19 April, 2019
Home / 2019 / Ιανουάριος (Page 39)

Γνωρίστε το πρότζεκτ Layali και τη φιλοσοφία του

Την περασμένη εβδομάδα, στο κέντρο της Αθήνας, ξεκίνησε να λειτουργεί ένα κομμωτήριο που στόχο έχει να δώσει δουλειά σε πρόσφυγες.

Στην είσοδο του κομμωτηρίου Layali η επιγραφή με το όνομα της επιχείρησης δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα, αλλά ήδη το επισκέπτονται πολλοί πελάτες που θέλουν να στηρίξουν τη φιλοσοφία του.

Το κομμωτήριο, που βρίσκεται στην οδό Πιπίνου 78, λειτουργεί ως μέρος της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης «Layali project», που έχει ως στόχο της να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, οι οποίοι ζουν στην Ελλάδα.

«Η ιδέα πίσω από το πρότζεκτ είναι ότι έχουν έρθει πολλοί πρόσφυγες στην Ελλάδα που είναι δύσκολο να δουλέψουν νόμιμα. Θέλουμε να βγουν οι πρόσφυγες από τη μαύρη εργασία και την εκμετάλλευση. Υπάρχουν δουλειές στην Ελλάδα, αλλά σε συγκεκριμένους τομείς: την ομορφιά, τον τουρισμό και τη γεωργία. Η ιδέα της κοινωνικής επιχείρησης λοιπόν είναι ότι κάνεις καλές πράξεις, αλλά και οι υπηρεσίες που παρέχονται είναι ίδιες με ένα οποιοδήποτε άλλο κομμωτήριο» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Μαρίνα Λιάκη, υπεύθυνη του πρότζεκτ και της ΜΚΟ Zaatar, που βρίσκεται πίσω από αυτό.

Η 29χρονη Μαρίνα γεννήθηκε στο Παρίσι από πατέρα Έλληνα και μητέρα Γαλλίδα και ήρθε στην Ελλάδα πριν από τρία χρόνια. Για δύο χρόνια δούλεψε στη Γαλλική πρεσβεία και έπειτα αποφάσισε να δημιουργήσει μια μη κυβερνητική οργάνωση. Όπως μας λέει, βίωσε και εκείνη το ρατσισμό εξαιτίας της ξενικής προφοράς της. «Έχω ακούσει ρατσιστικά σχόλια ενώ δυσκολεύτηκα ακόμα και να νοικιάσω σπίτι», θυμάται.

Για τη δημιουργία του κομμωτηρίου, στην περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα, η Μαρίνα και οι συνεργάτες της βασίστηκαν στις δωρεές φίλων και τη δουλειά εθελοντών. Ο χώρος, τα έπιπλα και ο εξοπλισμός παραχωρήθηκαν αφιλοκερδώς και εθελοντές έβαψαν και καθάρισαν το χώρο. Τον τοίχο του κομμωτηρίου διακόσμησε ένας εθελοντής με ένα πολύχρωμο παγώνι, καθώς και τη λέξη Λαγιάλι γραμμένη με αραβική καλλιγραφία. Λαγιάλι σημαίνει «οι νύχτες μου» και, όπως εξηγεί η Μαρίνα, είναι μια έκφραση που αποπνέει νοσταλγία.

Η επιχείρηση έχει πάρει προς το παρόν άδεια μόνο για κομμωτική, αλλά σύντομα θα προστεθούν και υπηρεσίες μανικιούρ και πεντικιούρ.

Το κομμωτήριο απασχολεί σήμερα έναν κομμωτή, τον Μανάσεφ, ο οποίος σε υποδέχεται στο χώρο με ένα πλατύ χαμόγελο. Είναι τέτοια η αισιοδοξία και η θετική ενέργεια που αποπνέει, που δεν σε παραπέμπουν στις δυσκολίες που έχει περάσει. Ο 23χρονος κομμωτής από το Πακιστάν ζει τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα. Έχει κάνει αίτηση ασύλου και περιμένει να τον καλέσουν για συνέντευξη. Δεν ήθελε να φύγει από το σπίτι του, εξομολογείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, αλλά προβλήματα με την οικογένειά του τον οδήγησαν στην απόφαση αυτή. Ήθελε εξάλλου να σπουδάσει σχέδιο μόδας, αλλά η οικογένειά του δεν του το επέτρεψε.

Ένας φίλος του τον προσκάλεσε στη Βαρκελώνη ωστόσο το μακρύ ταξίδι από το Πακιστάν τον έφερε στην Ελλάδα. «Αγαπώ την Ελλάδα. Εδώ βρήκα πολλούς φίλους, βρήκα τον εαυτό μου», τονίζει. Τον ρωτάμε για το μακρύ ταξίδι από την πατρίδα του ως την Αθήνα, αλλά δεν θέλει να το θυμάται. Λέει μόνο ότι «ήταν τρομερό». Του λείπει η μητέρα του, την οποία έχει να δει τρία χρόνια, αλλά μας λέει με βεβαιότητα ότι δεν θέλει να γυρίσει στην πατρίδα του. Όταν ήρθε στην Ελλάδα ανακάλυψε πόσο του αρέσει η κομμωτική. «Στην κομμωτική υπάρχει δημιουργικότητα, κάνεις διαφορετικά πράγματα και γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους», εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Σπούδασε σε σχολή κομμωτικής, την οποία αυτές τις ημέρες ολοκληρώνει, και έκανε πρακτική σε δύο κομμωτήρια στην Κατεχάκη και το Κολωνάκι. Στο πρώτο τον άφησαν απλήρωτο και χωρίς ένσημα, «αλλά στο δεύτερο κομμωτήριο μου φέρθηκαν καταπληκτικά και διαπίστωσα πόσο καλοί άνθρωποι υπάρχουν στην Ελλάδα».

Όνειρό του είναι να πάει στο Παρίσι για να μάθει περισσότερα πάνω στο αντικείμενό του και να δουλέψει σε μεγάλες εταιρείες κομμωτικής. Ακόμα και στην περίπτωση που φύγει, μάς λέει ότι θέλει να αγοράσει ένα σπίτι στην Ελλάδα και να έρχεται εδώ συχνά για διακοπές.

Στο πλαίσιο του Layali project λειτουργεί επίσης κατάστημα ρούχων και κοσμημάτων, εδώ και ένα μήνα στη Στοά Εμπόρων. Εκεί, οκτώ πρόσφυγες από το Ιράν και τη Συρία φτιάχνουν και πωλούν τις δημιουργίες τους. Επόμενος στόχος είναι η δημιουργία πολιτιστικού κέντρου με πολιτιστικές δράσεις και γεύσεις από τις χώρες καταγωγής των προσφύγων. Επίσης, εξετάζεται το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός μικρού ξενοδοχείου στην Αθήνα, όπου θα απασχολούνται πρόσφυγες.

Με πληροφορίες και φωτογραφίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή Στο κέντρο της Αθήνας άνοιξε το πρώτο κομμωτήριο που δίνει δουλειά σε πρόσφυγες

Το Super Bowl είναι ο τελικός του Αμερικάνικου football. Πρόκειται για το ακριβότερο τηλεοπτικό πρόγραμμα του κόσμου, μιας και τα 30 δευτερόλεπτα τηλεοπτικής διαφήμισης πωλούνται για περίπου 5 εκατ. δολάρια, μιας και θεωρείται το πρόγραμμα με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στις Η.Π.Α. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ανάμεσα στις εταιρίες που θα επιλέξουν να διαφημιστούν […]Πηγή Η Kia δεν θα πληρώσει κάποιον celebrity για το Super Bowl, δίνοντας τα χρήματα σε παιδιά για να σπουδάσουν

Αυτά τα πανεύκολα και γρήγορα… tips που θα σας παρουσιάσουμε παρακάτω, θα σας βοηθήσουν να μαγειρεύετε πεντανόστιμα φαγητά με αυγά σε χρόνο ρεκόρ, ειδικά για το πρωινό σας.

Το καλύτερο; Δε χρειάζεται καν να έχετε και πολύ σχέση με την κουζίνα για να τα ετοιμάσετε!

Πηγή

The post Τοποθετεί αλουμινόχαρτο στο φούρνο και βάζει τα αυγά από πάνω – Το αποτέλεσμα; ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ… appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Τοποθετεί αλουμινόχαρτο στο φούρνο και βάζει τα αυγά από πάνω – Το αποτέλεσμα; ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ…

Από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς – Ιστορίες από τα κρεματόρια

Η Μυρωδιά.
Δεν μπορούσε με τίποτε να διώξει από τα ρουθούνια του αυτή τη μυρωδιά. Τον ζάλιζε, δεν την άντεχε. Ήθελε να αδειάσει το στομάχι του. Δεν μπορούσε να ανασάνει.

