23 April, 2019
Home / 2019 / Φεβρουάριος (Page 3)

Ένας νεαρός Μαυρόγυπας, είδος απειλούμενο με εξαφάνιση, προστέθηκε στη μακρά λίστα των θυμάτων δηλητηρίασης της άγριας ζωής στη χώρα μας.

Ο Μαυρόγυπας έφερε την ονομασία «Ostrava» και είχε απελευθερωθεί το καλοκαίρι του 2018 στη Βουλγαρία, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος LIFE «Vultures back to LIFE» (LIFE 14 NAT/BG/649). Οι κινήσεις του πουλιού παρακολουθούνταν στενά από τους επιστήμονες χάρη στον δορυφορικό πομπό που είχε τοποθετηθεί στην πλάτη του: από τον Νοέμβριο του 2018, αφότου είχε περιπλανηθεί στα Βαλκάνια, επέλεξε να διαχειμάσει στη Νότια Πελοπόννησο και συγκεκριμένα στην περιοχή της Ανατολικής Μάνης. Δυστυχώς, στα μέσα Φεβρουαρίου, ο πομπός έδειξε πως ο γύπας βρισκόταν στο ίδιο σημείο για κάποιες ημέρες, ένδειξη που πιθανότατα σήμαινε ότι ήταν νεκρός. Τον Μαυρόγυπα εντόπισαν μέλη του Περιβαλλοντικού Πολιτιστικού Ομίλου Μάνης (ΠΕΡΙ.ΠΟΛ.Ο. Μάνης), κατόπιν υπόδειξης της Βουλγαρικής Περιβαλλοντικής Οργάνωσης Green Balkans. Πρόκειται για τον δεύτερο Μαυρόγυπα που εντοπίζεται νεκρός στη χώρα μας σε διάστημα μόλις λίγων ημερών.

Ο γύπας βρέθηκε με υπολείμματα τροφής στο ράμφος (κομμάτι κρέας περίπου 300 γρ.), γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος του πουλιού προήλθε κατά πάσα πιθανότητα από δηλητηρίαση. Κατόπιν της άμεσης κινητοποίησης του Δασαρχείου Γυθείου, ο Μαυρόγυπας εστάλη μέσω της Περιφερειακής Δ/νσης Κτηνιατρικής στο Κέντρο Κτηνιατρικών Ιδρυμάτων Αθηνών για νεκροψία και διενέργεια της απαραίτητης τοξικολογικής ανάλυσης, ώστε να διαπιστωθεί η δηλητηρίαση και να ταυτοποιηθεί η δηλητηριώδης ουσία. Στην περιοχή της Ανατολικής Μάνης τοποθετούνται συχνά παρανόμως δηλητηριασμένα δολώματα, πιθανώς για την εξόντωση τσακαλιών, αλεπούδων αλλά και αδέσποτων σκύλων.

Ο Μαυρόγυπας αποτελεί αυστηρά προστατευόμενο είδος και στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως «Κινδυνεύον», δηλαδή αντιμετωπίζει πολύ υψηλό κίνδυνο εξαφάνισης στο φυσικό του περιβάλλον στο άμεσο μέλλον. Παρότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950 ήταν σχετικά κοινό είδος, η συρρίκνωση του πληθυσμού του που ακολούθησε, κυρίως εξαιτίας της παράνομης χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων, ήταν δραματική. Σήμερα, το Εθνικό Πάρκο Δαδιάς – Λευκίμης – Σουφλίου φιλοξενεί τον μοναδικό αναπαραγόμενο πληθυσμό Mαυρόγυπα στα Βαλκάνια.

Δεδομένα τηλεμετρίας των τελευταίων ετών αποδεικνύουν ότι αρκετοί γύπες, κυρίως Όρνια και λιγότερο Μαυρόγυπες από άλλες Βαλκανικές χώρες, επισκέπτονται διαρκώς ενεργές αποικίες, όπως στα Ακαρνανικά Όρη αλλά και εγκαταλελειμμένες –εξαιτίας των δηλητηριασμένων δολωμάτων– αποικίες γυπών στην Πίνδο αλλά και σε άλλες περιοχές. Η ανάκαμψη του πληθυσμού των γυπών στην Ελλάδα είναι εφικτή, με την προϋπόθεση βέβαια να περιοριστεί αποτελεσματικά η παράνομη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων και οι βιότοποί τους να μην υποστούν σημαντική υποβάθμιση από την ανεξέλεγκτη χωροθέτηση αιολικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Για την αποτελεσματική προστασία των πτωματοφάγων αρπακτικών πουλιών κρίνεται επιτακτική η ενεργοποίηση της Υπουργικής Απόφασης σχετικά με τα Τοπικά Σχέδια Δράσης για την καταπολέμηση της παράνομης χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων αλλά και η υιοθέτηση μιας Εθνικής Στρατηγικής για την ενιαία αντιμετώπιση του φαινομένου.

Το Βαλκανικό Πρόγραμμα Κατά της Δηλητηρίασης (BAPP) αποτελεί μέρος του αντίστοιχου Μεσογειακού Προγράμματος Κατά της Δηλητηρίασης (MAPP), που συντονίζεται από το Ίδρυμα για τη Διατήρηση των Γυπών (VCF) και χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα MAVA. Ξεκίνησε στις αρχές του 2018 με σκοπό να εξασφαλίσει την ουσιαστική και συνεχή δέσμευση των αρμόδιων εθνικών κυβερνητικών/διοικητικών αρχών στην περιοχή των Βαλκανίων κατά της παράνομης δηλητηρίασης της άγριας ζωής και να αυξήσει την ικανότητά τους να περιορίσουν αυτή την πρακτική.

Το Πρόγραμμα BAPP συμβάλλει άμεσα στην εφαρμογή του Σχεδίου Δράσης για τους Γύπες, ένα έγγραφο στρατηγικής σημασίας για τη διατήρηση των γυπών της Ευρασίας και της Αφρικής, εφαρμόζοντας δράσεις κατά της δηλητηρίασης στην Αλβανία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Κροατία, την Ελλάδα και την πΓΔΜ.

Πηγή: Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία

Πηγή Αγέρωχος Μαυρογύπας γύρισε όλα τα Βαλκάνια και τον δηλητηρίασαν στη Μάνη (Χάρτες)

Της Γεωργίας Γκαρδαλίνου

Κάποια άτομα, από τους χώρους διαχείρισης της εξουσίας, βγαίνουν στην… επιφάνεια με τρόπο απρόσμενο, παίρνουν ξαφνικά μορφή κι οντότητα, κινούν την προσοχή μας, ενίοτε και πέρα από την διαφορά των πολιτικών πεποιθήσεων κερδίζουν ένα είδους σεβασμού από πλευράς κοινής γνώμης.

