19 May, 2019
Home / 2018 / Δεκέμβριος (Page 45)

Στη μεγαλύτερη ενιαία σιδηροδρομική γραμμή στον κόσμο συνομιλείς με αγνώστους, περνάς τα βράδια πίνοντας βότκα και χάνεις την αίσθηση του χρόνου

Ο Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος είναι ένα από τα τρένα σταρ που πρωταγωνιστούν σε πολλά bucketlists ανθρώπων που ονειρεύονται να διασχίσουν τη Ρωσία με τρένο. Φωτογραφία του Sergey Kozmin από το βιβλίο του Γιώργου Πιτροπάκη «Υπερσιβηρικός, ένα τρένο που το λένε Ρωσία».

Πώς είναι να ταξιδεύεις με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο; Πόσες ημέρες μπορείς να αντέξεις χωρίς να κατέβεις από το τρένο; Χωρίς να κάνεις μπάνιο, χωρίς να ξαπλώσεις σε ένα κανονικό κρεβάτι;

Τι κόσμο μπορεί να έχεις άραγε στην καμπίνα σου ως συνοδοιπόρους και πόσο θα αντέξεις μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου;

Ο Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος είναι ένα από τα τρένα σταρ που πρωταγωνιστούν σε πολλά bucketlists ανθρώπων που ονειρεύονται να διασχίσουν τη Ρωσία με τρένο. Είναι εκείνο το τρένο που διασχίζει το ⅓ του πλανήτη, ουσιαστικά ξεκινάει από τη μία πλευρά της Ρωσίας και καταλήγει στην άλλη (Μόσχα-Βλαδιβοστόκ) ενώ μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή αυτού είναι και ο Υπερμογγολικός ο οποίος από το τέλος της Σιβηρίας συνεχίζει περνώντας από Μογγολία και καταλήγει στο Πεκίνο, στην Κίνα.

Καθώς το τρένο διασχίζει τη Ρωσία μια τόσο τεράστια και αχανή έκταση, αλλάζουν παράλληλα και τα time zones. Όσο και να θέλει κανείς να παρακολουθήσει την ώρα δηλαδή, θα βρει μια μικρή δυσκολία. Μετά από τρεις ημέρες στο τρένο όμως, δε σε νοιάζει και πολύ τι ώρα είναι. Απλά αφήνεσαι να σε πάει εκείνο όπου θέλει.

Η διαδρομή σε κάθε περίπτωση ξεπερνά τα 9.000 χιλιόμετρα και τα 8 διαφορετικά time zones και για πάρα πολλά χρόνια εξυπηρετούσε τις καθημερινές μετακινήσεις των Ρώσων στην τεράστια αυτή έκταση γης αλλά ήταν και ο συνδετικός κρίκος για την ενίσχυση και ένωση της Ευρωπαϊκής Ρωσίας με τη Σιβηρία και στη συνέχεια για τη διακίνηση εμπορίου στην Κίνα.

Η ολοκλήρωσή του έγινε το 1916 και μέχρι εκείνη τη χρονική περίοδο, δημιουργήθηκαν και οι συνδέσεις μέσω Μογγολίας και Ματζουρίας.

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά κυρίως στο κομμάτι του κόσμου που ταξιδεύει με το συγκεκριμένο τρένο.

Ανάμεσα στους κατοίκους των μικρών ρωσικών πόλεων που μετακινούνται καθημερινά ή τους Μογγόλους πωλητές που ταξιδεύουν για να πουλήσουν ή να αγοράσουν προϊόντα από τη μία χώρα στην άλλη, θα βρεις τουρίστες που ανυπομονούν να ζήσουν την εμπειρία του Υπερσιβηρικού, με τις φωτογραφικές τους μηχανές και τα τεράστια σακίδια.

Και όμως ο συνδυασμός ντόπιου με τουρίστα και η αναγκαστική συγκατοίκηση και αλληλεπίδραση αυτών μέσα στον Υπερσιβηρικό, δεν έχει καμία κακοφωνία, όλα γίνονται φυσικά.

Ακόμα και να μην υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας, κοινή γλώσσα που μπορούν να μιλήσουν και να καταλάβουν και οι δύο πλευρές, η ζωή στο τρένο σε συνδυασμό με την άφθονη βότκα και τις πολλές ώρες ταξιδιού, βοηθά άμεσα στο να ξεκινήσουν συζητήσεις ακόμα και να αναπτυχθούν φιλίες μεταξύ ανθρώπων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους αλλά με ένα σημαντικό κοινό, τη μετακίνηση τους με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο.

Μόσχα – Ιρκούτσκ

Από τη Ρωσία στη Σιβηρία

Το τρένο ξεκινάει από τον κεντρικό σταθμό στη Μόσχα, επιβιβαζόμαστε στο βαγόνι 7 και ψάχνουμε το κουπέ που θα περάσουμε τις επόμενες τέσσερις βραδιές μας.

Ο Υπερσιβηρικός αποτελείται από δίκλινα κουπέ που αντιστοιχούν στην Α’ θέση, από τετράκλινα κουπέ Β’ θέσης και από την τρίτη θέση που υπάρχουν σαράντα θέσεις-κρεβάτια στον ίδιο χώρο.

Τα τετράκλινα κουπέ που ήταν και η επιλογή μας αποτελούνται από τέσσερα σχετικά μικρά και στενά κρεβάτια με τη μορφή κουκέτας, δύο δεξιά και δύο αριστερά.

Στη μέση υπάρχει ένα τραπεζάκι όπου εκεί συνήθως είναι ο κοινόχρηστος χώρος που θα μοιραστείς το φαγητό σου και το ποτό σου με τους «γείτονές σου».

Ο Υπερσιβηρικός διασχίζει το ⅓ του πλανήτη, ουσιαστικά ξεκινάει από τη μία πλευρά της Ρωσίας και καταλήγει στην άλλη (Μόσχα-Βλαδιβοστόκ)

Οι πρώτες στιγμές στο κουπέ είναι περίεργες, σχεδόν άβολες. Προσπαθείς να χωρέσεις και να τακτοποιήσεις τη ζωή και τα πράγματά σου σε έναν πολύ μικρό χώρο τον οποίο μάλιστα τις περισσότερες φορές μοιράζεσαι με ξένους.

Το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να γνωριστείς με τους νέους συγκατοίκους σου, άλλωστε με κάποιους από αυτούς θα μοιραστείς non-stop πολύ περισσότερες ώρες κοινής ζωής από ό,τι με άλλους.