Στριμωγμένος επί τέσσερα μερόνυχτα μέσα σε ένα βαγόνι χωρίς παράθυρα. Σαν αυτό που μεταφέρουν ζώα και εμπορεύματα. Τώρα μετέφερε εκείνον. Το πάτωμα στρωμένο με λίγα άχυρα, είχε γίνει βούρκος από τις ανθρώπινες ακαθαρσίες… ούρα, περιττώματα. Η μυρωδιά τον έπνιγε. Εκατό άνδρες ο ένας δίπλα στον άλλον, όρθιοι ταξίδευαν στα σκοτεινά. Τη μέρα έμπαινε ελάχιστο φως από τις χαραμάδες του ξύλινου βαγονιού. Δεν ήξερε πότε ξημερώνει και πότε βραδιάζει. Ένα αδιάκοπο ρυθμικό «πέρα δώθε» του έδειχνε ότι βρίσκονταν εν κινήσει. Ο μονότονος ήχος που κάνουν οι ράγες λες και έφτανε μέχρι τα βάθη του κεφαλιού του. Ήθελε να κλείσει τα αυτιά του να μην ακούει, ήθελε να σταματήσει να αναπνέει για να μην μυρίζει. Πεινούσε και δίψαγε.

Ένα μικρό χεράκι δεν σταμάτησε λεπτό να τον αγγίζει. Με δυσκολία από τη ζαλάδα χαμήλωσε το κεφάλι και τον είδε. Ο Ιωσήφ, ο επτάχρονος γιος του. Του έσφιγγε τα δάχτυλα και τον κοίταζε. Τα ματάκια του ήταν συνεχώς βουρκωμένα. Φοβόταν. Μάτια μεγάλα, εκφραστικά, γεμάτα με αγάπη και θαυμασμό που έχει ο κάθε γιος για τον πατέρα του.

Λίγες ημέρες πριν, περπατούσαν οι δυο τους ανέμελοι στην πλατεία Αριστοτέλους. Φόραγαν τα καλά τους ρούχα και χαιρετούσαν τον κόσμο. Γνωστούς, συγγενείς, φίλους. Στο στήθος τους ήταν καρφιτσωμένο το αστέρι του Δαβίδ. Ένα κίτρινο αστέρι διαστάσεων 10×10 εκατοστών. Το αστέρι του θανάτου τους. Η κονκάρδα, όπως την έλεγε χαριτολογώντας. Ο μικρός έτρεχε μπροστά κυνηγώντας κάτι περιστέρια. Εκείνος κρατούσε σφιχτά το χέρι της αγαπημένης του γυναίκας. Η Σάρα έδειχνε περισσότερο ευτυχισμένη από ποτέ. Φώναξε στον Ιωσήφ να προσέχει να μην χτυπήσει και μετά έγειρε στον ώμο του και του ψιθύρισε εκείνο το «Ελιέζερ, σ’ αγαπώ» που τον τσάκιζε.

Το βράδυ η πόρτα του σπιτιού τους χτύπησε βίαια. Τους έβγαλαν όλους έξω και τους χώρισαν. Πήγε να διαμαρτυρηθεί. Του είπαν άγρια να το βουλώσει. Η Σάρα έκλαιγε, ο μικρός κοίταζε με ορθάνοιχτα μάτια εκείνους τους στρατιώτες με τις γκρίζες στολές να σπρώχνουν, να χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων και να φωνάζουν: «Juden Raus».

Τους έβγαλαν στον δρόμο μαζί με πολλές άλλες οικογένειες. Κάποιοι ήταν σχεδόν γυμνοί, άλλοι μόνο με τα εσώρουχά τους, μερικοί με τα νυχτικά και τις ρόμπες τους. Οι άνδρες με τις γκρίζες στολές έψαχναν το σπίτι τους και πετούσαν από το μπαλκόνι τα υπάρχοντά τους. Ρούχα στροβιλίζονταν αργά στον αέρα, κορνίζες έπεφταν με ορμή και έσπαζαν με θόρυβο, μπαούλα ολόκληρα τσακίζονταν στην άσφαλτο πέφτοντας από ψηλά.

Ο μικρός Ιωσήφ μετά το πρώτο σοκ τυλίχθηκε στο πόδι του πατέρα και δεν κοίταζε. Ο Ελιέζερ του χάιδευε τα μαλλιά προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. Κοίταζε δεξιά και αριστερά να δει πού βρισκόταν η Σάρα. Δεν την έβλεπε, αλλά ήταν σίγουρος ότι άκουγε καθαρά τις φωνές της. Το κροτάλισμα ενός αυτόματου έκοψε τις φωνές όπως το μαχαίρι το βούτυρο. Όλοι σώπασαν. Ο Ελιέζερ αναπήδησε τρομαγμένος. Ένας ηλικιωμένος Εβραίος, ο γείτονάς τους ο Δανιήλ, βρισκόταν στα δεξιά του, ξαπλωμένος καταμεσής στην Αγγελάκη. Μια λίμνη αίματος σχηματιζόταν ήδη κάτω από τα μαύρα ρούχα του…

Το οξύ σφύριγμα της ατμομηχανής τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Το τρένο σταμάτησε αργά. Οι εξαντλημένοι αμίλητοι επιβάτες του έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλον. Ο Ιωσήφ του έσφιξε περισσότερο το χέρι. Απόλυτη ησυχία. Ο Ελιέζερ αναρωτήθηκε πού τους είχαν πάει. Ξαφνικά η μεγάλη συρόμενη ξύλινη πόρτα του βαγονιού άνοιξε. Ο παγωμένος αέρας που εισέβαλε ορμητικά στο βαγόνι τον αναζωογόνησε. Τα μάτια του πόνεσαν από το ξαφνικό φως. Ήταν ημέρα και μάλιστα μια χιονισμένη ημέρα χωρίς ήλιο. Το βαγόνι άδειαζε. Πήρε στην αγκαλιά του τον γιο του και κατέβηκε αργά τη ράμπα. Τώρα κρύωνε. Πάτησε στο χιονισμένο έδαφος και ένα χέρι τον έσπρωξε βίαια για να μπει σε μια ατελείωτη ανθρώπινη σειρά και να στοιχηθεί. Ένας στρατιώτης δίπλα του με δυσκολία συγκρατούσε ένα τεράστιο, σαν μικρή αρκούδα, σκούρο καφετί λυκόσκυλο. Το σκυλί είχε ξεγυμνώσει τα δόντια και του γαύγιζε. Στεκόταν στα πίσω πόδια του και τράβαγε δυνατά την αλυσίδα του.

«Η εργασία απελευθερώνει»

Μόλις ο Ελιέζερ συνήθισε το φως, διέκρινε καθαρά πού βρισκόταν και πάγωσε. Είδε τις ράγες του τρένου να συνεχίζουν από εκεί που στεκόταν και να χάνονται μέσα σε μια μεγάλη τετράγωνη είσοδο ενός παραλληλόγραμμου κτηρίου, χτισμένου από σκούρα καφέ τούβλα.

Έμοιαζε με στόμα που ήταν έτοιμο να τους κατασπαράξει. Δίπλα, σε μια μεταλλική βαριά πόρτα, δέσποζε μια πινακίδα που έγραφε: «Arbeit macht frei» («Η εργασία απελευθερώνει»). Υπό τα ουρλιαχτά των στρατιωτών προχώρησε αργά στη σειρά του και καθώς έμπαινε στην είσοδο διάβασε πεντακάθαρα: «Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau» («Στρατόπεδο Εργασίας Άουσβιτς – Μπίρκεναου»). Ο Ελιέζερ, εάν κατάφερνε να επιζήσει, δεν θα ξεχνούσε ποτέ εκείνη την ημέρα. Ήταν η 20ή Μαρτίου του 1943…

Φεβρουάριος 1943, λίγες ημέρες πριν, Θεσσαλονίκη – Καμάρα

Οι δύο αξιωματικοί του γερμανικού στρατού απολάμβαναν τον απογευματινό τους περίπατο. Ο κόσμος έκανε στην άκρη. Στητοί, επιβλητικοί, παρά το κοντό μπόι του ενός, στο διάβα τους όλοι έτρεμαν. Οι στρατιωτικές τους στολές ήταν ατσαλάκωτες και οι μαύρες καλογυαλισμένες μπότες τους χτυπούσαν σε κάθε βήμα στο πεζοδρόμιο. Γύρω τους, φρουροί σε ετοιμότητα με το δάχτυλο στη σκανδάλη, τρεις στρατιώτες της Βέρμαχτ, περπατούσαν και εκείνοι και κοίταζαν βλοσυρά όποιον πλησίαζε.