Μια τέτοια περίπτωση είναι κι αυτή του καθηγητή Κοινωνιολογίας Πίνο Αρλάκκι, που μπήκε στο προσκήνιο της δημοσιότητας κάπου το 93, επί κυβερνήσεως Τσιάμπι, που τον προόριζε μάλιστα για επικεφαλής των Ιταλικών μυστικών υπηρεσιών Ασφαλείας. Μια περίεργη δικαστική ιστορία διερεύνησης της απάτης διεθνούς εμβέλειας με κωδικό όνομα Phoney Money φέρνει στο φως ένα φαξ με αποστολέα Ιταλό και παραλήπτη Αμερικάνο επιχειρηματία, που θεωρεί ότι η επιλογή Αρλάκκι είναι μια απειλή για τον “ελεύθερο κόσμο”. Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, μέσα από την αίθουσα του δικαστηρίου ο Τοτό Ρίνα, ο θρυλικός αρχηγός της Cosa Nostra απειλεί δημόσια με ρήση καταδίκης σε θάνατο εν ψυχρώ τον Αρλάκκι βουλευτή πλέον στην Συμμαχία των Προοδευτικών (τμήμα του PDS), που δεν φαίνεται να χαμπαριάζει, ενώ στο μεταξύ οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας κατεβαίνουν εναντίον του: ανάμεσα στους 21 θρυλικούς φακέλλους των πολιτικών της SISDE ένας είναι του Αρλάκκι. Έπεται, πάντα από την ίδια υπηρεσία ένα φαξ στην αντίστοιχη των ΗΠΑ, που ζητά την αρωγή της για να ματαιωθεί ο διορισμός του από την κυβέρνηση Τσιάμπι, ως επικεφαλής των Υπηρεσιών Ασφαλείας (εύλογο το γιατί). Στο μεταξύ ο Αρλάκκι εκλέγεται ως αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, αρχίζει μια ανήλεη εκστρατεία εναντίον του μέσω συγκεκριμένης μερίδας του Τύπου που κορυφώνεται το 2001 (κατά περίεργο τρόπο πρόκειται για τις μεγάλες και σκληροπυρηνικά Μένουμευρώπηδες της εποχής μας, ενώ πρωτοστατεί κυρίως το κόμμα της Μπονίνο, αυτής του Σόρος) όταν ο συνεργάτης του τότε επικεφαλής των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών (SISMI) Pio Pompa, συμπεριλαμβάνει τον Αρλάκκι σε μια λίστα ατόμων “που πρέπει να χτυπηθούν με τραυματισμό”.

Έως το 2002, ο Arlacchi ήταν Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Γενικός Διευθυντής των Γραφείων των Ηνωμένων Εθνών στη Βιέννη, Εκτελεστικός Διευθυντής του Γραφείου για τον έλεγχο των ναρκωτικών και την πρόληψη του εγκλήματος. Το 2008, τον βρίσκουμε στο πλευρό του τέως προέδρου του Ιράν Mohammad Khatami στο ίδρυμα για τον Διάλογο μεταξύ των πολιτισμών. Από τον Οκτώβριο του 2009, ευρωβουλευτής, τον βρίσκουμε Γενικό Διευθυντή και επικεφαλής της ιταλικής αντιπροσωπείας του’International Forum on Crime and Criminal Law in the Global Era, μια ένωση από τους κορυφαίους εγκληματολόγους, κοινωνιολόγους και νομικούς εμπειρογνώμονες από 20 χώρες με έδρα το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Σχετικά με τη νέα στρατηγική της ΕΕ στο Αφγανιστάν, στην έκθεση, η οποία εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία το 2010 στο Στρασβούργο, καταγγέλλει τη διαφθορά που χαρακτηρίζει τη διαχείριση της διεθνούς βοήθειας. Μεταξύ των σημείων της έκθεσης, η εξάλειψη και η μετατροπή των καλλιεργειών οπίου μέσω ενός πενταετούς σχεδίου που περιλαμβάνει τη συνεργασία της ΕΕ και της Ρωσίας. Το 2011, μαζί με τον ρώσο υπουργό Βίκτορ Ιβανόφ, επεξεργάστηκε ακριβώς το σχέδιο για την καταπολέμηση των ναρκωτικών, μέσω εξάλειψης των καλλιεργειών οπίου και της ανάπτυξης εναλλακτικών καλλιεργειών στο Αφγανιστάν, ενώ προβλέπει τη δημιουργία ad hoc οργανισμού που θα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Με δεδομένο λοιπόν το ρόλο που μέχρι τώρα έχει διαδραματίσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ο Αρλάκκι, καταγγέλλει την αμερικανική πολιτική σε σχέση με την Βενεζουέλα και μας δίνει τις αιτιάσεις που εμείς ίσως δεν έχουμε εστιάσει (και παρεμπιπτόντως με τα μάτια του τώρα μας δίνει και μιαν εξήγηση του γιατί υπέστη τόσο πόλεμο). Νομίζω πως αξίζει να διαβαστεί γι αυτό και σας το μεταφράζω, προέρχεται από την σημερινή εφημερίδα «Il fatto quotidiano»:
«Εάν υπάρχει ένα μάθημα που μπορεί κανείς να πάρει διευθύνοντας έναν μεγάλο διεθνή οργανισμό όπως τον ΟΗΕ, είναι ότι στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, η αλήθεια των γεγονότων σπάνια συμπίπτει με την επίσημη εκδοχή τους. Οι κυρίαρχες ιδέες -όπως έλεγε ο γέρος Μαρξ- παραμένουν αυτές της άρχουσας τάξης. Και η περίπτωση της Βενεζουέλας σε αυτές τις μέρες διαμορφώνεται ως μια γιγαντιαία απάτη πληροφόρησης που αποσκοπεί στην συγκάλυψη της επιχειρούμενης καταπίεσης ενός λαού και της απογύμνωσης ενός έθνους.

Η διάλυση του κύριου μυθεύματος για το ξέσπασμα της κρίσης αφορά στις υποκείμενες αιτίες του δράματος της Βενεζουέλας. Τα δυτικά ΜΜΕ δεν είχαν αμφιβολίες στην ως υπαίτιων των κυβερνήσεων που διαδέχθηκαν στην εξουσία. μετά την εκλογή του «δικτάτορα» Τσάβεζ στην προεδρία το 1998 μέχρι σήμερα, ως αποκλειστικά υπεύθυνες για την κρίση, κρύβοντας το σημαντικότερο πλέγμα: τις βάρβαρες αμερικανικές κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας που αποφασίστηκαν από τον Ομπάμα το 2015 και επιδεινώθηκαν από το Trump το 2017 και το 2018

Οι κοινωνικές δαπάνες δεν είναι τόσο υψηλές. Η «δικτατορία» του Τσάβες, όμως, που επιβεβαιώθηκε από 4 προεδρικές εκλογές και 14 διαδοχικά εθνικά δημοψηφίσματα και διαβουλεύσεις, πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα μιας ριζοσπαστικής διαμάχης με την ιστορία της Βενεζουέλας: τα έσοδα από το πετρέλαιο αναδιανεμήθηκαν κυρίως στον πληθυσμό και έτσι τα στερήθηκε η τοπική ολιγαρχία, γεγονός που έπληξε τις αμερικανικές τράπεζες.
Παρόλο που ο Chávez έχει διαπράξει διάφορα λάθη κακοδιοίκησης και διαφθοράς που χαρακτηρίζουν τον αριστερό λαϊκισμό – σφάλματα που επιβεβαιώθηκαν αργότερα από το ασθενέστερο Maduro – υπό την προεδρία του, οι κοινωνικές δαπάνες έφτασαν το 70% του κρατικού προϋπολογισμού, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ έχει υπερτριπλασιαστεί σε κάτι παραπάνω από μια δεκαετία, η φτώχεια έχει περάσει από 40% σε 7%, η παιδική θνησιμότητα έχει μειωθεί κατά το ήμισυ, ο υποσιτισμός έχει μειωθεί από 21% σε 5%, ο αναλφαβητισμός έχει μηδενιστεί και ο συντελεστής ανισότητας Gini έχει πέσει στο επίπεδο χαμηλότερη στη Λατινική Αμερική (στοιχεία του FMI, του UNDP και της Παγκόσμιας Τράπεζας).