Μετά από λίγο, η υπεύθυνη βαγονιού (provodnika) έρχεται να δώσει σε όλους μας σεντόνια και πετσέτες και χαμογελαστά θα πει διάφορες πληροφορίες στα ρωσικά που θεωρεί δεδομένο ότι εμείς οι υπόλοιποι θα καταλάβουμε.

Το τρένο ξεκινάει, εμείς έχουμε στρώσει τα σεντόνια μας, έχουμε πει τις πρώτες κουβέντες με τους νέους συνταξιδιώτες μας και βγαίνουμε για λίγα λεπτά στο διάδρομο, το σημείο που θα περάσουμε τις περισσότερες ώρες.

Λειτουργεί σαν χώρος αναμονής, κουβέντας με τους περαστικούς και φυσικά σαν μπαλκόνι. Η θέα που σου χαρίζει όσο το τρένο μετακινείται, είναι καταπληκτική.

Στις δύο άκρες κάθε βαγονιού βρίσκονται δύο κοινόχρηστα μπάνια με τα απολύτως απαραίτητα, μία λεκάνη δηλαδή και έναν νιπτήρα. Για ντουζιέρα ούτε λόγος.

Τα μπάνια σε κάθε στάση σε σταθμό τρένου κλειδώνονται από την υπεύθυνη του βαγονιού και ξανανοίγουν αφού φύγουμε από τον σταθμό, γεγονός που πρέπει να έχει κανείς στον νου του γιατί δεν είναι δεδομένο ότι μπορείς να πας στην τουαλέτα οποιαδήποτε στιγμή θέλεις.

Τα τετράκλινα κουπέ που ήταν και η επιλογή μας αποτελούνται από τέσσερα σχετικά μικρά και στενά κρεβάτια με τη μορφή κουκέτας. Φωτογραφία του Sergey Kozmin από το βιβλίο του Γιώργου Πιτροπάκη «Υπερσιβηρικός, ένα τρένο που το λένε Ρωσία».

Η πρώτη ημέρα μάς βρίσκει αρκετά νωχελικούς. Το χαρακτηριστικό κούνημα του τρένου στις ράγες αλλά και ο ήχος του δημιουργούν στον ταξιδιώτη ένα αίσθημα υπνηλίας.

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου και αφού έχεις πασχίσει να βολευτείς με τις διαστάσεις του, σε παίρνει ο ύπνος. Δεν το επιδιώκεις, απλά συμβαίνει.

Στην αρχή κάθε βαγονιού, απέναντι από την κουκέτα της υπεύθυνης, υπάρχει ένας τεράστιος βραστήρας, αυτός ο βραστήρας θα γίνει ο καλύτερος φίλος σου.

Με τη βοήθειά του θα φτιάξεις τον πρωινό καφέ, το μεσημεριανό φαγητό σου (συνήθως νουντλς), το απογευματινό σου τσάι και εκεί μπροστά του θα πιάσεις κουβέντα με αγνώστους όσο περιμένετε τη σειρά σας για να γεμίσετε με καυτό νερό τα ποτήρια σας.

Επιστροφή στην κουκέτα, άνοιγμα βιβλίου, χάζεμα στον υπολογιστή ή το κινητό. Η πρόσβαση στο ίντερνετ γίνεται μόνο με 3G καθότι δεν υπάρχει Wi-Fi στο τρένο. Λίγη κουβέντα με τους συνεπιβάτες και πάλι ύπνος.

Ο διάδρομος λειτουργεί σαν χώρος αναμονής, κουβέντας με τους περαστικούς και φυσικά σαν μπαλκόνι. Η θέα που σου χαρίζει όσο το τρένο μετακινείται, είναι καταπληκτική.

Η δεύτερη ημέρα έχει περισσότερο ενδιαφέρον. Αφού μετά το πρώτο εικοσιτετράωρο έχει κανείς εξοικειωθεί με τη νέα πραγματικότητα, ξεκινάνε οι βόλτες στα άλλα βαγόνια. Το βαγόνι ρεστοράν είναι επίσης μια καλή και ενδιαφέρουσα στάση όχι μόνο για φαγητό αλλά και για κουβέντα με αγνώστους.

Τα τοπία αρχίζουν να έχουν πολύ ενδιαφέρον ενώ μέσα στα βαγόνια τα πρώτα σφηνάκια βότκας αρχίζουν να ρέουν. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος άλλωστε για να αρχίσει να δημιουργείται μια σχετική οικειότητα με τους συνταξιδιώτες.

Το τρένο κάνει στάσεις, άλλοτε δίλεπτες άλλοτε λίγο μεγαλύτερης διάρκειας. Κόσμος ανεβαίνει και κατεβαίνει, Ρωσίδες γιαγιάδες διαλαλούν έξω από τα παράθυρα την πραμάτεια τους.

Πολλές μάλιστα μπαίνουν και μέσα στο βαγόνι με τα τεράστια καλάθια τους γεμάτα από πιροσκί και οι μυρωδιές στον αέρα σε προκαλούν να τα δοκιμάσεις. Φυσικά και πρέπει να δοκιμάσεις.

Σε επόμενες στάσεις κόσμος βγαίνει τρέχοντας φορώντας μπουφάν από πάνω και σαγιονάρα από κάτω. Αν υπάρχει χρόνος, χρειάζονται να περπατήσουν λίγο στην αποβάθρα, να ξεπιαστούν, να καπνίσουν.

Σε επόμενες στάσεις κόσμος βγαίνει τρέχοντας φορώντας μπουφάν από πάνω και σαγιονάρα από κάτω. Φωτογραφία του Sergey Kozmin από το βιβλίο του Γιώργου Πιτροπάκη «Υπερσιβηρικός, ένα τρένο που το λένε Ρωσία».

Η τρίτη ημέρα είναι λίγο περίεργη. Έχουμε περάσει ήδη δύο εικοσιτετράωρα χωρίς να κάνουμε μπάνιο. Τα τοπία βέβαια βοηθούν στο να ξεχνιόμαστε έστω και για λίγο.

Οι ώρες ύπνου μειώνονται πλέον, έχουμε την ανάγκη να ρουφήξουμε όσο περισσότερες εικόνες μπορούμε. Τα πρώτα χαρακτηριστικά χρωματιστά σπιτάκια από ξύλο στη Σιβηρία έχουν αρχίσει να εμφανίζονται εδώ και εκεί.