«Ντίτερ, ειλικρινά είμαι έξαλλος. Δεν μπορεί αυτός ο παπάς να παίζει με το Τρίτο Ράιχ. Αυτό δεν έχει γίνει πουθενά στην Ευρώπη. Έτσι μου έρχεται μαζί με τους Εβραίους να στείλω για διακοπές στην Πολωνία όλους τους κατοίκους της πόλης», είπε ο πιο κοντός αξιωματικός με τα σκληρά γαλανά μάτια.

Στο άκουσμα του ονόματός του και μόνο, έτρεμε ολόκληρη η Ευρώπη. Χωρίς στολή η εμφάνισή του δεν σου γέμιζε το μάτι, η δράση του όμως ήταν συνώνυμη της κόλασης για τους Εβραίους: Hauptsturmfuhrer SS – λοχαγός – Αλόις Μπρούνερ. Το δεξί χέρι του Άντολφ Άιχμαν. Εδώ και λίγο καιρό ήταν επικεφαλής του «Γραφείου Μετανάστευσης Εβραίων». Ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να επισπεύσει την «Τελική Λύση».

Ο άλλος αξιωματικός ήταν ο Ντίτερ Βισλιτσένι. Και οι δυο τους κατευθύνονταν στο κτήριο του «Sonderkommado den Sicherheitspolizei fur Judenangelegenheiten Saloniki-Agais», του «Ειδικού Τμήματος της Αστυνομίας – Ασφαλείας για τα εβραϊκά ζητήματα Θεσσαλονίκης – Αιγαίου».

Ο Βισλιτσένι ξεδίπλωσε ένα επίσημο έγγραφο από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης που έφερε τη σφραγίδα και την υπογραφή του Μητροπολίτη Γεννάδιου: «Μα καλά τι νομίζει, ότι οι αξιωματικοί του Ράιχ είναι βλάκες; Γράφει ότι οι περισσότεροι Εβραίοι της πόλης είναι εκχριστιανισμένοι και παραθέτει έγγραφα. Φυσικά, αγαπητέ Αλόις, θα γνωρίζεις ότι όλα είναι πλαστά. Ο παπάς προσπαθεί να σώσει όσους μπορεί, αλλά δεν θα του περάσει».

Οι δύο αξιωματικοί κοντοστάθηκαν: «Κοίταξε και αυτή εδώ την παράγραφο. Όποτε τη διαβάζω με κάνει να θέλω να μπω μέσα στη Μητρόπολη και να μην αφήσω τίποτε όρθιο. Κοίτα τι γράφει: Οι αδιάρρηκτοι δεσμοί μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων… και λίγο πιο κάτω τους αποκαλεί όλους Έλληνες, ανεξάρτητα από το θρήσκευμά τους. Ειλικρινά σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν έχω δει τόσο απροκάλυπτα να παίρνουν θέση υπέρ των μιασμάτων για να τους σώσουν. Απαράδεκτον. Άσε που οι πληροφορίες μου λένε ότι πολλοί Εβραίοι της πόλης είναι και κομμουνιστές». Αυτό που είπε ο Ντίτερ του φάνηκε αστείο. Το επανέλαβε και δάκρυσε από τα γέλια: «Εβραίος και κομμουνιστής».

Ο Αλόις Μπρούνερ έσκυψε ελαφρά το κεφάλι του. Τα πρόσωπό του πήρε μια σαδιστική έκφραση που ακόμη και ο Βισλιτσένι ανατρίχιασε. Δεν θα ήθελε ποτέ να πέσει στη δυσμένειά του. «Εντάξει, λοιπόν. Αφού το θέλει η Εκκλησία τους να είναι εκχριστιανισμένοι όλοι αυτοί οι υπάνθρωποι, θα το δεχτούμε. Θα είναι χριστιανοί. Γράψε στην ημερήσια διαταγή ότι θα συλληφθούν και θα αποσταλούν στο Άουσβιτς όλοι οι Εβραίοι της πόλης, από 5 χρόνων και πάνω. Ακόμη και εκείνοι που έχουν εκχριστιανιστεί δύο γενιές πριν…».

Το δράμα

Στην πόλη της Θεσσαλονίκης αιώνες τώρα οι Εβραίοι άγγιζαν πολλές φορές ακόμη και το 50% του πληθυσμού. Η πολυπληθής εβραϊκή κοινότητα της πόλης ήταν ακμάζουσα. Οι Έλληνες Εβραίοι κατείχαν σημαντικό μέρος της οικονομίας της πόλης. Ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο και τη μεταποίηση. Στη Θεσσαλονίκη εκδίδονταν και τρεις εβραϊκές εφημερίδες, η «Le Progress», η «L’ Independent» και η «Messaggero». Το 1942 η κοινότητα ξεπερνούσε τους 50.000 ανθρώπους.

Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πήραν τα όπλα και πολέμησαν με ιδιαίτερο πάθος τον κατακτητή. Υπολογίζεται ότι 12.898 Έλληνες Εβραίοι πολέμησαν στον ελληνικό στρατό. Ένας από τους πλέον γνωστούς ήταν ο συνταγματάρχης Μορδεχάι Φριζής, ο οποίος πρώτος απώθησε επιτυχώς τους Ιταλούς, συνέτριψε τη μεραρχία «Τζούλια», αλλά αργότερα σκοτώθηκε από πυρά της ιταλικής αεροπορίας.

Όταν η Θεσσαλονίκη έπεσε στους Γερμανούς ξεκίνησε ο εφιάλτης για τους Έλληνες Εβραίους. Στις 11 Ιουλίου του 1942 οι Γερμανοί τούς συγκέντρωσαν όλους στην πλατεία Ελευθερίας και ξεκίνησαν την καταγραφή. Εκείνη την ημέρα πολλοί εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και άλλοι υπήρξαν θύματα βασανισμού ή εξευτελισμού, τόσο από Γερμανούς όσο και φυσικά από τους Έλληνες συνεργάτες τους.

Μετά τη βάναυση καταγραφή και την γκετοποίηση όλων των Εβραίων, η κοινότητα κινητοποιήθηκε. Γνώριζε ότι οι Γερμανοί θα έστελναν τους Έλληνες Εβραίους της πόλης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πλήρωσε το ποσό των 2,5 δισεκατομμυρίων δραχμών για την ελευθερία της. Ο εφησυχασμός αυτός ήταν καταδικαστικός. Η κοινότητα με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας επέδειξε μια παθητική στάση, θεωρώντας ότι οι Γερμανοί δεν θα την αγγίξουν. Τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν να καθυστερήσει η εκτόπιση ώς τον Μάρτιο του 1943.

Εκείνο τον μήνα με εντολή των Μπρούνερ και Βισλιτσένι και με τις ευλογίες του Μέρτεν, εστάλησαν στο Άουσβιτς στην Πολωνία 46.091 άνθρωποι. Συνολικά έγιναν 19 σιδηροδρομικές αποστολές από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς με τρένα που πολλές φορές οι συρμοί τους αποτελούνταν από 50 ή και περισσότερα βαγόνια. Στο κάθε ξύλινο βαγόνι ήταν γραμμένα με κιμωλία τα εξής νούμερα: 75, 90, 110. Ο αριθμός των ανθρώπων που μετέφερε…

Η Εκκλησία αλλά και το ΕΑΜ φυγάδευσαν και έσωσαν πολλούς Έλληνες Εβραίους. Αρκετοί μάλιστα έγιναν ενεργά μέλη της Αντίστασης. Οι περισσότεροι Έλληνες έγραψαν στα υποδήματά τους την τέταρτη παράγραφο της R-1483 γερμανικής διαταγής: «Οι μη Εβραίοι που κρύβουν Εβραίους, τους παρέχουν στέγη ή τους βοηθούν να διαφύγουν, θα σταλούν σε στρατόπεδα εργασίας ή θα λάβουν μία πιο αυστηρή ποινή».

Από τους 46.091 Εβραίους της Θεσσαλονίκης που εστάλησαν στο Άουσβιτς επέστρεψαν στην πόλη οι 1.950…

Άουσβιτς, Ιούνιος 1943, ταράτσα γυναικείων λουτρών, κρεματόριο Νο2 

«Βλέπω δεν μιλάς πολύ λοχία». Ο 19χρονος Έρικ Σουλτς μόλις είχε πάρει την πρώτη του μετάθεση για το μέτωπο. Όχι ακριβώς στο μέτωπο. Λίγο πιο πίσω. Το μέτωπο ήταν ανατολικότερα. Ο λοχίας των SS Ματίας Ούλκενραμ άναψε τσιγάρο δίχως να δώσει καμιά σημασία στον χαρούμενο φαντάρο: «Σε μια εβδομάδα ούτε εσύ θα μιλάς πολύ με αυτά που θα δουν τα μάτια σου εδώ», σκέφτηκε και συνέχισε να παρατηρεί την ατελείωτη ουρά που σχημάτιζαν ακριβώς κάτω από την ταράτσα του κτηρίου δεκάδες κοντοκουρεμένες, σχεδόν φαλακρές, και σκελετωμένες γυναίκες. Σε λίγο θα έμπαιναν να κάνουν ομαδικά μπάνιο στα γυναικεία λουτρά του στρατοπέδου. Να απολυμανθούν από τις ψείρες. Φορούσαν όλες μια φαρδιά γκρίζα μπλούζα με χοντρές μαύρες κάθετες ρίγες και ένα παντελόνι. Έσερναν τα βήματά τους η μια πίσω από την άλλη. Καμία δεν μίλαγε. Ήταν ζωντανές νεκρές.

