18 February, 2019
Home / 2019 / Φεβρουάριος (Page 19)

«Τότε γίνεσαι εσύ ο γονιός και οι γονείς τα παιδιά σου..»

Το «μοναχοπαίδι τα έχει όλα δικά του», «το μοναχοπαίδι είναι κακομαθημένο», «το μοναχοπαίδι γίνεται εγωιστής» και τόσες άλλες ταμπέλες και φράσεις συνοδεύουν ένα παιδί που έτυχε να μην έχει αδέρφια, και μάλιστα όχι από δική του επιλογή.

Το παιδί αυτό όμως κάποια στιγμή μεγαλώνει, και μαζί του μεγαλώνουν και οι γονείς του. Και αρχίζουν να έχουν ανάγκη την φροντίδα του. Με τα χρόνια τους προδίδει το σώμα τους, η μνήμη τους. Η υγεία τους κλονίζεται και οι δυσκολίες ξεκινούν. Το μοναχοπαίδι πετάει από πάνω του το «παιδί» και κρατάει μόνο το συνθετικό «μοναχό» και πορεύεται μόνο του από δω και πέρα.

Αρχίζει να τρέχει στα νοσοκομεία, στους γιατρούς, στις εξετάσεις μόνο του. Προσπαθεί να στηρίξει τους γονείς του μόνο του. Και αν ο ένας από τους δυο φύγει, μόνο του θα περάσει τα πάντα, τις προετοιμασίες του αποχαιρετισμού, και την επίπονη διαδικασία να βάλει την καρδιά του στη θέση της – αν μπει ποτέ. Δεν θα υπάρχει εκεί κοντά ένας αδερφός, μια αδερφή, να του κρατήσει το χέρι, να το αγκαλιάσει και να μοιραστούν τον ίδιο ακριβώς πόνο, αυτόν του να χάνεις έναν γονιό ή να βλέπεις έναν γονιό να μην είναι αυτός που πάντα ήξερες.

Και συχνά γίνεσαι εσύ ο γονιός και οι γονείς γίνονται αυτοί τα παιδιά σου. Και τρέμεις μην πάθεις τίποτα και αυτοί τι θα απογίνουν. Ποιος θα τους κοιτάξει; Κοιτάς τη σύνταξή τους και δεν φτάνει ούτε για τα βασικά, και είναι η σειρά σου τώρα να δώσεις γι΄αυτούς, να τραβήξεις από τον πενιχρό μισθό σου για να βοηθήσεις. Και δεν υπάρχει μια αδερφή, ένας αδερφός να μοιραστείτε αυτό το βάρος για να μπορέσετε και οι δύο να επιβιώσετε. Δεν υπάρχει ένας αδερφός, να αλλάξεις βάρδια μαζί του στο νοσοκομείο, για να πας σπίτι να τεντώσεις λίγο το κορμί σου, δεν υπάρχει μία αδερφή να μαγειρέψει εκείνη σήμερα για τον ανήμπορο γονιό και να του πάει στο σπίτι ένα πιάτο φαγητό.

Υπάρχουν πάντα φίλοι, αγαπημένοι συγγενείς, οι οποίοι βοηθούν, συνδράμουν. Αλλά ως πότε, και για πόσο; Έχουν τις οικογένειές τους, τις υποχρέωσεις τους, τις έννοιες τους. Δεν έχεις το θάρρος να ζητήσεις, να απαιτήσεις, να παραπονεθείς, όπως στον αδερφό σου. Και αν έχεις κι εσύ τη δική σου οικογένεια, γίνεσαι χίλια κομμάτια για να καταφέρεις τα πάντα. Στην ουσία όμως, είσαι μόνος σου με δύο ανήμπορους ανθρώπους. Μόνος σου να αναπολείς τις ημέρες της δύναμής τους, να φέρνεις στο νου σου εκδρομές, παιχνίδια, διαβάσματα, τσακωμούς, αγκαλιές. Και εκείνες τις στιγμές έχεις τεράστια ανάγκη από έναν δικό σου να τα μοιραστείτε όλα αυτά. Να πείτε:

«Θυμάσαι τότε που ο μπαμπάς μας είχε βάλει τιμωρία να μην φάμε παγωτό κι εσύ πήγες κρυφά και πήρες απ’το ψυγείο;» και να γελάσεις για λίγο και έστω για μια στιγμή να φτερουγίσει ο πόνος και η στενοχώρια μακριά.

