19 April, 2019
Home / 2019 / Ιανουάριος (Page 28)

chamogelasti ginaika

Ας σηκώσουμε το χέρι όλες εμείς οι γυναίκες που έχουμε κυτταρίτιδα και δοκιμάζουμε τα πάντα για να έχουμε όσο γίνεται λιγότερη. Φαντάζομαι μαζί με εμένα είστε και άλλες πολλές και συμμερίζεστε τον «πόνο» μου.  Τι ωραία που θα ήταν να είχαμε αψεγάδιαστο σώμα όπως μερικές τυχερές γυναίκες, αλλά τι να κάνουμε που αυτό είναι στον άνθρωπο. Άμα είναι να κάνεις, θα κάνεις όσο και να προσέχεις- στις μέρες τις περιόδου ας πούμε που κάνουμε κατακράτηση.

Κορίτσια μου, φίλες μου αγαπημένες έχω καλά νέα. Πάμε να δούμε πως σε 7 μέρες και με  απλά βήματα μπορούμε να διώξουμε την κυτταρίτιδα. Ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα που μπορείς να προσαρμόσεις όπως θες εσύ και να θέσεις τις μέρες όπως σε βολεύουν κάθε φορά. Θα σου δείξω το πρόγραμμα που ακολουθώ εγώ μέσα στην εβδομάδα μου και από εκεί και ύστερα αν σου ταιριάζει ακολουθείς.

Πως να διώξεις την κυτταρίτιδα σε μια βδομάδα

 

Δευτέρα: Μέρα νερού

kopela pinei nero

Ξεκινώντας να σου πω πως ενώ έχω χωρίσεις τις μέρες σε κατηγορίες, κάνω σχεδόν τα πάντα καθημερινά απλώς επικεντρώνομαι περισσότερο σε ένα κομμάτι. Ξεκινάω τη βδομάδα μου ενυδατώνοντας τον οργανισμό μου. Κανονικά πρέπει να πίνουμε 2 λίτρα νερό τη μέρα. Τις  Δευτέρες βάζω στόχο και πίνω και λίγο παραπάνω από τα 2 λίτρα, έτσι για να πάει καλά η βδομάδα.

Τρίτη: Σωστή διατροφή

isorropimeni diatrofi

Η σωστή διατροφή παίζει βασικό ρόλο μιας και σε βοηθάει να κρατάς και σταθερό το βάρος σου, αλλά και να τρέφεσαι από όλες τις τροφές και υγιεινά. Για αυτό το λόγο τις Τρίτες οργανώνω τα γεύματα των υπόλοιπων ημερών. Ποια μέρα θα έχει ψάρι, ποια όσπρια, ποια κρέας. Αν αναρωτιέσαι τι τρώω τις Δευτέρες, συνήθως κάποιο ρύζι ή ζυμαρικό. Οπότε βγαίνουν από την εξίσωση για τις υπόλοιπες μέρες.

Δες επίσης: Αντιμετώπισε την κυτταρίτιδα με σωστή διατροφή!

Τετάρτη: Τοπικό Scrub

scrub sto mpanio

Μια φορά την εβδομάδα είναι καλό να κάνεις τοπικό scrub στην περιοχή των γλουτών για να προκαλείς υπεραιμία και να βοηθάς την «προβληματική» περιοχή ένα παραπάνω. Κάνοντας το μπάνιο σου, λοιπόν, πάρε και την κρεμούλα σου κατά της κυτταρίτιδας και κάνε ένα ωραιότατο scrub.

Πέμπτη: Γυμναστικούλα μου καλή

vathia kathismata

Νόμιζες θα έλειπε από το πρόγραμμα η γυμναστική; Έλα δε θα σε κουράσω πολύ. Προσπάθησε μια φορά την εβδομάδα να κάνεις λίγα βαθιά καθίσματα. Είναι από τις καλύτερες ασκήσεις για να καταπολεμήσεις την κυτταρίτιδα και να σφίξουν μηροί, γλουτοί. Αν σου φαίνεται βαρετό, μπορείς να κάνεις από 20 βαθιά καθίσματα τη μέρα. Το πολύ πολύ να πάρει 5 λεπτά από τη μέρα σου.

Δες επίσης: 7 Tips για να μειώσει την κυτταρίτιδα!

Παρασκευή: Ελαφρύ φαγητό

lachtaristi salata

Έρχεται η Παρασκευή και το φαγητό μου είναι απλό και χορτοφαγικό. Δεν βάζω περιττά λίπη και επιλέγω κάτι σε σαλάτα ή ψητά λαχανικά. Πίστεψε με δε θα σου κάνει κακό να έχεις μια μέρα από τις 7 αποκλειστικά και μόνο χορτοφαγική. Ίσα, ίσα που θα σε βοηθήσει να αποτοξινωθείς και να κρατάς σε ισορροπία το βάρος σου.

Σάββατο: Μασάζ και χαλάρωση

lemfiko masaz

Απόλαυσε το Σάββατο σου κλείνοντας ένα ραντεβού για μασάζ. Διάλεξε το λεμφικό μασάζ μιας και είναι το πιο κατάλληλο ενάντια στην κυτταρίτιδα. Αντί να παιδεύεσαι μόνη σου στο μπάνιο με κρέμες και τριψίματα, αφέσου στα χέρια των ειδικών και χαλάρωσε απολαμβάνοντας το υπέροχο μασάζ σου- άλλωστε τα σαββατοκύριακα είναι για ξεκούραση.

Δες επίσης: Πες αντίο στην κυτταρίτιδα σε 4 απλά βήματα!

Κυριακή: Cheat Day!

chamogelasti ginaika

Και να τη αυτή η υπέροχη μέρα η Κυριακή. Προσωπικά είναι η αγαπημένη μου μέρα και για αυτό την έχω ορίσει και σαν cheat day. Τις Κυριακές δε με νοιάζει αν έχω λίγη κυτταρίτιδα, δε νιώθω τόση ανασφάλεια με το σώμα μου και μου επιτρέπω να φάει, να πιει και να κάνει ό,τι θέλει. Άλλωστε όλη τη βδομάδα προσέχω, ας είναι και μια μέρα που θα χαλαρώσω πλήρως και δε θα σκέφτομαι «αυτό μήπως όχι» ή «είπες θα προσέχεις». Τις Κυριακές ελεύθερη μέρα!

The post 7 Μέρες, 7 βήματα για να διώξεις την κυτταρίτιδα! appeared first on ediva.gr.

Πηγή 7 Μέρες, 7 βήματα για να διώξεις την κυτταρίτιδα!

Ενώ η Βενεζουέλα σείεται από τις διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης και ο κλοιός στενεύει γύρω από τον Νικολάς Μαδούρο, ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης και αυτοανακηρυχθείς μεταβατικός πρόεδρος της Βενεζουέλας, Χουάν Γκουαϊδό, μίλησε στον ΣΚΑΪ για τον Νικολάς Μαδούρο, τη στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ αλλά και τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.

«Ο Νικολάς Μαδούρο έχει σφετεριστεί την προεδρία. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η Εθνοσυνέλευση της οποίας έχω την τιμή και την ευθύνη να προεδρεύω, που θέλει την πρόοδο, που θέλει να επανακτήσει τα δικαιώματά της, να αποκαταστήσει την τάξη στη Βενεζουέλα και να προχωρήσει. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική κρίση και στη συνέχεια να αποκαταστήσουμε τη Δημοκρατία και την ελευθερία στη Βενεζουέλα» απάντησε στο ερώτημα ποιος είναι ο νόμιμος πρόεδρος αυτήν τη στιγμή στη χώρα.