Ο Ματίας σηκώθηκε, έφτιαξε το παντελόνι του και είπε στον Έρικ: «Έλα κοντά μου νεούδι να σε μάθω κάποια πράγματα. Τις βλέπεις όλες αυτές τις γυναίκες; Βλέπεις το αστέρι που έχει η κάθε μια στην μπλούζα της; Λοιπόν, το αστέρι του Δαβίδ σημαίνει ότι είναι Εβραίες. Εκείνη που τη στηρίζουν να προχωρήσει δυο συγκρατούμενές της και έχει κόκκινο τρίγωνο αντί για αστέρι, είναι μίασμα κομμουνίστρια από τη Ρωσία. Το ίδιο σχήμα με ένα P πάνω από το αστέρι σημαίνει ότι είναι από την Πολωνία. Πάλι μίασμα. Να, κοίτα καλά αυτές οι τέσσερις που μπαίνουν τώρα στην είσοδο είναι Πολωνές. Το μαύρο τρίγωνο σημαίνει ότι είναι τσιγγάνες κυρίως από τη Ρουμανία». Ο Έρικ συγκατάνευσε και χαμογέλασε: «Θα τις καταλάβω εύκολα αυτές και από το σκατόχρωμα του δέρματός τους».

Ο λοχίας τον κοίταξε άγρια: «Λοιπόν, συνεχίζω μήπως και ανοίξουν τα μάτια σου. Πράσινο τρίγωνο είναι οι ποινικές. Αυτές δεν τις πειράζουμε πολύ. Κάποιες είναι και πολύ όμορφες και τις φέρνουμε στους κοιτώνες μας τα βράδια. Μωβ τρίγωνο σημαίνει μάρτυρες του Ιεχωβά. Και ροζ…», του έκλεισε παιχνιδιάρικα το μάτι και συνέχισε: «Ροζ τρίγωνο είναι λεσβίες. Τα ίδια ισχύουν και για τους άνδρες απέναντι».
Μια γυναικεία φωνή σε μια άγνωστη γλώσσα για τους δυο στρατιώτες ακούστηκε από την ατελείωτη ουρά, από κάτω τους: «Ιωσήφ, έλα κοντά μου, μην βγαίνεις από τη σειρά. Έλα θα κάνουμε μπάνιο. Ο μπαμπάς είναι καλά. Είναι στην άλλη άκρη του στρατοπέδου. Τώρα θα μένεις με τη μαμά».

Ο Έρικ με τον ενθουσιασμό του νέου σήκωσε ταχύτατα το Mauzer 98k τουφέκι του, και από ψηλά σημάδεψε το επτάχρονο παιδάκι που βγήκε από την ουρά. «Άφησέ το», μούγκρισε ο λοχίας. «Άστο και φέρε τα κουτιά». Το πρόσωπο του Σουλτς συννέφιασε από την απογοήτευση, αλλά στο άκουσμα της δεύτερη διαταγής άστραψε. Έτρεξε να κάνει ό,τι τον διέταξε ο προϊστάμενός του. Σε δυο λεπτά είχε επιστρέψει ασθμαίνοντας.

«Πρόσεχε. Βάλε πρώτα τη μάσκα και έλεγξε ότι μπορείς να αναπνέεις. Έτσι μπράβο. Βάλε και τα λαστιχένια γάντια και έλα δίπλα μου». Οι δύο άνδρες στην ταράτσα του κτηρίου έμοιαζαν από μακριά με πλάσματα από άλλο κόσμο. Φορούσαν αντιασφυξιογόνες μάσκες και λαστιχένια γάντια. Οι κινήσεις τους ήταν αργές και προσεκτικές.
Ο λοχίας ξεβίδωσε αργά μια από τις τέσσερις μεταλλικές σωλήνες που εξείχαν από το πάτωμα της ταράτσας. Ήταν αεραγωγός. Περνούσε το οξυγόνο μέσα στο κτήριο. Το συγκεκριμένο λούκι οδηγούσε ακριβώς στα λουτρά. Ήταν ο εξαερισμός. Στη βάση της σωλήνας υπήρχε ένα τετράγωνο μεταλλικό δικτυωτό πλέγμα: «Ήρεμα, με προσοχή. Δεν πέθανα στα βουνά της Γιουγκοσλαβίας και στο Βελιγράδι, κανόνισε να πεθάνω στην Πολωνία. Δώσε μου τα».

Άνοιξε και τα δυο του χέρια και ο Έρικ απέθεσε με προσοχή πέντε σαν από ύφασμα μπαλάκια. Ο Ματίας τα έβαλε στο μεταλλικό πλέγμα και ύστερα με αργές κινήσεις πήρε ένα μπιντόνι με κάποιο υγρό. Το έριξε πάνω στα μπαλάκια που άρχισαν να αχνίζουν και μετά γρήγορα βίδωσε πάλι τη σωλήνα του αεραγωγού. Έκλεισε, βούλωσε το στόμιο και περίμενε. Δίχως να βγάλει τα μαύρα λαστιχένια γάντια έπιασε το κουτί που μέσα του είχε τα μπαλάκια. Το διάβασε και το έριξε μέσα σε μια μαύρη σακούλα που σφράγισε αμέσως. Το κουτί είχε ζωγραφισμένη μια νεκροκεφαλή και από πάνω με μαύρα γράμματα έγραφε ΖΥKLON B.

Σαν από μακριά να άκουσε γυναικείες σπαρακτικές κραυγές ικεσίας και ουρλιαχτά. Σαν να άκουσε χτυπήματα στους τοίχους και στη μοναδική μεταλλική πόρτα. Μετά σιωπή… Το είχε συνηθίσει πια. Το χαμόγελο στο πρόσωπο του 19χρονου στρατιώτη των Βάφεν SS Έρικ Σουλτς πάγωσε…

27 Ιανουαρίου 1945, Άουσβιτς

Ο Βοριάς σάρωνε τα πάντα. Το τοπίο ήταν χιονισμένο. Σκοτείνιαζε. Οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού ακροβολίστηκαν περιμετρικά του στρατοπέδου. Νεκρική σιγή. Το Άουσβιτς ήταν άδειο. Οι Γερμανοί το είχαν εγκαταλείψει. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές. Όταν οι Σοβιετικοί σιγουρεύτηκαν ότι και τα τανκς τους είχαν κυκλώσει το χιονισμένο δάσος γύρω, όρμησαν μέσα από κάθε πλευρά. Όποιον Γερμανό έπιαναν θα μετάνιωνε που γεννήθηκε Γερμανός. Σιγή. Είχαν φύγει…

Μέσα στο κολαστήριο κυκλοφορούσαν ελάχιστοι άρρωστοι, σκελετωμένοι, παγωμένοι, λίγο πριν τον θάνατο, άνθρωποι που δυσκολεύονταν να περπατήσουν. Οι σκληροτράχηλοι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού αιφνιδιάστηκαν. Είχαν ακούσει τις φήμες για αυτόν τον τόπο του θανάτου, των βασανιστηρίων και των δακρύων, αλλά δεν περίμεναν να συναντήσουν την εικόνα που έβλεπαν.

Σε μια γωνία στην άκρη ενός ξύλινου παραπήγματος, κάτω από έναν προβολέα, καθόταν ένας κρατούμενος. Κοίταζε προς τα γυναικεία λουτρά. Το πρόσωπό του ήταν μια μάσκα τρόμου. Το βλέμμα του ήταν άδειο. Ήταν κοντοκουρεμένος. Τα μάγουλά του, ρουφηγμένα μέσα στο πρόσωπο, σχεδόν δεν υπήρχαν. Ξεχώριζε μόνο η μύτη του. Δεν φορούσε πανωφόρι. Είχε φέρει τα γόνατά του στο στήθος του και τα αγκάλιαζε με τα σκελετωμένα του χέρια. Κουνιόταν πέρα δώθε ρυθμικά και επαναλάμβανε μονότονα δυο ονόματα: «Σάρα μου… Ιωσήφ μου… Σάρα μου… Ιωσήφ μου…».