Αλλά η πιο απερίσκεπτη πρόκληση που πέταξε η «σοσιαλιστική» Βενεζουέλα ήταν αυτή εναντίον της ηγεμονίας του δολαρίου. Η οικονομία άρχισε να αποδολλαροποιείται, ευνοώντας τις επενδύσεις προερχόμενες εκτός των ΗΠΑ, προσπαθώντας να μην πληρώνεται σε δολάρια για εξαγωγές της και δημιουργώντας το Sucre, ένα σύστημα περιφερειακών οικονομικών συναλλαγών που βασίζονται σε κρυπτο-νόμισμα, το Petro, το οποίο κατέχουν οι κεντρικές τράπεζες των χωρών που ασχολούνται με τη Βενεζουέλα ως λογιστική μονάδα και μέσον πληρωμής. Έτσι ο χρόνος της αναμέτρησης με τον Big Brother έφτασε πολύ νωρίς. Πολλοί έχουν ανακαλέσει την στην μνήμη τους το φάντασμα της Χιλής του Allende, 30 χρόνια νωρίτερα.

Ωστόσο, η σημερινή Βενεζουέλα είναι ακόμα πιο ελκυστικό θήραμα από τη Χιλή. Μετά τη Ρωσία είναι η πιο πλούσια σε φυσικούς πόρους χώρα στον πλανήτη: ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο, ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός χρυσού και μεταξύ των μεγαλύτερων παραγωγών σιδήρου, βωξίτη, κοβάλτιο και άλλα. Βρίσκεται σε απόσταση μόλις τριών ωρών πτήσης από το Μαϊάμι και με 32 εκατομμύρια κατοίκους. Δεν είναι πολύ χρεωμένο και είναι σε θέση να ιδρύσει μια τράπεζα ανάπτυξης, η Banco do Sur, ικανή να αντικαταστήσει την Παγκόσμια Τράπεζα και το Νομισματικό Ταμείο ως την πιο δίκαιη πηγή πίστωσης για τη Λατινική Αμερική.

Για όλους τους λόγους αυτούς, η «χιλιανή θεραπεία» που οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν έχει καταρχήν αποτύχει. Η απόπειρα του πραξικοπήματος κατά του Τσάβες το 2002 και οι βίαιες διαδηλώσεις μιας αντιπολίτευσης που έγινε ανατρεπτική και αντεθνική, συγκρούστηκαν με έναν εκτελεστικό που εντέλει κέρδιζε μία εκλογή αναμέτρηση μετά την άλλη. Διότι ακόμη και οι φτωχοί τελικά ψηφίζουν. Η ευκαιρία να κλείσει το παιχνίδι ήρθε με το θάνατο του Chávez το 2013 και η κατάρρευση της τιμής του πετρελαίου ξεκίνησε το 2015.

Η στρατηγική των κυρώσεων – Η ομοβροντία των κυρώσεων που εκδόθηκαν την επόμενη χρονιά με το πρόσχημα ότι η Βενεζουέλα αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ έχουν σκοπό να γονατίσουν την χώρα. Η Βενεζουέλα εκδιώκεται από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές και δεν είναι πλέον σε θέση να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από το πετρέλαιο για να πληρώσει για τις εισαγωγές. Σχεδόν όλα όσα εισέρχονται σε μια οικονομία που παράγει ελάχιστα εκτός των υδρογονανθράκων πρέπει να καταβάλλονται σε δολάρια ζεστά και μετρητά. Και οι κυρώσεις εμποδίζουν, ακριβώς τι άλλο; τη χρήση του δολαρίου. Τα κυβερνητικά κονδύλια που κατατίθενται στις ΗΠΑ παγώνουν ή κατάσχονται. Τα κανάλια αναχρηματοδότησης και επαναδιαπραγμάτευσης του μέτριου εξωτερικού χρέους της Βενεζουέλας κλείνουν. Τα επιτόκια για το χρέος αυξάνονται στο θεό, επειδή οι “οίκοι αξιολόγησης” που εξυπηρετούν την Ουάσινγκτον ανεβάζουν σε τρελά ποσοστά τον “κίνδυνο” της χώρας, σε απίθανες ποσοστώσεις υψηλότερες από εκείνες της Συρίας. Το 2015 το spread της Βενεζουέλας είναι 2.000 μονάδες, για να φτάσει και να ξεπεράσει τις 6.000 το 2017.

Οι οικονομολόγοι του κέντρου μελέτης Celag έχουν υπολογίσει το ποσόν των 68,6 δισεκατομμύρια δολάρια, που αντιστοιχεί στο 34% του ΑΕΠ, το επιπλέον κόστος του χρέους της Βενεζουέλας μεταξύ 2014 και 2017. Αλλά το πιο θανατηφόρο από τα αποτελέσματα του οικονομικού αποκλεισμού της Βενεζουέλας είναι η άρνηση των μεγάλων διεθνών τραπεζών, υπό έλεγχο των ΗΠΑ, να πραγματοποιήσουν συναλλαγές που σχετίζονται με τις εισαγωγές ζωτικών αγαθών όπως τα τρόφιμα, τα φάρμακα, τα προϊόντα υγιεινής και τα απαραίτητα εργαλεία για τη λειτουργία της παραγωγικής διαδικασίας και των μεταφορών. Τα νοσοκομεία της Βενεζουέλας παραμένουν χωρίς ινσουλίνη και ανθελονοσιακά σκευάσματα. Τα λιμάνια της χώρας δηλώνονται ως λιμάνια εμπόλεμης ζώνης, φέρνοντας στα αστέρια τα κόστη εισαγωγών-εξαγωγών. Η αξία των εισαγωγών μειώνεται από 60 δισεκατομμύρια δολάρια το 2011-2013 σε 12 δισεκατομμύρια το 2017, συμπαρασύροντας προς τα κάτω το 50% του ΑΕΠ.

Οι Τράπεζες της Wall Street – Τα εμπορεύματα που εξακολουθούν να είναι σε θέση να εισαχθούν στη χώρα αποθηκεύονται και πωλούνται λαθραία με όρους μαύρης αγοράς από τα ολιγοπώλια της βιομηχανίας τροφίμων που κυριαρχούν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας της Βενεζουέλας. Πρόκειται για την ίδια εγκληματικότητα υψηλού επιπέδου που κινεί τα νήματα του σαμποτάζ του Clap,δηλαδή του κυβερνητικού σχεδίου έκτακτης ανάγκης για τα τρόφιμα το οποίο διασώζει 6 εκατομμύρια οικογένειες. Έχει υπολογιστεί ότι από το 2013 έως το 2017 η οικονομική επίθεση στη Βενεζουέλα έχει κοστίσει μεταξύ ποσόν που κυμαίνεται μεταξύ του 110 και 160% του ΑΕΠ της, δηλαδή μεταξύ 245 και 350 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Χωρίς τις κυρώσεις, η οικονομία της Βενεζουέλας αντί να μειωθεί κατά το ήμισυ θα είχε αναπτυχθεί με τους ίδιους ρυθμούς με την Αργεντινή.

