγονός.

2. Η μουσική επηρεάζει την προοπτική σας για τα πράγματα.

Αυτό είναι κάπως προφανές. Έρευνα του πανεπιστημίου του Gronningen έδειξε πως η μουσική έχει τρομερή επίδραση στην αντίληψή σας.

3. Όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνετε στους άλλους τόσο πιο ευτυχισμένοι είστε.

Φροντίστε τώρα στις διακοπές σας να δώσετε αρκετόν.

4. Επενδύστε χρήματα για εμπειρίες παρά για υλικά αγαθά.

Συλλέξτε αναμνήσεις όχι αντικείμενα.

5. Τα παιδιά σήμερα έχουν μεγαλύτερο άγχος από ότι ένας τρόφιμος ψυχιατρείου του 1950.

Πράγμα που είναι αρκετά τρομακτικό αλλά δεν εκπλήσσει. Ο μισός ανθρώπινος πληθυσμός σήμερα υποφέρει από σύνδρομα άγχους και κατάθλιψης.

6. Κάποιες θρησκευτικές πρακτικές ελαττώνουν το στρες .

Το βιβλίο της αμερικανικής εταιρείας πάνω στις εναλλαγές της διάθεσης, μας λέει πως οι άνθρωποι που ασχολούνται με την θρησκεία έχουν λιγότερο στρες.

7. Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία αλλά μέχρι 75.000 δολάρια το χρόνο.

Αυτά είναι αρκετά να μην είστε φτωχοί και να έχετε όσα είναι απαραίτητα.

8. Όταν βρίσκεστε με χαρούμενους ανθρώπους, γίνεστε και εσείς χαρούμενοι.

Αυτό δεν μας εκπλήσσει.

9. Οι άνθρωποι από 18 έως 33 νοιώθουν το μεγαλύτερο άγχος.

Οικογένεια,εκπαίδευση, εργασία, συμβάλουν στο άγχος.

10. Πείθοντας τον εαυτό σας ότι κοιμηθήκατε καλά, κάνει τον εγκέφαλό σας να το πιστέψει.

Έτσι έχετε μεγαλύτερη ενέργεια. Το ονομάζουν Placebo sleep.

11. Οι έξυπνοι άνθρωποι υποτιμούν τον εαυτό τους ενώ οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν πολλά νομίζουν ότι είναι πανέξυπνοι. Είναι το σύνδρομο Dunning Kruger Effect, και υπάρχει αληθινά. Απλά πηγαίνετε στο Facebook και θα καταλάβετε τι εννοώ.

12. Όταν θυμάστε ένα περασμένο γεγονός, στην πραγματικότητα θυμάστε την τελευταία φορά που συνέβη.

Να γιατί οι αναμνήσεις μας ξεθωριάζουν και αλλοιώνονται με τον χρόνο.

13. Οι αποφάσεις σας είναι πιο λογικές όταν τις σκέφτεστε σε άλλη γλώσσα.

Μια μελέτη στο πανεπιστήμιο του Σικάγου έδειξε ότι οι πολίτες της Κορέας που σκέφτονταν σε ξένη γλώσσα , ελάττωσαν τις γενικές τους προκαταλήψεις.

14. Εάν ανακοινώνετε το τι σκοπεύετε να κάνετε, έχετε λιγότερες πιθανότητες να το πετύχετε.

Είναι αλήθεια. Τα τεστ από το 1930 και μετά το αποδεικνύουν.

tumblr_lf0uacdp3u1qbf9iz

Πηγή

The post 14 καταπληκτικές ψυχολογικές αλήθειες που όλοι πρέπει να ξέρουν! Για την Νο11 θα συμφωνήσετε απόλυτα appeared first on LINE LIFE.

Πηγή 14 καταπληκτικές ψυχολογικές αλήθειες που όλοι πρέπει να ξέρουν! Για την Νο11 θα συμφωνήσετε απόλυτα


Τι γινόταν με τις εγκοιμήσεις και τα όνειρα των αρχαίων Ελλήνων; (2)

Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν οι μελετητές, ονειρομαντεία είναι η προφητεία του μέλλοντος η οποία έχει άμεση σχέση με την ερμηνεία των ονείρων. Ονομάζεται επίσης ονειροκριτική ή ονειρομαντική. Πώς εξηγούνται τα όνειρα από τους αρχαίους χρόνους και την λαϊκή παράδοση μέχρι τον Σίγκμουντ Φρόιντ και τον Kαρλ Γιουνγκ!..
ΣΥΜΦΩΝΑ με όσα υποστηρίζουν οι μελετητές (1), ονειρομαντεία είναι η προφητεία του μέλλοντος η οποία έχει άμεση σχέση με την ερμηνεία των ονείρων. Ονομάζεται επίσης ονειροκριτική ή ονειρομαντική. 

Ήδη από την αρχαιότητα ο άνθρωπος απέδιδε στα όνειρα επέμβαση του θείου και γενικά των απόκρυφων δυνάμεων. Διαμορφώθηκαν έτσι ορισμένοι τρόποι και μέθοδοι ερμηνείας των διαφόρων ονείρων και δημιουργήθηκαν ονειροκριτικά συγγράμματα. Ένα από τα αρχαιότερα είναι του σοφιστή Αντιφώντα, που ήταν σύγχρονος του Σωκράτους. Το έργο αυτό ονομαζόταν «Περί κρίσεως ονείρων». 

Πολύ αργότερα, τον 2o αι. μ.Χ., ο Αρτεμιδώριος έγραψε ένα παρόμοιο έργο, που σώζεται μέχρι σήμερα. 
Οι αρχαίοι Έλληνες εξάλλου είχαν προσωποποιήσει τα όνειρα. Ο Όνειρος ήταν θεός, άγγελος του Δία που τον έστελνε στους ανθρώπους όταν κοιμόνταν για να τους συμβουλέψει και να τους γνωστοποιήσει αυτά που πρόκειται να συμβούν. 
Σύμφωνα με τον Ησίοδο, τα Όνειρα είναι παιδιά της Νύκτας και αδέλφια του θανάτου και του Ύπνου. Μεταγενέστεροι ποιητές έδωσαν στον θεό των ονείρων το όνομα του Μορφέα. 
Στην Οδύσσεια, ο Όμηρος αναφέρει τον Όνειρο ως δαίμονα του Άδη. Τα απατηλά όνειρα έβγαιναν από μια πύλη από ελεφαντόδοντο, τα αληθινά έβγαιναν από μια κεράτινη πύλη, κάτι που αναφέρει ο Βιργίλιος στην στην «Αινειάδα» (VI, 894). 
Τα πνεύματα των πεθαμένων επίσης, όσο δεν είχαν φτάσει στο βασίλειο του Άδη, είχαν τη δύναμη να εμφανίζονται στον κοιμισμένο με τη μορφή ονείρου!

ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΄Η ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΔΗ;


Μεταγενέστεροι ποιητές ονομάζουν τα όνειρα γιους του Ύπνου, και τους δίνουν χωριστά ονόματα. Ο Όνειρος, ως θεός των ονείρων, λατρευόταν μαζί με τον Ύπνο αλλά και μόνος του. Τον τιμούσαν μάλιστα ιδιαίτερα στα ονειρομαντεία και στα Ασκληπιεία, με δεδομένη την γνωστή πρακτική τους, αφού οι γιατροί των Ασκληπιείων πήγαιναν στους εγκοιμισμένους ασθενείς και έλεγαν στ’ αυτί τους τι λέει ο Ασκληπιός να πράξουν για να θεραπευθούν. Μόλις αυτοί ξυπνούσαν, διηγούνται στους γιατρούς την επιθυμία του Ασκληπιού και οι γιατροί (που ήσαν οι πραγματικοί δράστες) έκαναν δήθεν ό,τι επιθυμούσε ο Ασκληπιός για να θεραπευθούν οι ασθενείς (!!).
Ο άνθρωπος, όπως γράφει ένα ειδικό περιοδικό (2), από την αρχαιότητα έδινε μεγάλη σημασία στα όνειρα, τα οποία πίστευε ότι πολλές φορές ήταν προφητικά ή ακόμη και συμβολικά. Πολλά όνειρα έχουν συσχετιστεί με ιστορικά, αλλά και θρησκευτικά γεγονότα και έχουν περάσει στην ιστορία σαν σύμβολα και σαν θεία μηνύματα. 
Από τη Βίβλο, για παράδειγμα, γνωστά είναι τα όνειρα του Φαραώ με τις εφτά παχιές και εφτά ισχνές αγελάδες που ερμήνευσε ο Ιωσήφ, ενώ ο Δανιήλ ήταν αυτός που ερμήνευσε το παράδοξο όνειρο του Ναβουχοδονόσορα!..
Μη λησμονούμε, ασφαλώς, το όνειρο του Ιακώβ, που είχε δει στον ύπνο του μια σκάλα από τη γη ως τον ουρανό, ενώ είναι γνωστό, ότι ένα όνειρο έσωσε και τον Χριστό από τη σφαγή του Ηρώδη, που προειδοποίησε τους γονείς του κι έφυγαν για την Αίγυπτο!.. 

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ!..