Σχετικά με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης σχολίασε: «Θέλω να πιστεύω ότι αυτό οφείλεται σε έλλειψη ενημέρωσης. Δεν θα ήθελα να αναμειχθώ με περισσότερες λεπτομέρειες στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας ή στα εθνικά της συμφέροντα. Αλλά καλώ τον Έλληνα πρωθυπουργό και οποιοδήποτε μέλος του κόμματός του, να έρθει στη Βενεζουέλα όσο πιο σύντομα γίνεται. Αύριο, μεθαύριο αν θέλει. Και να πάμε μαζί σε νοσοκομεία, σε φαρμακεία, ή σε σχολεία της Βενεζουέλας. Ή να μείνει μια εβδομάδα για να ζήσει με τον κατώτατο μισθό της Βενεζουέλας και να δούμε τι γνώμη θα έχει για το καθεστώς του Μαδούρο» επεσήμανε ο κ. Γκουαϊδό, ο οποίος συνεχίζοντας τόνισε ότι είναι ανησυχητική αυτή η στάση της ελληνικής κυβέρνησης και πρόσθεσε: «Χωρίς αμφιβολία, περιμένω η ελληνική κυβέρνηση να συνταχθεί με τις φωνές όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να στηρίξει τη διαδικασία αποκατάστασης της Δημοκρατίας για να δοθεί τέλος στην πείνα και να καταφέρουμε να προχωρήσουμε μπροστά.

Πηγή Γκουαϊδό: Καλώ τον Τσίπρα να έρθει στη Βενεζουέλα και να μείνει μια εβδομάδα

Ενώ η Βενεζουέλα σείεται από τις διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης και ο κλοιός στενεύει γύρω από τον Νικολάς Μαδούρο, ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης και αυτοανακηρυχθείς μεταβατικός πρόεδρος της Βενεζουέλας, Χουάν Γκουαϊδό, μίλησε στον ΣΚΑΪ για τον Νικολάς Μαδούρο, τη στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ αλλά και τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.

«Ο Νικολάς Μαδούρο έχει σφετεριστεί την προεδρία. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η Εθνοσυνέλευση της οποίας έχω την τιμή και την ευθύνη να προεδρεύω, που θέλει την πρόοδο, που θέλει να επανακτήσει τα δικαιώματά της, να αποκαταστήσει την τάξη στη Βενεζουέλα και να προχωρήσει. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική κρίση και στη συνέχεια να αποκαταστήσουμε τη Δημοκρατία και την ελευθερία στη Βενεζουέλα» απάντησε στο ερώτημα ποιος είναι ο νόμιμος πρόεδρος αυτήν τη στιγμή στη χώρα.

Σχετικά με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης σχολίασε: «Θέλω να πιστεύω ότι αυτό οφείλεται σε έλλειψη ενημέρωσης. Δεν θα ήθελα να αναμειχθώ με περισσότερες λεπτομέρειες στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας ή στα εθνικά της συμφέροντα. Αλλά καλώ τον Έλληνα πρωθυπουργό και οποιοδήποτε μέλος του κόμματός του, να έρθει στη Βενεζουέλα όσο πιο σύντομα γίνεται. Αύριο, μεθαύριο αν θέλει. Και να πάμε μαζί σε νοσοκομεία, σε φαρμακεία, ή σε σχολεία της Βενεζουέλας. Ή να μείνει μια εβδομάδα για να ζήσει με τον κατώτατο μισθό της Βενεζουέλας και να δούμε τι γνώμη θα έχει για το καθεστώς του Μαδούρο» επεσήμανε ο κ. Γκουαϊδό, ο οποίος συνεχίζοντας τόνισε ότι είναι ανησυχητική αυτή η στάση της ελληνικής κυβέρνησης και πρόσθεσε: «Χωρίς αμφιβολία, περιμένω η ελληνική κυβέρνηση να συνταχθεί με τις φωνές όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να στηρίξει τη διαδικασία αποκατάστασης της Δημοκρατίας για να δοθεί τέλος στην πείνα και να καταφέρουμε να προχωρήσουμε μπροστά.

Πηγή Γκουαϊδό: Καλώ τον Τσίπρα να έρθει στη Βενεζουέλα και να μείνει μια εβδομάδα

H Κρήτη συνήθως υπερηφανεύεται για τα παλληκάρια της. Ωστόσο, αυτός ο τόπος δεν ξεχωρίζει μόνο για τις μπαλωθιές του. Μικρόσωμη, λεπτοκαμωμένη και με κουρασμένο πρόσωπο από τη θάλασσα. Τίποτα στην εμφάνισή της δεν μαρτυρά το επάγγελμα που κάνει.

Η Στέλλα Φραντζεσκάκη από τα Νέα Ρούματα Χανίων, ένας οικισμός σε υψόμετρο 320 μέτρων, είναι μία από τις ελάχιστες πλοιάρχους, ίσως και η μοναδική σε φορτηγό πλοίο.

Οι πρώτες γυναίκες που αναφέρονται ως πλοίαρχοι στη σύγχρονη ναυτική ιστορία είναι η Άννα Σαρίδου και η Νίκη Σκέντζου, ενώ σημειώνεται ότι ένα από τα μεγαλύτερα καράβια του Ιδρύματος Ωνάση, το «Ολύμπικ Σερένιτι» 100.000 τόνων, το κυβερνούσε γυναίκα, η Αθανασία Μπουμπουράκη. Στα 1978 η Πολιτεία προχώρησε στην ίδρυση και της πρώτης δημόσιας σχολής πλοιάρχων γυναικών, της ΑΔΣΕΝ πλοιάρχων Πειραιά, με έδρα της τον χώρο του ΚΕΣΕΝ στου Ρέντη.

Το πλοίο που κυβερνά η Στέλλα Φραντζεσκάκη και ονομάζεται «KESARIA», είναι τύπου kamsarmax, φθάνει τα 222 μέτρα, είναι 42.900 κόρων και έχει μεταφορική ικανότητα 81.932 τόνων. Τα πλοία αυτά μπορούν να ναυλωθούν για πολύ συγκεκριμένα δρομολόγια και έχουν μεγάλη μεταφορική ικανότητα.

Εχει 23 άτομα πλήρωμα μεταξύ των οποίων και δύο ακόμα γυναίκες. Μία Ελληνίδα, δόκιμος μηχανικός και μία Φιλιππινέζα καμαρότος.

Τα καράβια αυτά κινδυνεύουν περισσότερο στα στενά παρά στις ανοιχτές θάλασσες.

Μπορεί και μήνες να μείνει η Στέλλα μέσα στο καράβι. Ατελείωτες οι ώρες. Τι ακριβώς κάνει σε ένα 24ωρο; Εάν ο καιρός είναι άσχημος πολλές ώρες στη γέφυρα, διαφορετικά έχει να ρυθμίσει όλες τις υποχρεώσεις του καραβιού. Επικοινωνία με την εταιρεία, συνεχή ενημέρωση για τις καιρικές συνθήκες, αλληλογραφία και πολλά άλλα.

Μιλήσαμε τηλεφωνικά μαζί της, την ώρα που ήταν στο καράβι της εταιρείας ANDRIAKI SHIPPING GO LTD κάπου στον Ατλαντικό Ωκεανό, με προορισμό τη Βαλτιμόρη, προκειμένου να φορτώσουν κάρβουνο με προορισμό την Ευρώπη.

Ο καιρός σύμφωνα με την ίδια ήταν πολύ καλός και δεν αντιμετώπιζαν δυσκολίες.

Η Στέλλα Φραντζεσκάκη μας περιγράφει τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές και τονίζει ότι αυτό που της λείπει κάποιες φορές είναι η οικογένειά της.