Το 2018 αναπτύχθηκε στη Βενεζουέλα μια ανθρωπιστική κρίση εξ ολοκλήρου εισαγόμενη. Η οποία συνοδεύεται από εξίσου ψευδή υπερπληθωρισμό, χωρίς έρεισμα στα βασικά στοιχεία της οικονομίας, μια κρίση που καθορίστηκε από την επίθεση της μαύρης αγοράς του δολαρίου ενάντια στο εθνικό νόμισμα η οποία και αποδίδεται στις 6 μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες της Wall Street.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η έκθεση του εμπειρογνώμονα των ΟΗΕ που επισκέφθηκε τη Βενεζουέλα το 2017, τουAlfred De Zayas (για τον οποίο δεν έχετε ακούσει ποτέ, αλλά περιέχει πολλά από τα προαναφερόμενα στοιχεία), προτείνει την παραπομπή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττονται στη Βενεζουέλα μετά το 2015.»

Πηγή

Πηγή Η μεγάλη απάτη της κρίσης στη Βενεζουέλα…

Της Γεωργίας Γκαρδαλίνου

Κάποια άτομα, από τους χώρους διαχείρισης της εξουσίας, βγαίνουν στην… επιφάνεια με τρόπο απρόσμενο, παίρνουν ξαφνικά μορφή κι οντότητα, κινούν την προσοχή μας, ενίοτε και πέρα από την διαφορά των πολιτικών πεποιθήσεων κερδίζουν ένα είδους σεβασμού από πλευράς κοινής γνώμης.

Μια τέτοια περίπτωση είναι κι αυτή του καθηγητή Κοινωνιολογίας Πίνο Αρλάκκι, που μπήκε στο προσκήνιο της δημοσιότητας κάπου το 93, επί κυβερνήσεως Τσιάμπι, που τον προόριζε μάλιστα για επικεφαλής των Ιταλικών μυστικών υπηρεσιών Ασφαλείας. Μια περίεργη δικαστική ιστορία διερεύνησης της απάτης διεθνούς εμβέλειας με κωδικό όνομα Phoney Money φέρνει στο φως ένα φαξ με αποστολέα Ιταλό και παραλήπτη Αμερικάνο επιχειρηματία, που θεωρεί ότι η επιλογή Αρλάκκι είναι μια απειλή για τον “ελεύθερο κόσμο”. Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, μέσα από την αίθουσα του δικαστηρίου ο Τοτό Ρίνα, ο θρυλικός αρχηγός της Cosa Nostra απειλεί δημόσια με ρήση καταδίκης σε θάνατο εν ψυχρώ τον Αρλάκκι βουλευτή πλέον στην Συμμαχία των Προοδευτικών (τμήμα του PDS), που δεν φαίνεται να χαμπαριάζει, ενώ στο μεταξύ οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας κατεβαίνουν εναντίον του: ανάμεσα στους 21 θρυλικούς φακέλλους των πολιτικών της SISDE ένας είναι του Αρλάκκι. Έπεται, πάντα από την ίδια υπηρεσία ένα φαξ στην αντίστοιχη των ΗΠΑ, που ζητά την αρωγή της για να ματαιωθεί ο διορισμός του από την κυβέρνηση Τσιάμπι, ως επικεφαλής των Υπηρεσιών Ασφαλείας (εύλογο το γιατί). Στο μεταξύ ο Αρλάκκι εκλέγεται ως αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, αρχίζει μια ανήλεη εκστρατεία εναντίον του μέσω συγκεκριμένης μερίδας του Τύπου που κορυφώνεται το 2001 (κατά περίεργο τρόπο πρόκειται για τις μεγάλες και σκληροπυρηνικά Μένουμευρώπηδες της εποχής μας, ενώ πρωτοστατεί κυρίως το κόμμα της Μπονίνο, αυτής του Σόρος) όταν ο συνεργάτης του τότε επικεφαλής των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών (SISMI) Pio Pompa, συμπεριλαμβάνει τον Αρλάκκι σε μια λίστα ατόμων “που πρέπει να χτυπηθούν με τραυματισμό”.

Έως το 2002, ο Arlacchi ήταν Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Γενικός Διευθυντής των Γραφείων των Ηνωμένων Εθνών στη Βιέννη, Εκτελεστικός Διευθυντής του Γραφείου για τον έλεγχο των ναρκωτικών και την πρόληψη του εγκλήματος. Το 2008, τον βρίσκουμε στο πλευρό του τέως προέδρου του Ιράν Mohammad Khatami στο ίδρυμα για τον Διάλογο μεταξύ των πολιτισμών. Από τον Οκτώβριο του 2009, ευρωβουλευτής, τον βρίσκουμε Γενικό Διευθυντή και επικεφαλής της ιταλικής αντιπροσωπείας του’International Forum on Crime and Criminal Law in the Global Era, μια ένωση από τους κορυφαίους εγκληματολόγους, κοινωνιολόγους και νομικούς εμπειρογνώμονες από 20 χώρες με έδρα το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Σχετικά με τη νέα στρατηγική της ΕΕ στο Αφγανιστάν, στην έκθεση, η οποία εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία το 2010 στο Στρασβούργο, καταγγέλλει τη διαφθορά που χαρακτηρίζει τη διαχείριση της διεθνούς βοήθειας. Μεταξύ των σημείων της έκθεσης, η εξάλειψη και η μετατροπή των καλλιεργειών οπίου μέσω ενός πενταετούς σχεδίου που περιλαμβάνει τη συνεργασία της ΕΕ και της Ρωσίας. Το 2011, μαζί με τον ρώσο υπουργό Βίκτορ Ιβανόφ, επεξεργάστηκε ακριβώς το σχέδιο για την καταπολέμηση των ναρκωτικών, μέσω εξάλειψης των καλλιεργειών οπίου και της ανάπτυξης εναλλακτικών καλλιεργειών στο Αφγανιστάν, ενώ προβλέπει τη δημιουργία ad hoc οργανισμού που θα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Με δεδομένο λοιπόν το ρόλο που μέχρι τώρα έχει διαδραματίσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ο Αρλάκκι, καταγγέλλει την αμερικανική πολιτική σε σχέση με την Βενεζουέλα και μας δίνει τις αιτιάσεις που εμείς ίσως δεν έχουμε εστιάσει (και παρεμπιπτόντως με τα μάτια του τώρα μας δίνει και μιαν εξήγηση του γιατί υπέστη τόσο πόλεμο). Νομίζω πως αξίζει να διαβαστεί γι αυτό και σας το μεταφράζω, προέρχεται από την σημερινή εφημερίδα «Il fatto quotidiano»:
«Εάν υπάρχει ένα μάθημα που μπορεί κανείς να πάρει διευθύνοντας έναν μεγάλο διεθνή οργανισμό όπως τον ΟΗΕ, είναι ότι στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, η αλήθεια των γεγονότων σπάνια συμπίπτει με την επίσημη εκδοχή τους. Οι κυρίαρχες ιδέες -όπως έλεγε ο γέρος Μαρξ- παραμένουν αυτές της άρχουσας τάξης. Και η περίπτωση της Βενεζουέλας σε αυτές τις μέρες διαμορφώνεται ως μια γιγαντιαία απάτη πληροφόρησης που αποσκοπεί στην συγκάλυψη της επιχειρούμενης καταπίεσης ενός λαού και της απογύμνωσης ενός έθνους.