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι τα όνειρα προμηνύουν το μέλλον. Γι’ αυτό και υπήρχε μια ειδική κατηγορία από ιερομάντεις για την εξήγηση τους. Πίστευαν ακόμη ότι τα όνειρα τα έστελνε ο Δίας για να προειδοποιήσει τους ανθρώπους για όσα έμελλε να συμβούν στο μέλλον. Οι αρχαίοι λάτρευαν σαν θεό του ονείρου τον Μορφέα, για τον οποίο πίστευαν ότι στα όνειρα έπαιρνε ανθρώπινη μορφή, ενώ τα δύο αδέλφια του, ο Φοβήτωρ και ο Φάντασος, παρίσταναν ζώα και άψυχα αντικείμενα. Και οι τρεις ήταν παιδιά του Ύπνου, αδελφός του οποίου ήταν και ο Όνειρος, τον οποίο ο θεός Απόλλωνας έστελνε στους αρρώστους κατά τη διάρκεια του ύπνου, για να τους υποδείξει τρόπους θεραπείας. Ο Αριστοτέλης, συνεχιστής του Ιπποκράτη στην ονειρογραφία, αναφέρεται συχνά στα έργα του στον ύπνο και στα όνειρα.

Ο Πλάτων, εισηγητής του «φιλοσοφικού» ονείρου αναζητεί σύμβολα στα όνειρα διαφόρων τόπων και εποχών. Για παράδειγμα, το λιοντάρι στους ονειρικούς συνδυασμούς με τη μυθοπλαστική φαντασία συμβολίζει τη δύναμη, τον φόβο και την εξουσία. Αντίθετα οι σκύλοι, οι λύκοι και διάφορα σαρκοβόρα ζώα αντιστοιχούν στην αδικία.

Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποίησαν τα όνειρα και για θεραπευτικούς σκοπούς. Κατά τη διάρκεια της Εγκοιμήσεως σε κάποιο ιερό χώρο ο ασθενής δεχόταν ένα αποκαλυπτικό όνειρο το οποίο του έδειχνε και τον τρόπο θεραπείας που έπρεπε να ακολουθήσει.
Ο αποκαλυπτικός και συμβολικός χαρακτήρας των ονείρων ισχύει μέχρι και σήμερα και όλοι λίγο πολύ έχουμε ακούσει κατά καιρούς διάφορες ερμηνείες για τα όνειρα. Ερμηνείες που μπορεί να διαφέρουν από τη μία περιοχή στην άλλη. Μερικά σύμβολα όμως είναι ευρέως γνωστά, για παράδειγμα το καθαρό νερό στον ύπνο συμβολίζει την επιτυχία και τη χαρά. Το θολό νερό στεναχώρια και μπερδέματα. Tα φρέσκα και ωραία λουλούδια συμβολίζουν τη χαρά. Tα ξερά και μαραμένα δυσάρεστες καταστάσεις.

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Με τα όνειρα ασχολήθηκαν τα νεότερα χρόνια και οι επιστήμονες, οι οποίοι από τη μεριά τους τονίζουν ότι όσο απαραίτητος είναι ο ύπνος για το σώμα μας, άλλο τόσο είναι και τα όνειρα για την ψυχή μας.
Σίγκμουντ Φρόιντ
Ο πρώτος που επιχείρησε να δώσει επιστημονική ερμηνεία στα όνειρα ήταν ο Φρόιντ, ο οποίος υποστήριξε ότι στα όνειρα ο άνθρωπος παρουσιάζεται όπως πραγματικά είναι, απελευθερωμένος από τις κοινωνικές του δεσμεύσεις. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, τα όνειρα αντικατοπτρίζουν τους πιο κρυφούς μας πόθους, οι οποίοι είναι ριζωμένοι από την παιδική μας ηλικία, ενώ έδωσε και ιδιαίτερη έμφαση στο ερωτικό περιεχόμενο των ονείρων Ο Φρόιντ πίστευε ότι ο εγκέφαλος είναι χωρισμένος σε δύο περιοχές: το συνειδητό και το υποσυνείδητο. Σύμφωνα με τη θεωρία του, το υποσυνείδητο περιλαμβάνει τα ένστικτα. Σε αυτό βρίσκονται θαμμένες οι επιθυμίες και οι ορμές που εκφράζονται στα όνειρα μας. Κατά τον Φρόιντ όλοι οι υγιείς άνθρωποι έχουν ως ένα σημείο απωθημένες επιθυμίες και καταναλώνουν μεγάλη πνευματική ενέργεια για να τις διατηρούν κρυμμένες στο υποσυνείδητο και τα όνειρα αποτελούν το μοναδικό σύμπτωμα που εμφανίζουν. Όταν επεξεργαζόμαστε τα όνειρα πρέπει να έχουμε υπόψη μας δύο στοιχεία: το όνειρο όπως το θυμόμαστε και αυτό που συμβολίζει.
Καρλ Γιουνγκ
0 Καρλ Γιουνγκ διαφώνησε με τον Φρόιντ ως προς την προέλευση των ονείρων. Ο Φρόιντ πίστευε ότι τα όνειρα είναι προϊόν των κρυφών καταπιεσμένων πόθων. 0 Γιουνγκ, από την άλλη, υποστήριζε ότι φανερώνουν τις μύχιες επιθυμίες και λαχτάρες μας και βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε τις υποσυνείδητες φιλοδοξίες μας και να τις υλοποιήσουμε, θεωρούσε ότι τα όνειρα είναι μηνύματα από τον εαυτό μας προς τον εαυτό μας και θα πρέπει να τα παίρνουμε σοβαρά. Ο Φρόιντ δεν πίστευε ότι η ερμηνεία των ονείρων μπορεί να γίνει από εμάς τους ίδιους. Αντίθετα ο Γιουνγκ πίστευε ότι είναι αναγκαίο να γίνει αυτό, αφού αυτός είναι και ο σκοπός των ονείρων, δηλαδή να το καταλάβουμε. Οι σύγχρονοι ψυχολόγοι στην πλειοψηφία τους υιοθετούν τη θεωρία του Γιουνγκ.

Κάθε όνειρο, λοιπόν, είναι μήνυμα από τον εαυτό μας για μας και το οποίο στη συνέχεια θα πρέπει να αποκρυπτογραφήσουμε και να κατανοήσουμε. Δεν είναι όμως εύκολο για όλους να ερμηνεύουν τα όνειρα τους. Κάποιοι μπορούν, ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι δεν θα το καταφέρουν ποτέ. Το πιο σημαντικό είναι να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε ένα όνειρο με ηρεμία γιατί ο εκνευρισμός και η σύγχυση περιπλέκουν περισσότερο την κατάσταση.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΤΕΛΙΚΑ, ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ;
Χωρίς αμφιβολία, όταν μιλάμε για όνειρο, εννοούμε την πιο τυπική μορφή ψυχικής δραστηριότητας του ανθρώπου που κοιμάται. 

Οι νεότερες ψυχοφυσιολογικές έρευνες διαπιστώνουν ότι κατά μέσο όρο βλέπει κανείς τρία όνειρα, κάθε νύχτα, αν και ύστερα δεν τα θυμάται πάντα, ότι τα όνειρα διαρκούν τόσο χρόνο όσος περίπου χρειάζεται για να τα αφηγηθούμε και ότι και μερικά θηλαστικά επίσης (γάτες, σκύλοι, λιοντάρια κλπ.) έχουν στον ύπνο τους ψυχικές δραστηριότητες όμοιες με τα όνειρα του ανθρώπου. 

Το όνειρο θεωρήθηκε στην αρχαιότητα φαινόμενο εξωανθρώπινης προέλευσης (και σήμερα ακόμα χρησιμοποιείται η έκφραση κόσμος των ονείρων) πολύ σημαντικό και συγχρόνως μυστηριώδες (3), ενώ στον Μεσαίωνα δεν τους έδιναν μεγάλη σημασία, σαν να ήταν μια ψυχική δραστηριότητα ταπεινωτική και αμαρτωλή.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ
Η ψυχανάλυση ήταν η πρώτη ψυχολογική σχολή που μελέτησε επιστημονικά τη σημασία του, και η ανάλυση του ο. είναι βασικό τμήμα της ψυχαναλυτικής θεραπευτικής. Διακρίνεται στο όνειρο το φανερό περιεχόμενο, δηλαδή εκείνο που θυμάται κανείς, από το αφανές περιεχόμενο, δηλαδή τις αληθινές αλλά άγνωστες αιτίες που το έχουν προκαλέσει. Σπάνια μόνο τα περιεχόμενα αυτά συμπίπτουν. Αυτό μπορεί να συμβεί στα μικρά παιδιά, όταν η αίσθηση της πραγματικότητας και άλλες λειτουργίες του Εγώ δεν είναι ακόμα αρκετά ανεπτυγμένες (4) ή και στους ενήλικους, που υφίστανται πολύ έντονες στερήσεις (5). 

Γενικά όμως το αφανές περιεχόμενο του ονείρου μπορεί να αποκαλυφτεί μόνο με ειδικές διαδικασίες, γιατί το φανερό περιεχόμενο αποτελείται από σειρά συμβόλων που, εξαιτίας της λογοκριτικής λειτουργίας ή άλλων παραμορφώσεων που παράγονται από την ονειρική κατάσταση, είναι πολύ απομακρυσμένα από το αφανές περιεχόμενο (6). 

Τα σύμβολα αυτά μπορούν να έχουν αξία αποκλειστικά για ένα δεδομένο άτομο, όπως στην παραπάνω περίπτωση, ή, σύμφωνα με τη γνώμη μερικών ψυχαναλυτών, μπορούν να έχουν καθολική σημασία, σαν να αποτελούσαν έναν κώδικα που ισχύει για όλους τους ανθρώπους. 
Ο Φρόυντ, που ασχολήθηκε με το όνειρο, και για τον οποίον μιλήσαμε ήδη, σε πολλές επιστημονικές εργασίες του, διατύπωσε τρεις αρχές για τα χαρακτηριστικά του φαινόμενου : 
1. Το όνειρο είναι ο φύλακας του ύπνου, 
2. είναι η πραγματοποίηση μιας επιθυμίας και
3. επαναλαμβάνει στην περίπτωση του σύγχρονου ανθρώπου τον τρόπο σκέψης των πρωτογόνων.