Καθώς το τρένο διασχίζει τη Ρωσία μια τόσο τεράστια και αχανή έκταση, αλλάζουν παράλληλα και τα time zones. Όσο και να θέλει κανείς να παρακολουθήσει την ώρα δηλαδή, θα βρει μια μικρή δυσκολία.

Μετά από τρεις ημέρες στο τρένο όμως, δεν σε νοιάζει και πολύ τι ώρα είναι. Απλά αφήνεσαι να σε πάει εκείνο όπου θέλει.

Ένα ποτήρι ζεστού στιγμιαίου καφέ δίνει τη θέση του σε ένα δυνατό σφηνάκι βόλτας. Έτσι διατηρείται χαλαρή και χαρούμενη η ατμόσφαιρα στο τρένο. Σαν μια καθημερινότητα κομμένη και ραμμένη για τον επιβάτη του Υπερσιβηρικού.

Φαγητό, κουβέντα, βιβλίο, κινητό, χάζεμα θέας, ύπνος, βόλτα στα βαγόνια, στάση για κουβέντα με αγνώστους που πλέον γνωρίζεις αρκετά καλά μετά από τρία εικοσιτετράωρα στον ίδιο χώρο, ώρα για τσάι, φωτογραφίες των τοπίων, τσιμπολόγημα, χαρτιά με τους διπλανούς, μουσική στα αυτιά, βιβλίο στο χέρι, ώρα για να κρατήσεις και κάποιες σημειώσεις και πάλι ύπνος.

Το τρένο ησυχάζει όλο το βράδυ και «ανοίγει και πάλι τα μάτια του» όταν οι πιο ρομαντικοί θα ξυπνήσουν πρωί πρωί για να δουν την Ανατολή του ήλιου.

Η τέταρτη ημέρα είναι γεμάτη με ανάμεικτα συναισθήματα. Νιώθεις την ανάγκη να φτάσεις στον προορισμό σου για να κάνεις ένα διήμερο μπάνιο αλλά από την άλλη μεριά νιώθεις πως το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό φτάνει στο τέλος του και κάπως στεναχωριέσαι.

Κόσμος ανεβοκατεβαίνει, μικροπωλητές φωνάζουν από τα παράθυρα να ψωνίσεις τα καλούδια τους, σε κάποια άλλη στάση τρέχεις έξω να πάρεις παγωτό ή να αγοράσεις νερό μιας και οι προμήθειες φτάνουν και αυτές στο τέλος τους.

Είναι η ώρα που αρχίζουμε να οργανώνουμε και πάλι τη βαλίτσα μας ή το backpack μας καθώς μετά από τέσσερις ημέρες τα πράγματα πρέπει και πάλι να πακεταριστούν.

Λίγος ύπνος και πάλι, κουβέντα με τον απέναντι με τη βοήθεια του Google translate, ζεστό τσάι, φαγητό, λίγο διάβασμα, κέρασμα βότκας από τη δίπλα κουκέτα και η ημέρα φτάνει στο τέλος της.

Το ηλιοβασίλεμα εν κινήσει μονοπωλεί το ενδιαφέρον όλων λίγο πριν σκοτεινιάσει και ο καθένας μαζευτεί στην κουκέτα του. Φυσικά, η ημέρα δεν τελειώνει για όλους εδώ. Για πολλούς, οι μπίρες και οι βότκες δίνουν και παίρνουν και το βράδυ.

Την επόμενη ημέρα το πρωί, η υπεύθυνη του βαγονιού περνάει από τα κουπέ και ζητάει -πάντα στα ρωσικά- να ξεστρώσουμε τα κρεβάτια και να τις δώσουμε τα σεντόνια μας. Το ταξίδι φτάνει στο τέλος του, η εμπειρία στον Υπερσιβηρικό επίσης.

Οι βαλίτσες γεμίζουν και κλείνουν. Μετά από τέσσερις ημέρες στο τρένο όμως, είναι πιο βαριές από πριν. Μαζί τους αυτή τη φορά κουβαλούν όλες αυτές τις νέες εικόνες, τα καινούρια πρόσωπα, τις διαφορετικές προσεγγίσεις ζωής, τα μοναδικά τοπία που μόνο με τρένο θα μπορούσε κανείς να τα προσεγγίσει και να τα θαυμάσει.

Για κάποιους το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό έφτασε στο τέλος του. Για κάποιους άλλους θα συνεχιστεί με ένα διαφορετικό τρένο αυτό του Υπερμογγολικού που φτάνει μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα μέχρι την Κίνα.

Πηγή Η ζωή στο τρένο: Διασχίζοντας το 1/3 του πλανήτη με τον Υπερσιβηρικό

412

Το 2018 θα το θυμάται για πάντα ο Γιώργος Μασούρας. Ο 24χρονος εξτρέμ είδε το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα μόλις πριν από λίγους μήνες, όταν φόρεσε την φανέλα της εθνικής ομάδας.

Παράλληλα, το τέλος του έτους τον βρίσκει να μετακινείται με μεταγραφή σε μία από τις μεγαλύτερες ομάδες της Ελλάδας, αφού φεύγει από την Πλατεία και τον Πανιώνιο για να ενσωματωθεί στον Ολυμπιακό.

Ο διεισδυτικός πλάγιος επιθετικός μίλησε σε ραδιοφωνικό σταθμό και αναφέρθηκε στα όσα έζησε στην ομάδα της Νέας Σμύρνης, αποχαιρέτησε με τον δικό του τρόπο τον κόσμο του Πανιωνίου, ενώ οριοθέτησε και τους νέους του στόχους με την ερυθρόλευκη φανέλα.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στον ρόλο του ποδοσφαιριστή, τονίζοντας πως θα πρέπει να είναι το παράδειγμα ενάντια στις ρατσιστικές συμπεριφορές και τις κάθε είδους διακρίσεις.

Aναλυτικά η συνέντευξή του:

Για την κλήση του στην Εθνική και την μεταγραφή του στον Ολυμπιακό:

Εκανα το όνειρό μου πραγματικότητα να αγωνιστώ στην Εθνική Ελλάδας, ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Σίγουρα έκανα και ένα μεγαλύτερο βήμα στην καριέρα μου να μεταπηδήσω από τον Πανιώνιο στον Ολυμπιακό. Θεωρώ ότι αυτή η χρονιά με πήγε πολύ καλά, από κει και πέρα θέλω να συνεχίσω και το 2019 με την ίδια δυναμική για να μπορέσω να πετύχω τους στόχους μου. Απλά αυτή τη στιγμή δεν γίνεται να σας περιγράψω το συναίσθημα το οποίο έχω νιώσει αυτό το διάστημα και την χαρά που έχω δώσει στους δικούς μου ανθρώπους και θέλω να συνεχίσω με τον ίδιο ρυθμό για να μπορέσω να πετύχω κι άλλα πράγματα.