Και όταν οι γονείς φύγουν από τη ζωή, δεν θα υπάρχει ένας αδερφός μια αδερφή να κρατούν ζωντανή την αλυσίδα μιας οικογένειας που υπήρξε κάποτε και φιλοξένησε τα όνειρά σου. Μόλις φύγουν, αυτή σπάει, και μένεις εσύ, ο μοναδικός απόγονος να κρατάς τα «σκήπτρα» της ιστορίας που γράψατε μαζί.

Βιώνεις μια περίεργη «ορφάνια» που δεν περιγράφεται με λέξεις και αν δεν είσαι μοναχοπαίδι δεν μπορείς να καταλάβεις.

Γράφει η Μαίρη Ζαχαροπούλου

Πηγή Μοναχοπαίδι θα πει να φροντίζεις ολομόναχος τους γονείς σου, όταν μεγαλώσουν

Ζούμε τη ζωή μας πιο αληθινά όταν βρίσκουμε τους εαυτούς μας ξύπνιους και ταυτόχρονα βυθισμένους στα όνειρά μας.

Όνειρα που αξίζουν να γίνουν πραγματικότητα και άνθρωποι που αξίζουν ακόμη περισσότερο γιατί πολύ απλά ευθύνονται για την ύπαρξή τους. Όνειρα μοναδικά, όνειρα που σου κόβουν την ανάσα με την αλήθεια που μπορεί να κρύβουν. Μπορεί να σε τρομάζει η αλήθεια τους. Σε πνίγουν όμως αυτές οι ανεξήγητες ελπίδες για το πότε θα πραγματοποιηθούν επιτέλους. Όλες αυτές οι προσδοκίες που κρύβονται πίσω από αλήθειες τις οποίες αρνείσαι να αντιμετωπίσεις.

Γιατί το βλέπεις κάθε φορά που πας να κλείσεις τα μάτια σου και να ξεφύγεις απ’ τη βουή και τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Και πάλι όμως, δεν μπορείς να ησυχάσεις. Σου λείπει το βλέμμα αυτού του ανθρώπου, το χαμόγελό του, όλα αυτά που τον κάνουν να ξεχωρίζει απ’ τους υπόλοιπους. Παραπάνω όμως ξέρεις τι σου λείπει; Ο τρόπος που σε κοιτάζει λες και κρέμεται το φεγγάρι με όλα τ’ αστέρια που το συνοδεύουν τις νύχτες απ’ τα χείλη σου. Λες κι εγκαταστάθηκε ο ήλιος στα μάτια σου και κάθε φορά που τον κοιτάζεις φωτίζεται ο κόσμος σου.

Και ξέρεις τι λένε έτσι; Ότι όσο περισσότερο ονειρεύεσαι κάποιον, τόσο περισσότερο σου λείπει όταν είναι ξύπνιος. Προσπαθείς λοιπόν να πείσεις με νύχια και με δόντια τον εαυτό σου πως ο πρωταγωνιστικός ρόλος που του έχει ανατεθεί στα όνειρα σου δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Πως η καρδιά σου χτυπάει σαν τρελή μόλις ανοίξεις τα μάτια και θυμώνεις με τον εαυτό σου που τόλμησε να εγκαταλείψει το όνειρο.

Θα σκέφτεσαι συνέχεια τον άνθρωπο που κατάφερε να διεισδύσει στα όνειρά σου. Να σε κάνει να πιστέψεις πως υπάρχει η πιθανότητα να του λείπεις. Όσο μικρή κι αν είναι. Πως σε σκέφτεται με τόσο πάθος και ένταση που με κάποιο απροσδιόριστο τρόπο, μαγικό ίσως, κατάφερε να εισβάλει στο μυαλό σου την ώρα που κοιμάσαι και να γλυκάνει τον ύπνο σου. Κι όλα σου τα όνειρα θα έχουν πλέον την υπογραφή του. Θα φωνάζουν τ’ όνομα του.

Στην αρχή μπορεί να σου φανεί περίεργο. Μπορεί να έχεις τις αμφιβολίες σου. Μπορεί να διστάζεις να κυνηγήσεις, στην κυριολεξία, το όνειρο. Κάτι που σημαίνει πως αξίζει να ρισκάρεις για να το ζήσεις για να το δεις να μετατρέπεται σε σάρκα και οστά μπροστά σου. Αξίζει να βασιστείς στην αβεβαιότητα μιας στιγμής – ή ίσως και πολλών – για να εξασφαλίσεις τη σιγουριά του «για πάντα».