«Οταν ξεκίνησα δεν ήταν εύκολη υπόθεση καθώς οι κοπέλες σε πλοία ήταν λίγες, το περιβάλλον ανδροκρατούμενο και θα έπρεπε να αποδείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω», δηλώνει η καπετάνισσα.

«Τώρα δεν έχω πρόβλημα. Είμαι πολλά χρόνια στη συγκεκριμένη εταιρεία, από το 1998, με ξέρει ο κόσμος της ANDRIAKI και γνωριζόμαστε», προσθέτει.

Η Στέλλα Φραντζεσκάκη αναφερόμενη στο θέμα δημιουργίας οικογένειας, δηλώνει ότι είναι κάτι απαγορευτικό για μια γυναίκα, αλλά κατά τη γνώμη της και για τον άνδρα, καθώς είσαι μακριά από την οικογένειά σου για μεγάλο χρονικό διάστημα.

«Αποφάσισα να ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα στις αρχές του ’80 καθώς είχα λατρεία για τα ταξίδια, να γνωρίσω διαφορετικούς τόπους και ιδιαίτερα για το υγρό στοιχείο. Δεν είμαι από ναυτική οικογένεια γι’ αυτό και στην αρχή συνάντησα πολλές δυσκολίες από την οικογένειά μου να ακολουθήσω το συγκεκριμένο επάγγελμα αλλά αυτό δεν με πτόησε. Γι’ αυτούς ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχτούν ότι η κόρη τους θα έμπαινε σε ένα βαπόρι και ότι θα έλειπε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα από το σπίτι χωρίς να με βλέπουν», τονίζει.

Η καπετάνισσα δηλώνει ότι το πρώτο ταξίδι που έκανε ήταν ως δόκιμος στα επιβατικά του «Καραγιώργη» που πηγαίνανε Πάτρα – Ιταλία αλλά τώρα δεν υπάρχει αυτή η εταιρεία. «Εκείνη την περίοδο, μπορεί και σήμερα, δεν ήταν εύκολα για μία γυναίκα να βρει δουλειά σε εταιρεία. Μετά τα επιβατικά του «Καραγιώργη» πήγα σε μια εταιρεία που είχε ένα βαπόρι και το ’98 ήρθα στην ANDRIAKI», συμπληρώνει.

Η πιο όμορφη και πιο δύσκολη στιγμή

«Η πιο όμορφη στιγμή ήταν όταν ξεκίνησα να ταξιδεύω και μάλιστα όταν τα κατάφερα να γίνω πλοίαρχος. Δικαιώθηκα εν μέρει γιατί οι δυσκολίες που συνάντησα μέχρι τώρα ήταν πολλές, κυρίως του να αποδείξω ότι μπορώ να αντεπεξέλθω σε οποιεσδήποτε συνθήκες», δηλώνει η Στέλλα και περιγράφει ως «από τις πιο άσχημες στιγμές που έχω ζήσει πάνω στο καράβι μια δυνατή κακοκαιρία έξω από τον Μαγγελάνο, όπου τα κύματα έφθαναν μέχρι και τα δέκα μέτρα».

«Εκείνη τη στιγμή δεν φοβάσαι αλλά αργότερα όλη αυτή η σκηνή περνά από το μυαλό σου και δεν πιστεύεις αυτό που έζησες», τονίζει η καπετάνισσα και προσθέτει:

«Ολα τα ταξίδια μου έχουν αφήσει εντυπώσεις καλές και κακές, γιατί συναντάς δύσκολους καιρούς καθώς η θάλασσα δεν είναι κάτι συνηθισμένο, έχει απρόοπτα, δεν είναι κάτι που περιμένεις».

Σε κάθε ταξίδι συμβαίνουν διάφορα που μπορεί να σου μείνουν στο μυαλό. Άλλωστε για εμάς τα χρόνια πηγαίνουν με το βαπόρι που ήμασταν, έτσι λέμε από τότε που είμαστε σε αυτό το βαπόρι και δεν θυμόμαστε πια χρονολογία ήταν».

Τι προβληματίζει έντονα τη Στέλλα

Το πρόβλημα που απασχολεί σήμερα όλους τους καπετάνιους των εμπορικών πλοίων και που έχει γίνει εφιάλτης των ταξιδιών τους και δεν είναι άλλο από την πειρατεία. Προβληματίζει έντονα και τη Στέλλα, η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί αντιμέτωπη με πειρατές.

«Πρέπει να ληφθούν μέτρα για να αντιμετωπιστεί η πειρατεία. Πειρατικές επιθέσεις γίνονταν και παλιά στη Σιγκαπούρη αλλά ποτέ δεν έπαιρναν ολόκληρο το πλοίο. Άρπαζαν αντικείμενα και έφευγαν. Πρώτη φορά συμβαίνουν αυτά που γίνονται στον Ινδικό Ωκεανό», τονίζει η καπετάνισσα.

Στο ερώτημα πως σε αντιμετωπίζουν οι Αρχές διαφόρων χωρών, η Στέλλα Φραντζεσκάκη αναφέρει ότι εντυπωσιάζονται. «Μια χαρά η αντιμετώπιση. Είναι πολύ καλή, ακόμα και στη Βρετανία, ιδιαίτερα για τα ελληνικά βαπόρια που δεν το θεωρούσαν τόσο εύκολη δουλειά για μια γυναίκα».

Αν είχες να επιλέξεις ανάμεσα στη μητρότητα και τη θάλασσα τι θα διάλεγες;

«Εχω επιλέξει ήδη». Πηγή: true.gr

Πηγή Δείτε την καπετάνισσα απο την Κρήτη που κουμαντάρει φορτηγό πλοίο!

Με το Barancik Prize, το βραβείο το οποίο απονέμεται στους επιστήμονες που καινοτομούν στην έρευνα πάνω στη πολλαπλή σκλήρυνση (γνωστή ως σκλήρυνση κατά πλάκας – MS), θα τιμηθεί η Δρ. Κατερίνα Ακάσογλου, ερευνήτρια των Gladstone Institutes και του Τμήματος Νευρολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας. Η Δρ. Ακάσογλου ήταν επικεφαλής μιας σειράς μελετών για να αποκαλυφθεί ο ρόλος μίας πρωτεΐνης που πήζει το αίμα, με την ονομασία φιμπρίνη (fibrin), η οποία «διαρρέεται» από τον κατεστραμμένο αιματοεγκεφαλικό φραγμό και εναποτίθεται στα σημεία βλάβης MS του εγκεφάλου.

Η ομάδα της έδειξε ότι η φιμπρίνη, εμποδίζει τη φυσική διόρθωση του νευρικού συστήματος και μπορεί να ενεργοποιήσει κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος γνωστά ως μικρόγλια (microglia), προκαλώντας φλεγμονή και νευρική βλάβη. Χρησιμοποιώντας ένα αντιβιοτικό που αναστέλλει την φιμπρίνη, η ομάδα της Ελληνίδας ερευνήτριας, κατόρθωσε να μειώσει την ενεργοποίηση μικρόγλιων και να μειώσει την προκαλούμενη βλάβη σε νευρικές ίνες ποντικιών.

Μιλώντας στο Associated Press η Δρ. Κατερίνα Ακάσογλου τόνισε ότι τα ευρήματα της ομάδας ρίχνουν φως στους μηχανισμούς της εγκεφαλικής βλάβης στη σκλήρυνση κατά πλάκας. Επιπλέον η έρευνά της παρήγαγε νέες απεικονιστικές τεχνολογίες για τις διαδράσεις του εγκεφάλου, του ανοσοποιητικού και του αγγειακού συστήματος. «Η “μετάφραση” των ευρημάτων σε θεραπείες είναι το βασικό σημείο του ερευνητικού μας προγράμματος, και έχουμε δεσμευτεί στην ανάπτυξη νέων θεραπειών για τη σκλήρυνση κατά πλάκας», δήλωσε η Κατερίνα Ακάσογλου.