Πηγή Οι μαρτυρικές στιγμές των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς

Ο βελτιωτικός οίκος Hennessey βελτιώνει την McLaren 600LT, με τον 3,8-λίτρων twin-turbo κινητήρα να δυναμώνει κατά 200 άλογα και πλέον να φτάνει τα 800 άλογα. Το πακέτο βελτίωσης ονομάζεται HPE800, με τον οίκο να μην ανακοινώνει νέα νούμερα επιτάχυνσης και τελικής ταχύτητας, που είναι σίγουρα βελτιωμένα από τα εργοστασιακά, τα οποία είναι: 0-100 χλμ/ώρα σε 2,9 δευτ., 0-200 […]Πηγή McLaren 600LT by Hennessey με 800 άλογα

koitontas ti thalassa

Δεν υπάρχει άτομο που να μην πέρασε από κάποια στενοχώρια. Μικρή, μεγάλη, δεν έχει σημασία – άλλωστε αυτό είναι υποκειμενικό. Πάντα μια στενοχώρια που περνάμε εμείς μας φαίνεται πολύ πιο σοβαρή απ’ ότι φαίνεται σε άλλα άτομα, ενώ κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές απόψεις για το τι τον στενοχωρεί και διαφορετικές αντοχές.

Όπως και να ‘χει, εδώ θα διαβάσετε μερικές χρήσιμες στρατηγικές ώστε να ξεπεράσετε αποτελεσματικά οποιαδήποτε στενοχώρια, άσχετα από τη φύση ή την έκτασή της.

Ποιες στρατηγικές μας βοηθούν να καταπολεμήσουμε τις στενοχώριες;

 

1. Εντοπίστε τον λόγο

Μην το θεωρείτε δεδομένο: καμιά φορά είναι δυσκολότερο απ’ ότι φαίνεται. Υπάρχουν φορές που νομίζουμε πως είμαστε στενοχωρημένοι για κάποιο λόγο, τελικά όμως αυτό αποδεικνύεται πως είναι η αφορμή και όχι η αιτία. Πάρτε το χρόνο σας και δείτε τι πραγματικά σας στενοχωρεί, ώστε να μπορείτε να το αντιμετωπίσετε. Ειδάλλως, θα είναι σαν να προσπαθείτε να κόψετε το κεφάλι της Λερναίας Ύδρας χωρίς να βάλετε φωτιά μετά – και τότε θα βγουν δύο κεφάλια! Για να λύσεις ένα πρόβλημα, κόβεις τη ρίζα και όχι τυχαία κλαδιά.

2. Αποδεχτείτε και εκφράστε τα συναισθήματά σας

Όταν διαπιστώσετε τι πραγματικά σας προβληματίζει, σειρά έχουν τα αισθήματά σας. Αφού προσδιορίσετε ακριβώς τι αισθάνεστε, σκεφτείτε γιατί νιώθετε έτσι και αποδεχτείτε τους. Ποτέ αυτό που νιώθουμε δεν είναι λάθος, διότι υπάρχει λόγος για αυτό. Τα συναισθήματά σας είναι το σημαντικότερο κομμάτι του εαυτού σας, για αυτό μην τα τιμωρείτε και μην τα καταπνίγετε. Αντίθετα, βρείτε μια ενασχόληση με την οποία εκφράζετε αυτά που νιώθετε και βελτιώνετε τη διάθεσή σας (γραφή, θέατρο, μουσική ή ό,τι άλλο προτιμάτε) και επιδοθείτε σε αυτήν.

filiki stiriksi

3. Αποδεχτείτε τα λάθη σας

Κάποιες φορές οι στενοχώριες μας προέρχονται από δικά μας λάθη, με άλλα λόγια έχει προκληθεί (και) από εμάς. Αυτό πολλές φορές μας κάνει να αισθανόμαστε ακόμα χειρότερα, γιατί κανένας μας δε γουστάρει να αναλάβει την ευθύνη για μια κατάσταση. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορείτε να προχωρήσετε παρακάτω αν δεν δεχτείτε πως τα λάθη είναι ανθρώπινα και πως για να τα κάνετε υπήρχε κάποιος λόγος. Σκεφτείτε ότι αυτό το λάθος σας δίδαξε κάτι και πάψτε να τιμωρείτε τον εαυτό σας.

4. Επικοινωνήστε με τα σωστά άτομα

Αν είστε στενοχωρημένοι και ανακαλύψετε πως κάποια άτομα δεν σας βοηθούν, δε νοιάζονται για σας ή σας κάνουν να νιώθετε χειρότερα, έχετε κάθε δικαίωμα να κρατήσετε αποστάσεις. Αν διαπιστώσετε ότι η στενοχώρια σας οφείλεται σε ένα συγκεκριμένο άτομο, βγάλτε το από τη ζωή σας εάν το θέλετε. Αντίθετα, δείξτε στα άτομα που νιώθετε την ανάγκη τους ότι θέλετε τη στήριξη τους και επιθυμείτε να τους έχετε κοντά σας. Εννοείται βέβαια ότι δεν θα εκμεταλλευτούμε την προθυμία τους και σε ανάλογες στιγμές θα είστε και εσείς κοντά τους.

kratontas kefali

 

5. Πάρτε χρόνο μόνοι σας

Από την άλλη, όσο και να μας αγαπούν κάποια άτομα και όσο σημαντικοί και να είμαστε για εκείνους, δεν μπορούν να διαγράψουν τη στενοχώρια και ούτε να μας «σώσουν» από κάτι. Μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε πραγματικά δουλειά με τον εαυτό μας. Πάρτε το χρόνο σας μόνοι σας, καθίστε στη φύση ή σε οποιοδήποτε περιβάλλον σας εμπνέει, ακούστε την αγαπημένη σας μουσική, διαβάστε ένα βιβλίο ή κάντε παρέα με τις σκέψεις σας… Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του στο να περνάει χρόνο με τον εαυτό του.

Δες επίσης: Πώς να βοηθήσετε πραγματικά ένα άτομο με κατάθλιψη!

6. Ασχοληθείτε με ό,τι σας αρέσει

Οι στενοχώριες μας πολλές φορές γίνονται εντονότερες όταν ρουτινιάζουμε και δεν αφιερώνουμε έστω ένα μισάωρο την ημέρα για να κάνουμε πράγματα που πραγματικά απολαμβάνουμε. Ίσως να σας έρχεται στο μυαλό κάτι πολύπλοκο που απαιτεί χρήματα, αυτό όμως δεν είναι απαραίτητο, διότι υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να κάνετε που σίγουρα κάποιο από αυτά ταιριάζει στο χρόνο και στο budget σας. Ακόμα και ένας απλός περίπατος μπορεί να σας ωφελήσει (επιστημονικά αποδεδειγμένο αυτό) και δεν κοστίζει απολύτως τίποτα, ούτε σας τρώει τόσο χρόνο.

prostateutiki agkalia

7. Προσπαθήστε να δείτε τι έχει να σας διδάξει αυτή η στενοχώρια

Από τη στιγμή που αφήνουμε τον εαυτό μας να πάρει το χρόνο του μόνος ή με παρέα, ενώ επιπλέον επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώσει όσα νιώθει, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε ότι η στενοχώρια μας έχει και μια θετική πλευρά. Ναι, σίγουρα δεν μας κάνει να νιώθουμε καλά, όμως έχει κάτι να μας προσφέρει. Για σκεφτείτε το. Γιατί ήρθε στο δρόμο μας; Ίσως για να μας δείξει ποια πράγματα μας στενοχωρούν, για να μας κάνει δυνατότερους ή για χίλιους άλλους δύο λόγους. Γενικότερα, φροντίστε να αποκομίζετε πράγματα από οτιδήποτε σας τυχαίνει στη ζωή σας.

8. Δείτε ποια είναι η λύση και ακολουθήστε την

Κάθε πρόβλημα έχει και τη λύση του, το θέμα είναι να τη βρούμε και να μπορέσουμε να την ακολουθήσουμε. Ίσως να μην είναι φανερή από την αρχή, οπότε σε αυτή την περίπτωση ίσως χρειαστείτε κάποια βοήθεια. Όταν όμως βρείτε τη λύση, ακολουθήστε την παρά τη δυσκολία της. Ίσως χρειαστείτε το χρόνο, αλλά αν ξέρετε ότι κάνετε το σωστό θα προχωρήσετε σε αυτό. Μη φανταστείτε ότι η λύση είναι ένα κουμπί που το πατάς: μπορεί να είναι σύνθετη, χρονοβόρα αλλά υπάρχει. Μη χάνετε το κουράγιο σας.

koitontas ti thalassa

9. Μην κολλάτε στο παρελθόν, αλλά δείτε τι θα κάνετε τώρα και μετά

Μην αναλώνεστε σε σκέψεις όπως τι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ή τι διαφορετικό θα μπορούσατε να κάνετε εσείς. Αυτές οι σκέψεις μπορεί να είναι γοητευτικές για λίγο, αλλά μπορεί να γίνουν εθιστικές. Μην πέσετε στον πειρασμό να κάνετε νοερά βόλτες στο παρελθόν, διότι δεν θα αλλάξετε τίποτα. Φροντίστε το παρόν σας για να μπορέσει να είναι καλύτερο και το μέλλον σας.