Είναι αλήθεια ότι με το όνειρο «δικαιώνονται» συχνά εξωτερικοί ή εσωτερικοί ερεθισμοί του οργανισμού που θα οδηγούσαν στο ξύπνημα (7)

Τα παραδείγματα που αναφέρονται παραπάνω και η καθημερινή εμπειρία του καθενός επιβεβαιώνουν τη δεύτερη αρχή, ακόμα και αν καμιά φορά τα όνειρα βρίσκονται σε επιφανειακή αντίθεση με την πραγματοποίηση μιας επιθυμίας (8). 

Στις περιπτώσεις αυτές η κυριαρχούσα ανάγκη που εκφράζεται στο όνειρα είναι η ανάγκη μιας τιμωρίας και αποτελεί μια ένδειξη ηθικού μαζοχισμού του ονειρευόμενου. 
Η τρίτη φροϋδική αρχή μπορεί χονδρικά να επιβεβαιωθεί όταν λάβουμε υπόψη τη συγκινησιακή υφή του oνείρου, αινιγματική ή με ακραίες καταστάσεις, ανάλογα με τις περιπτώσεις, καθώς και το παράλογο των περιεχομένων του.
Κλείνοντας, θα αποφύγουμε να αναλύσουμε τον όρο «ονείρωξη» (9), που ορισμένοι δήθεν επιστήμονες και παραψυχολόγοι ή κάποιοι αγύρτες μυστικιστές και αποκρυφιστές (10), εκμεταλλεύονται τους ασθενείς προς άγραν πελατών με απώτερο σκοπό την δική τους (σεξουαλική, ως επί το πλείστον) ικανοποίηση!..

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Βλέπε εγκυκλοπαίδεια «Δομή».

2. Ίδε : «Το λεξικό των ονείρων», σε ειδική έκδοση του περιοδικού «ΤV Έθνος» της εφημερίδας «Έθνος της Κυριακής», της 5ης Mαρτίου 2006.

3. Αξίζει να αναφερθούν οι οιωνοσκόποι που εξηγούσαν τα όνειρα, όπως γράφουμε και στο έργο μας «Οι Προφητείες του Ελληνισμού».

4. Για παράδειγμα, ένα παιδί δύο ετών, που υποχρεώθηκε με δυσφορία του να στερηθεί ένα κομμάτι τούρτα, ονειρεύεται τη νύχτα ότι την καταβροχθίζει ολόκληρη!
5. Για παράδειγμα, φυλακισμένοι που ονειρεύονται διαρκώς ότι περπατούν σε μεγάλες πεδιάδες.
6. Ένας υπάλληλος, για παράδειγμα, που δεν μπορεί να υποφέρει τους συναδέλφους του στο γραφείο μπορεί να ονειρευτεί ότι έχει αηδιαστικά έντομα στο κρεβάτι του και ότι απαλλάσσεται από αυτά με ένα εντομοκτόνο!
7. Για παράδειγμα, το χτύπημα μιας πόρτας μπορεί να ξυπνήσει έναν που κοιμάται, αν περιληφθεί στο όνειρο μιας κυνηγετικής περιπέτειας!
8. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, όταν ονειρεύεται ότι τον κακομεταχειρίζονται!
9. Στην ιατρική, ο όρος ονείρωξη σημαίνει την εκσπερμάτωση στη διάρκεια του ύπνου, που συχνά συμβαίνει σε συνδυασμό με κάποιο όνειρο σεξουαλικού περιεχομένου. Είναι όμως δυνατό να οφείλεται και σε νευρική υπερδιέγερση, αυνανισμό ή παρατεταμένη εγκράτεια.
10. Σ’ αυτούς δεν εντάσσονται, ασφαλώς, σοβαροί άνθρωποι άσχετα αν υιοθετούν τον μυστικισμό ή αποκρυφισμό.


Πηγή Τι γινόταν με τις εγκοιμήσεις και τα όνειρα των αρχαίων Ελλήνων;


Τι γινόταν με τις εγκοιμήσεις και τα όνειρα των αρχαίων Ελλήνων; (2)

Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν οι μελετητές, ονειρομαντεία είναι η προφητεία του μέλλοντος η οποία έχει άμεση σχέση με την ερμηνεία των ονείρων. Ονομάζεται επίσης ονειροκριτική ή ονειρομαντική. Πώς εξηγούνται τα όνειρα από τους αρχαίους χρόνους και την λαϊκή παράδοση μέχρι τον Σίγκμουντ Φρόιντ και τον Kαρλ Γιουνγκ!..
ΣΥΜΦΩΝΑ με όσα υποστηρίζουν οι μελετητές (1), ονειρομαντεία είναι η προφητεία του μέλλοντος η οποία έχει άμεση σχέση με την ερμηνεία των ονείρων. Ονομάζεται επίσης ονειροκριτική ή ονειρομαντική. 

Ήδη από την αρχαιότητα ο άνθρωπος απέδιδε στα όνειρα επέμβαση του θείου και γενικά των απόκρυφων δυνάμεων. Διαμορφώθηκαν έτσι ορισμένοι τρόποι και μέθοδοι ερμηνείας των διαφόρων ονείρων και δημιουργήθηκαν ονειροκριτικά συγγράμματα. Ένα από τα αρχαιότερα είναι του σοφιστή Αντιφώντα, που ήταν σύγχρονος του Σωκράτους. Το έργο αυτό ονομαζόταν «Περί κρίσεως ονείρων». 

Πολύ αργότερα, τον 2o αι. μ.Χ., ο Αρτεμιδώριος έγραψε ένα παρόμοιο έργο, που σώζεται μέχρι σήμερα. 
Οι αρχαίοι Έλληνες εξάλλου είχαν προσωποποιήσει τα όνειρα. Ο Όνειρος ήταν θεός, άγγελος του Δία που τον έστελνε στους ανθρώπους όταν κοιμόνταν για να τους συμβουλέψει και να τους γνωστοποιήσει αυτά που πρόκειται να συμβούν. 
Σύμφωνα με τον Ησίοδο, τα Όνειρα είναι παιδιά της Νύκτας και αδέλφια του θανάτου και του Ύπνου. Μεταγενέστεροι ποιητές έδωσαν στον θεό των ονείρων το όνομα του Μορφέα. 
Στην Οδύσσεια, ο Όμηρος αναφέρει τον Όνειρο ως δαίμονα του Άδη. Τα απατηλά όνειρα έβγαιναν από μια πύλη από ελεφαντόδοντο, τα αληθινά έβγαιναν από μια κεράτινη πύλη, κάτι που αναφέρει ο Βιργίλιος στην στην «Αινειάδα» (VI, 894). 
Τα πνεύματα των πεθαμένων επίσης, όσο δεν είχαν φτάσει στο βασίλειο του Άδη, είχαν τη δύναμη να εμφανίζονται στον κοιμισμένο με τη μορφή ονείρου!

ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΄Η ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΔΗ;


Μεταγενέστεροι ποιητές ονομάζουν τα όνειρα γιους του Ύπνου, και τους δίνουν χωριστά ονόματα. Ο Όνειρος, ως θεός των ονείρων, λατρευόταν μαζί με τον Ύπνο αλλά και μόνος του. Τον τιμούσαν μάλιστα ιδιαίτερα στα ονειρομαντεία και στα Ασκληπιεία, με δεδομένη την γνωστή πρακτική τους, αφού οι γιατροί των Ασκληπιείων πήγαιναν στους εγκοιμισμένους ασθενείς και έλεγαν στ’ αυτί τους τι λέει ο Ασκληπιός να πράξουν για να θεραπευθούν. Μόλις αυτοί ξυπνούσαν, διηγούνται στους γιατρούς την επιθυμία του Ασκληπιού και οι γιατροί (που ήσαν οι πραγματικοί δράστες) έκαναν δήθεν ό,τι επιθυμούσε ο Ασκληπιός για να θεραπευθούν οι ασθενείς (!!).
Ο άνθρωπος, όπως γράφει ένα ειδικό περιοδικό (2), από την αρχαιότητα έδινε μεγάλη σημασία στα όνειρα, τα οποία πίστευε ότι πολλές φορές ήταν προφητικά ή ακόμη και συμβολικά. Πολλά όνειρα έχουν συσχετιστεί με ιστορικά, αλλά και θρησκευτικά γεγονότα και έχουν περάσει στην ιστορία σαν σύμβολα και σαν θεία μηνύματα. 
Από τη Βίβλο, για παράδειγμα, γνωστά είναι τα όνειρα του Φαραώ με τις εφτά παχιές και εφτά ισχνές αγελάδες που ερμήνευσε ο Ιωσήφ, ενώ ο Δανιήλ ήταν αυτός που ερμήνευσε το παράδοξο όνειρο του Ναβουχοδονόσορα!..
Μη λησμονούμε, ασφαλώς, το όνειρο του Ιακώβ, που είχε δει στον ύπνο του μια σκάλα από τη γη ως τον ουρανό, ενώ είναι γνωστό, ότι ένα όνειρο έσωσε και τον Χριστό από τη σφαγή του Ηρώδη, που προειδοποίησε τους γονείς του κι έφυγαν για την Αίγυπτο!.. 

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ!..