Σκοπός των πειραματικών θεραπειών που αναπτύσσει η ομάδα είναι το «μπλοκάρισμα» της φιμπρίνης αλλά χωρίς να επηρεάζεται η ιδιότητά της να πήζει το αίμα. Προσφάτως η εταιρεία βιοτεχνολογίας MedaRed, στην οποία η Ελληνίδα ερευνήτρια είναι συνιδρύτρια, πήρε χρηματοδότηση προκειμένου να αναπτύξει το αντιβιοτικό που δοκιμάστηκε στα ποντίκια.

Το Barancik Prize δίνεται ως αναγνώριση και ενθάρρυνση εξαιρετικής καινοτομίας και αυθεντικότητας επιστημονικής έρευνας σε σχέση με την πολλαπλή σκλήρυνση, με έμφαση στην επίδραση και την προοπτική της έρευνας να οδηγήσει σε μονοπάτια για τη θεραπεία και την ίαση της MS, καθώς και επιστημονικά επιτεύγματα που χρήζουν αναγνώρισης για μελλοντικούς ηγέτες στην έρευνα για MS. Η απονομή του διεθνούς βραβείου και η ομιλία της Ελληνίδας ερευνήτριας θα γίνουν στο ACTRIMS Forum του Ντάλας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Η καθηγήτρια Ακάσογλου κατέχει διδακτορικό στην νευροανοσολογία από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έχει εκπαιδευτεί στη Νευροπαθολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Εκανε μεταδιδακτορική εργασία στο The Rockefeller University και στο New York University. Το 2007 έλαβε το Presidential Early Career Award, την υψηλότερη διάκριση στις ΗΠΑ για νέους ερευνητές, ενώ έχει τιμηθεί με το John J. Abel Award στη Φαρμακολογία και έτσι έγινε η τέταρτη γυναίκα που έλαβε το συγκεκριμένο βραβείο τα τελευταία 60 χρόνια. Πηγή: newsitamea.gr

Πηγή Διεθνές βραβείο σε Ελληνίδα γιατρό για καινοτομία στην έρευνα της σκλήρυνσης κατά πλάκας!

Παγκόσμιο πρωτάθλημα ψαρέματος σε…παγωμένη λίμνη

«Πάλεψαν» με τις ισχυρές χιονοπτώσεις και τις χαμηλές θερμοκρασίες και βούτηξαν μέχρι τα γόνατα για να φτάσουν στα σημεία όπου θα δοκίμαζαν τις αντοχές τους, τόσο στην αντιμετώπιση των ακραίων καιρικών συνθηκών, όσο και στο ψάρεμα σε… παγωμένη λίμνη. Επαγγελματίες ψαράδες από όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο στη λίμνη Σιρόκα Πολιάνα (Shiroka Polyana), σε υψόμετρο 1.500 μέτρων και έλαβαν μέρος σε έναν διαγωνισμό ιδιαίτερο και ξεχωριστό.

Πρόκειται -όπως μετέδωσαν τα βουλγαρικά Μέσα ενημέρωσης- για το 16ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ψαρέματος σε παγωμένη λίμνη, το οποίο συγκέντρωσε συμμετοχές από 15 χώρες (Ουκρανία, Λευκορωσία, Βουλγαρία, Τσεχία, Εσθονία, Φινλανδία, Λετονία, Λιθουανία, Μογγολία, Νορβηγία, Πολωνία, Ρουμανία, Ρωσία, Σουηδία και ΗΠΑ).

Έπειτα από μία εβδομάδα προετοιμασίας σε λίμνες και κοντινά φράγματα, οι 150 διαγωνιζόμενοι ρίχτηκαν στη «μάχη» ενάντια στον πάγο, φορώντας λαστιχένιες μπότες και σκάβοντας τον πάγο για να φτάσουν στο πολυπόθητο «τρόπαιο», τη μεγαλύτερη ψαριά. Από τους 150 διαγωνιζόμενους, 75 ήταν αυτοί που διαγωνίστηκαν στο ατομικό μέρος και οι υπόλοιποι στο ομαδικό.

Σε ομαδικό επίπεδο, πρωταθλητές στέφθηκαν οι Λιθουανοί ψαράδες, στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Λευκορωσία και στην τρίτη η Ουκρανία. Η βουλγαρική ομάδα κατέκτησε την όγδοη θέση. Σε ατομικό επίπεδο, το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο 52χρονος Gintas Balchevichus από τη Λιθουανία και στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο Antil Silanpaa από τη Φινλανδία, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Πηγή Παγκόσμιο πρωτάθλημα ψαρέματος σε… παγωμένη λίμνη

ΥΛΙΚΑ

1 λάχανο άσπρο μικρό

3 ραπανάκια

4 καρότα

σέλινο

6 αγγουράκια τουρσί

1 1/2 κούπα του τσαγιού μαγιονέζα

1 κουταλιά κέτσαπ

ξύδι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Πλένουμε τα λαχανικά. Καθαρίζουμε τα καρότα, τα ραπανάκια και το λάχανο. Στην συνέχεια τρίβουμε τα καρότα, τα ραπανάκια, τα αγγουράκια και το λάχανο και κόβουμε τα φύλλα από το σέλινο σε κομματάκια.

Τα αφήνουμε περίπου μια ώρα σε σουρωτήρι να βγάλουν τα υγρά τους. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε την μαγιονέζα, με την κέτσαπ, προσθέτουμε τα λαχανικά μας και βάζουμε και το ξύδι.

Αφήνουμε στο ψυγείο για περίπου 3 ώρες, ώστε να δέσουν οι γεύσεις. Πηγή: true.gr

Πηγή Σαλάτα του κηπουρού

-Γιατί είναι τόσο γκρίζα τα πρόσωπά τους, θέλησε να μάθει η Μόμο καθώς συνέχισε να τους κοιτάζει.
-Γιατί ζούνε από κάτι το νεκρό, απάντησε ο μαστρο-Ώρας. Το ξέρεις πια πως τρέφονται με το χρόνο της ζωής των ανθρώπων. Αυτός ο χρόνος όμως πεθαίνει μ’ όλη τη σημασία της λέξης όταν τον αρπάζουν από τους πραγματικούς τους ιδιοκτήτες. Κι αυτό γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χρόνο. Κι ο χρόνος μένει ζωντανός μόνο εφόσον ανήκει πραγματικά σε κάποιον άνθρωπο.
Μόμο, 1972, Μιχαήλ Έντε

Μπορούμε να κλέψουμε τον χρόνο όπως οι Γκρίζοι κύριοι στο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Έντε; Μπορούμε να αλλάξουμε με το έτσι θέλω την Ιστορία και το παρελθόν; Τα σημαίνοντα των ημερών δείχνουν ότι όχι μόνο μπορούμε να διαγράψουμε με την κιμωλία κάθε γνώση και αξία που μας έχει προσφερθεί από το παρελθόν αλλά και να επιβάλουμε έτσι θεληματικά χωρίς να λογοδοτούμε σε κανένα τη βούλησή μας. Οι ζωντανοί έχουν το πλεονέκτημα απέναντι στους πεθαμένους και τους αγέννητους.