10. Χαρείτε που το ζήσατε, όπως και να έχει

Όταν αφήσετε αυτή τη στενοχώρια πίσω σας, θα φτάσετε στο σημείο να χαίρεστε. Να χαίρεστε για όσα ζήσατε, για όσα μάθατε. Για την ευκαιρία να μάθετε πώς να φροντίζετε τον εαυτό σας και ποιοι άνθρωποι βρίσκονται στα αλήθεια κοντά σας. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, λένε, και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε!

Δες επίσης: 9 τρικ για την ευτυχία σύμφωνα με τους ψυχολόγους!

Να ξεκαθαρίσω ότι καταλαβαίνω απόλυτα πως όσο πιο μεγάλη είναι για σας αυτή η στενοχώρια, τόσο πιο δύσκολο είναι να ακολουθήσετε αυτά τα βήματα. Παρ’ όλα αυτά, ξέρετε πως είναι ο σωστός δρόμος και θα τον ακολουθήσετε με τον τρόπο σας και τον χρόνο σας. Μην ντραπείτε, εάν νιώσετε την ανάγκη, να ζητήσετε τη βοήθεια κάποιου ψυχολόγου. Πάνω απ’ όλα, μην πιεστείτε, παρά μόνο κάντε αυτό που σας κάνει χαρούμενους!

The post Πώς να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε στενοχώρια! appeared first on ediva.gr.

Πηγή Πώς να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε στενοχώρια!

Τα μαύρα σπυράκια στη μύτη θέλουν αρκετή δύναμη για να σπάσουν. Ένας άντρας όμως σκέφτηκε ότι με ένα τσιμπιδάκι, αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει πολύ πιο ευχάριστη.  

Φαίνεται σαν να βγάζει προνύμφες από το δέρμα του και το κάνει για 8 ολόκληρα λεπτά. Επίσης, το καταγράφει για να μπορέσει να το δείξει σε όλο τον κόσμο.

Στο τέλος, δείχνει το αποτέλεσμα της σημερινής δουλειάς του. Αποδεικνύει πως οι άνθρωποι θα πρέπει να προσέχουν το δέρμα τους για να μην αφήσουν κάτι τέτοιο να συμβεί.

Δείτε το επίμαχο βίντεο:

Credit: 9gag.com

The post Πήρε το Τσιμπιδάκι για τα Φρύδια και Ξεκίνησε να Αφαιρεί τα Μαυράκια του Προσώπου. 8 Λεπτά Μετά… appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Πήρε το Τσιμπιδάκι για τα Φρύδια και Ξεκίνησε να Αφαιρεί τα Μαυράκια του Προσώπου. 8 Λεπτά Μετά…

421

Η ομάδα Κ18 του Παναθηναϊκού ολοκλήρωσε την παρουσία της στο Adidas Next Generation Tournament του Μονάχου.

Οι πράσινοι αντιμετώπισαν την Παρτιζάν για την τελευταία μέρα του τουρνουά και παρά την καλή εμφάνιση, γνώρισαν την ήττα από την ομάδα του Βελιγραδίου.

Με το αποτέλεσμα αυτό το τριφύλλι τερμάτισε στην 8η θέση του τουρνουά, με την Παρτιζάν να τερματίζει μία θέση πιο πάνω, στην 7η.

Οι παίκτες του Γιάννη Σιούτη ήταν ανταγωνιστικοί στο πρώτο ημίχρονο και κατάφεραν να μείνουν κοντά στο σκορ, με την Παρτιζάν, όμως, να προηγείται (34-27).

Στο δεύτερο μέρος η ομάδα από τη Σερβία ανέβασε την απόδοσή της και με λύσεις από Πάτζιν και Τανάσκοβιτς η διαφορά αυξήθηκε, ενώ το ασπρόμαυρο προβάδισμα έφτασε μέχρι τους 16 πόντους (63-47, 32′).

Ο Πάτζιν με 22 πόντους και 6 ριμπάουντ ήταν ο παίκτης που έκανε τη διαφορά, με τον Ντούσαν Τανάσκοβιτς να ακολουθεί με 18 πόντους και 9 ριμπάουντ.

Από τον Παναθηναϊκό ξεχώρισαν οι Γιώτης και Μούτσα που είχαν από 11 πόντους και ήταν οι πρώτοι σκόρερ της ομάδας τους.

Τα δεκάλεπτα: 17-12, 34-27, 58-47, 77-62.

Δείτε τα στατιστικά του αγώνα.

 

Πηγή Το «πάλεψε», αλλά «λύγισε» από την Παρτιζάν η Κ18 του Παναθηναϊκού (ΦΩΤΟ)

Αντίστροφη μέτρηση για μια νέα καθημερινότητα στο μεγάλο λιμάνι

Σε φάση δοκιμαστικών δρομολογίων μπαίνει η επέκταση του τραμ από το Νέο Φάληρο έως το λιμάνι του Πειραιά, σύμφωνα με πληροφορίες, καθώς απομένουν μόνο ορισμένες λεπτομέρειες εργασιών ηλεκτροκίνησης, μετά την ολοκλήρωση τροχιόδρομου και στάσεων.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, τα πρώτα δοκιμαστικά δρομολόγια θα γίνουν μέσα στον επόμενο μήνα και οι δοκιμές θα ολοκληρωθούν μέσα σε ένα τρίμηνο.
Αυτό σημαίνει πως, εάν το χρονοδιάγραμμα τηρηθεί και δεν υπάρξουν εκπλήξεις, είναι πιθανό οι πρώτοι επιβάτες να μετακινηθούν στις νέες γραμμές.
Το δρομολόγιο θα είναι κυκλικό, καθώς θα ξεκινά και θα τερματίζει στο Νέο Φάληρο. Αργότερα προγραμματίζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το τραμ να συνδέεται με το μετρό. Ο εν λόγω σταθμός αναμένεται να δοθεί στην κυκλοφορία το 2021.

Πηγή Η μεγάλη αλλαγή που έρχεται στον Πειραιά

Πώς χτίστηκε και λειτουργεί το «Θαύμα του Κόσμου»