Η διάλυση του κύριου μυθεύματος για το ξέσπασμα της κρίσης αφορά στις υποκείμενες αιτίες του δράματος της Βενεζουέλας. Τα δυτικά ΜΜΕ δεν είχαν αμφιβολίες στην ως υπαίτιων των κυβερνήσεων που διαδέχθηκαν στην εξουσία. μετά την εκλογή του «δικτάτορα» Τσάβεζ στην προεδρία το 1998 μέχρι σήμερα, ως αποκλειστικά υπεύθυνες για την κρίση, κρύβοντας το σημαντικότερο πλέγμα: τις βάρβαρες αμερικανικές κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας που αποφασίστηκαν από τον Ομπάμα το 2015 και επιδεινώθηκαν από το Trump το 2017 και το 2018

Οι κοινωνικές δαπάνες δεν είναι τόσο υψηλές. Η «δικτατορία» του Τσάβες, όμως, που επιβεβαιώθηκε από 4 προεδρικές εκλογές και 14 διαδοχικά εθνικά δημοψηφίσματα και διαβουλεύσεις, πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα μιας ριζοσπαστικής διαμάχης με την ιστορία της Βενεζουέλας: τα έσοδα από το πετρέλαιο αναδιανεμήθηκαν κυρίως στον πληθυσμό και έτσι τα στερήθηκε η τοπική ολιγαρχία, γεγονός που έπληξε τις αμερικανικές τράπεζες.
Παρόλο που ο Chávez έχει διαπράξει διάφορα λάθη κακοδιοίκησης και διαφθοράς που χαρακτηρίζουν τον αριστερό λαϊκισμό – σφάλματα που επιβεβαιώθηκαν αργότερα από το ασθενέστερο Maduro – υπό την προεδρία του, οι κοινωνικές δαπάνες έφτασαν το 70% του κρατικού προϋπολογισμού, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ έχει υπερτριπλασιαστεί σε κάτι παραπάνω από μια δεκαετία, η φτώχεια έχει περάσει από 40% σε 7%, η παιδική θνησιμότητα έχει μειωθεί κατά το ήμισυ, ο υποσιτισμός έχει μειωθεί από 21% σε 5%, ο αναλφαβητισμός έχει μηδενιστεί και ο συντελεστής ανισότητας Gini έχει πέσει στο επίπεδο χαμηλότερη στη Λατινική Αμερική (στοιχεία του FMI, του UNDP και της Παγκόσμιας Τράπεζας).

Αλλά η πιο απερίσκεπτη πρόκληση που πέταξε η «σοσιαλιστική» Βενεζουέλα ήταν αυτή εναντίον της ηγεμονίας του δολαρίου. Η οικονομία άρχισε να αποδολλαροποιείται, ευνοώντας τις επενδύσεις προερχόμενες εκτός των ΗΠΑ, προσπαθώντας να μην πληρώνεται σε δολάρια για εξαγωγές της και δημιουργώντας το Sucre, ένα σύστημα περιφερειακών οικονομικών συναλλαγών που βασίζονται σε κρυπτο-νόμισμα, το Petro, το οποίο κατέχουν οι κεντρικές τράπεζες των χωρών που ασχολούνται με τη Βενεζουέλα ως λογιστική μονάδα και μέσον πληρωμής. Έτσι ο χρόνος της αναμέτρησης με τον Big Brother έφτασε πολύ νωρίς. Πολλοί έχουν ανακαλέσει την στην μνήμη τους το φάντασμα της Χιλής του Allende, 30 χρόνια νωρίτερα.

Ωστόσο, η σημερινή Βενεζουέλα είναι ακόμα πιο ελκυστικό θήραμα από τη Χιλή. Μετά τη Ρωσία είναι η πιο πλούσια σε φυσικούς πόρους χώρα στον πλανήτη: ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο, ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός χρυσού και μεταξύ των μεγαλύτερων παραγωγών σιδήρου, βωξίτη, κοβάλτιο και άλλα. Βρίσκεται σε απόσταση μόλις τριών ωρών πτήσης από το Μαϊάμι και με 32 εκατομμύρια κατοίκους. Δεν είναι πολύ χρεωμένο και είναι σε θέση να ιδρύσει μια τράπεζα ανάπτυξης, η Banco do Sur, ικανή να αντικαταστήσει την Παγκόσμια Τράπεζα και το Νομισματικό Ταμείο ως την πιο δίκαιη πηγή πίστωσης για τη Λατινική Αμερική.

Για όλους τους λόγους αυτούς, η «χιλιανή θεραπεία» που οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν έχει καταρχήν αποτύχει. Η απόπειρα του πραξικοπήματος κατά του Τσάβες το 2002 και οι βίαιες διαδηλώσεις μιας αντιπολίτευσης που έγινε ανατρεπτική και αντεθνική, συγκρούστηκαν με έναν εκτελεστικό που εντέλει κέρδιζε μία εκλογή αναμέτρηση μετά την άλλη. Διότι ακόμη και οι φτωχοί τελικά ψηφίζουν. Η ευκαιρία να κλείσει το παιχνίδι ήρθε με το θάνατο του Chávez το 2013 και η κατάρρευση της τιμής του πετρελαίου ξεκίνησε το 2015.

Η στρατηγική των κυρώσεων – Η ομοβροντία των κυρώσεων που εκδόθηκαν την επόμενη χρονιά με το πρόσχημα ότι η Βενεζουέλα αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ έχουν σκοπό να γονατίσουν την χώρα. Η Βενεζουέλα εκδιώκεται από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές και δεν είναι πλέον σε θέση να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από το πετρέλαιο για να πληρώσει για τις εισαγωγές. Σχεδόν όλα όσα εισέρχονται σε μια οικονομία που παράγει ελάχιστα εκτός των υδρογονανθράκων πρέπει να καταβάλλονται σε δολάρια ζεστά και μετρητά. Και οι κυρώσεις εμποδίζουν, ακριβώς τι άλλο; τη χρήση του δολαρίου. Τα κυβερνητικά κονδύλια που κατατίθενται στις ΗΠΑ παγώνουν ή κατάσχονται. Τα κανάλια αναχρηματοδότησης και επαναδιαπραγμάτευσης του μέτριου εξωτερικού χρέους της Βενεζουέλας κλείνουν. Τα επιτόκια για το χρέος αυξάνονται στο θεό, επειδή οι “οίκοι αξιολόγησης” που εξυπηρετούν την Ουάσινγκτον ανεβάζουν σε τρελά ποσοστά τον “κίνδυνο” της χώρας, σε απίθανες ποσοστώσεις υψηλότερες από εκείνες της Συρίας. Το 2015 το spread της Βενεζουέλας είναι 2.000 μονάδες, για να φτάσει και να ξεπεράσει τις 6.000 το 2017.