Η ιδέα που έχουμε για την Ιστορία επιδρά με καθοριστικό τρόπο στη διαμόρφωση της αντίληψης που φτιάχνουμε για τους εαυτούς μας και τον κόσμο. Καθώς η Ιστορία αποτελεί μέγεθος που μεταβάλλεται στον χρόνο, είναι εύλογο να αναρωτιόμαστε αν όντως διαπλάθει τον κόσμο ή αποτελεί την αντανάκλαση της εντύπωσης που έχουμε για αυτόν και τους εαυτούς μας. Κατά τον καθηγητή Αύγουστο Μπαγιόνα, η Ιστορία μπορεί να αφορά τη βούληση και τις πράξεις που επιτελέστηκαν από συγκεκριμένους ανθρώπους σε μια ορισμένη χρονική στιγμή και σε ένα συγκεκριμένο τόπο ή να αφορά τη γνώση που διαθέτει ο ιστορικός για τις πράξεις αυτές[1]. Λέγοντας ότι ο ιστορικός έχει «γνώση», εννοούμε ότι έχει σχηματίσει μια αξιολογική κλίμακα εννοιών και εικόνων από τις πληροφορίες που διαθέτει για ορισμένες πράξεις και τα αποτελέσματά τους. Έτσι ο όρος Ιστορία αποκτάει δύο σημασίες: μπορεί να σημαίνει περιγραφή πράξεων και μπορεί να σημαίνει αξιολόγηση των πράξεων αυτών.

Από την πρώτη εντύπωση οι σημασίες αυτές φαίνεται να μοιάζουν διαφορετικές, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι, και τα όρια που τις ξεχωρίζουν είναι τις περισσότερες φορές δυσδιάκριτα. Η πραγμάτωση μιας πράξης μπορεί να αποτελεί ένα αμετάβλητο και τετελεσμένο γεγονός. Η γνώση μας όμως γι’ αυτή τη πράξη μεταβάλλεται, όχι μόνο από τις πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας για το ίδιο το γεγονός, αλλά και από την εικόνα που δημιουργούμε για το ίδιο και την ερμηνεία που του αποδίδουμε. Κατ’ αυτό τον τρόπο η αξιολόγηση μιας πράξης παίρνει τα χαρακτηριστικά της ίδιας της πράξης που αξιολογεί και γίνεται η ίδια πράξη, συμμετέχοντας και καθορίζοντας το τελικό προϊόν της Ιστορίας. Όπως κάθε πράξη προϋποθέτει μια αξιολόγηση για να πραγματωθεί, ή αποτελεί η ίδια ένα είδος αξιολόγησης, έτσι και η ιστορική αξιολόγηση δημιουργεί τελικά δράση και αποτελεί μια αυτούσια πράξη από μόνη της.

Επάνω στην έκταση του ορίζοντα αυτού η ιστοριογραφία ανέπτυξε δύο βασικές κατευθυντήριες θέσεις. Η πρώτη, αυτή της απολυτοκρατίας, διατείνεται πως το πρόβλημα της γνώσης της Ιστορίας συνίσταται στην ανακάλυψη και τον προσδιορισμό των καθολικών – κανονιστικών αρχών των αιτιών που καθορίζουν και διέπουν τα γεγονότα. Σύμφωνα με τη θέση της απολυτοκρατίας, έργο της επιστημονικής ιστοριογραφίας είναι η λογική εξήγηση και ο καθορισμός των αρχών αυτών χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαν να είχαν υπάρξει ποτέ γεγονότα. Η δεύτερη, αυτή της συντυχιακότητας, προήλθε ως αντίδραση στον κίνδυνο να συστηματοποιηθεί η ιστοριογραφία σε μια ενιαία και καθολική εφαρμογή της Ιστορίας, και να παράξει έτσι σχέσεις γνώσης/εξουσίας. Σύμφωνα με τη θέση για τη συντυχιακότητα της Ιστορίας, κάθε κατανόηση και αξιολόγηση για τα ιστορικά γεγονότα είναι δέσμια στο δικό της παρόν και αντιστοιχεί στο πλαίσιο αναφοράς της εποχής της, το οποίο και την καθορίζει αποφασιστικά. Κατέληξε έτσι να αμφισβητηθεί πλήρως η ιδέα ότι υπάρχει «ιστορική διαδικασία», και να θεωρηθεί ότι αυτή αποτελεί ένα «κουβάρι χωρίς νόημα», ή ακόμα πως δεν υπάρχει τελικά «ιστορική διαδικασία».

Όπως στο μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Italo Calvino, La Città Invisibile (Αόρατες Πόλεις)2, ο ήρωας (Μάρκο Πόλο) αναφέρεται πάντοτε στην ίδια πόλη (Βενετία) σε κάθε φανταστική αφήγηση των διαφορετικών πόλεων που περιγράφει στον ακροατή του (Κουμπλάι Χαν), έτσι και η θέση για τη συντυχιακότητα του κόσμου δίνει περισσότερο βάρος στο σχήμα της αφήγησης που εξιστορεί τα γεγονότα παρά στον αληθινό τους χαρακτήρα∙ με αποτέλεσμα η Ιστορία να μετατρέπεται σε ένα «κουβάρι αόρατων συμβάντων» που τα αφηγούμαστε κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο αναλόγως το ιστορικό πλαίσιο με το οποίο είμαστε δεμένοι. Ο ιστορικός σχετικισμός έδωσε έτσι μια νέα προσέγγιση για τον σχηματισμό και τη λειτουργία της Ιστορίας υποστηρίζοντας ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι εντελώς ξένα προς την περιγραφή τους. Δε χρειάζεται φαντασία για να αντιληφθεί κανείς ότι η λογική συνέπεια ενός τέτοιου συλλογισμού οδηγεί στην οριστική άρνηση των γεγονότων, ενδεχομένως και της ίδιας της Ιστορίας.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να εξοβελίσουμε κάθε ελπίδα για αντικειμενική αξιολόγηση της Ιστορίας; Κάθε άλλο. Πολλά από τα γεγονότα που τα θεωρούμε Ιστορία είναι αυταπόδεικτα χωρίς καν να χρειαζόμαστε επαρκείς πληροφορίες για να τα κατοχυρώσουμε ως αληθινά. Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι η βεβαιότητα που έχουμε για την παρουσία μας σε αυτό τον κόσμο. Γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, ή πάρα πολύ λίγα, για την ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι την εμφάνιση των «λαών με ιστορία»: είναι παράλογο όμως να αρνηθούμε την ύπαρξή της. Αυτό που φαίνεται τελικά να είναι το πρόβλημα, δεν είναι τόσο η βεβαιότητα για την ύπαρξη της Ιστορίας – πρόκειται για ένα αισθητό φαινόμενο ακριβώς όπως η ίδια μας η παρουσία. Αυτό που αποτελεί το ζήτημα είναι η αξιολόγησή της. Το ερώτημα δηλαδή σε ποιο βαθμό μια σύγχρονη γνώση μπορεί να είναι απαλλαγμένη από τις προσδοκίες και τον υποκειμενισμό της δικής της εποχής, και αν μπορεί τελικά να υπάρξει Ιστορία χωρίς αξιολόγηση.

Το πρόβλημα φαίνεται πως ήταν γνωστό στον ιστορικό Νίκο Σβορώνο, ο οποίος δεν είχε καμμία αμφιβολία ότι η Ιστορία, και ο προβληματισμός που γίνεται επάνω στα συμπεράσματά της, έχει πάντοτε αφετηρία του τα προβλήματα της εκάστοτε εποχής3. Η Ιστορία είναι η κατανόηση του παρελθόντος από την σκοπιά του παρόντος. Η ιστοριογραφία υπακούει στην ανάγκη του ιστορικού να ανταποκριθεί στις αναζητήσεις της κοινωνίας και της εποχής του4. Τίθεται λοιπόν το πρόβλημα για τους σύγχρονους ιστορικούς να κρίνουν τις κοινωνίες άλλων εποχών χωρίς να κάνουν χρήση των αξιολογικών κριτηρίων της δικής τους εποχής. Σύμφωνα με την έκφραση του Leo Strauss αποτελεί κοινοτοπία να πει κανείς σήμερα ότι: «ο κοινωνικός επιστήμονας δεν πρέπει να κρίνει με τα μέτρα της κοινωνίας του άλλες κοινωνίες εκτός από τη δική του. Να θεωρεί καύχημα πως δεν εγκωμιάζει, ούτε κατηγορεί, αλλά κατανοεί»5. Καθήκον της ιστοριογραφίας είναι λοιπόν να διακρίνει ανάμεσα στην κατανόηση και την αξιολόγηση.