Για το εάν η μεταγραφή σε μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός βαραίνει τα πόδια ή το κίνητρο είναι τόσο μεγάλο που ανεβάζει έναν παίκτη ακόμη πιο πολύ;

Θεωρώ πως σε μικρότερη ηλικία ίσως να είναι βαρίδι στα πόδια μια μετακίνηση σε μια μεγαλύτερη ομάδα, θεωρώ όμως πως όλα αυτά τα χρόνια στον Πανιώνιο ψήθηκα στις επαγγελματικές κατηγορίες, είμαι έτοιμος για το βήμα αυτό, δεν έχω άγχος,αυτή την αυτοπεποίθηση που έχω στον αγωνιστικό χώρο και την δημιουργικότητα που βγάζω να συνεχίσω να την βγάζω και στην επόμενη ομάδα μου και πιστεύω πως θα τα καταφέρω γιατί νιώθω καλά και ψυχολογικά και σωματικά.

Για την αποχώρησή του από τον Πανιώνιο και τι είναι αυτό που θα κρατήσει:

Εσείς οι δημοσιογράφοι αναφέρεστε στον Πανιώνιο ως μία από τις μεγαλύτερες ομάδες της Ελλάδας, αν πραγματικά δεν ζήσεις αυτό που συμβαίνει σ’ αυτή την ομάδα δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο μεγάλος σύλλογος είναι. Εχει βγάλει άπειρους αθλητές σε όλα τα τμήματα και στο ποδοσφαιρικό εννοείται , είμαι χαρούμενος που αγωνίστηκα και έδωσα την ψυχή μου γι αυτή την ομάδα,είμαι περήφανος γι αυτό τον σύλλογο, θεωρώ όμως πως το σημαντικότερο που αποκόμισα τα χρόνια αυτά που βρέθηκα στην ομάδα είναι οι φιλίες που έκανα. Γνώρισα συμπαίκτες με τους οποίους θα είμαι φίλος για την υπόλοιπη ζωή μου, γνώρισα ανθρώπους με σοβαρό ψυχικό σθένος, ανθρώπους που μέσα από κακουχίες πάντα ήταν με το χαμόγελο εκεί να μας βοηθήσουν, άνθρωποι που την πονάνε όσο λίγοι… Γι αυτά τα πράγματα είμαι περήφανος και με έκαναν να αγωνίζομαι με ακόμη μεγαλύτερο πάθος

Για τον κόσμο του Πανιωνίου και την πολιτική του φιλοσοφία:

Δυστυχώς δεν καταφέραμε να αποχαιρετιστούμε με ένα επίσημο τρόπο, να αγωνιστώ στο τελευταίο μου παιχνίδι στη Νέα Σμύρνη όμως αυτό δεν αλλάζει την αγάπη που είναι αμοιβαία. Προσωπικά από την πρώτη στιγμή που ήρθα στην ομάδα γνώρισα στήριξη που δεν νομίζω ότι υπάρχει αντίστοιχη σε άλλη ομάδα γι αυτό και οι Ελληνες ποδοσφαιριστές έχουν τον χρόνο να εξελιχθούν και να αναδειχθούν μέσα από τον σύλλογο. Οι οργανωμένοι οπαδοί του Πανιωνίου και η πλειοψηφία των φιλάθλων έχουν δώσει ένα πολιτικό στίγμα, γι αυτό είμαι ακόμη πιο περήφανος που αγωνίστηκα σ αυτόν τον σύλλογο, έχουν δώσει ένα κοινωνικοπολιτικό μήνυμα προς τα έξω, δείχνουν την εναντίωσή τους σε κάθε μορφή ρατσισμού και διαχωρισμού οπότε δεν γίνεται να μην είσαι περήφανος όταν παίζεις γι αυτούς τους φιλάθλους και γι αυτή την ομάδα.

Για τον κόσμο του Ολυμπιακού:

Υπάρχει συμπαράσταση, όπως σε όλες τις μεγάλες ομάδες για κάποιον παίκτη τους, υπάρχει η στήριξη πόσο μάλλον στον μεγαλύτερο σύλλογο της Ελλάδας. Σίγουρα ακόμη δεν έχει χτιστεί μια αμοιβαία αγάπη που υπάρχει με τους φιλάθλους του Πανιωνίου αλλά θεωρώ πως σιγά – σιγά χτίζονται αυτές οι σχέσεις. Είμαι χαρούμενος που υπάρχει ανταπόκριση ήδη από τον κόσμο, θέλω να συνεχίσω να παλεύω, να εξελιχθώ και να βοηθήσω την ομάδα μου την καινούργια να πετύχει τους στόχους της. Να στείλω και ένα μήνυμα στον κόσμο του Ολυμπιακού ότι οι Ελληνες ποδοσφαιριστές είναι εδώ, μπορούν να αγωνιστούν και να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ομάδας

Για το αντιρατσιστικό του μήνυμα στο ματς με την Ξάνθη και το ποια θα έπρεπε να είναι η θέση του ποδοσφαιριστή στα κοινωνικά ζητήματα:

Στον Πανιώνιο γνώρισα συμπαίκτες με τους οποίους έχουμε κοινούς στόχους και κοινή νοοτροπία όσον αφορά το κομμάτι αυτό, είδαμε ότι ταιριάζαμε ότι είχαμε διαφορετικές σκέψεις όσον αφορά το νόημα του αθλητισμού και την άποψη που θα πρέπει να χει ο ποδοσφαιριστής μέσα και έξω από το γήπεδο. Θεωρώ πως ο ποδοσφαιριστής και κυρίως αυτός που αγωνίζεται στην Σούπερ Λίγκα που έχει όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω του που επηρεάζει παιδικές σκέψεις και νοοτροπίες και γενικότερα την φίλαθλη Ελλάδα, πρέπει να περνάει τέτοιου είδους μηνύματα διότι έχει ευθύνη όσον αφορά το κομμάτι αυτό. Δεν πρέπει να ξεχνάει ότι ο τρόπος με τον οποίο αυτός θα μεταδώσει ένα αντιρατσιστικό μήνυμα ενάντια σε κάθε μορφή διαχωρισμού θα επηρεάσει πολλά παιδιά και γενικότερα την φίλαθλη κοινωνία. Οπότε όλοι μας πρέπει να βάλουμε ένα λιθαράκι, όλοι οι ποδοσφαιριστές πρέπει να έχουμε μια κοινή νοοτροπία ότι μπορούμε όλοι μαζί αλλά και ξεχωριστά ο καθένας να περνάει το δικό του μήνυμα προς τα έξω. Πιστεύω πως η νέα γενιά ποδοσφαιριστών που έρχεται έχει όλα αυτά τα φόντα για να μεταδώσει στις επόμενες γενιές αυτές τις αξίες.