Φανταστείτε ένα μέρος όπου όλοι δικαιούνται ένα πολυτελές σπίτι κι ένα καλό αυτοκίνητο και έχουν αυτομάτως καταθέσεις στην τράπεζα της τάξης των 250.000 δολαρίων.
Είναι δίκαιο να πεις πως ο κόσμος εκεί είναι τουλάχιστον ευκατάστατος, σε μια χώρα μάλιστα που τέτοιες παροχές συνδέονται με τα προνόμια της ανώτερης τάξης.
Ήταν τον Αύγουστο του 2009 όταν άρχισε να ξεδιπλώνεται η ιστορία του εξόχως μυστηριώδους κινεζικού χωριού Huaxi στην ανατολική επαρχία Τσιανγκσού. Ο φακός των ξένων ανταποκριτών έπιασε τον πρώην γραμματέα του κόμματος Wu Renbao να παρουσιάζει περιχαρής το αναπτυξιακό θαύμα του μικρού αγροτικού χωριού.
Η στιγμή της αποκάλυψης δεν ήταν μάλιστα καθόλου τυχαία, καθώς το εμβληματικό καμάρι της σοσιαλιστικής οικονομίας της Κίνας συνέπιπτε με τα 60 χρόνια του Κομμουνιστικού Κόμματος στην εξουσία της αχανούς χώρας (1 Οκτωβρίου 1949).
Το Huaxi, το «Θαύμα του Κόσμου», όπως το αποκαλούσε ο αξιωματούχος, ερχόταν ως επιστέγασμα όλων αυτών των δεκαετιών που η Λαϊκή Δημοκρατία απέρριπτε την ελεύθερη αγορά, για να την αγκαλιάσει κατόπιν ολόψυχα, σε ένα χαρακτηριστικό και απαράμιλλα ιδιοσυγκρασιακό κράμα καπιταλιστικής οικονομίας με κομμουνιστικά χαρακτηριστικά.
Και το Huaxi ήταν ακριβώς αυτό, το «πλουσιότερο χωριό της Κίνας», όπως το αποκαλούσε ο άνθρωπος που θα έφευγε από τον κόσμο το 2013, μια ήρεμη αγροτική κοινότητα που είχε μετατραπεί στον απόλυτο κομμουνιστικό παράδεισο. Ό,τι ξέρουμε ακόμα και σήμερα για το μυστηριώδες χωριό προέρχεται από το στόμα του εμπνευστή του Renbao και από τις σπέκουλες των μέσων ενημέρωσης και τις ιδεολογικές καταβολές του καθενός.
Οι πρώτοι εξάλλου από τους 2.000 «εγγεγραμμένους κατοίκους» απαγορευόταν να μιλήσουν στους ξένους ανταποκριτές, όπως είχε αποκαλύψει η τοπική εφημερίδα «China Chronicle» και επιβεβαίωσαν με τραγικό τρόπο πλήθος δημοσιογράφων του εξωτερικού.
Τρία χρόνια αργότερα, το 2012, η εφημερίδα «China Daily» αποκάλυψε πως οι κάτοικοι της πρότυπης αυτής σοσιαλιστικής πολιτείας δικαιούνταν παροχές και πολυτέλειες πρωτόγνωρες για την Κίνα: ακριβά σπίτια και ευρωπαϊκά αυτοκίνητα, άμεση και δωρεάν πρόσβαση σε πειραματικές δομές υγείας και παιδείας, αλλά και 250.000 δολάρια στην τράπεζα.
Ο φωτογραφικός φακός κατέγραφε το χωριό όσο χτιζόταν και φαινόταν πως ο διαχειριστής Renbao δεν φειδόταν χρημάτων και δαπανών, σηκώνοντας έναν θεόρατο ουρανοξύστη 72 ορόφων, το 15ο ψηλότερο κτίριο της Κίνας, οικοδομώντας τεράστια οικιστικά τετράγωνα με κομψές βιλίτσες και φτιάχνοντας ένα «Πάρκο του Κόσμου» με αντίγραφα των πιο σημαντικών μνημείων της υφηλίου, από το Άγαλμα της Ελευθερίας μέχρι και την Αψίδα του Θριάμβου.
Και πάνω που έμοιαζαν όλα ιδανικά και τακτοποιημένα στο ειδυλλιακό και παραμυθένιο Huaxi, άρχισαν να καταφτάνουν οι πρώτες αναφορές για «κομμουνιστική φυλακή» όπου οι κάτοικοι δούλευαν 7 μέρες τη βδομάδα στις κοινοτικές φάμπρικες και τα προνόμια τα δικαιούνταν μόνο οι ιστορικοί κάτοικοι του χωριού, καθώς οι νεοφερμένοι δεν είχαν τέτοιες τιμές.
Συν του ότι, κυρίως ότι δηλαδή, όποιος εγκατέλειπε οριστικά τη ζωή στο Huaxi, έχανε τα πάντα. Ακόμα και τις καταθέσεις του, που δεν ήταν εξάλλου δικές του…
Ένα κινέζικο χωριό αλλιώτικο από τα άλλα
Όσο ξετυλιγόταν ο μίτος της ιστορίας, όλο και περισσότερες λεπτομέρειες έβγαιναν στη φόρα. Το Huaxi ήταν πράγματι μια ιδέα του υψηλόβαθμου αξιωματούχου τότε Wu Renbao περί «σοσιαλιστικού παραδείσου», μόνο που οι πρώτες απόπειρες είχαν ξεκινήσει από το 1961.
Η ιδέα που διέπνεε μάλιστα το project ήταν εξόχως… καπιταλιστική: ο Renbao πίστευε ακράδαντα πως η υλική ευημερία ήταν το κλειδί για την ευτυχία, κι έτσι ονειρευόταν μια κοινότητα όπου όλοι θα είχαν λεφτά, αυτοκίνητο κι ένα καλό σπίτι, ολοκληρώνοντας την ανέλπιστη τύχη με μια χαρούμενη οικογένεια.
Οι πρώτοι κάτοικοι, οι άνθρωποι που κατοικούσαν ιστορικά στον μικρό αγροτικό οικισμό δηλαδή, αμείβονταν με μερίδιο από τα κέρδη του χωριού, κι έτσι γίνονταν ολοένα και πλουσιότεροι κάθε χρόνο. Δεν αποκλείεται να είχαν λάβει κι ένα επίδομα της τάξης των 100.000 δολαρίων ως μπόνους, κάτι που δύσκολα επιβεβαιώνεται ωστόσο.
Αυτό που ξέρουμε από τα ρεπορτάζ των κινεζικών εφημερίδων ήταν το τίμημα για τις ανέσεις για τις πολυτέλειες. Ο καλοκουρδισμένος βιομηχανικός μηχανισμός του Huaxi δούλευε ασταμάτητα για να παράγει κέρδος και οι κάτοικοι εργάζονταν χωρίς ρεπό εφτά μέρες τη βδομάδα, 365 μέρες τον χρόνο.
Ο Renbao αναγνώρισε κάποια στιγμή πως η συνεχής εργασία θα έβλαπτε τον βαθμό ικανοποίησης των κατοίκων. Κι έτσι σκέφτηκε τα ταξίδια. Πώς να ταξιδέψεις όμως δουλεύοντας ασταμάτητα; Μα με μια βόλτα στο Πάρκο του Κόσμου φυσικά! Εκεί θα μπορούσαν να δουν όσα λαχταρούσε η καρδιά τους, από την Όπερα του Σίδνεϊ και ένα μέρος του Σινικού Τείχους μέχρι την παριζιάνικη Αψίδα του Θριάμβου κι ένα κακοφτιαγμένο αντίγραφο του νεοϋορκέζικου Αγάλματος της Ελευθερίας να στρογγυλοκάθεται σε έναν ακόμα πιο τσαπατσούλικο Λευκό Οίκο.
Κάπου μισό αιώνα αργότερα, ο αξιωματούχος ήταν έτοιμος να επιδείξει στον πλανήτη το «Θαύμα του Κόσμου», ένα χωριό τόσο αλλιώτικο από τα φτωχά αγροτικά χωριά της Κίνας με τους ορυζώνες και τα καροτσάκια χειρός. Ποιο άλλο είχε αγάλματα καμωμένα από καθαρό χρυσό; Όπως αυτό το ολόχρυσο βόδι που βρισκόταν στον 60ό όροφο του κοσμήματος του Huaxi, αυτόν τον ουρανοξύστη των 328 μέτρων που επέβλεπε όλη την κοινότητα;
Ο Renbao έλεγε το 2010 πως το πρότυπο χωριό στήθηκε πράγματι το 1961 μεταμορφώνοντας τη γεωργική κοινότητα σε μια ευημερούσα πολιτεία, μέσω της ραγδαίας εκβιομηχάνισης, των σύγχρονων αγροτικών μεθόδων αλλά και της ευέλικτης παραγωγής μεταξύ χαλυβουργίας και υφαντουργίας.
Ήταν όμως και το άλλο: η συνεταιριστική αυτή παραγωγή μπήκε στο χρηματιστήριο το 1998 και ήταν πια μια στιβαρή εταιρία που απέδιδε καραβιές χρημάτων. Αυτή ήταν η οικονομική καρδιά του Huaxi, ένας όμιλος συνεργαζόμενων επιχειρήσεων και θυγατρικών που λειτουργούσε με άψογο καπιταλιστικό τρόπο, εξάγοντας προϊόντα σε περισσότερες από 40 χώρες.
Το Huaxi ήταν τώρα το μέρος όπου συνέρρεαν οι Κινέζοι για να μάθουν πώς να γίνουν πλούσιοι. Και το 2009, όταν ο υπόλοιπος κόσμος -συμπεριλαμβανομένης και της Κίνας- προσπαθούσε να ανακάμψει από την παγκόσμια οικονομική ύφεση, το Huaxi έμοιαζε σαν ένα παράλληλο σύμπαν ευμάρειας.
Ήταν όμως έτσι;
Ακροβατώντας μεταξύ παραδείσου και κόλασης
Ο Clifford Coonan του «Independent» κατάφερε το 2012 να επισκεφτεί το «Θαύμα του Κόσμου» και να ξεναγηθεί επισήμως από την Tina Yao στον θεόρατο πύργο των 430 εκατ. δολαρίων, που όπως παρατηρούσε ο δημοσιογράφος «είναι ψηλότερος από οτιδήποτε στο Λονδίνο». Και πράγματι είναι.