Όμως στο σημείο αυτό δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Ιστορική κατανόηση σημαίνει καταρχάς αξιολόγηση, και χωρίς αξιολόγηση είναι αδύνατο η Ιστορία να κατανοηθεί επαρκώς. Εφόσον τα ιστορικά γεγονότα είναι τα ίδια πρωτίστως φορείς αξιολογικών κρίσεων -περί δίκαιου και άδικου, καλού και κακού, σωστού και λάθους- η απόρριψη των αξιολογικών κρίσεων θέτει σε κίνδυνο την ίδια μας τη δυνατότητα να τα κατανοήσουμε στην ολότητά τους∙ θέτει άρα σε αμφιβολία την ικανότητά μας να είμαστε πλήρως αντικειμενικοί. Πέραν τούτου η επιστημονική ιστοριογραφία προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα σε σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα. Το τι είναι όμως «σημαντικό γεγονός» ορίζεται είτε από το πρόσωπο που μεσολαβεί στην καταγραφή της ιστορίας είτε από τη μεθοδολογία που του επιβάλλεται να ακολουθήσει. Τότε όμως εμφανίζονται περαιτέρω προβλήματα γύρω από τον τρόπο που ορίζεται ένα «σημαντικό γεγονός». Επάνω σε αυτό το σημείο έχουν γίνει κατά το παρελθόν πολλές διαφορετικές προτάσεις, όχι όλες απαραίτητα σύμφωνες μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση το κριτήριο της αξιολόγησης του «σημαντικού γεγονότος» καθορίζεται από το πρόσωπο του ιστορικού, και αυτό είναι πάντα ένα πρόσωπο που ζει και σκέφτεται με τους όρους της δικής του εποχής. Τελικά αρκεί ένας ιστορικός να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένα γεγονός είναι «σημαντικό» για να δεχτούμε ότι είναι πραγματικά σημαντικό. Όμως έτσι δεν ερμηνεύουμε τα γεγονότα με τη σημασία που τους έδωσαν οι σύγχρονοί τους, αλλά με βάση τα δικά μας αξιολογικά κριτήρια που καθιστούν ένα γεγονός να είναι σημαντικό.

Είπαμε ότι σύμφωνα με τη θέση της συντυχιακότητας δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική διάκριση μεταξύ «σημαντικών» και «μη σημαντικών» γεγονότων, και αυτό γιατί η αντίληψη της δικής μας εποχής στέκεται εμπόδιο στην κατανόηση των «άλλων». Προκύπτει τότε το ερώτημα πώς είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τη δική μας εποχή, αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις εποχές στις οποίες οφείλουμε την ύπαρξή μας; Κινδυνεύουμε έτσι να ανασκευάζουμε διαρκώς την Ιστορία με όρους που προκύπτουν ουσιαστικά από το μηδέν. Εφόσον οποιαδήποτε ιστορική καταγραφή συνεπάγεται την αλλοίωση του αντικειμένου της, πιθανόν ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφεύγαμε την αντίφαση να ήταν η σιωπή. Τότε όμως ο κόσμος θα γινόταν όχι μόνο μουγκός αλλά και τυφλός, και θα στερούταν τόσο από αφετηρία όσο και προορισμό. Το αδιέξοδο που γεννάει ο σχετικισμός των ημερών μας βοηθάει τουλάχιστον να αντιληφθούμε την ευθραυστότητα μας: η Ιστορία και ο Χρόνος υπάρχουν για να κατανοούμε καλύτερα την άγνοιά μας.

[1] Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 3.
2 Italo Calvino, Αόρατες Πόλεις, εκδ. Καστανιώτης, 2009.
3 Σβορώνος Νίκος, Η Βυζαντινή Επαρχία, 2009, εκδ. Εταιρεία Σπουδών, σελ. 100.
4 Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 41.
5 Leo Strauss, Φυσικό Δίκαιο και Ιστορία, εκδ. Γνώση, 1988, σελ. 78.



Αθανάσιος Γεωργιλάς

Πηγή Η δικτατορία των ζωντανών στον Χρόνο

-Γιατί είναι τόσο γκρίζα τα πρόσωπά τους, θέλησε να μάθει η Μόμο καθώς συνέχισε να τους κοιτάζει.
-Γιατί ζούνε από κάτι το νεκρό, απάντησε ο μαστρο-Ώρας. Το ξέρεις πια πως τρέφονται με το χρόνο της ζωής των ανθρώπων. Αυτός ο χρόνος όμως πεθαίνει μ’ όλη τη σημασία της λέξης όταν τον αρπάζουν από τους πραγματικούς τους ιδιοκτήτες. Κι αυτό γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χρόνο. Κι ο χρόνος μένει ζωντανός μόνο εφόσον ανήκει πραγματικά σε κάποιον άνθρωπο.
Μόμο, 1972, Μιχαήλ Έντε

Μπορούμε να κλέψουμε τον χρόνο όπως οι Γκρίζοι κύριοι στο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Έντε; Μπορούμε να αλλάξουμε με το έτσι θέλω την Ιστορία και το παρελθόν; Τα σημαίνοντα των ημερών δείχνουν ότι όχι μόνο μπορούμε να διαγράψουμε με την κιμωλία κάθε γνώση και αξία που μας έχει προσφερθεί από το παρελθόν αλλά και να επιβάλουμε έτσι θεληματικά χωρίς να λογοδοτούμε σε κανένα τη βούλησή μας. Οι ζωντανοί έχουν το πλεονέκτημα απέναντι στους πεθαμένους και τους αγέννητους.

Η ιδέα που έχουμε για την Ιστορία επιδρά με καθοριστικό τρόπο στη διαμόρφωση της αντίληψης που φτιάχνουμε για τους εαυτούς μας και τον κόσμο. Καθώς η Ιστορία αποτελεί μέγεθος που μεταβάλλεται στον χρόνο, είναι εύλογο να αναρωτιόμαστε αν όντως διαπλάθει τον κόσμο ή αποτελεί την αντανάκλαση της εντύπωσης που έχουμε για αυτόν και τους εαυτούς μας. Κατά τον καθηγητή Αύγουστο Μπαγιόνα, η Ιστορία μπορεί να αφορά τη βούληση και τις πράξεις που επιτελέστηκαν από συγκεκριμένους ανθρώπους σε μια ορισμένη χρονική στιγμή και σε ένα συγκεκριμένο τόπο ή να αφορά τη γνώση που διαθέτει ο ιστορικός για τις πράξεις αυτές[1]. Λέγοντας ότι ο ιστορικός έχει «γνώση», εννοούμε ότι έχει σχηματίσει μια αξιολογική κλίμακα εννοιών και εικόνων από τις πληροφορίες που διαθέτει για ορισμένες πράξεις και τα αποτελέσματά τους. Έτσι ο όρος Ιστορία αποκτάει δύο σημασίες: μπορεί να σημαίνει περιγραφή πράξεων και μπορεί να σημαίνει αξιολόγηση των πράξεων αυτών.