Και θα φτάσεις στο σημείο να ονειρεύεσαι, μόνο και μόνο για να τον αγγίξεις με το βλέμμα σου. Με την ψυχή σου. Μέχρι να απλώσεις το χέρι και να νιώσεις τη μαγεία του αγγίγματός του. Μέχρι να τον σφίξεις επιτέλους στην αγκαλιά σου. Κι αφότου φωνάξεις τα αισθήματά σου με τα μάτια και ψιθυρίσεις την αγάπη σου με τα χείλη, θα του κάνεις μια πολύ απλή ερώτηση που θα καθησυχάσει όλες τις αμφιβολίες σου.

Να θυμάσαι λοιπόν, πως αν δε μάθεις να ονειρεύεσαι, δε θα μάθεις ποτέ να ζεις. Κι αν ονειρεύεσαι τον άνθρωπο που μπορεί να σου γεμίσει την καρδιά σου με μια απερίγραπτη ευτυχία και να ξυπνήσει ολόκληρο το είναι σου με την παρουσία του, τότε δε θα θέλεις να ξεφύγεις ποτέ απ’ το όνειρο. Δε θα θέλεις να γίνει πραγματικότητα γιατί δε θα υπάρχει καμία απολύτως διαφορά.

Συντάκτης: Έλενα Γεωργίου
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

Πηγή Λένε πώς όταν ονειρεύεσαι κάποιον πολύ σημαίνει ότι του λείπεις

Εκατοντάδες ζευγάρια επέλεξαν την χθεσινή Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου για να παντρευτούν στην Τουρκία, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που έκαναν επίσης πρόταση γάμου στις αγαπημένες τους.

Δεκάδες ζευγάρια πέρασαν χθες από το γραφείο γάμου του δήμου Μπαγτσιλάρ (Bagcilar) στην Κωνσταντινούπολη. Σαράντα επτά ζευγάρια παντρεύτηκαν χθες Πέμπτη, σύμφωνα με τον Ερντογάν Νταμγκαμπάσι, επικεφαλής της Διεύθυνσης Γάμου του Δήμου Bagcilar. «Κάθε 5 λεπτά ένα ζευγάρι παντρευόταν» δήλωσε ο Νταμγκαμπάσι. «Ήμασταν τυχεροί που καταφέραμε να βρούμε ώρα για να παντρευτούμε εδώ» δήλωσε η νύφη Ασλιχάν Γκιουρέλ Ντονμεζ.

Δεκατέσσερα ζευγάρια από την επαρχία του Καράμπουκ της Μαύρης Θάλασσας προτίμησαν επίσης την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου για να παντρευτούν. Σε τέσσερις ακόμη πόλεις στην ανατολική Τουρκία, 139 ζευγάρια παντρεύτηκαν χθες.

Στη νοτιοανατολική επαρχία του Μαρντίν, η εικοσιδυάχρονη Πολωνή, Ανέτα Ντομινικτσακ και ο εικοσιτριάχρονος Σεντάτ Αντάλ, που συναντήθηκαν πέρυσι στην επαρχία της Αττάλειας, επέλεξαν επίσης την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου για να παντρευτούν. «Έχουμε επιλέξει ειδικά αυτήν την ημέρα για να παντρευτούμε. Είμαστε πολύ χαρούμενοι» δήλωσε ο Αντάλ.

Ένα ζευγάρι με προβλήματα ακοής στη βορειοανατολική επαρχία Ορντού επέλεξε να παντρευτεί χθες. Ο Ουγκούρ Ουρφά και η Ζελιχά Σενκαρ, που «συναντήθηκαν» στα social media πριν από δύο χρόνια, αποφάσισαν να παντρευτούν την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου στην περιοχή Ούνιε.

«Είμαστε μαζί δύο χρόνια. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που ο γάμος μας συνέπεσε με την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου » δήλωσε ο Ουρφά στο πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Τα άτομα με ειδικές ανάγκες στην Κωνσταντινούπολη γιόρτασαν την ημέρα με εκδρομές με πλοίο στο Βόσπορο. Εκατόν είκοσι πέντε παντρεμένα ζευγάρια με αναπηρία απόλαυσαν την ημέρα τραγουδώντας και κόβοντας τούρτες.