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι τα όνειρα προμηνύουν το μέλλον. Γι’ αυτό και υπήρχε μια ειδική κατηγορία από ιερομάντεις για την εξήγηση τους. Πίστευαν ακόμη ότι τα όνειρα τα έστελνε ο Δίας για να προειδοποιήσει τους ανθρώπους για όσα έμελλε να συμβούν στο μέλλον. Οι αρχαίοι λάτρευαν σαν θεό του ονείρου τον Μορφέα, για τον οποίο πίστευαν ότι στα όνειρα έπαιρνε ανθρώπινη μορφή, ενώ τα δύο αδέλφια του, ο Φοβήτωρ και ο Φάντασος, παρίσταναν ζώα και άψυχα αντικείμενα. Και οι τρεις ήταν παιδιά του Ύπνου, αδελφός του οποίου ήταν και ο Όνειρος, τον οποίο ο θεός Απόλλωνας έστελνε στους αρρώστους κατά τη διάρκεια του ύπνου, για να τους υποδείξει τρόπους θεραπείας. Ο Αριστοτέλης, συνεχιστής του Ιπποκράτη στην ονειρογραφία, αναφέρεται συχνά στα έργα του στον ύπνο και στα όνειρα.

Ο Πλάτων, εισηγητής του «φιλοσοφικού» ονείρου αναζητεί σύμβολα στα όνειρα διαφόρων τόπων και εποχών. Για παράδειγμα, το λιοντάρι στους ονειρικούς συνδυασμούς με τη μυθοπλαστική φαντασία συμβολίζει τη δύναμη, τον φόβο και την εξουσία. Αντίθετα οι σκύλοι, οι λύκοι και διάφορα σαρκοβόρα ζώα αντιστοιχούν στην αδικία.

Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποίησαν τα όνειρα και για θεραπευτικούς σκοπούς. Κατά τη διάρκεια της Εγκοιμήσεως σε κάποιο ιερό χώρο ο ασθενής δεχόταν ένα αποκαλυπτικό όνειρο το οποίο του έδειχνε και τον τρόπο θεραπείας που έπρεπε να ακολουθήσει.
Ο αποκαλυπτικός και συμβολικός χαρακτήρας των ονείρων ισχύει μέχρι και σήμερα και όλοι λίγο πολύ έχουμε ακούσει κατά καιρούς διάφορες ερμηνείες για τα όνειρα. Ερμηνείες που μπορεί να διαφέρουν από τη μία περιοχή στην άλλη. Μερικά σύμβολα όμως είναι ευρέως γνωστά, για παράδειγμα το καθαρό νερό στον ύπνο συμβολίζει την επιτυχία και τη χαρά. Το θολό νερό στεναχώρια και μπερδέματα. Tα φρέσκα και ωραία λουλούδια συμβολίζουν τη χαρά. Tα ξερά και μαραμένα δυσάρεστες καταστάσεις.

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Με τα όνειρα ασχολήθηκαν τα νεότερα χρόνια και οι επιστήμονες, οι οποίοι από τη μεριά τους τονίζουν ότι όσο απαραίτητος είναι ο ύπνος για το σώμα μας, άλλο τόσο είναι και τα όνειρα για την ψυχή μας.
Σίγκμουντ Φρόιντ
Ο πρώτος που επιχείρησε να δώσει επιστημονική ερμηνεία στα όνειρα ήταν ο Φρόιντ, ο οποίος υποστήριξε ότι στα όνειρα ο άνθρωπος παρουσιάζεται όπως πραγματικά είναι, απελευθερωμένος από τις κοινωνικές του δεσμεύσεις. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, τα όνειρα αντικατοπτρίζουν τους πιο κρυφούς μας πόθους, οι οποίοι είναι ριζωμένοι από την παιδική μας ηλικία, ενώ έδωσε και ιδιαίτερη έμφαση στο ερωτικό περιεχόμενο των ονείρων Ο Φρόιντ πίστευε ότι ο εγκέφαλος είναι χωρισμένος σε δύο περιοχές: το συνειδητό και το υποσυνείδητο. Σύμφωνα με τη θεωρία του, το υποσυνείδητο περιλαμβάνει τα ένστικτα. Σε αυτό βρίσκονται θαμμένες οι επιθυμίες και οι ορμές που εκφράζονται στα όνειρα μας. Κατά τον Φρόιντ όλοι οι υγιείς άνθρωποι έχουν ως ένα σημείο απωθημένες επιθυμίες και καταναλώνουν μεγάλη πνευματική ενέργεια για να τις διατηρούν κρυμμένες στο υποσυνείδητο και τα όνειρα αποτελούν το μοναδικό σύμπτωμα που εμφανίζουν. Όταν επεξεργαζόμαστε τα όνειρα πρέπει να έχουμε υπόψη μας δύο στοιχεία: το όνειρο όπως το θυμόμαστε και αυτό που συμβολίζει.
Καρλ Γιουνγκ
0 Καρλ Γιουνγκ διαφώνησε με τον Φρόιντ ως προς την προέλευση των ονείρων. Ο Φρόιντ πίστευε ότι τα όνειρα είναι προϊόν των κρυφών καταπιεσμένων πόθων. 0 Γιουνγκ, από την άλλη, υποστήριζε ότι φανερώνουν τις μύχιες επιθυμίες και λαχτάρες μας και βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε τις υποσυνείδητες φιλοδοξίες μας και να τις υλοποιήσουμε, θεωρούσε ότι τα όνειρα είναι μηνύματα από τον εαυτό μας προς τον εαυτό μας και θα πρέπει να τα παίρνουμε σοβαρά. Ο Φρόιντ δεν πίστευε ότι η ερμηνεία των ονείρων μπορεί να γίνει από εμάς τους ίδιους. Αντίθετα ο Γιουνγκ πίστευε ότι είναι αναγκαίο να γίνει αυτό, αφού αυτός είναι και ο σκοπός των ονείρων, δηλαδή να το καταλάβουμε. Οι σύγχρονοι ψυχολόγοι στην πλειοψηφία τους υιοθετούν τη θεωρία του Γιουνγκ.

Κάθε όνειρο, λοιπόν, είναι μήνυμα από τον εαυτό μας για μας και το οποίο στη συνέχεια θα πρέπει να αποκρυπτογραφήσουμε και να κατανοήσουμε. Δεν είναι όμως εύκολο για όλους να ερμηνεύουν τα όνειρα τους. Κάποιοι μπορούν, ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι δεν θα το καταφέρουν ποτέ. Το πιο σημαντικό είναι να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε ένα όνειρο με ηρεμία γιατί ο εκνευρισμός και η σύγχυση περιπλέκουν περισσότερο την κατάσταση.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΤΕΛΙΚΑ, ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ;
Χωρίς αμφιβολία, όταν μιλάμε για όνειρο, εννοούμε την πιο τυπική μορφή ψυχικής δραστηριότητας του ανθρώπου που κοιμάται. 

Οι νεότερες ψυχοφυσιολογικές έρευνες διαπιστώνουν ότι κατά μέσο όρο βλέπει κανείς τρία όνειρα, κάθε νύχτα, αν και ύστερα δεν τα θυμάται πάντα, ότι τα όνειρα διαρκούν τόσο χρόνο όσος περίπου χρειάζεται για να τα αφηγηθούμε και ότι και μερικά θηλαστικά επίσης (γάτες, σκύλοι, λιοντάρια κλπ.) έχουν στον ύπνο τους ψυχικές δραστηριότητες όμοιες με τα όνειρα του ανθρώπου. 

Το όνειρο θεωρήθηκε στην αρχαιότητα φαινόμενο εξωανθρώπινης προέλευσης (και σήμερα ακόμα χρησιμοποιείται η έκφραση κόσμος των ονείρων) πολύ σημαντικό και συγχρόνως μυστηριώδες (3), ενώ στον Μεσαίωνα δεν τους έδιναν μεγάλη σημασία, σαν να ήταν μια ψυχική δραστηριότητα ταπεινωτική και αμαρτωλή.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ
Η ψυχανάλυση ήταν η πρώτη ψυχολογική σχολή που μελέτησε επιστημονικά τη σημασία του, και η ανάλυση του ο. είναι βασικό τμήμα της ψυχαναλυτικής θεραπευτικής. Διακρίνεται στο όνειρο το φανερό περιεχόμενο, δηλαδή εκείνο που θυμάται κανείς, από το αφανές περιεχόμενο, δηλαδή τις αληθινές αλλά άγνωστες αιτίες που το έχουν προκαλέσει. Σπάνια μόνο τα περιεχόμενα αυτά συμπίπτουν. Αυτό μπορεί να συμβεί στα μικρά παιδιά, όταν η αίσθηση της πραγματικότητας και άλλες λειτουργίες του Εγώ δεν είναι ακόμα αρκετά ανεπτυγμένες (4) ή και στους ενήλικους, που υφίστανται πολύ έντονες στερήσεις (5). 

Γενικά όμως το αφανές περιεχόμενο του ονείρου μπορεί να αποκαλυφτεί μόνο με ειδικές διαδικασίες, γιατί το φανερό περιεχόμενο αποτελείται από σειρά συμβόλων που, εξαιτίας της λογοκριτικής λειτουργίας ή άλλων παραμορφώσεων που παράγονται από την ονειρική κατάσταση, είναι πολύ απομακρυσμένα από το αφανές περιεχόμενο (6). 