Από την πρώτη εντύπωση οι σημασίες αυτές φαίνεται να μοιάζουν διαφορετικές, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι, και τα όρια που τις ξεχωρίζουν είναι τις περισσότερες φορές δυσδιάκριτα. Η πραγμάτωση μιας πράξης μπορεί να αποτελεί ένα αμετάβλητο και τετελεσμένο γεγονός. Η γνώση μας όμως γι’ αυτή τη πράξη μεταβάλλεται, όχι μόνο από τις πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας για το ίδιο το γεγονός, αλλά και από την εικόνα που δημιουργούμε για το ίδιο και την ερμηνεία που του αποδίδουμε. Κατ’ αυτό τον τρόπο η αξιολόγηση μιας πράξης παίρνει τα χαρακτηριστικά της ίδιας της πράξης που αξιολογεί και γίνεται η ίδια πράξη, συμμετέχοντας και καθορίζοντας το τελικό προϊόν της Ιστορίας. Όπως κάθε πράξη προϋποθέτει μια αξιολόγηση για να πραγματωθεί, ή αποτελεί η ίδια ένα είδος αξιολόγησης, έτσι και η ιστορική αξιολόγηση δημιουργεί τελικά δράση και αποτελεί μια αυτούσια πράξη από μόνη της.

Επάνω στην έκταση του ορίζοντα αυτού η ιστοριογραφία ανέπτυξε δύο βασικές κατευθυντήριες θέσεις. Η πρώτη, αυτή της απολυτοκρατίας, διατείνεται πως το πρόβλημα της γνώσης της Ιστορίας συνίσταται στην ανακάλυψη και τον προσδιορισμό των καθολικών – κανονιστικών αρχών των αιτιών που καθορίζουν και διέπουν τα γεγονότα. Σύμφωνα με τη θέση της απολυτοκρατίας, έργο της επιστημονικής ιστοριογραφίας είναι η λογική εξήγηση και ο καθορισμός των αρχών αυτών χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαν να είχαν υπάρξει ποτέ γεγονότα. Η δεύτερη, αυτή της συντυχιακότητας, προήλθε ως αντίδραση στον κίνδυνο να συστηματοποιηθεί η ιστοριογραφία σε μια ενιαία και καθολική εφαρμογή της Ιστορίας, και να παράξει έτσι σχέσεις γνώσης/εξουσίας. Σύμφωνα με τη θέση για τη συντυχιακότητα της Ιστορίας, κάθε κατανόηση και αξιολόγηση για τα ιστορικά γεγονότα είναι δέσμια στο δικό της παρόν και αντιστοιχεί στο πλαίσιο αναφοράς της εποχής της, το οποίο και την καθορίζει αποφασιστικά. Κατέληξε έτσι να αμφισβητηθεί πλήρως η ιδέα ότι υπάρχει «ιστορική διαδικασία», και να θεωρηθεί ότι αυτή αποτελεί ένα «κουβάρι χωρίς νόημα», ή ακόμα πως δεν υπάρχει τελικά «ιστορική διαδικασία».

Όπως στο μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Italo Calvino, La Città Invisibile (Αόρατες Πόλεις)2, ο ήρωας (Μάρκο Πόλο) αναφέρεται πάντοτε στην ίδια πόλη (Βενετία) σε κάθε φανταστική αφήγηση των διαφορετικών πόλεων που περιγράφει στον ακροατή του (Κουμπλάι Χαν), έτσι και η θέση για τη συντυχιακότητα του κόσμου δίνει περισσότερο βάρος στο σχήμα της αφήγησης που εξιστορεί τα γεγονότα παρά στον αληθινό τους χαρακτήρα∙ με αποτέλεσμα η Ιστορία να μετατρέπεται σε ένα «κουβάρι αόρατων συμβάντων» που τα αφηγούμαστε κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο αναλόγως το ιστορικό πλαίσιο με το οποίο είμαστε δεμένοι. Ο ιστορικός σχετικισμός έδωσε έτσι μια νέα προσέγγιση για τον σχηματισμό και τη λειτουργία της Ιστορίας υποστηρίζοντας ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι εντελώς ξένα προς την περιγραφή τους. Δε χρειάζεται φαντασία για να αντιληφθεί κανείς ότι η λογική συνέπεια ενός τέτοιου συλλογισμού οδηγεί στην οριστική άρνηση των γεγονότων, ενδεχομένως και της ίδιας της Ιστορίας.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να εξοβελίσουμε κάθε ελπίδα για αντικειμενική αξιολόγηση της Ιστορίας; Κάθε άλλο. Πολλά από τα γεγονότα που τα θεωρούμε Ιστορία είναι αυταπόδεικτα χωρίς καν να χρειαζόμαστε επαρκείς πληροφορίες για να τα κατοχυρώσουμε ως αληθινά. Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι η βεβαιότητα που έχουμε για την παρουσία μας σε αυτό τον κόσμο. Γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, ή πάρα πολύ λίγα, για την ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι την εμφάνιση των «λαών με ιστορία»: είναι παράλογο όμως να αρνηθούμε την ύπαρξή της. Αυτό που φαίνεται τελικά να είναι το πρόβλημα, δεν είναι τόσο η βεβαιότητα για την ύπαρξη της Ιστορίας – πρόκειται για ένα αισθητό φαινόμενο ακριβώς όπως η ίδια μας η παρουσία. Αυτό που αποτελεί το ζήτημα είναι η αξιολόγησή της. Το ερώτημα δηλαδή σε ποιο βαθμό μια σύγχρονη γνώση μπορεί να είναι απαλλαγμένη από τις προσδοκίες και τον υποκειμενισμό της δικής της εποχής, και αν μπορεί τελικά να υπάρξει Ιστορία χωρίς αξιολόγηση.

Το πρόβλημα φαίνεται πως ήταν γνωστό στον ιστορικό Νίκο Σβορώνο, ο οποίος δεν είχε καμμία αμφιβολία ότι η Ιστορία, και ο προβληματισμός που γίνεται επάνω στα συμπεράσματά της, έχει πάντοτε αφετηρία του τα προβλήματα της εκάστοτε εποχής3. Η Ιστορία είναι η κατανόηση του παρελθόντος από την σκοπιά του παρόντος. Η ιστοριογραφία υπακούει στην ανάγκη του ιστορικού να ανταποκριθεί στις αναζητήσεις της κοινωνίας και της εποχής του4. Τίθεται λοιπόν το πρόβλημα για τους σύγχρονους ιστορικούς να κρίνουν τις κοινωνίες άλλων εποχών χωρίς να κάνουν χρήση των αξιολογικών κριτηρίων της δικής τους εποχής. Σύμφωνα με την έκφραση του Leo Strauss αποτελεί κοινοτοπία να πει κανείς σήμερα ότι: «ο κοινωνικός επιστήμονας δεν πρέπει να κρίνει με τα μέτρα της κοινωνίας του άλλες κοινωνίες εκτός από τη δική του. Να θεωρεί καύχημα πως δεν εγκωμιάζει, ούτε κατηγορεί, αλλά κατανοεί»5. Καθήκον της ιστοριογραφίας είναι λοιπόν να διακρίνει ανάμεσα στην κατανόηση και την αξιολόγηση.