Η Τουρκία έχει το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό γάμων στις ευρωπαϊκές χώρες με αναλογία 7,1 γάμων ανά 1.000 άτομα το 2017, ανακοίνωσε η Eurostat με αφορμή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

Η υψηλότερη αναλογία γάμων ανά 1000 άτομα ήταν στην Αλβανία με 7,9 γάμους ανά 1.000 κατοίκους. Ακολούθησαν η Λιθουανία (7,5) και η Ρουμανία (7,3).

Στην Τουρκία, 569.459 άτομα παντρεύτηκαν το 2017, παρουσιάστηκε μείωση 4,2% σε ετήσια βάση, σύμφωνα με το Τουρκικό Στατιστικό Ινστιτούτο.

Πηγή Ένας γάμος ανά… πέντε λεπτά την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου στην Τουρκία

Τα δικαιώματά μας στην ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και το Αιγαίο τα προστατεύουμε με αυστηρό τρόπο, δήλωσε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε προεκλογική του ομιλία στην Προύσα.

Ο Τούρκος Πρόεδρος είπε συγκεκριμένα πως “εάν δεν προστατεύσουμε με αυστηρό τρόπο τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας στις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο, στην Κύπρο, στο Αιγαίο, γνωρίζουμε πολύ καλά τι εικόνα θα εμφανιστεί μπροστά μας στο μέλλον”.

Σύμφωνα με την ανταποκρίτρια του ΚΥΠΕ στην Κωνσταντινούπολη Άννα Αντρέου, ο Ερντογάν ανέφερε ακόμη ότι “όπως και στη διπλωματία γνωρίζουμε καλά ότι πρέπει να έχουμε και γερή οικονομία” και πρόσθεσε πως “για την πραγματοποίηση όλων αυτών χρειάζεται πολιτική σταθερότητα στη χώρα”.

“Γι’ αυτό είναι σημαντικές οι δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου. “Θα κατακτήσουμε το κάστρο από μέσα, μην το ξεχνάτε”, ανέφερε ο Τούρκος Πρόεδρος.

Πηγή Ερντογάν: Προστατεύουμε αυστηρά τα δικαιώματα μας στην Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και το Αιγαίο

Τι σημαίνει στρατός για την Ελληνίδα μάνα; Κάτι μεταξύ εξορίας, απαγωγής και φυλάκισης του σπλάχνου της σε μπουντρούμια χωρίς φαγητό, νερό και Wi-Fi. Δεν εναντιώνεται ακριβώς στον όρο «στρατός» αλλά στην βίαιη απομάκρυνση του παιδιού της.

Χιλιάδες ερωτήματα σκάνε σαν κρότοι στο μυαλό της. Τι θα τρώει το παιδί; Μπορώ να του στέλνω τα ταπεράκια; Αν χαθούν τα ταπεράκια τι θα κάνω;

Νύχτα, γύρω στις οκτώ. Περνώ το κατώφλι του σπιτιού κι αντικρίζω την Ελληνίδα μάνα ζωσμένη με το υπερσύγχρονο πιεσόμετρο, να κοιτάει το κενό. Αμέσως στο μυαλό μου εμφανίζονται όλα τα πιθανά σενάρια.

Ξέχασα το σίδερο στη πρίζα; Μήπως δεν έπλυνα καλά τα πιάτα; Μήπως νομίζει ότι έμπλεξα στα άδυτα του dark web καθώς της ανακοίνωσα πως έγινα blogger; Μήπως με πέτυχε πουθενά να καπνίζω;

Κι άλλα ντροπιαστικά σενάρια που σίγουρα θα ενοχλούσαν τον ευαίσθητο ψυχισμό της. Γρήγορα και χωρίς να το πολυσκεφτώ ξεστομίζω ένα ενοχικό «Δεν το έκανα εγώ!» σηκώνοντας τα χέρια ψηλά.

Πλησιάζω, τη βλέπω να κρατά στο χέρι της ένα τσαλακωμένο χαρτί. «Α, η ΔΕΗ ήρθε; Μίλα ρε μάνα και με τρόμαξες» λέω καθώς της αρπάζω τη σελίδα απ’ το τρεμάμενο χέρι. Όχι δεν είναι η ΔΕΗ, όχι δεν είναι η εφορία, ούτε κάποιο προειδοποιητικό-απειλητικό σημείωμα τράπεζας. Αντιθέτως αυτό που αντικρίζω είναι το χαρτί κατάταξης στον στρατό.