«Να δυναμώσουμε το συνδικαλιστικό μας όργανο»:

Να ευχηθώ το μεγαλύτερο αγαθό που μπορεί να έχουμε όλοι οι ποδοσφαιριστές και αυτό είναι η υγεία. Από κει και πέρα θέλω να έχουμε μεγαλύτερη δράση όσον αφορά το συνδικαλιστικό μας όργανο, να μπορούμε να συμμετέχουμε περισσότερο για να μπορούμε να καθορίζουμε τη μοίρα μας εμείς οι ίδιοι με διαφορετικό τρόπο διότι βλέπουμε πως κυρίως στην δεύτερη και τρίτη κατηγορία υπάρχουν καταστάσεις οι οποίες πραγματικά είναι ντροπή για την κοινωνία μας και το ποδόσφαιρό μας. Να αναλάβουμε όλοι την ευθύνη μας και να βάλουμε μια ασπίδα στις μικρότερες κατηγορίες και στην Α’ Εθνική κάποιες δικλίδες ασφαλείας όσον αφορά τα δικαιώματά μας για να μπορέσουμε να κάνουμε καλύτερο το ποδόσφαιρό μας και τις συνθήκες στις οποίες αγωνίζονται οι ποδοσφαιριστές.

Πηγή Αποχαιρέτησε τον κόσμο του Πανιωνίου ο Μασούρας – Τι είπε για Ολυμπιακό και Εθνική

Η ιστορική ανακωχή των Χριστουγέννων του 1914 κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Γερμανούς, του Γάλλους και τους Βρετανούς γιορτάστηκε με ποδόσφαιρο.

Το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα ο βασιλιάς των σπορ και θα μαγνητίζει τα βλέμματα όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, γιατί μια μπάλα ποδοσφαίρου στα πόδια ενός παιδιού, ενός έφηβου ή ενός ενήλικα, φτάνει για να τον κάνει να νιώσει χαρά. Εκατομμύρια άνθρωποι θα βρουν κάτω από το Χριστουγεννιάτικο τους δέντρο τη στρογγυλή θέα. Για πάρτι της διακόπηκε μέχρι και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η ιστορική ανακωχή των Χριστουγέννων του 1914 από τους Γερμανούς, του Γάλλους και του Βρετανούς γιορτάστηκε με ποδόσφαιρο. Η παύση των πυρών εξαπλώθηκε στο μεγαλύτερο μήκος της βρετανικής γραμμής και κηρύχθηκε ανεπίσημα 48ωρη ανακωχή. Η «Ανακωχή των Χριστουγέννων».
Το ιστορικό
Τον Αύγουστο του 1914 η Αγγλία μπήκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με σκοπό να σταματήσει την προέλαση της Γερμανίας προς τη Γαλλία. Ένα εκατομμύριο Βρετανοί είχαν στρατολογηθεί, εκ των οποίων 2000 ήταν ποδοσφαιριστές. Πολλοί είχαν πάρει και μπάλες μαζί τους…
Τον Δεκέμβριο, Βρετανοί και Γερμανοί στρατιώτες έστησαν χαρακώματα σε μία έκταση 400 μιλιών από τη Βόρεια θάλασσα μέχρι τα σύνορα της Γαλλίας με την Ελβετία. Οι καιρικές συνθήκες είχαν χειροτερέψει και καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και το πεδίο μάχης είχε καλυφθεί από χιόνι, αναπτύχθηκε ένα απίστευτο κλίμα εγκαρδιότητας. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, σε ορισμένα σημεία της γραμμής η ανταλλαγή πυρών σταματούσε την ώρα του… τσαγιού, ενώ αντάλλασσαν και εφημερίδες μέσα σε τενεκεδένια κουτιά που έριχναν η μία πλευρά στην άλλη!