Τα σύμβολα αυτά μπορούν να έχουν αξία αποκλειστικά για ένα δεδομένο άτομο, όπως στην παραπάνω περίπτωση, ή, σύμφωνα με τη γνώμη μερικών ψυχαναλυτών, μπορούν να έχουν καθολική σημασία, σαν να αποτελούσαν έναν κώδικα που ισχύει για όλους τους ανθρώπους. 
Ο Φρόυντ, που ασχολήθηκε με το όνειρο, και για τον οποίον μιλήσαμε ήδη, σε πολλές επιστημονικές εργασίες του, διατύπωσε τρεις αρχές για τα χαρακτηριστικά του φαινόμενου : 
1. Το όνειρο είναι ο φύλακας του ύπνου, 
2. είναι η πραγματοποίηση μιας επιθυμίας και
3. επαναλαμβάνει στην περίπτωση του σύγχρονου ανθρώπου τον τρόπο σκέψης των πρωτογόνων.

Είναι αλήθεια ότι με το όνειρο «δικαιώνονται» συχνά εξωτερικοί ή εσωτερικοί ερεθισμοί του οργανισμού που θα οδηγούσαν στο ξύπνημα (7)

Τα παραδείγματα που αναφέρονται παραπάνω και η καθημερινή εμπειρία του καθενός επιβεβαιώνουν τη δεύτερη αρχή, ακόμα και αν καμιά φορά τα όνειρα βρίσκονται σε επιφανειακή αντίθεση με την πραγματοποίηση μιας επιθυμίας (8). 

Στις περιπτώσεις αυτές η κυριαρχούσα ανάγκη που εκφράζεται στο όνειρα είναι η ανάγκη μιας τιμωρίας και αποτελεί μια ένδειξη ηθικού μαζοχισμού του ονειρευόμενου. 
Η τρίτη φροϋδική αρχή μπορεί χονδρικά να επιβεβαιωθεί όταν λάβουμε υπόψη τη συγκινησιακή υφή του oνείρου, αινιγματική ή με ακραίες καταστάσεις, ανάλογα με τις περιπτώσεις, καθώς και το παράλογο των περιεχομένων του.
Κλείνοντας, θα αποφύγουμε να αναλύσουμε τον όρο «ονείρωξη» (9), που ορισμένοι δήθεν επιστήμονες και παραψυχολόγοι ή κάποιοι αγύρτες μυστικιστές και αποκρυφιστές (10), εκμεταλλεύονται τους ασθενείς προς άγραν πελατών με απώτερο σκοπό την δική τους (σεξουαλική, ως επί το πλείστον) ικανοποίηση!..

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Βλέπε εγκυκλοπαίδεια «Δομή».

2. Ίδε : «Το λεξικό των ονείρων», σε ειδική έκδοση του περιοδικού «ΤV Έθνος» της εφημερίδας «Έθνος της Κυριακής», της 5ης Mαρτίου 2006.

3. Αξίζει να αναφερθούν οι οιωνοσκόποι που εξηγούσαν τα όνειρα, όπως γράφουμε και στο έργο μας «Οι Προφητείες του Ελληνισμού».

4. Για παράδειγμα, ένα παιδί δύο ετών, που υποχρεώθηκε με δυσφορία του να στερηθεί ένα κομμάτι τούρτα, ονειρεύεται τη νύχτα ότι την καταβροχθίζει ολόκληρη!
5. Για παράδειγμα, φυλακισμένοι που ονειρεύονται διαρκώς ότι περπατούν σε μεγάλες πεδιάδες.
6. Ένας υπάλληλος, για παράδειγμα, που δεν μπορεί να υποφέρει τους συναδέλφους του στο γραφείο μπορεί να ονειρευτεί ότι έχει αηδιαστικά έντομα στο κρεβάτι του και ότι απαλλάσσεται από αυτά με ένα εντομοκτόνο!
7. Για παράδειγμα, το χτύπημα μιας πόρτας μπορεί να ξυπνήσει έναν που κοιμάται, αν περιληφθεί στο όνειρο μιας κυνηγετικής περιπέτειας!
8. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, όταν ονειρεύεται ότι τον κακομεταχειρίζονται!
9. Στην ιατρική, ο όρος ονείρωξη σημαίνει την εκσπερμάτωση στη διάρκεια του ύπνου, που συχνά συμβαίνει σε συνδυασμό με κάποιο όνειρο σεξουαλικού περιεχομένου. Είναι όμως δυνατό να οφείλεται και σε νευρική υπερδιέγερση, αυνανισμό ή παρατεταμένη εγκράτεια.
10. Σ’ αυτούς δεν εντάσσονται, ασφαλώς, σοβαροί άνθρωποι άσχετα αν υιοθετούν τον μυστικισμό ή αποκρυφισμό.


Πηγή Τι γινόταν με τις εγκοιμήσεις και τα όνειρα των αρχαίων Ελλήνων;

Ο Τιμολέων Διαμαντής, ο περσινός νικητής του Masterchef μίλησε για το ριάλιτι μαγειρικής και προέβη σε αποκαλύψεις.

Ο Τιμολέων αρχικά αποκάλυψε πως αξιοποίησε το έπαθλο, αλλά σχολίασε και το φετινό MasterChef!

Αρχικά είπε: «Το έπαθλο το αξιοποίησα σε ταξίδια. Έχω πάντα το διαβατήριο μαζί μου και ανά πάσα στιγμή φεύγω. Εμένα με κράτησαν στον πάγο. Δεν με αξιοποίησε κανένας, είτε είναι κάποιο κανάλι, είτε είναι κάποια εταιρία. Όχι απαραίτητα για να μαγειρεύω σε πρωινό. Δεν με ένοιαζε τόσο πολύ αυτό, απλά εγώ ήθελα να μείνω στην τηλεόραση για να ξεκλειδώσω κάποιες άλλες πόρτες και να μπορέσω να προωθήσω τα Ελληνικά προϊόντα και την Ελληνική κουζίνα. Είναι το σύστημα έτσι που δεν θέλει κάποια άτομα να εισχωρήσουν και να μπουν στο τηλεοπτικό γίγνεσθαι. Έχω κάποιες προτάσεις και συζητάω τα δεδομένα. Σίγουρα, όλοι με περιμένουν στην γωνία επειδή δεν έχω δουλέψει κάπου ακόμα για να δουν πως μαγειρεύω, τι κάνω και να γράψουν μια κακή κριτική»!

Και για το φετινό MasterChef: «Mε την Σπυριδούλα είχαμε συνεργαστεί πάρα πολύ παλιά. Ήταν πολύ καλό εργαλείο στην δουλειά, αυτό που λέμε λαϊκά «σκυλί». Κάποιες φορές βγάζει λίγη παραπάνω κακία και ειρωνεία από όσο πρέπει, αλλά δεν είναι κακό παιδί. Όταν μπήκαμε μέσα στο παιχνίδι με ρώτησαν οι παίκτες για τους followers που έχουν και τι λέγεται έξω. Κεντρικός παρουσιαστής είναι ο θείος Λεωνίδας φέτος. Δεν υπάρχει, είναι θεός, τον αγαπάμε όλοι. Έχουν δεθεί μεταξύ τους. Είναι λιγότερο αυστηροί από ότι πέρσι»!

Πηγή MasterChef: Η αποκάλυψη του Τιμολέοντα για την Σπυριδούλα και Η ατάκα για τον «Θείο Λεωνίδα»!

Ο Τιμολέων Διαμαντής, ο περσινός νικητής του Masterchef μίλησε για το ριάλιτι μαγειρικής και προέβη σε αποκαλύψεις.

Ο Τιμολέων αρχικά αποκάλυψε πως αξιοποίησε το έπαθλο, αλλά σχολίασε και το φετινό MasterChef!

Αρχικά είπε: «Το έπαθλο το αξιοποίησα σε ταξίδια. Έχω πάντα το διαβατήριο μαζί μου και ανά πάσα στιγμή φεύγω. Εμένα με κράτησαν στον πάγο. Δεν με αξιοποίησε κανένας, είτε είναι κάποιο κανάλι, είτε είναι κάποια εταιρία. Όχι απαραίτητα για να μαγειρεύω σε πρωινό. Δεν με ένοιαζε τόσο πολύ αυτό, απλά εγώ ήθελα να μείνω στην τηλεόραση για να ξεκλειδώσω κάποιες άλλες πόρτες και να μπορέσω να προωθήσω τα Ελληνικά προϊόντα και την Ελληνική κουζίνα. Είναι το σύστημα έτσι που δεν θέλει κάποια άτομα να εισχωρήσουν και να μπουν στο τηλεοπτικό γίγνεσθαι. Έχω κάποιες προτάσεις και συζητάω τα δεδομένα. Σίγουρα, όλοι με περιμένουν στην γωνία επειδή δεν έχω δουλέψει κάπου ακόμα για να δουν πως μαγειρεύω, τι κάνω και να γράψουν μια κακή κριτική»!

Και για το φετινό MasterChef: «Mε την Σπυριδούλα είχαμε συνεργαστεί πάρα πολύ παλιά. Ήταν πολύ καλό εργαλείο στην δουλειά, αυτό που λέμε λαϊκά «σκυλί». Κάποιες φορές βγάζει λίγη παραπάνω κακία και ειρωνεία από όσο πρέπει, αλλά δεν είναι κακό παιδί. Όταν μπήκαμε μέσα στο παιχνίδι με ρώτησαν οι παίκτες για τους followers που έχουν και τι λέγεται έξω. Κεντρικός παρουσιαστής είναι ο θείος Λεωνίδας φέτος. Δεν υπάρχει, είναι θεός, τον αγαπάμε όλοι. Έχουν δεθεί μεταξύ τους. Είναι λιγότερο αυστηροί από ότι πέρσι»!