Για ελάχιστα δευτερόλεπτα ψαχουλεύω το σώμα μου, συλλογίζομαι «Όχι, γυναίκα είμαι!». Τον ειρμό των παράλογων σκέψεων μου κόβει βίαια η φωνή της «Μας παίρνουν το παιδί.. τον λεβέντη μας..», μουρμουρίζει καθώς με κοιτάζει μ ένα βλέμμα απελπισίας. Κάπως έτσι κατακρεουργήθηκε με βάναυσο τρόπο η οικογενειακή μας γαλήνη. Πιθανολογώ πως θα επανέρθει με την απόλυση του λεβέντη μας.

Τι σημαίνει στρατός για την Ελληνίδα μάνα; Κάτι μεταξύ εξορίας, απαγωγής και φυλάκισης του σπλάχνου της σε μπουντρούμια χωρίς φαγητό, νερό και Wi-Fi. (Ειδικά αυτό το τελευταίο σε κατακερματίζει ως οντότητα, δεν το συζητώ!). Δεν εναντιώνεται ακριβώς στον όρο «στρατός» αλλά στην βίαιη απομάκρυνση του παιδιού της.

Κύριοι, μη τη παρεξηγείτε, δεν «έκανε» φαντάρος η κακομοίρα για να ξέρει! Χιλιάδες ερωτήματα σκάνε σαν κρότοι στο μυαλό της. Τι θα τρώει το παιδί; Μπορώ να του στέλνω τα ταπεράκια; Αν χαθούν τα ταπεράκια τι θα κάνω; (Είναι γνωστή η εμμονή της Ελληνίδας μάνας με τα πλαστικά σκεύη φαγητού!). Αν μου κρυώσει; Αν μου ζεσταθεί; Αν κολλήσει καμία μολυσματική ασθένεια; ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ; Το τελευταίο ερώτημα ξεχειλίζει το ήδη σουρωμένο με φαρμάκι ποτήρι της. Αν πάθει κάτι το παιδάκι της, θα πεθάνει.

Ψυχραιμία! Οι πρώτες μέρες είναι δύσκολες, το άγνωστο τη σκιάζει. Εντάξει κι οι ταινίες εποχής του Πρέκα μ’ εκείνη την αξέχαστη σκηνή «Ελάτε να τα πάρετε!» που παίζουν μανιωδώς στο υποσυνείδητο της. Με τον καιρό θα αντιληφθεί πως στον στρατό δεν τρώνε λεβεντόπαιδα και πως ο κανακάρης της δεν θα κινδυνεύσει. Δεν υπάρχει κάποιος μπαμπούλας που τοποθετεί τα μικρά αγόρια στο κρεβάτι του Προκρούστη και τα βασανίζει αλύπητα.

Θα μπορεί να του τηλεφωνεί (όχι κάθε δύο λεπτά όπως θα ήθελε), θα μπορεί να τον επισκέπτεται (όχι κάθε μέρα όπως θα ήθελε). Όσο για τις παράλογες σκέψεις εύρεσής τριφασικούς βύσματος που θα μπορούσε να φέρει το καμάρι της να φυλάει το γκαράζ του σπιτιού της, ευελπιστώ πως θα τις αποβάλλει με τη πάροδο του χρόνου.

Μάλιστα, σε λίγο καιρό θα κορδώνεται σαν πέρδικα λέγοντας ότι ο γιόκας της φυλάει τα σύνορα όλο καμάρι και χαμόγελα! Θα είναι το πρώτο θέμα συζήτησης στα οικογενειακά τραπέζια. Θα δακρύζει όταν τον βλέπει με στολή. (Τέτοιο καμάρι είχε να νιώσει από την παιδική εποχή που τον είχε ντύσει σταυροφόρο).

Θα μετράει τις μέρες αντίστροφα. Θα προσπαθεί να του δίνει κουράγιο και να κάνει υπομονή. Κι όταν με το καλό γυρίσει θα γίνει το κεφάλι της καζάνι από τις χιλιάδες ιστορίες του στρατού που θα ακούει από τα χείλη του γιου της.