«Τις πρώτες πρωινές ώρες βρισκόμουν στο χαράκωμα. Ήταν νύχτα όταν ξαφνικά οι Γερμανοί στρατιώτες άρχισαν να τοποθετούν στολισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα και ένας εξ αυτών να τραγουδά την Άγια Νύχτα. Βγήκαν αυθόρμητα από το ανάχωμα και άρχισαν να περπατούν. Αρχίσαμε να τραγουδάμε τα κάλαντα και μία μεγάλη μάζα από εμάς βγήκε να τους συναντήσει στη νεκρή ζώνη», έγραψε υποδεκανέας του Βρετανικού στρατού στις 24 Δεκεμβρίου 1914 στο ημερολόγιό του.
Η συνεννόηση μεταξύ των δύο πλευρών διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι αρκετοί Γερμανοί είχαν εργαστεί προπολεμικά στη Βρετανία. Όταν ο υποδεκανέας επέστρεψε στο χαράκωμα κρατούσε ένα τσιγάρο και μία πρόσκληση προς τον λοχαγό του Ρόμπερτ Χάμιλτον, για να συναντήσει τον Γερμανό ομόλογο του τα ξημερώματα ανήμερα των Χριστουγέννων.
Το πρωί των Χριστουγέννων, Άγγλοι και Γερμανοί έθαψαν τους νεκρούς τους. Η μαρτυρία ενός Άγγλου αναφέρει: «Οι Γερμανοί μας φώναξαν να παίξουμε ποδόσφαιρο. Εμείς φέραμε μπάλα από τα χαρακώματα και σύντομα ένας αγώνας ποδοσφαίρου στη νεκρή ζώνη είχε ξεκινήσει. Ήταν ένα υπέροχο και συνάμα παράξενο γεγονός. Από ορκισμένοι εχθροί, φίλοι για λίγη ώρα. Δεν υπήρχε ούτε ένα ίχνος εχθρότητας ανάμεσα μας. Παίξαμε ποδόσφαιρο μέχρι τελικής πτώσεως. Το παιχνίδι διήρκεσε μία ώρα και οι Γερμανοί νίκησαν 3-2».
Αδιάψευστες μαρτυρίες
Η φήμη για τη διεξαγωγή του αγώνα διαδόθηκε την ίδια μέρα σε όλο το Δυτικό Μέτωπο. Αγώνες στο χιόνι πραγματοποιήθηκαν και σε άλλα σημεία του μετώπου, χωρίς συγκεκριμένο αριθμό συμμετεχόντων, χωρίς τελικό αποτέλεσμα, με μπάλες από άχυρα δεμένα με σπάγκο ή με άδεια κονσερβοκούτια αντί για μπάλα.
«Παίξαμε ποδόσφαιρο, αν μπορείς να το πεις έτσι. Κάποιος το πρότεινε και το παιχνίδι ξεκίνησε. Δεν ήταν αγώνας όπως τον ξέρουμε, περισσότερο έμοιαζε με κλωτσοπατινάδα και ήταν ελεύθερο για όλους. Μπορεί να ήταν και πενήντα από κάθε πλευρά. Έπαιξα γιατί μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω πόσο κράτησε ίσως μία ώρα και κανείς δεν κρατούσε σκορ.
Οι στρατηγοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν σε μια τόσο εκτεταμένη κίνηση αναπάντεχης ανακωχής και από τις δύο πλευρές. Οι πολύ υψηλά ιστάμενοι, που θέλησαν να επιβάλουν την τάξη, δεν τα κατάφεραν. Στις επίσημες αναφορές τους προτίμησαν να αποκρύψουν το γεγονός και να κάνουν ότι δεν συνέβη. Ωστόσο, οι σχετικές φωτογραφίες και οι προσωπικές επιστολές των στρατιωτών στους δικούς τους αποτελούν αδιάψευστα ντοκουμέντα. Εκείνη την εποχή καμία εφημερίδα δεν τόλμησε να τις δημοσιεύσει, εκτός από την «Daily Mirror», για να μην αποτελέσει παράδειγμα για επόμενες φορές. Μόνο ένας Άγγλος ταγματάρχης παρέμεινε ψυχρός απέναντι στο γεγονός και ένας πολύ φιλόδοξος Γερμανός δεκανέας εξέφρασε την αντίθετη άποψη. Ο τελευταίος, μάλιστα, είπε ότι θα έπρεπε να απαγορεύονται τέτοιες συνεννοήσεις. Ο λόγος για τον Αδόλφος Χίτλερ… Τότε ακόμη δεν είχε το χαρακτηριστικό κολοβό μουστάκι που έγινε το σήμα κατατεθέν του στην παγκόσμια ιστορία.
Την ημέρα της ανακωχής περίπου ένα εκατομμύριο στρατιώτες απείχαν του πολέμου. Ακόμη και όταν συμφωνήθηκε η λήξη της, οι στρατιώτες που είχαν προηγουμένως γνωριστεί και ανταλλάξει δώρα δεν μπορούσαν να στοχεύσουν τους συνανθρώπους τους και τους νέους φίλους που είχαν αποκτήσει. Το παιχνίδι τελείωσε όταν ο ταγματάρχης βγήκε από το ανάχωμα φωνάζοντας: «Σκοτώστε τους Ούννους, μην κάνετε φιλίες με αυτούς», διηγείτο πολλά χρόνια μετά ο Ουαλός Μπέρτι Φελστάντ, που πέθανε σε ηλικία 106 ετών το 2001 και ήταν ένας από τους επιζήσαντες του πολέμου.
Τα Χριστούγεννα του 1915 η ανακωχή έλαβε μικρότερη έκταση, ενώ το 1916, εξαιτίας του χημικού πολέμου και των φρικαλεοτήτων που είχαν μεσολαβήσει και από τις δύο πλευρές, ήδη οι μαχόμενοι εκατέρωθεν θεωρούσαν τους αντιπάλους τους υπανθρώπους, οπότε δεν έγινε καν απόπειρα. Η μέρα αυτή του 1914 υπήρξε η πιο αυθόρμητη έκφραση μιας φωτεινής στιγμής μέσα στο σκοτάδι του πολέμου, με ηλιαχτίδα φωτός μια μπάλα ποδοσφαίρου.

Όταν η μπάλα σταμάτησε τον πόλεμο τα Χριστούγεννα

Πηγή Όταν η μπάλα σταμάτησε τον πόλεμο τα Χριστούγεννα (Βίντεο)

412

Τις χριστουγεννιάτικες διακοπές του στη Βραζιλία απολαμβάνει αυτές τις μέρες ο Λέο Ζαμπά.

Ο Βραζιλιάνος εξτρέμ πήγε «φορτωμένος» με δώρα στην πατρίδα του, με φανέλες δικές του και αναμνηστικά του ΠΑΟΚ, τα οποία μοίρασε στα αγαπημένα του πρόσωπα.

Πηγή Στη Βραζιλία ο Ζαμπά, γεμάτος δώρα… ΠΑΟΚ (ΦΩΤΟ)

Κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού πόκερ δύο ζευγαριών, του ενός συζύγου, του Νίκου τού έπεσαν κατά λάθος κάποια χαρτιά στο πάτωμα και έσκυψε να τα μαζέψει.

Σκύβοντας κάτω από το τραπέζι για να τα μαζέψει παρατήρησε με έκπληξη ανοιχτά τα πόδια της Ρένας, της γυναίκας του Γιώργου (του άλλου παίκτη), η οποία δε φορούσε εσώρουχο. Αφού σήκωσε το κεφάλι σοκαρισμένος, συνέχισε το παιχνίδι.

Κάποια στιγμή πήγε στην κουζίνα να πάρει ένα αναψυκτικό. Τον ακολούθησε λοιπόν και η Ρένα και τον ρώτησε:

– Είδες τίποτε που σου άρεσε όταν έσκυψες;

Έκπληκτος από το θράσος της ο Νίκος της απάντησε ότι όντως είδε και του άρεσε πολύ. Η Ρένα τότε απάντησε:

– Ωραία, αν θέλεις να το… απολαύσεις θα σου στοιχίσει 1000 ευρώ.

Αφού χρειάστηκε λίγα λεπτά για να συνέλθει και να το υπολογίσει, της απάντησε ότι ενδιαφέρεται. Του είπε τότε η Ρένα ότι ο Γιώργος, ο άντρας της, τις Παρασκευές δουλεύει μέχρι αργά το απόγευμα και ότι αν ήθελε μπορούσε να έρθει στις 2 από το σπίτι της.