Όμως στο σημείο αυτό δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Ιστορική κατανόηση σημαίνει καταρχάς αξιολόγηση, και χωρίς αξιολόγηση είναι αδύνατο η Ιστορία να κατανοηθεί επαρκώς. Εφόσον τα ιστορικά γεγονότα είναι τα ίδια πρωτίστως φορείς αξιολογικών κρίσεων -περί δίκαιου και άδικου, καλού και κακού, σωστού και λάθους- η απόρριψη των αξιολογικών κρίσεων θέτει σε κίνδυνο την ίδια μας τη δυνατότητα να τα κατανοήσουμε στην ολότητά τους∙ θέτει άρα σε αμφιβολία την ικανότητά μας να είμαστε πλήρως αντικειμενικοί. Πέραν τούτου η επιστημονική ιστοριογραφία προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα σε σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα. Το τι είναι όμως «σημαντικό γεγονός» ορίζεται είτε από το πρόσωπο που μεσολαβεί στην καταγραφή της ιστορίας είτε από τη μεθοδολογία που του επιβάλλεται να ακολουθήσει. Τότε όμως εμφανίζονται περαιτέρω προβλήματα γύρω από τον τρόπο που ορίζεται ένα «σημαντικό γεγονός». Επάνω σε αυτό το σημείο έχουν γίνει κατά το παρελθόν πολλές διαφορετικές προτάσεις, όχι όλες απαραίτητα σύμφωνες μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση το κριτήριο της αξιολόγησης του «σημαντικού γεγονότος» καθορίζεται από το πρόσωπο του ιστορικού, και αυτό είναι πάντα ένα πρόσωπο που ζει και σκέφτεται με τους όρους της δικής του εποχής. Τελικά αρκεί ένας ιστορικός να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένα γεγονός είναι «σημαντικό» για να δεχτούμε ότι είναι πραγματικά σημαντικό. Όμως έτσι δεν ερμηνεύουμε τα γεγονότα με τη σημασία που τους έδωσαν οι σύγχρονοί τους, αλλά με βάση τα δικά μας αξιολογικά κριτήρια που καθιστούν ένα γεγονός να είναι σημαντικό.

Είπαμε ότι σύμφωνα με τη θέση της συντυχιακότητας δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική διάκριση μεταξύ «σημαντικών» και «μη σημαντικών» γεγονότων, και αυτό γιατί η αντίληψη της δικής μας εποχής στέκεται εμπόδιο στην κατανόηση των «άλλων». Προκύπτει τότε το ερώτημα πώς είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τη δική μας εποχή, αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις εποχές στις οποίες οφείλουμε την ύπαρξή μας; Κινδυνεύουμε έτσι να ανασκευάζουμε διαρκώς την Ιστορία με όρους που προκύπτουν ουσιαστικά από το μηδέν. Εφόσον οποιαδήποτε ιστορική καταγραφή συνεπάγεται την αλλοίωση του αντικειμένου της, πιθανόν ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφεύγαμε την αντίφαση να ήταν η σιωπή. Τότε όμως ο κόσμος θα γινόταν όχι μόνο μουγκός αλλά και τυφλός, και θα στερούταν τόσο από αφετηρία όσο και προορισμό. Το αδιέξοδο που γεννάει ο σχετικισμός των ημερών μας βοηθάει τουλάχιστον να αντιληφθούμε την ευθραυστότητα μας: η Ιστορία και ο Χρόνος υπάρχουν για να κατανοούμε καλύτερα την άγνοιά μας.

[1] Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 3.
2 Italo Calvino, Αόρατες Πόλεις, εκδ. Καστανιώτης, 2009.
3 Σβορώνος Νίκος, Η Βυζαντινή Επαρχία, 2009, εκδ. Εταιρεία Σπουδών, σελ. 100.
4 Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 41.
5 Leo Strauss, Φυσικό Δίκαιο και Ιστορία, εκδ. Γνώση, 1988, σελ. 78.



Αθανάσιος Γεωργιλάς

Πηγή Η δικτατορία των ζωντανών στον Χρόνο

Στα 650 ευρώ θα ανέρχεται πλέον ο κατώτατος μισθός σύμφωνα με την ανακοίνωση που έκανε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου.   

Η αύξηση που είναι τάξεως των 10,9% για τους εργαζόμενους άνω των 25 ετών, ενώ ο υποκατώτατος που δίνονταν σε άτομα κάτω των 25 ετών θα φτάσει το 27%.

Η σημερινή συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου είναι ιδιαίτερη για ακόμη έναν λόγο, ανέφερε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, επειδή «η ημερήσια διάταξη έχει να κάνει με ένα θέμα που ακουμπά τον πυρήνα του πολιτικού μας σχεδίου, των στρατηγικών μας στοχεύσεων, αλλά κυρίως ακουμπά τον πυρήνα του κοινωνικού ζητήματος και των κοινωνικών σχέσεων δηλαδή το ζήτημα του μισθού, του κατώτατου μισθού», ανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας.

Και πρόσθεσε ότι: «Από την πρώτη στιγμή της δικής μας διακυβέρνησης είχαμε επισημάνει την κομβική σημασία που έχει για εμάς ο μισθός. Είχαμε επισημάνει ότι η στρατηγική της δίκαιης ανάπτυξης και ο στρατηγικός στόχος περιορισμού των ανισοτήτων περνά μέσα από την αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά και την ενίσχυση της μισθωτής εργασίας, της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων».

Στη συνέχεια ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση προχωρά σήμερα στην αύξηση του κατώτατου μισθού όσο και στην κατάργηση του υποκατώτου μισθού, που αφορά τους νέους κάτω από 25, «ενός απαράδεκτου θεσμού που δημιουργούσε εργαζομένους δύο ταχυτήτων, χωρίς να προσφέρει απολύτως τίποτα στη μάχη για την καταπολέμηση της ανεργίας» είπε ο πρωθυπουργός και επισήμανε: «Σας καλώ, λοιπόν, σήμερα, μετά από 10 ολόκληρα χρόνια μειώσεων μισθών, να προβούμε σε ένα ακόμη ιστορικής σημασίας βήμα. Να εγκρίνετε την πρότασή μου για διαμόρφωση του κατώτατου μισθού στα 650 ευρώ μηνιαίως» σημείωσε, δεχόμενος το χειροκρότημα του υπουργικού συμβουλίου.

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι οι εργαζόμενοι που παίρνουν τον υποκατώτατο μισθό 510 ευρώ και όσοι παίρνουν τον κατώτατο των 586, από τον επόμενο μήνα, τον Φλεβάρη, όλοι τους θα έχουν ως κατώτατο μισθό τα 650 ευρώ.

«Αυτή η κίνηση είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας που έχουν υποφέρει, για όλους εκείνους και εκείνες που την περίοδο της κρίσης είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται, είδαν τους μισθούς τους να περικόπτονται, είδαν ξαφνικά σε ένα βράδυ την κυβέρνηση συνεργασίας τότε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ να μειώνει τον κατώτατο μισθό κατά 22% και 32% για τους νέους» επισήμανε.

Ο κ. Τσίπρας υπογράμμισε ότι είναι «κίνηση ουσιαστική και συμβολική, που τη χρωστάμε σε όλους εκείνους και εκείνες που σήκωσαν στην πλάτη τους το βάρος της χρεοκοπίας και της δημοσιονομικής προσαρμογής, σε εκείνους που είδαν τα όνειρα της ζωής τους, τις προοπτικές τους και τις προσδοκίες τους να βυθίζονται στο σκοτάδι της κρίσης. Πλέον, η χώρα, βγαίνοντας από την κρίση, μπορεί σταδιακά να αρχίσει να επουλώνει τις πληγές» υποστήριξε και ανέφερε ότι η έξοδος από την κρίση και τα μνημόνια δεν είναι ένα διάγελλμα, αλλά θα αρχίσει να αποκρυσταλλώνεται μέρα με τη μέρα στη ζωή της πλειοψηφίας των πολιτών μας.

Πηγή Αύξηση κατώτατου μισθού: Δείτε ΕΔΩ το τελικό ποσό