«Μάνα, έφυγα κι εγώ για σπουδές αλλά δεν είδα να αντιδράς τόσο απελπισμένα!» μουρμουρίζω καθώς της τοποθετώ το χαρτί στη παλάμη της -εκείνη στέκει βαλσαμωμένη υποθέτω αρκετή ώρα-.

«Εσένα παιδί μου δεν σε φοβάμαι, είσαι γυναίκα, επιβιώνεις παντού!» είπε γελώντας και συνέχισε να μετρά τη πίεση της…

Πηγή Όταν παίρνουν φαντάρο τον γιο της (Ελληνίδας) μάνας!

Το επιστημονικό τους όνομα είναι Diaethria αλλά οι περισσότεροι τις γνωρίζουν με την κοινή ονομασία «Butterfly 88» ή «Πεταλούδα 88». Ο λόγος, βέβαια, είναι προφανής, αφού το Νο 88 φαίνεται ξεκάθαρα στα φτερά τους.

φδφ

Η «πεταλούδα 88» είναι μία από τις πιο εξωτικές των δασών του Αμαζονίου αλλά και το πιο σπάνιο είδος της οικογένειας Callicorini. Τα φτερά της φέρουν χαρακτηριστικές μαύρες ραβδώσεις, ενώ μια κόκκινη «πινελιά» δημιουργεί ένα εντυπωσιακό κοντράστ.

ηφγη

Ζουν κυρίως σε δασώσεις περιοχές, στις όχθες ποταμών και στους κορμούς δων δέντρων, ενώ δεν είναι σπάνιες οι φορές που απαντούν κοντά σε κατοικίες. Οι ιθαγενείς τις θεωρούν σημάδι καλοτυχίας και συνήθως εμπνέονται από τα χρώματα και τα σχέδια των φτερών τους στα φυλαχτά που φτιάχνουν.

Είναι πολύ δραστήριες πεταλούδες, διαταράσσονται εύκολα και σπάνια εγκαθίστανται για περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα σε ένα σημείο, αλλά σίγουρα επιστρέφουν ξανά στο ίδιο μέρος.

Αποτελούν ένα μικρό «θησαυρό» των υποτροπικών δασών και των Άνδεων, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι είναι «θεόσταλτες». Άλλωστε ο αριθμός 88 που έχουν στα φτερά τους μοιάζει το λιγότερο… μυστηριώδης! Ή καλύτερα… απόκοσμος! Το σίγουρο είναι πάντως πως η φύση… ζωγράφισε πάλι!

βνων

γηφγ
 

 

 

Πηγή Η «τυχερή» πεταλούδα με το Νο 88… (ΦΩΤΟ)

Η 45χρονη γυναίκα που έσπασε τον καρπό της στο τροχαίο που προκάλεσε ο πρίγκιπας Φίλιππος πριν από μερικές εβδομάδες, κατέκρινε τις αρμόδιες Αρχές που αποφάσισαν να μην ασκήσουν δίωξη στον 97χρονο σύζυγο της βασίλισσας Ελισάβετ.

Η γυναίκα ήταν σ’ ένα KIA μαζί με μία 28χρονη και το 9 μηνών βρέφος της όταν ο Δούκας του Εδιμβούργου τυφλώθηκε από τον ήλιο και παραβίασε την προτεραιότητα με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το διερχόμενο όχημα το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές ενώ το 4×4 του πρίγκιπα αναποδογύρισε.

Όπως επισημαίνει καυστικά η Έμα Φεργουέδερ μιλώντας στη Mirror και σχολιάζοντας το γεγονός ότι δεν ασκείται δίωξη στον 97χρονο πρίγκιπα, «δεν ξέρω αν όλοι θα λάμβαναν αυτήν την αντιμετώπιση. Πραγματικά, δεν με σοκάρει. Πιστεύω ότι παρέδωσε μόνος του το δίπλωμά του για να γλιτώσει τη δίωξη. Θα τον συμβούλευσαν να το κάνει. Όλο αυτό το πράγμα είναι ενορχηστρωμένο και κατευθυνόμενο» υπογράμμισε το θύμα του συζύγου της βασίλισσας.