Την Παρασκευή στις 2 η ώρα πράγματι πήγε ο Νίκος στο σπίτι της και έγινε ο,τι έγινε της έδωσε τα 1.000 ευρώ και έφυγε.

Στις 6 γυρνάει ο Γιώργος σπίτι και μπαίνοντας ρωτάει τη γυναίκα του:

– Πέρασε από εδώ ο Νίκος το μεσημέρι;

Πανικόβλητη η Ρένα και ενώ η καρδιά της πήγαινε να σπάσει απαντάει:

– Γιατί; Χμ, ναι, πέρασε για λίγα λεπτά το μεσημέρι.

– Και σου έδωσε 1.000 ευρώ; ρωτάει πάλι ο Γιώργος;

Η Ρένα τρομοκρατημένη πλέον τελείως σκέφτεται ότι από κάπου κάτι έμαθε αλλά βρίσκοντας την ψυχραιμία της απαντά:

– Ναι, πράγματι μου έδωσε 1.000 ευρώ.

Τότε ο Γιώργος προς μεγάλη της έκπληξη χαμογελάει και λέει:

– Α, ωραία, γιατί πέρασε ο Νίκος το πρωί από το γραφείο και δανείστηκε 1.000 ευρώ που υποσχέθηκε να τα φέρει σε σένα πηγαίνοντας προς το σπίτι του το μεσημέρι.

Πηγή Ανέκδοτο: Πώς αλλάζουν χέρια 1.000 ευρώ – Ο σύζυγος, η σύζυγος και ο Νίκος

421

Μια επίδοση που κρατούσε 23 ολόκληρα χρόνια στη… χριστουγεννιάτικη ιστορία του NBA για τους Ρόκετς «έσπασε» ο Τζέιμς Χάρντεν στη νίκη των Ρόκετς επί των Θάντερ με 113-109 στο Χιούστον.

Ο MVP της περσινής σεζόν είχε 41 πόντους (6/7 βολές, 10/19 δίποντα, 5/16 τρίποντα), 7 ασίστ, 6 ριμπάουντ και 2 κλεψίματα.

Με αυτή του την επίδοση ο «μούσιας» ξεπέρασε τον Χακίμ Ολάζουον, ο οποίος τα Χριστούγεννα του 1995 κόντρα στους Ορλάντο Μάτζικ του Σακίλ Ο’Νιλ είχε πετύχει 34 πόντους.

Πηγή «Έσπασε»… χριστουγεννιάτικο ρεκόρ στους Ρόκετς ο Χάρντεν

24142

Η μεταγραφή του Παναγιώτη Αρμενάκα θα φέρει πολλαπλά οφέλη στον Παναθηναϊκό ή τουλάχιστον αυτό ευελπιστούν οι πράσινοι.

Αρχικά, πρόκειται για έναν ικανό ποδοσφαιριστή, ο οποίος μπορεί να ενισχύσει την ομάδα στο μεσοεπιθετικό κομμάτι.

Η μετακίνηση του 20χρονου εξτρέμ στο τριφύλλι αποτελεί, όμως, και μια επένδυση σχέσεων για τους πράσινους.

Κι αυτό γιατί ο Νίκος Νταμπίζας είδε ως μια καλή ευκαιρία τη συγκεκριμένη μεταγραφή, προκειμένου να ανοίξουν οι πόρτες με το μεγάλο αγγλικό γραφείο μάνατζερ «Base Soccer».

Η μεταγραφή του Αρμενάκα στον Παναθηναϊκό αναμένεται να ολοκληρωθεί, πάντως, στις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου, καθώς τότε έχει προγραμματιστεί η άφιξη του στην Ελλάδα.

Έτσι, ο νεαρός ποδοσφαιριστής, που θα υπογράψει συμβόλαιο 2,5 ετών, δεν θα είναι στη χώρα μας το προσεχές Σάββατο (29/12), όταν και θα επιστρέψουν στις προπονήσεις οι νέοι συμπαίκτες του.

Πιθανότατα θα βρίσκεται στην Αθήνα στις 2 Ιανουαρίου, καθώς οι παίκτες του τριφυλλιού μετά την προπόνηση στις 31 Δεκεμβρίου, θα έχουν ρεπό την Πρωτοχρονιά και μετά θα προπονηθούν και πάλι την πρώτη Τετάρτη του νέου έτους (2/1).

Πηγή Ανοίγει παρτίδες με μεγάλο γραφείο μάνατζερ λόγω Αρμενάκα ο Παναθηναϊκός – Τότε έρχεται Αθήνα ο παίκτης

Τον τίτλο του πιο άχρηστου κλέφτη αυτοκινήτου διεκδικεί ένας 17χρονος από τη Νορβηγία που αφού κατάφερε να μπει σε ένα Volvo που ήταν παρκαρισμένο σε έκθεση, στη συνέχεια εγκλωβίστηκε και κάλεσε την αστυνομία για να τον βγάλει έξω.

Το σπάνιο αυτό περιστατικό συνέβη την παρανομή των Χριστουγέννων. «Μας πήρε στις 8 το πρωί μέσα από το αυτοκίνητο που είχε διαρρήξει» περιέγραψε στο κρατικό κανάλι NRK ο επικεφαλής της αστυνομίας στην πόλη Τρόντελανγκ, Έμπε Κίμο.

«Δεν μπορούσε να ανοίξει την πόρτα. Και επειδή ήταν γνωστός μας θέωρησ ότι θα ήταν ΟΚ να μας πάρει τηλέφωνο. Σαν να έπαιρνε τηλέφωνο ένα φίλο του» συμπλήρωσε.

Σύμφωνα με τον Κίμο ο 17χρονος κατάφερε να μπει στο Volvo χωρίς να προκαλέσει μεγάλη ζημιά αλλά στη συνέχεια εγκλωβίστηκε μέσα σε αυτό λόγω του κεντρικού συστήματος κλειδώματος του συγκεκριμένου ΙΧ.

«Ήταν πολύ αγχωμένος όταν μας πήρε τηλέφωνο και πιστεύω ότι ανακουφίστηκε όταν έφτασαν στο σημείο οι συνάδελφοι» πρόσθεσε ο Κίμο.