Πηγή MasterChef: Η αποκάλυψη του Τιμολέοντα για την Σπυριδούλα και Η ατάκα για τον «Θείο Λεωνίδα»!

Ο Τιμολέων Διαμαντής, ο περσινός νικητής του Masterchef μίλησε για το ριάλιτι μαγειρικής και προέβη σε αποκαλύψεις.

Ο Τιμολέων αρχικά αποκάλυψε πως αξιοποίησε το έπαθλο, αλλά σχολίασε και το φετινό MasterChef!

Αρχικά είπε: «Το έπαθλο το αξιοποίησα σε ταξίδια. Έχω πάντα το διαβατήριο μαζί μου και ανά πάσα στιγμή φεύγω. Εμένα με κράτησαν στον πάγο. Δεν με αξιοποίησε κανένας, είτε είναι κάποιο κανάλι, είτε είναι κάποια εταιρία. Όχι απαραίτητα για να μαγειρεύω σε πρωινό. Δεν με ένοιαζε τόσο πολύ αυτό, απλά εγώ ήθελα να μείνω στην τηλεόραση για να ξεκλειδώσω κάποιες άλλες πόρτες και να μπορέσω να προωθήσω τα Ελληνικά προϊόντα και την Ελληνική κουζίνα. Είναι το σύστημα έτσι που δεν θέλει κάποια άτομα να εισχωρήσουν και να μπουν στο τηλεοπτικό γίγνεσθαι. Έχω κάποιες προτάσεις και συζητάω τα δεδομένα. Σίγουρα, όλοι με περιμένουν στην γωνία επειδή δεν έχω δουλέψει κάπου ακόμα για να δουν πως μαγειρεύω, τι κάνω και να γράψουν μια κακή κριτική»!

Και για το φετινό MasterChef: «Mε την Σπυριδούλα είχαμε συνεργαστεί πάρα πολύ παλιά. Ήταν πολύ καλό εργαλείο στην δουλειά, αυτό που λέμε λαϊκά «σκυλί». Κάποιες φορές βγάζει λίγη παραπάνω κακία και ειρωνεία από όσο πρέπει, αλλά δεν είναι κακό παιδί. Όταν μπήκαμε μέσα στο παιχνίδι με ρώτησαν οι παίκτες για τους followers που έχουν και τι λέγεται έξω. Κεντρικός παρουσιαστής είναι ο θείος Λεωνίδας φέτος. Δεν υπάρχει, είναι θεός, τον αγαπάμε όλοι. Έχουν δεθεί μεταξύ τους. Είναι λιγότερο αυστηροί από ότι πέρσι»!

Πηγή MasterChef: Η αποκάλυψη του Τιμολέοντα για την Σπυριδούλα και Η ατάκα για τον «Θείο Λεωνίδα»!


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Για όσους είχαν αμφιβολία, ο Ζάεφ επιβεβαίωσε με τον πιο επίσημο τρόπο στη Βουλή των Σκοπίων, αυτό που βεβαίως ήταν προφανές από το ίδιο το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών: Η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα Νίμιτς. Αναγνώρισε “μακεδονική” ταυτότητα (ιθαγένεια, γλώσσα και κατ’ επέκτασιν εθνότητα) για να επιτύχει την αλλαγή της κρατικής ονομασίας σε Βόρεια Μακεδονία.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός είναι τόσο κακός, δεδομένου ότι σε κάθε διαπραγμάτευση γίνονται εκπτώσεις από κάθε πλευρά. Αν και έχει χυθεί πολύ μελάνι για τη Συμφωνία των Πρεσπών, έχει κρίσιμη σημασία να αναφέρω πως αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός έγινε, επειδή η Αθήνα με εθνική ελαφρότητα υιοθέτησε το πλαίσιο-παγίδα Νίμιτς, το οποίο εδώ και δεκαετίες επιζητούσε ακριβώς αυτή την ανταλλαγή ως κορμό και θεμέλιο μία συμφωνίας.

Έτσι φθάσαμε στο διεθνώς παράδοξο το κράτος να ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία και οι πολίτες του “Μακεδόνες” που ομιλούν τη “μακεδονική” γλώσσα. Και είναι παράδοξο, επειδή η ιθαγένεια είναι η νομική σχέση του πολίτη με το κράτος. Ως εκ τούτου, το όνομα της ιθαγένειας σε όλα τα κράτη είναι πάντα παράγωγο της κρατικής ονομασίας. Ο πολίτης της Νότιας Αφρικής είναι Νοτιοαφρικανός. Ο πολίτης του Βελγίου, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Βαλόνος ή Φλαμανδός, είναι Βέλγος όσον αφορά την ιθαγένεια. Οι πολίτες της “Βόρειας Μακεδονίας”, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Σλαβομακεδόνες ή Αλβανοί, έπρεπε να είναι Βορειομακεδόνες όσον αφορά την ιθαγένεια.

Οι Τσίπρας και Κοτζιάς δεν έχουν ποτέ δικαιολογήσει την παραβίαση του διεθνούς αυτού κανόνα. Προβάλουν το κατά τα άλλα σωστό επιχείρημα ότι σε μία διαπραγμάτευση κάτι παίρνει η μία πλευρά και κάτι η άλλη. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει καθόλου ότι οι Σλαβομακεδόνες έπρεπε να πάρουν τη “μακεδονική” ταυτότητα. Αυτό συνέβη, επειδή ακριβώς η Αθήνα υιοθέτησαν το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς: τα Σκόπια θα αποδεχθούν σύνθετη κρατική ονομασία και η Αθήνα θα αποδεχθεί τη “μακεδονική” ταυτότητα, μέσω της nationality και της γλώσσας.

Διπλωματικό βατερλό
Το εθνικά κακό σ’ αυτή την ανταλλαγή είναι ότι δεν λύνει το πρόβλημα, τον λόγο για τον οποίο η Ελλάδα έχει πρόβλημα με τη γειτονική χώρα. Και δεν το λύνει, επειδή μέσω της ταυτότητας επιβεβαιώνει και νομιμοποιεί το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, καθιστώντας τοξικό και το -υπό άλλες προϋποθέσεις- αποδεκτό κρατικό όνομα Βόρεια Μακεδονία. Το πλαίσιο Νίμιτς, που αποτυπώθηκε στη Συμφωνία των Πρεσπών, ήταν εξαρχής εγγενώς αντιφατικό. Αυτή την αντίφαση, θεσμοθετημένη πλέον, την βρίσκουμε ήδη μπροστά μας και θα την βρούμε πολύ πιο επώδυνα στο μέλλον, με την έννοια ότι θα δηλητηριάσει τις διμερείς σχέσεις.

Το Μακεδονικό δεν ήταν ανατολίτικο παζάρι, όπου ισχύει δώσε μου αυτό για να σου δώσω το άλλο. Για το Νίμιτς μπορεί να ήταν, αλλά για την Αθήνα όχι. Τί έπρεπε να πράξει η ελληνική διπλωματία; Δεδομένου ότι το πρόβλημα αφορά τα ονόματα, όφειλε να αρχίσει τη διαπραγμάτευση με τον απαράβατο όρο πως τα ονόματα πρέπει να αντιστοιχούν στις έννοιες και βεβαίως στην πραγματικότητα της περιοχής. Γι’ αυτό και η διαπραγμάτευση έπρεπε να αρχίσει ακριβώς από την πραγματικότητα της περιοχής κι όχι από το διαπραγματευτικό πλαίσιο του Νίμιτς. Η ελληνική διπλωματία όχι μόνο είχε αυτή τη δυνατότητα, αλλά και η συγκυρία την ευνοούσε απολύτως.

Η Δύση δεν ενδιαφερόταν ποτέ για την ουσία της διαφοράς Αθήνας-Σκοπίων. Αυτό που την ενδιέφερε ειδικά σ’ αυτή τη φάση ήταν να προκύψει συμφωνία, προκειμένου το γειτονικό κράτος να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Και εάν άσκησε πιέσεις στον Τσίπρα άσκησε πολλαπλάσιες πιέσεις στον Ζάεφ, ο οποίος είναι και δημιούργημά της. Είναι κοινό μυστικό ότι οι Δυτικοί μεθόδευσαν την αναρρίχησή του στην πρωθυπουργία.

Εκτός αυτού ήταν τα Σκόπια που επείγονταν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, ενώ η Αθήνα κρατούσε το κλειδί. Ως εκ τούτου, η ελληνική διπλωματία είχε συντριπτικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά κατέληξε στη Συμφωνία των Πρεσπών. Το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς, άλλωστε, είχε διαμορφωθεί την εποχή που η Ελλάδα δεν διέθετε κανένα μοχλό πίεσης προς τα Σκόπια. Κι όμως, η Ελλάδα το αποδέχθηκε ως βάση της Συμφωνίας όταν είχε όλα τα χαρτιά στα χέρια της. Γι’ αυτό και οι Πρέσπες συνιστούν διπλωματικό βατερλό.

Ο έντιμος συμβιβασμός
Η Ελλάδα δεν είχε ούτε συμφέρον ούτε πρόθεση να ταπεινώσει τους γείτονες. Ως εκ τούτου, όφειλε να τους αναγνωρίσει όλα όσα δικαιούνται. Δεν είχε, όμως, κανένα λόγο να υποκύψει στις φαντασιώσεις τους, όταν μάλιστα αυτές δεν έχουν αντίκρισμα στην πραγματικότητα της περιοχής και επιπροσθέτως συνιστούν σφετερισμό σε βάρος του Ελληνισμού. Αυτά τα στοιχειώδη και εθνικά κρίσιμα, όμως, αποδείχθηκε πως –στην καλύτερη περίπτωση– ήταν ψιλά γράμματα και για τον πρωθυπουργό και για τον υπουργό Εξωτερικών.