Oι φωτό από την Daily Mail

κηξ

ξηκξηκ

φδσφδ

Πηγή "Πυρά" κατά του πρίγκιπα Φίλιππου από τη γυναίκα που τραυματίστηκε στο τροχαίο (ΦΩΤΟ)

Ο Fabian Oefner είναι Ελβετός καλλιτέχνης που δημιουργεί έργα τέχνης μέσω υπερ-λεπτομερών γλυπτών και φωτογραφιών. Η πιο πρόσφατη δημιουργία του είναι το “Dezintegrating X (Lamborghini Miura)”, που έχει δημιουργηθεί από χιλιάδες φωτογραφίες που απεικονίζουν κάθε στοιχείο μιας Lamborghini Miura SV του 1972, από το σώμα μέχρι και τις μικρότερες βίδες, που έχουν τοποθετηθεί σχολαστικά, δημιουργώντας […]Πηγή Απόλαυσε την μηχανική ομορφιά της Lamborghini Miura

Στην αποστολή για το εντός έδρας ματς του Παναθηναϊκού με τον Αστέρα Τρίπολης στο ΟΑΚΑ συμπεριέλαβε τον Δημήτρη Κουρμπέλη ο Γιώργος Δώνης. Ο Έλληνας διεθνής είχε ένα κάταγμα στην μύτη αλλά τελικά μπήκε κανονικά στην «πράσινη» αποστολή. 

Εκτός βρίσκονται οι τραυματίες Ουσμάν Κουλιμπαλί και Εμάνουελ Ινσούα.

Αναλυτικά η αποστολή του Παναθηναϊκού: Διούδης, Ξενόπουλος, Γιόχανσον, Κολοβέτσιος, Οικονόμου, Χατζηθεοδωρίδης, Μαυρομμάτης, Παντελάκης, Πούγγουρας, Στάικος, Αλτμαν, Δώνης, Μουνιέ, Χατζηγιοβάνης, Μπουζούκης, Τζανδάρης, Κάτσε, Αρμενάκας, Μακέντα, Βέργος και Καμπετσής. 

Πηγή Με Κουρμπέλη κόντρα στον Αστέρα ο Παναθηναϊκός

Οι στολές των χειρουργών ήταν αρχικά λευκές – το χρώμα της καθαριότητας. Στις αρχές, όμως, του 20ού αιώνα, ένας γιατρός αποφάσισε να το αλλάξει σε πράσινο, επειδή νόμιζε ότι θα ήταν καλύτερο για τα μάτια του χειρουργού. Αν και είναι δύσκολο να απαντηθεί γιατί το πράσινο έγινε δημοφιλές στις στολές των χειρουργών, σίγουρα βοηθά τους γιατρούς να βλέπουν καλύτερα στο χειρουργείο και να είναι πιο παρατηρητικοί διότι είναι το αντίθετο του κόκκινου στο φάσμα του ορατού φωτός. Το πράσινο θα μπορούσε να βοηθήσει τους γιατρούς να δούνε καλύτερα για δύο λόγους.

perierga.gr –

 
Κατ’ αρχάς, κοιτάζοντας το μπλε ή το πράσινο ένας χειρουργός μπορεί να φρεσκάρει την όρασή του από το κόκκινο, συμπεριλαμβανομένων των σπλάχνων και του αίματος που βλέπει σε μια εγχείρηση. “Κοιτάζοντας κάτι πράσινο περιστασιακά το μάτι παραμένει πιο ευαίσθητο στις μεταβολές του κόκκινου, με αποτέλεσμα ο γιατρός να είναι πιο προσεκτικός απέναντι στον ασθενή του”, αναφέρει ο John Werner, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.

Δεύτερον, το λευκό χρώμα μπορεί να “τυφλώσει” τους χειρουργούς αν στρέψουν το βλέμμα τους από το σκούρο χρώμα του αίματος στα λευκά ρούχα, όπως γίνεται όταν κάποιος κοιτάξει τις αντανακλάσεις του ήλιου στο σε μια λευκή επιφάνεια. “Επιπλέον, όταν οι γιατροί εστιάζουν στο κόκκινο και ξαφνικά σηκώσουν το κεφάλι τους σε λευκό φόντο θα δουν εκεί πράσινες αντανακλάσεις. Αν όμως δει πράσινο ή μπλε φόντο τότε αυτές οι αντανακλάσεις μειώνονται και δεν αποσπάται η προσοχή”, αναφέρει η Paola Bressan από το πανεπιστήμιο της Πάντοβα.

Πηγή Γιατί οι χειρουργοί φοράνε πράσινες ή μπλε στολές;