Ο 17χρονος ήταν γνωστός στις αστυνομικές αρχές για μικροκλοπές αλλά και για διαρρήξεις σε αυτοκίνητα «μόνο που τις προηγούμενες φορές κατάφερνε να βγει από τα αυτοκίνητα».

Οι αστυνομικοί αφού απελεύθερωσαν τον 17χρονο στη συνέχεια τον έστειλαν σπίτι του.

Πηγή Ο πιο άχρηστος κλέφτης αυτοκινήτου: Μπήκε μέσα στο ΙΧ και πήρε την αστυνομία για να τον βγάλει

Τουλάχιστον τέσσερα άτομα τραυματίστηκαν, ενώ και σπίτια κατέρρευσαν από το σεισμό των 4,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που σημειώθηκε τα ξημερώματα και συγκεκριμένα στις 03:19 τοπική ώρα (04:19 ώρα Ελλάδος), στις ανατολικές ακτές της Σικελίας, στην Ιταλία.

Οι κάτοικοι των περιοχών που ήταν κοντά στο επίκεντρο του σεισμού βγήκαν έντρομοι στους δρόμους και σύμφωνα με το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA, σπίτια έχουν υποστεί σοβαρές υλικές ζημιές.

Οι Αρχές προχώρησαν στον απεγκλωβισμό ενός 80χρονου από τα συντρίμμια της οικίας του.

«Είμαστε ζωντανοί από θαύμα», ανέφεραν τα μέλη μία τετραμελούς οικογένειας, που κατάφερε να βγει από το σπίτι της, πριν καταρρεύσουν οι τοίχοι.

Η ίδια πηγή αναφέρει πως υλικές ζημιές έχει υποστεί και η εκκλησία στην πόλη Pennisi, χωρίς, όμως, να υπάρχουν αναφορές για τραυματίες εκεί. Παράλληλα, ένας οίκος ευγηρίας στη Zafferana Etnea έχει εκκενωθεί και οι ηλικιωμένοι αρνούνται να επιστρέψουν λόγω των ζημιών που έχει προκληθεί στο κτήριο.

https://platform.twitter.com/widgets.js

Πηγή Σεισμός Ιταλία: 4,8 Ρίχτερ «χτύπησαν» τη Σικελία – Τραυματισμοί και καταρρεύσεις κτηρίων

Μπορεί να μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, καθώς οι περισσότεροι χρήστες smartphones δεν τη… βγάζουν ούτε με μία φόρτιση την ημέρα, ωστόσο κορυφαίοι στο είδος τους επιστήμονες, υπόσχονται να φέρουν το μέλλον στο… παρόν!

Σύμφωνα μάλιστα με τους ισχυρισμούς τους, αλλά και τη νέα τους ανακάλυψη, όλα τα κινητά του πλανήτη θα χρειάζονται «τροφή» μία μόλις φορά την εβδομάδα!

Και αυτό χάρη στα νέα υλικά με τα οποία θα μπορούσαν να κατασκευαστούν οι μπαταρίες λιθίου για να κρατούν έως και πέντε φορές περισσότερο, επεκτείνοντας παράλληλα τη χωρητικότητά τους!

«Η ανακάλυψη αυτή είναι τρομερά υποσχόμενη», ανέφερε ο καθηγητής Kyeongjae Cho από το Πανεπιστήμιο του Τέξας, υποστηρίζοντας ότι ανοίγει ο δρόμος για δυναμική και περαιτέρω ανάπτυξη στον τομέα της ενέργειας.

Όπως αποκάλυψε μάλιστα, οι νέες μπαταρίες λιθίου-αέρα θα «κλέβουν» το οξυγόνο της ατμόσφαιρας, τροφοδοτώντας έτσι τις χημικές αντιδράσεις που απελευθερώνουν ηλεκτρική ενέργεια, χωρίς να αποθηκεύουν εσωτερικά ένα οξειδωτικό όπως οι μπαταρίες λιθίου-ιόντων που γνωρίζουμε σήμερα.

Ως εκ τούτου, οι νέες μπαταρίες θα διαθέτουν ενεργειακή πυκνότητα ανάλογα με τη βενζίνη, ενώ θεωρητικά θα είναι δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή των κοινών μπαταριών λιθίου. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα κοστίζουν και θα ζυγίσουν πέντε φορές λιγότερο!

Κάτι που σημαίνει απλά ότι ένα κινητό θα χρειάζεται φόρτιση μια φορά την εβδομάδα, ενώ ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο θα διανύει έως και 400 μίλια περισσότερα χωρίς επανατροφοδότηση!

Το μόνο πρόβλημα παραμένει η αύξηση της χωρητικότητας της μπαταρίας λιθίου-αέρα, καθώς οι μέχρι τώρα προσπάθειες έχουν οδηγήσει σε χαμηλή αποδοτικότητα, κακή απόδοση και ανεπιθύμητες χημικές αντιδράσεις.

Οι καθηγητές Cho και Zheng επικεντρώνονται πλέον στους καταλύτες ηλεκτρολυτών στο εσωτερικό της μπαταρίας, η οποία όταν αντιδρά με το οξυγόνο, «πυροδοτεί» χημικές αντιδράσεις που δημιουργούν τη χωρητικότητά της.

Οι καταλύτες διαλυτού τύπου έχουν σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των συμβατικών στερεών καθώς εμφανίζουν πολύ υψηλότερη απόδοση. Ειδικότερα, δε, διαπιστώθηκε ότι μόνο συγκεκριμένα οργανικά υλικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως διαλυτός καταλύτης.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι δύο επιστήμονες συνεργάζονται με το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ για να δημιουργήσουν ένα νέο καταλύτη για την μπαταρία λιθίου-αέρα, που ονομάζεται διμεθυλοφαιναζίνη, ο οποίος διαθέτει μεγαλύτερη σταθερότητα και αυξημένη αποδοτικότητα.

«Αυτός ο καταλύτης θα επιτρέψει στην μπαταρία να γίνει μια πιο πρακτική λύση αποθήκευσης ενέργειας», εξηγεί ο Zheng, μεταφέροντας ωστόσο την ελπίδα των καταναλωτών να… ξεχνούν να φορτίσουν το κινητό τους δέκα χρόνια μετά.

Η ανατρεπτική έρευνα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Energy.

Πηγή: newsbomb

The post Απίστευτο: Έτσι θα φορτίζετε το κινητό σας μόλις μία φορά την εβδομάδα! appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Απίστευτο: Έτσι θα φορτίζετε το κινητό σας μόλις μία φορά την εβδομάδα!