Ο Coonan επιβεβαίωσε την απίστευτη πολυτέλεια τόσο του ουρανοξύστη όσο και των ιδιωτικών κατοικιών, μιλώντας καθαρά για «πολυτελή αυτοκίνητα» που έφερναν βόλτα στους δρόμους. Κάθε κάτοικος ήταν πράγματι μέτοχος στον εισηγμένο κολοσσό, επιβεβαίωνε, καθώς η ξεναγός ήταν κάτι παραπάνω από πρόθυμη να του παράσχει κάθε διαθέσιμο ισολογισμό. Ακόμα και δωρεάν λάδι έπαιρναν για το μαγείρεμα και όλα έμοιαζαν μεγάλα και αξιοπερίεργα, αν και «σχετικά κακόγουστα», παρατηρούσε κάπως πικρόχολα.
Το χωριό υποδεχόταν πια τουλάχιστον 2 εκατ. τουρίστες τον χρόνο που έρχονταν να θαυμάσουν την κοινότητα των μετόχων. Οι 1.600 μάλιστα από αυτούς καθάριζαν από τις μετοχές τους τουλάχιστον 100.000 δολάρια τη χρονιά, συμπεριλαμβανομένων των μισθών, των μπόνους παραγωγικότητας και των συνταξιοδοτικών προνομίων.
Ακόμα και οι τοιχογραφίες και οι αφίσες στους δρόμους ήταν τελείως διαφορετικές εδώ. Αντί για τις γνώριμες σοσιαλιστικού τύπου παραστάσεις με τους χαρούμενους και μυώδεις εργάτες, στο Huaxi έβλεπες ευτυχισμένες οικογένειες μέσα σε πολυτελείς βιλίτσες να κοσμούν δρόμους και συνοικίες. Και λευκές BMW, πολλές λευκές BMW, να οργώνουν την πολύβουη κοινότητα.
Ο κυνικός πραγματισμός του Renbao φαινόταν να έχει αποδώσει καρπούς: το Huaxi συμπεριφερόταν σαν μια κανονική πόλη της Δύσης, υιοθετώντας ακόμα και τη φτηνότερη εργασία των μεταναστών. Οι -εσωτερικοί- μετανάστες αντιπροσώπευαν πια το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού, χωρίς ωστόσο να καρπώνονται τα προνόμια των κατοίκων-μετόχων. Ένα διαφορετικό αφήγημα άρχισε να ξετυλίγεται.
«Το μόνο που θέλαμε ποτέ ήταν το καλό των ανθρώπων μας», δήλωνε το 2012 ο Renbao σε μεγάλο κινεζικό μέσο. Πλέον ήταν 83 ετών και συνταξιούχος, έχοντας κληροδοτήσει τη διακυβέρνηση του Huaxi στον γιο του, ως γραμματέας του κόμματος πάντα. Ο Renbao έδινε τώρα καθημερινά διαλέξεις περί κομμουνισμού, αν και τον Μάρτιο της επόμενης χρονιάς θα έφευγε από τη ζωή, στα 86 του χρόνια.
Τηρώντας προσεκτικές αποστάσεις τόσο από τον καπιταλισμό όσο και από τον κομμουνισμό, ο Renbao ήταν υπεύθυνος για όλο αυτό, για τα καλά και τα κακά του. Αυτός ήταν που πήρε την απόφαση να διαλύσει τις αγροτικές κολεκτίβες και να ενθαρρύνει τους κατοίκους να καλλιεργεί ο καθένας τα σπαρτά της αρεσκείας του.
Αυτός τους έκανε εργάτες και μετόχους στις χαλυβουργίες και τις κλωστοϋφαντουργίες του Huaxi, διατηρώντας ωστόσο το προνομιακό καθεστώς μόνο για τους τυχερούς 2.000 σχεδόν κατοίκους του. Γιατί 50 χρόνια αργότερα το Huaxi ήταν ένας δαφνοστεφανωμένος γίγαντας με πήλινα πόδια: στην κορυφή της ιεραρχίας ήταν οι εκλεκτοί κάτοικοι, αμέσως πιο κάτω οι εργάτες των γειτονικών χωριών και στον πάτο όλες αυτές οι δεκάδες χιλιάδες των μεταναστών εργατών που τροφοδοτούσαν το σοσιαλιστικό θαύμα παίρνοντας πίσω «ψίχουλα».
Οι εκλεκτοί ασχολούνταν τώρα με τον τουρισμό στα πολυτελή καταλύματα της κοινότητας με τις πανάκριβες προεδρικές σουίτες και τις εξαλλοσύνες που συναντάς σε μέρη σαν το Ντουμπάι. Κεντρικό αξιοθέατο, αυτός ο πανύψηλος πύργος που μοιάζει τόσο ξένος και παράξενος στην επίπεδη κορυφογραμμή της πολίχνης.
Κατά τη συλλογιστική του εμπνευστή Renbao όμως, ήταν ένα έργο εξόχως συμβολικό και δηλωτικό της διαφορετικής φιλοσοφίας που πνέει εδώ: οι άνθρωποι του Huaxi μπορούν να είναι εξίσου ανταγωνιστικοί με κάθε Κινέζο. «Το ψηλότερο κτίριο του Πεκίνου είναι το 328 μέτρων Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου», έλεγε στην «China Daily» λίγο πριν φύγει από τη ζωή, «το Huaxi θέλει να διατηρήσει το ίδιο ανάστημα με την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος». Πόσο ήταν ο δικός του κοινοτικός πύργος που αποπερατώθηκε το 2011 με κόστος 430 εκατ. δολαρίων; Μα 328 μέτρα ακριβώς!
Κι όλο αυτό σε ένα χωριό με συνολική έκταση μικρότερη από 1 τετραγωνικό χιλιόμετρο. Τι ήταν -και είναι- αυτός ο ουρανοξύστης; Το πολυτελές και πεντάστερο Longxi International Hotel με τα 2.000 δωμάτια και τους 3.000 εργαζομένους που μαθαίνουν εδώ από πρώτο χέρι πώς μπορούν να πιάσουν την καλή.
Το σχεδόν καπιταλιστικό οικοδόμημα του Renbao υπέφερε πολύ κατά την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο (1966-1976), όταν έπεσε στα χέρια των Κόκκινων Φρουρών, που τον περιέφεραν δεμένο στο χωριό ως «καπιταλιστή προδότη» και τον φυλάκισαν. Θα περνούσαν χρόνια και χρόνια για να ξαναβάλει το Huaxi του σε τροχιά ανάπτυξης και σίγουρα μετά τον θάνατο του «Τιμονιέρη» το 1976, μόνο που με τα χρόνια το όραμά του περί ελεύθερης αγοράς μπολιάστηκε με τον κινεζικό κομμουνισμό, σε αυτό το εκκεντρικό δείγμα παραγωγής.
To Huaxi, δυο ώρες δρόμος από τη Σανγκάη, ήταν τελικά πολύ καλό για να είναι αληθινό. Όχι μόνο οι πλούσιοι κάτοικοι χάνουν τα πάντα αν φύγουν ποτέ από το χωριό, μιας και τα περιουσιακά στοιχεία δεν τους ανήκουν (η «φυλακή» που λένε κάποιοι), αλλά μόνο οι «αληθινοί» αυτοί χωριανοί δικαιούνται μερίδιο της ευημερίας. Όλοι οι άλλοι λαμβάνουν το σύνηθες χαμηλό μεροκάματο του κινέζου εργάτη, δεν έχουν καμία πρόσβαση στις πρότυπες δομές υγείας και εκπαίδευσης και διαμένουν φυσικά εκτός του Θαύματος.
Αποκλειστική πρόσβαση στην πίτα των 14,4 δισ. δολαρίων που γεννά κάθε χρόνο το Huaxi έχουν αυτοί οι 2.000 νοματαίοι που αμείβονται κατά 40 φορές πάνω από τον μέσο κινέζο εργάτη. Έκθεση του 2011 του «Southern Weekly», ενός περιοδικού γνωστού για την ερευνητική του δημοσιογραφία, αποκάλυψε πως το Huaxi συντηρεί το οικονομικό του θαύμα προσαρτώντας συνεχώς γειτονικά χωριά και δημεύοντας τα περιουσιακά στοιχεία τους.
Εκείνη τη χρονιά, η κεντρική διοίκηση του Huaxi προσάρτησε μια κοινότητα 33.000 κατοίκων, χρησιμοποιώντας τα χρήματά της για τη συντήρηση του τρόπου ζωής των 2.000 αυτοχθόνων του χωριού. Η έκθεση κατέληξε πως καμία μέριμνα δεν πάρθηκε για το πώς θα ζήσουν αυτοί οι 33.000 άνθρωποι.
Η τελευταία αναφορά (του 2015) για το ποσοστό των μεταναστών που κινούν την οικονομία του Huaxi το ήθελε στο 95% του εργατικού δυναμικού της κοινότητας. Εκείνο συνεχίζει να ισχυρίζεται βέβαια πως «όλοι στο χωριό είναι πλούσιοι», ελέγχοντας αυστηρά τα τοπικά μέσα ενημέρωσης (όπως την εφημερίδα «People’s Daily» και το πρακτορείο «Xinhua News Agency») και απαγορεύοντας στους ντόπιους να μιλήσουν στους ξένους ανταποκριτές.
Και με τα ηχεία να διατυμπανίζουν συνεχώς στους δρόμους τον κομμουνιστικό αυτό παράδεισο και τις αφίσες να επαινούν τον μεγάλο Renbao, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως μια πλουσιότερη εκδοχή της Βόρειας Κορέας…

Πηγή Το χωριό όπου όλοι έχουν δικό τους πολυτελές σπίτι, καλό αυτοκίνητο και καταθέσεις 250.000