Οι οικονομολόγοι του κέντρου μελέτης Celag έχουν υπολογίσει το ποσόν των 68,6 δισεκατομμύρια δολάρια, που αντιστοιχεί στο 34% του ΑΕΠ, το επιπλέον κόστος του χρέους της Βενεζουέλας μεταξύ 2014 και 2017. Αλλά το πιο θανατηφόρο από τα αποτελέσματα του οικονομικού αποκλεισμού της Βενεζουέλας είναι η άρνηση των μεγάλων διεθνών τραπεζών, υπό έλεγχο των ΗΠΑ, να πραγματοποιήσουν συναλλαγές που σχετίζονται με τις εισαγωγές ζωτικών αγαθών όπως τα τρόφιμα, τα φάρμακα, τα προϊόντα υγιεινής και τα απαραίτητα εργαλεία για τη λειτουργία της παραγωγικής διαδικασίας και των μεταφορών. Τα νοσοκομεία της Βενεζουέλας παραμένουν χωρίς ινσουλίνη και ανθελονοσιακά σκευάσματα. Τα λιμάνια της χώρας δηλώνονται ως λιμάνια εμπόλεμης ζώνης, φέρνοντας στα αστέρια τα κόστη εισαγωγών-εξαγωγών. Η αξία των εισαγωγών μειώνεται από 60 δισεκατομμύρια δολάρια το 2011-2013 σε 12 δισεκατομμύρια το 2017, συμπαρασύροντας προς τα κάτω το 50% του ΑΕΠ.

Οι Τράπεζες της Wall Street – Τα εμπορεύματα που εξακολουθούν να είναι σε θέση να εισαχθούν στη χώρα αποθηκεύονται και πωλούνται λαθραία με όρους μαύρης αγοράς από τα ολιγοπώλια της βιομηχανίας τροφίμων που κυριαρχούν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας της Βενεζουέλας. Πρόκειται για την ίδια εγκληματικότητα υψηλού επιπέδου που κινεί τα νήματα του σαμποτάζ του Clap,δηλαδή του κυβερνητικού σχεδίου έκτακτης ανάγκης για τα τρόφιμα το οποίο διασώζει 6 εκατομμύρια οικογένειες. Έχει υπολογιστεί ότι από το 2013 έως το 2017 η οικονομική επίθεση στη Βενεζουέλα έχει κοστίσει μεταξύ ποσόν που κυμαίνεται μεταξύ του 110 και 160% του ΑΕΠ της, δηλαδή μεταξύ 245 και 350 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Χωρίς τις κυρώσεις, η οικονομία της Βενεζουέλας αντί να μειωθεί κατά το ήμισυ θα είχε αναπτυχθεί με τους ίδιους ρυθμούς με την Αργεντινή.

Το 2018 αναπτύχθηκε στη Βενεζουέλα μια ανθρωπιστική κρίση εξ ολοκλήρου εισαγόμενη. Η οποία συνοδεύεται από εξίσου ψευδή υπερπληθωρισμό, χωρίς έρεισμα στα βασικά στοιχεία της οικονομίας, μια κρίση που καθορίστηκε από την επίθεση της μαύρης αγοράς του δολαρίου ενάντια στο εθνικό νόμισμα η οποία και αποδίδεται στις 6 μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες της Wall Street.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η έκθεση του εμπειρογνώμονα των ΟΗΕ που επισκέφθηκε τη Βενεζουέλα το 2017, τουAlfred De Zayas (για τον οποίο δεν έχετε ακούσει ποτέ, αλλά περιέχει πολλά από τα προαναφερόμενα στοιχεία), προτείνει την παραπομπή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττονται στη Βενεζουέλα μετά το 2015.»

Πηγή

Πηγή Η μεγάλη απάτη της κρίσης στη Βενεζουέλα…

Το συγκεκριμένο Audi R8 V10 είναι παραγωγής του 2012 και κάποτε άνηκε στον Virat Kohli, που είναι ο αρχηγός της εθνικής ομάδας κρίκετ της Ινδίας. Ο Kohli πούλησε το R8 του σε κάποιον άλλον ιδιοκτήτη, ο οποίος αποδείχτηκε πως έκανε τηλεφωνικές απάτες. Πέρυσι η αστυνομία στη Μουμπάι προχώρησε στη σύλληψη του, ενώ κατάσχεσαν και το […]Πηγή Κατασχεμένο Audi R8 V10 “σαπίζει” στην Ινδία

Ο βελτιωτικός οίκος AC Schnitzer παρουσιάζει το νέο βελτιωτικό πακέτο που ετοίμασε για την BMW X4. Το αυτοκίνητο αποκτά νέα χαμηλότερη ανάρτηση κατά 20 mm μπροστά και 25 mm πίσω, δύο αεροτομές, πλευρικές ποδιές, μπροστά spoiler, carbon, μαύρες χρωμιομένες ή μαύρες απολήξεις εξατμίσεων, όπως επίσης και νέες ζάντες διαστάσεων από 19″ έως 22″.Στο εσωτερικό υπάρχουν […]Πηγή Ο AC Schnitzer βελτιώνει την BMW X4

Μάνα, μητέρα, μαμά… Πατέρας, μπαμπάς: Ο Εμανουέλ Μακρόν θέλοντας να είναι πολιτικώς ορθός απέναντι στην κοινότητα των ομοφυλοφίλων, καταργεί τις πιο αγαπημένες και αναγνωρίσιμες λέξεις όλου του κόσμου.

Με στόχο να αντιμετωπίσει τον κοινωνικό ρατσισμό απέναντι στους ομοφυλοφίλους, ο Γάλλος Πρόεδρος και η παράταξή του κατέθεσαν μια τροπολογία που αλλάζει τα οικογενειακά στοιχεία των παιδιών: Ετσι  λοιπόν στις αιτήσεις εγγραφής στα σχολεία, αντί για «Ονομα Πατρός» και «Ονομα Μητρός» θα αναγράφεται «Γονέας 1» και «Γονέας 2».

Με τον τρόπο αυτόν ο Μακρόν θέλει να βάλει ένα τέλος στις διακρίσεις που βασίζονται στις ερωτικές-σεξουαλικές επιλογές των ανθρώπων και έχουν νομική υπόσταση -είτε με πολιτικό γάμο είτε με σύμφωνο συμβίωσης. Σύμφωνα με το σκεπτικό του, η νέα πραγματικότητα επιβάλει μια διαφορετική προσέγγιση ενός, μέχρι τώρα, αυτονόητου θέματος. Διότι όταν ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων βρίσκεται μπροστά σε μια προς συμπλήρωση αίτηση, ποιος από τους δύο, άνδρες ή γυναίκες, που αποτελούν το ζευγάρι των γονέων ενός ανήλικου είναι ο πατέρας και ποιος η μητέρα;

Η σχετική τροπολογία συζητήθηκε στη Βουλή και η υπουργός Βαλερί Πετί που έθεσε το ζήτημα, εξήγησε ότι «είναι αναχρονιστική η διάκριση της οικογένειες» με βάση το φύλο των γονέων τους…. Το σχετικό διάταγμα αναφέρει ότι «Για την αποφυγή διακρίσεων, οι σχολικές εγγραφές, οι σχολικοί κατάλογοι, οι γονικές εξουσιοδοτήσεις και κάθε άλλο επίσημο έγγραφο που αφορά στα παιδιά, θα περιλαμβάνει αποκλειστικά τις λέξεις Γονέας 1 και Γονέας 2».