Έντιμος συμβιβασμός θα ήταν να τους αναγνωρίσει ως μία από τις εθνότητες της ευρύτερης γεωγραφικής Μακεδονίας (τα όριά της μάλλον αυθαιρέτως προσδιορίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, ώστε να περιλαμβάνουν και σημαντικές εκτάσεις βορείως της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας). Ως εκ τούτου, να τους αναγνωρίσει ως Σλαβομακεδόνες που ομιλούν τη σλαβομακεδονική γλώσσα. Και βεβαίως να αναγνωρίσει το (εταιρικό με τους Αλβανομακεδόνες) κράτος τους ως Άνω ή έστω Βόρεια Μακεδονία.

Τώρα, με κράτος “Βόρεια Μακεδονία” και πολίτες “Μακεδόνες” έχουμε τοξικό συνδυασμό, ο οποίος μετατρέπει σε παγίδα και τη σύνθετη κρατική ονομασία. Κι αυτό, επειδή προκύπτει αβίαστα ότι “Μακεδόνες” θα υπάρχουν σε όλη τη Μακεδονία. Ως εκ τούτου, δημιουργείται η εντύπωση ότι η “Βόρεια Μακεδονία” είναι κάτι σαν την Ελλάδα, όταν εκτεινόταν μέχρι τον Δομοκό και εκτός συνόρων υπήρχε ελληνικό στοιχείο.


ΠΗΓΗΠηγή Ο Ζάεφ επιβεβαίωσε πως οι Κοτζιάς και Τσίπρας έπεσαν στην παγίδα Νίμιτς


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Για όσους είχαν αμφιβολία, ο Ζάεφ επιβεβαίωσε με τον πιο επίσημο τρόπο στη Βουλή των Σκοπίων, αυτό που βεβαίως ήταν προφανές από το ίδιο το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών: Η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα Νίμιτς. Αναγνώρισε “μακεδονική” ταυτότητα (ιθαγένεια, γλώσσα και κατ’ επέκτασιν εθνότητα) για να επιτύχει την αλλαγή της κρατικής ονομασίας σε Βόρεια Μακεδονία.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός είναι τόσο κακός, δεδομένου ότι σε κάθε διαπραγμάτευση γίνονται εκπτώσεις από κάθε πλευρά. Αν και έχει χυθεί πολύ μελάνι για τη Συμφωνία των Πρεσπών, έχει κρίσιμη σημασία να αναφέρω πως αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός έγινε, επειδή η Αθήνα με εθνική ελαφρότητα υιοθέτησε το πλαίσιο-παγίδα Νίμιτς, το οποίο εδώ και δεκαετίες επιζητούσε ακριβώς αυτή την ανταλλαγή ως κορμό και θεμέλιο μία συμφωνίας.

Έτσι φθάσαμε στο διεθνώς παράδοξο το κράτος να ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία και οι πολίτες του “Μακεδόνες” που ομιλούν τη “μακεδονική” γλώσσα. Και είναι παράδοξο, επειδή η ιθαγένεια είναι η νομική σχέση του πολίτη με το κράτος. Ως εκ τούτου, το όνομα της ιθαγένειας σε όλα τα κράτη είναι πάντα παράγωγο της κρατικής ονομασίας. Ο πολίτης της Νότιας Αφρικής είναι Νοτιοαφρικανός. Ο πολίτης του Βελγίου, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Βαλόνος ή Φλαμανδός, είναι Βέλγος όσον αφορά την ιθαγένεια. Οι πολίτες της “Βόρειας Μακεδονίας”, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Σλαβομακεδόνες ή Αλβανοί, έπρεπε να είναι Βορειομακεδόνες όσον αφορά την ιθαγένεια.

Οι Τσίπρας και Κοτζιάς δεν έχουν ποτέ δικαιολογήσει την παραβίαση του διεθνούς αυτού κανόνα. Προβάλουν το κατά τα άλλα σωστό επιχείρημα ότι σε μία διαπραγμάτευση κάτι παίρνει η μία πλευρά και κάτι η άλλη. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει καθόλου ότι οι Σλαβομακεδόνες έπρεπε να πάρουν τη “μακεδονική” ταυτότητα. Αυτό συνέβη, επειδή ακριβώς η Αθήνα υιοθέτησαν το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς: τα Σκόπια θα αποδεχθούν σύνθετη κρατική ονομασία και η Αθήνα θα αποδεχθεί τη “μακεδονική” ταυτότητα, μέσω της nationality και της γλώσσας.

Διπλωματικό βατερλό
Το εθνικά κακό σ’ αυτή την ανταλλαγή είναι ότι δεν λύνει το πρόβλημα, τον λόγο για τον οποίο η Ελλάδα έχει πρόβλημα με τη γειτονική χώρα. Και δεν το λύνει, επειδή μέσω της ταυτότητας επιβεβαιώνει και νομιμοποιεί το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, καθιστώντας τοξικό και το -υπό άλλες προϋποθέσεις- αποδεκτό κρατικό όνομα Βόρεια Μακεδονία. Το πλαίσιο Νίμιτς, που αποτυπώθηκε στη Συμφωνία των Πρεσπών, ήταν εξαρχής εγγενώς αντιφατικό. Αυτή την αντίφαση, θεσμοθετημένη πλέον, την βρίσκουμε ήδη μπροστά μας και θα την βρούμε πολύ πιο επώδυνα στο μέλλον, με την έννοια ότι θα δηλητηριάσει τις διμερείς σχέσεις.

Το Μακεδονικό δεν ήταν ανατολίτικο παζάρι, όπου ισχύει δώσε μου αυτό για να σου δώσω το άλλο. Για το Νίμιτς μπορεί να ήταν, αλλά για την Αθήνα όχι. Τί έπρεπε να πράξει η ελληνική διπλωματία; Δεδομένου ότι το πρόβλημα αφορά τα ονόματα, όφειλε να αρχίσει τη διαπραγμάτευση με τον απαράβατο όρο πως τα ονόματα πρέπει να αντιστοιχούν στις έννοιες και βεβαίως στην πραγματικότητα της περιοχής. Γι’ αυτό και η διαπραγμάτευση έπρεπε να αρχίσει ακριβώς από την πραγματικότητα της περιοχής κι όχι από το διαπραγματευτικό πλαίσιο του Νίμιτς. Η ελληνική διπλωματία όχι μόνο είχε αυτή τη δυνατότητα, αλλά και η συγκυρία την ευνοούσε απολύτως.

Η Δύση δεν ενδιαφερόταν ποτέ για την ουσία της διαφοράς Αθήνας-Σκοπίων. Αυτό που την ενδιέφερε ειδικά σ’ αυτή τη φάση ήταν να προκύψει συμφωνία, προκειμένου το γειτονικό κράτος να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Και εάν άσκησε πιέσεις στον Τσίπρα άσκησε πολλαπλάσιες πιέσεις στον Ζάεφ, ο οποίος είναι και δημιούργημά της. Είναι κοινό μυστικό ότι οι Δυτικοί μεθόδευσαν την αναρρίχησή του στην πρωθυπουργία.

Εκτός αυτού ήταν τα Σκόπια που επείγονταν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, ενώ η Αθήνα κρατούσε το κλειδί. Ως εκ τούτου, η ελληνική διπλωματία είχε συντριπτικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά κατέληξε στη Συμφωνία των Πρεσπών. Το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς, άλλωστε, είχε διαμορφωθεί την εποχή που η Ελλάδα δεν διέθετε κανένα μοχλό πίεσης προς τα Σκόπια. Κι όμως, η Ελλάδα το αποδέχθηκε ως βάση της Συμφωνίας όταν είχε όλα τα χαρτιά στα χέρια της. Γι’ αυτό και οι Πρέσπες συνιστούν διπλωματικό βατερλό.

Ο έντιμος συμβιβασμός
Η Ελλάδα δεν είχε ούτε συμφέρον ούτε πρόθεση να ταπεινώσει τους γείτονες. Ως εκ τούτου, όφειλε να τους αναγνωρίσει όλα όσα δικαιούνται. Δεν είχε, όμως, κανένα λόγο να υποκύψει στις φαντασιώσεις τους, όταν μάλιστα αυτές δεν έχουν αντίκρισμα στην πραγματικότητα της περιοχής και επιπροσθέτως συνιστούν σφετερισμό σε βάρος του Ελληνισμού. Αυτά τα στοιχειώδη και εθνικά κρίσιμα, όμως, αποδείχθηκε πως –στην καλύτερη περίπτωση– ήταν ψιλά γράμματα και για τον πρωθυπουργό και για τον υπουργό Εξωτερικών.

Έντιμος συμβιβασμός θα ήταν να τους αναγνωρίσει ως μία από τις εθνότητες της ευρύτερης γεωγραφικής Μακεδονίας (τα όριά της μάλλον αυθαιρέτως προσδιορίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, ώστε να περιλαμβάνουν και σημαντικές εκτάσεις βορείως της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας). Ως εκ τούτου, να τους αναγνωρίσει ως Σλαβομακεδόνες που ομιλούν τη σλαβομακεδονική γλώσσα. Και βεβαίως να αναγνωρίσει το (εταιρικό με τους Αλβανομακεδόνες) κράτος τους ως Άνω ή έστω Βόρεια Μακεδονία.

