19 February, 2019
Home / Lifestyle  / Το μόνο που χρειάζομαι, είναι έναν άνθρωπο να με καταλαβαίνει

Το μόνο που χρειάζομαι, είναι έναν άνθρωπο να με καταλαβαίνει

Είπα χθες να κάνω μια βόλτα αργά, την ώρα έχει πια σουρουπώσει, να χαζέψω τα χριστουγεννιάτικα φώτα κι κείνα των αυτοκινήτων. Βούλιαξα στις σκέψεις μου και το απόλαυσα. Κι εκεί ανάμεσα σε σκέψεις, συνειδητοποίησα τι είναι αυτό που ζητάμε τελικά όλοι, ψάχνοντας τον άνθρωπό μας. Κάποιον να μας καταλαβαίνει! Κάποιον που δεν θα χρειάζεται να πούμε πολλά κι όμως θα θέλουμε να τα πούμε όλα. Αυτό προέκυψε απ’ τη σκέψη που έκανα για μια παλιά μου αγάπη, πως μόνο εκείνος με καταλάβαινε. Μετά θυμήθηκα όλα εκείνα που δεν καταλάβαινε και πιο μετά πως το ίδιο έλεγα και για την πιο προηγούμενη σχέση μου. Έλεγα και για κείνον, πόσο με καταλάβαινε.

Τι συναισθηματικός λαβύρινθος μπορεί να γίνει αυτή η ανάγκη; Πάντα να νομίζουμε πως βρήκαμε το τέλειο, ξεχνώντας πως τέλειο δεν υπάρχει; Ή μήπως υπάρχει; Ναι, υπάρχει και δεν είναι αψεγάδιαστο, μα θα είναι το τέλειο για μας! Θα ‘ναι εκείνος που θα μας προσέχει. Δεν εννοώ θα μας προστατεύει, αλλά που θα μας παρακολουθεί εξίσου όταν μιλάμε. Αυτόν που φυλαχτό του θα κρατάει κάθε λέξη μας στη ψυχή και στο μυαλό, του με σκοπό να μας κατανοήσει.


Αχ, και πόσο φοβάμαι! Πόσο φοβάμαι τη συγκατοίκηση ή τη σύμβαση του γάμου. Δεν καταλαβαίνω γιατί παντρεύονται οι άνθρωποι. Τρέμω την έκβαση, που μπορεί να έχει σε μια σχέση η συνεχόμενη ρουτίνα. Φύση ρομαντική, ζητάω το για πάντα, που ξέρω πως είναι δύσκολο κι έτσι καταλήγω φαινομενικά κυνική! Δεν με καλύπτει η απάντηση, στο γιατί παντρεύονται οι άνθρωποι, γιατί αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Προορισμός μας είναι να εξελίξουμε την ψυχή και το μυαλό μας. Να πηγαίνουμε ένα βήμα παραπέρα το είναι μας.

Ίσως αυτή η κατανόηση, που ζητάμε από ένα άλλο άνθρωπο, να μας ησυχάζει και να μας πηγαίνει αυτό το ένα βήμα παραπάνω. Ίσως εν τέλει να υπάρχει αυτό που λένε το άλλο μας μισό κι αυτό να μας βοηθά να εξελίξουμε το είναι μας. Τότε γιατί παντού βλέπω ανθρώπους δυσαρεστημένους, γεμάτους παράπονα; Μήπως ψάχνουμε κατανόηση σε λάθος μέρη και ανθρώπους; Μήπως με λάθος κριτήρια;

Ας ελπίσουμε, όσοι δεν έχουμε βρει ακόμα τον άνθρωπο μας, να ψάξουμε στα σωστά σημεία. Στην ψυχή του. Στο πόσο μας ακούει. Στην κατανόηση, που τόσο αναζητάμε. Όσο για το γάμο, βρήκα σε μια ταινία που είδα ξανά μετά από λίγα χρόνια την απάντηση που με καλύπτει:

“Γιατί παντρεύονται οι άνθρωποι; Γιατί χρειαζόμαστε έναν μάρτυρα στη ζωή μας. Υπάρχουν ένα δις άνθρωποι στη γη. Τι σημαίνει η ζωή του ενός; Στο γάμο υπόσχεσαι να φροντίζεις για τα πάντα. Τα καλά, τα κακά και τα πεζά πράγματα. Λες στον άλλον, η ζωή δεν θα περάσει απαρατήρητη, διότι εγώ θα είμαι ο μάρτυρας σου”.

Γιατί αυτό χρειαζόμαστε! Κατανόηση κι έναν άνθρωπο να μοιραζόμαστε εικόνες. Γιατί τι νόημα θα είχε η ζωή αν δεν μοιραζόμαστε αναμνήσεις; Τι νόημα θα έχουν οι ιστορίες μας χωρίς συμπρωταγωνιστή; Χωρίς κάποιον, που θα γίνει κομμάτι των επόμενων ιστοριών μας και που έτσι δεν θα παλεύει για να δείξει κατανόηση. Γιατί θα βιώσει μαζί μας τους πόνους και τις χαρές μας…

loveletters.gr

Πηγή Το μόνο που χρειάζομαι, είναι έναν άνθρωπο να με καταλαβαίνει