Το μέτρο αυτό έρχεται  σε συνέχεια του νόμου του 2013 για την νομική ισότητα των γάμων ανάμεσα σε ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια.

Δεν είναι λίγες οι αντιδράσεις που προέρχονται από τους Γάλλους, παραδοσιακούς ή συντηρητικούς. Αλλά την μεγαλύτερη εντύπωση προκάλεσε η αντίδραση του προέδρου των ομόφυλων γονέων που δήλωσε ότι: «Αν και θέλουμε να καλωσορίσουμε το γεγονός, γιατί μας επιτρέπει ισότιμη συμμετοχή στα σχετικά έγγραφα, κάτι που δεν ίσχυε πριν από αυτό, ωστόσο οφείλουμε να επισημάνουμε πως ένας τέτοιος διαχωρισμός θα προκαλέσει ανταγωνισμό ανάμεσα στους δύο γονείς, για το ποιος είναι ο νούμερο 1 και ποιος ο νούμερο 2».

Η τροπολογία αναμένεται να τεθεί στην Γερουσία και αν  απορριφθεί, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να την επαναφέρει στην Εθνική Συνέλευση για να τεθεί εκ νέου σε συζήτηση και εκ νέου εξέταση. 

Πηγή Γαλλία: Καταργούνται οι λέξεις «μαμά» και «μπαμπάς» -Τα παιδιά έχουν «γονέα 1» και «γονέα 2»

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα της Kaspersky Lab, τα τρία τέταρτα (75%) των ερωτηθέντων παραδέχθηκαν ότι χρησιμοποιούν την συσκευή του κινητού τους για να προσποιούνται ότι είναι απασχολημένοι όταν δεν θέλουν να μιλήσουν με κάποιον άλλο, ενώ το 46% παραδέχεται ότι χρησιμοποιεί την συσκευή μόνο και μόνο για να «σκοτώνει» το χρόνο του κάθε μέρα. Οι συσκευές είναι, επίσης μια «σωτηρία» για όσους προτιμούν να μην μιλούν απευθείας σε άλλον άνθρωπο σε καθημερινές καταστάσεις, για να ολοκληρώσουν ορισμένες εργασίες ή να φέρουν εις πέρας κάποιες ανάγκες τους. Στην πραγματικότητα, σχεδόν το ένα τρίτο (31%) των ανθρώπων προτιμούν να εκτελούν ενέργειες, όπως η κλήση ταξί ή αναζήτηση οδηγιών για το μέρος, που επιθυμούν να μεταβούν, μέσω ενός ιστότοπου ή μιας εφαρμογής, καθώς το θεωρούν μια ευκολότερη λύση σε σύγκριση με το να χρειαστεί να μιλήσουν με άλλον άνθρωπο.

Το μέγεθος της εξάρτησης είναι πλέον τέτοιο, που η έστω και πρόσκαιρη αδυναμία χρήσης των κινητών ή του διαδικτύου έχει γίνει αιτία πανικού με το ένα τρίτο περίπου (34%), σύμφωνα πάντα με την συγκεκριμένη έρευνα, να ανησυχεί ότι δεν θα μπορέσει να διασκεδάσει εάν δεν έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο από τη συσκευή του, ενώ το 12% να ανησυχεί ακόμη και για το γεγονός ότι δεν θα είναι σε θέση να προσποιείται ότι είναι απασχολημένο εάν η συσκευή του είναι κλειστή.

Και έτσι, όσο αυξάνονται οι δυνατότητες «επικοινωνίας» τόσο μεγαλώνει η μοναξιά, όσο αυξάνεται η εξάρτηση από τις «έξυπνες» συσκευές σ’ ένα διαδικτυωμένο κόσμο τόσο η αποξένωση απογειώνεται μεταξύ των ανθρώπων, που βιάζονται να μείνουν μόνοι, κοιτώντας την «ζωή» να τρέχει ιλιγγιωδώς σαν video game χωρίς αρχή και τέλος. Μόνο που οι κάθε λογής απώλειες, όσο και αν μοιάζουν και αυτές εικονικές, άλλο τόσο είναι πλέον και ανυπολόγιστες…

Θαυμαστός ο Καινούργιος Κόσμος, θαυμαστά και τα έργα Του.

Χαμογελάστε, η καινούργια συσκευή θα είναι ακόμη μια έκπληξη, που θα σας είναι αδύνατον να στερηθείτε, η μόνη πραγματικά απελπιστική κατάσταση θα είναι η περίπτωση να την στερηθείτε. Αλλά μην σας πιάνει πανικός. Αυτό δεν θα συμβεί. Υπάρχετε για να την αποκτήσετε. Θάρρος και Ψυχραιμία. Το Παλαιό Είδος, άλλωστε, δεν θα υπάρχει σε λίγο…

ΦΘΑΝΕΙ να πάψουν και οι μικρότερες των αντιδράσεων που σημειώνονται που και που από τους θιασώτες της οπισθοδρόμησης.

Εκείνη ημέρα δεν θα αργήσει, ειδάλλως δεν θα έρθει ποτέ…



Πηγή Η μοναξιά τους είναι η συσκευή τους

Οι γυναίκες παγκοσμίως έχουν μόνο τα τρία τέταρτα των δικαιωμάτων που έχουν οι άνδρες, σύμφωνα με μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας που δόθηκε στη δημοσιότητα, στην οποία επισημαίνεται ότι αυτό περιορίζει τις δυνατότητές τους να προσληφθούν σε δουλειά ή να ξεκινήσουν δική τους επιχείρηση.

«Αν οι γυναίκες είχαν ίσες ευκαιρίες (με τους άνδρες) το οποίο θα τους επέτρεπε να επιτύχουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους, ο κόσμος θα ήταν όχι μόνον πιο δίκαιος, αλλά και θα ευημερούσε περισσότερο», σημείωσε η Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, προσωρινή πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

«Πολλές χώρες υλοποιούν μεταρρυθμίσεις προς την σωστή κατεύθυνση. Όμως 2,7 δισεκατομμύρια γυναίκες εξακολουθούν να μην έχουν τις ίδιες επιλογές με τους άνδρες όσον αφορά την απασχόληση», τόνισε.

Ο δείκτης αυτός ισότητας μεταξύ των φύλων αποτελεί τμήμα μιας μελέτης που έγινε με τίτλο «Γυναίκες, επιχειρηματικότητα και νομοθεσία 2019: μια δεκαετία μεταρρυθμίσεων».