Τώρα, με κράτος “Βόρεια Μακεδονία” και πολίτες “Μακεδόνες” έχουμε τοξικό συνδυασμό, ο οποίος μετατρέπει σε παγίδα και τη σύνθετη κρατική ονομασία. Κι αυτό, επειδή προκύπτει αβίαστα ότι “Μακεδόνες” θα υπάρχουν σε όλη τη Μακεδονία. Ως εκ τούτου, δημιουργείται η εντύπωση ότι η “Βόρεια Μακεδονία” είναι κάτι σαν την Ελλάδα, όταν εκτεινόταν μέχρι τον Δομοκό και εκτός συνόρων υπήρχε ελληνικό στοιχείο.


ΠΗΓΗΠηγή Ο Ζάεφ επιβεβαίωσε πως οι Κοτζιάς και Τσίπρας έπεσαν στην παγίδα Νίμιτς


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Για όσους είχαν αμφιβολία, ο Ζάεφ επιβεβαίωσε με τον πιο επίσημο τρόπο στη Βουλή των Σκοπίων, αυτό που βεβαίως ήταν προφανές από το ίδιο το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών: Η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα Νίμιτς. Αναγνώρισε “μακεδονική” ταυτότητα (ιθαγένεια, γλώσσα και κατ’ επέκτασιν εθνότητα) για να επιτύχει την αλλαγή της κρατικής ονομασίας σε Βόρεια Μακεδονία.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός είναι τόσο κακός, δεδομένου ότι σε κάθε διαπραγμάτευση γίνονται εκπτώσεις από κάθε πλευρά. Αν και έχει χυθεί πολύ μελάνι για τη Συμφωνία των Πρεσπών, έχει κρίσιμη σημασία να αναφέρω πως αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός έγινε, επειδή η Αθήνα με εθνική ελαφρότητα υιοθέτησε το πλαίσιο-παγίδα Νίμιτς, το οποίο εδώ και δεκαετίες επιζητούσε ακριβώς αυτή την ανταλλαγή ως κορμό και θεμέλιο μία συμφωνίας.

Έτσι φθάσαμε στο διεθνώς παράδοξο το κράτος να ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία και οι πολίτες του “Μακεδόνες” που ομιλούν τη “μακεδονική” γλώσσα. Και είναι παράδοξο, επειδή η ιθαγένεια είναι η νομική σχέση του πολίτη με το κράτος. Ως εκ τούτου, το όνομα της ιθαγένειας σε όλα τα κράτη είναι πάντα παράγωγο της κρατικής ονομασίας. Ο πολίτης της Νότιας Αφρικής είναι Νοτιοαφρικανός. Ο πολίτης του Βελγίου, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Βαλόνος ή Φλαμανδός, είναι Βέλγος όσον αφορά την ιθαγένεια. Οι πολίτες της “Βόρειας Μακεδονίας”, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Σλαβομακεδόνες ή Αλβανοί, έπρεπε να είναι Βορειομακεδόνες όσον αφορά την ιθαγένεια.

Οι Τσίπρας και Κοτζιάς δεν έχουν ποτέ δικαιολογήσει την παραβίαση του διεθνούς αυτού κανόνα. Προβάλουν το κατά τα άλλα σωστό επιχείρημα ότι σε μία διαπραγμάτευση κάτι παίρνει η μία πλευρά και κάτι η άλλη. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει καθόλου ότι οι Σλαβομακεδόνες έπρεπε να πάρουν τη “μακεδονική” ταυτότητα. Αυτό συνέβη, επειδή ακριβώς η Αθήνα υιοθέτησαν το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς: τα Σκόπια θα αποδεχθούν σύνθετη κρατική ονομασία και η Αθήνα θα αποδεχθεί τη “μακεδονική” ταυτότητα, μέσω της nationality και της γλώσσας.

Διπλωματικό βατερλό
Το εθνικά κακό σ’ αυτή την ανταλλαγή είναι ότι δεν λύνει το πρόβλημα, τον λόγο για τον οποίο η Ελλάδα έχει πρόβλημα με τη γειτονική χώρα. Και δεν το λύνει, επειδή μέσω της ταυτότητας επιβεβαιώνει και νομιμοποιεί το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, καθιστώντας τοξικό και το -υπό άλλες προϋποθέσεις- αποδεκτό κρατικό όνομα Βόρεια Μακεδονία. Το πλαίσιο Νίμιτς, που αποτυπώθηκε στη Συμφωνία των Πρεσπών, ήταν εξαρχής εγγενώς αντιφατικό. Αυτή την αντίφαση, θεσμοθετημένη πλέον, την βρίσκουμε ήδη μπροστά μας και θα την βρούμε πολύ πιο επώδυνα στο μέλλον, με την έννοια ότι θα δηλητηριάσει τις διμερείς σχέσεις.

Το Μακεδονικό δεν ήταν ανατολίτικο παζάρι, όπου ισχύει δώσε μου αυτό για να σου δώσω το άλλο. Για το Νίμιτς μπορεί να ήταν, αλλά για την Αθήνα όχι. Τί έπρεπε να πράξει η ελληνική διπλωματία; Δεδομένου ότι το πρόβλημα αφορά τα ονόματα, όφειλε να αρχίσει τη διαπραγμάτευση με τον απαράβατο όρο πως τα ονόματα πρέπει να αντιστοιχούν στις έννοιες και βεβαίως στην πραγματικότητα της περιοχής. Γι’ αυτό και η διαπραγμάτευση έπρεπε να αρχίσει ακριβώς από την πραγματικότητα της περιοχής κι όχι από το διαπραγματευτικό πλαίσιο του Νίμιτς. Η ελληνική διπλωματία όχι μόνο είχε αυτή τη δυνατότητα, αλλά και η συγκυρία την ευνοούσε απολύτως.

Η Δύση δεν ενδιαφερόταν ποτέ για την ουσία της διαφοράς Αθήνας-Σκοπίων. Αυτό που την ενδιέφερε ειδικά σ’ αυτή τη φάση ήταν να προκύψει συμφωνία, προκειμένου το γειτονικό κράτος να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Και εάν άσκησε πιέσεις στον Τσίπρα άσκησε πολλαπλάσιες πιέσεις στον Ζάεφ, ο οποίος είναι και δημιούργημά της. Είναι κοινό μυστικό ότι οι Δυτικοί μεθόδευσαν την αναρρίχησή του στην πρωθυπουργία.

Εκτός αυτού ήταν τα Σκόπια που επείγονταν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, ενώ η Αθήνα κρατούσε το κλειδί. Ως εκ τούτου, η ελληνική διπλωματία είχε συντριπτικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά κατέληξε στη Συμφωνία των Πρεσπών. Το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς, άλλωστε, είχε διαμορφωθεί την εποχή που η Ελλάδα δεν διέθετε κανένα μοχλό πίεσης προς τα Σκόπια. Κι όμως, η Ελλάδα το αποδέχθηκε ως βάση της Συμφωνίας όταν είχε όλα τα χαρτιά στα χέρια της. Γι’ αυτό και οι Πρέσπες συνιστούν διπλωματικό βατερλό.

Ο έντιμος συμβιβασμός
Η Ελλάδα δεν είχε ούτε συμφέρον ούτε πρόθεση να ταπεινώσει τους γείτονες. Ως εκ τούτου, όφειλε να τους αναγνωρίσει όλα όσα δικαιούνται. Δεν είχε, όμως, κανένα λόγο να υποκύψει στις φαντασιώσεις τους, όταν μάλιστα αυτές δεν έχουν αντίκρισμα στην πραγματικότητα της περιοχής και επιπροσθέτως συνιστούν σφετερισμό σε βάρος του Ελληνισμού. Αυτά τα στοιχειώδη και εθνικά κρίσιμα, όμως, αποδείχθηκε πως –στην καλύτερη περίπτωση– ήταν ψιλά γράμματα και για τον πρωθυπουργό και για τον υπουργό Εξωτερικών.

Έντιμος συμβιβασμός θα ήταν να τους αναγνωρίσει ως μία από τις εθνότητες της ευρύτερης γεωγραφικής Μακεδονίας (τα όριά της μάλλον αυθαιρέτως προσδιορίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, ώστε να περιλαμβάνουν και σημαντικές εκτάσεις βορείως της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας). Ως εκ τούτου, να τους αναγνωρίσει ως Σλαβομακεδόνες που ομιλούν τη σλαβομακεδονική γλώσσα. Και βεβαίως να αναγνωρίσει το (εταιρικό με τους Αλβανομακεδόνες) κράτος τους ως Άνω ή έστω Βόρεια Μακεδονία.

Τώρα, με κράτος “Βόρεια Μακεδονία” και πολίτες “Μακεδόνες” έχουμε τοξικό συνδυασμό, ο οποίος μετατρέπει σε παγίδα και τη σύνθετη κρατική ονομασία. Κι αυτό, επειδή προκύπτει αβίαστα ότι “Μακεδόνες” θα υπάρχουν σε όλη τη Μακεδονία. Ως εκ τούτου, δημιουργείται η εντύπωση ότι η “Βόρεια Μακεδονία” είναι κάτι σαν την Ελλάδα, όταν εκτεινόταν μέχρι τον Δομοκό και εκτός συνόρων υπήρχε ελληνικό στοιχείο.


ΠΗΓΗΠηγή Ο Ζάεφ επιβεβαίωσε πως οι Κοτζιάς και Τσίπρας έπεσαν στην παγίδα Νίμιτς