Αποτελεί τον καρπό μιας συλλογής δεδομένων που έγινε τα τελευταία δέκα χρόνια σε 187 χώρες και καταγράφει οκτώ ενδεικτικούς παράγοντες που χρησιμοποιούνται για την αποτίμηση της ισότητας των δικαιωμάτων μεταξύ των ανδρών και των γυναικών.

Η έρευνα καταλήγει στη διαπίστωση ότι αξιοσημείωτη πρόοδος έχει γίνει, καθώς ο μέσος όρος παγκοσμίως πέρασε από το 70 στο 75 μιας κλίμακας 100 βαθμίδων. Εξάλλου 131 χώρες συναίνεσαν στην υλοποίηση 274 μεταρρυθμίσεων, υιοθετώντας νόμους ή ρυθμίσεις που επιτρέπουν την καλύτερη ενσωμάτωση των γυναικών.

Η Παγκόσμια Τράπεζα προσθέτει στην ανακοίνωσή της ότι 35 χώρες, όπως η Βολιβία ή οι Μαλδίβες, εισήγαγαν νόμους κατά της σεξουαλικής κακοποίησης στον χώρο εργασίας, προστατεύοντας επιπλέον περίπου 2 δισεκατομμύρια γυναίκες.

Συνολικά 22 χώρες τερμάτισαν την ίδια ώρα τους περιορισμούς που επέβαλαν στις γυναίκες, οι οποίοι τις απέκλειαν ντε φάκτο από ορισμένους τομείς της οικονομίας.

Μεταξύ των «καλών μαθητών» βρίσκονται 5 χώρες, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα: το Βέλγιο, η Δανία, η Γαλλία, η Λετονία και η Σουηδία. Αυτές έχουν το τέλειο σκορ καθώς φτάνουν στην κορυφή της κλίμακας, στο 100, «το οποίο σημαίνει ότι άνδρες και γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα στους τομείς στους οποίους γίνεται αξιολόγηση».

Πριν από μια δεκαετία καμία οικονομία δεν μπορούσε να καυχηθεί ότι είχε επιτύχει ένα τέτοιο αποτέλεσμα, επισημαίνει η Παγκόσμια Τράπεζα.

Μελανό σημείο ωστόσο εξακολουθεί να αποτελεί ότι υπερβολικά πολλές γυναίκες εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωπες με νόμους ή ρυθμίσεις που οδηγούν σε διακρίσεις στην επαγγελματική τους ζωή. Συνολικά 56 χώρες δεν έχουν αλλάξει τίποτα σε δέκα χρόνια.

Πηγή Μελέτη-γροθιά στο στομάχι: 2,7 δισεκατομμύρια γυναίκες δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες

Οι γυναίκες παγκοσμίως έχουν μόνο τα τρία τέταρτα των δικαιωμάτων που έχουν οι άνδρες, σύμφωνα με μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας που δόθηκε στη δημοσιότητα, στην οποία επισημαίνεται ότι αυτό περιορίζει τις δυνατότητές τους να προσληφθούν σε δουλειά ή να ξεκινήσουν δική τους επιχείρηση.

«Αν οι γυναίκες είχαν ίσες ευκαιρίες (με τους άνδρες) το οποίο θα τους επέτρεπε να επιτύχουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους, ο κόσμος θα ήταν όχι μόνον πιο δίκαιος, αλλά και θα ευημερούσε περισσότερο», σημείωσε η Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, προσωρινή πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

«Πολλές χώρες υλοποιούν μεταρρυθμίσεις προς την σωστή κατεύθυνση. Όμως 2,7 δισεκατομμύρια γυναίκες εξακολουθούν να μην έχουν τις ίδιες επιλογές με τους άνδρες όσον αφορά την απασχόληση», τόνισε.

Ο δείκτης αυτός ισότητας μεταξύ των φύλων αποτελεί τμήμα μιας μελέτης που έγινε με τίτλο «Γυναίκες, επιχειρηματικότητα και νομοθεσία 2019: μια δεκαετία μεταρρυθμίσεων».

Αποτελεί τον καρπό μιας συλλογής δεδομένων που έγινε τα τελευταία δέκα χρόνια σε 187 χώρες και καταγράφει οκτώ ενδεικτικούς παράγοντες που χρησιμοποιούνται για την αποτίμηση της ισότητας των δικαιωμάτων μεταξύ των ανδρών και των γυναικών.

Η έρευνα καταλήγει στη διαπίστωση ότι αξιοσημείωτη πρόοδος έχει γίνει, καθώς ο μέσος όρος παγκοσμίως πέρασε από το 70 στο 75 μιας κλίμακας 100 βαθμίδων. Εξάλλου 131 χώρες συναίνεσαν στην υλοποίηση 274 μεταρρυθμίσεων, υιοθετώντας νόμους ή ρυθμίσεις που επιτρέπουν την καλύτερη ενσωμάτωση των γυναικών.

Η Παγκόσμια Τράπεζα προσθέτει στην ανακοίνωσή της ότι 35 χώρες, όπως η Βολιβία ή οι Μαλδίβες, εισήγαγαν νόμους κατά της σεξουαλικής κακοποίησης στον χώρο εργασίας, προστατεύοντας επιπλέον περίπου 2 δισεκατομμύρια γυναίκες.

Συνολικά 22 χώρες τερμάτισαν την ίδια ώρα τους περιορισμούς που επέβαλαν στις γυναίκες, οι οποίοι τις απέκλειαν ντε φάκτο από ορισμένους τομείς της οικονομίας.

Μεταξύ των «καλών μαθητών» βρίσκονται 5 χώρες, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα: το Βέλγιο, η Δανία, η Γαλλία, η Λετονία και η Σουηδία. Αυτές έχουν το τέλειο σκορ καθώς φτάνουν στην κορυφή της κλίμακας, στο 100, «το οποίο σημαίνει ότι άνδρες και γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα στους τομείς στους οποίους γίνεται αξιολόγηση».

Πριν από μια δεκαετία καμία οικονομία δεν μπορούσε να καυχηθεί ότι είχε επιτύχει ένα τέτοιο αποτέλεσμα, επισημαίνει η Παγκόσμια Τράπεζα.

Μελανό σημείο ωστόσο εξακολουθεί να αποτελεί ότι υπερβολικά πολλές γυναίκες εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωπες με νόμους ή ρυθμίσεις που οδηγούν σε διακρίσεις στην επαγγελματική τους ζωή. Συνολικά 56 χώρες δεν έχουν αλλάξει τίποτα σε δέκα χρόνια.

Πηγή Μελέτη-γροθιά στο στομάχι: 2,7 δισεκατομμύρια γυναίκες δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες

Στην έκθεση της Γενεύης η Maserati θα έχει στο περίπτερό της την Levante Trofeo V8 Launch Edition, όπως επίσης και ένα one-off μοντέλο που δημιούργησε για έναν πελάτη της. Η Levante Trofeo V8 Launch Edition θα κατασκευαστεί σε μόλις 100 μονάδες και θα γιορτάσει την έναρξη των πωλήσεων της Levante Trofeo. Είναι βαμμένη στο ματ […]Πηγή Levante Trofeo V8 Launch Edition και one-off μοντέλο από Maserati στη Γενεύη